Geen dikke gitaarriffs. Geen deathmetal. Geen metal. Geen stevige rock. Geen grunts. Geen opzwepend tempo. Geen stuwende beats en überhaupt weinig drums. Geen bombast of snelle wisselingen. Eigenlijk is er helemaal geen storm. Je kunt het maar alvast weten, want fans van Opeth en Porcupine Tree zouden het misschien wel kunnen verwachten in de samenwerking van de twee bevriende frontmannen in Storm Corrosion. Niks daarvan dus. Mikael Åkerfeldt maakte vorig jaar met Opeth al een gedurfde koerswijziging door op Heritage de metal opzichtig in te ruilen voor jaren zeventig progrock, iets waar Steven Wilson ook al zo'n gepassioneerd liefhebber van is. Met dit project gaan de twee heren nog een stapje verder. Storm Corrosion is een obscuur kunstwerkje waarin je langzaam heen en weer wordt gewiegd tussen duistere, donkere, onheilspellende klanken en opluchting, ontroering, troost en verlangen. Die tegenstelling herken ik vooral van het werk van Wilson maar op deze plaat is het nog opvallender, waarbij vooral het herkenbare folky gitaarspel van Åkerfeldt tegenwicht biedt aan het soms vervreemdende toetsenwerk van Wilson. Tergend langzaam schrijdt dit album voort, terwijl de muziek subtiel onder je huid kruipt. Dat vereist de juiste aandacht, anders laat het zich moeilijk vatten. De prachtige video bij "Drag Ropes" bewijst hoe sterk beeld en geluid elkaar kunnen versterken en geeft mij ook meer inzicht in de bedoeling van het album. Aantrekken en afstoten. Liefde en eenzaamheid. Leven en dood. Het is als een modern schilderij waarbij de muziek als spaarzame verfstreken op het doek is geschilderd. De kunst van het weglaten en tot de essentie komen. Dat is mooi en intrigerend, maar het knaagt ook ergens aan me dat ik niet omvergeblazen word en het vooral een stilte voor de storm blijft. Echter, genieën kun je nu eenmaal niet helemaal begrijpen.

# 

|

| tBeest | 24 mei - 08:57 | reacties (0)

Er is vrijwel geen detail onbeschreven als het gaat om de geschiedenis van The Beatles. Toch wilde Tom Egbers nog iets te weten zien te komen: waren Lennon en McCartney fans van Liverpool FC of van het eveneens Liverpoolse Everton? Tijdens die zoektocht kwam hij op het spoor van ene Alan Caldwell, betere bekend onder zijn artiestennaam Rory Storm. Hij eindigde zijn leven samen met zijn moeder in wat een dubbele zelfmoord lijkt te zijn geweest. Maar ooit maakte hij furore in Liverpool, met zijn begeleidingsband The Hurricanes. Ze waren groter dan The Beatles, speelden eveneens in Hamburg, zorgden dat The Cavern van een suffe jazz- en skiffleclub tot een rock ‘n’ roll-kelder werd en waren het opstapje voor Ringo Starr (sterker, ze gaven Richard Starkey zijn artiestennaam) om wereldfaam te verwerven. Alleen hadden John Lennon (Liverpool-supporter) en Paul McCartney (Everton) iets wat de stotterende atleet (hij was een bijzonder verdienstelijk middenafstandsloper) en fanatieke Liverpool-supporter Rory Storm niet had: het talent om zelf songs te schrijven. De verbindende factor in het boek en belangrijkste bron voor Tom Egbers was Iris, de zus van Rory Storm. Om het boek levendigheid mee te geven, heeft Egbers veel - uiteraard verzonnen - dialogen toegevoegd. Voor historici een doodzonde, maar het zorgt er wel voor dat het tragische leven van Rory Storm een van de spannendste voetnoten uit de geschiedenis van The Beatles wordt.

# 

|

| DubbelMono | 23 mei - 08:57 | reacties (1)

Het lijkt wel alsof ik alleen maar platen met schedelhoezen bespreek de afgelopen tijd, maar ook dit is er een die ik met veel plezier kan aanraden. In interviews geeft het Australische duo DZ Deathrays (goeie bandnaam!) onmiddellijk toe dat ze net zo'n ultieme festivalgaragerockplaat wilden maken als Death From Above 1979. Dat is gelukt. De gitaarsound is Justice-achtig moordend, de zang en screams overtuigen en liedjes als "Dinomight" zijn rifftechnisch bijna een kopie van DFA1979. Live nemen Shane Parsons en Simon Ridley een flink geluidsniveau mee, waardoor het lafste hipsterpubliek op London Calling de grote zaal ontvluchtte. Gemiste kans hoor, want Vice-achtiger kom je een band toch niet gauw tegen. Zelden was 'thrash pop' (dixit de band) zo dansbaar en sympathiek. Hoewel je sommige nummers prima kunt remixen, net zoals DFA1979 zelf graag deed, heeft dit debuut Bloodstreams met pop weinig te maken. Er zitten prettig geflipte stukken in, maar Death From Above had acht jaar geleden wel sterkere songs. Ik moet denken aan een Nederlands duo dat vorig jaar nog écht innoveerde met emo-invloeden, The Death Letters (hoor maar); die zijn eigenlijk beter dan dit, maar hen ontbrak het aan een goeie meebrulbare single. DZ Deathrays gaat waarschijnlijk evenmin The White Stripes achterna, maar een hele leuke en goeie band is het wél. Binnenkort vast opnieuw te zien op veel festivals.

# 

|

| Stonehead | 22 mei - 14:57 | reacties (0)

Ik heb even gedacht om deze recensie heel kort te maken. Komt-ie: "Tragic Idol, de nieuwe Paradise Lost plaat, klinkt als een heel fijne mengeling van Icon en Draconian Times. Maar verwacht niets nieuws." Dat zou hem zijn geweest. Met dan wellicht nog zinnetjes erbij als "de kenners weten nu genoeg" of "als je van progressie houdt kun je beter verder zoeken". Maar eigenlijk is het allemaal irrelevant. Paradise Lost heeft nog nooit een slechte plaat gemaakt - en dit is nummer 13 sinds 1990, ik geef het u te doen in het huidige muziekklimaat van hoogstens één album per drie jaar - en ook Tragic Idol is gewoon heel erg goed. Geen nieuwe dingen, geen progressie; wie had gehoopt op invloeden van of inspiratie door Vallenfyre, de andere band van PL-baas Greg Mackintosh kan alleen maar verder hopen. Maar wel weer een album vol memorabele momenten: die ijle synthnoten in opener 'Solitary One'; de dodelijke vertraging met daarna die sublieme terugkeer naar het oorspronkelijke ritme in 'To the Darkness'; die heerlijk rollende bassdrums in 'Theories from Another World'; die duidelijke Iron Maiden referenties in 'In This We Dwell' (twinsolo's en hop-hop-paardje-in-galop ritme); en die heerlijk vervreemdend percussieve drumpartij in 'Worth Fighting For', wellicht het enige moment dat de band iets anders dan anders probeert. En hoewel het titelnummer het enige liedje is dat wat achterblijft bij de rest, kan alleen maar geconcludeerd worden dat Tragic idol gewoon heel goed is. Ook dat is eigenlijk voorspelbaar bij Paradise Lost.

# 

|

| Bas | 22 mei - 08:57 | reacties (0)

Het is niet moeilijk om te horen waardoor de twee vrouwen en een man van folkrocktrio Girlyman uit Atlanta geïnspireerd zijn. Hun debuutcd Remember Who I Am brachten ze in 2003 in eigen beheer uit. Indigo Girl Amy Ray bracht het album een jaar later opnieuw uit op haar eigen label Daemon Records. Girlyman is hoorbaar beïnvloed door The Indigo Girls. Een kopie zijn ze echter allerminst. Kenmerkend zijn de prachtige, driestemmige vocalen van Doris, Ty en Nate en de goed gearrangeerde songs. Supernova is de vijfde cd van Girlyman en het trio is inmiddels een kwartet geworden door de toevoeging van drumster JJ Jones. De cd was er bijna niet geweest. Aan het eind van 2010 werd leukemie gediagnosticeerd bij zangeres Doris Muramatsu. Een periode van chemotherapie en behandelingen volgde en deze wierp vruchten af want na negen maanden werd ze genezen verklaard. Supernova gaat over deze moeilijke en onzekere periode. Desondanks is het geen somber album geworden, de songs gaan vooral over hoop. Hoogtepunten zijn het krachtige "Nothing Left", het rootsy "See To See" en het emotionele "Long Time Gone". Maar eigenlijk is Supernova in zijn geheel een prachtig document geworden over de ziekte en genezing van Doris. Heel klein puntje van kritiek is dat de nummers allemaal keurig binnen de lijntjes zijn. Het album was nóg mooier geweest als Girlyman iets meer een vent was geweest.

# 

|

| Janineka | 21 mei - 08:58 | reacties (0)