Zoeken


Web www.fileunder.nl
tbeest: Inmiddels 10 in de vinyl50...
Stonehead: Op Facebook gaat het er inmiddels over dat je Vengeance-samp...
Stonehead: Zijn stijl muziek schijnt 'vaporwave' te heten; http://en.wi...
Stonehead: Een cover door Feed Me van "Back Home": https://www.youtube....
Stonehead: Fact is nóg later met zijn recensie, maar maakt wel een paar...
Prikkie: Nog een prachtige livevideo: "Os Lunatum" http://www.youtube...
theleonking: En ook ex-seedling Susanne Linssen kwam laatst ook al met ee...
Stonehead: Als Joseph Mount niet naar "Giorgio By Moroder" had geluiste...
Stonehead: Instagramsite bij de single: http://www.hashtagmyass.com/
tbeest: Dank voor je aanvulling, het e.e.a.is ook al op Spotify vers...

Laatste recensies

The Honey Trees - Bright Fire
Fabian - The Grand Ville Getaway
Monomyth - Further
Roy and The Devil's Motorcycle - Tino - Frozen Angel (Soundtrack)
Yamantaka // Sonic Titan - Uzu
Klischée - Touché
Erland & The Carnival - Closing Time
Jeff Beadle - The Huntings End
Joe Bonamassa - Different Shades of Blue
Samantha Crain - Songs In The Night / You (Understood)

Zonder woorden

Thomas Dybdahl
Catself
Youri Lentjes
Valentina Eleni
Stef Classens
Bot - Het Geluid van Ambacht
Myriam West
Josephine Zwaan
David Benjamin Boudestein
Eisenhower

Laatste interviews

Woman's Hour
Nicole Atkins
Morning Parade
Mensenkinderen
Bob Mould

Artikelen

Nordic Delight 2014
Incubate 2014: vrijdag t/m zondag
Incubate 2014: Maandag t/m donderdag
Pukkelpop 2014 - Napret
Lowlands 2014 napret: de zondag

Prijsvragen

Tom Baxter
Friska Viljor - Remember Our Name
Brad - United We Stand
Die!Die!Die! - Harmony / Raketkanon - RKTKN#1
Crossing Border 2012 Voorpret

Contact

Mail
Colofon
Concertagenda door
Podiuminfo / Festivalinfo

podiuminfo



Volg File Under op de Twittert Natuurlijk heeft File Under een rss-dingetje  Voeg File Under toe aan je del.icio.us account!  Voeg File Under toe aan je bloglines account!  Voeg File Under toe aan je technorarit account! Hop aan je Symbaloo-account  Hop aan je Google-account



(Eigen beheer)

The Honey Trees - Bright FireOf ik misschien weer wat stukjes wilde schrijven. Mijn bijdrages aan File Under zijn inmiddels tot ver beneden het gewenste minimum gedaald, zo nu en dan een interview of een verdwaalde recensie. Maar ondertussen blijven er fraaie albums uitkomen die naar mijn bescheiden mening niet de aandacht krijgen die ze absoluut verdienen. Tijd voor wat achterstallig onderhoud. Laat ik maar meteen beginnen met een hele fijne eigen beheer-uitgave. In april van dit jaar kwam eindelijk het debuutalbum Bright Fire van het Californische folky dreampop-duo The Honey Trees uit. Ik kwam ze ooit op het spoor dankzij een tip van de altijd attente verkoper Guus van de lokale Velvet Music-winkel. Ik was meteen om. De prachtige vocale harmonieën van Becky Filip en Jacob Wick zijn als honing voor de ziel. Honing met een bitterzoete smaak. De vergelijking met bands als Trespassers William, Our Broken Garden en Cocteau Twins is snel gemaakt. Iets minder voor de hand liggend: met name de nummers waarin Wick de leadvocalen voor zijn rekening neemt, doen op een positieve manier in de verte denken aan Keane ten tijde van Hopes and Fears. In de verte dus, hè?. Hier is gelukkig geen sprake van blèrende zeehondjes-taferelen.

File: The Honey Trees - Bright Fire
File Under: Veel moois uit het land van melk en honing



(Eigen Beheer)

Fabian - The Grand Ville GetawayThe Grand Ville Getaway is een EP van bijna een half uur met aan het roer de uit Voorburg afkomstige Fabian Schrama. Zijn eerste EP kwam in 2010 uit. Dat is al even gelee, maar Fabian zat niet stil. Zo was hij een van de deelnemers bij De Beste Singer-Songwriter van Nederland, waar hij overigens niet won. En er was een optreden bij De Wereld Draait Door, al is dat ook te danken aan beide programma's. Toch is hij gezien zijn speellijst (qua aantal optredens en grootte van de podia) nog op zoek naar een doorbraak. Die mag er wat mij betreft komen, want hij weet met behulp van zijn band een geluid te creëren dat herinneringen oproept aan J.J. Cale, Tony Joe White en Shawn Mullins. Je wordt dus getrakteerd op relaxte bluesy songs waarbij Fabian zingt c.q. praatzingt. De mooiste song vind ik "Money In The Bag" die ik nadat ik hem 's ochtends gehoord heb, de hele dag loop te zingen. Ik krijg er een goed humeur van. Het sterkste in de liedjes in het algemeen vind ik de gitaarpartijen die mij visioenen geven van Amerikaanse vergezichten die je vanaf de veranda gadeslaat. Helaas valt mijn eigen terras dan weer wat tegen, maar ja. Het zal ongetwijfeld sappelen zijn voor Fabian en zijn makkers, maar als ze zo relaxt zijn als deze EP uitstraalt dan hoop ik van harte dat ze door een (Amerikaanse?) platenmaatschappij worden opgepakt. Zulk talent moet gehoord worden.

File: Fabian - The Grand Ville Getaway (EP)
File Under: Relax
File Video: [@ DWDD]
File Social: [Twitter] [Facebook]




(Suburban)

Monomyth - Further'Goh, Monomyth nieuw binnen op 48 in de Nederlandse Album top-100', riep een vriend van me op IRC. Hè, watte? Ziedaar de samenloop van gedaalde cd-verkopen én pre-orders. Want hoewel deze Haagse band het afgelopen jaar veel positieve aandacht kreeg is de 'instrumentale space kraut stonerrock', zoals ze het zelf noemen, natuurlijk niet een genre waarin je nou eens een fijne klapper gaat maken met je muziek. Daar staat tegenover dat hun publiek wèl geld neertelt voor cd of vinyl én dat kleinood graag op de allereerste dag binnen wil hebben. Ziedaar plaats 48. Die daarmee natuurlijk wel nog steeds verdiend is. Ik boog me erover, samen met collega tBeest.

Prikkie: Jij was een van de mensen die 'm pre-orderde, dus we mogen je wel tot de fans rekenen? Ik moet zeggen dat ik onder de indruk ben hoe het klinkt, maar dat het vooralsnog net iets te veel post-weetikveelwat voor mij is.

tBeest: Ik beken, ik ben fan. Dat rijmt. Al vanaf het prille begin eigenlijk, toen ze in 2013 in Merleyn stonden in het voorprogramma van Conan. Monomyth vond ik toen eigenlijk veel interessanter dan de hoofdact. Met drummer Sander Evers van het vermaarde 35007 weet je ook wel dat dit geen koekenbakkers zijn, en van dit soort uitgesponnen space/stoner-rock lust ik wel pap tegenwoordig. Dat scheelt. Daarna zag ik de band vaker en het debuutalbum eindigde vorig jaar dan ook strak bovenaan m'n jaarlijst. Nieuwe nummers als "Ark M" en "6EQUJ5" had ik al live gehoord, dus Further was voor mij een no-brainer. Natuurlijk moest ik zo'n mooi vormgegeven gelimiteerde oranje vinyl-uitgave hebben. En het album staat nu ook plek elf in de eerste vinyl50. Terecht dus als je het mij vraagt. Alleen "6EQUJ5" is al een megajam van ongekende proporties. Live alleen te evenaren door een monstertrack van Motorpsycho bijvoorbeeld. Maar ook de prachtige gelaagdheid en mooi gemixte productie is om van te smullen. Waar ben jij precies van onder de indruk? En wat voor post-iets raakt jou dan minder?

Prikkie: Nou, laat ik om te beginnen zeggen dat het inderdaad klinkt als een klok. Moddervet en tegelijkertijd loepzuiver. Maar het post-spul waar ik moeite mee heb is dat het soms nergens naartoe lijkt te gaan. Nou ben ik ook liefhebber van de Neal Morseprog, waarbij er eerder tevéél climaxen inzitten, dat maakt vast een verschil. Met name bij de twee eerste tracks, "Ark M" en "Spheres" heb ik dat. Het is lekker spacey en qua gitaarwerk valt er genoeg te genieten, maar ik mis een spanningsboog en een terugkerend riffpatroon. Dat laatste klinkt bij een band als Monomyth misschien raar, maar ik bedoel dat ik na het beluisteren de melodie vrijwel direct alweer kwijt was. In beide tracks komt er uiteindelijk wel een climax, maar het duurt me wat te lang voor ze die kant opgaan. In "Collision" en "6EQUJ5" hebben ze dat wat beter voor elkaar. Die eerste is natuurlijk ook een stuk korter, maar voor mijn gevoel ligt het toch vooral aan de fijne toetsen daarbij. Even geheel terzijde: heb je gezien waar ze op 6 december optreden? ;-)

tBeest: Ah ja, ik heb ook echt meer moeite met prog met iets te veel climaxen of overdreven technisch vertoon. Van mij mag het best iets subtieler en de sfeerschetsen van "Ark M" en "Spheres" vind ik daarom nog best aangenaam. Lichte variatie in de herhaling kan al genoeg zijn. Bij kraut-/space- of psychedelische rock heb je dat wel vaker. Sfeervol trippen zeg maar. Maar toch hoor ik Monomyth liever ook toewerken naar een magistraal riffende apotheose, zoals op "6EQUJ5". Dan heb ik echt het gevoel dat ze oneindig lang door mogen gaan. Haha, ja 't Beest in Goes is me dan net te ver, ik ga ze wel weer opzoeken in Deventer of Arnhem of zo. Of allebei. Want dit lust ik wel in royale porties. Net zoals dat dit stukje veels te lang wordt. ;-) Of had je nog wat meer toe te voegen?

Prikkie: Zullen we dat maar niet doen? ;-)

Meer op File Under over Monomyth (3)

Monomyth live zien kan hier: [ism Podiuminfo / Festivalinfo]
24 oktober 2014 in SuperMarkt, Den Haag
1 november 2014 in Grenswerk, Venlo
6 november 2014 in Luxor Live, Arnhem
21 november 2014 in Burgerweeshuis, Deventer
18 januari 2015 in Patronaat, Haarlem

File: Monomyth - Further
File Under: Royale porties, zuinig met climaxen
File Audio: [Further op MythCamp]
File Video: [MythTube]



(Interview: Jasper)

Het Britse Woman's Hour wordt al vroeg dit jaar tot favoriet uitgeroepen. Stapsgewijs sleutelt de nu vijfkoppige band uit Londen aan een sound die ergens tussen de stijlvolle eenvoud van The xx en de downtempo koffiehuispop van Zero 7 laveert. Hoewel de buzz inmiddels is gedempt, ondergaat de groep rondom broer en zus Will en Fiona Jane Burgess een slow-but-steady progressie. Je ziet het tegenwoordig vaak bij jonge bands: het succes komt veel te vlug, nog voordat de band de ruimte krijgt een sterke identiteit te vormen. Gelukkig staat Woman's Hour hier in ieder geval goed bij stil. 'We timmeren momenteel nog echt aan onze show', geeft Will toe, terwijl hij in het Backstage Hotel aan een kop groene thee nipt. Zo speelde Woman's Hour hier in Nederland tijdens Metropolis pas voor het eerst onder begeleiding van live-drums. Het debuut Conversations ligt al een dik half jaar in de winkels.

Woman's Hour

Will vertelt dat hij als kind in aanraking kwam met muziek, door te luisteren naar de platen die gedraaid werden tijdens huisfeestjes. 'Samen met mijn oudere broer probeerde ik altijd de artiest te raden. Vanaf toen werd muziek geleidelijk een obsessie', lacht hij verlegen. Will oogt als de in zichzelf gekeerde ijverige muzikant, terwijl de twee jaar jongere Fiona fanatiek spreker is, vooral als het gaat om de stilistische insteek van de band. Will: 'Tijdens onze tienerjaren ontstond er steeds meer overlapping tussen onze leefstijlen.' Fiona knikt. 'Will ging op een gegeven moment om met mijn vriendinnen, en ik op mijn beurt weer met zijn vrienden.' Ze begint melig te lachen, alsof een licht gĂŞnante herinnering haar plots te binnen schiet. 'Ik herinner me mijn veertiende verjaardag nog goed... Will gaf me toen mijn eerste biertje.'

Lees verder..


(Thomas Dybdahl, 20 oktober, LantaarnVenster, Rotterdam. Foto: Leonie)

Thomas Dybdahl

Meer op File Under over Thomas Dybdahl (4)



(Voodoo Rhythm / ClearSpot)

Roy and The Devil´s Motorcycle - Tino - Frozen Angel.jpgHet is een soundtrack en dus horen we helaas niet alleen maar liedjes. De drie Zwitserse broers die - inmiddels al twintig jaar - aan de weg timmeren onder de naam Roy and The Devil's Motorcycle leveren met Tino - Frozen Angel pas hun vierde album af. Het trio Markus, Matthias en Christian Stähli, aangevuld met wisselende drummers, houdt van verknipte rock 'n' roll, psychedelica en rhythm & blues en dat horen we hier, tussen de soundtrackstukken en spoken words terug. Opener "Frozen Angel" is een bezwerende, inleidende track die opgevolgd wordt door het prachtige "You Better Run", een rauwe rhythm & blues-stomper in de beste Animals- of vroege Stones-traditie. "Water Air Food Love" is een slepende, psychedelische blues die ietwat richtingloos overkomt. "Not Enough Madness" klinkt rauw, overstuurd en ruikt naar Grote-Stadsgekte, net als "Leo Elodie Leoic & Louie". De andere vier tracks vallen onder de noemer soundscape en hadden wat mij betreft op de DVD kunnen blijven. Als je deze plaat in de luxe versie (met LP en CD) koopt, krijg je de DVD er sowieso bij en kun je kijken naar het verhaal van Tino, de eerste president van de Zwitserse Hell's Angels-chapter.

File: Roy and The Devils Motorcycle - Tino - Frozen Angel
File Under: Soundtrack met te weinig liedjes
File Video: [Trailer]


(ATP)

Yamantaka // Sonic Titan - UZUYamantaka // Sonic Titan noemen ze zich, met twee slashes, ja. En alsof dat nog niet pretentieus genoeg is, komen ze met de tekst 'Yamantaka // Sonic Titan are a psychedelic noh-wave opera group fusing noise, metal, pop and folk music into a multidisciplinary hyper-orientalist cesspool of 'east' meets 'west' culture clash in giant monochrome paper sets'. Hal-lo zeg! En toch, die monochrome paper sets blijken gewoon te bestaan. Ruby Kato Attwood en Alaska B, de twee Canadese dames met Orientaalse roots die Yamantaka // Sonic Titan ooit begonnen, maken ook muziektheater met - inderdaad - enorme papieren decors. De rest van het gezelschap omvat ook de technici en een Indiegogo-crowdfunding voor een game(!) mislukte, maar het is duidelijk, dit is veel meer dan een bandje. Uzu is hun tweede album en inderdaad, je moet er even voor gaan zitten. Het begint heel braaf met engelachtige zang in de mooie pianoballad "Atalanta". Voor de volgende track, "Whalesong", worden synthesizers en overstuurde gitaren tevoorschijn gehaald en zit je in de arty, experimentele spacerock die representatief is voor de rest van de plaat. Wat ze er niet van weerhoudt soms flink up-tempo van leer te trekken, zoals in "Hall Of Mirrors". Dat is bijna een verspacete punksong. Her en der is de productie wat schel en klinkt het dan ook wat rommeliger dan je misschien zou willen. Na drie kwartier moet ik concluderen dat het, ondanks de afwisseling, mijn aandacht niet helemaal kan vasthouden. Ze hebben een rockshow zonder theater en een complete show met theater, decors en wat dies meer zij. Die laatste zou ik wel willen zien, als album vliegt het mij iets te veel alle kanten op, ondanks zeer geslaagde momenten.

File: Yamantaka // Sonic Titan - Uzu
File Under: Veel meer dan een band op niet meer dan een cd
File Audio: [TitanCamp]
File Video: ["One"] ["Saturn's Return"]



(Deepdive / TCBYML / DGR Music)

Klischee - ToucheParty like it's 1929! Electroswing is de nieuwe eurohouse en in Frankrijk zijn ze al jaren gek op deze elektronische balkanbeats. De verzamelaars en gypsyhouse-mixes zijn er niet aan te slepen: Electro Swing Fever, Electro Swing by Bart & Baker, Electro Swing Revolution, noem ze maar op. Ideaal dansvloermateriaal en ook als dj kun je met deze stroming alle kanten uit: van Doop, Shantel, Yolanda Be Cool, Parov Stelar tot Stromae kun je de halve hitparade ermee mengen. De Canadese band The Lost Fingers maakte zelfs al diverse albums vol swingcovers van bekende hits. Toch weet de band Klischée uit Bern op hun debuutplaat Touché het genre weer een eigen draai te geven. De producers Dominique Dreier und Kilian Spinnler hebben net zo'n instant classic gemaakt als Caravan Palace in 2009: Touché is heerlijk klassiek gearrangeerd, alsof de blaassectie echt uit 1929 komt, en het electrodeel is niet al te aanwezig maar wel superfunky, met voloptueus laag waar nodig. "Masquerade" en "Klimper" zijn floorfillers, maar hetzelfde valt te zeggen van "Tique Taq", "Sometimes" en het James Bond-achtige "Tin Tin". Verder hoor je af en toe wat langere jazz-uitstapjes ("Circles"), waarmee de muzikaliteit voor volgende albums lijkt gewaarborgd. Gelukkig hebben slechts enkele tracks tekst, waarbij Engels en Frans door elkaar blijken te lopen, want ik denk dan altijd: kies écht goede vocals, of doe het überhaupt niet. Ik had Klischée graag een "Tous Les Memes"-achtige wereldhit gegund, maar zo origineel zijn ze dan ook weer niet (woordgrap!). Toch kan het niet lang meer duren voordat YouTube-swingdanser Take Some Crime een Klischée-video aan zijn kanaal toevoegt.

File: Klischée - Touché
File Under: Dansvloerknaller van een Zwitserse band met een wat suffe naam
File Video: [Hiero]


(Full Time Hobby / Konkurrent)

Erland & The Carnival - Closing Time'Daaaggggg', en dan zwaaiend met zijn handje neemt Ewie Jr. afscheid. De hele dag door. Niet beseffend dat afscheid nemen niet altijd leuk is, soms bijzonder vervelend, maar dat dit helaas bij het leven hoort als dag bij nacht. Oef, senior spreekt. Erland & The Carnival neemt ook afscheid, niet van de muziekwereld, maar als hoofdthema op hun derde album. Achter deze band zitten de musici Erland Cooper, Simon Tong (The Verve) en David Nock (The Orb). Hun laatste album stamt alweer uit 2011, maar ze zijn terug. Nadat hun folky sound steeds psychedelischer leek te worden is er nu een album dat hierin een middenweg zoekt. Opvallend hierbij is dat de mix van meer traditionelere folk met een behoorlijke dot jaren '80-elektronica, noem het maar een vette knipoog naar The Waterboys en Ultravox. Deze pakt gelukkig niet verkeerd uit, al moet ik met name aan de melancholiek van het album wel wat wennen. Hetgeen al meteen in de opener en titelnummer het geval is: ''Whose memories are these? Whose dreams are these? I have dreams tonight; In stoned, talk of me when I'm gone; I'll keep to the shadows; After the light has gone'. Slik. Maar het is toch vooral de melodie die me meetrekt naar snikkende diepten. Cooper is echter niet de zanger van de eeuw en het duurt even voor het album beklijft. Wat gaandeweg steeds meer opvalt is hoe kleurrijk het op de eerst oor misschien wat saaie album geschakeerd is. Zo maakte Closing Time in huize Ewie toch ongemerkt menig draaiuur, waarbij ondertussen al vele afscheiden gezwaaid zijn.

File: Erland & The Carnival - Closing Time
File Under: De melancholie van het leven
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [Hun VideoKanaal]
File Social: [Twitter] [Facebook]



(Catself, 18 oktober, Pekelpop, Oude Pekela. Foto: Klaas)

catself



(Butterfly Collectors)

Jeff Beadle - The Huntings EndDe afgelopen vier jaar had de Canadese singer-songwriter Jeff Beadle tijd genoeg om materiaal te verzamelen voor zijn debuutalbum. Als schoonmaker van zwembaden van welgestelden in de omgeving van Toronto was hij vaak alleen. De perfecte baan om zijn gedachten de vrije loop te laten over zijn leven en daar acht mooie liedjes over te maken. De ideeën legde hij vast op zijn telefoon om ze later, samen met zijn goede vriend Frank Gairdner, uit te werken en op te nemen op de afgelegen boerderij van Gairdners ouders in de bossen van Ontario. Het resultaat heet The Huntings End en is een debuut dat er mag zijn. De enige instrumenten die je op dit album hoort zijn een akoestische gitaar en af en toe een mondharmonica. Dat kan heel snel saai worden maar door de intense en mooie zang van Beadle en zijn goede teksten is dat nauwelijks het geval. Centraal thema is het omkijken naar wat geweest is en je realiseren dat het allemaal niet zo mooi is als dat je altijd had gehoopt dat het zou worden. Zoals in "Cautious Lovers" waarin een huwelijk op zijn eind loopt en jeugddromen die niet uit zijn gekomen in "Did You Run". Beadle is bitter over zijn verleden maar positief over zijn huidige bestaan waarin hij deze ervaringen omzet in mooie liedjes. Dit heeft hij met een prachtige zin beschreven in "Silver Zippo Lighter": 'I hope that my fantasies might grace me with their presence again'. The Huntings End is een persoonlijk en talentvol debuut waarmee Jeff Beadle zijn visitekaartje heeft afgegeven. Een visitekaartje wat je goed moet bewaren want dit is pas het begin, Jeff Beadle heeft volgens mij nog veel meer in zijn mars.

File: Jeff Beadle - The Huntings End
File Under: Intens
File Video: [Silver Zippo Lighter]
File Facebook: [Jeff Beadle op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Jeff Beadle]



Ewie
Luluc - Passerby

Ludo
Avi Buffalo - At Best Cuckold

DubbelMono
Bonnie Prince Billy - Singer's Grave A Sea of Tongues

Prikkie
Prince - Art Official Age

Stonehead
Joris Voorn - Nobody Knows / Neosignal - Space Gsus EP

André
Deacon Blue - A New House

tBeest
YOB - Clearing the Path to Ascend

Vonx
John Lydon - Anger is an Energy (boek)

Storm
Chantal Acda - Live in Dresden

Janineka
Caroline Herring - Golden Apples Of The Sun




(Mascot / Provogue)

Joe Bonamassa - Different Shades of BlueNa de twee coversalbums met Beth Hart zou Joe Bonamassa met Different Shades Of Blue voor het eerst een solo-album met uitsluitend eigen songs uitbrengen. Album nummer elf al, en hij moet nog veertig worden. Uiteindelijk is er nog Ă©Ă©n cover voorgekropen, namelijk Jimi Hendrix' instrumental "Hey Baby (New Rising Sun)" als opener. Het is bijna vanzelfsprekend dat Different Shades Of Blue is geproduceerd door Kevin Shirley en dat verschillende muzikanten ook op eerdere platen meewerkten, zoals bassist Carmine Rojas, drummer Anton Fig en percussionist Lenny Castro. Zoals altijd draait het echter vooral om de gitaar van Bonamassa, of beter gezegd de twintig vintage gitaren en dertien versterkers die hij gebruikte om per track de juiste gitaarsound te vinden. De eerste eigen track "Oh Beautiful" is meteen de klapper van het album. Fraaie ingetogen zang wordt afgewisseld met gierende gitaren. Het nummer erna is eerlijk gezegd wat meer representatief voor het album. Over het geheel is Bonamassa - wellicht door het project met Beth Hart - meer de R&B-hoek van de blues ingedoken, met blazers en achtergrondzang. Daarbij hoor je hem andere gitaarstijlen uitproberen, zoals in "Living On The Moon". Hier en daar gaat dat ten koste van de aandacht voor de song zelf en is dientengevolge het nummer minder memorabel dan de gitaarsound en -stijl. Dat neemt niet weg dat er met "Oh Beautiful" en "Never Give All Your Heart" een paar fijne uitschieters op staan. Puur als album is Different Shades Of Blue misschien niet zijn allerbeste, maar je hoort hem wel experimenteren en dat is ook te waarderen. Bonamassa maakt het zichzelf niet makkelijk en daarvoor krijgt hij van mij bonuspunten.

File: Joe Bonamassa - Different Shades of Blue
File Under: Extra punten voor de oefening
File Video: ["Different Shades Of Blue"] [BonamassaTube, inclusief making of-video's]



(Youri Lentjes, 16 oktober, Doornroosje, Nijmegen. Foto: Marcel)

Youri Lentjes




(Full Time Hobby/Konkurrent)

Samantha Crain - Songs In The NightZodra de wind weer wat harder door de bomen begint te waaien, komt herfstige folkrock als geroepen. Je moet wel oppassen dat de noten niet worden overschaduwd door de gepeperde Pietendiscussie, die in dezelfde periode eveneens traditiegetrouw opsteekt. Hoe vermoeiend het debat ook moge zijn, het is wel een van de weinige keren dat zoiets obscuurs als postkoloniale theorievorming het leven van Jan Modaal weet te bereiken. De gevoelige kantjes aan de westerse geschiedenis, het uitbuiten van andere culturen voor eigen gewin. De oplossing in dit specifieke vraagstuk ligt volgens mij nog altijd in het omvormen van Zwarte Piet tot een echte schoorsteenveger. Moge Dick Van Dyke uit Mary Poppins tot voorbeeld dienen! Piet in de hoedanigheid van een werkelijke arbeidsmarkt-participant past ook beter bij Sinterklaas als verkapte kapitalist. Consume and obey.

Samantha Crain - You (Understood)Wat heeft dit nu allemaal met deze reissue-uigaven van folkzangeres Samantha Crain te maken, denkt u. Welnu, ik kwam erachter dat een prominent deel van haar Wikipedia-pagina wordt gevuld met een controverse over... een indianentooi. Crain - zelf van Indiaanse origine - kreeg het aan de stok met een mede-zangeres, die in zo'n outfit was verschenen. In Amerika doen ze al jaren niets liever dan over zulke gevoeligheden kibbelen. Van een afstand bezien lijkt je druk maken om 'cultural appropriation' misschien overdreven, maar ja, op 'onze' voorvaderen is nu eenmaal geen genocide gepleegd... Niettemin zou Crain juist (of beter!) aandacht moeten krijgen om heel andere redenen. Ze is immers ook muzikaal niet op haar mondje gevallen. Haar stem is krachtig en de veelal makkelijk meezingbare liedjes zijn toegankelijk. Het is een kwestie van tijd totdat Giel Beelen haar 'ontdekt'. Ik besprak dit voorjaar al haar derde album Kid Face, een cd die me aan Turin Brakes deed denken. De twee voorgangers Songs In The Night en You (Understood) verschillen er in sound en niveau weinig van. You (Understood) heeft op details mijn voorkeur. Zo is "Blueprints" een fraai fragiel liedje, met wiebelend Beth Orton-achtig drumwerk. Het met banjo opgetuigde "Sante Fe" swingt als een drankfeestje van de Felice Brothers. Ik zou zeker gaan kijken als Samantha Crain in de buurt optreedt. Wel uitkijken met wat je aandoet...

Meer op File Under over Samantha Crain (2)

File: Samatha Crain & The Midnight Shivers - Songs In The Night
File: Samatha Crain - You (Understood)
File Under: Voor in de mocassin bij de schoorsteen
File Audio: [Soundcloud]


(Valentina Eleni, 16 oktober, Doornroosje, Nijmegen. Foto: Marcel)

Valentina Eleni




Kopen bij Bol


Kopen bij Bol -->
File Under wordt in de lucht gehouden door de servers van FXW