Hij blijft opvallend rustig. Zeker in contrast met de andere bandleden van I Am Oak die rond ons heen stuiteren alsof ze verzuimd hebben om hun dagelijkse portie Ritalin in te nemen. Als we de snackmuur van de Febo passeren, wordt bassist Stefan Breuer (The Subhuman) op Hitchcockiaanse wijze aangevlogen door een agressieve duif. Dit tot grote hilariteit van percussionist Dave Mollen (Daeve) en banjo-speler Robby Wouters. Zangeres/toetseniste Aino Vehmasto (The Secret Love Parade) blijkt op het moment dat File Under-fotograaf Tom wil beginnen met de fotoshoot, zoek te zijn geraakt. Ondanks dit alles blijft zanger/gitarist Thijs Kuijken opvallend rustig. De 25-jarige Utrechtenaar die opgroeide in Bergeijk (ah, vandaar die naam) is het type muzikant waarvoor de term introvert lijkt te zijn uitgevonden. Ik stel hem voor het interview met hem alleen te doen, want welbeschouwd is Thijs in principe in zijn eentje I Am Oak.

# |

| André | Incubate 2010 | Interview | Into The Great Wide Open 2010 | 02 september - 17:57 | reacties (0)

Het kan al niet meer zo worden als vorig jaar. Onze vrienden in barre tijden werden onze buren in Vak Blauw en onze vrienden gaan niet meer. Ik wilde dezelfde voorwaarden scheppen, zodat alles zou lijken op vorig jaar, maar ik weet ook dat ik dat niet moet willen. En toch. Het was misschien wel het fijnste weekend van het jaar. En het zou zo fijn zijn als het dat nu weer zou zijn. Over twee uur vertrek ik naar Vlieland, voor de tweede editie van Into The Great Wide Open.

Heeft dat dan nog iets met muziek te maken, in mijn geval? Natuurlijk. Het begon er vorig jaar mee dat er zulke leuke bandjes en muzikanten op het eiland zouden zijn. Tegelijk met mij. Loney Dear, Kyteman, Tom Pintens. Muzikanten en bezoekers, allemaal eilanders. Nu zijn het er nog veel meer, terwijl het eiland niet groter is geworden. En veel meer bezoekers zijn er ook niet. Wij, samen op het eiland met Modest Mouse, Timber Timbre, de matrozen van Moss, en de admiraal, voor een keer Kapitein Freebee. Piraat Arno en de echte Pete & The Pirates, de scheepsjongens van Wolf Parade, allemaal eilanders. Eilandmensen en eilanddieren.

# |

| Artikel | Into The Great Wide Open 2010 | Jnnk | 02 september - 11:57 | reacties (3)

Balthazar is de perfect mysterieuze indieband. Een vijftal studentikoze hipsters uit het toch al zo sympathieke België, dat vier jaar na hun eerste EP eindelijk een fraaie debuutplaat uit heeft. Ze zijn gespecialiseerd in rare gitaarliedjes met fraaie samenzang die nét niet glad in het oor liggen, rare videoclips en eigenlijk best normale optredens. In België staan ze al het hele jaar hoog in de alternatieve Studio Brussel-hitlijst 'De Afrekening', ik had ze al eerder gezien bij een leuk optreden in Merleyn en ik mocht ze interviewen op Lowlands. Het finest moment van Balthazar, hun grootste optreden tot dusver.

En dat interview werd niet helemaal de openbaring waar ik op hoopte. Aan de band lag het niet en mijn voorbereiding was ook nog wel oké. Je leest van te voren wat andere interviews op teh interwebs en verzint wat interessante vragen die hopelijk nog niet aan de band gesteld zijn of die niet té knullig of standaard klinken ('waarom heet jullie band zo'?). Een backstage-perskaart kreeg ik niet, wel een neon-oranje travelpas (stel je die voor als een ronde sticker die je op je shirt moet plakken) waarmee ik enkel toegang kreeg tot de perstent, naast de Grolsch, althans voor het enkele half uurtje dat was afgesproken. Half-illegale MP3-recorder in de aanslag, papiertje met vragen haastig in de broek gefrommeld, extra batterijen voor een noodgeval in de achterzak. Terwijl All Time Low in de Grolsch aan zijn optreden begint, mag ik plaatsnemen naast Maarten en Jinte, en zet ik de recorder aan.

# |

| Interview | Into The Great Wide Open 2010 | Stonehead | 01 september - 23:09 | reacties (0)

Ik houd ervan als ouwe rotten in het vak niet op routine een beetje op tournee gaan en gemakkelijk met wat greatest hits en wat toeters en bellen in een show flink wat geld opstrijken zoals waar de Stones meesters in blijken. Doe mij dan maar een noeste werker als Jaz Coleman van Killing Joke. Die klinkt op de EP In Excelsis nog steeds als de ideale man om je natte haar droog te brullen. Door het vroegtijdige overlijden van bassist Paul Raven bestaat Killing Joke weer uit dezelfde line-up als waarin de band dik dertig jaar geleden begon. Hoor je dat er aan af op deze EP? Ha! Echt niet. Coleman dendert nog steeds als een verwoestende tsunami je speakers uit. Zeker de eerste twee songs, de titelsong en "Endgame" hebben een enorme drive. Het contrast met de andere drie songs is behoorlijk. "Kali Yuga" en vooral "Ghost Of Ladbroke Grove" (in twee versies te horen, waarvan één een dub-variant) zijn wat vreemdere eenden in de bijt. Maar de imposante stem van Coleman maakt het toch weer echt Killing Joke.

Een andere (gewezen?) held die niet van opgeven weet is Ian Astbury van The Cult. Hij verbaast mij ten zeerste door de handen ineen te slaan met de Japanners van Boris. Nou deden die wel eerder samenwerkingsverbanden, maar die vielen toch vaak wat meer in hun eigen, meer obscure straatje dan in de rock zoals Astbury die met The Cult maakte. Maar potverredorie. Het blijkt in de praktijk een puikere combinatie te zijn dan ik voor mogelijk had gehouden. Opgestuwd door de flinke drive van de vaste drie van Boris laat Astbury horen dat zijn stem nog helemaal niet aan sleet onderhevig is. Vooral "We Are Witches" is een lekker snedig, bijna lomp nummer waarin Takeshi zijn gitaar het vuur aan de schenen legt. In één van de vier songs zingt Astbury niet. Dat is in de cover van The Cults "Rain". Daarin zweeft gitariste Wata met Lush-achtige vluchtige stem door de tekst van Astbury, terwijl de rest van de band (met hulp van vaste bijval-gitarist Michio Kurihara) de song net wat dikker aan zet dan The Cult deed. Het resulteert in een hele verrassende versie. Daarna sluit de helaas maar vier tracks tellende EP af met het in eerste instantie bluesy "Magickal Child". Maar als Boris zich dan even kwaad maakt komt er al snel een ziedend meerkoppig monster tevoorschijn.

# |

| Storm | 01 september - 16:57 | reacties (0)

Kennelijk ben ik het afgelopen weekend zo verlowlandst dat ik niet eens meer normaal naar een album kan luisteren. Als ik Spinning For The Cause van I Got You On Tape (die dus niet op Lowlands 2010 stonden) draai, dan begint er een raar mechanisme in me te lopen. Ik ben namelijk onbewust aan het bedenken in welke tent ze thuishoren. De Bravo en X-Ray zijn niet aan de orde wegens niet dansbaar. De Alpha is veel te groot omdat een hit ontbreekt. Ook de Grolsch lijkt me nog wat overdreven. Voor de Lima is er dan weer te weinig roots in de muziek terug te vinden. Zo kom ik uit bij de India of de Charlie. Deze tenten zijn geschikt voor een bandje met potentie. Ik kom hier volgens mij ook door de galm die over dit album hangt, deze is namelijk erg aanwezig bij mijnheer de zanger en ook bij de drums. Naast een gitaar en bas doet ook het keyboard erg zijn best. I Got You On Tape klinkt als een band met een groot gebaar, zoals Muse, Interpol en The National, maar die dat zelf (gelukkig) nog niet hebben ontdekt. Het liedje dat het meest blijft hangen is “The Blacksmith”. Dat lijkt me een prima opmaat, tot ik bij het bekijken van de feiten zie dat dit al het derde album van deze Denen is. Laten ze nou zelfs al op Roskilde 2009 gestaan hebben. Gemiste kans dus voor Lowlands 2010, maar ze zijn 6 t/m 8 september in ieder geval op diverse podia in de Lage Landen te bewonderen. Daar moeten we het voorlopig mee doen.

# |

| Ewie | 01 september - 08:57 | reacties (0)

Mijn zoon ging vanmorgen voor de eerste keer naar school. Een klein ventje in zijn stoere rode piratenshirt zien zitten tussen kinderen die een stuk groter zijn, als vader krijg ik tegenwoordig om veel minder al een dikke keel. Op de terugweg gingen de sluizen alsnog open toen Charlie Dée’s "Leaving Me" op de iPod voorbij kwam. Zelfs nu ik dit tik zit ik met mijn ogen te knipperen. Zo hard kan muziek soms binnenkomen. Velen zingen wel over gebroken harten en donkere tijden, slechts een paar menen het ook. Husbands and Wives is vooral een gemeende plaat, geloofwaardig. Charlie (echte naam: Renée van Dongen) noemt haar vierde album haar eigen Blood on the Tracks, ook niet Dylan-fans zullen inmiddels hebben begrepen dat de rozengeur en maneschijnkanten van een relatie maar mondjesmaat aan bod komen. Een greep uit de songtitels: "Since He’s Gone", "Weep for Me", "Run", "Fragile Heart". Ook het begrafenisnummer "Have it All" (dat ze schreef voor een Dela-reclame) staat erop. Kleenex bij de hand houden en scherpe voorwerpen opbergen, dus? Nee, dat ene sprankje hoop in de stem van Charlie houdt de plaat in balans. Plus grappige liedjes als "Mouse In My Kitchen". De muziek is smaakvol, gitaargedreven (Martijn van Agt natuurlijk, Renée’s partner en een van de beste gitaristen van Nederland) met zo nu en dan wat strijkers, mellotron en vibrafoon. Een jaar of wat geleden wilde Charlie de handdoek gooien, en begrafenisondernemer worden. Nee, echt. Daar is ze nu hopelijk vanaf. Ik voorzie namelijk nog wel een paar momenten met mijn zoon waarbij ik graag getroost word door Charlie.

# |

| Guuzbourg | 31 augustus - 16:57 | reacties (0)

De eerste keer dat er een nummer van de nieuwe Spiritual Beggars voorbijkwam, had ik even het idee dat ik naar Zakk Wylde zat te luisteren. Niet alleen kent "Lost In Yesterday" (want dat nummer was het) eenzelfde logge gitaarriff als Wylde pleegt te gebruiken, de zang van de nieuwe zanger Appollo Papathanasio (ex-Firewind) lijkt ook al op de voormalige Ozzy-axeman. Het is daarmee wel een stem die uitstekend past bij de muziek van deze Zweden. Ook al is het vorige album van vijf jaar geleden, qua sound is er niet zoveel veranderd. Het stonergehalte is zoals op de laatste albums niet al te hoog, het is echte seventies classic rock wat je hoort, inclusief uitstekend orgelwerk van Per Wiberg. Michael Amott mag dan het opperhoofd van deze band zijn, de anderen krijgen volop ruimte om zich te presenteren. Het voelt dan ook als een echt bandalbum, precies zoals het hoort bij seventies hardrock. Ja, je hoort voldoende invloeden, Zakk Wylde, Michael Schenker ("Concrete Horizon" lijkt nogal op diens "Desert Song" in riff en zanglijnen), Deep Purple, Whitesnake, maar die invloeden zijn samengesmeed tot iets dat voldoende eigen smoel heeft om te overtuigen. Ondanks de beperkte bandbreedte waarin Spiritual Beggars opereert, krijg je nergens het gevoel dat het op elkaar begint te lijken, dus compositorisch zit het wel snor. Het enige puntje van kritiek is dat er vijf jaar na het vorige album vooral meer van hetzelfde te horen is. Maar dat meer van hetzelfde is wel meer reuze lekkers.

Beggars-toetsenist Per Wiberg bracht een paar maanden geleden ook al een cd uit, met zijn (inmiddels tweemans)hobbybandje Mojobone. Wiberg is hier niet alleen verantwoordelijk voor de toetsenpartijen, maar ook voor gitaar, bas en zang. Zijn partner in crime op drums, percussie en zang is Marcus Källström. De bio wordt afgesloten met de merkwaardige zin 'From start to finish, “Cowboy Mode” fails to disappoint'. Je zou natuurlijk ook kunnen zeggen dat ze overtuigen, dat is wat minder negatief en ook nog eens volstrekt terecht. Waar Spiritual Beggars niet meer als stoner kan worden omschreven is dat bij Mojobone juist het startpunt. Niet uitsluitend overigens, want de fraaie ballad "Shadow King" is eerder een progrocksong. Ook classic rock, funk en zelfs soul doen hier en daar hun intrede. "End Of Music, End of Story" is bijna Soundgarden - ware het niet dat de gitaar fraai gezamenlijk soleert met een sax! Eerst en vooral is het echter rock, voor stonerbegrippen buitengewoon toegankelijk bovendien. De compositorische verscheidenheid is aanzienlijk groter dan bij Spiritual Beggars. Meest verrassend is nog wel dat Wiberg als zanger, als gitarist en als bassist volstrekt geloofwaardig is. Nergens heb je het idee dat hij aan zijn grenzen zit. Van mij mag Wiberg er wel wat muzikanten bijzoeken en lekker op toernee gaan. Mojobone is de status van hobbybandje ver ontstegen.

# |

| Prikkie | 31 augustus - 08:57 | reacties (2)

Bij het overlijden van Syd Barrett op 7 juli 2006 heeft er een klein mirakel plaatsgevonden. Vier van zijn ribben zijn uit zijn lichaam genomen en naar Canada vervoerd. Daar in Calgary zijn de ribben een half jaar lang bewerkt, tot zij samen de band Women konden vormen. Nog geen jaar later kwamen de heren met een gelijknamig debuut dat overliep van urgentie, psychedelische shitgaze. Reverb gitaarpop gevangen in galm en ruis die tegelijkertijd refereert aan Sonic Youth, Beach Boys en Syd Barrett in zijn minst nuchtere periode. Public Strain gaat verder daar waar Women ophield. Leek het debuut hier en daar nog een schetsboek van de vlegels, hier zijn de nummers meer uitgewerkt. En dit zonder enige vorm van scherpte te verliezen. Elf enorme eigenwijze popliedjes waar de gebroeders Wilson mid jaren ’60 zich voor in de handjes hadden geknepen, badend in een bad van drugs, ruis en feedback waarbij elk detail lijkt te kloppen. Dit is no shit lo-wave brillcream noisepop gaze waar zowel de ouderen als de jongeren die elke 7e juli even stilstaan bij het vergaan van die ene psychedelische popgod met een glimlach naar kunnen luisteren. Het gaat goed met het erfgoed, er is iets moois met die ribben gedaan.

# |

| Campking | Incubate 2010 | 30 augustus - 16:57 | reacties (0)

Als Perez Hilton je aanprijst als een van de beste bands van nu, wat doe je dan? Dan mail je ‘m terug met de vraag waarom hij zo nodig gezichtsverlies moet lijden in de nieuwste video van Vengaboys of je bent goed opgevoed, bedankt hem vriendelijk en je trekt je eigen plan. Het Canadese Mother Mother koos voor de laatste optie en liet de fashion-celebrity-homo nog even weten dat bands als Spoon en The Killers tien keer beter zijn. Op haar tweede cd doet Mother Mother een rondje The New Pornographers, Scissor Sisters en Ok Go. Het is indierock met roots en hooks, zoals ook Panic At The Disco die heeft. Versta me goed, het is superverzorgd allemaal met goed uitgedachte refreinen, basloopjes, prachtige vocalen en fijnbesnaard gitaarspel, maar het is wel allemaal te keurig binnen de lijntjes. Mother Mother springt nergens uit de band. Misschien is dit vijftal live van een heel andere orde. Dat zou zomaar kunnen. Ik hoor vooralsnog een band die het in zich heeft om uit te groeien tot een stadionact met vette sponsordeals op zak. Uiteindelijk zal Mother Mother zich in de bandbus beklagen over het feit dat ze weer moeten opdraven voor hordes 16-jarige meisjes tijdens een LosVast-spektakel. Mother Mother, wat willen jullie nou eigenlijk?

# |

| Rene | 30 augustus - 08:57 | reacties (0)