Zoeken


Web www.fileunder.nl
Ewie: De eerste speelt zelfs nog mee op deze plaat...
tbeest: Inmiddels 10 in de vinyl50...
Stonehead: Op Facebook gaat het er inmiddels over dat je Vengeance-samp...
Stonehead: Zijn stijl muziek schijnt 'vaporwave' te heten; http://en.wi...
Stonehead: Een cover door Feed Me van "Back Home": https://www.youtube....
Stonehead: Fact is nůg later met zijn recensie, maar maakt wel een paar...
Prikkie: Nog een prachtige livevideo: "Os Lunatum" http://www.youtube...
Stonehead: Als Joseph Mount niet naar "Giorgio By Moroder" had geluiste...
Stonehead: Instagramsite bij de single: http://www.hashtagmyass.com/
tbeest: Dank voor je aanvulling, het e.e.a.is ook al op Spotify vers...

Laatste recensies

The Medics - Choose Your Battle
Voltage - The Story So Far
The Dynamite Blues Band - Shakedown & Boogie
Mogwai - Rave Tapes
The Honey Trees - Bright Fire
Fabian - The Grand Ville Getaway
Monomyth - Further
Roy and The Devil's Motorcycle - Tino - Frozen Angel (Soundtrack)
Yamantaka // Sonic Titan - Uzu
Klischťe - Touchť

Zonder woorden

Thomas Dybdahl
Catself
Youri Lentjes
Valentina Eleni
Stef Classens
Bot - Het Geluid van Ambacht
Myriam West
Josephine Zwaan
David Benjamin Boudestein
Eisenhower

Laatste interviews

Woman's Hour
Nicole Atkins
Morning Parade
Mensenkinderen
Bob Mould

Artikelen

Nordic Delight 2014
Incubate 2014: vrijdag t/m zondag
Incubate 2014: Maandag t/m donderdag
Pukkelpop 2014 - Napret
Lowlands 2014 napret: de zondag

Prijsvragen

Tom Baxter
Friska Viljor - Remember Our Name
Brad - United We Stand
Die!Die!Die! - Harmony / Raketkanon - RKTKN#1
Crossing Border 2012 Voorpret

Contact

Mail
Colofon
Concertagenda door
Podiuminfo / Festivalinfo

podiuminfo



Volg File Under op de Twittert Natuurlijk heeft File Under een rss-dingetje  Voeg File Under toe aan je del.icio.us account!  Voeg File Under toe aan je bloglines account!  Voeg File Under toe aan je technorarit account! Hop aan je Symbaloo-account  Hop aan je Google-account



(PIAS)

The Medics - Choose Your BattleWat krijg je als je Win Butler van Arcade Fire een liedje van de Killers laat inzingen? Het antwoord daarop luidt "Turnaround", een 2 minuten lange oorwurm van The Medics uit Utrecht op hun tweede plaat Choose Your Battle. Het is een leuke, af en toe over-de-top popplaat geworden, iets meer Kensington-achtig dan Two Door Cinema Club-achtig, waar de band positief om bekend stond. De vijfkoppige band heeft een gitarist en een drummer verruild; het resultaat is een pompender, minder tegendraads geluid, en nadrukkelijk een stap naar voren op de 3FM-playlist. Luister nog maar eens naar het Franz Ferdinand-achtige "City" van hun eerste prima plaat Dance Into The Dark, waar nog wel een boekje bijzat: zulke geinige gitaarloopjes hoor ik een stuk minder op Choose Your Battle. (Al komt "Under My Skin" weer in de buurt.) Met een potenti√ęle Win Butler in huis als zanger zou je verwachten dat dramatiek ruim baan gaat krijgen op dit album, maar The Medics blijven nogal in het vakje van de radioliedjes kleuren ("Breathe In/Out"). Vooral de afsluiter "Exodus" is een vocaal hoogtepunt wanneer Dani√ęl Langeveld "Save us from ourselves / In your arms I feel safe" in de microfoon hijgt, wat wordt afgemaakt met lekker fout-melancholieke 80's-synths. Daar tegenover staat dat een track als "Something In The Water" lelijk is dichtgesmeerd met wohohoo-koortjes. Niet mijn ding, lees hier waarom. "We don't ask for much (but we'll take it)" begint er zelfs meteen al mee, terwijl het synthesizerrefrein heel anders in elkaar zit. De Kaiser Chiefs zouden dit anders gedaan hebben. Misschien moeten we eens afspreken dat Nederlandse bands zulke middelen alleen inzetten op het einde van een liedje, wanneer een koortje op Mr Blue Sky-achtige wijze ook echt iets toevoegt? Dat dat maar een trucje is laat de band gelukkig horen op het eind van de plaat, met een aantal rustigere gitaarnummers ("Prison" en "A World Ago" met Andy Burrows).

Meer op File Under over The Medics (7)

The Medics live zien kan hier: [ism Podiuminfo / Festivalinfo]
29 oktober 2014 in Vera, Groningen
31 oktober 2014 in SuperMarkt, Den Haag
4 november 2014 in Cafe Lokaal, Heemskerk
14 november 2014 in Atak, Enschede
16 november 2014 in Gigant, Apeldoorn
27 november 2014 in EKKO, Utrecht
16 november 2015 in Gigant, Apeldoorn

File: The Medics - Choose Your Battle
File Under: Komt dat zien! Het is BETER dan Kensington!! (!)
File Audio: [Turnaround]
File Video: [Prison][We Are Not Alone]



(Eigen beheer)

Voltage - The Story So FarDe Brabanders van Voltage begonnen in 2011 als coverband en brachten al een EP uit met deels covers, deels eigen werk. Ze proberen maandelijks een nieuwe track uit te brengen als voorpret op een in 2015 te verschijnen debuutalbum. Ze hebben nu vast een 5-track EP met uitsluitend eigen nummers uitgebracht onder de passende titel The Story So Far. Ze houden zich bezig met bluesy hardrock en noemen AC/DC en Status Quo als voorbeelden. Je hoort echter ook duidelijk Amerikaanse voorbeelden, of misschien juist de band die Britse en Amerikananse invloeden zo goed vermengde, Thunder. Eén ding hebben die voorbeelden in elk geval gemeen: het gaat om de pret in de rock. Geen bozigheid, geen jachtigheid, gewoon ongecompliceerde maar goed uitgevoerde dikke pret. Openingtrack "Travelling Man" is bijvoorbeeld een boogie met een riff die je ook zo bij ZZ Top zou kunnen horen. Het swingt, en dat blijft het doen. Er zit een lekkere solo in en zanger/gitarist Dave Vermeulen heeft een stem met volume en een fijn rauw randje als hij dat wil. "Cruisin'" is een prima voorstomende rocker en het nummer "Motherfucker Jones" is een rustpuntje zonder in de obligate ballad te vervallen. De countryrockvibe is echt onweerstaanbaar. Bij de laatste twee tracks "Rooster" en "Money Train" laten ze hun voorliefde voor de shuffle horen. De solo in "Rooster" en het intro van "Money Train" klinken daardoor heel erg als Status Quo - Status Quo als in zijn beste dagen. Voltage heeft het muzikaal prima voor elkaar en is stiekem zo strak als de neten, maar meer nog dan dat slagen ze er in de 'pret' in pretrock ook in de studio vastgelegd te krijgen. Laat dat album maar komen, heren!

Meer op File Under over Voltage (2)

File: Voltage - The Story So Far
File Under: High Voltage Rock 'n' Roll
File Audio: [VoltageCamp]
File Video: [VoltageTube]




(Eigen beheer/Sonic Rendezvous)

The Dynamite Blues Band - Shakedown & BoogieThe Dynamite Blues Band. Wat zouden zij voor muziek maken? Inderdaad. En zijn ze van de gevoelige snaar of het meer ruigere werk. Inderdaad. En dan nog The ervoor. Inderdaad. Het is precies de muziek die ik verwacht. En daar is niets mis mee. Inderdaad. Neem daarbij de geinige hoes en ik heb er al zin in voor ik een noot gehoord heb. De vier heren uit Noordwijk (en omgeving) brengen bij mij weer eens de blues onder de aandacht. Het is een voortzetting van Big Blind waar in 2010 een punt achter werd gezet. Shakedown & Boogie is hun debuut en het gaat dertien liedjes helemaal los. Het is blues waarvan de zaal gaat koken, het bier in massa's naar binnen geklokt wordt en aan het eind van de avond iedereen bezopen is en van top ton teen drijfnat van het zweet. Het lukt niet iedereen om dit ook in de studio te vangen, maar daar hebben de heren met behulp van producer Remko Schouten geen probleem mee. Het begint al meteen bij opener "Howlin", waar na de introductie van het aanstekelijke gitaarspel door J.J. van Duijn en de heerlijk rauwe stem van Wesley van Werkhoven aansluitend de bluesharmonica zijn ding mag doen. En dat zal de volgende twaalf nummers qua intentie en uitvoering niet meer veranderen.

File: The Dynamite Blues Band - Shakedown & Boogie
File Under: Doen wat je belooft
File Video: [Live]
File Social: [Facebook]


(Rock Action)

Mogwai - Rave TapesHet is zaterdagochtend en ik zit nog in mijn joggingbroek voor de computer om kaartjes te bestellen voor Judas Priest. Waarom? Simpel. De band¬†is een van de grondleggers van de heavy metal, en ik heb¬†ze¬†nog nooit gezien. Het moest er maar eens van komen. Na een ontbijtje blijf¬†ik achter de¬†computer staren naar de site van TivoliVredenburg en bedenk¬†me dat daar deze maand ook nog die andere pioniers staan. Die van de post-rock. Mogwai dus. Kijk, de Schotten¬†heb ik wel eens eerder live gezien, maar dat is al weer een tijd geleden. En hoeveel echt opzienbarende albums hebben ze de laatste jaren eigenlijk nog uitgebracht? Vooruit, de soundtrack Les Revenants was mooi, en sommige nieuwere nummers¬†waren echt heel fijn.¬†Maar verder? Rave Tapes stamt alweer van (veel) eerder dit jaar en ik pak die er nog maar eens bij. Was dat album¬†echt zo onopvallend? Met "Heard About You Last Night" begint het¬†anders¬†prachtig.¬†Die opbouw tot verlossing (rond 1:58 en 4:23)¬†heeft precies¬†de¬†emotie en dynamiek die ik wil horen. Toch sluipt er regelmatig een enigszins¬†vermoeiende en slome herhaling in dit album. Mogwai is¬†op zoek naar een interessante¬†balans op dit album tussen gitaar en synthesizer, tussen emotie¬†en ruwheid, maar vindt niet¬†altijd die broodnodige spanningsboog of diepgang. Het is¬†me te vrijblijvend.¬†De basis is te¬†droog om het lekker smeu√Įg te krijgen. Tijdens Best Kept Secret dit jaar liet Mogwai ¬†horen dat zoiets live (op een flink volume) toch nog best aardig¬†uit de verf kan komen. Ik volgde het toen via een livestream en had er maar wat graag bij willen zijn. Met dat besef klik¬†ik op de bestelknop. Mogwai is de wilde haren wellicht verloren, maar kwalitatief gezien¬†is het nog steeds¬†te goed om het te blijven negeren. Vooral live denk¬†ik.

Meer op File Under over Mogwai (13)

Mogwai live zien kan hier: [ism Podiuminfo / Festivalinfo]
28 oktober 2014 in Vooruit, Gent
29 oktober 2014 in TivoliVredenburg, Utrecht

File: Mogwai - Rave Tapes
File Under: Mag smeu√Įger
File Audio: [Album stream]
File Video: ["The Lord is Out of Control"] ["Simon Ferocious"]
File Social [Facebook] [Twitter]



(Eigen beheer)

The Honey Trees - Bright FireOf ik misschien weer wat stukjes wilde schrijven. Mijn bijdrages aan File Under zijn inmiddels tot ver beneden het gewenste minimum gedaald, zo nu en dan een interview of een verdwaalde recensie. Maar ondertussen blijven er fraaie albums uitkomen die naar mijn bescheiden mening niet de aandacht krijgen die ze absoluut verdienen. Tijd voor wat achterstallig onderhoud. Laat ik maar meteen beginnen met een hele fijne eigen beheer-uitgave. In april van dit jaar kwam eindelijk het debuutalbum Bright Fire van het Californische folky dreampop-duo The Honey Trees uit. Ik kwam ze ooit op het spoor dankzij een tip van de altijd attente verkoper Guus van de lokale Velvet Music-winkel. Ik was meteen om. De prachtige vocale harmonie√ęn van Becky Filip en Jacob Wick zijn als honing voor de ziel. Honing met een bitterzoete smaak. De vergelijking met bands als Trespassers William, Our Broken Garden en Cocteau Twins is snel gemaakt. Iets minder voor de hand liggend: met name de nummers waarin Wick de leadvocalen voor zijn rekening neemt, doen op een positieve manier in de verte denken aan Keane ten tijde van Hopes and Fears. In de verte dus, h√®?. Hier is gelukkig geen sprake van bl√®rende zeehondjes-taferelen.

File: The Honey Trees - Bright Fire
File Under: Veel moois uit het land van melk en honing



(Eigen Beheer)

Fabian - The Grand Ville GetawayThe Grand Ville Getaway is een EP van bijna een half uur met aan het roer de uit Voorburg afkomstige Fabian Schrama. Zijn eerste EP kwam in 2010 uit. Dat is al even gelee, maar Fabian zat niet stil. Zo was hij een van de deelnemers bij De Beste Singer-Songwriter van Nederland, waar hij overigens niet won. En er was een optreden bij De Wereld Draait Door, al is dat ook te danken aan beide programma's. Toch is hij gezien zijn speellijst (qua aantal optredens en grootte van de podia) nog op zoek naar een doorbraak. Die mag er wat mij betreft komen, want hij weet met behulp van zijn band een geluid te cre√ęren dat herinneringen oproept aan J.J. Cale, Tony Joe White en Shawn Mullins. Je wordt dus getrakteerd op relaxte bluesy songs waarbij Fabian zingt c.q. praatzingt. De mooiste song vind ik "Money In The Bag" die ik nadat ik hem 's ochtends gehoord heb, de hele dag loop te zingen. Ik krijg er een goed humeur van. Het sterkste in de liedjes in het algemeen vind ik de gitaarpartijen die mij visioenen geven van Amerikaanse vergezichten die je vanaf de veranda gadeslaat. Helaas valt mijn eigen terras dan weer wat tegen, maar ja. Het zal ongetwijfeld sappelen zijn voor Fabian en zijn makkers, maar als ze zo relaxt zijn als deze EP uitstraalt dan hoop ik van harte dat ze door een (Amerikaanse?) platenmaatschappij worden opgepakt. Zulk talent moet gehoord worden.

File: Fabian - The Grand Ville Getaway (EP)
File Under: Relax
File Video: [@ DWDD]
File Social: [Twitter] [Facebook]



(Suburban)

Monomyth - Further'Goh, Monomyth nieuw binnen op 48 in de Nederlandse Album top-100', riep een vriend van me op IRC. Hè, watte? Ziedaar de samenloop van gedaalde cd-verkopen én pre-orders. Want hoewel deze Haagse band het afgelopen jaar veel positieve aandacht kreeg is de 'instrumentale space kraut stonerrock', zoals ze het zelf noemen, natuurlijk niet een genre waarin je nou eens een fijne klapper gaat maken met je muziek. Daar staat tegenover dat hun publiek wèl geld neertelt voor cd of vinyl én dat kleinood graag op de allereerste dag binnen wil hebben. Ziedaar plaats 48. Die daarmee natuurlijk wel nog steeds verdiend is. Ik boog me erover, samen met collega tBeest.

Prikkie: Jij was een van de mensen die 'm pre-orderde, dus we mogen je wel tot de fans rekenen? Ik moet zeggen dat ik onder de indruk ben hoe het klinkt, maar dat het vooralsnog net iets te veel post-weetikveelwat voor mij is.

tBeest: Ik beken, ik ben fan. Dat rijmt. Al vanaf het prille begin eigenlijk, toen ze in 2013 in Merleyn stonden in het voorprogramma van Conan. Monomyth vond ik toen eigenlijk veel interessanter dan de hoofdact. Met drummer Sander Evers van het vermaarde 35007 weet je ook wel dat dit geen koekenbakkers zijn, en van dit soort uitgesponnen space/stoner-rock lust ik wel pap tegenwoordig. Dat scheelt. Daarna zag ik de band vaker en het debuutalbum eindigde vorig jaar dan ook strak bovenaan m'n jaarlijst. Nieuwe nummers als "Ark M" en "6EQUJ5" had ik al live gehoord, dus Further was voor mij een no-brainer. Natuurlijk moest ik zo'n mooi vormgegeven gelimiteerde oranje vinyl-uitgave hebben. En het album staat nu ook plek elf in de eerste vinyl50. Terecht dus als je het mij vraagt. Alleen "6EQUJ5" is al een megajam van ongekende proporties. Live alleen te evenaren door een monstertrack van Motorpsycho bijvoorbeeld. Maar ook de prachtige gelaagdheid en mooi gemixte productie is om van te smullen. Waar ben jij precies van onder de indruk? En wat voor post-iets raakt jou dan minder?

Prikkie: Nou, laat ik om te beginnen zeggen dat het inderdaad klinkt als een klok. Moddervet en tegelijkertijd loepzuiver. Maar het post-spul waar ik moeite mee heb is dat het soms nergens naartoe lijkt te gaan. Nou ben ik ook liefhebber van de Neal Morseprog, waarbij er eerder tevéél climaxen inzitten, dat maakt vast een verschil. Met name bij de twee eerste tracks, "Ark M" en "Spheres" heb ik dat. Het is lekker spacey en qua gitaarwerk valt er genoeg te genieten, maar ik mis een spanningsboog en een terugkerend riffpatroon. Dat laatste klinkt bij een band als Monomyth misschien raar, maar ik bedoel dat ik na het beluisteren de melodie vrijwel direct alweer kwijt was. In beide tracks komt er uiteindelijk wel een climax, maar het duurt me wat te lang voor ze die kant opgaan. In "Collision" en "6EQUJ5" hebben ze dat wat beter voor elkaar. Die eerste is natuurlijk ook een stuk korter, maar voor mijn gevoel ligt het toch vooral aan de fijne toetsen daarbij. Even geheel terzijde: heb je gezien waar ze op 6 december optreden? ;-)

tBeest: Ah ja, ik heb ook echt meer moeite met prog met iets te veel climaxen of overdreven technisch vertoon. Van mij mag het best iets subtieler en de sfeerschetsen van "Ark M" en "Spheres" vind ik daarom nog best aangenaam. Lichte variatie in de herhaling kan al genoeg zijn. Bij kraut-/space- of psychedelische rock heb je dat wel vaker. Sfeervol trippen zeg maar. Maar toch hoor ik Monomyth liever ook toewerken naar een magistraal riffende apotheose, zoals op "6EQUJ5". Dan heb ik echt het gevoel dat ze oneindig lang door mogen gaan. Haha, ja 't Beest in Goes is me dan net te ver, ik ga ze wel weer opzoeken in Deventer of Arnhem of zo. Of allebei. Want dit lust ik wel in royale porties. Net zoals dat dit stukje veels te lang wordt. ;-) Of had je nog wat meer toe te voegen?

Prikkie: Zullen we dat maar niet doen? ;-)

Meer op File Under over Monomyth (3)

Monomyth live zien kan hier: [ism Podiuminfo / Festivalinfo]
1 november 2014 in Grenswerk, Venlo
6 november 2014 in Luxor Live, Arnhem
21 november 2014 in Burgerweeshuis, Deventer
18 januari 2015 in Patronaat, Haarlem

File: Monomyth - Further
File Under: Royale porties, zuinig met climaxen
File Audio: [Further op MythCamp]
File Video: [MythTube]



(Interview: Jasper)

Het Britse Woman's Hour wordt al vroeg dit jaar tot favoriet uitgeroepen. Stapsgewijs sleutelt de nu vijfkoppige band uit Londen aan een sound die ergens tussen de stijlvolle eenvoud van The xx en de downtempo koffiehuispop van Zero 7 laveert. Hoewel de buzz inmiddels is gedempt, ondergaat de groep rondom broer en zus Will en Fiona Jane Burgess een slow-but-steady progressie. Je ziet het tegenwoordig vaak bij jonge bands: het succes komt veel te vlug, nog voordat de band de ruimte krijgt een sterke identiteit te vormen. Gelukkig staat Woman's Hour hier in ieder geval goed bij stil. 'We timmeren momenteel nog echt aan onze show', geeft Will toe, terwijl hij in het Backstage Hotel aan een kop groene thee nipt. Zo speelde Woman's Hour hier in Nederland tijdens Metropolis pas voor het eerst onder begeleiding van live-drums. Het debuut Conversations ligt al een dik half jaar in de winkels.

Woman's Hour

Will vertelt dat hij als kind in aanraking kwam met muziek, door te luisteren naar de platen die gedraaid werden tijdens huisfeestjes. 'Samen met mijn oudere broer probeerde ik altijd de artiest te raden. Vanaf toen werd muziek geleidelijk een obsessie', lacht hij verlegen. Will oogt als de in zichzelf gekeerde ijverige muzikant, terwijl de twee jaar jongere Fiona fanatiek spreker is, vooral als het gaat om de stilistische insteek van de band. Will: 'Tijdens onze tienerjaren ontstond er steeds meer overlapping tussen onze leefstijlen.' Fiona knikt. 'Will ging op een gegeven moment om met mijn vriendinnen, en ik op mijn beurt weer met zijn vrienden.' Ze begint melig te lachen, alsof een licht gênante herinnering haar plots te binnen schiet. 'Ik herinner me mijn veertiende verjaardag nog goed... Will gaf me toen mijn eerste biertje.'

Lees verder..


(Thomas Dybdahl, 20 oktober, LantaarnVenster, Rotterdam. Foto: Leonie)

Thomas Dybdahl

Meer op File Under over Thomas Dybdahl (4)



(Voodoo Rhythm / ClearSpot)

Roy and The Devil¬īs Motorcycle - Tino - Frozen Angel.jpgHet is een soundtrack en dus horen we helaas niet alleen maar liedjes. De drie Zwitserse broers die - inmiddels al twintig jaar - aan de weg timmeren onder de naam Roy and The Devil's Motorcycle leveren met Tino - Frozen Angel pas hun vierde album af. Het trio Markus, Matthias en Christian St√§hli, aangevuld met wisselende drummers, houdt van verknipte rock 'n' roll, psychedelica en rhythm & blues en dat horen we hier, tussen de soundtrackstukken en spoken words terug. Opener "Frozen Angel" is een bezwerende, inleidende track die opgevolgd wordt door het prachtige "You Better Run", een rauwe rhythm & blues-stomper in de beste Animals- of vroege Stones-traditie. "Water Air Food Love" is een slepende, psychedelische blues die ietwat richtingloos overkomt. "Not Enough Madness" klinkt rauw, overstuurd en ruikt naar Grote-Stadsgekte, net als "Leo Elodie Leoic & Louie". De andere vier tracks vallen onder de noemer soundscape en hadden wat mij betreft op de DVD kunnen blijven. Als je deze plaat in de luxe versie (met LP en CD) koopt, krijg je de DVD er sowieso bij en kun je kijken naar het verhaal van Tino, de eerste president van de Zwitserse Hell's Angels-chapter.

File: Roy and The Devils Motorcycle - Tino - Frozen Angel
File Under: Soundtrack met te weinig liedjes
File Video: [Trailer]


(ATP)

Yamantaka // Sonic Titan - UZUYamantaka // Sonic Titan noemen ze zich, met twee slashes, ja. En alsof dat nog niet pretentieus genoeg is, komen ze met de tekst 'Yamantaka // Sonic Titan are a psychedelic noh-wave opera group fusing noise, metal, pop and folk music into a multidisciplinary hyper-orientalist cesspool of 'east' meets 'west' culture clash in giant monochrome paper sets'. Hal-lo zeg! En toch, die monochrome paper sets blijken gewoon te bestaan. Ruby Kato Attwood en Alaska B, de twee Canadese dames met Orientaalse roots die Yamantaka // Sonic Titan ooit begonnen, maken ook muziektheater met - inderdaad - enorme papieren decors. De rest van het gezelschap omvat ook de technici en een Indiegogo-crowdfunding voor een game(!) mislukte, maar het is duidelijk, dit is veel meer dan een bandje. Uzu is hun tweede album en inderdaad, je moet er even voor gaan zitten. Het begint heel braaf met engelachtige zang in de mooie pianoballad "Atalanta". Voor de volgende track, "Whalesong", worden synthesizers en overstuurde gitaren tevoorschijn gehaald en zit je in de arty, experimentele spacerock die representatief is voor de rest van de plaat. Wat ze er niet van weerhoudt soms flink up-tempo van leer te trekken, zoals in "Hall Of Mirrors". Dat is bijna een verspacete punksong. Her en der is de productie wat schel en klinkt het dan ook wat rommeliger dan je misschien zou willen. Na drie kwartier moet ik concluderen dat het, ondanks de afwisseling, mijn aandacht niet helemaal kan vasthouden. Ze hebben een rockshow zonder theater en een complete show met theater, decors en wat dies meer zij. Die laatste zou ik wel willen zien, als album vliegt het mij iets te veel alle kanten op, ondanks zeer geslaagde momenten.

File: Yamantaka // Sonic Titan - Uzu
File Under: Veel meer dan een band op niet meer dan een cd
File Audio: [TitanCamp]
File Video: ["One"] ["Saturn's Return"]




Kopen bij Bol


Kopen bij Bol -->
File Under wordt in de lucht gehouden door de servers van FXW