Bij de cd-versie van de ook gratis downloadbare cd's van Beluga Recordings zit altijd een wattenstaafje verpakt binnen in de jewelcase. Die kun je er uit halen om je oren te reinigen voordat je ze vervolgens blootstelt aan de bijgeleverde muziek. Het ziet er misschien een beetje viezig uit, maar ik snap de bedoeling wel: luister vrij en onbevangen naar deze muziek. Dat kun je bij de derde Black Gold 360 met een gerust hart doen. Hierop werkt Black Gold 360-brein Simon Sixsmith samen met een viertal jazzmuzikanten (Coen Kaldeway, Lucas Dols, Bob Roos en Teus Nobel). Hun spel geeft LM6iX net als zijn voorganger een sterk laidback, maar niet te gemakkelijk karakter. Want de songs krijgen juist wel de goede spanning door de flonkerende basis van elektronica die Sixsmith voor alle tracks bereid heeft. Zo brengt hij zijn twee grote liefdes jazz en elektronica voortreffelijk samen. Wie ooit als een blok viel voor bijvoorbeeld de cd's van Floris is hier aan het goede adres, maar ook liefhebbers van meer donkere triphop, zoals Portishead of een band als Tortoise zouden Black Gold 360 eens moeten proberen. Al moet je het hier wel zonder zang stellen. Maar dat geeft de gelouterde muzikanten wel meer speelruimte om hun instrument zijn plek te geven in de songs. Dat doen ze met verve. Prettig is ook om te zien dat de gebeden van Bas verhoord zijn en Teus Nobel met zijn superbe trompetspel in bijvoorbeeld "Best of The Bad, Love & Light" kan zorgen voor een van de hoogtepunten van LM6iX. Ook "Paydirt", waarin zijn trompet de dans aangaat met de klarinet van Coen Kaldeway, is wat dat betreft een sterk staaltje. Het zijn dat soort melting pots die LM6iX maken tot een boeiende plaat om met frisse, schoongepoetste oren naar te luisteren en bij weg te dromen.

Vrouwlief is vanavond elders, en ik ben helemaal de baas over wat de pot schaft. Helaas is het door mijn werk wat later dan gepland geworden en daardoor mijn zin om zelf te koken weg. Dit komt goed uit, want ik heb al weken zin in pizza. Deze scoor ik in de supermarkt, maar bij het eten ervan weet ik weer waarom ik eigenlijk niet van supermarktpizza's hou: te kunstmatig, te opdringerig en veel minder lekker dan een zelfgemaakte pizza. In Tutankamon had ik ook zin. Deze Zweedse band is een soort van superband met leden van The Plan, Peter, Bjorn and John, Shout Out Louds en The Concretes. Volgens hun MySpace hebben ze als invloeden: Television, The Who, Teenage Fanclub, Thin Lizzy, Yo La Tengo, Byrds, Faces, Galaxie 500, Sun Ra, Alice Cooper, John Coltrane. En dus leek me Tutankamon wel wat. Bij het draaien van hun debuut, Tutankamon, bekruipt me echter het gevoel dat mijn verwachtingen misschien te hoog waren. De liedjes zou ik omschrijven als singer-songwriter met als referentie Lloyd Cole, maar dan met een wat indie- en catchy-randje. De productie vind ik wat aan de vlakke kant en qua instrumentarium spat het er nou ook niet vanaf. Kansen zijn er genoeg, zoals in de tweede track en de eerste single van dit album “Have You Ever Been In Love”. Met het liedje op zich is weinig mis, maar de kansen om het te laten onderscheiden van zoveel andere liedjes, die wordt niet gepakt. En zo lijkt de geboorte van Tutankamon overbodig. Helaas.

Het heeft veel te lang geduurd, maar eindelijk is I'm Ok, You're Ok, eigenlijk pas de echte derde solo-cd van Jason Falkner (die twee Bedtime With The Beatles-cd's tel ik maar even niet mee) ook in Nederland verkrijgbaar. Het is toch godgeklaagd dat een feelgood liedjesschrijver als Falkner buiten Japan, waar hij raar genoeg wel erg populair is, nergens echt voet aan de grond weet te krijgen. Dat is helemaal bizar als je beziet hoe graag anderen zijn kunde inhuren. Zo maakte hij samen met Anne Soldaat diens wonderschone In Another Life, hielp hij Daniel Johnston weer de goede kant op met zijn laatste cd Is And Always Was en is hij een veelgevraagd studiomuzikant. Ik snap echt niet dat het met zijn eigen, wederom prachtige, powerpopliedjes maar niet lukt. Misschien zou hij a la Brendan Benson (met wie hij ook al samenwerkte) eens op sleeptouw genomen moeten worden door een grote naam in een superband of zo. Dat zou er voor kunnen zorgen dat de rest van de wereld ook besmet wordt met een liedje als "Komplicated Man" dat fijn herinnert aan Jellyfish. Ten opzichte van zijn vorige solo-cd Can You Still Feel? (uit 1999!) is Falkner niet erg veranderd, al klinkt I'm Ok, You're Ok van tijd tot tijd wel wat minder gepolijst. Maar zeg nou zelf, waarom zou je er wat aan veranderen als je de gave hebt om zulke mooie powerpopsongs te schrijven?

Ik weet niet wie ermee begonnen is om Kashmir 'de Deense Radiohead' te noemen. Er zijn nog wel een paar uitstekende Deense bands in dat straatje, neem Carpark North. Als overeenkomst met Radiohead kun je echter aanvoeren dat de OK Computer van Kashmir het meesterwerk The Good Life (uit 1999) was, en dat de band vier jaar later (als een soort Kid A) met het veel moeilijkere, maar evengoed fraaie Zitilites kwam aanzetten. Inmiddels zitten we bij album zes, en wederom staan er een paar parels op. De eerste twee tracks "Mouthful of Wasps" (die titel!) en "Intruder" zijn prachtig. Die tweede is een typisch Kashmir-nummer, door zijn vreemde akkoordkeuze en de melancholieke Doves-achtige drive die erin zit. Het meest Kashmir-achtige aan track drie ("Mantaray") is de uitbarsting halverwege, die je echter ook doet beseffen dat die juist ontbrak in de eerste twee nummers. En pas in track vijf zit het tweede stukje tekst dat bijblijft, de 'pyramid sized hopes'. Tja, het is niet meer de tijd van "Mom in love, daddy in space" en "Gorgeous"; naarmate het album vordert wordt alles wat neuzeliger en laat het zich wat meer naar de achtergrond dringen. Liedje nummer zes, "Bewildered in the city" kun je zowel omschrijven als Editors, Sigur Ros of zelfs Coldplay, en dat laatste had ik liever nooit van deze lievelingsband van me willen opschrijven. Prachtig nummer hoor, daar niet van, top uitgevoerd en akoestisch is het vast nog mooier, maar toch: leg het oudere werk ernaast en dat is toch echt wat interessanter. Als de band in deze lijn doorgaat, mag die Radiohead-vergelijking echt de prullenbak in. Gelukkig staat op het eind nog de prachtige ballad "Danger Bear", die overigens wel wat abrupt eindigt.

Klub Radar… Wat kan daar over gezegd worden dat nog niet gezegd is? Nou bijvoorbeeld dat aanstaande zaterdag al weer maar liefst de 10e editie plaatsvindt! Als dat geen reden voor een dubbele high five richting de Klub Radar-organisatie is, dan weer ik het niet meer. Alle ingrediënten voor een compleet avondje uit zijn ook deze keer weer aanwezig: drie lekker eigenwijze, tegendraadse, bandjes die de avond inluiden en drie DJ/producers die het nachtprogramma zullen verzorgen.

Van de opener van de avond, Post War Years, werd elders al gezegd dat ze eruit zien als een stelletje brave jongens dat ’s zondags altijd netjes op bezoek bij hun respectievelijke moeders gaat, maar dat ze wel erg knappe songs neer weten te zetten. Ik ben benieuwd… Madensuyu is inmiddels een vertrouwd smaakje geworden binnen het Nederlandse clubcircuit en afgelopen zomer waren ze voor een bijna duizendkoppig publiek nog een reden om de met bakken naar beneden komende regen te trotseren tijdens de-Affaire in Nijmegen. Een groter compliment voor de muziek van deze Belgen is moeilijk denkbaar.

Met Max Tundra, officieel de derde band van de avond gaan we eigenlijk al een beetje richting de DJ/producers. Luister maar eens naar zijn Myspace en dan weet je dat het alle kanten op kan gaan met hem. Welke het precies gaat worden? Your guess is as good as mine… De Utrechtse DJ Freek Fabricius gaat in ieder geval het optreden van Max en daarna van de twee Amerikaanse producers Nosaj Thing, die bijvoorbeeld The Xx al eens in de mix heeft gegooid en Tokimonsta aan elkaar draaien. Fijn om, in de persoon van Tokimonsta, weer eens een stukje vrouwelijke présence mee te mogen maken in de toch wel overwegend door mannen gedomineerde DJ/producer wereld.

Wie komt er ook fijn bandjes kijken en daarna een potje swingen op 20 maart in Tivoli De Helling? Als je dit formuliertje invult mag jij misschien wel helemaal gratis samen met een vriend of vriendin naar binnen. File Under geeft samen met Tivoli 2x2 kaartjes weg. Leuker kunnen we het niet maken!

Zo, het wordt eens tijd om over onze kat op te gaan scheppen. Onze kat W. heeft verstand van muziek, althans dat vindt hij zelf: miauw! Geregeld loopt hij bovenlangs mijn toetsenbord en 'per ongeluk' zet hij dan met een pootje het geluid uit. Maar dit keer is het een gerichte actie, een pootje en hopla: de muziek zwijgt. Er is ook een slachtoffer, namelijk het Deense vijftal mannen verzameld in The Kissaway Trail. Dit terwijl ik nou net een mening probeerde te vormen over hun tweede album Sleep Mountain. De muziek die ze maken doet me aan veel bands denken, zoals Centro-Matic en The Flaming Lips. De liedjes zijn veelal ingetogen en nou niet echt een reden om meteen af te willen zetten. Of je moet niets met alternatieve muziek hebben. Het album zit goed in elkaar en de liedjes bevallen me prima, maar de muziek doet me vooral aan veel andere bands denken. Dat is nou net wat ik een beetje mis: een eigen smoel. En misschien af en toe toch eens exploderen; ik krijg het gevoel dat ze wel willen, maar niet durven. Dit terwijl het toch best een geslaagd album is, ondanks dat onze kat W. er zo het zijne van vindt. Tja, smaken verschillen.

Hee die Prikkie,
Is het een aardig idee om een soort dubbelrecensie van dat album van Orphaned Land, The Never Ending Way Of OrWarriOR, te doen? De promo daarvan schijnt al twee maanden bij jou te liggen, waarschijnlijk heb je 'm over het hoofd gezien. Een kennis van me, bij de studentenvereniging Karpe Noktem waar ik (nog altijd) bij rondloop, kwam ermee aanzetten en ik vind het geweldig! Dat begon met de single "Sapari", een apart soort kruising van folkmetal à la Turisas en vrouwenmetal à la Nightwish. Normaal gesproken ben ik geen metalhead, maar ik vind dit hele album eigenlijk erg lekker. Komt ook omdat het niet écht metal is. De uitbarstingen zijn gedoseerd, er weegt veel prog, folk en Oosters op tegen de metal, en er wordt veel meer in gezongen dan gegrunt. En voor die kennis van me (een fan van Porcupine Tree) telt natuurlijk zwaar mee dat de plaat is geproduceerd door Steven Wilson. Nu ben ik eigenlijk wel benieuwd wat jij ervan vindt. Roep eens? O ja, en ze staan op Wacken waar ik dit jaar voor het eerst naar toe ga...

Ha Stonehead,
Goed plan, hoor. Maar wel verrassend dat we dan bij dit album uitkomen. Het ligt inderdaad al te lang bij me, maar van over het hoofd zien was geen sprake, want al bij de aankondiging dat ik het album zou krijgen verheugde ik me erop. Ik kende Orphaned Land alleen nog van naam, maar die kwam ik steeds tegen bij recensies van Amaseffers wereldalbum "Slaves For Life", mijn nummer drie in mijn jaarlijstje van 2008. Logisch ook, want net als Amaseffer betreft het hier Israëli die heel wat van de klanken uit het Midden-Oosten in de muziek verwerken. Ik vind het overigens wel echt metal, zij het progmetal met volop Arabische klanken, of zoals ze het zelf noemen "Jewish Muslim Metal" (!) of "Middle Eastern Progressive Metal". Maar het kan moeiteloos naast de Amaseffers, Ayreons en andere avontuurlijke progmetal. Amaseffer had meer een soundtrackbenadering, met veel sfeervolle geluidseffecten en gesproken teksten, Orphaned Land is meer rechttoe-rechtaan - voorzover je daar bij progmetal van kunt spreken. Gelukkig zijn er hier ook volop zeer smaakvolle intermezzo´s te vinden, zoals bijvoorbeeld Bereft In The Abyss. Dit is avontuurlijke muziek zoals je die zelden tegenkomt. Dit album is in elk geval voor mij aanleiding om ook de backcatalogue eens in te duiken.