Zoeken


Web www.fileunder.nl
Evert: Mooie recensie! dank...
stn: Interview door 3voor12: http://3voor12.vpro.nl/nieuws/2014/n...
Redactie: Hersteld, de kennis op de redactie qua Ween bleek tekort te ...
stn: En dan na zo'n hyperlollige inzameling een superzielig album...
Prikkie: Nou, van die vergelijking met Bryan Adams word ik toch niet ...
stn: Zo, wat een foto. Episch.
Eddy: Dus ik ben niet de enige die op het verkeerde been is gezet ...
Stonehead: Gave Google Earth-clip bij het nieuwe "Freefalling", van de ...
Stonehead: Gave abstracte video bij hoogtepunt "Winter Linn": https://w...
Rene: Goed verwoord Prikkie! En mag ik daar nog bij aantekenen dat...

Laatste recensies

Gee Brown And The Brunettes - The Dropout Party
Dalton - Pit Stop
Luluc - Passerby
Pianos Become The Teeth - Keep You
Thug Entrancer - Death after Life
Livingston - Animal
EinstŘrzende Neubauten - Lament
Jett Rebel - Hits for Kids
Earthling Society - England Have My Bones
Parquet Courts - Sunbathing Animal

Zonder woorden

Sharon van Etten
Anaïs Mitchell
Peter Thisell
Bonobo
Elliott Brood
Caro Emerald
Airbourne
Nao
Little Dragon
DZ Deathrays

Laatste interviews

Woman's Hour
Nicole Atkins
Morning Parade
Mensenkinderen
Bob Mould

Artikelen

Le Guess Who Voorpret
Let's Get Lost 2014 - Napret
Nordic Delight 2014
Incubate 2014: vrijdag t/m zondag
Incubate 2014: Maandag t/m donderdag

Prijsvragen

Tom Baxter
Friska Viljor - Remember Our Name
Brad - United We Stand
Die!Die!Die! - Harmony / Raketkanon - RKTKN#1
Crossing Border 2012 Voorpret

Contact

Mail
Colofon
Concertagenda door
Podiuminfo / Festivalinfo

podiuminfo



Volg File Under op de Twittert Natuurlijk heeft File Under een rss-dingetje  Voeg File Under toe aan je del.icio.us account!  Voeg File Under toe aan je bloglines account!  Voeg File Under toe aan je technorarit account! Hop aan je Symbaloo-account  Hop aan je Google-account



(Sharon van Etten, 20 november, Vera, Groningen. Foto: Klaas)

Sharon van Etten

Meer op File Under over Sharon van Etten (8)

Sharon van Etten live zien kan hier: [ism Podiuminfo / Festivalinfo]
22 november 2014 in TivoliVredenburg, Utrecht
19 april 2015 in Tolhuistuin, Amsterdam



(Walboomers Music)

Gee Brown And The Brunettes - The Dropout PartyTuurlijk, Gee Brown is eigenlijk de Alkmaarse songwriter Guido Bruin die met studiotechnicus Gijs Steenbergen wat reggae in elkaar wilde knutselen. Dat deed hij. En nog een keer voor The Dropout Party, maar dan in Portugal. Daar ontmoette hij trompettist Paul Robert die alle partijen voor deze plaat inspeelde. Toen hij terugkwam in Nederland en de blazerssectie van de Marokkaans-Nederlandse groep Kasbah, diverse vocalisten en prominente Indonesische instrumentalisten vroeg mee te doen, had Gudio ineens een uniek etnisch album te pakken vol met geuren, kleuren, smaken en genres. Maar, met ├ę├ęn verbindend element en dat was reggae. En terecht, want er zijn maar weinig genres die iedereen op de hele wereld begrijpt. Reggae is bovendien een genre waar elke partij en elk instrument volledig tot zijn recht kan komen en toch mee- en opgaat in het ritme. Niet voor niets is reggae het uitgangspunt bij menig maatschappelijk project. Vraag dat maar aan Raymond Stotijn van Postmen. Ook Kyteman wist er wel raad mee. En, dat is het best bewaarde geheim van wereldmuziek; blazerssecties en reggae zijn een onweerstaanbare combinatie. Gee Brown is erin geslaagd om een ultieme relaxplaat te maken met briljante musici.

File: Gee Brown And The Brunettes - The Dropout Party
File Under: Briljante relaxplaat vol reggae en prachtige blazers



(Frontiers/Rough Trade)

Dalton - Pit StopIn 1985 begon Mats 'Dalton' Dahlberg, voormalig drummer van Treat, een poprockbandje: Dalton. Ze maakten twee albums, The Race Is On (1987) en Injection (1989) en daarmee - en met de koffers vol haarlak en schoudervullingen - toerden ze een tijdje rond, vooral in Zweden zelf. In 2012 kwamen ze weer bij elkaar en de oude platenmaatschappij bracht van die twee platen en wat restmateriaal een verzamelaar uit onder de optimistische titel Best Of Dalton - 25th Anniversary 1987 - 2012. Inmiddels is het 2014 en heeft Dalton zowaar een derde album, Pit Stop. Elf tracks in krap drie kwartier en helaas vol met alle clich├ęs die je kunt bedenken. Kijk, dat een beginnend bandje moeite heeft om origineel voor de dag te komen en een goede sound neer te zetten is nog enigszins begrijpelijk. Kwestie van je vak leren. Maar na een paar decennia op de proppen komen met een slechte variant op de vroege Bon Jovi is te erg voor woorden. Lelijke stopverftoetsen, fantasieloze riffs en liefst binnen twintig seconden naar het meezingrefreintje. Opener "Ready Or Not" is nog enigszins te pruimen, maar daarna gaat het in sneltreinvaart de verkeerde kant op en valt er eerlijk gezegd niet zoveel meer te genieten. Een schoolvoorbeeld van het fantasieloos herkauwen op dit album is "Up & Down". Dit is teren op een reputatie die al niet zo heel veel voorstelde. Dalton mag wat mij betreft meteen weer de zwarte vlag krijgen.

File: Dalton - Pit Stop
File Under: Pitsdeur dicht en nooit meer naar buiten
File Video: ["Something For The Pain"] [albumtrailer]



(Sub Pop/Konkurrent)

Luluc - PasserbyMocht je gevoelig zijn voor het droeve karakter van de herfst, dan moet je Passerby van Luluc niet draaien. Je donkere gevoel zal namelijk alleen maar versterkt worden. U bent gewaarschuwd. Achter Luluc zitten de Australi├źrs Zoe Randell (vocalen en gitaar) en Steve Hasset (vocalen, bas, fluit, mandoline, percussie en keyboard). En een hele rij aan gastmusici. Passerby is de opvolger van de in 2008 verschenen Dear Hamlyn. De hoes past prima bij de plaat: aan de ene kant de eenzame dame met haar poes, maar aan de andere kant de behaaglijkheid van het dier dat tegen je aan ligt te spinnen. Droefheid, maar ook schoonheid. Zwart en wit. En vooral folk, breekbare folk, die de details blootleggen, of je wilt of niet. Muzikale referenties vindt men in Nick Drake, Sandy Denny en Nico. De stem van Randell is er eentje om in te lijsten en de prachtige spaarzame muzikale begeleiding klinkt perfect. Als ik echter de droefheid de ruimte geef, dan hoop ik hier nog vaak en lang van te kunnen genieten. Je weet het echter maar nooit, zo weerklinkt het in "Winter is Passing": 'Pale fields of grass, waiting for the sun, and the spring, what it can bring'.

File: Luluc - Passerby
File Under: Kwetsbaar
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [Small Windowl]
File Social: [Twitter] [Facebook]



Pianos Become The Teeth - Keep YouGroot nieuws was het. Eind augustus laat een band uit Baltimore via Noisey weten dat op hun nieuwe Pianos Become The Teeth-album niet meer zal worden geschreeuwd. Een deel van de fans is niet geamuseerd. Strepen in het zand worden getrokken, kampen worden verdeeld. Want een lekker potje schreeuwen kan zanger Kyle Durfey wel. Wat moeten ze zonder die getergde, maar troostende uithalen? Een aantal nieuwe nummers die voor de release worden gedropt verraden de koerswijziging. Inderdaad geen geschreeuw meer, maar heeft de band aan intensiteit ingeboet? Integendeel. Op het eind oktober verschenen Keep You hoor je een band die weten wat ze willen en doen waar ze zin hebben. Als dat klinkt als The National met posthardcore/screamo-wortels, dan vind ik dat helemaal niet erg. Het uitgedoofde vuur op de cover van dit album is niet symbolisch voor de plaat. Vanaf opener 'Ripple Water Shine' wordt een erg fijne sfeer neergezet die nergens door de vingers glipt. Waar ze als een flipperkast met genadeloze riffs en overweldigende percussie door voorgangers Old Pride en The Lack Long After heen raasden, is alles nu opeens verrassend definieerbaar en kalmer. Op Spiderland-achtige wijze bouwt Durfey een spanningsboog op die op het prachtige meeslepende slotstuk 'Say Nothing' tot een climax komt. Aan de getergde 'I MISS YOU', die Brian McMahan van Slint uit zijn tenen trekt, kan natuurlijk moeilijk worden getipt. Een soortgelijk gevoel komt wel bij mij naar boven. 'So let's say nothing some more...' zingt de Pianos Become The Teeth-vocalist op een manier die doet denken aan zijn klaagzang op de vorige albums die uitkwamen op het betrekkelijk kleine, maar oh zo leuke label Topshelf. De mannen zitten nu bij Epitaph en kunnen met Keep You een groter publiek aanspreken. Ze schreeuwen niet meer om gehoord te worden, dat komt eigenlijk des te harder over.

File: Pianos Become The Teeth - Keep You
File Under: Minder thee met honing, intenser dan voorheen
File Video: [I'll Get By]
File Gastschrijver: Ruben



(Door: Gr.R.)

"Choices, choices are a problem for you", zong Maynard James Keenan al. Het is een nummer dat me regelmatig door het hoofd schiet als ik het programma van Le Guess Who bekijk. Waar ik normaliter al last van keuzestress kan hebben, loopt het nu de spuigaten uit. Neem bijvoorbeeld dag 1: ga ik naar de Einst├╝rzende Neubauten, om te kijken en te luisteren naar een uitvoering van hun prachtige nieuwe plaat Lament, ge├»nspireerd door de Eerste Wereldoorlog, of ga ik zwerven en laaf ik mij aan Sv├Ąva? En dat is dan nog maar dag 1!

Lees verder..


(Electronic / Chicago / juke)

Thug Entrancer - Death after LifeMet zo'n albumtitel moet ik natuurlijk gelijk aan de nieuwe plaat van Flying Lotus denken (You're Dead!). Die propt 19 songfragmenten in minder dan een half uur, weeft de dood als Groot Thema erdoorheen en boezemt met de clip van "Never Catch Me" diepe indruk in. Maar Death After Life is dus een bleepy technoplaat die helemaal niets met sterven te maken heeft, behalve dan misschien dat je ongeveer dood moet zijn om dit leuk te vinden. Man man man, wat een sahaaaaie bedoening. Ryan McRyhew is van Denver naar Chicago verhuisd, weet alles van hiphop en elektronische muziek en zijn albumtitel is in dit geval een totaal willekeurige shout-out naar het album Life after Death van The Notorious B.I.G. want yolo, ofzo. Deze plaat moest iets met ambient, posttechno, eenzaamheid en landschappen voorstellen na zijn eerdere wat puntigere IDM-werk, waarbij de tracks nu voor het gemak ook maar geen titel gekregen hebben. Zodat ik nu met recht kan opschrijven dat track 4 nog veel saaier is dan track 9, maar dat track 7 nog wel lekker trippy is en leuke handklapjes heeft. Succes met deze informatie, mensen. In Amerika komt de plaat uit op het gave Software-label van ultieme vaaghipster Daniel Lopatin, waarmee Thug Entrancer dan wel weer credible genoeg is om dit weekend op het Utrechtse festival Le Guess Who te staan.

File: Thug Entrancer - Death After Life
File Under: Gaap
File Video: [Death After Life I]



(Long Branch/SPV)

Livingston - AnimalGitarist Chris van Niekerk en Beukes Willemse zijn Zuid-Afrikanen die naar Londen verhuisden, daar Livingston oprichtten en gelijk verkasten naar Berlijn. Livingston is een stevige rockband met Tool, Placebo en Muse als invloeden. Zeker Placebo minus het karakteristieke stemgeluid van Brian Molko. Maar Livingston heeft genoeg klasse, melodie en structuur in huis om het heel ver te schoppen. Alleen wilde de band met het debuut Sign Language en opvolger Fire To Fire waarschijnlijk veel te snel en te graag. Het grote succes bleef uit en de band bleef met de gebakken peren zitten. Dat kan zomaar gaan knagen aan iets te ambitieuze popartiesten. Het lijkt mij dan ook geen goede zet als je met een cruciale derde plaat jezelf dan profileert als een mix van rock, indie, U2, Coldplay en Mando Diao. Ik denk dat Livingston zichzelf minder serieus moet nemen, iets minder ambitieus moet zijn en eens heel goed moet luisteren naar de spanningsbogen, het gitaarwerk en de pompende drums van bijvoorbeeld Placebo die enorm goed geproduceerd zijn, dan eens gaat nadenken over de dynamiek van de eigen vocalen en vervolgens meer vuur, meer gevaar en meer woede in zijn spel legt. Livingston kan zomaar uitgroeien tot een heel grote act, maar dan moet het veel meer een eigen sound maken dan nu het geval is. "Time Bomb" kan zomaar opgepikt worden als een identiteitssong voor de heren. Het heeft een Afrikaanse feel die de band veel te lang op de planken heeft laten liggen. Livingston kan veel meer dan de band zelf beseft. Het staren naar het succes van andere bands heeft nu wel lang genoeg geduurd.

Meer op File Under over Livingston (2)

File: Livingston - Animal
File Under: Nog net geen eigen identiteit



(Anaïs Mitchell, 17 november, Paradijskerk, Rotterdam. Foto: Leonie)

Anaïs Mitchell



Einsturzende_neubauten_-_Lament.jpgOnlangs was er weer eens de nieuwe versie van de kettingbrief. Maar dan op Facebook. Noem tien platen die veel voor je betekend hebben en nomineer anderen om dat ook te doen. Als je zo eens door die lijstjes heenscrollde, dan viel een ding op: er zat veel oud werk bij. Veel werk uit de jeugd van de lijstjesmaker. Dat is ook niet gek, want dan is alles nog nieuw en heb je geen referentiekader. Hoe ouder je wordt, hoe meer je al gehoord hebt en hoe vaker je zegt: 'been there, done that'. Dat is ook de reden dat u de laatste tijd wat minder stukjes van mijn hand las. Ik werd niet meer geraakt door nieuw werk. Ik zie teveel en ik hoor teveel. Ik word blas├ę. En met antwoord c: 'weet niet / geen mening', is het lastig stukjes schrijven. Wellicht dat daarom ook Lament, de nieuwe plaat van Einsturzende Neubauten zo hard binnenkwam. Ik was off guard, ik had de dekking laten zakken. Nu hadden de Neubauten me al vaker verrast. De eerste keer dat ik de Neubauten hoorde, want het paste, met stahlmuzik en zelfgebouwde instrumenten niet helemaal in het referentiekader dat ik toen had. Een tweede keer tijdens de eerste keer dat ik ze live zag: 'huh, maken ze die geluiden met die instrumenten?!?' Fascinerend was het in beide gevallen. Maar Lament dus. Lament kent een bijzonder thema, want het is uitgebracht ten nagedachtenis van de Eerste Wereldoorlog. Het betreft een plaat en een concertserie, waarin de plaat uitgebreid aan bod zal komen. De plaat gaat echter niet zozeer over de Grote Oorlog, maar is vooral ge├»nspireerd door WOI. Neubauten dook ervoor de archieven in en haalde muziek uit die periode naar boven, zocht naar interviews met krijgsgevangenen en naar thema's die min of meer met die oorlog te maken hebben. Het resultaat is ijzingwekkend. Zelden ben ik zo van slag geweest door een plaat. Alle klassieke Neubauten-elementen zitten erin en nog een aantal nieuwe die mogen blijven. "God Save The Queen" wordt vermangeld, Blixa Bargeld zingt zelfs in het Nederlands (of het Vlaams, aangezien wij niet meededen) en de combinatie van de traditionele muziek, stemmen en het Neubautengeluid, maakt dit een van de beste platen uit het Neubauten-oeuvre. Er is teveel op deze plaat om op te noemen wat er allemaal goed is. De plaat moet je, met koptelefoon, lijdzaam ondergaan, om versteend achter te blijven. En dan nog een keer op zetten. Met de Grote Oorlog als inspiratie, brengt Lament de boodschap luid en duidelijk over. Meesterwerk dit, meesterwerk!

File: Einst├╝rzende Neubauten - Lament
File Under: IJzingwekkend goed.



(Sony)

Jett Rebel - Hits for KidsOh, wat is-ie toch charmant en slim. Zijn twee tv-optredens bij DWDD waren bijna hetzelfde: onge├»nteresseerd en afwezig gaf hij keurig een voorgerepeteerd antwoord op alle vragen. Hij draaide tegelijkertijd een rondje op zijn kruk en hing precies zo de clown uit dat half Nederland het erover had. Stoned op tv, foei foei. Nou, Justin Bieber zou het net zo gedaan hebben. Het verschil is dat multi-instrumentalist Jelte Tuinstra alias Jett Rebel (1991) wel muzikaal talent heeft. Want dit is namelijk DE manier om in Nederland populair te worden. In ons burgerlijke landje hebben we altijd meteen een mening over mensen die opvallen, maar zolang het guitig is in plaats van arrogant, dan mag het. Jett kan het weten, want hij zat eerder in de geflopte boyband Valerius, waarover hij in een interview opmerkte dat vooral op de tweede plaat tijdens de opnamen alle spontaniteit eraf was geproduceerd. Zijn debuutplaat Hits for Kids, die hij zelf schreef, is dan ook precies het omgekeerde: speels en funky, zonder veel opsmuk. Ik kan op deze plaats gerust vergelijkingen trekken tussen Jett Rebel en geloofwaardige indie-artiesten als Foxygen en Kindness, die ook Todd Rundgren-invloeden toelaten en niet in ├ę├ęn hokje willen blijven zitten, en dat is een grote verdienste voor een Nederlandse artiest. "Mary Anne" is een Mika-achtig popliedje, dat op Beatles-achtige wijze telkens van toonsoort verspringt. "Secret" heeft juist weer iets van Lenny Kravitz. Single "Pineapple Morning" klinkt weer als Sparks. Jett Rebel leent allerlei totaal verschillende frisse popgeluiden die vrijwel allemaal alweer lange tijd niet op de radio gehoord zijn. Hij heeft bovendien absoluut de potentie om te inspireren. Toch zijn er een paar dingen waar hij nog wat kan leren. Ten eerste heb ik eigenlijk geen favoriete nummers op deze plaat, het is op ballad "Baby" na allemaal happy-go-lucky: ene oor in, andere oor uit. Het is vooral het ding wat Jett Rebel doet wat ik geinig vind, maar zijn liedjes blijven me nog niet bij. Ten tweede: diverse liedjes baden in close harmony-koortjes ("Goose Bumps Galore"), waar niks mis mee is, maar het klinkt soms te goedkoop in combinatie met de teksten, die je zowel oprecht als kinderachtig kunt noemen - en verkeerd gespeld: thruth!?. Mijn derde bezwaar is de productie van Hits for Kids. Die deed Jett Rebel namelijk ├│├│k nog zelf. Knap hoor, maar met name de synthesizers klinken heel dun, op het amateuristische af. "Gwen" heeft ronduit een Kinderen-voor-Kinderen-sound. De droge 80's-drums werken in nummers als "Dance Underneath the Sheets" (Genesis!) juist weer perfect, maar toch: een bezoekje aan Bas Bron zou zomaar eens wonderen kunnen doen. Het zal Jett Rebel overigens allemaal een zorg zijn: zijn livetour voor 2014 is al uitverkocht.

Meer op File Under over Jett Rebel (5)

Jett Rebel live zien kan hier: [ism Podiuminfo / Festivalinfo]
23 november 2014 in Melkweg, Amsterdam
27 november 2014 in Luxor Live, Arnhem
28 november 2014 in Rotown, Rotterdam
4 december 2014 in Metropool, Hengelo
10 december 2014 in Vera, Groningen
11 december 2014 in Nieuwe Nor, Heerlen
12 december 2014 in Bibelot, Dordrecht
13 december 2014 in Poppodium Romein, Leeuwarden
18 december 2014 in Doornroosje, Nijmegen
19 december 2014 in Effenaar, Eindhoven
20 december 2014 in De Kelder, Amersfoort
21 december 2014 in Victorie, Alkmaar
27 december 2014 in Hedon, Zwolle
29 december 2014 op JazzOUT!, Heerlen
30 december 2014 in Paradiso, Amsterdam
14 januari 2015 tot en met 17 januari 2015 op Eurosonic Noorderslag, Groningen
11 februari 2015 in Vooruit, Gent
14 februari 2015 in Muziekodroom, Hasselt
18 februari 2015 in Trix, Antwerpen
19 februari 2015 in Het Depot, Leuven
21 februari 2015 in Heineken Music Hall, Amsterdam

File: Jett Rebel - Hits for Kids
File Under: Broodnodige bravoure
File Video: [100% Jett Rebel in beeld, 0% band in Pineapple Morning]
File Audio: [Heel veel lyricvideo's op youtube]



(Riot Season / Clearspot)

Earthling Society - England Have My Bones39 minuten muziek, da's voor space- en krautrockbegrippen bijna een EP. England Have My Bones van Earthling Society is een vinylrelease, vandaar. Opener "Aiwass" is een elf minuten durende soundscape die Monomyth-liefhebbers wel zal aanspreken, maar die mij toch vooral voorkomt als een intro dat te lang duurt. Dat gezegd zijnde is de manier waarop zang ver op de achtergrond meeloopt wel fraai en de climax met gitaarfeedback is ook niet verkeerd. Misschien hadden ze daar iets sneller naartoe kunnen werken. "Tortuga" is wat meer to-the-point, maar kent nog steeds veel trage toetsenpartijen en lang aangehouden noten met feedback op de gitaar. De volgende track is een cover. "Journey in Satchidinanda" is van de hand van Alice Coltrane, tijdens haar leven echtgenote en weduwe van saxofonist John Coltrane, maar ook zonder die connectie een jazzmuzikante van formaat als bandleider, toetseniste en harpiste. Het is een zwaar verspacete liveversie van wat oorspronkelijk toch een jazztrack is. De drums en bas zijn nog steeds jazzy, maar de manier waarop Laird er met zijn gitaar overheen raust zal menig jazzliefhebber in een hoekje laten wegduiken. En toch, gitaar en toetsen nemen hier gewoon de rol over van de tambura en harp in het origineel, dat ging over Coltrane's goeroe Swami Satchidinanda. Het is knap hoe ze het origineel recht doen en er tegelijkertijd spacerock van maken. Nee, jazz is het niet meer. Echt niet. Het titelnummer begint met een chaotische bak herrie maar eindigt als een opvallend ingetogen track met akoestische gitaar. Zo zet Earthling Society je toch mooi een paar keer op het verkeerde been op dit album. Na vier tracks en krap veertig minuten is het alweer voorbij. Tja, voor de korte tracks hebben opperhoofd Fred Laird en drummer John Blacow tegenwoordig dan ook... een rockabillybandje, The Crawlin' Hex. Zag u die aankomen? Ik niet.

Meer op File Under over Earthling Society (3)

File: Earthling Society - England Have My Bones
File Under: Verkeerde benen
File Audio: [EarthlingCamp]



(Peter Thisell, 14 november, Vanslag, Borger. Foto: Klaas)

Peter Thisell



(Bonobo, 16 november, Ronda, TivoliVredenburg, Utrecht. Foto: Tim van Veen)

Bonobo

Meer op File Under over Bonobo (2)



(Rough Trade)

Parquet Courts - Sunbathing AnimalIn een eerdere recensie over de Brian Jonestown Massacre schreef ik dat Amerikanen na veertig jaar nog steeds niet goed weten hoe ze Britse indiepop moeten produceren. En dat zouden ze toch o zo graag willen. Het snotty geluid van The Buzzcocks, gecombineerd met het rammelende en slordige karakter van Amerikaanse bandjes als Pavement, Noise Addict en Lemonheads. En wat willen ze graag de verhalende opbouw van een Pulp of het hoogdravende venijn van een Morrissey onder de knie krijgen. In Amerika lukte het Ween, Beck, Pavement, Sonic Youth en The Pixies. Natuurlijk nog wel paar meer, maar die hebben nooit een wereldwijde goedkeuring gehad. Of een predikaat van originaliteit. Het derde album Sunbathing Animal van het uit Brooklyn afkomstige Parquet Courts is de beste poging om tot een gestructureerde en uitgebalanceerde plaat te komen. Het is vals om te melden maar Parquet Courts heeft Pavement en The Strokes in de blender gestopt. Het geheel is een optelsom van Crooked Rain, Crooked Rain en Is This It. Tuurlijk, er kunnen altijd meer invloeden toegevoegd worden. Een beetje Television, wat Velvet Underground, Wire en Gang Of Four. Parquet Courts is erin geslaagd om puntige, hoekige songs te schrijven met een rafelig randje. En dat komt dan het onstuimige en soms gevaarlijke karakter van de heren ten goede. Wat krijg je dan? Een broeierige plaat waar de experimenteerdrift vanaf druipt. Dat Sunbathing Animal zo snel volgt op de EP Tally All The Things That You Broke zegt dan ook veel over de tomeloze creativiteit en energie van de band. In elk geval meer dan over gemakzucht. In tegenstelling tot The Vaccines pakt Parquet Courts wel door, en dat met een doldwaze mix van punk, alternative rock, blues en folk. Wie maalt er dan nog om Engelse indie? Eigenlijk helemaal niemand.

Meer op File Under over Parquet Courts (6)

File: Parquet Courts - Sunbathing Animal
File Under: Nee, laat die Engelse indie maar voor wat het is, here's Parquet Courts!



(Elliott Brood, 14 november, Vanslag, Borger. Foto: Klaas)

Elliott Brood

Meer op File Under over Elliott Brood (5)



(Import/Victor Entertainment inc.)

Frida Sundemo - Dear, Let It OutOm eens een einde te brengen aan de diverse op het randje van omvallen balancerende stapeltjes met CD's in onze woonkamer, besloot ik de mouwen op te stropen en de boel opnieuw te alfabetiseren. Eerst nog even een nieuwe kast bij de kringloop op de kop getikt en aan de slag gegaan. Meteen ook maar een rete-handige app geïnstalleerd, waarmee je barcodes kunt scannen en toevoegen aan je discogs.com-account. Waarom vertel ik dit? Soms is de barcode niet bekend en moet je zelf op de site grasduinen om bijvoorbeeld die speciale Record Store Day-EP op vinyl van Frida Sundemo toe te voegen. En wat zag deze Europeaan, die met smart op het moment zit te wachten, dat er eindelijk een volwaardig debuutalbum uitkomt van deze Zweedse electropop-prinses? In Japan zijn er zowaar al twee (2!) albums van haar verschenen. Huh? Waarom stond daar niks over op haar eigen site? Die verkoopt alleen een linnen tas... Zou ze zich ervoor schamen? Het koste me een aardige duit, die Japanse import, maar ik hoor toch werkelijk niks waarvoor ze het schaamrood op de kaken zou moeten krijgen. Natuurlijk klinkt haar eerste album Dear, Let It Out uit 2010 nog wat voorzichtigjes, maar juist daardoor ook een heerlijk soort naïef en speels. Soms meen ik zelfs door die heliumstem en hetzelfde verfijnde gevoel voor melodie op de vrouwelijke electro-evenknie van Mews Jonas Bjerre te zijn gestuit.

Frida Sundemo - For You, LoveHet meer zelfverzekerd klinkende For You, Love uit 2013 bevat de eerdergenoemde EP. Verder aangevuld met de louter digitaal verschenen, onweerstaanbare singles "A Million Years" en "For You, Love" plus nog wat nieuw materiaal dat daar absoluut niet voor onderdoet. Nu kan ik me voorstellen dat de aanschaf van dure import uit Japan misschien te veel gevraagd is, maar liefhebbers van acts als Robyn, Annie, Kate Boy en Goldfrapp zijn alvast gewaarschuwd...

Files: Frida Sundemo - Dear, Let It Out / For You, Love
File Under: Dat u het alvast weet
File Video: [Indigo (live)]


(Sonic Rendezvous)

Deleyaman - The EdgeEigenlijk is The Edge een avondplaat, zo rustig en zalvend gaat het eraan toe. Het is een darkwaveplaat waarop niet gedanst mag worden, hooguit soms wiegend of echt heel langzaam. "Ethereal dances" heeft een typisch wavegeluid en "Cygnus" een typisch leidend basgitaarlijntje, Vooral liefhebbers van Leonard Cohen zullen onmiddellijk de stem van hun held herkennen in zanger Aret Madilian Samen met Beatrice Valantin, die zeker niet zo aanwezig klinkt als op een vorige plaat, bepaalt hij de vocalen van het Franse Deleyaman. Het mooie "Castles in the Sand" had ook een Johnny Cash-nummer kunnen zijn: opvallend is wel het geluid van het instrument de doedoek, die een beetje klinkt zoals Ofra Haza zingt. Wat een gaaf genre, eigenlijk, darkwave; in mijn platenkast heb ik er (te) weinig van. Net als andere jonge bands als Soror Dolorosa en Ballet School geeft Deleyaman (toch alweer 13 jaar bezig) weer een nieuwe draai aan het aloude genre wave. Mooie plaat, constant in stijl, kabbelt alleen net wat teveel op de achtergrond als je niet oplet...

Meer op File Under over Deleyaman (2)

Deleyaman live zien kan hier: [ism Podiuminfo / Festivalinfo]
2 december 2014 in Brebl, Nijmegen

File: Deleyaman - The Edge
File Under: Mooie rustige darkwave
File Audio: [Bandcamp]


(Caro Emerald, 15 november, Grote Zaal, TivoliVredenburg, Utrecht. Foto: Tim van Veen)

Caro Emerald

Meer op File Under over Caro Emerald (8)

Caro Emerald live zien kan hier: [ism Podiuminfo / Festivalinfo]
22 november 2014 in Muziekgebouw Frits Philips Eindhoven, Eindhoven



(Mita Records)

Jim Stapley - Long Time ComingJe zult maar met Tony Visconti de studio in mogen. Oef, als Bowie-fan heb je dan al meteen mijn aandacht. Jim Stapley, geboren in Manchester, had de eer en Long Time Coming is zijn eerste solo-album, na eerder in wat bands gezongen te hebben. Wat we te horen krijgen zag ik echter niet aankomen. Stapley zoekt het in de softere rocksongs met een snufje blues. Zeg maar in de Bryan Adams-hoek en als het wat bombastischer wordt moet ik ook wel wat aan Meatloaf denken. Zitten we hierop in 2014 nog te wachten? Ik niet, maar ik kan me zomaar voorstellen dat dit niet voor iedereen geldt. Er mag, los van mijn muzikale voorkeur, af en toe nog wel wat meer power in de songs en de 'mooie' stem-met=braam van Stapley irriteert me op den duur. In "My Own Worst Enemy" probeert hij er alles in te leggen, maar gaat het over het randje. Hij kan het beter wat kleiner houden zoals in opener "No Good Reason". Al met al denk ik dat we van Stapley nog wel meer gaan horen. Is er niet een nieuwe Robin Hood-film waar ze nog een plaatsje hebben op de soundtrack? Het zal het begin zijn van Stapley tot hij u - of in ieder geval mij - de neus uit komt.

File: Jim Stapley - Long Time Coming
File Under: De nieuwe Bryan Adams komt uit Engeland
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [Zijn VideoKanaal]
File Social: [Twitter] [Facebook] [Instagram]



(Airbourne, 15 november, Ronda, TivoliVredenburg, Utrecht. Foto: Tim van Veen)

Airbourne

Meer op File Under over Airbourne (8)




Kopen bij Bol


Kopen bij Bol -->
File Under wordt in de lucht gehouden door de servers van FXW