Assunta & The Light Orchestra – Silent Revolution

Elevate Records

Bij het horen van de bandnaam en het zien van de albumhoes van Silent Revolution was mijn eerste ingeving dat ik naar een album van een balkanrockgezelschap ging luisteren. Schijn bedriegt, Assunta & The Light Orchestra bestaat slechts uit twee personen en ze komen uit België. Zangeres Assunta Mandaglio dankt haar naam niet aan ouders uit het Oostblok maar heeft Italiaanse roots en ze wordt bijgestaan door multi-instrumentalist Pieter Thys die in zijn eentje dan weer zoveel instrumenten beheerst dat hij rustig door kan gaan voor eenmansorkest. Silent Revolution is het tweede album van het duo en de titel is, wellicht onbedoeld, wel treffend. De elf liedjes kenmerken zich door een rustige opbouw. Mandaglio’s stem klinkt warm en beheerst, en Thys kleurt de liedjes prachtig in met zijn arrangementen, loops en verschillende, soms zelf ontworpen, gitaren. Ondertussen gaan de teksten wel over verdriet en wanhoop en gebeurt er muzikaal ook meer dan je op het eerste gehoor merkt. Mandaglio en Thys houden het klein in breekbare songs als “Colours”, “Circles” en “Imagination”. Knap hoe ze elkaar perfect aanvullen. In “Esta Fiësta” en “Bahia” waan je je in Portugal in de zon met een verkoelend drankje in je hand. “Raga” is dan weer folky en verwijst hoorbaar naar Joni Mitchell. Assunta & The Light Orchestra biedt met Silent Revolution een album met tien smaakvolle liedjes met gloedvolle zang en bij vlagen fenomenaal gitaarspel. Jammer is dan ook dat ze “Roxanne” van The Police op hun eigen wijze hebben opgenomen. Het liedje is zo’n classic dat elke andere versie eigenlijk niet in de schaduw kan staan van het origineel. Dat geldt ook voor hun versie. Maar wat zeur ik, wanneer je “Roxanne” skipt heb je met Silent Revolution een intiem en sfeervol album te pakken voor de donkere zwoele avonden en nachten die er (hopelijk) in het verschiet liggen.

File: Assunta & The Light Orchestra – Silent Revolution
File Under: Ongemerkte revolutie
File Facebook: [Assunta & The Light Orchestra op Facebook]

The Franklin Electric – Blue Ceilings

Indica

The Franklin Electric komt uit het Canadese Montreal. Dat lijkt mij een aanbeveling omdat doorgaans bands uit Canada mij op de een of andere manier automatisch goed bevallen. Dat die vlieger toch niet altijd opgaat blijkt als ik naar Blue Ceilings luister, het tweede album van The Franklin Electric. Met de kwaliteit is eigenlijk weinig mis, de elf liedjes op dit album zijn goed in elkaar zittende emopopsongs. Zanger John Matte won er in Nashville zelfs in 2012 een compositiewedstrijd mee met zijn song “Old Piano”. Het liedje kwam op debuutalbum This Is How I Let You Down terecht dat goed ontvangen werd. Het tweede album trapt goed af met “I Know The Feeling” waarop meteen de emotionele stem van Matte opvalt die me aan de stem van Peter Liddle van Dry The River doet denken. Waar het Liddle wel lukt om me mee te slepen in zijn songs breekt het me bij Matte nog voor de helft van het album op. Dat komt doordat de songs vrijwel allemaal in het zelfde tempo en klankkleur doordreunen. Dat is niet bevorderlijk voor mijn aandacht en erger nog, ik ga me ergeren aan John Matte omdat hij maar in hetzelfde stramien voortdreint. Wanneer The Franklin Electric iets meer buiten de gebaande paden was getreden en de boel ook niet zo netjes hadden geproduceerd was Blue Ceilings wellicht een meeslepende en melancholische plaat geworden. Nu is het vooral een album voor op de achtergrond terwijl je met hele andere dingen bezig bent.

File: The Franklin Electric – Blue Ceilings
File Under: Muziek terwijl u……
File Facebook: [The Franklin Electric op Facebook]
File Twitter: [Tweets van The Franklin Electric]