27 June 2016

Week 26, 2016

Ewie
Luka Bloom / Damien Jurado @ Naked Song

Janineka
Janne Schra – Ponzo Light

Prikkie
Steve Vai – Modern Primitive

Ludo
Radiohead – A Moon Shaped Pool

Vonx
Mourn – Ha Ha He!

Storm
STUFF. – STUFF.

DubbelMono
PJ Harvey @ Down The Rabbit Hole / NPO 101

Sospetto – Quattro Specchi Opachi

Sospetto - QuattroHet voelt en klinkt allemaal een beetje goedkoop en kitscherig. Net niet goed, overdreven gedaan, dan weer te gelikt, dan weer te rommelig. Een beetje als de Italiaanse cinema uit de jaren zeventig. Of als Duitse softporno. Maar ik vermoed zo langzamerhand dat het Duitse duo dat zich achter de naam Sospetto verschuilt, wel degelijk oprechte liefhebbers zijn van de soundtracks van matige films uit de jaren zeventig. Ze spelen het al drie platen lang na. Niet met originele orkesten en instrumenten, maar met synthesizers, de ene keer met goedkope analoge machines, dan weer met strakkere, hedendaagse. Om in stijl te blijven hebben ze de titels van hun album Quattro Specchi Opachi in vier talen op de hoes laten zetten. Naast de Italiaanse titel: Quatre Miroirs Aveugls, Four Blind Mirrors, Vier Blinde Spiegel (sic!). Sospetto betekent niet voor niets ‘verdacht, twijfelachtig’, denk ik dan maar. Overigens bestaat dit album uit vier EP’s die eerder zijn uitgebracht, elk met een prachtige hoes en muziek van wisselende kwaliteit en allemaal terug te brengen tot dezelfde ingrediënten: Schwarzes Licht, L’Exposition de Geneviève, Intrappolati nel harem di Satana en Devil’s Cops in Angel County. Van horror tot porno naar policiers, ongetwijfeld. Maar de films mag je er uiteraard zelf bij bedenken.

mij=Cineploit

File: Sospetto – Quattro Specchi Opachi

File Under: The Silver Age of Italian Cinema

Mourn – Ha, Ha, He!

Mourn - Ha, Ha, He!Hoewel we een jaar verder zijn maakt hun titelloze debuutplaat nog regelmatige uren op de hifi van schrijver dezes. De vier Spaanse jonge honden van Mourn (drie dames en een heer) hebben niet stil gezeten en hebben naast een reeks optredens de tijd gevonden twaalf nieuwe songs op de plaat te zetten. Het resultaat Ha,Ha, He! mag er zeker wezen. Door ruzie met de vorige platenmaatschappij was de plaat er overigens bijna niet geweest maar ja, dat is hoe de muziekbusiness soms werkt helaas. Mourn zal er wijzer van geworden zijn en gaat onverstoord vooruit. Vanaf openingstrack “Flee” gaat de band gelijk lekker los met hun recept van hakkende gitaarriffs met slimme melodieën en lekker stuwende ritmes.De zang is nog steeds ongekunsteld en recht voor zijn raap. Er is tijdens het schrijven van de songs wel iets meer geëxperimenteerd met opbouw en spanning. Songs als “Storyteller”en “The Unexpected” geven daar blijk van. Hoewel niet alle songs even sterk beklijven is het slotstuk “Fry Me”dat, haast triomfantelijk. laat horen dat Mourn uitermate getalenteerd is en nog niets van hun jonge onstuimigheid heeft ingeleverd.

mij=Captured Tracks

File: Mourn – Ha, Ha, He!
File Under: Delicioso
File Audio: [Bandcamp]
File Social: [Facebook]

Mark Pontin Group – Textures

Mark Pontin Group – TexturesDat de uit Wales afkomstige Mark Pontin zijn roots heeft in de bluesrock is een solide maar ook een veilige en makkelijke omschrijving. Want, laten we wel wezen, wie ooit een gitaar heeft vastgehouden en iets met rock van doen heeft, die komt bij de blues uit. Pontin put uit verplichte kost van Cream en Masters of Reality. De rest is pure bonus. Dus vleugjes Stevie Ray Vaughan, Joe Bonamassa, Walter Trout en een Jimi Hendrix zijn logisch en pure winst voor de luisteraar. Toch heeft Pontin ook rare trekjes. Zo voelt hij zich geroepen om ballad-achtige pop te maken die de hitgevoeligheid van een John Mayer duidelijk missen. Textures bevat vooral complexe, stevige gitaarrock en moet zich niet vergrijpen aan progrock van ‘n The Alan Parsons Project of de MOR-rock van een Styx. Vreselijk is dat! Mark Pontin Group is een band van gelouterde muzikanten die qua intentie en kracht voor heel wat opschudding kan zorgen. Experimentele uitstapjes naar andere genres, zelfs niet voor de hitpotentie, heeft de band totaal niet nodig.

mij=Mooches

File: Mark Pontin Group – Textures
File Under: Vette bluesrock met her en der een suf progrock-uitstapje

Mimile – It’s Going Up Not Comin’ Doon

MimileIt’s Going Up Not Coming Doon is de solo-debuutplaat van Mimile (spreek uit: Mie-miel), het pseudoniem waarachter Emilie Blom van Assendelft schuilgaat. Voor Mimile, die bij het grote publiek vooral bekend is als bassiste van The Scene, was deze plaat vooral therapeutisch. Het hielp haar dealen met het noodgedwongen einde van The Scene. The Scene’s frontman Thé Lau was er (gelukkig voor haar) nog lang genoeg om haar van de nodige feedback te voorzien. Het levert een kleine intieme plaat op die eigenwijs genoeg is om te kunnen spreken van een eigen signatuur. Bij het beluisteren wordt duidelijk dat Mimile een écht jaren tachtig New Wave-meisje is. Weliswaar eentje met Nederlandse roots, want de verwantschap met een band als The Nits, Fay Lovsksy, maar ook met Nederpop-mastodonten als bijvoorbeeld het Goede Doel, is duidelijk hoorbaar. Ze verliest zich echter nergens in de pathos en het grote gebaar waar haar oude frontman het patent op leek te hebben. Wat misschien wel een minpuntje is, is dat ze op dit album voor het Engels kiest. En niet voor het in haar geval toch meer voor de hand liggende Nederlands. De keuze voor Engels geeft haar in ieder geval de mogelijkheid voor een opmerkelijke cover. Namelijk het van Lisa Hannigan bekende “Lille”. Een song waarbij ze zichzelf op accordeon begeleidt. Dat ze met die song het origineel overtreft zou echter te veel eer zijn. Al was het maar omdat Mimile nu eenmaal geen zangeres van het kaliber Hannigan is. Maar haar cover is allerminst verdienstelijk. Meer indruk maakt ze echter met het eigen “Waitingroom” dat het soort lekker voortzeurende gitaarriffje heeft waar U2’s The Edge het patent op lijkt te hebben maar ook “Dangerous” en het stoïcijns ritmische “Red Shoes” zijn erg fijne songs. Het is te hopen dat Mimile het niet bij dit ene album laat. En een volgend album mag ook best iets langer zijn.

mij=Coast to Coast

File: Mimile – It’s Going Up Not Comin’ Doon
File Under: Muzikale therapie
File Social: [Facebook] [Twitter] [Instagram]
File Video: [Elephant in the Room]

Best Kept Secret 2016: napret

Best Kept Secret is toch een fijne voortzetting van wat er ooit met Pukkelpop en Lowlands in gang is gezet. Veel oud-bezoekers van deze festivals vinden volgens mij hun weg naar BKS, omdat hier de organisatie aanzienlijk minder ingezet op de acts die voor een feestje zorgen bij een jonger publiek. Het gaat hier om de muziek en da’s aan alles te merken. Bij deze vierde editie barstte het festival qua accommodatie uit zijn voegen: bizar lange rijen bij de (dames)toiletten en dito bij de foodtrucks. En met name bij Podium twee was er soms geen doorkomen aan, stond het rijen dik rondom de tent. [Lees verder…]

Bitchin Bajas with Bonnie Prince Billy – Epic Jammers and Fortunate Little Ditties

Bitchin Bajas with Bonnie Prince Billy - Epic Jammers and Fortunate Little DittiesEn dan is daar plotseling “Your Hard Work is About to Pay Off. Keep On Keeping On.” Na jaren van samenwerking met de meest diverse muzikanten, van gelikte Nashville-veteranen (voor Bonnie Prince Billy sings Greatest Palace Music), via erkende experimentalisten als Matt Sweeney, Rian Murphy, de bands Tortoise en The Cairo Gang, zangeres Dawn McCarthy en nog zo de een en de ander, zijn het de minimalisten van Bitchin Bajas waarmee Will Oldham een cirkel rondmaakt. Want zoals hij bij tijd en wijle op Epic Jammers and Fortunate Little Ditties klinkt, zo klonk hij begin jaren negentig, op zijn debuut There Is No-One What Will Take Care Of Me. Tot het uiterste fragiel, wankel, op het randje van vals (en soms er overheen), maar tegeljk zo oprecht en eerlijk. Hoe mooi de samenwerkingen soms ook zijn, het waren niet meer de jaren negentig, toen hij als één van de koningen van de lo-fi gold. Het geluid van toen werd ingeruild voor knap musicerende bands, goede studio’s en – toch ook – niet altijd even sterke liedjes. Vandaar wellicht dat Oldham in Nashville ooit zijn eigen nummers opnieuw vormgaf en eerder dit jaar zowaar zijn sessies voor de BBC uitbracht: gevuld met soms vrijwel onherkenbaar gearrangeerde nummers. Niet dat Epic Jammers and Fortunate LIttle Ditties het van het songmateriaal hebben moet. Op deze LP en EP vind je de neerslag van jamsessies, niet meer en niet minder. Maar blijkbaar zijn het de de minimalistische melodieën en soundscapes van het trio rond Cooper Crain dat de perfecte basis vormt waarop Will Oldham de toon terug vindt die hij ooit, ruim twintig jaar geleden, bezat. Technisch zal hij niet zo goed zingen als op zijn laatste platen, maar het klinkt prachtig.

mij=Drag City

File: Bitchin Bajas with Bonnie Prince Billy – Epic Jammers and Fortunate Little Ditties

File Under: Keep On, Keep Going On

Lumenlab – They Are Killing Us

lumenlab-they_are_killing_usDiego Martinez zette al in het jaar 2000 Mexico op zijn kop met zijn soundscapes, getingeltangel, loops en samples. Oh sorry, hij maakt ritmische noise vol distortion en zoekt naar aanhaakmomenten uit de hiphop en de punk. Tja, en dat doet Martinez op They Are Killing Us samen met zijn broer Israel die samen ook tekenden voor het Abolipop-project en Suplex. Wat worden wij wijzer? Helemaal niets! Lumenlab blijft na dik vijftien jaar hangen in goedbedoelde experimenten vol gepiep, geknars en geschreeuw. Aan enige vorm van structuur heeft Lumenlab blijkbaar een hekel. Met de beste wil van de wereld zou je nog kunnen kunnen zeggen dat Martinez als grunter van de grindcorebands Hydrophobia en Emphysema nu de boel opgeleukt heeft met drumcomputers en synths. En dat was het dan ook wel. Als je over-de-top-pogingen van Alec Empire en Alain Jourgensen wel kunt waarderen en je zoekt naar a-structurele metalexperimenteerdrift, dan zet je deze CD maar vast op je verlanglijst. In al zijn veelheid van ideeën is het verder een creatieve armoe troef.

mij=Aagoo

File: Lumenlab – They Are Killing Us
File Under: heftige creatieve armoe

The Jig

the_jig_2_klein

The Jig, 17 juni, Swingin’ Groningen, Groningen. Foto: Klaas

The Houdini’s & Anton Goudsmit

the_houdinis_&_anton_goudsmit_2_klein

The Houdini’s & Anton Goudsmit, 17 juni, Swingin’ Groningen, Groningen. Foto: Klaas

File Under?

Op 8 januari 2016 is File Under gemigreerd naar een nieuw cms. Nog lang niet alles werkt, maar wees gerust, we hebben alles bewaard en het komt goed!