Zoeken


Web www.fileunder.nl
Stonehead: Lady Gaga goes metal: https://dutchscene.nl/2015/08/21/lady-...
Prikkie: Wel mooi dat zo'n organisator niet voor de makkelijke weg ki...
Stonehead: Privénieuws over Thom Yorke: hij gaat scheiden. Je mag het n...
Prikkie: Lees ook het blog dat Rick Treffers er van bijhoudt: http://...
Prikkie: Jeetje. Twee maanden geleden is er nóg een bandlid bezweken:...
Ewie: Dank!
Vonx: Helaas, er zijn meer hondjes die fikkie heten. De The Juncti...
Stonehead: "Fabby" blijkt een oude Late of the Pier-song te zijn, en so...
stn: Destine heeft zijn destination bereikt. https://www.faceboo...
Stonehead: Franz is anders net weer prominent terug in hun FFS-gedaante...

Laatste recensies

The Late Call - Golden
Agusa - Agusa 2
Lynch Mob - Rebel
Bill Wells And Aidan Moffat - The Most Important Place in the World
Rock Candy Funk Party - Groove Is King
John Coinman - Already Are
Rachel Sermanni - Tied To The Moon
Guy Verlinde - Better Days Ahead
Daniel Norgren - Alabursy
Stearica - Fertile

Zonder woorden

The Hex Dispensers
WAND
Afterpartees
Enter Shikari
Viet Cong
The Maccabees
Dolomite Minor
The Districts
Allah-Las
Ought

Laatste interviews

Sophie Hunger
Aafke Romeijn
Sham 69
Woman's Hour
Nicole Atkins

Artikelen

Lowlands 2015: zondag napret
Lowlands 2015: zaterdag napret
Lowlands 2015: vrijdag napret
Lowlands 2015: Voorpret
Valkhof Festival 2015 - Napret - (woensdag t/m vrijdag)

Prijsvragen

Pere Ubu - Ticketactie
Tom Baxter
Friska Viljor - Remember Our Name
Brad - United We Stand
Die!Die!Die! - Harmony / Raketkanon - RKTKN#1

Contact

Mail
Colofon
Concertagenda door
Podiuminfo / Festivalinfo

podiuminfo



Volg File Under op de Twittert Natuurlijk heeft File Under een rss-dingetje  Voeg File Under toe aan je del.icio.us account!  Voeg File Under toe aan je bloglines account!  Voeg File Under toe aan je technorarit account! Hop aan je Symbaloo-account  Hop aan je Google-account



(The Hex Dispensers, 30 augustus, Vera, Groningen. Foto: Klaas)

The Hex Dispensers

Meer op File Under over The Hex Dispensers (4)



(Tapete Records)

The Late Call - GoldenJohannes Mayer, alias The Late Call, heeft het vast vaker gehoord. De in Stockholm wonende Duitser kan er ook niks aan doen dat zijn stem lijkt op die van Chris Martin. En dat zijn liedjes best wel wat weg hebben van de songs van Coldplay ten tijde van Parachutes, toen de band nog niet vermogend genoeg was om er een vette productie overheen te gooien. Golden is het vijfde album van The Late Call en ik vraag me af of het opgemerkt gaat worden. Het kwam namelijk al in april uit maar was mij tot nu toe nog geheel onbekend. Nu ik er naar luister snap ik dat. Om op te vallen in het overschot aan singer-songwriters moet je met iets bijzonders komen. Iets wat jou onderscheidt van de hele grote meute. The Late Call doet dat niet. De twaalf liedjes op dit vijfde album zijn niet slecht maar ze missen allemaal dat ene bijzondere waardoor je op het puntje van je stoel gaat zitten en na afloop het album weer opnieuw wil beluisteren. Ik vermoed dat ik Golden nooit meer zal beluisteren. De liedjes zijn te eenvormig en doen me te veel denken aan Coldplay en eerlijk is eerlijk, die hoor ik dan toch liever.

Meer op File Under over The Late Call (3)

File: The Late Call - Golden
File Under: Variaties op een (Coldplay)thema
File Video: [Golden (album teaser)]
File Facebook: [The Late Call op Facebook]



Stonehead
Leprous - The Congregation​

Prikkie
Warren Haynes feat. Railroad Earth - Ashes & Dust

Ludo
The Maccabees - Marks To Prove It

Gr.R.
Ought - More Than Any Other Day

DubbelMono
Samantha Crain - Under Branch & Thorn & Tree

Storm
Chelsea Wolfe - Abyss

Ewie
Foals - What Went Down

Janineka
Beach House - Depression Cherry

tBeest
Föllakzoid - III




(The Laser's Edge/ Bertus)

Agusa - Agusa 2Het Zweedse Agusa is genoemd naar het bosrijke dorpje waar de band feitelijk zijn sound vond, seventies symfonische rock en psychedelica met een stevige rand folk. Op het tweede album is er een nieuwe drummer, maar minstens zo belangrijk is de toevoeging van fluitiste Jenny Puertas. Agusa 2 bevat slechts twee songs, met de voor mij grotendeels onbegrijpelijke titels "Gånglåt Från Vintergatan" en "Kung Bores Dans". Maar wat maakt het uit, beide songs, respectievelijk twintig en achttien minuten lang, zijn toch instrumentaal. "Gånglåt Från Vintergatan" kent een verbazend catchy centrale melodie, waar in alle rust eindeloos omheen gemusiceerd wordt. Rustige opbouw, ruimte voor heerlijke orgel-, gitaar- en fluitsolo's en ondanks dat er niet wordt toegewerkt naar zoiets als een climax (of vijf climaxen, gezien de lengte) ben je sneller bij de twintig minuten dan je denkt. Ook in "Kung Bores Dans" wordt het nergens uitzinnig technisch vertoon. Weer is er sprake van een rustige, bijna bluesy basis, waarop vervolgens duchtig gejamd wordt. Je kunt er voor een beschrijving allerlei bekende namen uit de prog en psychedelica aanhangen, zoals de vroege Pink Floyd of Soft Machine, maar ik dacht ook regelmatig aan die andere psychedelische Zweden Siena Root. Die hebben er wèl zang bij en zijn regelmatig uitbundiger dan Agusa, maar met name het gebruik van het orgel heeft veel overeenkomsten. Maar ja, met de omschrijving instrumentale, folky symfo en psychedelica kun je nog steeds alle kanten op. Gelukkig zijn beide tracks online te beluisteren. Doe dat vooral.

File: Agusa - Agusa 2
File Under: Het Zweedse bosleven
File Audio: [Stream "Gånglåt Från Vintergatan"] ["Kung Bores Dans" op AgusaCamp]


(Frontiers/Rough Trade)

Lynch Mob - RebelGeorge Lynch is een rockgitarist van de moderne stempel: hij werkt zich een slag in de rondte met een stuk of vijf bands tegelijk. Tegelijkertijd is hij ook nog bezig geweest met de documentaire Shadow Nation (met daaruit voortvloeiend weer een band, Shadow Train) en bouwt hij custom gitaren onder de naam Mr. Scary Guitars. Het is inmiddels augustus en hij brengt met Lynch Mob zijn derde plaat van het jaar uit, na eerder Sweet & Lynch en Shadow Train. Lynch Mob mag een doorgangshuis van muzikanten zijn, met zanger Oni Logan, bassist Jeff Pilson en drummer Brian Tichy was er op dit album een gerenommeerde band aan het werk. Live zijn de laatste twee er al niet meer bij overigens, ook dat is het moderne rockleven. Sweet & Lynch was een forse tegenvaller, Shadow Train (met onder andere Slaviorzanger Gregg Analla) is heerlijk, waar komt Rebel op de schaal van waardering? In eerste instantie kon het me allemaal niet zo bekoren eerlijk gezegd. Vakwerk, maar weinig sprankeling. Tot ik tracks hoorde zonder het hele album te horen en die individuele tracks me toch erg goed bevielen. Meestal is dat een teken dat er iets schort aan de opbouw van een album. En inderdaad: in het begin van het album zitten nogal generieke songs. Goed uitgevoerd, compositorisch klopt het, maar het zijn geen songs waar je van recht overeind gaat zitten. Vanaf het bluesy "Jelly Roll" wordt dat een stuk beter. In "Dirty Money" lijkt zelfs met een gitaarsynthesizer te worden geëxperimenteerd, met een lekker knorrend gitaargeluid tot gevolg. Oni Logan is geen overdreven herkenbare zanger, zeker niet als hij "Pine Tree Avenue" begint met een David Coverdale-uithaal, maar hij is de geknipte zanger voor dit merendeels mid-tempo materiaal. Hij galmt lekker maar met mate en in songs als "The Hollow Queen" slaagt hij erin de zanglijnen een wat moderner tintje mee te geven. Het beste vind ik hem nog in de fijne John Sykes/Michael Schenker-achtige bluesy powerballad "Kingdom Of Slaves". Lynch' gitaarwerk is altijd tot in de puntjes afgewerkt en dat is ook nu het geval. Hij mag dan vingervlug zijn, meestal kiest hij juist voor een minder snelle, melodieuze solo. Tegelijkertijd zit het gitaarwerk ook buiten de solo's om vol prachtige details. Het is jammer dat het songmateriaal in het begin te wensen overlaat. Nu komt Rebel ergens tussen Sweet & Lynch en Shadow Train in.

File: Lynch Mob - Rebel
File Under: Stroeve start
File Video: ["Automatic Fix"] ["Testify"] ["War" (audio)] [LynchTube]



(Chemikal Underground)

Bill Wells and Aidan Moffat - The Most Important Place in the World.jpgTerwijl ik dit stukje tik is Lowlands 2015 in volle gang. Zestien jaar geleden stond Aidan Moffat daar, toen voorman van Arab Strap en al bekend als groot innemer. Het optreden duurde dertien nummers lang en tijdens elk nummer werkte hij een blikje bier weg. Toen de band het podium verliet stonden ze pontificaal op een rijtje op het drumpodium als een monument voor een nagelaten optreden. Het verscheiden van Arab Strap in 2006 kwam niet onverwacht. Het truukje leek op en we hoopten vooral dat het drankorgel het zou redden in zijn eentje. Een soloplaat met voorgedragen poëzie en proza, platen als L(ucky) Pierre en een album met The Best-Offs verschenen, Moffat ging trouwen en kreeg twee kinderen. En nu is er dan het tweede werkstuk met pianist Bill Wells. Sprechgesang, teksten over verlies, mislukte liefdes, drankmisbruik: in het universum van Aidan Moffat is niet zoveel veranderd sinds dat roemruchte optreden in 1999. Het verschil is dat de krakkemikkige drumcomputer nog maar een enkele keer van stal wordt gehaald en vervangen wordt door samples. Pianoballades vormen de hoofdmoot ("This Dark Desire", "VHS-C"), afgewisseld met een chaotisch, Beefheartiaans dronkemansminiatuurtje ("Lock Up Your Lambs") en jazzy, aan triphop refererende sferen ("Vanilia"). In Moffats teksten vinden we weer de nodige pareltjes, van uiterst ranzig, tot uiterst romantisch: "I was dreaming we'd lifted off, like Sandy and Danny in Grease Lightning [...] our tank full of hope and our trunk full of plans". Alsof de Tom Waits uit de jaren zeventig weer terug is, gelukkig en wel.

File: Bill Wells and Aidan Moffat - The Most Important Place in the World
File Under: Home is where the bottle used to be
File Video: [Any Other Mirror]


(door: Gr.R en Stonehead. / Foto's: Jorg)

Ought-2431-kl.jpg


De derde dag. Na twee dagen Lowlands, in de volle zon, ben je niet zo okselfris meer. De zon brandt alweer ongenadig hard, het luchtbedje is half leeggelopen en wellicht was het toch niet goed idee om naar de Brand Bijzondere Bieren Bar te gaan, gisteravond. Een fijne toevoeging, die bar. Ze keuze is niet echt bijzonder, de gewone Brand productiebieren, maar het is erg fijn, als afwisseling op het gewone bier.

Wellicht heeft de Lowlandsorganisatie daarop geanticipeerd door Bear's Den in de vroeg middag te zeggen. De kabbelende indiefolk van Bear's Den komt niet echt van de grond. Alsof het ook voor Bear's Den te vroeg is. Dan kon de overgang met Kenny B. niet veel groter zijn. De een zal zijn oeuvre beschouwen als vrolijke Caraïbische klanken, de ander beschouwt het als de Volendammisering van de reggae. Het helpt ook niet mee dat Kenny B. niet echt toonvast is.

Lees verder..


(Provogue/Mascot)

Rock Candy Funk Party - Groove Is KingNog voor de eerste noot is gespeeld is deze cd al geslaagd. De opening is namelijk voor MC Mr. Funkadamus, ofwel Billy Gibbons van ZZ Top. Hij keert nog twee keer terug op deze cd en elke keer is het een genot om te luisteren naar de diepe stem van Mr. Funkadamus. Alsof Rock Candy Funk Party introductie behoeft. Oh? Toch wel? Nou vooruit dan. Joe Bonamassa, bluesgitaargod en merchandisekoning, drummer en producer Tal Bergman (al enige tijd Bonamassa's drummer, maar daarvoor al werkzaam voor bijvoorbeeld MC Solaar en Herb Alpert), bassist Mike Merritt (Levon Helm, Conan O'Briens huisband) en gitarist Ron DeJesus (Tito Puente, Hugh Masekela). Officieel geen bandlid, maar op elke song vertegenwoordigd is toetsenist Renato Neto (o.a. Prince). Twee jaar geleden kwam het debuut We Want Groove uit, dat vooral jazzrock en fusion bevatte. Op Groove is King wordt een andere richting ingeslagen. Drums en bas leggen bijna (of helemaal) dancebeats neer, waarna de invulling met gitaar, orgel, synths en blazers meestal zorgt voor de de funk. Vergis je niet, dit is niet een verkapt Joe Bonamassa-album. De band is een uitvloeisel van een eerdere samenwerking van Bergman en DeJesus en Bonamassa sloot als laatste aan. Je zou dan ook nog eerder kunnen zeggen dat het een Tal Bergman-album geworden is, want alles begint met drums en percussie. Of bijna alleen percussie, zoals "If Six Was Eight". Natuurlijk zitten er fijne gitaarloopjes tussen, maar net zo vaak zijn het toetsen of blazers (o.a. Randy Brecker) die in de spotlights staan. Opvallend is de cover van Peter Gabriels "Digging In The Dirt" - vrijwel zonder vocalen. Afsluiter "The Fabulous Tales Of Two Bands" is zowaar een EDM mashup, met ook fragmenten van The Prodigy's "Firestarter". De rest is echter funk. Funk met rocktrekjes, funk met een dancefeel, funk met flarden wereldmuziek, er wordt lekker gevarieerd binnen het genre. Het is allemaal wat compacter en minder "kijk-mamma-zonder-handen"-muziek dan het debuut en dat is wat mij betreft een verbetering. Tegelijkertijd is het nog steeds muziek voor (wannabe) muzikanten, vooral door het ontbreken van zang. Vind je dat geen bezwaar, dan is Groove inderdaad King.

File: Rock Candy Funk Party - Groove Is King
File Under: Funkerdefunk
File Audio: ["Uber Station", download voor je e-mailadres op de site)
File Video: ["Don't Be Stingy With The SMPTE"] [CandyTube]




Kopen bij Bol


Kopen bij Bol -->
File Under wordt in de lucht gehouden door de servers van FXW