FU-collega en Yes-kenner ForestSounds was halverwege vorig jaar nog wat in dubio wat hij van het nieuwe Yes-album Fly From Here moest vinden. Nu is er een live-album van Yes. Opgenomen in 2009, dus met zanger Benoit David en met toetsenist Oliver Wakeman kort voor hij plaats moest maken voor Geoff Downes. En - nog wel het belangrijkst - ook niets van het nieuwe album. Naar Yes-gewoonte zijn er van de veertien songs slechts twee korter dan vijftien minuten. Twee nummers ervan zijn afkomstig van Drama, songs die Jon Anderson weigerde te zingen: "Tempus Fugit” and “Machine Messiah". Zanger Benoit David is simpelweg een kopie van Jon Anderson, zodat de zang in goede handen is, zij het zonder dat hij een eigen identiteit meebrengt. De tandem Steve Howe - Oliver Wakeman komt meestal goed tot zijn recht. Nou ja, het gitaardeel ervan. Steve Howe staat mooi voorin het geluidsbeeld, waardoor het algehele geluid veel scherper en levendiger is dan wat hij de laatste jaren met Geoff Downes liet horen in Asia. Oliver Wakeman is niet bijster subtiel als toetsenist, wat me - wat van zijn solowerk kennende - verbaast. Hij stort soms een modderlaag van toetsen over het geluid uit, waardoor een nummer als "Onward" één vette kwab toetsen wordt, maar vaker is het Howe die het geluid bepaalt en dat is een goede zaak. Benoit David voegt niets toe - maar verknalt ook niets - en zolang Wakeman niet overdrijft is het prima aan te horen. Maar één ding blijkt uiteindelijk bepalend voor dit album. Wat volledig ontbreekt is de sprankeling van musici die het leuk vinden om sámen op een podium te staan, waardoor het bijna als een Goud van Oud-act klinkt. Dames en heren: de Yes Revue.
File: Yes - In The Present - Live From Lyon
File Under: De Yes Revue
Trends komen en gaan in de muziekwereld, maar de hang naar de jaren tachtig die blijft toch erg lang, eeeh, hangen. Blijkbaar was deze periode muzikaal toch niet zo beroerd als eerder wel eens beweerd werd. Ook Holloys en Gauntlet Hair halen daar hun inspiratie vandaan.
Wat de laatste betreft, daar moet u wel wat moeite voor doen, om daar achter te komen. De plaat verzuipt namelijk in een ontzettende bak effecten en met goed luisteren hoor je ergens achter in de mix nog de liedjes. En die liedjes zijn op zich niet verkeerd. Jaren tachtig wave, met referenties aan een vroege Tears for Fears en The Police. Maar die ruis, die echo, die geeft de plaat een heel klein shoegazetintje, ook al hip, maar haalt toch de angel uit wat een veel betere plaat had kunnen zijn. Heren, laat gewoon de liedjes de volgende keer spreken.
Nee, dan is Sun Lungs van Holloys beter te verteren. Elektropop vol met stuiterende ritmes, protosynthersizer bliepjes en plastieken blazers. Denkt u aan het betere dansbare werk van Talking Heads en PiL, maar dan gezongen door Perry Farrell. Dansbare postpunk dus, gezongen door een maniakale zanger, die net niet over het randje van het valse heen kukelt. En met de eerder genoemde blazers uit een doosje als toetje. Het enige bezwaar van Sun Lungs is dat er geen hitje op staat. De plaat is beslist aangenaam, maar zo licht als de wind. Er blijft niet veel hangen. Maar ach, het hoeft natuurlijk niet altijd zware kost te wezen?
File : Gauntlet Hair - Gauntlet Hair
File Under: Verzopen liedjes
File Audio: Gauntlet Space
File: Holloys - Sun Lungs
File Under: Lichte elektropop
File Audio: Holloys Space
2011 is niet het jaar geworden van The Strokes: prachtig debuut en daarna was het gebeurd. 2011 is wel het jaar geworden van The Vaccines. Er waren geregeld stemproblemen en daardoor gecancelde concerten, maar hun debuut was uiteindelijk in menig jaarlijstje te vinden. Laten we hopen dat ze na dit debuut fijne catchy rock ´n´ roll-platen blijven maken. Een band die in het voorprogramma van deze Britten mocht spelen is het Amerikaanse Howler. Na een ep in 2011 is er nu het debuutalbum America Give Up. Het bevat - herhaalmodus - catchy rock ´n´ roll in de stijl van - jawel - The Strokes, The Vaccines en - om het maar een beetje in de buurt van 2012 te houden - de surf van Wavves. Eigenlijk niet veel nieuws onder de zon, maar als het goed gebeurt dan mogen ze van mij. America Give Up is een boeiende afwisselende plaat die net dat rauwe randje heeft dat het debuutalbum van The Vaccines mist. Het is de vraag wat er dit jaar nog aan rock ´n´ roll opduikt, maar dit lijkt me een kandidaat voor de jaarlijstjes van 2012. NME riep de band in ieder geval uit tot grote belofte. Laat ik het daar dan eens een keer mee eens zijn.
File: Howler - America Give Up
File Under: Als dit niet op onze grote festivals komt te staan, dan …
File Audio: [MySpace][Grooveshark]
File Video: [Back Of Your Neck][Told You Once]
File Twitter: [Tweets]
La Grande is een klein stadje in het noordoosten van Oregon. Singer-songwriter Laura Gibson vernoemde haar derde cd naar dit plaatsje wat in Amerikaanse ogen klein en onbeduidend is, maar toch een bepaalde sfeer heeft wat mensen aantrekt. La Grande klinkt als een soundtrack van een roadtrip over stoffige, Amerikaanse wegen. Dat zal deels komen doordat Laura Gibson hulp heeft gehad van Joey Burns van Calexico, leden van The Decemberists en The Dodos. Maar in de eerste plaats roept Gibsons lome stem de sfeer van verlaten Amerikaanse landschappen op. Op voorgangers Beast Of Seasons en If You Come To Greet Me was voornamelijk akoestische folk te horen, op La Grande is het geluid veel voller en gevarieerder. Dat is te danken aan de gastmuzikanten die verschillende muzikale invloeden hebben ingebracht, zoals jazz en americana, wat bijvoorbeeld een spannende song oplevert als "The Rushing Dark" die klinkt als een country traditional. Minpunt is dat door al deze invloeden er weinig samenhang te vinden is en dat na het eerste nummer "La Grande" het beste nummer meteen geweest is. Op de rest van de cd zijn goede en en afwisselende songs te horen maar ze zijn net niet meeslepend genoeg om de albumtitel eer aan te doen.
3 april 2012 in De Kargadoor, Utrecht
4 april 2012 in Patronaat, Haarlem
5 april 2012 in Roepaen Podium, Ottersum
File: Laura Gibson - La Grande
File Under: Net niet groots
File Audio: [Myspace]
File Video: [La Grande]
File Twitter: [Tweets van Laura Gibson]
De ondertitel luidt Sings folk songs for children. Kinderliedjes in plaats van nummers voor volwassenen. De tracklist doet dan ook het ergste vermoeden: "Little Lap Dog Lullaby", "King Kong Kitchie Kitchie Ki-Me-O", "Jump Down Spin Around". Aan alles merk je dat Tumble Bee een tussendoortje is, een eenvoudig album, snel opgenomen, al dan niet bedoeld om te vieren dat Laura Veirs moeder is geworden. Maar dat is te simpel gesteld. Een calypso van Harry Belafonte ("Jamaica Farewell"), "Why Oh Why" van Woody Guthrie en zelfs twee instrumentals, Laura Veirs weet er haar eigen draai aan te geven. Uiteraard gaat ze een beetje door de knieën, maar we hebben wel degelijk met een volwassen plaat te maken. Jim James (van My Morning Jacket-faam) heeft ze wederom (net als op July Flame) weten te strikken en ook Basia Bulat doet mee. Toch is er iets dat opvalt en dat maakt dat Tumble Bee niet als een gewone kinderliedjesplaat klinkt: het voelt allemaal erg serieus. Alsof een nazaat van Harry Smith de kelders van het Smithsonian heeft doorgeploegd om een vooral degelijke studie van Amerikaanse kinderliedjes te maken. En het is Laura Veirs net niet gelukt om er voldoende jeugdig elan en leven in te blazen.
File: Laura Veirs - Tumble Bee
File Under: Kinderliedjes voor volwassenen
File Video: [The Making Of…]
Rond 10 uur ‘s ochtends sjokt Sharon Van Etten verdwaasd het café binnen waar dit interview plaatsvindt, vergezeld door haar reisgenote, niemand minder dan multi-instrumentaliste Heather Broderick. Van Etten kampt zichtbaar met enige slaapgebrek. Met haar handen verhuld onder de mouwen van haar wijnrode blouse schuift ze aan. Sharon heeft een hectisch jaar achter de rug. Ze was bijna non-stop op tournee, sliep elke avond onder een ander dak en haar bezittingen lagen verspreid over diverse locaties.
Het opnemen van Tramp met Aaron Dessner (The National) was de enige consistente factor binnen deze periode van 14 maanden. ‘Met Aaron werken was een gigantische uitdaging voor mij. Ik ben het niet gewend om zo intens aan een album te werken.’, mijmert ze. ‘Niet alleen voor lange periodes, maar bij elk nummer, elk instrument ontstonden hele discussies over hoe alles moest klinken. Aaron is gelukkig een makkelijk persoon om mee te praten. We wilden samen het hoogst haalbare bereiken met deze liedjes.’
Lees verder..4 februari 2012 in Paradiso, Amsterdam
4 maart 2012 in Paradiso, Amsterdam
Bij opener "Play In A Band" is direct duidelijk wat Hangover Hero brengt: stevig gemixte poprock met gelikte hooks en refreinen. Dat gaat ze goed af. Misschien wel té goed, want na verloop van tijd lijkt het bijna een trucje. Volgens de band zelf is "Play In A Band" hun meest poppy nummer, maar eerlijk gezegd vind ik dat de term op het hele album van toepassing is. Het helpt daarbij niet echt dat de slaggitaarpartijen zwaar, maar desalniettemin wat tam afgemixt zijn. De composities zitten oerdegelijk in elkaar, maar het ontbreekt 'm in de uitwerking aan inventiviteit en verrassing. Dan kan niet aan onwennigheid in de studio liggen want de bandleden komen uit bands als Delain, After Forever, Epica en Autumn, terwijl Sascha Paeth achter de knoppen zat. Daarnaast had ik moeite aan het geluid van zanger Ronald Landa (ex-Delain) te wennen. Da's mijn ding, hij heeft namelijk voortdurend een nadrukkelijke snik in z'n stem en zo'n snik trek ik zelden. Daarmee is niet gezegd dat hij een slechte zanger is. Integendeel, wat hij doet doet hij goed, maar ook voor hem geldt dat hij het risico lijkt te schuwen. Ik heb de indruk dat radiovriendelijkheid het belangrijkste criterium was in de keuzes, met als gevolg elf songs die stuk voor stuk prima zijn, maar als geheel teveel van hetzelfde zijn. Ik heb het steeds halverwege al gehad en dat kan toch niet de bedoeling zijn...
File: Hangover Hero - Hangover Hero
File Under: Nee, ik ga geen naamgrap maken...
File Audio: [HangoverSpace]