Eigenlijk zegt het feit dat er inmiddels zelfgemaakte 'best of'-torrents van Hot Chip de ronde doen, genoeg. One Life Stand is het vierde album van de vijf heren uit Leeds en Londen, en daarvoor geldt precies als voor de vorige plaat Made In The Dark: een handvol nummers is super (de lief-fanatieke leadsingle "Take It In", het zowaar geslaagde autotune-nummer "I Feel Better", "We Have Love") maar de rest blijft niet hangen. Het verschil is dat Hot Chip zichzelf op de vorige plaat net had heruitgevonden als veelzijdige popband en de dance wat naar de achtergrond werd verdrongen. Ook op One Life Stand zul je geen tweede "Over and Over" aantreffen. De bedoeling was zelfs om Alexis Taylor's Air-kant wat meer te tonen ("Alley Cats", "Keep Quiet"). Toch zijn het juist de poppy liedjes die toegankelijker dan ooit zijn geworden en ongewild de hoogtepunten van de plaat vormen, terwijl het softe gedeelte een zeperd als "Slush" oplevert. Taylor had zich een hoop negatieve indrukken bespaard als hij dat ene nummer van de plaat had gelaten. De groep trapt verder in dezelfde vertrouwde val als op de vorige drie studioplaten. Gelukkig weten we al jaren dat de optredens van Hot Chip wél consistent en lekker dansbaar zijn. En zo belanden de beste tracks van One Life Stand dus weer net zoals altijd in ons favorieten-verzamelmapje.

De positieve kant van het succes van de debuutplaat uit 2006 van Corinne Bailey Rae werd in een keer overschaduwd toen haar man twee jaar na release onder duistere omstandigheden dood aangetroffen werd. Het klinkt misschien een beetje cru, maar als luisteraar plukken we hier nog weer twee jaar later de zoete vruchten van. Want Bailey Rae klinkt op haar tweede album The Sea een stuk minder niets-aan-de-hand. Ik schrok bijna van de openingsscène van "Are You Here", waarin ze het verlies van haar man gelijk bezingt. Hierin klinkt ze als een puik Emiliana Torrini-achtig meisje. Voor de duidelijkheid: dat vind ik fijn. Het duurt na dat fijne openingsnummer niet lang voor er weer wat meer popsoul haar songs ingezogen wordt. Dat heeft Corinne dus niet allemaal achter zich gelaten. In een wat zwaardere setting komt haar immer frisse en heldere stem overigens ook prima tot zijn recht. Doordat ze die zwaarte afwisselt met luchtige tracks, wordt The Sea er alleen maar beter op. Maar ze combineert luchtig ook met bitter, zoals in het met soulvolle keyboards doorspekte "The Blackest Lily". Na verloop van tijd ben ik het ingetogen "I Would Like To Call It Beauty" de mooiste song van de cd gaan vinden. Het is een heel intiem liedje met waarin Rae op haar best is en heerlijk heen en weer deinst over het jazzy bedje van haar begeleiders.

Het kan gebeuren dat er in het overweldigende aanbod van muziek zomaar iets langs je heen gaat. Maar gelukkig hebben we de Vera-poll 2009 nog, waarvan de uitslagen uitgebreid (Lijstjes! Heel veel lijstjes!) opgenomen zijn in het tweede Vera-krantje van 2010 en natuurlijk ook op de Vera-website. Daar kwam ik Winchester Mystery House tegen van The Hex Dispensers, dat in de zomer van 2009 al uitkwam en in de andere jaaroverzichten verder onopgemerkt is gebleven. Zo niet in Groningen. In het langspeelplaten-jaarlijstje van de altijd eigenwijze noorderlingen prijkt dit album op een bijzonder mooie vierde plaats. Alleen A Place To Bury Strangers, de onvermijdelijke XX en Grizzly Bear hebben bij de VERA-achterban hoger gescoord. Alle reden dus om dit album alsnog te gaan beluisteren, want zoals een Italiaans zwijn feilloos de smakelijkste truffels naar boven haalt, zo blijken onze bovenburen ook hier weer een bijzondere neus te hebben voor prachtige juweeltjes uit de ondergrondse. Want wat een bijzonder fijn plaatje is dit tweede album van deze uit Austin, Texas afkomstige punkrockers. Twaalf vooroverdenderende tracks van gemiddeld twee en een halve minuut, in de beste traditie van The Misfits en The Ramones. En dat ze zich kunnen meten met deze grootheden, is te danken aan de catchy hooks, het spijker-op-de-kop stemgeluid van zanger Alex Cuervo en het strakste meezingende drummeisje allertijden, Alyse Mervosh. Op haar ben ik ongezien verliefd geworden. En als de plaat dan na 25 razende en uitzinnige minuten wordt afgesloten met een gemeen sterke cover van DEVO's "Gates Of Steel", ben ik totaal verkocht. De volgende release van deze helden ga ik dus niet meer missen. Ondertussen zou ik Vera vriendelijk willen verzoeken om de verwachte polluitslagen van 2010 alvast aan mij te mailen, zodat mij zo'n misser niet nog eens kan overkomen. Alvast bedankt hè!

Aan het eind van een jaar hebben 'wij' behoefte aan verzamelaars van 'het beste' van het afgelopen jaar. Over 2009 is dat niet anders. Er is wat mij betreft niets mis met deze verzamelaars: van sommige nummers krijg ik ook nooit genoeg. Rough Trade Shops heeft een eigen verzamelaar uitgebracht met de titel Rough Trade Shops Indiepop 09. Ik moet eerlijk zeggen dat ik meer een album dan een single-man ben, maar van de vijfentwintig nummers ken ik er welgeteld helemaal geen! Ik heb nog even de lijsten van de VPRO's 3voor12, KinkFM en Studio Brussel gecheckt, maar het ligt niet aan mij. Dit betekent dat dit album weinig zegt over de indie in 2009. Deze verwachting moet je dus loslaten. Er staan wel een aantal bands op die het dit jaar goed hebben gedaan, Girls, Los Campesinos! en The Pains Of Being Pure At Heart. Girls wordt vertegenwoordigd met het nummer "Morning Light" dat als single pas in 2010 verschijnt en als b-kantje al in 2008 te horen was. Los Campesinos! doet mee met "You! Me! Dancing!", dat al uit 2006 stampt. The Pains Of Being Pure At Heart mag "103" inzetten die op de dit jaar verschenen ep staat, maar niet op hun 2009-album. Al met al mag ik dus best wat twijfels hebben bij het representatieve en 2009-gehalte van dit album. Toch staan er best leuke indie-bandjes op. Mijn favorieten zijn Betty And The Werewolves met "David Cassidy" en The School met "And Suddenly". Al met al een cd waarop de mogelijke toekomst van de (Engelse) indie te ontdekken is.

Jeff Scott Soto kwam voor het eerst in mijn blikveld met Yngwie Malmsteens debuutalbum Rising Force, waarop hij erin slaagde op te vallen tussen het alom aanwezige gitaristische stuntwerk van de naamgever. Sindsdien ontspon zich een carriëere die weinig beperkingen kende. Van soul tot AOR, van funk tot metal, Soto bleek alles aan te kunnen. Of het nu onder zijn eigen naam was, met Malmsteen, Talisman, Soul SirkUS of Journey, of in een project als W.E.T., de zang was altijd van hoog niveau. Die veelzijdigheid is te horen op de live-dubbelaar "One Night In Madrid". Al die stijlen blijken bovendien uitstekend bij elkaar te passen, ook al is de funk nooit ver weg. De namen van de muzikanten Jorge Salan en BJ (beiden gitaar), Fernando Mainer (bas) and Edu (drums) zeiden me eerlijk gezegd niet zoveel, maar op deze plaat - waarop JSS vertelt dat ze op dat moment drie weken samenspelen - komen de songs volledig tot hun recht en blijken de heren even veelzijdig als het heerschap dat ze begeleiden. Soms is er wel erg lelijk geknipt tussen de songs (zoals voor "Eyes of Love"), maar zodra de muziek begint is dat meteen vergeten. Er is niet geprobeerd een greatest hits-set samen te stellen, ook al komen er wel dingen voorbij als Seal's "Crazy" (in deze versie eindelijk verlost van de al te kleffe soul in het origineel), solospots voor Salan en Edu, een pianomedley en geintjes als een 'Iron Maiden-ending' bij "Testify". Het slot is een twaalf minuten durende "Funky Jam" met - houd u vast - "We Will Rock You", "I Love Rock & Roll", "Play That Funky Music", "Jungle Boogie", "The Roof Is On Fire", "Brick House", "Shake Your Booty", "Kung Fu Fighting", "Yo Baby Yo", "Macho Man", "The Right Stuff", "Ice Ice Baby", "Stayin’ Alive", "Another One Bites The Dust" en "Walk This Way". JSS en zijn band speelden waar ze zin in hadden, en dat is te merken. Ik ken heel wat prima albums van de man, maar deze staat voorlopig bovenaan. Na bijna 2,5 uur JSS zou ik dit album zo nog een keer kunnen beluisteren...

Een overdosis twee pop is zo opgelopen. Blijkbaar weet het Nieuw-Zeelandse duo The Brunettes dat maar al te goed en dus hebben ze twee maatregelen genomen om hun vierde album Paper Dolls boeiend te houden. In de eerste plaats hebben ze de lengte beperkt gehouden: na een stief half uurtje is het afgelopen. Ten tweede hebben ze de jengelende gitaren grotendeels ingewisseld voor synthesizers, drumcomputers en een electro-sound. Met die synthesizers plamuren ze hun geluid soms net iets te vaak dicht, zodat hun sound opzichtig naar de jaren tachtig teruggrijpt. Een derde unique selling point van The Brunettes zijn Jonathan Bree en Heather Mansfield. De twee nemen het meeste werk voor hun rekening, aangevuld met muzikanten die uit de scene van Auckland gerekruteerd zijn. Vraag-en-antwoordspelletjes zijn hun favoriete zangvorm, en dat is een vorm die in elk geval de vaart er in houdt, want apart zijn hun stemmen te vlak om lang te boeien. Eigenlijk geldt hetzelfde voor hun liedjes, waar het net iets te vaak studio-trickery is die de spanning er in moet houden. De single "Red Rollerskates" (let op de tekst!) en "Bedroom Disco" (Bang om naar de disco te gaan? Hou je feestjes thuis!) zijn de hoogtepunten op Paper Dolls. En da’s een magere score voor een plaat die net dertig minuten klokt.

Is een band nog wel dezelfde als van de drie bandleden er twee ajuus zeggen en vervangen wordt door drie nieuwe leden? Dat kan bijna niet, lijkt me. In het geval van Labasheeda, waar alleen frontvrouwe Saskia van der Gissen overbleef, zeggen ze het zelf al duidelijk in hun biografie: 'De sound is enigszins veranderd, maar de rauwheid en grilligheid zijn gebleven.' Geen woord van gelogen, kan ik concluderen als ik naar hun singeltje "Circle" luister. Ze hebben de sterke elementen van hun goede cd Charity Box uit 2007 overgenomen en omdat de stem van Saskia bovendien beter hoorbaar is scoort de band met de drie nummers op deze 7" sowieso pluspunten ten opzichte van de debuut-cd. Al mag van mij haar stem nog wel wat verder naar voren in de mix en zou ik er voor kiezen om haar viool ook nadrukkelijker een rol te geven. De manier waarop ze 'em toepassen in de Blues Explosion-cover "Relax-Her" staat mij zeer aan. Het geeft Labasheeda namelijk iets onderscheidends ten opzichte van vele andere bandjes en dat moet je uitbuiten wat mij betreft.

Onderscheiden doet Katadreuffe zich ook. Al was het alleen maar door het kekke handgemaakte hoesje waarin hun EP-tje Quel Gargantua! verstopt zit. Mevrouw Storm (gediplomeerd klusjuf) werd enthousiast van deze huisvlijt. Junior probeerde 'em na te maken en zo was de EP vele maanden zoek in huize File Under. Uiteindelijk kwam Quel Gargantua! afgelopen week bij het leegspitten van knutselbakken weer boven water. Gelijk weer gedraaid en hiep-hiep-hoezee wat maken deze Amsterdammers toch verdomd lekkere, dwarse noise-rock. Af en toe schuren ze zelfs tegen indrustrial aan, zoals in het maniakale "DDTd". In vijftien minuten tijd leggen ze je dan ook behoorlijk het vuur aan de schenen. Maar de basis is strak en erg goed vastgelegd door Corno Zwetsloot. En daar overheen kan de chaos welig huishouden. Vooral drummer Timothy Plevier moet na een optreden volledig uitgeput zijn. Wat gaat deze man als een dolle tekeer met zijn dwarse ritmes tegen de rest van de band. Maar die doen dan ook flink venijnig hun best om hem het leven zuur te maken met hun complexe gitaarpartijen, stekende baspartijen en groezelig synthesizerlawaai. Een soort The Mars Volta, maar dan op zijn Narromindeds. Eigenlijk is dat ook veel leuker.

Bands die bedanken voor een plekje op Noorderslag (showcase voor de crème de la crème van de Nederlandsche muziek/muzak) maken mij altijd nieuwsgierig. Backfire! (limbo/eurocore) deed het ooit en The Devils Blood uit Tilburg doet hetzelfde. Onder de radar en over de hoofden van alle popdeskundigen heen, werkt dit satansgebroed onder aanvoering van S.L. (alleen de initialen, identiteit van de leden is ondergeschikt aan de collectiviteit) aan haar succes, vooral in metalgek Duitsland wil dat goed lukken. Opmerkelijk: S.L.'s vorige band Powervice ging bij onze oosterburen ook als een raket, ze kregen daar hele festivalweides vol metalheads aan het headbangen. Nu met The Devils Blood is het meer trippen en buiten jezelf treden dan headbangen. Dieper, enger, échter. De band staat druipend van het varkensbloed achter een zelfopgetrokken wierrookgordijn te spelen. Diegenen die een berg razendsnelle takkeherrie, aangevoerd door een gruntende maniak verwachten, worden teleurgesteld. Je hoort sfeervolle seventiesrock waarbij Pentagram en Roky Erickson/13th Floor Elevators als belangrijkste ijkpunten worden herkend. En geloof het of niet: bij het nummer "Queen Of My Burning Heart" hoor ik "Talking In Your Sleep"van de Romantics achter in mijn hoofd meegonzen. Het stoort niet eens! The Time Of No Time Evermore is een geweldig album, verre van overgeproduceerd met authentieke rocktracks die verhalen over occult, satanisme, rituelen en andere heidense zaken waarvan je feitelijk niets begrijpt, behalve dat de sfeer ook jouw bij de keel grijpt. Deze band meent het écht, da's zeldzaam in deze tak van sport.

Schaakmat. En dat waarschijnlijk zonder voorbedachte rade. De zet was Mudhoney en de 'tegenstander' in kwestie Storm. Ik ben namelijk ook maar een mens, met zijn fouten. En een van mijn fouten was dat ik nooit de moeite heb genomen om me in Mudhoney te verdiepen. Ik kan niet beweren dat ik te jong ben voor deze Seattle-band. Integendeel, zij begonnen op het moment dat ik net de pubertijd achter me had gelaten, maar ik keek naar rechts, waar het links gebeurde. Andere grungebands kreeg ik wel mee, maar ik moet toegeven dat ik laat aanhaakte. Ik wist wel dat Mudhoney het voorbeeld was voor Nirvana, en alleen dat zou al het beluisteren van een Mudhoney-album rechtvaardigen. Ook de recente, ook op File Under besproken albums gaven me de kans om e.e.a. recht te zetten. Niet dus. Tot ik Live At El Sol toegestuurd krijg. Nu moest ik wel. En gelukkig maar, want de met eenentwintig tracks volgepropte cd is een hele fijne niet voor tere zieltjes-album geworden. Als ik de tracklisten van de albums goed vergelijk met de setlist van dit optreden dan is deze een goede dwarsdoorsnee van hun oeuvre. De opnames vonden overigens op 12 juli 2007 in de El Sol te Madrid plaats. Gracia! Om dit album in een historisch perspectief te zetten daarvoor heb ik dus niet genoeg kennis, maar geluidstechnisch vind ik het voor zo'n recente opname blikkerig klinken. Dit ondanks de late openbaring. Als je nog aan de band moet beginnen zou ik toch voor het eerder in 2008 (her)uitgegeven Superfuzz Bigmuff / The Lucky Ones gaan. En als je dan fan bent dan kun je Live At El Sol nog altijd alsnog aanschaffen, want wat Mudhoney hier laat horen daar is weinig mis mee. En dan druk ik me zwak uit. Dit album is overigens in 2008 al verschenen als dvd-versie.

Arme FrYars. Zijn pagina op Wikipedia is verwijderd omdat de relevantie van het onderwerp niet afdoende was aangetoond. Alsof Wikipedia niet de plaats is waar elk personage in Star Trek dat ooit drie woorden sprak een biografie van zestien alinea's krijgt. Maar niet getreurd, die pagina zal er echt wel van komen. Ben Garrett is net twintig geworden en zijn debuut heeft de onevenwichtigheid van de jeugd. Aanvankelijk grossiert Garrett in ongelofelijk catchy, bijna goedkope synthpoprefreintjes, die doen denken aan Depeche Mode ("Lakehouse") of de latere mindere platen van New Order. Garrett heeft een indrukwekkende volle stem, die hij dan ook uitbundig inzet, op het irritant theatrale af. Gaandeweg krijgt Dark Young Hearts steeds sterker een ro(c)kerig indie-gevoel. Eerst nog hip, met het Editors-achtige "Of March", maar in het bezopen "A Lost Resort" en mompelende "Novelist's Wife" wordt het pas echt gek. FrYars als de Engelse versie van Destroyer. Een waar WTF-moment. Is dit nou lef of toch stuurloosheid? Een nummer als "Ananas Trunk Railway" doet me naar het eerste neigen. Hoor hoe Garrett in de aanloop naar het refrein lichtvals langs de noten scheert. Hij durft. Liefhebbers van Patrick Wolf, Get Well Soon en Guillemots veren op, hier is een eerste kiem voor succes gelegd.