Allred & Broderick – Find The Ways

Erased Tapes

Melancholie, het is er weer tijd voor. De blaadjes vallen, de regen valt en het is steeds langer donker. Handig, dat je dan nog even muziek achter de hand hebt die dat kracht bij kan gaan zetten. David Allred en Peter Broderick hebben elkaar gevonden en brengen nu hun eerste samenwerking uit. Het gaat hier om slechts (samen)zang, een viool en een bas. Qua instrumentatie is dat het, meer is er niet. Soms ontbreekt zelfs de zang. De stemming is breekbaar, er ligt een basis van folk, maar doet klassiek aan. De songs zijn erg Nick Drake-achtig en de samenzang heeft wat van The Hidden Cameras. Erased Tapes is zo’n label waar ze zich thuis mogen voelen. Het is aanvankelijk best een aangename plaat. Het hoeft er niet altijd van alle kanten af te schreeuwen. Toch is het songmateriaal – dat ze alleen of samen schreven – wat mij betreft wat aan de schrale kant. Na ongeveer de helft van de nummers slaat de saaiheid toe. De hele dag regen is ook net wat teveel van het goede.


File: Allred & Broderick – Find The Ways
File Under: Donker

File Social: [Peter Broderick @ Facebook]

Ian William Craig – Slow Vessels

Fatcat Records / Konkurrent

Semi-klassieke muziek is aan een opmars bezig. Een markt die steeds interessanter lijkt te worden. Ik noem Hauschka, of uit eigen land Joep Beving. Vanuit Canada is daar Ian William Craig. Hij brengt nu de EP Slow Vessels uit. De liefhebber zal al meteen merken dat deze zes songs ook op de voorganger Centres stonden. De uitvoering is alleen een hele andere. Craig heeft ervoor gekozen om zichzelf te begeleiden op gitaar en piano. Hierdoor blijft het experimentele wat meer op de achtergrond. Het is best lekker toeven in de Craig-herberg. Er had alleen wel wat geld qua studio tegenaan gegooid mogen worden. Ik vind het er behoorlijk hometaping opstaan. Normaliter heb ik dat niet, maar klassiek moet wat mij betreft goed klinken.


File: Ian William Craig – Slow Vessels
File Under: Lo-fi semi-klassiek

File Social: [Twitter]

Dead Bronco – Bedridden And Hellbound

Eigen Beheer

‘Parental Advisory Explicit Content’. Dat u het weet. Zonder dit te weten beloofden het doodshoofd, de slangen en de krokodillen op de hoes van Bedridden And Hellbound al niet veel goeds. Dead Bronco is een Spaans vijftal met de Amerikaanse zanger Matt Horan. Ze brengen een mix van rockabilly, country, rock en punk. En dat vol inzet. Negen songs zijn van eigen hand, eentje is een cover van Merle Haggard. Met teksten als ‘Get stoned like Jesus, smoking dry fetus’ (“Make My Eyes Bleed”) of ‘There ain’t no beer on Sunday that’s Atlanta law, can’t get no weed in the morning cause no ones on call, So I bought me a gun and I took off my shoes’ (“Bedridden & Hellbound”). Ik bedoel maar. Verder is het gewoon gaan met de banaan. De productie had mijn inziens wat rauwer gemogen. Ook het songmateriaal is wat aan de eenvormige kant en daarom is het maar goed dat de albumlengte van veertig minuten niet overschreden worden . Hun vorige vond ik toch net wat beter, maar verder zal ik niet teveel zeuren. Hell no.


File: Dead Bronco – Bedridden And Hellbound
File Under: Outlaws

File Social: [Twitter] [Facebook] [Instagram]

Chaz Bundick Meets The Mattson 2 – Star Stuff

Company Recordings

Het verbaasde me niet dat gitarist Jonathan Wilson ingelijfd is door Roger Waters. Wij moeten het nu échter zonder nieuw werk van Wilson doen. Ik moest hieraan denken toen ik – bruggetje – naar Star Stuff van Chaz Bundick Meets The Mattson 2 zat te luisteren. Chaz Bundick zou je kunnen kennen van Toro y Moi, maar hier slaat hij een heel andere weg in. Hij werkt samen met de tweelingbroers The Mattson 2 die het normaliter in de jazzhoek zoeken. Het is een prettige samenwerking waar een mens relaxed van kan worden. Ik althans wel. Star Stuff bevat stukken met uitgerekte gitaarrocknummers waarin jazz-, psychedelica- en fusioninvloeden te horen zijn. Het stoort me aanvankelijk niet dat de eerste twee tracks instrumentaal zijn. Het is zelfs aangenaam. Toch dwaal ik langzaam af met mijn gedachten tot er in de derde track gezongen wordt. Hierna moet ik eerlijk zeggen dat het langzaam wat meer van hetzelfde wordt. Het kruit is verschoten, zodat mijn aandacht alsnog wegzakt. Er wordt mijn inziens wat teveel gejamd, terwijl toch het liedje het belangrijkste is. Kijk, dat heb ik bij Jonathan Wilson nooit gehad. En dus is de conclusie dat het idee van de samenwerking een goede is, maar dat om de sterren echt te laten stralen er toch wat beter songmateriaal moet zijn.


File: Chaz Bundick Meets The Mattson 2 – Star Stuff
File Under: Wegdromen naar elders

Joan Shelley – Joan Shelley

No Quarter

Ondanks dat dit gelijknamige album van Joan Shelley uit Louisville, Kentucky inmiddels haar vierde wapenfeit is, is dit mijn eerste kennismaking met haar muziek. In het brede genre wat roots heet zijn er meer artiesten die country en/of bluegrass maken, ook wel americana genoemd. Vertegenwoordigers van de de verstilde en pure folk zijn er veel minder. Joan Shelley is een folkie, maar heeft op haar vierde album haar horizon iets verbreed. Haar liedjes zijn sober en worden eigenlijk slechts door twee gitaren begeleid maar gedragen door haar heldere en zuivere stem. Een stem met een onmiskenbaar folksnikje. De mooie gitaarpartijen zijn van haar vaste gitarist Nathan Salsberg, de tweede (electrische) gitaar is van Jeff Tweedy die ook achter de producersknoppen zat. Hij heeft er voor gezorgd dat Shelley’s folkgeluid wat verruimd is met wat meer elementen uit het rootsgenre zoals blues, country en hier en daar zelfs een vleugje jazz. Hij weet dat zo spaarzaam te balanceren en arrangeren dat er geen noot te veel klinkt en alles in dienst staat van Shelleys mooie stem. Tweedys zoon Spencer lijkt de drums wel te aaien, zo verfijnd klinken ze. James Elkingtons pianospel kleurt Shelleys stem nog mooier in. Joan Shelley was met haar vorige album Over And Even al gespot als een hoogvlieger in de hedendaagse Amerikaanse folk. Met Joan Shelley komt ze akelig dicht in de buurt van de zeldzame schoonheid van zangeressen als Alison Krauss en Gillian Welch.

File: Joan Shelley – Joan Shelley
File Under: Verfijnd
File Facebook: [Joan Shelley op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Joan Shelley]

File: Doug MacLeod – Break The Chain

Reference Recordings

Doug MacLeod – Break The ChainInmiddels 71 jaar oud heeft gitarist-songwriter-verteller Doug MacLeod nog steeds de blues. Met al meer dan twintig releases is Break The Chain zeker geen zoveelste loot aan de boom. MacLeod weet een verhaal neer te zetten. Neem het afsluitende titelnummer dat hij samen schreef met zijn zoon Jesse, die overigens ook meespeelt op gitaar, dat gaat over het doorbreken van de familieketting van misbruik. Niet dat het allemaal even zwaar is in de wereld van MacLeod en op deze plaat. “This Road I’m Walking” gaat bijvoorbeeld over een man die drie vrouwen heeft. Eentje voor het koken, een voor de hersens en eentje voor de liefde. Maar dat is ook niet alles, zo blijkt aan het eind van het lied. Naast zijn zoon Jesse heeft hij gerenommeerde muzikanten gevonden in Denny Croy, Jimi Bott en Oliver Brown. Ze zijn er voor de details, want het is toch vooral Doug MacLeod die met (praat)zang en gitaar de ruimte neemt. Een man die al even meegaat, maar eentje die toch weer, alsof dat de gewoonste zaak van de wereld is, een sterke bluesplaat aflevert. Ga er maar aanstaan.

Van 18 tot en met 23 november is hij in ons land om de plaatsen Oostburg, Groesbeek, Breda, Amersfoort en Rotterdam aan te doen.


File: Doug MacLeod – Break The Chain
File Under: Geboren met de blues

File Social: [Facebook]

Interview: Nits

De nieuwe cd Angst ligt alweer een aantal weken in de winkels, en de Nits zitten midden in een theatertournee om dit project live te ondersteunen. File Under zag in Apeldoorn een enthousiast spelende band, en sprak direct na het concert uitgebreid met drummer Rob Kloet. Een gesprek over klankkleur, kamelenritmes en de wil om vriendelijk en zacht te spelen.

Rob, mag ik als fan beginnen? Wat een fantastisch concert. Ik heb jullie inmiddels zo’n tien keer gezien, maar zelden zo goed in vorm.
[verrast] Oké!

Herken je dat?
Jawel, jawel, want dat heeft heel erg te maken met een soort van rust die je gevonden hebt. Dat je op een gegeven moment heel goed weet wat je wilt. Als het mij duidelijk is geworden welk verhaal ik wil vertellen, dan kan ik bijna zeggen dat ik geen klap verkeerd kan geven, omdat het dan altijd past in het beeld dat ik voor ogen heb. Ik ben van de school die slagwerk spelen omschrijft als verhalen vertellen. Als je dan de boog over het nummer weet – hier begint het en daar moet het naar toe – dan kun je in die boog alles doen. En we hebben de laatste jaren heel veel gespeeld, en hebben onderling vertrouwen opgebouwd. Dan weet je: tegen die andere twee aan, dat gaat altijd goed.

Lees verder Interview: Nits