Pittig ding, die Delila Paz. Dat is het eerste wat bij me opkomt als ik Choose Your Killer van het New Yorkse The Last Internationale aan het draaien ben. Schuldig zijn stukjes tekst als ´your drugs, my veins´ en ´the I´m a lesbian, and still a whore´. Onstuimig gaat ze tekeer. Muzikaal is het vooral de gitaar van Edgey die mij doet denken aan The Kills, de band waar je bijna niet omheen kan. Hij tekende trouwens ook voor de eigen liedjes van het duo (in de studio uitgegroeid tot een kwartet en op het podium een trio) waar Paz nog een minimaal bijdrage mocht leveren. Al levert ze wel een heel aparte bijdrage in het afsluitende "Hoka He!" met Tiokaism Ghosthorse. Toch geloof ik Paz als ze de teksten van Edgey zingt en dat lijkt me de bedoeling. Haar stem doet aan Alison VV Mosshart van - daar zijn we weer - The Kills denken, maar ook Patti Smith wil ik hier eren. The Last Internationale levert met Choose Your Killer haar tweede album af, garagerock met een bluesy ondertoon. Gecoverd worden twee nummers van Elmore James ("It Hurts Me Too" en " Dust My Broom") en de traditional "House of the Rising Sun", waar ze deze klassieker aanpast naar het gezichtspunt van de vrouw. Pittig ding, noemde ik haar al, misschien is het opstandige gespeeld, maar ik ben om. Vette plaat die garagerock laat horen zoals ik die graag hoor. Komende zomer komen ze naar Europa. Nederland zag ik er nog niet tussen staan, maar nog wel veel gaten in het schema. Festivalprogrammeurs let u op!

# 

|

| Ewie | 16 mei - 14:57 | reacties (0)

Johnny Dowd heeft iets in te halen. Gedebuteerd rond zijn vijftigste met het briljante Wrong Side of Memphis, is hij nu, op een leeftijd waarop we hier onze AOW kunnen ontvangen, aan zijn twaalfde of dertiende plaat toe (afhankelijk van welke releases je meetelt zou je er ook zestien of zeventien kunnen tellen). En omdat 65 jaar ook voor Dowd blijkbaar een bijzondere leeftijd is, kijkt hij op No Regrets terug op de liefdes in zijn leven. Zonder spijt, inderdaad. De dames, vijftien in totaal, verdeeld over dertien songs, kende hij in levende lijve, als liefdespartners, van een afstandje of zelfs van het tv-scherm. Opener "Betty" is een monoloog, een telefoongesprek waar we alleen de stem van Johnny Dowd horen die een highschool-liefje belt. Hij wil zijn leren jas terug, vijftig jaar na dato. In zijn teksten is Dowd dus niet veranderd. Volgens de bio was het de afwezigheid van vaste drummer Brian Wilson die Johnny Dowd ertoe dwong om oude ritmeboxen en drumcomputers te gebruiken, maar ook als hij dat uit experimenteerzucht deed, hoeft hij zich er niet voor te schamen. Zo nu en dan klinkt het inderdaad als onhandig geknoei, maar even zo vaak zorgt het voor hetzelfde inventieve geluid waartoe zijn beperkte zang- en gitaartechniek hem dwingt.

# 

|

| DubbelMono | 16 mei - 08:57 | reacties (0)

Muzieklegende krijgt hulp van jonge fans, en maakt na een wat sukkelige periode ineens een vitaal album. Organist Booker T. Jones, gitarist Dennis Coffey, zangeres Mavis Staples en onze eigen Rob de Nijs deden het eerder. Dr John doet het nu, met hulp van Black Keys-gitarist Dan Auerbach en muzikanten die onder meer bij de Dap-Kings spelen. Mac Rebennack, geboren in 1940 in New Orleans, maakte eind jaren zestig, begin jaren zeventig een paar kruidige albums die nog altijd indruk maken. Neem Gris-Gris (1968), of In The Right Place (1973). Funk, jazz, blues en de voodoo-cultuur van Louisiana waren van invloed op Dr John, die op zijn beurt weer van invloed was op iedereen tussen Tom Waits en Beans & Fatback. Op de piekperiode volgde in de jaren tachtig en negentig een stroom aardige, doorgaans kalme albums. Met een opleving in 2008, toen hij zich op het album The City that Care Forgot boos maakte over de gevolgen van orkaan Katrina voor zijn geboorteplaats. De kleindochter van Rebennack suggereerde een samenwerking met Auerbach, die aanvankelijk live gestalte kreeg. En nu op plaat. Locked Down is een van de sterkste albums die ik dit jaar hoorde. Urgent, omdat Dr John een aantal nummers over de kredietcrisis zingt. Zoals in de sterke single Revolution, waarin hij ook nog ‘s een geweldige solo op het Farfisa orgel speelt. Mystieke New Orleans-cultuur komt aan bod in het onverstaanbare Eleggua, Ice Age is een bijzonder geslaagde poging om New Orleans funk te mengen met afrobeat. Nergens krijg je het gevoel dat de dokter zich jonger voordoet dat hij is, in de twee afsluitende nummers kijkt hij met enige tevredenheid terug op zijn rijke leven. De scherpe hooks van Auerbach en de nog altijd scherpe blik van de dokter bleken complementair, ze stuwen dit album op naar grote hoogten.

# 

|

| Guuzbourg | 15 mei - 14:57 | reacties (1)

Ik. Ik zit. Verbijsterd. Verbouwereerd. Van de kaart. Van de leg. Steeds weer. Hoe. Krijg. Hoe krijg je het voor elkaar. Was het binnen een jaar. Nee, het was korter. In een vloek en een zucht lijkt het wel. Tot twee keer toe lukt het om me - ware ik een kip - compleet van de leg te brengen. Alles. Alles staat stil. Niets beweegt, hoe zeer ze ook zijn best lijkt doen. Ik beweeg. De rest staat stil. Het is traag. Het lijkt dronken, of broodnuchter. Ik weet het niet. ’s Nachts. ’s Morgens. Bij een liefdevol belegde boterham kaas. Stil. Verdoofd. Onvermurwbaar. Als ik gelovig was, dan geloofde ik in jou. Zonder enig voorbehoud. Op de knieën. Prevelend. Waarom? Waarin? Waarvoor? Niemand snapt het. Ik ook niet. Dodelijk. Etherisch licht zwevend, maar een brok in de keel en zwaar op de maag. Tranentrekkend, onvoorwaardelijk liefdevol. Me van de sokken blazend door stil te staan. Een trein die vertraagt, het rode sein tergt, de paal die voorbij zoeft in een onheilspellend traag tempo. Gaat het goed? Gaat het fout? Het leven in slow motion, terwijl de tranen over mijn wangen biggelen. Moet het zo? Kan het zo? Ja, het moet zo? Ja, het kan zo? Niemand hoeft het te weten. Waarom ook? Waarom zou ik? Het is voor mij! Het is voor mij alleen. Niemand weet er van. Ik ga het ook nooit vertellen. Ik eet het op. Gulzig. Althans, zo lijkt het. Ten opzichte van mijn omgeving lijkt het een flits. Voor mij niet. Het is de ondraagbare lichtheid van het bestaan. Nee, nog lichter. Vluchtiger. Ongrijpbaar. Ondoordringbaar. Onvoorstelbaar. Onaantastbaar. Bloedmooi. Als de dolk door je hart voor de zoveelste keer voor het blok. De val die nooit eindigt. Rillingen van teen tot kruin. Gelukkig maar. Vredig sluit ik mijn ogen. Van binnen kolk ik op onnavolgbare wijze.

# 

|

| Storm | 14 mei - 20:57 | reacties (1)

Old Jerusalem, dat moet een gospel-cd zijn. Dat dacht ik toen ik deze schijf onder ogen kreeg. Mis. Old Jerusalem is de naam van een muzikaal project geleid en voornamelijk gedragen door de Portugese Francisco Silva en genoemd naar de song Old Jerusalem van Bonnie Prince Billy. In 2001 werd de eerste demo-cd uitgebracht en in de loop der jaren volgden nog vier albums. Het gelijknamige Old Jerusalem is de vijfde nakomeling van Silva. In interviews heeft Francisco Silva verklaard fan te zijn van Simon & Garfunkel. Misschien een beetje een te grote fan, want de muziek van Old Jerusalem lijkt erg op de idolen van Silva. Maar waar Paul Simon en Art Garfunkel grossieren in prachtige, melodieuze liedjes slaagt Silva daar in de verste verten niet in. Het boeit vrijwel nergens, de elf liedjes kabbelen in een monotone stroom aan me voorbij. Hier en daar heeft het ook nog wel wat weg van Kings of Convenience maar de aangename rust die van hun liedjes uitgaat mis ik hier ook al. Heel even is er een lichtpuntje bij het een na laatste nummer, "Candy Says". Maar goed, dat is dan ook een cover van The Velvet Underground. Old Jerusalem is typisch een geval van het ene oor in, het andere oor uit.

# 

|

| Janineka | 14 mei - 08:57 | reacties (0)

Een nieuwe tournee, een nieuwe live-cd en -dvd. Het studio-album The Final Frontier viel me wat tegen, omdat nummers soms wat te lang uitgesponnen waren - een conclusie die de heren inmiddels zelf ook getrokken lijken te hebben. En toch staan er op deze liveregistratie vijf nummers van dat album: "Satellite 15...The Final Frontier", "El Dorado", "The Talisman", "Coming Home" en "When The Wild Wind Blows". Ingebed tussen bekende klassiekers komen de songs heel wat beter over dan op het studio-album en met name "The Final Frontier" zal de liveset volgens mij nog lang blijven sieren. Iron Maiden rockt energiek als altijd door een set vol krakers, in een registratie die fraai is, zij het soms wat druk gemonteerd. Kortom, de concertregistratie is prima en veel meer valt daar niet over te zeggen. De tweede dvd is echter ook de moeite waard. In een anderhalf uur durende documentaire "Behind The Beast" wordt uitgebreid ingegaan op het reilen en zeilen tijdens een wereldtour. Niet hoe het voor de band is, dat gebeurde al in de documentaire bij Flight 666, maar over de logistiek. Vanuit de band zijn bassist/opperhoofd Steve Harris en ondernemer/piloot/part-time rockzanger B. Dickinson er veel bij betrokken, maar de aandacht gaat toch vooral uit naar alle anderen achter de schermen. Welke zaken er meegenomen worden, (wèl het gecharterde vliegtuig Ed Force One, verrassend genoeg niet de P.A., die wordt lokaal gehuurd), hoe het ingepast wordt, alle visumbeslommeringen voor band en crew, hoe per locatie eisen, faciliteiten en mogelijkheden weer kunnen verschillen en het dieptepunt: de twee gecancelde optredens in Japan, nadat dat land getroffen was door een aardbeving en tsunami. En fans, veel fans. Allemaal in zwarte Maiden-shirtjes en alle teksten meebrullend, van welk ras, welke nationaliteit of welke religie ze ook zijn. Daarnaast is de director's cut van de clip van "Satellite 15...The Final Frontier" te zien, een making of daarvan en de introfilm die op het podium werd gebruikt. Een Maidenoptreden zelf blijft een sensatie die nooit op een dvd te vangen is, maar deze dvd is de moeite waard. Zeker wanneer je zoals ik geïnteresseerd bent in het reilen en zeilen in misschien wel het grootste reizende rockcircus van dit moment.

# 

|

| Prikkie | 13 mei - 14:57 | reacties (0)

Wat is de overeenkomst tussen rappers en Drs. P.? Antwoord: rijms! Niet zo gek dus dat Top Notch medeverantwoordelijk is voor deze mooie verzameling van het werk van Heinz Polzer. Ook uitgeverij Nijgh & Van Ditmar heeft zich met dit project bemoeid. Vic van de Reijt zwaait daar de scepter en hij was samensteller van onder meer De Top 100 van Nederlandstalige Singles, De Nederlandstalige Cover Top 100 en Van Du tot Da Da Da. Compilé Complet bestaat uit 8 cd’s (180 liedjes!), waarop alle studio-opnames, aangevuld met een aantal live-opnames, te horen zijn. Het boek bevat een korte biografie, aantekeningen over het werk van Drs. P. en een interview. Toch blijft de tekst beperkt: de 36 pagina’s, bijna lp-formaat, worden vooral ingenomen door mooie, oude foto’s en platenhoezen. Het is een met aandacht en liefde gemaakt document in een mooie, handige verpakking. De uitgever van Leo Blokhuis’ Soundbooks zou er een voorbeeld aan kunnen nemen. Als we de cd’s doornemen vallen twee zaken op: Drs. P. is een enorme taalvirtuoos (maar dat wisten we eigenlijk al) en hij houdt er van om Russische en Zuid-Amerikaanse invloeden in zijn liedjes toe te passen. Daarnaast blijkt - onvermijdelijk - dat niet alles de tand des tijds heeft doorstaan. De klassiekers, en dat zijn er nogal wat, gelukkig wel.

# 

|

| DubbelMono | 13 mei - 09:57 | reacties (0)