Jane Weaver – Modern Kosmology

Als ik zangeressen als Jane Weaver hoor moet ik altijd aan File Under-collega André denken. Jane Weaver kun je indelen in de categorie elektropop. Popliedjes met flink veel synths, elektro en andere vreemde en minder vreemde geluiden. Het is een genre waar ik veel minder ‘in zit’ dan bijvoorbeeld André, die via de social media me kennis laat maken met veelal zangeressen in dit genre. Als ik naar Modern Kosmology luister, het alweer zevende album van de zangeres uit Liverpool, hoor ik echter ook veel wat mij als liefhebber van melodieuze liedjes kan bekoren. Voordat Weaver in 2002 solo ging zat ze in het Britpopbandje Kill Laura. En met solo bedoel ik ook echt solo, want Weaver schrijft, speelt en produceert alles zelf. Knap hoe ze vele invalshoeken verkent op dit album. Nummers als “H>A>K”, “Did You See Butterflies?” en “The Architect” doen denken aan de elektropop zoals Goldfrapp in haar begindagen maakte. In “Loops In The Secret Society” en “Ravenspoint” verwerkt ze new-wave achtige psychedelica in songs die teruggrijpen naar de jaren ’80. Wat Jane Weaver echt onderscheidt zijn haar goede, melodieuze songs zoals “Slow Motion”, “The Lightning Back” en “Valley” waarin te horen is dat Weaver ook zonder hulp van elektronika goed kan zingen. Modern Kosmology is een knap geconstrueerd en fascinerend album dat mij verrast heeft door niet alleen uit het elektropopvaatje te tappen maar allerlei stijlen en invloeden erbij te halen en ook nog goede en melodieuze liedjes te maken. Volgens mij heb ik Jane Weaver nog niet op André’s facebookpagina voorbij zien komen dus bij deze is dit ook mijn tip voor hem.

File: Jane Weaver – Modern Kosmology
File Under: Onaards en toch toegankelijk
File Facebook: [Jane Weaver op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Jane Weaver]

Nicole Atkins – Goodnight Rhonda Lee

Single Lock

Wonderlijk toch hoe het kan gebeuren dat er bepaalde muzikanten zo onder de radar blijven en niet de aandacht krijgen die ze eigenlijk wel verdienen. Neem nu Nicole Atkins. Ik ken weinig zangeressen die zo bloedmooi, hartstochtelijk en smachtend kunnen zingen. ‘Happy people have no stories’ wordt wel eens gezegd en wellicht dat dit haar doorleefde zangstijl verklaart. Atkins was namelijk behoorlijk verslingerd aan de alcohol. In 2015 besloot ze dat het zo niet langer kon en kickte ze af in een ontwenningskliniek. Daar ontmoette ze een hiphopproducer die haar ogen opende. Hij vertelde haar dat ze heel goed is maar dat ze moest stoppen met de ‘indierock-bullshit’ die ze tot dan toe maakte en zich moest richten op wat ze IS, een soulzangeres. Dat had de man heel goed gezien. Op haar vierde album Goodnight Rhonda Lee, Rhonda Lee was eerst haar bowlingnaam en later haar alias wanneer ze dronken was, neemt Atkins afscheid van de indierock en de alcohol. En wat een schot in de roos is dat. Atkins klinkt als een eigentijdse mix van Bobbie Gentry, Dusty Springfield en Glenn Campbell. Een snufje country, een beetje jazz en blues maar vooral heel veel soul in de meest melancholieke zin van het woord. Het lijkt alsof de jaren zestig herleven in soulpopnummers als “Listen Up”, “Sleepwalking” en “Darkness Falls So Quiet”. Nog mooier is het als Atkins wat gas terugneemt zoals in “Colors” of wanneer ze bijna gaat croonen in het prachtige “A Night Of Serious Drinking”. Maar Nicole Atkins komt het best tot haar recht als ze zwoegt, smacht en smeekt zoals in het schitterende, samen met Chris Isaak geschreven, “A Little Crazy” en iets ingetogener in afsluiter “A Dream Without Pain”. Het heeft tien jaar, drie albums en een alcoholverslaving gekost voordat Nicole Atkins haar ware vorm vond. Goodnight Rhonda Lee sluit haar benevelde periode af en is het eerste album van Atkins waarop echt alles klopt.

File: Nicole Atkins – Goodnight Rhonda Lee
File Under: Voltreffer
File Facebook: [Nicole Atkins op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Nicole Atkins]

Paradisia – Sound Of Freedom

Ik kan de woordspelingen al raden die het Londense trio Paradisia ten deel zullen vallen bij besprekingen van hun debuutalbum Sound Of Freedom. Drie stemmen en ook nog een harp, dat moet wel hemels of op zijn minst paradijselijk klinken. Ik vind dat nogal tegenvallen. De seventies folkpop die het drietal maakt is degelijk en verzorgd en de dames zingen prima. Maar bij paradijselijke klanken stel ik me voor dat ik op zijn minst van begin tot eind geboeid ben en zelfs meer dan dat. Ik kan halverwege al niet kan ophouden met gapen omdat de twaalf liedjes wel erg eenvormig klinken. Het tweede nummer (“Warpaint”) en daaropvolgend het derde nummer (“Idea Of You”) zijn nog wel leuke popliedjes maar daarna wordt het wel erg saai in hun walhalla. Daar kan Springsteens “Dancing In The Dark” zelfs niets aan veranderen. In de versie van The Boss is het een song waar je een goed humeur van krijgt, in de slow-motion versie van Paradisia gedegradeerd tot saai en monotoon. In het zelfde genre damestrio’s kun je mijns insziens beter een plaat opzetten van HAIM, zij hebben catchy songs, of van The Wild Reeds die wat spannender en grilliger zijn. Het paradijs van Paradisia is mij te flets.

File: Paradisia – Sound Of Freedom
File Under: Kleurloos
File Facebook: [Paradisia op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Paradisia]