Strand Of Oaks – Hard Love

Dead Oceans

Een tijdje geleden zapte ik langs NPO Cultura waar op dat moment een deel van het concert van Strand Of Oaks van het Best Kept Secret Festival 2015 werd uitgezonden. Ik zag “JM”, de intense en prachtige ode aan de te vroeg overleden Jason Molina. Dit nummer staat op HEAL, het voorlaatste album uit 2014. Een intens maar ook heftig album, zowel qua tekst en muziek. Normaal gesproken ben ik niet zo van de eindeloze gitaarsolo’s en dikke geluidsmuren van gitaren maar bij Strand Of Oaks kon ik het wél waarderen omdat er veel gevoel en vooral melodie in zat. Op de nieuwste schijf Hard Love gaat Strand Of Oaks oftewel Timothy Showalter op dezelfde voet verder. Nog steeds gaat zijn leven niet echt over rozen en is zijn huwelijk grillig waarvan hij getuigt in de sterke opener “Hard Love”. “Radio Kids” is een lekkere rocksong die zomaar eens een hit zou kunnen worden en “Quit It” en “Rest Of It” zijn gewoon goede, rauwe songs. Dat ik een heel album vol gitaargeweld prima kan verdragen komt doordat Showalter de songs genoeg melodie meegeeft om te blijven boeien. “Salt Brothers” bijvoorbeeld is een goed opgebouwd en melodieus liedje. Showalter is begonnen als singer-songwriter en dat hoor je, het beste nog wel in de intense pianoballad “Cry”. Prijsnummer is afsluiter “Taking Acid And Talking To My Brother” dat niet over een drugstrip gaat maar over Showalters broer die door zijn hartafwijking een hartaanval kreeg en dat ternauwernood overleefde. De angst en machteloosheid die je dan als broer aan de zijlijn moet voelen heeft Timothty Showalter in dit nummer prachtig opgetekend. Hard Love is een indringend album waar je bijna niet onbewogen naar kunt luisteren. Showalter heeft het woord survive op zijn onderarm getatoëeerd staan en dat is precies hoe dit album op mij overkomt. Muziek maken om niet ten onder te gaan.

File: Strand Of Oaks – Hard Love
File Under: Muziek is de redder in nood
File Facebook: [Strand Of Oaks op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Strand Of Oaks]

Week 12, 2017

Ewie
Jellephant – Spoon Dreams Nothing

Janineka
Jens Lekman – Life Will See You Now

Ludo
Stephen Steinbrink – Anagrams

Prikkie
Rammstein – Liebe Ist Fur Alle Da

Storm
Laura Marling – Semper Femina

DubbelMono
Scott & Charlene’s Wedding – Mid Thirties Single Scene

Vonx
Fleetwood Mac – Rumours

tBeest
Spidergawd – Spidergawd IV

Douglas Dare – Aforger

Erased Tapes

Douglas Dare – AforgerTom Odell light? Ja en nee. Tekstueel is Douglas Dare net zo zwartgallig als Nick Cave en Hozier bij elkaar. Cynisch, duister en op sommige momenten zelfs pijnlijk sarcastisch. Muzikaal is het aandachtig luisteren geblazen. Dare vertelt en verhaalt op rustige toon en valt nergens aan te vallen op een ‘uplifting’ volksmennerij. De Londenaar hoeft niet zo nodig de popheld uit te hangen. Zijn hartzeer wil hij alleen maar laten rondzingen, da’s al genoeg therapeutische werking voor hem en stap één van zijn genezingsproces. En toch moet je er niet van opkijken als hij over een paar maanden opeens een hit scoort. Want, zelfs het meest gitzwarte intense verdriet kan zomaar een grote impact achterlaten op een poppubliek dat niet beter weet.

Aforger is zijn tweede album. Douglas Dare werkt nu nog gestaag aan zichzelf. Het levert prachtige albums op. Zodra hij toe is aan het grotere werk en zijn emotionele liedjes op een gunstige manier afstemt op volksvermaak, gaat de Engelsman oogsten. Er zijn nu nog teveel tranen die eruitgejankt moeten worden. Trauma’s verwerken doe je tenslotte in je eentje en niet ten overstaan van een groot publiek. In de tussentijd pik je wat pareltjes van orkestrale zielenroerselen op. Da’s al heel wat.

File: Douglas Dare – Aforger
File Under: Verwerkingsproces van een cynische Londenaar

Terrafyght – Beneath

mij=RVP Records

Grom

De bandnaam, de donkere hoes, de wolfmens: als schijn niet bedriegt dan gaat dit een stevige plaat worden. En inderdaad: we gaan naar hardrockland. Nou blijft Terrafyght wat mij betreft aan de goede kant van het ruigdom. Naast stevige gitaar- en dito drumpartijen is er nog wel iets van een melodie te herkennen. De zang blijft bovendien uit het schreeuwgebied – oké, wel “My Vendetta” even overslaan. Terrafyght komt uit Limburg, en Beneath is hun debuut met alleen maar eigen materiaal. Opvallend in de productie is de bescheiden plek voor de zang, het is dan ook niet waar ze het van moeten hebben. Het zijn toch vooral de gitaar en drums die het moeten doen. Revolutionair is het allemaal niet, maar wie van bands als Whitesnake houdt zou eens moeten luisteren. Ik heb nergens het gevoel naar iets Nederlands te luisteren. Persoonlijk vind ik het allemaal net wat teveel van hetzelfde en is bijna vijftig minuten aan de lange kant, maar laat dit je niet afschrikken. Maar Beneath is geen plaat waar je je als band voor hoeft te schamen.

Live te aanschouwen:
18 mei 2017 Maasgouw Mania Rockfestival, Maasbracht
21 oktober 2017 HDC Weert, Swartbroek

File: Terrafyght – Beneath
File Under: Hardrockliedjes

File Social: [Facebook]

Mycah – The Mycah Principle

mij=Eigen beheer

Mycah - The Mycah PrincipleMycah is de Haarlemse Maaike Breijman die samenwerkt met Remco Engels, maar tegenwoordig helemaal solo gaat. Qua pop en soul is het vooral fris en vrolijk, met een instrumentarium waar Janne Schra zich ook van bedient. De conservatoriumganger Maaike heeft een weinig opvallende maar loepzuivere stem. Ze zoekt de randjes van haar kunnen niet op. En dus overstijgt Maaike nergens het niveau van bijvoorbeeld Margriet Eshuijs qua klankkleur en timbre. Ze heeft dezelfde kleur als een Mylou Frencken. Alleen Frencken hoort niet dat ze er altijd minstens een toonsoort naast zit. Mycah wel, die snapt en hoort dat ze het oeuvre van The Carpenters gemakkelijk kan koppelen aan de Blue Eyed Soul van Prefab Sprout, Johnny Hates Jazz en Everything But The Girl. Liedjes met een luchtig en licht swingend karakter. Daar valt maar weinig op af te dingen. Als Maaike iets meer dynamiek in haar vocalen legt, en ze haar songs meer uptempo maakt, dan hebben we er in Nederland een volstrekt unieke zangeres bij. Zoniet, dan blijft het werk van Mycah mooi maar ook lijzig en blijft het uiteindelijk niet hangen in het hoofd en het hart van een publiek.

File: Mycah – The Mycah Principle
File Under: Haarlemse zangeres is tot meer in staat

Ty Segall – Ty Segall

Drag City

geen tijd voor een goede foto Elk jaar is er wel een release van garagerocker Ty Segall. Het levert nu zijn negende album op sinds 2008. En dan hebben we het alleen maar over de albums onder eigen naam, want Segall is megaproductief. Grappig is dat zijn nieuwste album dezelfde titel heeft als zijn eerste album. Ik denk dat hij niet iemand is die omkijkt, maar vooral weer met een nieuwe plaat bezig is. Deze Ty Segall is opgenomen met Steve Albini, een producer die er van houdt platen zo live mogelijk op te nemen. Dat maakt dat deze schijf als een grote jam klinkt. Segall heeft echter goede muzikanten aan boord met bassist Mikal Cronin (zijn plaat komt later dit jaar uit), gitarist Emmett Kelly (Cairo Gang), drummer Charles Moothart en pianist/organist Ben Boye. Van ontsporen is dan ook geen sprake. Integendeel, vakkundig worden nummers naar het einde geleid en waar Segall op andere platen nog wel eens doordraaft blijft het hier binnen de perken, al zal deze schijf nooit op een radiozender overdag gedraaid worden. Segall is een garagerocker die hier met een scheut psychedelica de rock uit de begin jaren zeventig omarmt. Meer dan eens moet ik qua sound aan David Bowie’s The Man Who Sold The World denken. Opener “Break A Guitar” is een compacte weergave van wat Segall in petto heeft. Dat gaat in “Freedom” net zo verder. Maar hierna volgt “Warm Hands (Freedom Returns)”,een nummer van meer dan tien minuten, dat qua lengte gedurfd is op de derde stek, maar ik kan het wel waarderen. “Talkin’” zou zo van The Beatles White Album af hebben kunnen komen. Hiermee is kant A afgelopen. Op de andere kant gaat het meteen weer los in “The Only One”. Zei er iemand Black Sabbath? Hierna stuitert het verder in “Thank You Mr. K.” waar we even rust krijgen bij het nodige glasgerinkel. In “Orange Colour Queen” gaat het tempo even omlaag. Had ik The White Album al genoemd? We zijn er dan nog niet, want er is ook nog het prachtige ingetogen “Papers” dat een glamsausje heeft. En tenslotte is er nog het heerlijke “Take Care (To Comb Your Hair)” dat alles combineert wat dit album te bieden heeft. En dan zijn er nog elf seconden met drums en gitaar dat op de cd-speler in de auto als automatisch doorgaat in de opener “Break A Guitar”.

Ty Segall kun je live zien op 17 augustus 2017 op Pukkelpop & 18 augustus 2017 op Lowlands.

File: Ty Segall – Ty Segall
File Under: En weer doorrrrrrr….

File Social: [Twitter] [Facebook]

Rachael Sage – Choreographic

MPress

Na een zeer drukke werkweek met de nodige overuren is het eindelijk weekend en zit ik met de zaterdagkranten en koffie aan tafel. Ik kijk in mijn stapeltje te recenseren cd’s en schat in dat Choreographic van Rachael Sage weleens de juiste muziek zou kunnen zijn bij een rustige zaterdagmiddag. Goed gegokt. De Amerikaanse Rachael Sage deed als klein meisje en tiener op hoog niveau aan ballet. Tegelijkertijd speelde ze ook piano en begon ze al vrij vroeg met liedjes schrijven. De muziek won het uiteindelijk van de dans en inmiddels heeft Sage met Choreographic al haar twaalfde album uitgebracht. Op dit album combineert ze de liefde voor dans met muziek in veertien “choreographic” songs. Ze passen goed bij mijn rustige zaterdagmiddag. Sage fluisterzingt en speelt piano in het merendeel van de liedjes. Strijkersarrangementen geven de liedjes de nodige sfeer en blazers zorgen er voor dat enkele songs een jazzy tintje hebben. Vooral aan het begin van het album heb ik het idee dat ik naar variaties op “A Thousand Miles” van Vanessa Carlton aan het luisteren ben. Een hele versnelling lager dan, want de liedjes kabbelen rustig voort. Een enkele keer wordt er van dit concept afgeweken, zoals in “I’ve Been Waiting”, waarin Sage even uit de fluistermodus en achter de piano vandaan stapt en met iets meer pit zingt. Maar helaas is dit een uitzondering en reutelt het album overwegend in een brij aan me voorbij en ligt de onvermijdelijke saaiheid op de loer. Na afloop ben ik heerlijk rustig en heb ik mijn kranten gelezen, dat wel. Maar dat ik deze schijf nog eens op zal zetten lijkt me vrijwel uitgesloten.

File: Rachael Sage – Choreographic
File Under: Sluimerpop
File Facebook: [Rachael Sage op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Rachael Sage]

Week 11, 2017

Janineka
Spoon – Hot Thoughts

Ewie
Torgeir Waldemar – No Offending Borders

Prikkie
John 5 & The Creatures – Season Of The Witch

DubbelMono
Chuck Berry – The Chess Box

Gr.R.
Car Seat Headrest / TRAAMS @ Paradiso

André
Wende @ De Lievekamp, Oss

tBeest
Spoon – Hot Thoughts

Storm
Emptiness – Not For Music

Ludo
Chuck Prophet – Bobby Fuller Died For Your Sins