Zoeken


Web www.fileunder.nl
Stonehead: Er zijn inmiddels zelfs acts die Danger imiteren; de gratis ...
Stonehead: Ter gelegenheid van Samhain/Halloween post FlyLo de meest ra...
Stonehead: Breton doet het reissue-als-2CD trucje met in elk geval weer...
Geluid Amsterdam: Heel erg knap! En dat op die leeftijd..
Prikkie: Die gerontorocker prees zijn site wel braaf in de comments a...
Stonehead: Taylor Swift + Aphex Twin = Aphex Swift; http://www.synthto...
Stonehead: Collega-schrijver Jasper herdenkt het uiteengaan van Space S...
Prikkie: Het is dan ook een heule fijne site, al zeg ik het zelf. ;-p
Prikkie: Goed nieuws: ook het Europees Hof heeft vastgesteld dat embe...
Stonehead: Nu we toch bezig zijn: zo zit het nummer in elkaar; https://...

Laatste recensies

White Lung - Deep Fantasy
Tokio Hotel - Kings of Suburbia
Lee Bains III & The Glory Fires - Dereconstructed
Sean Rowe - Madman
Marissa Nadler - July
Shaking Godspeed - Welcome Back Wolf
Elle Bandita - Elle Bandita
Amy LaVere - Runaway's Diary
Willie Nelson - Band of Brothers
Tigre Blanco - Light Up The Fire

Zonder woorden

Yuri Landman & Those Foreign Kids
Those Foreign Kids
Perfect Pussy
Sabrina Starke
Steve Folk
Kreg Viesselman
Thomas Dybdahl
Catself
Youri Lentjes
Valentina Eleni

Laatste interviews

Woman's Hour
Nicole Atkins
Morning Parade
Mensenkinderen
Bob Mould

Artikelen

Let's Get Lost 2014 - Napret
Nordic Delight 2014
Incubate 2014: vrijdag t/m zondag
Incubate 2014: Maandag t/m donderdag
Pukkelpop 2014 - Napret

Prijsvragen

Tom Baxter
Friska Viljor - Remember Our Name
Brad - United We Stand
Die!Die!Die! - Harmony / Raketkanon - RKTKN#1
Crossing Border 2012 Voorpret

Contact

Mail
Colofon
Concertagenda door
Podiuminfo / Festivalinfo

podiuminfo



Volg File Under op de Twittert Natuurlijk heeft File Under een rss-dingetje  Voeg File Under toe aan je del.icio.us account!  Voeg File Under toe aan je bloglines account!  Voeg File Under toe aan je technorarit account! Hop aan je Symbaloo-account  Hop aan je Google-account



(Domino)

White Lung - Deep FantasyHoe hip kun je zijn? Dit derde album van White Lung uit Vancouver kwam namelijk onlangs ook op cassette uit. Na de spectaculaire terugkeer (nou ja, nooit echt weg geweest) van het vinyl bij met name de hipsters is de cassette de volgende stap. Dat ziet dit bandje goed. Daarbij komt ook nog dat Pitchfork dit trio ook op handen draagt en je weet genoeg: White Lung is hot. Is dat terecht? Ik denk het wel. Of anders gezegd, ik snap het wel want White Lung is gewoon een heel lekker bandje. De melodieuze maar spijkerharde riffs zijn energiek en soms bijna poppy. De stem van zangeres Mish Way is rauw, krachtig en doordringend zonder clichématig over te komen als de zoveelste mevrouw Cobain (met wie ze hier en daar onterecht wordt vergeleken). Zonder gas terug te nemen en zonder te veranderen van hun stijlidioom houdt White Lung de aandacht goed vast in de tien nummers op Deep Fantasy. Openingstrack "Drown With The Monster" zet die toon en sfeer gelijk neer en als een pitbull laat White Lung je daarna niet meer los. Ik luister muziek vaak in de auto en hoop dat White Lungs fijne cd me niet aan een paar snelheidsboetes heeft geholpen. Zelfs als dat zo zou zijn dan mag dat de pret niet drukken.

White Lung live zien kan hier: [ism Podiuminfo / Festivalinfo]
2 november 2014 in Paradiso, Amsterdam
14 november 2014 in Vera, Groningen
20 november 2014 tot en met 23 november 2014 op Le Guess Who?, Utrecht

File: White Lung - Deep Fantasy
File Under: Als de brandweer
File Video: [YouTube]



(Universal)

Tokio Hotel - Kings of SuburbiaVandaag is het 1 november. De dag dat Nanowrimo weer begint, het internet-zelfhulpproject dat je ertoe dwingt om eindelijk eens die grote roman te schrijven door simpelweg op papier te zetten wat je hebt, in plaats van er eindeloos over te blijven twijfelen. Nou barst ik van de ideeën maar gaat het er vooral om dat ik ze eens uitvoer, dus ga ik eens een kwartier besteden aan het opschrijven van mijn mening over de nieuwe plaat van Tokio Hotel. Ze stonden bekend als die boyband uit Duitsland die in 2007 nog zó hot was dat er 300 reacties kwamen op mijn recensie van Scream, maar inmiddels woont de band zo'n beetje in de VS en hebben ze hardste liedjes al wel gemaakt. Wat gebleven is is hun gave emo-uiterlijk waar Motionless In White het wat mij betreft nog steeds tegen aflegt, dit keer wat meer in Thomas Azier-Adam-Lambert-fetish-stijl. Hun vierde plaat Kings of Suburbia heeft überhaupt niet veel meer met gitaren te maken, het is pop en soms zelfs bijna EDM met al die synthesizers. Maar nu het goede nieuws: er staan een paar hele fijne popnummers op de nieuwe plaat! "Love Who Loves You Back" met zijn giechelsample is redelijk fantastisch. "The Heart Get No Sleep" zou een perfect modern wavenummer voor Thomas Azier zijn. "Stormy Weather" heeft een behoorlijk belachelijke tekst, maar het is wel gitaardubstep à la Celldweller. Je kunt je wel afvragen in hoeverre Georg en Gustav überhaupt nog een vinger in de pap gehad hebben, al staan ze gecredit in het cd-boekje. Als je de stem van Bill Kaulitz door een autotunefilter kunt verdragen zijn "Feel It All" en "Girl Got A Gun" ook nog wel te doen. Het titelnummer heeft een Bon Jovi-bijklank. Ballads als "Invaded" en "Run, Run, Run" (Phoenix anyone?) landen bij mij echter totaal niet. Kortom, een beetje een mixed bag deze vierde Tokio Hotel maar echt véél beter dan alles wat ik na het bijzonder matige Humanoid nog verwacht had.

Meer op File Under over Tokio Hotel (6)

File Under: Definitief de synthpopkant uit?
File Video: [Bill raakt heel wat jongens aan in Love Who Loves You Back]




(Subpop)

Lee Bains III & The Glory Fires - DereconstructedDe titel Dereconstructed van de tweede plaat van het uit Alabama en Georgia afkomstige viertal Lee Bains III & The Glory Fires slaat op een periode in de geschiedenis van de Zuidelijke staten in de VS, de Reconstruction. Dat was de tijd waarin geprobeerd werd om van de Zuidelijke staten na de verwoesting en het verlies van de Burgeroorlog weer een functionerende samenleving te maken. Democratisering en afschaffing van de slavernij werden in de kiem gesmoord door wetgeving waarmee de zwarte bevolking feitelijk alsnog gelijkwaardige deelname aan het openbare leven werd ontzegd. Het duurde tot de jaren zestig van de vorige eeuw tot die wetten grotendeels werden geschrapt, maar de gevolgen zijn nog steeds merkbaar in de Zuidelijke Staten. Zanger, gitarist, songwriter én tekstschrijver Lee Bains III laat soms horen ondanks alles toch trots te zijn op zijn stad Birmingham ("The Weeds Downtown"), maar meestal beschimpt hij de hypocrisie, bijvoorbeeld van de vrome zondagse kerkgangers die een dag later het 'hebt uw naaste lief' weer vergeten zijn. Ja, er worden ook heel wat bijbelteksten aangehaald. Bains is boos, erg boos, en de heren gieten dat in een vorm die ergens tussen southern rock en garagerock inhangt. Misschien kun je ze omschrijven als het iets wildere kleine broertje van de Drive-By Truckers. Iets meer richting garagerock dan de laatstgenoemde, inclusief het knarsende en piepende recht-zo-die-gaat-gerammel. Ook in de productie is het allemaal niet heel subtiel, wat maakt dat het na verloop van tijd wat eenvormig wordt. Toch is het uiteindelijk een lekkere plaat. Bovendien heeft Bains iets te vertellen en daar moet het toch allemaal mee beginnen.

File: Lee Bains III & The Glory Fires - Dereconstructed
File Under: Verherriede southern rock
File Video: ["The Company Man"] ["The Company Man"(Lee Bains solo)] ["We Dare Defend Our Rights"]



(ANTI)

Sean Rowe - MadmanDe Amerikaan Sean Rowe timmert al een hele tijd aan de weg. Zijn eerste release was in 2004, maar pas sinds 2011 lijkt hij bij het label ANTI een vaste kracht geworden te zijn in albummuziekland. Rowe is gezegend met een donkere stem die de constante factor is om je als luisteraar te binden. En dat lukt hem. File Under-collega DubbelMono was wel gecharmeerd van de vorige albums, maar het grote kritiekpunt was toch wel dat de liedjes op zichzelf niet sterk genoeg zijn om hem door te laten stoten naar de top. Ik zal hier eerlijk over zijn, dat is ook hier op Madman niet over de hele linie gelukt. Neem bijvoorbeeld "Desiree" dat te gladjes is qua productie en arrangement, waardoor ik me er ongemakkelijk bij ga voelen. Dit terwijl het allemaal zo lekker begon in de opener "Madman" en de tweede track "Shine My Diamond Ring" waar hij met de country(honky tonk)blues even een gooi lijkt te doen naar de positie van de nieuwe Johnny Cash, die ik in ieder geval in mijn armen zou sluiten. Helaas is het dus niet overal feest en die breekpunten op het album maken dat ik uit mijn albumritme gehaald wordt, waardoor ik vergeet dat er toch hele mooie nummers te beluisteren zijn, zoals "The Game", "Done Calling You" en "My Little Man". Door een paar nummers van dit album te schrappen en desnoods als bonus weer toe te voegen, had het zomaar een perfecte Roweplaat kunnen zijn. Maar helaas mocht dit niet zo zijn.

Meer op File Under over Sean Rowe (3)

File: Sean Rowe - Madman
File Under: Het had erin gezeten
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [Madmen]
File Social: [Twitter] [Facebook]



(Sacred Bones)

Marissa Nadler - JulyJe zou mij een luie recensent kunnen noemen aangezien mister File Under Storm mij weken geleden al gevraagd heeft of ik een recensie van Marissa Nadlers nieuwste album kon schrijven. Maar in dit geval meen ik een goed excuus te hebben. Sommige albums klinken nu eenmaal het best als de dagen korten, de bladeren vallen en de najaarsstormen langs je huis razen, terwijl jij zelf behaaglijk binnen zit met een goed glas wijn bij een knappend haardvuur. En de zomerse titel ten spijt, Marissa Nadlers album July is zo'n album. Starend in het vuur kun je je mee laten voeren door haar verhalende en poëtisch songs. Songs waarin ze ons mee op een tijdreis neemt naar 1923 waarin ze zingt 'I call to you from another century to see if the world had been kind and sweet', of waarin ze ons aan de betere tijden van de albumtitel herinnert zoals in "Firecrackers" waarin ze zingt 'We have drunk our summers away'. Het is sowieso een album dat bevolkt wordt door verloren liefdes, verlaten steden, verloren dromen en onbeantwoord verlangen. In "We Are Coming Back" zingt Nadler letterlijk 'I died when you left' om vervolgens in "Dead City Emily" haar song in een verlaten stad te situeren. En in "Was It A Dream" mijmert ze over een verloren gewaande geliefde. Een geliefde waar ze blijkens "Desire" nog steeds naar verlangt. Luisterend naar haar album maakt de echo van haar stem ('a peaceful voice that's drowned in echo and space', aldus Incubate) sowieso dat ik twijfel of ik haar echt hoor of dat het een stem is die mij najaagt in een droom. En hoewel ze op het Incubate speelde, twijfel ik even zozeer of die schaars uitgelichte verschijning op het podium van het Tilburgse theater écht was of dat ik droomde toen ik haar zag. Marissa Nadler is een dame die zich zowel muzikaal als in levende lijve tussen droom en werkelijkheid begeeft en haar betoverende songs zijn daar de getuigenis van.

Meer op File Under over Marissa Nadler (6)

File: Marissa Nadler - July
File Under: Tussen droom en werkelijkheid



(Suburban)

Shaking Godspeed - Welcome Back WolfShaking Godspeed heeft sinds hun tweede plaat alweer een bezettingswisseling ondergaan. Organist/bassist Paul Diersen (die zelf de opvolger was van Pieter Holkenberg) is vervangen door maar liefst twee nieuwe bandleden: gitarist Rocco Ostermann en bassist Alex van Damme zijn de gelederen van de Gelderse formatie komen verserken. Dat deed mij vrezen dat ik jengelende orgels die ik nu juist zo geweldig vond op de eerste twee albums zou gaan missen. Maar verdomd, Shaking Godspeed MKIII staat me net zo aan als de eerste twee line-ups. Sterker nog, het toevoegen van Ostermann heeft de band ook nog eens de mogelijkheid gegeven om meer te spelen met de zang en gitaar. En dat betaalt zich uit in alleen maar pluspunten op Welcome Back Wolf. De plaat heeft nog meer dynamiek en doldrieste wendingen in de songs zodat ik als luisteraar steeds weer op het puntje van mijn stoel zit. Tracks als "Goodby Poupon" zijn een achtbaan die zijn weerga niet kent. Het klinkt een beetje als Fatal Flowers on speed. Superweird, maar ganz toll. Ook het iets rustiger "Life on Planet Earth" roept die gedachte bij mij op. De rauwheid is dan misschien een beetje verdwenen door de nieuwe line-up zonder orgel, de dynamiek is twaalf songs lang onweerstaanbaar en test al je zintuigen. Probeer de gejaagdheid die "Future Boogie" over je heen drapeert maar eens te weerstaan. Volstrekt onmogelijk en onnodig.

Meer op File Under over Shaking Godspeed (15)

Shaking Godspeed live zien kan hier: [ism Podiuminfo / Festivalinfo]
7 november 2014 in Poppodium Romein, Leeuwarden
15 november 2014 in Bibelot, Dordrecht
21 november 2014 in Burgerweeshuis, Deventer
13 december 2014 in Dystopia, Den Haag
6 februari 2015 in Duycker, Hoofddorp
28 februari 2015 in Doornroosje, Nijmegen

File: Shaking Godspeed - Welcome Back Wolf
File Under: Paranoia Blues



(Caroline)

Elle Bandita - Elle BanditaSoms is het helemaal niet erg om er een tijdje tussenuit te knijpen en je te bezinnen op wat je allemaal nog wilt doen en bereiken in het leven. Elle Bandita alias Ryanne van Dorst deed het. Van een samengesteld meidenpopbandje en punkpop van The Riplets verwierf ze echt bekendheid met gitaarpunkrock onder eigen naam. Toen was Elle nog loud & snotty. En je moest vooral niet te harde kritiek hebben, want dan kwam mevrouw verhaal halen. Van Elle Bandita kon je het hebben, omdat je ergens ook wel respect had voor hoe hard ze werkte. Bandita is de pubertijd duidelijk kwijtgeraakt. Maar haar jeugdige rebellie nog altijd niet. Met deze plaat laat ze dat horen. Het is uitgebalanceerde gitaarrock die zo kan wedijveren met het werk van Juliette Lewis & The Licks. Met Hole en soms, heel soms met Stevie Nicks, als ze heel erg haar best doet. Vijf jaar heeft Elle Bandita nodig gehad om zichzelf te heruitvinden. Niet meer met snokharde punk en rock, maar met uitgekristalliseerde vocalen en gitaarriffs die precies passen bij het decorum die Elle wil schetsen. Heel eerlijk, open en transparant. En wellicht een tikje duister. Het zal de hoogstpersoonlijke eigen gedachtegang van Elle Bandita zelf zijn die bijvoorbeeld in "Swan Song", een gevalletje Rammstein-light, naar boven komt drijven. Bandita heeft haar eigen lijn opgepakt en verder doorgezet zonder toe te geven aan tal van modegrillen. Ik mag dat wel. En, ze weet zelf ook dondersgoed dat er geen Wende Snijders-stem in haar schuilt.

Meer op File Under over Elle Bandita (10)

Elle Bandita live zien kan hier: [ism Podiuminfo / Festivalinfo]
7 november 2014 in Poppodium Romein, Leeuwarden
14 november 2014 in Little Devil, Tilburg
15 november 2014 in Bibelot, Dordrecht

File: Elle Bandita - Elle Bandita
File Under: Uitgebalanceerd rockplaatje voor de echte luisteraar



(Archer)

Amy LaVere - Runaway's DiaryLaat ik voor degene die erbij waren tijdens Crossing Border, toen Amy LaVere abusievelijk dacht dat ze in het land der schnitzels was, even iets rechtzetten: dat was niet te wijten aan vermeend diva-gedrag. Inmiddels heb ik namelijk dankzij een aantal fraaie, bescheiden optredens van de uit Memphis afkomstige zangeres met haar onafscheidelijke contrabas kunnen concluderen dat het hier een eenmalige faux-pas betrof. Mocht je nog steeds niet zijn overtuigt zijn van haar onschuld dan raad ik ten zeerste aan om haar waanzinnig mooie, nieuwe country-folk meesterwerkje Runaway's Diary te beluisteren. Als basis nam ze haar eigen ervaringen die ze opdeed toen ze in haar jeugd van huis wegliep. Weg van vervelende oudere zussen ("Big Sister") en jongens die niet willen dansen ("Last Rock-'n-Roll Boy To Dance"). De bloedmooie opener "Rabbit" is gebaseerd op de wegloop-ervaringen van zielsverwante muzikant Seasick Steve en er passeren een aantal slim uitgekozen covers de revue (o.a. van John Lennon), die ze moeiteloos naar zich toetrekt. Ook tekstueel sluiten die naadloos aan bij de rest van de nummers waardoor Runaway's Diary zich laat beluistern als ware het een soundtrack zonder film, met een bitterzoet einde: 'I'll be home soon. Where's the trumpet? Where's the crowd? Where's the ticker tape parade?'

Meer op File Under over Amy LaVere (2)

File: Amy LaVere - Runaway's Diary
File Under: Meesterlijk weglopen



(Legacy Recordings)

Willie Nelson - Band of Brothers.jpg'I love my wives and I love my girlfriends / but may they never meet' zingt Willie Nelson op Band of Brothers. De oude outlaw is de tachtig gepasseerd en zijn stem is er alleen maar beter op geworden. Zoals ook de stem van Johnny Cash als oude wijn was: met de jaren kwam er meer diepte en pit in. Maar waar The Man in Black op zijn laatste albums worstelde met de dood, viert Willie Nelson het leven. Als grapjas in het eerder aangehaalde "Wives and Girlfriends", in "Crazy Like Me" en in het titelnummer, dat verhaalt over het leven in een bandje, maar ook als giftige maatschappijcriticus in "The Git Go", oorspronkelijk van Billy Joe Shaver. Het merendeel van de nummers - negen van de veertien - is van de hand van de oude bard zelf, vijf slechts zijn covers. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de credits voor die negen liedjes gedeeld worden met producer Buddy Cannon. En het is ook zijn hand die Band of Brothers zo'n luisterwaardige plaat maakte: de productie is eerlijk, open, maar zonder Nashville-geluid. Waar bij veel muzikanten-op-leeftijd verzucht wordt dat Rick Rubin maar 'ns een handje moet toesteken, is dat bij Willie Nelson niet nodig. "Guitar In The Corner" heet één van de liedjes. Die van Willie Nelson staat daar overduidelijk niet vaak.

Meer op File Under over Willie Nelson (5)

File: Willie Nelson - Band of Brothers
File Under: Willie Nelson wordt 100
File Video: [The Wall]



(Yuri Landman & Those Foreign Kids, 28 oktober, Ekko, Utrecht. Foto: Jorg)

Yuri Landman

Meer op File Under over Those Foreign Kids (4) Yuri Landman (2)



(Outlaws In Charge)

Tigre Blanco - Light Up The FireVorige maand recenseerde ik al de single van Eindhovense grassroots-muzikant Woody Veneman. Dit keer is de beurt aan Tigre Blanco. Vanuit de aanstekelijkheid van ene Ad van Meurs alias The Watchman, heeft Eindhoven al heel wat bandjes en artiesten voortgebracht die meer met folk, blues en country hebben, dan met speedrock, psychedelica en stoner. Ik noem maar de Johnny Cash-tribute band Def Americans. Is ook niet zo gek, want Eindhoven heeft een roemrijk verleden als rockabilly-, psychobilly- en rock & rollstad. In de jaren '50 waren het de in Duitsland gelegerde soldaten die in Eindhoven gingen stappen en de lichtstad trakteerden op muziek van thuis. De band rondom Quintijn Lohman omschreef hij zelf als duistere gypsy soul met een rauwe twist. Eigenlijk heeft hij daar wel een punt. Met een timbre als dat van Peter te Bos schrijft Lohman songs die een mix van flamenco, texmex en countryblues zijn. Wat minder zwartgallig als Barry Adamson of een Knoxville Girls, maar weer swingender dan Denvis & The Real Deal. Of dat moet door de achtergrondvocalen komen. Twan van Gerwen tekent voor het gitaarspel. We kennen hem van Beef en van Tree Funk Concept, en ik moet zeggen dat ik weinig mensen ken in Nederland die technisch begaafder zijn dan hij. Pas na vier nummers komt Tigre Blanco op dreef. Pas dan graaft Lohman zich meer in de Americana, de weemoedige klanken en het typische Calexico-geluid dat allang niet meer voorbehouden is aan wat zweterige Amerikanen aan de Mexicaanse grens. Naarmate Lohman zelf ouder wordt moet je deze plaat zien als een proeve van bekwaamheid. Tigre Blanco gaat alweer een tijdje mee, maar pas nu lijkt Quintijn de juiste verhaallijnen en sfeer gevonden te hebben die hij overtuigend kan brengen. Niet de hele plaat is nog de moeite waard, maar het lef om meer eigenheid te tonen pakt goed uit. We mogen dus heel wat prachtsongs van die lange blonde gozer uit Eindhoven verwachten.

File: Tigre Blanco - Light Up The Fire
File Under: Eigen identiteit begint goed vorm te krijgen



(Those Foreign Kids, 28 oktober, Ekko, Utrecht. Foto: Jorg)

Those Foreign Kids

Meer op File Under over Those Foreign Kids (4)



(Perfect Pussy, 28 oktober, Ekko, Utrecht. Foto: Jorg)

Perfect Pussy

Meer op File Under over Perfect Pussy (2)



Zaterdagavond was de derde editie van het Let's Get Lost-festival in de binnenstad van Zwolle, aangevuld overigens door een gratis toegankelijke set akoestische optredens van een aantal bands in de middag. Ik werd vooral aangetrokken door een aantal interessante namen op het affiche. Het festival biedt misschien kleine acts voor de doorsnee mens, maar ze zijn zeker groter in de verbeelding van de wat muzikale fijnproever. Strand of Oaks bijvoorbeeld, dat een dag eerder nog in Bitterzoet in Amsterdam stond, of Peter Broderick, Broeder Dieleman, Sticky Fingers of zZz. Maar de voornaamste reden om eens die kant op te rijden was Electric Eye. Die band heb ik eerder moeten missen tijdens b.v. Down The Rabbit Hole, Incubate, en Eurosonic begin dit jaar, simpelweg omdat ik daar niet aanwezig was. Fijne schop onder de kont was dat ik een entreekaartje (eh.. polsbandje) won via een prijsvraag van muziekblog Kicking the Habit. Reuze bedankt nog, want het festival in Zwolle bleek spannend geprogrammeerd, gemoedelijk en uiterst sfeervol.

Lees verder..


(Nonesuch/WEA)

Robert Plant - Lullaby And... The Ceaseless RoarIk ben een groot fan van het werk van Robert Plant van de laatste jaren. Zo'n beetje vanaf Dreamland spelen bijzondere instrumenten een belangrijke rol in zijn muziek. Deze ronde zijn dat - naast conventionelere maar niet minder bijzonder ingezette traditionele instrumenten - onder andere de tabal, kologo, ritti, bendir en tehardant. Ik weet niet hoe het u vergaat, maar ik moest ze opzoeken. De folky sound van Plant en zijn band The Sensational Space Shifters kent wel degelijk loops en geprogrammeerde ritmes, maar ze slagen er als altijd in die fraai te vermengen met de warme klanken van de rest. Toch moest ik even wennen aan Lullaby And... The Ceaseless Roar. Ik vind de sound op deze plaat een stuk donkerder klinken dan op voorgaande platen. Daar zaten steeds vrolijke, springerige songs tussen en deze ronde moest ik wachten tot ruim over de helft voor zo'n nummer. En dat heet dan uitgerekend "Poor Howard"... Vanaf dat moment wordt het gelukkig ook wat lichter. Daarmee is niet gezegd dat de tracks ervoor slecht zouden zijn, integendeel. Plant heeft zijn stijl gevonden en slaagt er steeds weer in met kompanen (en kompanettes) heel bijzondere muziek te maken. Zijn stem gebruikt hij anders dan in de Led Zeppelindagen, maar niet minder indrukwekkend en herkenbaar. En toch: waar ik zijn andere platen opzet om er vrolijk van te worden, moet ik me er steeds toe zetten om aan Lullaby And... The Ceaseless Roar te beginnen. Het blijft een prachtplaat, maar niet geschikt voor elk moment.

Meer op File Under over Robert Plant (6)

File: Robert Plant - Lullaby And... The Ceaseless Roar
File Under: Hevvie hoor. Mozeskriebel!
File Video: ["Rainbow"] [PlantTube]



Kopen bij Bol


Kopen bij Bol -->
File Under wordt in de lucht gehouden door de servers van FXW