4 December 2016

The Navins – Not Yourself Today

The Navins – Not Yourself TodayGreen Monkey Records is door de jaren heen een goede toeleverancier gebleken aan File Under. Vaak waren dit re-releases van The Green Payamas en aanverwanten. Not Yourself Today van The Navins is echter een splinternieuwe release van een gitaarband van nu en staat vol met catchy songs. Ik heb niet de indruk dat deze band uit Seattle wereldwijd erg veel aandacht heeft gekregen. Dat is geheel onterecht, want het is een hartstikke geinige plaat. The Navins schrijven hun nummers zelf, op eentje na dan, “Piano Five”is een cover van Sparklehorse. Doodzonde dat Mark Linkous niet meer onder ons is. Het zwaarmoedige van hem hoor je overigens niet terug in de liedjes. Veel nummers zijn dansbaar en er is dus veel gitaarwerk. Ik hoor er de grunge van de Pixies in, maar net zo goed The Beatles of Tom Petty. Powerpop, garagepop, hoe je het ook noemt: The Navins is een kwieke band die dankzij onze vrienden van Green Monkey een plaat uit konden brengen. Aanrader!

mij=Green Monkey Records

File: The Navins – Not Yourself Today
File Under: Kwieke gitaarplaat
File Social: [Facebook]

Pan/Scan – Cinematic Lies

Pan/Scan – Cinematic LiesDe Duitser Christian Rzechak die we kennen van de band Sospetto, heeft een voorliefde voor filmmuziek, pompeuze krautrock, avantgarde en heel foute kermisdeuntjes die niet zouden misstaan in het failliete uitgaansleven van een mijnwerkersstad in de jaren ’80. Wie van digitale bewerkingen houdt met een nasaal neusje, die kan zijn hart ophalen. De filters zijn niet aan te slepen en bij funky breaks in bijvoorbeeld de vierde track “Milano Treasure” is dat hoogst irritant. Verder maakt het Christian volgens mij niet uit. Hij laat zich gelden als een Barry Adamson met Giorgio Moroder-invloeden. Muzikaal doet het me denken aan de blikken en houterige soundtracks waar de Tros vroeger patent op had bij programma’s als Derrick, De Fabriek en Medisch Centrum West. Filmmuziek dus. Zoveel is wel duidelijk. En dan nog zal het de Duitser worst wezen. Zijn funky, groteske en hypnotiserende en soms dreigende soundscapes worden in de bio al afgedaan als ‘library music’. Wat ze er ook mee bedoelen, overtuigend is het niet. Kamermuziek snap ik nog. Elevatormusic ook, maar van ‘library music’ kan ik geen positieve voorstelling maken. Rzechak probeert met zijn Tangerine Dream-achtige benadering en voorliefde voor de synthesizer het horror-filmgenre een nieuw geluid mee te geven. In die zin is Cinematic Lies volkomen mislukt. Als de raarste moviescore voor een willekeurige Russ Meyer-film waarin stevig gekneukt wordt, heeft hij de beste pastiche in huis.

mij=Cineploit

File: Pan/Scan – Cinematic Lies
File Under: Krautrock filmpastiche

Elly Kellner – Zinken & Zweven

Elly Kellner- Zinken & ZwevenIedereen die in eigen beheer een release uitbrengt verdient per definitie al kudos. Nou die heeft Elly Kellner dan al binnen. De hoes is prachtig en van eigen hand. Kortom nog meer kudos. Ze brengt vanaf 2008 releases uit en haar nieuwste loot is Zinken & Zweven. Ze speelt zelf gitaar en zingt in – inderdaad – het Nederlands. Behalve dat de plaat opgenomen werd in de studio van BJ Baartmans verzorgde hij ook de productie én speelde hij een hele rij aan instrumenten. Het opvallende is eigenlijk dat de instrumenten niet opvallen. Niet dat ik dit negatief bedoel, de muziek is klein maar gedetailleerd gehouden. Hierdoor is er maximale aandacht voor de liedjes en de stem van Kellner. De liedjes hebben inhoud en kennen een breed spectrum aan onderwerpen, zoals eetverslaving (“Buikpijn”), vrijheid (“Niets is ook wel lekker”), relatieproblemen (“De Stem”) en de (ingewikkelde) liefde (“In mijn buik”). De teksten zijn mooi: ‘Waar je bent kan ik niet zijn, maar je woont nog steeds in mij’. De stem van Kellner irriteer me na zeg maar een drietal nummers wat. Ik vind deze wat aan de zalvende kant. Ik mis een braam, maar daar kan een mens tenslotte weinig aan doen. In combinatie met een wel erg ingetogen plaat maakt echter dat ik een beetje opstandig word tijdens het draaien. Mooie nummers staan er genoeg op, maar een hele plaat vind ik net wat teveel van het goede. Prijsnummer is wat mij betreft “Niets Is Ook Wel Lekker” dat net wat meer kracht uitstraalt. Als totaalalbum denk ik echter dat iets meer vuurwerk Zinken & Zweven goed had gedaan. Het is nu net wat teveel singer-songwritermevrouw met gitaar.

mij=Eigen Beheer

File: Elly Kellner- Zinken & Zweven
File Under: Het mag wel wat meer stijgen
File Social: [Twitter] [Facebook]

Skotwal – Te Werk

skotwal-te-werkCountrymuziek zingen in je streektaal, er is eigenlijk niets meer logisch dan dat. Want country is eigenlijk, heel kort door de bocht, wat wij hier smartlappen noemen. En die gaan over het leven van alledag en wat je bezighoudt. En hoe kun je je dan beter uitdrukken dan in je eigen streektaal? Jan Henk De Groot, solo en met zijn vrienden van De Troebadoers, doet het in het Gronings en in 2012 besprak ik de schijf van de Zeeuwse Johnny Contant. De Drent Daniel Lohues en de Limburgers van Rowwen Hèze kent iedereen. Het trio Skotwal, dat betekent letterlijk bagger en een eenvoudige doch voedzame stamppot, zingt in het West-Fries wat nog veel wordt gesproken en geschreven in het noordelijk deel van Noord-Holland. De broers Theo en Wigert Dronkert komen uit Sint Pancras en Theo de Jong uit Broek op Langedijk. Te Werk is hun tweede album en bevat covers van countryhelden als Steve Earle, Johnny Cash en John Prine waar ze een eigen West-Friese tekst op gemaakt hebben. Goede en leuke teksten. Dat levert best leuke liedjes op. Maar toch bekruipt mij hetzelfde gevoel als wat ik destijds bij Johnny Contant had. Omdat het bewerkingen zijn van vrij bekende nummers, sommigen kun je gerust klassiekers noemen zoals “Gooi ‘r ‘s Een Touwtje” (Angel From Montgomery van John Prine), “As Ik Zegge Zou” (If I Needed You van Townes van Zandt) of “Leeg Hart” (Love Hurts van The Everly Brothers), heb ik steeds het gevoel dat ik naar een soort imitatie van het origineel aan het luisteren ben. Ondanks de eigen teksten betrap ik mezelf er op dat ik de liedjes meezing met de originele teksten. Er wordt bovendien kundig gemusiceerd maar matig gezongen. Niet boeiend genoeg om mijn gedachten aan het origineel te laten verdwijnen. Daar helpen ook de prima gastbijdragen van zangeres Tineke Schoenmaker (“As Ik Zegge Zou”) en gitarist Eelco Gelling (“De Bai En De Blom”) weinig aan. Zoals de albumtitel al zegt, te werk dus, mannen van Skotwal. Eigen composities bij de prima teksten en dan zal het volgende album een stuk authentieker zijn.

mij=Marista

File: Skotwal – Te Werk
File Under: Het wachten is op eigen werk
File Facebook: [Skotwal op Facebook]

Week 48, 2016

Ewie
Tjing Tjing – Bang Zullen We Leven

Vonx
Sex Pistols – Never Mind the Bollocks

DubbelMono
Tjing Tjing – Bang Zullen We Leven

Janineka
I Have A Tribe – Beneath A Yellow Moon

tBeest
Trentemøller – Fixion

Ludo
Rats on Rafts / De Kift – Rats on Rafts / De Kift

Prikkie
Status Quo – Blue For You

Kristin Kontrol – X-Communicate

Kristin Kontrol - X-CommunicateHet in lo-fi gedrenkte gitaargeluid met omfloerste zang van Dum Dum Girls vond (en vind) ik een van de betere bandjes van dit decennium. Toen ze op hun laatste album, Too True uit 2014, een flinke stap naar het new wave geluid van de jaren tachtig zetten kon ik dat ook zeer waarderen. Het was wel een veel cleaner album dan voorheen maar de songs waren sterk. De smaak van de jaren tachtig heeft frontvrouwe Kristin Welchez aardig te pakken. Ze zette haar alter ego Dee Dee en de bandnaam Dum Dum Girls aan de kant en timmert sinds dit voorjaar als Kristin Kontrol aan de weg. Het eerste resultaat is dit album. Weg zijn de gitaren, er is nu alle ruimte voor synthesizers en gladde koortjes. Soft Cell, Human League, Visage, allemaal namen die in mij omhoog komen. Zelfs Modern Talking-achtige discopatronen worden uit de kast getrokken. De combinatie met de wat meer new wave-achtige zang van Kristin werkt prima en de songs zijn melodieus en ritmisch goed in elkaar gezet. Het sleutelwoord is pop. Pure pop, en dan zoals dat in de jaren tachtig klonk. Het mooie “What is Love” en de discostamper “Skin Shed” vallen op maar hoewel er hier en daar smaakvolle gitaarlicks te horen zijn is het album als geheel mij iets te klinisch. Van mij mag ze dit project voortzetten maar dan wel graag als hobby naast de Dum Dum Girls.

mij=Sub Pop

File: Kristin Kontrol – X-Communicate
File Under: Tijdmachine
File Social: [Facebook]

Bauer – Eyes Fully Open

bauer-eyes-fully-openIn 1999, op On The Move, de debuutplaat van Bauer, zong Berend Dubbe al: “To some, the return of progrock is a hellhole / to some, the return of progrock feels like coming home”. En op The Bauer Melody of 2006 uit, jawel, 2006, draaide het om de samenwerking met het Metropole Orkest. Nu, respectievelijk zeventien en tien jaar later, komen beide dan eindelijk samen. Was On The Move nog vooral een product van lekker lo-fi knutselen in de studio, langzamerhand is het geluid van Bauer steeds groter geworden. Eyes Fully Open is een plaat waarop orkestrale pop en progrock uit het begin van de jaren zeventig samenkomen. En ongetwijfeld geldt ook hier: je haat het, of je vindt het prachtig. Niet dat Bauer ooit vies is geweest van wat experimentele foefjes, maar nooit eerder werden de twee zo mooi door Dubbe gemengd als op deze comebackplaat. Scott Walker, uiteraard, maar ook The Beach Boys en zelfs The Last Shadow Puppets, stapels en stapels aan soundtracks, de voorliefde voor kleine studiovondsten en minimaal tien jaar aan ideeën: alles komt samen op de tien nummers op Eyes Fully Open. Wat zeg ik, tien jaar? Vele jaren meer, want ook Carol Van Dyk en Peter Visser van Bettie Serveert, het combo waarin Dubbe ooit drummer was, spelen een rolletje. Koptelefoon of rust in de woonkamer, liggend op de bank, in volle concentratie luisteren. Dit is zo’n plaat die over tien jaar een status onder verzamelaars heeft verworven.

mij=Basta

File: Bauer – Eyes Fully Open

File Under: Klassieker in wording

Rusty Apollo – Midgets & Monkeys

Rusty Apollo - Midgets & MonkeysAls je vorige album als titel meegekregen heeft Oh Yeah! dan is de titel van het eerst nummer van de opvolger “Oh Yeah!” Rusty Apollo, daar heb ik het nu over, gaat dan ook op de opvolger Midgets & Monkeys verder waar het op het vorige album gebleven is: spelen van bluesnummers. “Oh Yeah” is origineel van Bo Diddley en zo zijn er nog zes nummers die een bewerking krijgen. De meeste recente is er eentje van Tom Waits (“Way Down In The Hole”). De muzikanten in Rusty Apollo hebben hun sporen verdiend. Mike Meijer (drums, lead vocalen) zou je kunnen kennen als Mighty Mike, maar ook van bands als The Scene en De Gigantjes, Onno Voorhoeven (gitaar) was de voorman van Cadillac Walk, Rogier van der Ploeg (gitaar) van Blue Murder en Wiendelt Hooijer (bluesharp) van The Steady Itch. Producer was Moos Meijer, zoon van Mike en pas zestien jaar, die je weer zou kunnen kennen van My Baby. De kenner ziet dat er inmiddels wat wisselingen hebben plaatsgevonden. Strooien met namen levert niet per definitie een lekkere plaat op, maar dat is Midgets & Monkeys dus wel. De blues van toen krijgt een lichte swampfeel en een psychedelisch laag, en je hoort dat de rock inmiddels zijn intrede heeft gedaan. Ik krijg weer zin om wat oude bluesplaten op te snorren, maar beleef vooral veel plezier aan deze plaat. En gezegd moet worden dat de drie eigen nummers er ook prima tussen passen, waarbij “She Left Me Good” me het best bevalt. Misschien de volgende keer zeven eigen nummers en drie covers. Het eerste nummer zal dan Midgets & Monkeys moeten heten dat bij mijn weten nog geen bluesnummer is en dus van eigen hand moet komen.

mij=Big Records

File: Rusty Apollo – Midgets & Monkeys
File Under: Wederom Respect
File Social: [Twitter] [Facebook]

Michele Stodart – Pieces

michele-stodart-piecesMichele Stodart, waar ken ik die ook alweer van? De dame met het donkere haar die me vanaf de hoes van haar tweede album Pieces met een zwaarmoedige blik aanstaart komt me vaag bekend voor. Zelf kwam ik er niet op maar Google vertelde me dat ze één van de vier van The Magic Numbers is. The Magic Numbers? Ja, dat bandje, bestaande uit broer en zus Stodart en broer en zus Gannon die in 2005 debuteerden met het gelijknamige album vol vrolijk stemmende sixties-achtige popliedjes waarvan “Forever Lost” de bekendste was. Eerlijk gezegd ben ik ze daarna een beetje uit het oog verloren, al hebben ze daarna nog vier albums gemaakt. Ook was het mij ontgaan dat Michele Stodart in 2012 al debuteerde met een solo-album. Pieces is haar tweede schijf en klinkt niet zo zonnig als de muziek van The Magic Numbers, het is net zo donker als haar blik op de hoes. De teksten zijn ook niet erg opbeurend en maken duidelijk dat Stodart treurt om een verloren liefde. Haar stem is niet overal even toonvast en weet me daardoor niet de hele speelduur bij de les te houden. Maar toch, dit is geen slecht album. Door de sobere instrumentatie en persoonlijke teksten is deze muziek minder geschikt voor in het daglicht maar meer geschikt voor de stille, late en donkere uren. “Just Anyone Won’t Do” is bijvoorbeeld zo’n prachtliedje waarbij het goed mijmeren is. Michele Stodart deelt haar persoonlijke en veelal sombere ‘pieces’ van haar ziel via negen liedjes met je die niet over de hele linie even sterk zijn maar die je in alle rust tot je moet nemen. En dan openbaart zich de schoonheid door de duisternis.

mij=One Little Indian

File: Michele Stodart – Pieces
File Under: Duistere kant
File Facebook: [Michele Stodart op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Michele Stodart]

Week 47, 2016

Prikkie
Kingtonic – Crash The Party

Ewie
The Navins – Not Yourself Today

DubbelMono
Maurits Pauwels – Afscheid in Kloten

Ludo
Chris Staples – Golden Age

Janineka
Room Eleven – Six White Russians And A Pink Pussycat

tBeest
LITE – Cubic

File Under?

Op 8 januari 2016 is File Under gemigreerd naar een nieuw cms. Nog lang niet alles werkt, maar wees gerust, we hebben alles bewaard en het komt goed!