Zoeken


Web www.fileunder.nl
Stonehead: Het Damien Rice-moment van Campking: http://soundstilburg.wo...
Stonehead: Al even schitterende liveset gefilmd op Iceland Airwaves doo...
Wim: Vreemd horloge heb jij als je het concert van Swans geklokt ...
Slagers: Nieuwe plaat staat al op de spotifies.
Prikkie: Eerst gerontorock en Teutoonse marsmetal! ;-)
Prikkie: Cover van Opeth's "Coil" door Marjana Semkina: https://www.y...
Stonehead: Tegenwoordig componeren de kippen ook zelf: https://www.yout...
Evert: Mooie recensie! dank...
stn: Interview door 3voor12: http://3voor12.vpro.nl/nieuws/2014/n...
stn: En dan na zo'n hyperlollige inzameling een superzielig album...

Laatste recensies

Tying Tiffany - Drop
Joyce Manor - Never Hungover Again
Big Boss Man - Last Man On Earth
De Staat - Vinticious Versions
Queen - Live At The Rainbow '74
The Pineapple Thief - Magnolia
Crowbar - Symmetry In Black
Judy Blank - When The Storm Hits
Anubis - Hitchhiking To Byzanthium
Sham 69

Zonder woorden

Phil `Big Daddy Blues´ Speat
René Trossman
Ralph de Jongh
Meena Cryle
Juwana Jenkins
Ian Siegal
Eddy Clearwater
Easterfield
Dana Fuchs
Marisa Anderson

Laatste interviews

Sham 69
Woman's Hour
Nicole Atkins
Morning Parade
Mensenkinderen

Artikelen

Le Guess Who - Zondag Napret
Le Guess Who - Zaterdag Napret
Le Guess Who Donderdag en Vrijdag Napret
Le Guess Who Voorpret
Let's Get Lost 2014 - Napret

Prijsvragen

Tom Baxter
Friska Viljor - Remember Our Name
Brad - United We Stand
Die!Die!Die! - Harmony / Raketkanon - RKTKN#1
Crossing Border 2012 Voorpret

Contact

Mail
Colofon
Concertagenda door
Podiuminfo / Festivalinfo

podiuminfo



Volg File Under op de Twittert Natuurlijk heeft File Under een rss-dingetje  Voeg File Under toe aan je del.icio.us account!  Voeg File Under toe aan je bloglines account!  Voeg File Under toe aan je technorarit account! Hop aan je Symbaloo-account  Hop aan je Google-account



(Zerokilled)

Tying Tiffany - DropEerder dit jaar, op het Duitse gothicfestival Amphi kocht ik twee cd's van zangeres Tying Tiffany, respectievelijk haar bij Trisol verschenen derde en vierde album. Een vriend van me - hoi Pepijn - had haar getipt omdat ze wel wat weg zou hebben van Crystal Castles en vage witchhouse. De Crystal Castles-referentie geldt in elk geval voor People's Temple (2010), daar staan meerdere geweldige songs op: het fijne wave-dansnummer "One Breath" en het als The Cure rinkelende "Cecille", en het compleet elektronische, ziedende "Show Me What You Got". Daar kun je wel een concertje mee afsluiten hoor. Gekkenhuis! Van de twee platen ervóór uit 2005 en 2007 kan ik niet zoveel vinden, alleen "Download me" (in feite een cover van Tsjaikovski's Notenkrakerssuite) en een paar losse nummers op MySpace (dat dat nog bestaat, eigenlijk...) Helaas is Tying Tiffany na 2010 nogal zeikerige muziek gaan maken. Op het vierde album Dark Days, Dark Nights (2012) stonden al geen goede singles meer. Het dit jaar bij een nieuwe platenmaatschappij verschenen Drop, in feite een combinatie van de 4-track One EP met zes nieuwe nummers, is al helemaal vrij gezapig. Het is godzijdank niet meer zo downtempo, maar "A Lone Boy" is wel de enige song die nog enigszins blijft hangen. In een interview met het blad Sonic Seducer vertelde de zangeres dat ze vindt dat ze de laatste twee jaar muzikaal is gegroeid, vooral bij de Amerikaanse toer. Ze wil op elke plaat nieuwe geluiden laten horen en ze is met haar producer Lorenzo Montana een zijproject begonnen, Through The Lens (T.T.L.), dat al aan enkele soundtracks een bijdrage heeft geleverd. Ik vermoed echter dat Tying Tiffany beter één ding goed dan twee dingen half kan doen.

Tying Tiffany live zien kan hier: [ism Podiuminfo / Festivalinfo]
8 augustus 2015 tot en met 9 augustus 2015 op M'era Luna, Hildesheim

File: Tying Tiffany - Drop
File Under: Een beetje richtingsloos
File Video: [A Lone Boy][One Second]
File Twitter: [hiero]


(Epitaph)

Joyce Manor - Never Hungover AgainEr is niks mis met goede poppunk, punkpop of alternative rock of hoe je het ook wilt noemen. Minder snel dan The Descendents, meer poppy dan Jawbreaker en nog net niet zo bijdehand als Weezer, maar Joyce Manor maakt per plaat wel veel meters. Dit is de derde plaat van het kwartet uit Torrance, Californië en het heeft een aardig direct rauw randje. Nee, Joyce Manor is niet zo bijgeslepen als een Blink 182 en de aanstekelijke meezingrefreintjes zijn nog niet zo overduidelijk aanwezig, maar de band creëert zijn eigen kansen. Qua riffjes en deuntjes doet Joyce Manor een goede poging. Qua tekst is het dagboek van Adrian Mole net zo interessant en amusant. Echt venijnig, interessant of cynisch wil het maar niet worden. Wat me het meest interesseert aan Joyce Manor is dat de band Amerikaanse punkpop koppelt aan de alternatieve gitaarrock-sound van bands als Buffalo Tom en Cloud Nothings. Het gaat er mij maar om dat punkbands niet blijven hangen in eeuwige Bad Religion-vergelijkingen maar ook een punk-attitude herkennen in gitaarpop en -rock van de afgelopen twintig jaar in hun eigen land. Dan komen de punkpopbands met de reutelende bas opeens uit bij andere refreintjes, andere ideeën en maken ze kennis met heel andere genres. Voor nu is Joyce Manor heel leuk omdat je ze nog kent van de High School. Effe doorpakken dus nog.

File: Joyce Manor - Never Hungover Again
File Under: High school punkpop




(Blow Up Records)

Big Boss Man - Last Man On Earth.jpgBig Boss Man is hier niet de worstelaar, maar een door muziek uit de jaren zestig en zeventig geïnspireerd Engels combo met een voorliefde voor funk, jazz, R&B en soundtracks, allemaal stevig leunend op het Hammondorgel. Last Man On Earth schijnt een conceptplaat te moeten zijn, met de titel als overduidelijk concept. Behalve dat men dit titelnummer een aantal keren terug laat komen (als openingstrack, met een zangeres en in een Franstalige versie) , is daar verder gelukkig niet heel veel van te merken. Hoe onbekend ze als band misschien ook zijn, toch hebben ze een aardig track record: de funky Hammond-grooves van het trio werden in succesvolle films, documentaires en reclamespotjes gebruikt. Last Man On Earth is inmiddels hun vierde plaat en de Hammond-sound - stevig te horen in de titel- annex openingstrack - is niet meer het enige toetsengeluid dat gebruikt wordt. Hoe langer de plaat duurt, des te moderner worden de toetsen. Van de analoge jaren zestig en zeventig belanden we in de digitale jaren tachtig ("Trans Adonis") en negentig ("Sladey"). Veel moderner wordt het niet. En dat is precies de charme van dit combo.

File: Big Boss Man - Last Man On Earth
File Under: Groovy!
File Video: [Shot Down]



(Mascot / Cool Green)

De Staat - Vinticious VersionsWie het nieuwste 8-track EP-tje van De Staat afdoet als een gimmick, mist wat. Het is al een week lang de favoriete plaat van mijn vriendin. "Waag het niet om er iets negatiefs over te schrijven!" riep ze. Nou is dat ook vrij lastig. Alles wat al zo goed was aan I_Con hoor je op Vinticious Versions in een lichtere cartoon-versie, met blikken, blokfluiten, kassageluidjes en een orgeltje, alsof je naar een soort geflipte surfband uit de sixties zit te luisteren. Daarbij klinken alle solo's nog steeds even lekker vet aangezet. Oorspronkelijk begon De Staat in deze stijl te spelen omdat ze een alternatief nodig hadden voor hun instore-optredens in diverse muziekwinkels op laag volume. Vinticious staat trouwens in geen enkel woordenboek, maar ga er maar vanuit dat het iets met onbetrouwbare vintage betekent. Als muziekliefhebber ben ik verplicht om op te schrijven hoe knap het is dat je een Beastie Boys-versie van "Input Source Select" kunt maken en dat "Down Town" hier tot een geile westernsoundtrack verbouwd is (mét Janne Schra), maar stiekem hebben de vrolijke singletjes toch mijn voorkeur: "All is Dull", "Get It Together" en "Build that, buy that" zijn nóg beter geworden. Ze worden in deze nieuwe hipster-ironische versie een meefluitbare radiohit, bijna zo besmettelijk onverwoestbaar als Triggerfingers cover van Lykke Li's "I Follow Rivers" dat onverwacht werd. Zelfs voor wie De Staat eerder niet zo boeiend vond, is deze trouwens vrij goedkope EP een formidabele kennismaking.

Meer op File Under over De Staat (29)

De Staat live zien kan hier: [ism Podiuminfo / Festivalinfo]
11 december 2014 in Charlatan, Gent
22 januari 2015 in Bibelot, Dordrecht
23 januari 2015 in Gigant, Apeldoorn
24 januari 2015 in De Cultuurwerf, Vlissingen
25 januari 2015 in Rotown, Rotterdam
29 januari 2015 in Grenswerk, Venlo
30 januari 2015 in Aviodrome, Lelystad
1 februari 2015 in Het Huis Verloren, Hoorn

File: De Staat - Vinticious Versions
File Under: Heerlijke originaliteit
File Audio: [Korte stukjes van elk nummer]
File Video: [Devil's Blood (Vinticious Version)][De Beastie Boys zijn niet ver weg bij de Input Source Select (Vinticious Version)][Wait for Evolution (Vinticious Version)]



(Virgin/EMI)

Queen - Live At The Rainbow '741974. Het was de tijd dat bands vrijwel jaarlijks een nieuw album uitbrachten. Queen had binnen een jaar twee albums uitgebracht en was op tournee door Engeland toen het in maart 1974 het Rainbow Theatre in Londen aandeed. In november 1974 werd het derde album, Sheer Heart Attack, uitgebracht en stond Queen wéér in het Rainbow Theatre. Bij dat tweede optreden stond de band aan de vooravond van de internationale doorbraak. Op de dubbelaar Live At The Rainbow '74 staan opnamen van beide tournees. Op de eerste cd 17 tracks uit maart 1974 (als voorprogramma van het arme Mott The Hoople), op de tweede 24 uit november 1974, toen ze headliner waren. Het is Queen als hardrockband, maar wel al met de vele lagen in gitaarwerk en zang waarmee ze uiteindelijk bekend zouden worden. Die eerste cd bevat uiteraard bijna alles van Queen I en Queen II. "Keep Yourself Alive" en "Seven Seas Of Rhye" zouden later nog vaak gespeeld worden, maar dat gold niet voor "Ogre Battle" en "Great King Rat". Hier staan ze er wel op. "Ogre Battle" werd in november óók gespeeld, maar toen was er ook nog materiaal van Sheer Heart Attack om uit te kiezen, zoals "Killer Queen", "Stone Cold Crazy" en "In The Lap Of The Gods". Het is fantastisch om Queen zo te horen. Geen tapes of synthesizers extra, maar in de basis een hardrockband, zij het een die een eigen stijl gevonden had en daar inmiddels ook erkenning voor kreeg. Je hoort het zelfvertrouwen en de trots, nog vóór de druk van het hele circus eromheen erbij kwam. Bij "Bohemian Rhapsody" moesten ze ineens ófwel een stuk weglaten, of met tapes werken, hier was dat nog niet aan de orde. Alles was nog uit te voeren met behulp van effectpedalen. De opnamen van hun vaste producer Roy Thomas Baker en engineer Mike Stone zijn perfect. De energie van het live-optreden is behouden gebleven, terwijl de gelaagdheid van de songs daar geen millimeter onder geleden heeft. Eigenlijk was het de bedoeling de eerste cd van Live At The Rainbow '74 uit te brengen vóór Sheer Heart Attack, maar uiteindelijk werd gekozen voor het studio-album. Blijkbaar hebben ze nooit meer een moment gezien om het uit te brengen, want aan de kwaliteit ligt het niet. May en Taylor zijn het merk Queen al een paar jaar akelig aan het uitmelken, met musicals en steeds weer uit de hoge hoed getoverde 'nieuwe' songs waarmee weer een nieuwe, dure verzamelaar kan worden uitgebracht, zoals het recente Queen Forever. Deze live-cd is daarop een uitzondering. Queen wordt eindelijk weer eens recht gedaan. Dat dat met veertig jaar oude opnamen gebeurt is een prettige verrassing.

Meer op File Under over Queen (2)

Queen live zien kan hier: [ism Podiuminfo / Festivalinfo]
30 januari 2015 in Ziggo Dome, Amsterdam
8 februari 2015 in Paleis 12, Brussel

File: Queen - Live At The Rainbow '74
File Under: Zelfvertrouwen en trots
File Video: [Live At The Rainbow '74 playlist op QueenTube]



(Door: Gr.R. Foto's: Le Guess Who?)

Dag vier van Le Guess Who! Zo loop je Tivoli Vredenburg binnen om je polsbandje op te halen en zo denk je met weemoed terug aan het prachtige festival dat je zag. Maar niet voordat we ook op de laatste dag nog eventjes van hot naar haar rennen. We zouden een medaille moeten krijgen voor alle (hoogte)meters die we afleggen. Want vooral de klim naar Pandora gaat je op den duur niet in de koude kleren zitten. Voor we in detail ingaan op de laatste dag van Le Guess Who, editie 2014, eerst een algemene opmerking: wat is het geluid in Tivoli Vredenburg verschrikkelijk goed! Voor de meeste bands geldt dat je je oordoppen niet nodig hebt, terwijl ook de zichtlijnen bijna altijd goed zijn. Na vier dagen bijna alle zalen geïnspecteerd te hebben, kunnen we stellen dat Tivoli Vredenburg een aanwinst voor Utrecht is en dat vooral Tivoli een goede vervanger heeft voor de locatie Oude Gracht.

Le Guess Who?

Lees verder..


(K-Scope / Bertus)

The Pineapple Thief - MagnoliaJe hebt van die bandjes die de hobbel van de doorbraak maar niet weten te nemen. Terwijl alle elementen toch aanwezig lijken te zijn. The Pineapple Thief is zo'n bandje. Al een jaar of vijf, zes denk ik 'bij het volgende album komt die volgende stap er écht'. En muzikaal gezien is de band rond frontman Bruce Soord er ook al lang en breed klaar voor. Ook hun nieuwe cd Magnolia laat dat weer horen. Met net als Anathema en Steven Wilson als thuisbasis Kscope heeft The Pineapple Thief prima muzikale buren. Ze opereren ook ongeveer in hetzelfde vaarwater. Op Magnolia kiest The Pineapple Thief wel voor een iets andere insteek. Nog iets kortere liedjes dan de laatste albums (de langste klokt net aan iets van vijf minuten), nog iets meer de goede Muse- en Radiohead-kant opbuigend, maar zonder de eigenwijze Pineapple Thief-touch kwijt te raken. Zelfs in een korte, als stampende rocker beginnende track als "Breathe" weten ze je als luisteraar te verrassen. Ook "Sense of Fear" is lekker pittig, maar heeft ook een slimme wending die leidt richting het afsluitende tweetal "A Loneliness" (met fijne koortjes) en het prachtige "Bond" waarin blazers en strijkers te horen zijn en Soord qua zang op zijn best is en alles op geweldige wijze samenkomt. Ik blijf dan ook hoop houden dat het niet lang meer kan duren voor The Pineapple Thief krijgt wat ze verdient. Dat gebeurde bij Porcupine Tree uiteindelijk ook.

Meer op File Under over The Pineapple Thief (10)

The Pineapple Thief live zien kan hier: [ism Podiuminfo / Festivalinfo]
28 november 2014 in Boerderij, Zoetermeer
29 november 2014 in W2 Poppodium, 's-Hertogenbosch

File: The Pineapple Thief - Magnolia
File Under: Scheepsrecht komt vanzelf
File Video: [Simple As That]



(Phil `Big Daddy Blues´ Speat, 22 november, Bluesfestival, De Tamboer, Hoogeveen. Foto: Klaas)

phil_big_daddy_blues_speat_1_klein.jpg



(René Trossman, 22 november, Bluesfestival, De Tamboer, Hoogeveen. Foto: Klaas)

rene_trossman_1_klein.jpg



(Ralph de Jongh, 22 november, Bluesfestival, De Tamboer, Hoogeveen. Foto: Klaas)

ralph_de_jongh_1_klein.jpg



(Meena Cryle, 22 november, Bluesfestival, De Tamboer, Hoogeveen. Foto: Klaas)


meena_cryle_1_klein.jpg



(Juwana Jenkins, 22 november, Bluesfestival, De Tamboer, Hoogeveen. Foto: Klaas)

juwana_jenkins_1_klein.jpg



(Ian Siegal, 22 november, Bluesfestival, De Tamboer, Hoogeveen. Foto: Klaas)

ian_siegal_1_klein.jpg

Meer op File Under over Ian Siegal (4)

Ian Siegal live zien kan hier: [ism Podiuminfo / Festivalinfo]
7 maart 2015 in Bibelot, Dordrecht
11 maart 2015 in Tivoli, Utrecht



(Eddy Clearwater, 22 november, Bluesfestival, De Tamboer, Hoogeveen. Foto: Klaas)

eddy_clearwater_1_klein.jpg



(Century Media)

Crowbar - Symmetry In BlackEind jaren negentig van de vorige eeuw vond ik Crowbar, samen met Unearth en Pro-Pain een soort hub voor nieuwe bands in de metal. Gastjes die net kwamen kijken zoals Chimaira en Killswitch Engage of Trivium, die konden altijd op een warm metalwelkom rekenen van Kirk Windstein van Crowbar. Hij wees hen de weg naar succes en hij waarschuwde voor alle valkuilen en addertjes onder het gras. Gewoon, omdat Kirk een goedzak was en is. En, omdat hij als inwoner van New Orleans dondersgoed wist hoe weinig metal in sommige steden op een hechte following kon rekenen. Dat heeft hij later met zijn eigen band en met stadsgenoten Eyehategod aardig rechtgetrokken, maar toch! New Orleans heeft zijn eigen metalvariant doorontwikkeld. Sludge, stoner, doommetal en blues komen goed samen in groteske metal met prima zangpartijen, meeslepende melodieën en gitaarpartijen die Zakk Wylde niet zouden misstaan. Van ver buiten de stad raakten bands aangehaakt. Down (Kirk's hobbyband), Clutch, Baroness, Red Fang en Mastodon om er maar een paar te noemen. Crowbar kan zo solliciteren als Ozzy's begeleidingsband. Na 25 jaar en dit tiende album lijkt Crowbar wat zwartgalliger en cynischer. De wereld is verrot en Kirk lijkt dat eindelijk te beseffen. Wat opvalt is dat de stukken over weemoed vrolijker en lichtvoetiger van aard zijn, alsof Windstein maar wil aangeven dat hij zich meer thuisvoelt in een wereld van toen dan in de wereld van nu. Het zou zonde zijn, want Crowbar's Symmetry In Black is een gruwelijk goed geproduceerd plaatje met alles wat een beetje metalplaat moet hebben. Als Slayer zo'n plaat zou maken, dan was het nu al een klassieker geweest.

Meer op File Under over Crowbar (3)

File: Crowbar - Symmetry In Black
File Under: Sludge-band geeft Slayer inspiratie



(Easterfield, 22 november, Bluesfestival, De Tamboer, Hoogeveen. Foto: Klaas)


easterfield_1_klein.jpg



(Eigen Beheer)

Judy Blank - When The Storm HitsHet verzadigingspunt qua talentenjachten op tv is zo onderhand wel bereikt. Bij mij althans wel. 'De beste singer-songwriter van Nederland' vind ik een van de leukste varianten van al deze programma's, al moet ik bekennen dat ik hier ook niet echt meer voor thuisblijf, aan het derde seizoen ben ik niet meer begonnen. Het tweede seizoen volgde ik nog wel. Michael Prins won, en dat was verdiend. Maar minstens zo interessant vond ik een andere deelneemster. Judy Blank sprong er voor mij uit door haar mooie melancholische liedjes, gezongen met haar sterke en ietwat rauwe stem. Ze schopte het tot de finale, speelde daarna op het North Sea Jazz Festival en Lowlands. Oude rot Seasick Steve kreeg haar in de smiezen, liet zijn bewondering voor haar keer op keer blijken en nodigde haar een aantal keren uit om met hem mee te spelen. Afgelopen zomer kwam Blanks debuutcd uit. Judy Blank is nog maar negentien jaar maar klinkt allerminst als een jong en naïef tienermeisje. When The Storm Hits is een knap album met tien mooie, melancholische en jazzy liedjes. De sfeer is intiem, de instrumentatie bescheiden en hier en daar verfraaid met mooie strijkersarrangementen. Hoogtepunten zijn het meeslepende "Foolish Child", het loom jazzy "Not Today", het sterke "Astronaut" en de titelsong, waarin blazers een prominente rol hebben. Speciale vermelding is voor opener "Bigger", het is een van de mooiste liedjes die ik dit jaar hoorde. When The Storm Hits is een veelbelovend debuutalbum van een groot talent. Het enige wat ik er op aan kan merken is dat de Engelse uitspraak hier en daar wel wat beter kan. Klein puntje van kritiek, wat ik wijt aan Blanks jonge leeftijd. Er is een Engelse zangeres die ook op negentienjarige leeftijd debuteerde. Judy Blank doet mij bij vlagen aan dat hele grote talent denken.

Judy Blank live zien kan hier: [ism Podiuminfo / Festivalinfo]
30 november 2014 in Luxor Live, Arnhem

File: Judy Blank - When The Storm Hits
File Under: Zeer geslaagd debuut
File Video: [Bigger]
File Facebook: [Judy Blank op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Judy Blank]



(Dana Fuchs, 22 november, Bluesfestival, De Tamboer, Hoogeveen. Foto: Klaas)


dana_fuchs_1_klein.jpg

Meer op File Under over Dana Fuchs (3)



Ewie
Reigning Sound- Shattered

Vonx
Ellen Foley @ Schaaf

André
Goldfrapp (met John Grant!) & Mara Carlyle @ Royal Albert Hall

DubbelMono
Jaap Boots - Donderweg. Mijn leven in de fast lane van de popmuziek.

Stonehead
De Staat - Vinticious Versions

Ludo
Franco Battiato - Echoes Of Sufi Dances

Prikkie
Pain Of Salvation - Falling Home

tBeest
Dans Dans - 3

Gr.R.
Savages en Bo Ningen @ LGW14

Storm
Aestrid - No Map Or Address

Janineka
Judy Blank - When The Storm Hits




(Bird's Robe)

Anubis - Hitchhiking To ByzanthiumIk weet niet waar het door komt, maar Australische prog is meestal nogal rough around the edges. Het klopt allemaal wel, maar je krijgt de indruk dat ze qua productionele vaardigheden nog twee decennia achterlopen. Misschien is het ook gewoon een kwestie van geld, want Australië is volgens mij niet een land met een enorme progscene. Tijdens het beluisteren van Anubis' Hitchhiking To Byzanthium zit ik me dan ook met enige regelmaat te verbazen over de niet al te subtiele toetsentapijtjes en -pingels, zoals op "A King With No Crown". Ook het gitaargeluid is vaak een stevig vervormd geluid dat de neiging heeft het geheel dicht te slibben. Het is bombast, maar het ligt er wel heel dik bovenop, als Marillion in zijn minst subtiele dagen. Het doet overigens vaker aan Marillion denken, bijvoorbeeld in de gitaarpartijen en de interactie tussen gitaar en bas. "Dead Trees" is daar een goed voorbeeld van. "Blood Is Thicker Than Common Sense" heeft ineens een verrassend wave-achtig karakter en heeft wel wat van GTR, het eenmalige semi-AOR-project van Steve Hackett en Steve Howe. "Silent Wandering Ghosts", met een solo naar het einde, is een mooie afsluiter. Iets wat me steeds meer gaat tegenstaan op dit album zijn de larmoyante zang en het gemaakt-grootse geluid. Daar kan ik bij Coldplay en Muse al niet tegen en ook bij Anubis staat me dat iedere keer weer tegen. Juist doordat het productioneel niet al te subtiel is, krijg je bijna voortdurend een vol geluidsbeeld voor je kiezen, en dat wordt behoorlijk vermoeiend. Tien tracks van in totaal 78 minuten, dat trek je bij deze plaat alleen als je écht van deze stijl houdt. Ik heb mijn best gedaan, maar voor mij geldt dat zeker niet. Sorry, Anubis.

File: Anubis - Hitchhiking To Byzanthium
File Under: Niet al te subtiele progbombast
File Audio: ["Hitchhiking To Byzanthium" op AnubisCamp]
File Video: [AnubisTube]


(Door: Gr.R. Foto's: Le Guess Who?)

Heel even is Utrecht het epicentrum van de muziek in Nederland. Er is een sterke line-up van mensen uit alle windstreken aangetrokken en je staat regelmatig, in alle talen, uit te leggen waar Ekko te vinden is. Het maakt het festival nog interessanter, eigenlijk. Of de festivals, want op zaterdag trekt zich ook het dronefest op gang. Bovendien is Fuzzland nog steeds gaande. In de middag is de Voorstraat de plek waar je moet zijn, want op diverse locaties geeft de creme de la creme van Nederlandse indiescene het visitekaartje af.

Le Guess Who?

Lees verder..


(Interview: Vonx)

Sham 69 staat aan de vooravond van een Europese wintertournee. Sham 69, de band die vlak na de hoogtijdagen van de punk met name in Engeland enorm scoorde met klassieke anthems als "If The Kids Are United", "Angels With Dirty Faces", "Borstal Breakout" en nog veel meer. Menigeen van mijn generatie heeft er in het jongerencentrum nog weleens op staan pogoën. Sham 69 anno 2014 is grotendeels een andere band dan die hitmakers van toen. Zanger Jimmy Pursey verliet de band zo'n negen jaar geleden omdat hij niet meer wilde optreden en hij zijn handen ook meer dan vol had met justitie in verband met het aanranden van een minderjarig meisje. De hoogste tijd voor een nieuwe zanger dus. Tim V is sindsdien de man die aan het roer staat. Samen met gitarist van het eerste uur Neil Harris, drummer Ian Whitewood (al een kleine dertig jaar bij de band), bassist Al Campbell (ex-UK Subs) en sologitarist Tony Feedback (ex-Angelic Upstarts en Long Tall Shorty) toert men zich een slag in de rondte. Om de verwarring compleet te maken heeft eerder genoemde Pursey zich herenigd met oud-gitarist Dave Parsons om ook onder de naam Sham 69 weer een en ander te doen. Tja. Het kan verkeren. Hoe het er nu voor staat bespreken we met Tim V.

Sham 69

Lees verder..
Sham 69 live zien kan hier: [ism Podiuminfo / Festivalinfo]
12 december 2014 in Little Devil, Tilburg



(Uitgeverij Ambo Anthos)

Jaap Boots - Donderweg. Mijn leven in de fast lane van de popmuziek.jpgJaap Boots - Donderweg. Mijn leven in de fast lane van de popmuziek.rtfAchterop staat de auteursfoto: een klein hoedje, een sik. Zijn ogen dichtgeknepen tegen de zon. Waar kennen we die man toch van? De opgefokte medewerker van het tv-programma Onrust is het, Mr. Lee is het ook, van Mister Lee's Mysterious Washing Machine, en ook de presentator van Villa65, Club Lek en Club3voor12, van Cantina en de JaBo Gumbo Show. En niet te vergeten de man die de CD Zal De Hemel Maakte, misschien wel de beste Nederlandstalige plaat van de jaren negentig. Maar op pagina 187 van Donderweg valt het kwartje pas: Jaap Boots mag zijn held Tom Waits interviewen. Het hoedje, de gezichtsbeharing. Er valt wel wat af te dingen op Donderweg: het lelijke omslag, de niet altijd even soepel aan elkaar geplakte, grotendeels eerder verschenen stukken waar het boek uit bestaat, de voorkennis die je moet hebben om de namen van radiocoryfeeën te kunnen plaatsen. (Aan de andere kant: als je nooit naar Jaap Boots, Lotje IJzermans, Fons Dellen, Bram van Splunteren, Gerard J. Walhof en consorten hebt geluisterd zul je dit boek vast niet oppakken.) Maar de rollercoaster aan anekdotes en ontboezemingen leest alsof je op een festival bent: in een razend tempo bandjes kijken, bier drinken en ouwehoeren. En naderhand moeite moeten doen om de hoogtepunten te bepalen. Rode draad in Donderweg is de zoektocht van Jaap Boots naar een oudere broer, een rolmodel. Die vond hij in Bruce Springsteen en Nick Cave, in Beck en, inderdaad, in Tom Waits.

Meer op File Under over Jaap Boots (3)

Jaap Boots live zien kan hier: [ism Podiuminfo / Festivalinfo]
17 december 2014 in Vera, Groningen
18 december 2014 in Poppodium Romein, Leeuwarden
28 januari 2015 in EKKO, Utrecht
18 februari 2015 in P60, Amstelveen
8 maart 2015 in Gebr. De Nobel, Leiden
11 maart 2015 in Burgerweeshuis, Deventer

File: Jaap Boots - Donderweg. Mijn leven in de fast lane van de popmuziek (boek)
File Under: Glory Days
File Video: [Book Trailer]



Kopen bij Bol


Kopen bij Bol -->
File Under wordt in de lucht gehouden door de servers van FXW