5 juni 2012 tot en met 3 juli 2012 op Les Nuits de Fourvière, Lyon
Geen dikke gitaarriffs. Geen deathmetal. Geen metal. Geen stevige rock. Geen grunts. Geen opzwepend tempo. Geen stuwende beats en überhaupt weinig drums. Geen bombast of snelle wisselingen. Eigenlijk is er helemaal geen storm. Je kunt het maar alvast weten, want fans van Opeth en Porcupine Tree zouden het misschien wel kunnen verwachten in de samenwerking van de twee bevriende frontmannen in Storm Corrosion. Niks daarvan dus. Mikael Åkerfeldt maakte vorig jaar met Opeth al een gedurfde koerswijziging door op Heritage de metal opzichtig in te ruilen voor jaren zeventig progrock, iets waar Steven Wilson ook al zo'n gepassioneerd liefhebber van is. Met dit project gaan de twee heren nog een stapje verder. Storm Corrosion is een obscuur kunstwerkje waarin je langzaam heen en weer wordt gewiegd tussen duistere, donkere, onheilspellende klanken en opluchting, ontroering, troost en verlangen. Die tegenstelling herken ik vooral van het werk van Wilson maar op deze plaat is het nog opvallender, waarbij vooral het herkenbare folky gitaarspel van Åkerfeldt tegenwicht biedt aan het soms vervreemdende toetsenwerk van Wilson. Tergend langzaam schrijdt dit album voort, terwijl de muziek subtiel onder je huid kruipt. Dat vereist de juiste aandacht, anders laat het zich moeilijk vatten. De prachtige video bij "Drag Ropes" bewijst hoe sterk beeld en geluid elkaar kunnen versterken en geeft mij ook meer inzicht in de bedoeling van het album. Aantrekken en afstoten. Liefde en eenzaamheid. Leven en dood. Het is als een modern schilderij waarbij de muziek als spaarzame verfstreken op het doek is geschilderd. De kunst van het weglaten en tot de essentie komen. Dat is mooi en intrigerend, maar het knaagt ook ergens aan me dat ik niet omvergeblazen word en het vooral een stilte voor de storm blijft. Echter, genieën kun je nu eenmaal niet helemaal begrijpen.


File: Storm Corrosion - Storm Corrosion
File Under: Moderne kunst
File Video: [Drag Ropes]
File Facebook: [Facebook]
De muziek die stiekem het leukst is om te bespreken, zijn de mindfucks. Verreweg de coolste cd die ik deze maand kreeg, is opgenomen in het Italiaanse Pontecurone en bevat verstaanbare rap over oude trompetsamples en compleet verscratchte doedelzakken. Voeg er nog wat broken beat en piano aan toe, en ik kreeg er een The Avalanches-achtig gevoel bij. Een hoog 'what the fuck?'-gevoel, en toch diepe bewondering. Als ik niet wist wat het was had ik gedacht dat het Kyteman was, want Evolvotron voldoet bij uitstek aan de experimentele omschrijvingen en loftuitingen die hem ten deel zijn gevallen. Alleen is dit eh... wél goed. Saxofoons, trompetten, doedelzakken, Balkan- en Anticon/Clouddead-invloeden, hiphop, hele harmonieorkesten, de hele rataplan zit erin - alleen vind ik dit dan veel beter dan zo'n Kyteman. Quakers & Mormons schijnt een doorstart te zijn van het Italiaanse electropopduo My Awesome Mixtape, maar zo ja, dan hoor je dat er niet aan. Over de makers staat zelfs alleen in de biografie enkel dat ze zich in pijen hullen en hun gezichten verbergen. Onzin, want dat doen ze op YouTube ook niet. De zwartzilveren hoes ziet er nogal morbide uit, net als het kale boekje vol nihilistische teksten, skeletten en middeleeuwse sierletters. Toch heeft het met "Speechless Sentence" en "Background, Foreground" een paar potentiële zondagochtendklassiekers in petto waar DJ Shadow een moord voor zou doen. Als deze talenten nu nog de rust opbrengen om niet overal overheen te rappen, hebben we binnenkort een nieuwe "Sorry" in huis...


File: Quakers & Mormons - Evolvotron
File Under: Vergeet Kyteman. Dit is de ultiemst lekker lugubere balkanhiphop.
File Audio: [New York Town]
File Video: [Expire]
File Facebook: [hiero]
Er is vrijwel geen detail onbeschreven als het gaat om de geschiedenis van The Beatles. Toch wilde Tom Egbers nog iets te weten zien te komen: waren Lennon en McCartney fans van Liverpool FC of van het eveneens Liverpoolse Everton? Tijdens die zoektocht kwam hij op het spoor van ene Alan Caldwell, betere bekend onder zijn artiestennaam Rory Storm. Hij eindigde zijn leven samen met zijn moeder in wat een dubbele zelfmoord lijkt te zijn geweest. Maar ooit maakte hij furore in Liverpool, met zijn begeleidingsband The Hurricanes. Ze waren groter dan The Beatles, speelden eveneens in Hamburg, zorgden dat The Cavern van een suffe jazz- en skiffleclub tot een rock ‘n’ roll-kelder werd en waren het opstapje voor Ringo Starr (sterker, ze gaven Richard Starkey zijn artiestennaam) om wereldfaam te verwerven. Alleen hadden John Lennon (Liverpool-supporter) en Paul McCartney (Everton) iets wat de stotterende atleet (hij was een bijzonder verdienstelijk middenafstandsloper) en fanatieke Liverpool-supporter Rory Storm niet had: het talent om zelf songs te schrijven. De verbindende factor in het boek en belangrijkste bron voor Tom Egbers was Iris, de zus van Rory Storm. Om het boek levendigheid mee te geven, heeft Egbers veel - uiteraard verzonnen - dialogen toegevoegd. Voor historici een doodzonde, maar het zorgt er wel voor dat het tragische leven van Rory Storm een van de spannendste voetnoten uit de geschiedenis van The Beatles wordt.

File: Tom Egbers - Rory Storm. Hoe de koning van Liverpool werd onttroond door The Beatles
File Under: Get back
File Video: [mini-documentaire]
De hoes toont een oude foto van een militair en opener "Man In The Photograph" begin met prachtig sfeervolle geluidsfragmenten van weleer. Voor het eerst in zijn bestaan heeft It Bites zich gewaagd aan een conceptalbum. Wel een lekker los concept, waarbij verhalen uit het verleden worden verteld. De eerste keer met de volledige band in de studio, want bij voorganger Tall Ships was bassist Lee Pomeroy ten tijde van de studio-opnamen nog niet tot de band toegetreden. Het eerste album met John Mitchell, Tall Ships, raakte me niet echt. Een aangename plaat, maar daar blijft het dan ook bij. Map Of The Past is wat dat betreft een flinke stap vooruit. De heren zijn inmiddels aan elkaar gewend, en dat hoor je. Dat levert een album lang spannende muziek op het randje van prog en pop, al is het allemaal wel wat opgeschoven richting prog. Dat geeft overigens niets, want het levert prachtige momenten op als de heerlijk springerig op elkaar reagerende bas en gitaar in het titelnummer. Wat It Bites onderscheidt van veel andere progbands is dat je de songs zou kunnen ontdoen van solo's en nog steeds een dijk van een song zou overhouden. "Clocks" heeft bijvoorbeeld niets noemenswaardigs qua solo, maar is een bombastische ballad die er mag zijn. Een andere opvallende tracks is "Send No Flowers", waarbij in het intro de bombastknop vol wordt opengedraaid om te vervolgen als een Gabrielesque song met vocale harmoniën. Op andere momenten klinkt het als (een geïnspireerde versie van) Asia. De stem van John Mitchell is daarbij herkenbaar genoeg om het een eigen gezicht te laten houden. Prog, pop en bombast is een gevaarlijke combinatie, maar It Bites laat met Map Of The Past zien die drie smaakvol te kunnen samenbrengen. Het album is ook verkrijgbaar als special edition met vijf livetracks.

File: It Bites - Map Of The Past
File Under: Uitgebalanceerde duik in het verleden
File Video: [Map Of The Past EPK part 1] [part 2] [part 3]
Het lijkt wel alsof ik alleen maar platen met schedelhoezen bespreek de afgelopen tijd, maar ook dit is er een die ik met veel plezier kan aanraden. In interviews geeft het Australische duo DZ Deathrays (goeie bandnaam!) onmiddellijk toe dat ze net zo'n ultieme festivalgaragerockplaat wilden maken als Death From Above 1979. Dat is gelukt. De gitaarsound is Justice-achtig moordend, de zang en screams overtuigen en liedjes als "Dinomight" zijn rifftechnisch bijna een kopie van DFA1979. Live nemen Shane Parsons en Simon Ridley een flink geluidsniveau mee, waardoor het lafste hipsterpubliek op London Calling de grote zaal ontvluchtte. Gemiste kans hoor, want Vice-achtiger kom je een band toch niet gauw tegen. Zelden was 'thrash pop' (dixit de band) zo dansbaar en sympathiek. Hoewel je sommige nummers prima kunt remixen, net zoals DFA1979 zelf graag deed, heeft dit debuut Bloodstreams met pop weinig te maken. Er zitten prettig geflipte stukken in, maar Death From Above had acht jaar geleden wel sterkere songs. Ik moet denken aan een Nederlands duo dat vorig jaar nog écht innoveerde met emo-invloeden, The Death Letters (hoor maar); die zijn eigenlijk beter dan dit, maar hen ontbrak het aan een goeie meebrulbare single. DZ Deathrays gaat waarschijnlijk evenmin The White Stripes achterna, maar een hele leuke en goeie band is het wél. Binnenkort vast opnieuw te zien op veel festivals.


File: DZ Deathrays - Bloodstreams
File Under: Garagerock to the max
File Audio: [Bandcamp]
File Plaatjes: [Tumblr]
File Video: [Maskers in Dollar Chills][Roze kamer in No Sleep][Onofficiële clip vol bekende acteurs bij Gebbie Street][Niet op het album: Jägermeisterkots in de clip uit 2008 bij The Mess Up]
31 mei 2012 tot en met 3 juni 2012 op Festival Havenwerk, Deventer
1 juni 2012 op Zomerfestival Delft, Delft
3 juni 2012 op Pagepop, Stadskanaal
30 juni 2012 op Festival deBeschaving, Utrecht
1 juli 2012 op Metropolis Festival, Zuiderpark, Rotterdam
14 juli 2012 tot en met 21 juli 2012 op De Affaire, Nijmegen
20 juli 2012 tot en met 21 juli 2012 op Young Art Festival, Beverwijk
8 september 2012 tot en met 9 september 2012 op De Stad Als Podium, Haarlem
Ik heb even gedacht om deze recensie heel kort te maken. Komt-ie: "Tragic Idol, de nieuwe Paradise Lost plaat, klinkt als een heel fijne mengeling van Icon en Draconian Times. Maar verwacht niets nieuws." Dat zou hem zijn geweest. Met dan wellicht nog zinnetjes erbij als "de kenners weten nu genoeg" of "als je van progressie houdt kun je beter verder zoeken". Maar eigenlijk is het allemaal irrelevant. Paradise Lost heeft nog nooit een slechte plaat gemaakt - en dit is nummer 13 sinds 1990, ik geef het u te doen in het huidige muziekklimaat van hoogstens één album per drie jaar - en ook Tragic Idol is gewoon heel erg goed. Geen nieuwe dingen, geen progressie; wie had gehoopt op invloeden van of inspiratie door Vallenfyre, de andere band van PL-baas Greg Mackintosh kan alleen maar verder hopen. Maar wel weer een album vol memorabele momenten: die ijle synthnoten in opener 'Solitary One'; de dodelijke vertraging met daarna die sublieme terugkeer naar het oorspronkelijke ritme in 'To the Darkness'; die heerlijk rollende bassdrums in 'Theories from Another World'; die duidelijke Iron Maiden referenties in 'In This We Dwell' (twinsolo's en hop-hop-paardje-in-galop ritme); en die heerlijk vervreemdend percussieve drumpartij in 'Worth Fighting For', wellicht het enige moment dat de band iets anders dan anders probeert. En hoewel het titelnummer het enige liedje is dat wat achterblijft bij de rest, kan alleen maar geconcludeerd worden dat Tragic idol gewoon heel goed is. Ook dat is eigenlijk voorspelbaar bij Paradise Lost.
25 mei 2012 tot en met 26 mei 2012 op Sonisphere ES, Madrid
22 juni 2012 tot en met 24 juni 2012 op Graspop Metal Meeting, Dessel, Stenehei
2 augustus 2012 tot en met 4 augustus 2012 op Wacken Open Air, Wacken
5 augustus 2012 tot en met 10 augustus 2012 op Metalcamp, Tolmin
9 augustus 2012 tot en met 12 augustus 2012 op Bloodstock Open Air, Derbyshire

File: Paradise Lost - Tragic Idol
File Under: Voorspelbaar. Goed. Voorspelbaar goed.
Op het moment dat er een enthousiast stukje uit mijn pen (of eigenlijk toetsenbord) moest vloeien, sloeg het baalmoment toe. Ik hoopte Django Django komende zomer ergens op een festival te zien. Ze stonden geboekt op Lowlands en Into The Great Wide Open, maar hier had ik (gewild c.q. ongewild) geen kaartjes voor. Maar de vrolijke muts kan weer op, want ze komen op het Berlin Festival waar ik dus wel een kaartje voor heb. Op elk festival waar dit Edinburghse kwartet geboekt wordt, moet volgens mij de zon spontaan gaan schijnen. Wat een vrolijkheid straalt hier vanaf, en het zit muzikaal nog goed in elkaar ook. De huidige single "Default" is kenmerkend voor de rest van het album. De creatieve wijze waarop de elektronica ingezet wordt, de ritmesectie die de nummers op veelal dansbare wijze draagt en de zanglijnen (solo of samen) die hun eigen weg kiezen. Django Django is zeg het maar de Franz Ferdinand van 2012: fris, catchy en Schots. Hun debuutplaat duurt bijna vijftig minuten, maar ik ga hier niets lelijks over zeggen. Integendeel, hulde, want de dertien liedjes vervelen geen moment. Django Django´s debuutplaat is voorlopig mijn favoriete album van dit jaar en daar gaat deze zomer - weer of geen weer - écht geen roet in het muzikale eten gooien.
29 juni 2012 tot en met 1 juli 2012 op Eurockéennes, Belfort
6 juli 2012 tot en met 8 juli 2012 op T In The Park, Baladon Airfield
9 juli 2012 tot en met 15 juli 2012 op Festival Internacional de Benicàssim, Benicàssim
16 augustus 2012 tot en met 18 augustus 2012 op Pukkelpop, Hasselt-Kiewit
17 augustus 2012 tot en met 19 augustus 2012 op Lowlands, Biddinghuizen
7 september 2012 tot en met 8 september 2012 op Berlin Festival, Berlijn
31 oktober 2012 tot en met 4 november 2012 op Iceland Airwaves Festival, Reykjavik


File: Django Django - Django Django
File Under: De frisse aardbeien op de marktkraam
File Audio: [MySpace] [Soundcloud][Grooveshark]
File Video: [Hun Videokanaal]
File Social: [Twitter][Facebook]
Het is niet moeilijk om te horen waardoor de twee vrouwen en een man van folkrocktrio Girlyman uit Atlanta geïnspireerd zijn. Hun debuutcd Remember Who I Am brachten ze in 2003 in eigen beheer uit. Indigo Girl Amy Ray bracht het album een jaar later opnieuw uit op haar eigen label Daemon Records. Girlyman is hoorbaar beïnvloed door The Indigo Girls. Een kopie zijn ze echter allerminst. Kenmerkend zijn de prachtige, driestemmige vocalen van Doris, Ty en Nate en de goed gearrangeerde songs. Supernova is de vijfde cd van Girlyman en het trio is inmiddels een kwartet geworden door de toevoeging van drumster JJ Jones. De cd was er bijna niet geweest. Aan het eind van 2010 werd leukemie gediagnosticeerd bij zangeres Doris Muramatsu. Een periode van chemotherapie en behandelingen volgde en deze wierp vruchten af want na negen maanden werd ze genezen verklaard. Supernova gaat over deze moeilijke en onzekere periode. Desondanks is het geen somber album geworden, de songs gaan vooral over hoop. Hoogtepunten zijn het krachtige "Nothing Left", het rootsy "See To See" en het emotionele "Long Time Gone". Maar eigenlijk is Supernova in zijn geheel een prachtig document geworden over de ziekte en genezing van Doris. Heel klein puntje van kritiek is dat de nummers allemaal keurig binnen de lijntjes zijn. Het album was nóg mooier geweest als Girlyman iets meer een vent was geweest.
1 juni 2012 in PeTiCantus, Hoorn
2 juni 2012 tot en met 3 juni 2012 op Wildernis Songs, Spijkerboor (Dr.)
3 juni 2012 in Muziekpodium Bakkeveen, Bakkeveen
5 juni 2012 in Stania State, Oenkerk

File: Girlyman - Supernova
File Under:Persoonlijk document over leven en dood
File Audio: [Myspace]
File Video: [Nothing Left]
File Twitter: [Tweets van Girlyman]
'Whatever you put out / I'm gonna buy it / So what's your latest / I wanna try it', zingt de uit Denton, Texas afkomstige Sarah Jaffe in "Sucker For Your Marketing". En die Sucker ben ik. Zeker na het horen van haar debuut Surburban Nature en het smakelijke tussendoortje The Way Sound Leaves A Room. Dus bestelde ik blindelings The Body Wins. Poeh, dat was even schrikken bij de eerste luisterbeurt. Sarah heeft zich met de hulp van producer John Congleton (o.a. St.Vincent, The Walkmen) namelijk een nieuwe muzikale jas aangemeten. Waar ze op Suburban Nature voornamelijk het meisje met het gebroken hart en een akoestische gitaar was, is ze nu een zelfverzekerde singersong-dame met een volle bak aan instrumentarium: violen, blazers, synths en drumsamples. De schrik bleek al snel koudwatervrees. De nieuwe, modernere jas is niets minder dan een gedurfde stap voorwaarts. Het gebroken hart is gebleven, maar in plaats van zwelgen in ludduvuddu ontleedt ze het met chirurgische precisie. 'The body always wins', concludeert ze alvast in het titelnummer. Vluchtgedrag komt aan bod in de fijne, stuiterende single "Glorified High" ('Partly for the hell of it / Solely out of boredom'), het Fleetwood Mac-achtige "Mannequin Woman" omschrijft de verlammende onzekerheid en het langzaam opbouwende "Hooray for Love" mondt uit in heerlijk bombastisch theatraal uithuilen. Dat laatste is ook te danken aan de vioolarrangementen van Fiona Brice (o.a. Placebo, Kanye West), die hier menig song van wat extra glans voorziet. Zoals in het instrumentale "Limerence" wat niet zou misstaan op een album van neoklassiekers als O'Halloran en Jóhannsson. Dit alles maakt The Body Wins tot een veelzijdig en verslavend album. Nee, die volgende Sarah Jaffe wordt weer gewoon blindelings besteld!


File: Sarah Jaffe - The Body Wins
File Under: Glorieuze overwinning
File Video: [Glorified High][Sucker For Your Marketing (live)]









