Zoeken


Web www.fileunder.nl
Gerard de Boer: Geweldige artiest, zonder kapsones maar met enorme liefde vo...
Jacco van Opmeer: Intens genoten van concerten Yorick van Norden en Drivin' 'n...
Stonehead: Naaah! RIP de drummer :( http://www.factmag.com/2015/05/21/...
Stonehead: Ook lekker trippy; Legowelts Vaporware Tracks https://clone....
Stonehead: http://speld.nl/2015/05/20/u2-deed-mee-aan-het-songfestival-...
Stonehead: Mooie foto's van het concert in Doornroosje gisteren; http:/...
Stonehead: Er komt een remixalbum. Voorproefje van Kolsch; https://thum...
Stonehead: Over Virtual Insanity gesproken, de aardigste recente remix ...
Ludo: Eindelijk hieraan toegekomen. :) Een ervaring, inderdaad. Ma...
Stonehead: Er blijken foto's te bestaan van Nirvana in het Nevermind-zw...

Laatste recensies

Doug MacLeod - Exactly Like This
FM - Heroes And Villains
The Soft Moon - Deeper
Galar - De Gjenlevende
Death And Vanilla - To Where The Wild Things Are...
Bill Fay - Who Is the Sender?
Tigercats - Mysteries
The Ravenna Colt - Terminal Current
Peter Katz - We Are The Reckoning
Santa Cruz - Santa Cruz

Zonder woorden

Solèy
Kevin Morby
Queen Kwong
Suzanne Jarvie
Lynne Hanson
Puzzle Muteson
Chantal Acda
Daniel Norgren
Splendid
Ralph de Jongh

Laatste interviews

Aafke Romeijn
Sham 69
Woman's Hour
Nicole Atkins
Morning Parade

Artikelen

London Calling Loves Concerto - zondag
London Calling Loves Concerto - zaterdag
Oranjepop 2015 napret
Heartland 2015 - Napret
Heartland Festival 2015 - Voorpret

Prijsvragen

Pere Ubu - Ticketactie
Tom Baxter
Friska Viljor - Remember Our Name
Brad - United We Stand
Die!Die!Die! - Harmony / Raketkanon - RKTKN#1

Contact

Mail
Colofon
Concertagenda door
Podiuminfo / Festivalinfo

podiuminfo



Volg File Under op de Twittert Natuurlijk heeft File Under een rss-dingetje  Voeg File Under toe aan je del.icio.us account!  Voeg File Under toe aan je bloglines account!  Voeg File Under toe aan je technorarit account! Hop aan je Symbaloo-account  Hop aan je Google-account



(Reference Recordings / Music & Words)

Doug MacLeod - Exactly Like ThisEen beetje muziekhipster koopt tegenwoordig weer vinyl en dan uiteraard met een kleurtje. Ook al door de hoes ziet dat er veel mooier uit dan zo'n saaie veel te kleine cd. Maar of het nou allemaal beter klinkt, daar geloof ik eigenlijk niets van. Uiteraard moet het wel een kwalitatief goede cd zijn om de vergelijking aan te kunnen. Ik had even gemist dat er tegenwoordig nog serieus gekeken wordt naar cd-spelers met een betere kwaliteit. U begrijpt het ongetwijfeld, de cd die ik hier bespreek is zo'n cd en is een zogeheten hdcd-recording. Helaas heb ik niet zo'n speler, maar verkeerd klinkt de cd zo ook niet. Ik had echter verwacht dat muziekperfectionisten vooral in de klassieke muziek of progrock te vinden zijn, maar Doug MacLeod is een Amerikaanse bluesgitarist. Met alleen al negentien studioalbums heeft deze oude knar al een behoorlijke staat van dienst. En gitaarspelen, dat kan hij. Hij zingt (c.q. praat) de cd bij elkaar. Hij krijgt hulp van andere oude knarren die ook behoorlijk wat in huis hebben: Jimi Bott (drums), Denny Croy (bas) en Michael Thompson (piano). Het is alsof je er zelf bij de opnames bent. In elk van de elf songs staat een muzikale invloed van MacLeod centraal. Zo lijkt John Lee Hooker op bezoek in "Vanetta", Duke Ellington in "You Got It Good (And That Ain't Bad)", Jerry Reed in "Ain't It Rough" en zo kan ik er nog acht noemen. Het belangrijkste is echter dat het geen geforceerd idee is. Het past wonderwel. Doug MacLeod is dus niet van de afdeling bluesgeweld, maar wel van het laten horen hoe mooi muziek kan klinken. Hij was bovendien zo sportief om ook de andere muzikaten ruimte te geven. Zo staat in "Rigde Runner" het ritme centraal. Exactly Like This is een fijne cd die het bluestheater bij u thuisbrengt.

File: Doug MacLeod - Exactly Like This
File Under: Kwaliteitsblues
File Video: [Exactly Like This]
File Social: [Twitter] [Facebook]



(Frontiers/Rough Trade)

FM - Heroes And VillainsVorig jaar vierde FM het dertigjarige jubileum. Da's wat raar als je er van 1995 tot 2007 tussenuit bent geweest, maar vooruit. Feit is dat FM sinds 2008 een stabiele bezetting heeft met oerleden Steve Overland, Merv Goldsworthy en Pete Jupp, aangevuld met toetsenist Jem Davis en gitarist Jim Kirkpatrick. Die bezetting heeft nu alweer hun derde plaat gemaakt - naast Rockville II, eigenlijk een bonus-cd, én een viertal EP's. Deze zomer doen ze een festivaltournee waarbij ze onder andere Graspop en Bospop aandoen, en dan is het handig om wat nieuw materiaal te hebben. Heroes And Villains telt veertien tracks en een krap uurtje aan nieuw werk. Als vanouds is het AOR die je eerder met Amerikaanse acts zou associëren, vooral mid-tempo en met de nog altijd prachtige stem van Steve Overland - een soort licht nasale Rick Springfield. Daarnaast ontbreken ook de smaakvolle koortjes niet. De gitaren zijn nooit écht heavy, maar er is wel regelmatig ruimte voor solo's. Traditiegetrouw is de productie loepzuiver en ruimtelijk. Door dat alles valt het niet eens op dat de songs soms wel erg makkelijk in elkaar gedraaid zijn. Zelfs met een tekst als "Somedays I Just Wanna Rock 'n' Roll" komen ze weg. FM heeft zijn eigen succesformule: Amerikaans klinkende AOR, maar nét een stukje minder glad uitgevoerd dan bij veel van hun Amerikaanse tegenpolen. En die hebben natuurlijk geen Steve Overland - die op de afsluitende ballad "Walking With Angels" op zijn best is. Ondanks dat FM op dit album niet echt boven zichzelf uitstijgt, is Heroes And Villains een van de meest geslaagde AOR-platen van dit jaar. Dat zegt iets over de AOR-oogst, maar toch vooral over FM.

FM live zien kan hier: [ism Podiuminfo / Festivalinfo]
11 juli 2015 tot en met 12 juli 2015 op Bospop, Weert

File: FM - Heroes And Villains
File Under: Smakelijk vakwerk
File Video: ["Digging Up The Dirt"] [Heroes And Villains EPK] [FMTube]




(Captured Tracks / Konkurrent)

The Soft Moon - DeeperThe Soft Moon is ontstaan als een eenmansproject van Luis Vasquez uit San Fransisco. Deeper is het derde album na het zelfgetitelde debuut uit 2010 en Zeros uit 2012. Muzikaal beweegt het zich nog steeds op het gebied van jaren-tachtig klinkende (neo)post-punk en new wave (denk Bauhaus, Suicide, Joy Division), maar Deeper is scherper geworden met een extra sinistere sfeer, en ontwikkelt zich verder op het gebied van industrial. Waar het debuut nog bij vlagen echt gestroomlijnd klinkt, bijt Vasquez zich hier nog harder van zich af en sleurt hij ons verder mee naar de diepere donkere krochten van zijn verbeelding. Dat vergt wat inbeeldingsvermogen en maakt het lastig te behapstukken, zoals ik dat ook kan hebben met bijvoorbeeld Suuns. Zo schuurt "Black" in verontrustende suspense, klinkt "Without" ongemeen desperaat en sleurt "Desertion" je mee in kille eenzaamheid. Als tegenwicht is "Deeper" dan luchtiger met z'n vrijelijke percussie, en "Far" en "Feel" zijn nog redelijk luchtige en dansbare post-punk-nummers. De nodige variatie wordt dus gevonden. Zo is ook "Wrong" een dik stuiterend electroclash-achtig nummer, terwijl "Wasting" even daarvoor juist een mooi rustpunt biedt met een melancholisch Depeche Mode-achtig nummer, waarop ook aardig gezongen wordt. Op Deeper is de zang überhaupt prominenter aanwezig dan op de eerder albums, hoewel het op een aantal nummers lelijk is vervormd door een wat bubbelende echo. Maar over het geheel is het een intrigerende derde worp van The Soft Moon. Grotendeels beklemmend, vervreemdend, luguber en inktzwart, maar met genoeg lucht om te kunnen ademhalen. En als je het aandurft volgt nog prijsnummer "Being" op het einde als beloning, met een schreeuwende en kolkende effectenstorm tot slot. En dan weet je dat de verlossing snel volgt.

The Soft Moon live zien kan hier: [ism Podiuminfo / Festivalinfo]
28 mei 2015 tot en met 30 mei 2015 op Primavera Sound, Barcelona
5 juni 2015 in Melkweg, Amsterdam
18 juli 2015 tot en met 24 juli 2015 op Valkhof Festival, Nijmegen
20 augustus 2015 tot en met 23 augustus 2015 op Zomerparkfeest, Venlo

File: The Soft Moon - Deeper
File Under: Verlos ons van het kwade
File Video: ["Want"]
File Social: [Facebook] [Twitter]



(Door Theo & André)

Tobias Jesso Jr.
Tobias Jesso Jr. mag de zondag openen op het buitenpodium. Maar omdat uw recensent vanmorgen wat moeilijk uit de veren kon komen pikken we slechts een paar liedjes mee. Wat vooral opvalt is dat hij zijn gevoelige kippenvel-liedjes aan elkaar praat met een grofgebekte opgewektheid. Bij deze 'navelstaarderige' singer-songwriter hoeven we niet bang te zijn dat hij zichzelf nog eens wat aandoet. Daarvoor is de mens Tobias Jesso Jr. véél te opgewekt.

Dana Zemtsov
Na de gevoelige jongemannen-muziek van Tobias Jesso Jr. verruilen we het buitenpodium voor de IJ-zaal voor een heus klassiek optreden. Daar spelen het piepjonge viooltalent Dana Zemtova en pianiste Cathelijne Noorland composities van hun nieuwste album Romantic Metamorphoses en dat maakt diepe indruk, niet eens zozeer door de betoverende looks van beide dames, maar vooral door het zichtbare spelplezier en bijna achteloze virtuositeit. Bij Dana volgt de mimiek van haar gezicht haar vioolspel op de voet. Iets wat vooral bij het door haar opa gecomponeerde 'Melodie im alten still for viola & piano' goed zichtbaar is. Dan krullen haar mondhoeken bij de vrolijke passages fier overeind, terwijl bij de melancholische passages een diepe bedroefde denkrimpel op haar voorhoofd verschijnt. Uw recensent gaat naar afloop dan ook trots naar huis met een gesigneerde CD van beide diva's. Een vroeg (en verrassend) hoogtepunt op deze dag waar voor de rest toch vooral de nadruk zal liggen op indiepop, folk-met-een-'twist of soul' en een vleugje elektronica.

Lees verder..


(Bertus)

Galar - De GjenlevendeWaarom klinken blackmetaldrums altijd zo belabberd? Die dubbele bassdrum klinkt net als het kattenluikje bij mijn buren. Flepflepklep. Zoiets. Verder is dit conceptalbum van het uit de marinestad Bergen afkomstige Galar alleraardigst in zijn opzet. Je moet die jongens ook niet boos maken, want voordat je het weet staan ze je 's nachts op te wachten met een brandende fakkel in hun geschminkte echte mannenklauwen. Het concept is zoals alle Noorse metalbands; de winter aldaar is lang, donker en koud. Daar kun je over doormalen en lekker lezen (het aantal bibliotheekpasjes is exorbitant hoog in vergelijking met andere Europese landen) of je kunt erover doormalen en muziek maken. Tja en Galar doet dat met een Paradise Lost-aanpak en koppelt gedragen Teutoons symfonisch gebulder af met folky interludes, klassieke piano en hoorngeschal. Wat mij het meest bevalt zijn de dissonante gitaarpartijen die alle gedragenheid extra lading meegeven. Enorm meeslepend. Maar, laat de volgende keer in godsnaam de productie van de drums over aan een goede knoppendraaier met oren aan zijn hoofd.

File: Galar - De Gjenlevende
File Under: blackmetalfolk en gedragen klassieke invloeden



(Door Theo en André)

Afgelopen weekeinde organiseerde London Calling London Calling Outdoor, of London Calling Loves Concerto zoals het op het affiche stond, in de Tolhuistuin in Amsterdam. Dit feestje werd georganiseerd ter ere van het 60 jarig bestaan van Amsterdams beroemdste platenzaak Concerto. En waarom dat onder de vlag van London Calling gebeurde, aangezien er minstens zoveel Nederlandse als Scandinavische acts op het affiche stonden, is mij niet helemaal duidelijk. Maar een kniesoor die zich daar druk om maakt. Want een fijn affiche was het. En hoewel de temperatuur afgelopen weekeinde nauwelijks boven de twintig graden uitkwam waren de weergoden het festival ook gunstig gezind. Waardoor het ook goed toeven was bij de bands die in de tuin speelden. En hoewel hoewel oudgedienden Bettie Serveert (op zaterdag) en The Undertones (op zondag) de onbetwiste grote namen waren die het publiek moesten trekken blonk het festival vooral uit in knisperende nieuwe en vernieuwende indiepop en rock.

Lees verder..


(Solèy, 19 mei, Rotown, Rotterdam. Foto: Leonie)

Solèy



(Fire)

Death And Vanilla - To Where The WildNee, dit is niet de soundtrack die hoort bij het bekende kinderboek Max en de Maximonsters (oorspronkelijke titel Where The Wild Things Are). Nee, dit is ook geen promoalbum om mensen naar het Where The Wild Things Are Festival (in zwemparadijs De Eemhof of all places) te lokken. Niets daarvan, we hebben het hier over het derde album van Death And Vanilla, een hip trio uit Zweden. Hip en verantwoord is het zeker, want als je door de Britse kwaliteitskrant The Guardian recent nog tot "new band of the week" bent uitgeroepen doe je vast iets goeds. En goed is het zeker wel wat ze laten horen. Met een basis van niet al te opdringerige elektronica, traditionele instrumenten als xylofoon en orgel en melancholieke, dromerige zang (wie dacht er dat alleen Franse meisjes zuchtmeisjes genoemd mogen worden?) is To Where The Wild Things Are... een heerlijke luistertrip. Een beetje sixties, een beetje lounge, een beetje shoegaze, het is een beetje de sfeer die bands als Still Corners en Widowspeak weten neer te zetten. En daar is niets mis mee. Hoofdtelefoon op en lekker met ze mee zweven, ik zet 'm nog een keertje op!

Death And Vanilla live zien kan hier: [ism Podiuminfo / Festivalinfo]
14 september 2015 tot en met 20 september 2015 op Incubate, Tilburg

File: Death And Vanilla - To Where The Wild Things Are...
File Under: Lekkere trip
File Audio: [Soundcloud]
File Social: [Facebook]
File Video: [California Owls]


(Dead Oceans / Konkurrent)

Bill Fay - Who Is the Sender?'De altijd moeilijke tweede plaat' is een van de ergste clichés die je als recensent kunt gebruiken. Typisch zoiets waar je naartoe gaat redeneren als je eenmaal in het cliché gelooft. Bij Bill Fay kun je
je echter afvragen hoe het schrijven van songs voor dit album is verlopen. Voor Life Is People had hij - na in 1970 en 1971 platen uitgebracht te hebben - veertig jaar inspiratie getankt, dit album volgt 'maar' drie jaar op dat album. Met hetzelfde team, met onder andere producer Joshua Henry en gitarist Matt Deighton, nam Fay dertien eigen songs op. Fays ingetogen maar hypnotiserende stem staat uiteraard weer centraal. "War Machine" is een mooi voorbeeld van een Bill Fay-song: een niet al te vrolijke tekst met veel verwijzingen naar de natuur, piano en stem in het middelpunt. Strijkers spelen een fraaie rol in het titelnummer, waarin de piano lang geheel achterwege blijft. In "World Of Life" hebben de blazers een prominente rol. Meestal zijn de andere instrumenten echter slechts details zijn bij zang en piano. Het zijn overigens wel móóie details, die steeds weer bijdragen aan de sfeer. Een enkele keer wordt dat doorbroken, zoals met de dissonante gitaarsolo in "How Little" die dan des te harder binnenkomt. Daarmee blijft bovendien de balans in orde, want dertien songs lang alleen maar ingehouden en traag gaat ook niet werken. Die karakteristiek is echter wel op het album als geheel van toepassing. Net als bij Life Is People wordt het mooi opgebouwd, op een manier die me wel eens aan het meest ingetogen werk van Tom Waits doet denken. Qua stem is er natuurlijk bijna geen groter contrast denkbaar dan tussen Fay en Waits. Het is waar, de verrassing van het debuut is eraf, maar met Who Is The Sender? laat Fay horen dat het debuut-dat-geen-debuut-was bepaald geen toevalstreffer is geweest.

Meer op File Under over Bill Fay (2)

File: Bill Fay - Who Is the Sender?
File Under: De prima tweede plaat
File Video: ["War Machine" (lyric video)]



(Kevin Morby, 18 mei, Vera, Groningen. Foto: Klaas)

Kevin Morby

Kevin Morby live zien kan hier: [ism Podiuminfo / Festivalinfo]
28 mei 2015 tot en met 30 mei 2015 op Primavera Sound, Barcelona
1 juni 2015 tot en met 5 juni 2015 op Beaches Brew, Hana - Bi
4 juni 2015 tot en met 6 juni 2015 op Optimus Primavera Sound, Porto
19 juni 2015 tot en met 21 juni 2015 op Best Kept Secret, Hilvarenbeek



(Fortuna Pop!/Konkurrent)

Tigercats - MysteriesTigercats, je kunt ze beter niet op straat tegenkomen. De band Tigercats klinkt als naam gevaarlijk, maar hun geluid is dat allerminst. Het vijftal komt uit Londen en kenmerkt zicht door van die typische Britse catchy liedjes te maken, waarbij zowel een indie- als een folkrandje aanwezig is. Een band niet uniek in zijn soort, maar wel van een soort die je toch op menig zomerfestival tegen zal komen. Hun tweede album Mysteries kwam in februari uit en dat is wat vreemd, omdat de muziek totaal niet bij de winter past. Het is meer een zomerplaat. Grappig dat het net klinkt of de plaat ergens live is opgenomen. Met name door de lichte echo die er over de liedjes hangt, lijkt het net of de muziek via de wind over het terrein wordt geblazen. Waarbij wel gezegd moet zijn dat je dan op een gunstige plaats staat. Tigercats heeft met de wat geknepen stem van Duncan Barrett een zanger waar je je aan zou kunnen storen. De stem van toetseniste Laura Kovic die af en toe opduikt is wat minder opvallend, maar niet een waar je je aan zou kunnen storen. De gitaarpartijen maken het lekker smeuïg, maar ook de viool is een goede aanvulling op het geluid. Het is alleen jammer dat de blaaspartijen wat gladgestreken zijn in de productie. Maar ja, het gaat niet om de individuele kwaliteiten en stoerdoenerij, maar om het totaalgeluid en daar is prima mee te leven. Sterker nog, ik zou ze best wel tegen willen komen ergens op een festival. Ik ken heel wat mindere bands hun soort.

File: Tigercats - Mysteries
File Under: Aaibare Londense tijgers
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [Hun VimeoKanaal]
File Social: [Twitter] [Facebook]



(Karate Body)

The Ravenna Colt - Terminal CurrentJohnny Quaid kennen we nog als gitarist bij My Morning Jacket. Met The Ravenna Colt heeft de uit Kentucky afkomstige muzikant zijn nieuwe kader gevonden om Americana te koppelen aan folk, country en bluegrass. Bovendien heeft hij een thuis gevonden in Boise, de hoofdstad van de staat Idaho. Die innerlijke rust heeft ervoor gezorgd dat Quaid zonder schroom zijn ideetjes omzette in verhaaltjes voor het slapen gaan en die van een passende soundtrack voorzag op dit tweede album van de band. Heel eerlijk, lief en vooral ontroerend en ontwapenend. Na alle strubbelingen binnen My Morning Jacket, zijn gezinssituatie, zijn zwerftochten en zijn relaties is Terminal Current een persoonlijk dagboek geworden met prima liedjes. Quaid is erbij gebaat en niemand anders.

File: The Ravenna Colt - Terminal Current
File Under: Persoonlijk muzikaal dagboek



(Queen Kwong, 17 mei, Sugar Factory, Amsterdam. Foto: Jorg)

Queen Kwong

Queen Kwong live zien kan hier: [ism Podiuminfo / Festivalinfo]
28 augustus 2015 tot en met 30 augustus 2015 op Reading/Leeds festival, Reading & Leeds



(Plaid Shirt Music/Fontana)

Peter Katz - We Are The ReckoningOver het algemeen kan ik muziek die uit Canada komt om de een of andere reden zeer waarderen. Er hangt daar vast iets in de lucht en de Canadese grond moet muzikaal wel zeer vruchtbaar zijn. Dat er ook uitzonderingen zijn op deze regel, bevestigt de Canadees Peter Katz. Deze singer-songwriter probeert me in zijn biografie nieuwsgierig te maken voor zijn derde album We Are The Reckoning. Hij wilde muziek maken die hij nog nooit had gemaakt en trad daarbij uit zijn comfortzone om daardoor te doen wat hij nooit voor mogelijk had gehouden om vervolgens apetrots te zijn op het resultaat, zo jubelt hij. Sjonge, wat ga ik nu voor iets prachtigs horen, denk ik handenwringend na het lezen van deze verwachtingsvolle tekst. Valt dat even tegen. We Are The Reckoning bevat elf folkpopliedjes die rustig voortkabbelen en me niet uit mijn sluimerstand kunnen halen. Op zich niet slecht maar zeker niet opzienbarend of onderscheidend. "Dark", wat hij samen zingt met de Schotse Rachel Sermanni en "Brother" met landgenoot Royal Wood zijn de lichtpuntjes op dit verder er weinig toe doende album. We Are The Reckoning was Peter Katz' eigen benoemde onderscheidende magnum opus, maar is voor mij een album waarvan er zoveel zijn.

Meer op File Under over Peter Katz (5)

File: Peter Katz - We Are The Reckoning
File Under: Inwisselbaar
File Video: [We Are The Reckoning]
File Facebook: [Peter Katz op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Peter Katz]



DubbelMono
Jacco Gardner - Hypnophobia

Ludo
Bill Fay - Who Is The Sender

Stonehead
You Love Her Coz She's Dead - New Superheroes & Demos

tBeest
Faith No More - Sol Invictus

Storm
Chantal Acda @ Dominikanerkirche Münster

Prikkie
Electric Light Orchestra - Out Of The Blue

Janineka
Belle Of Louisville - Delta Blues & Southern Country EP

Ewie
Guantanamo Baywatch - Darling... It's Too Late



(Spinefarm)

Santa Cruz - Santa CruzSanta Cruz is een Fins gezelschap dat gestaag vooruitgang heeft geboekt. Na de start in 2007 hebben ze eerst Finland platgespeeld, om vervolgens een EP uit te brengen, Finland nóg eens plat te spelen en met het debuut Screaming For Adrenaline uit 2013 in de achterzak gingen ze op tournee in het buitenland. Ze hebben de tijd genomen om het vak te leren en dat is ook op opvolger Santa Cruz te horen. Als inspiratiebronnen noemen ze Skid Row en Guns N'Roses. Dat is best begrijpelijk, zij het dat er wat meer (eighties) Skid Row in zit dan Guns N'Roses. De heren schrijven namelijk heel erg catchy deuntjes die soms verrassend dicht tegen pop aanhangen, om die vervolgens met flink wat volume uit te voeren. Luister maar eens naar "My Remedy", daarvan zou je ook prima een popversie kunnen maken, maar bij Santa Cruz komt er juist een heerlijke gitaarsolo doorheen vliegen. Santa Cruz pretendeert niet de muziekwereld op zijn grondvesten te laten trillen, dus zo moet je ze ook niet beoordelen. Het is in feite gewoon goed uitgevoerde eighties-rock met een productie van 2015. Catchy liedje, koortjes in het meebrulrefrein, een heavy productie en elk nummer voorzien van een lekkere solo, meer is het niet. Maar vooral ook niet minder. Elke track is goed gemaakt, licht verteerbaar en stevig rockend. Vermenigvuldig dat met tien en je hebt een album dat een hele dikke voldoende krijgt. Trillende grondvesten of niet.

Meer op File Under over Santa Cruz (2)

File: Santa Cruz - Santa Cruz
File Under: Pretrock per strekkende meter
File Video: ["My Remedy"]["We Are The Ones To Fall"]["Wasted & Wounded"]



(Suzanne Jarvie, 15 mei, Vanslag, Borger. Foto: Klaas)

Suzanne Jarvie



(Muziekpromotor)

Stage Republic - FirstageCorjan de Raaf is acteur en muzikant. Als Stage Republic koppelt hij disco aan new wave, 80's wave, pop en progrock. Althans, dat doet hij nu. Als een gladde aal laat hij zijn synthesizer-riedeltjes los op wat lichte vocoder-refreintjes. A-Ha is weer bij elkaar. Roxette ook en blijkbaar geeft dat De Raaf de kracht om het Scandinavische geluid van de jaren '80 en '90 nog eens extra kracht bij te zetten. Tja, het is pop met wat verloren gitaarpartijen. En, er is bijzonder goed over nagedacht. Muzikaal klopt het allemaal als een bus. Dat doet het werk van Chris de Burgh en Toto ook. Ik ben echter geen fan, omdat het mij te gelikt en te geproduceerd overkomt. Ik hoor te weinig bezieling. De goede man mag zelf Porcupine Tree als invloed opvoeren, ik hoor vooral tweederangs artiesten terug. En, volgens mij zitten maar weinig mensen te wachten op een glorieuze terugkeer van acts als Howard Jones, Alphaville en soortgelijke tijdgenoten. Ik kan me vergissen, want zojuist begreep ik dat Roxette ram-en-ram-uitverkocht is. Wat kan ie lekker musiceren hè, die Corjan de Raaf!

File: Stage Republic - Firstage
File Under: Tenenkrommende pastiches



(Lynne Hanson, 15 mei, Vanslag, Borger. Foto: Klaas)

Lynne Hanson

Meer op File Under over Lynne Hanson (2)



(Voodoo Rhythm / Clearspot)

Juke Joint Pimps - Boogie Pimps.jpg"This recording has been done the way recordings are meant to be done: played live by real human beings, straight onto 2 inch tape, with very few overdubs and without all the digital bullshit that makes a lot of today's music sound like sterilized, bleached diarrhea." Daar kunnen we het mee doen. Wel jammer dat ze toch nog een paar overdubs nodig hadden: wat mij betreft hadden die foutjes er gewoon in mogen blijven zitten. Mighty Mike - in Duitse blueskringen een naam - en T-Man begonnen als trio The Juke Joint Pimps, maar spelen al weer jaren met z'n tweeën vanuit thuisbasis Keulen. Drummer Mighty Mike zingt en speelt harmonica, T-Man is de gitarist en gromt en grauwt mee op de achtergrond. Ze proberen de blues niet opnieuw uit te vinden, al schrijven ze de meeste van hun nummers zelf, maar proberen het gevoel van ouwe juke joints te doen herleven. Zoals wel vaker bij dit soort bands is het beste nummer op de plaat een cover: Willie Dixon's "You'll Be Mine" (helaas voor The Juke Joint Pimps vrijwel niet te verbeteren opgenomen door Howlin' Wolf). Toch is Boogie Pimps best een aardige plaat, ondanks dat alle bluesrockclichés voorbijkomen: het duo heeft hoorbaar lol in wat ze doen en de productie is voortreffelijk vet en lekker direct.

Meer op File Under over The Juke Joint Pimps (2)

File: The Juke Joint Pimps - Boogie Pimps
File Under: Blues im Bierstube
File Video: [That's The Way To Boogie]




Kopen bij Bol


Kopen bij Bol -->
File Under wordt in de lucht gehouden door de servers van FXW