Zoeken


Web www.fileunder.nl
Stonehead: lalalalala https://twitter.com/TheMediaTweets/status/5116507...
Prikkie: Sound City-eigenaar Tom Skeeter is overleden: http://www.rol...
Stonehead: Nog meer Grimes-nieuws (er wordt gehypet, kennelijk): ze zou...
Stonehead: Hun drummer is overleden, meldt OOR. Ouch. http://oor.nl/#!/...
Stonehead: Een liedje over zeilmeisje Laura Dekker. https://www.youtube...
Stonehead: Knappe mindfuckvideo bij het nieuwe nummer "Space Gsus", van...
Ludo: ik heb het boek later ook gekocht (maar wel gewoon full-pric...
Ruben: Mij dus wel :D Zo zie je maar. over smaak...ik vind het ee...
Stonehead: Ook exact tien jaar na dato een nieuwe discoremix: https://w...
Prikkie: Jimi Jamison is onverwacht overleden, 63 jaar pas: http://ul...

Laatste recensies

Vessel - Punish, Honey
The Acid - Liminal
Ryan Adams - Ryan Adams
IQ - The Road Of Bones
Ava Luna - Electric Balloon
Opeth - Pale Communion
Status Quo - The Frantic Four's Final Fling
Von Pariahs - Hidden Tensions
U2 - Songs of Innocence
The Echelon Effect - Atlantic / Pacific

Zonder woorden

Action Beat ft. G.W. Sok
Massive Attack
The Charm The Fury
Papa Roach
The Opposites
Splendid
Nausica
Krach
Gruppo di Pawlowski
The Virgin Army

Laatste interviews

Bob Mould
Epica
Wild Beasts
Wye Oak
Go Go Berlin

Artikelen

Pukkelpop 2014 - Napret
Lowlands 2014 napret: de zondag
Lowlands 2014 - Napret: de twitter (zó meta)
Lowlands 2014 - Napret: de zaterdag
Lowlands 2014 - Napret: de vrijdag

Prijsvragen

Tom Baxter
Friska Viljor - Remember Our Name
Brad - United We Stand
Die!Die!Die! - Harmony / Raketkanon - RKTKN#1
Crossing Border 2012 Voorpret

Contact

Mail
Colofon
Concertagenda door
Podiuminfo / Festivalinfo

podiuminfo



Volg File Under op de Twittert Natuurlijk heeft File Under een rss-dingetje  Voeg File Under toe aan je del.icio.us account!  Voeg File Under toe aan je bloglines account!  Voeg File Under toe aan je technorarit account! Hop aan je Symbaloo-account  Hop aan je Google-account



(Action Beat ft. G.W. Sok, 10 september, Incubate, Textielfabriek, Tilburg. Foto: Tom)

Action Beat ft. G.W. Sok

Meer op File Under over Action Beat (2)



(Tri▼Angle)

Vessel - Punish, Honey"Vandaag ga ik alles eens helemaal anders doen", mompelt Willem-Alexander. Hij trekt twee kleuren sokken aan, hinkelt langzaam naar de keuken en sleept een stoel over de grond met zich mee. Gaat op de stoel zitten, staat weer op, gaat toch maar weer zitten en begint zijn ontbijt samen te stellen aan de reeds gedekte tafel. Aan standaard ingrediënten doen we vandaag niet, besluit hij. Hij roert eerst wat boter en geitenkaas tot een prutje op zijn bord, legt er vervolgens een kale boterham bovenop, overgiet die met de thee, pakt een lepel en begint te eten. Het wordt een smeerboel, maar ach. Willem-Alexander wordt er melig van. "Leden van de Staten-Generaal!" roept hij verrukt uit het raam, terwijl hij zijn boxershort met een deftig, net te overdreven gebaar naar buiten gooit. Zijn bord en een salade gooit hij er achteraan. Terwijl voorzichtig een helikopter Huis Ten Bosch nadert, gaat het halve servies aan diggelen en komt Maxima in de deuropening staan. "Kom nou, Alex. Ik weet dat je Prinsjesdag saai vindt, maar dit is nergens voor nodig." "Vooruit dan maar weer", zegt Willem-Alexander stralend, terwijl hij het raam sluit. "Dit was gewoon even nodig."


Meer op File Under over Vessel (2)

File: Vessel - Punish, Honey
File Under: Alles tegen de sleur
File Audio: [Red Sex]




(Infectious)

The Acid - LiminalDaft Punk maakt geen punk, Jungle maakt geen jungle en The Acid maakt geen acid. Het is een beetje de vloek van deze tijd dat je met moderne digitale instrumenten alles kunt. Genres bestaan niet meer. Elektronische muziek is zo flexibel en vloeibaar dat je het schijnbaar moeiteloos kunt produceren en uitbrengen. Je zou het de devaluatie van muziek kunnen noemen, maar dat is hooguit een luxetitel. Er komen meer albums uit dan ooit, lijkt het wel, maar er zitten nog steeds heel veel parels tussen. The Acid is net als pakweg Minus Tide zo'n act die een digitaal drumstel - in mijn hoofd zie ik zo'n Guitar Hero-setje voor me - enorm knap combineert met James Blake-achtige mijmerzang, hooguit wat minder R&B-achtig. Die James Blake-associatie wordt natuurlijk al opgeroepen door de hoes van debuutplaat Liminal. Maar eerste track "Animal" is bijna stilte: je hoort alleen kwetsbare hoge mannenzang, een diepe subbass-melodielijn en heel spaarzaam wat percussie. Minder is meer. "Basic Instinct" en "Creeper" waren zelfs al te horen op 3FM, wat knap is, want je moet de tijd nemen voor The Acid. De zoemende bas neemt regelmatig ambient-achtige vormen aan. Een nummer als "Ghost" daarentegen is eigenlijk juist weer pure pop - ik kan me er zo een The Magician-remix van voorstellen. Schitterend! Het enige wat hier devalueert is mijn tijd om deze recensie te tikken, want op dit moment van schrijven staat deze geweldige band vanavond in Bitterzoet. Gaat dat zien.

File: The Acid - Liminal
File Under: Dromen met baslijnen



(Pax Am / Blue Note)

Ryan Adams - Ryan AdamsNa zijn droomdebuut Heartbreaker uit 2000 bracht Ryan Adams in de acht jaar daarna aan de lopende band platen uit. Zeer wisselend van stijl, van country tot stevige rock en zelfs een punkalbum. Niet allemaal even goed maar echt slecht was het nooit. Daarvoor is hij een te groot talent. Rond 2008 stokte die enorme productiviteit. Op zijn voorlaatste album Ashes & Fire uit 2011 was al te horen dat Adams zijn wildste haren kwijt was, hij leek de onrust eindelijk van zich af geschud te hebben. Drie jaar later, en dat is voor Ryan Adamsbegrippen héél lang, is er weer een nieuw album, simpelweg Ryan Adams geheten. De spuuglelijke hoes doet vermoeden dat de wilde haren weer zijn aangegroeid. Dat is gelukkig alleen op zijn hoofd zo, muzikaal rockt het wel maar echt ruig wordt het nergens. Het muzikale accent lag de laatste jaren op de alt.country, op Ryan Adams is het Amerikaanse jaren tachtig (classic) rock in de stijl van Tom Petty wat de klok slaat. Galmende productie, dof klinkende drums en elektrische gitaren. Nergens klinkt het echter gedateerd. Single "Gimme Something Good" is érg goed en catchy, "I Just Might" heeft een spannende opbouw en "Shadows" is een van de mooiste songs die Adams in jaren schreef. Het wat rustigere "My Wrecking Ball" is de enige tegenvaller, een saai nummer tussen tien goede songs met knappe arrangementen. En overal weer die stem, wat mij betreft een van de mooiste mannenstemmen in de popmuziek. Ryan Adams wordt later dit jaar veertig jaar. Na al die jaren sinds zijn debuut en al die albums lijkt dit een keerpunt te zijn en is nu pas de tijd rijp om een album zijn eigen naam te geven. Ik snap dat het zo lang geduurd heeft want Ryan Adams is zijn meest consistente plaat sinds jaren en kan zich meten met zijn beste werk uit zijn beginperiode.

Meer op File Under over Ryan Adams (5)

Ryan Adams live zien kan hier: [ism Podiuminfo / Festivalinfo]
23 september 2014 in Paradiso, Amsterdam

File: Ryan Adams - Ryan Adams
File Under: De rusteloosheid voorbij
File Video: [Kim]
File Facebook: [Ryan Adams op Facebook]
File Twitter: [Ryan Adams op Twitter]



Ewie
Slobberbone @ Luxor Live!

Ludo
Zammuto - Anchor

Janineka
The New Pornographers - Brill Bruisers

tBeest
Amplifier - Mystoria

Prikkie
Status Quo - The Frantic Four's Final Fling

André
Blonde Redhead - Barragán

Storm
Amplifier - Mystoria



(GEP)

IQ - The Road Of BonesIQ heeft altijd net iets onder de top van de Britse progrock gebivakkeerd. Er moest dus altijd hard geknokt worden voor het voortbestaan. Dat is verrassend weinig aanleiding geweest voor bezettingswisselingen door de jaren heen. Tot na het vorige album Frequency. Er zijn sindsdien maar liefst drie van de vijf bandleden vertrokken. Grappig genoeg is daarmee de band van het debuut (uit 1983 alweer!) bijna compleet, nu drummer Paul Cook en bassist Tim Esau weer zijn teruggekeerd op het oude nest. Alleen Martin Orford ontbreekt nadat hij in 2007 de muziekwereld min of meer vaarwel zei. Het is aan de nieuwe toetsenist Neil Durant om de bombast van IQ vorm te geven. Muzikaal zit IQ in dezelfde hoek als Arena: proggy bombast met een prettige verhouding tussen Het Liedje en muzikale hoogstandjes. In het geval van The Road Of Bones gaat dat vaak zelfs hand in hand, en dat is gewoon knap. The Road Of Bones bevat vijf tracks van een klein uurtje. Of, wanneer je de special edition aanschaft, twee cd's met maar liefst elf verschillende tracks. Die tweede cd bevat dus niet wat andere mixen of demo's, maar zes nieuwe tracks, evenzeer tot in de puntjes afgewerkt als de vijf op cd 1, waarbij kwaliteit alvast niet het criterium voor de keuze geweest kan zijn. Durants toetsen - waaronder ook Mellotronklanken - zijn behoorlijk dominant in de sound, maar er blijft ruimte over voor de overige instrumenten en de zang van Peter Nicholls, die afkomstig is uit de Jon Andersonschool van hoge, nasale vocalen. Gitarist en producer Mike Holmes heeft het aantal solo's beperkt gehouden, maar zorgt voor het evenwicht met een combinatie van stevige riffs en helder getokkel, het soort spel dat we ook wel kennen van Marillions Steve Rothery. Prijsnummer is het bijna twintig minuten durende "Without These Walls", maar op het hele album én de bonus-cd hoor je een zelfverzekerde band. En dat is altijd goed nieuws.

Meer op File Under over IQ (5)

IQ live zien kan hier: [ism Podiuminfo / Festivalinfo]
6 december 2014 in Boerderij, Zoetermeer

File: IQ - The Road Of Bones
File Under: Hoogbegaafd
File Audio: [het complete album te beluisteren op de site]
File Video: [Album promo] ["The Road Of Bones"] [IQTube]



(Western Vinyl/Konkurrent)

Ava Luna - Electric BalloonIn het algemeen kan ik het wel waarderen dat een band niet de makkelijkste weg kiest. Je kunt immers nog altijd compromissen sluiten. Het New Yorkse Ava Luna is zo'n gezelschap die het je niet makkelijk maakt. Electric Balloon is hun tweede schijf en die gaat alle kanten op. Dan weer moet ik aan Frank Zappa denken, dan weer aan The Talking Heads, maar op andere momenten lijkt er een heks ontsnapt te zijn die het woord wil. Dan weer lijkt er een funky orkest ingehuurd te zijn, dan weer een experimenteel gezelschap als Dirty Projectors en dan weer een soort van Jeff Buckley die je emotioneel bij de hand neemt. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar welke weg ze ook gaan, Ava Luna houdt je echter nooit lang bij de hand. Net als je het denkt te weten, kiezen ze weer een ander spoor wat je soms zelfs in één nummer meermaals een andere kant opstuurt. Dit maakt dat het een moeilijk geheel wordt dat ik dus aan de ene kant kan waarderen, maar waarvan ik nu al weet dat ik dit niet snel op zal zetten.

File: Ava Luna - Electric Balloon
File Under: Music is Art
File Audio: [Bandcamp]
File Video: [Hun Videokanaal]
File Social: [Twitter] [Facebook]



(Roadrunner)

Opeth - Pale Communion'Het is onmogelijk om ons te waarderen als je alleen luistert naar deathmetal', aldus Mikael Åkerfeldt, frontman van Opeth. Hij zag er dan ook geen uitdaging meer in, (death) metal werd hem teveel een trucje. 'Ik denk dat we stagneren als we proberen vast te houden aan de sound die ons zo populair heeft gemaakt', zo lezen we hier. Met Heritage kwam dan ook een belangrijke omslag voor Åkerfeldt: de zware metalriffs, de grunts en de blastbeats werden bij het grofvuil gezet. Hij volgde liever zijn hart dan domweg de deathmetalfans van het eerste uur te bedienen. Opeth's elfde album Pale Communion gaat verder op de ingeslagen weg, waarbij Åkerfeldt zijn passie verder uitbouwt en klassieke progrock mengt met de voor de band kenmerkende stijl. Over het geheel is het vlotter dan het bij vlagen kabbelende Heritage, denk meer in de richting van "The Devil's Orchard" van dat vorige album. Zo is "Eternal Rains Will Come" doorspekt met opwindende proggy ritmes, bevat "Cusp of Eternity" een spannend marcherend ritme (naast een heerlijke gitaarsolo van Fredrik Åkesson) en is "Goblin" met het funky synth-werk een heerlijk frisse verwijzing naar de gelijknamige Italiaanse band. Het album heeft verder meer aandacht voor melodie en harmonische vocalen, met de kwalitatief nog steeds groeiende zang van Åkerfeldt. Bij momenten klinkt dat groots en symfonisch, ondersteund door violen en stemmige synthesizers. Het duidelijkste voorbeeld is "Faith in Others", dat Åkerfeldt als eerste schreef. Mooi, maar niet exceptioneel. "Elysian Woes" begint ook met melancholische en emotionele zang, kabbelt dan wat voort, en breekt vervolgens mooi door rond 3:18. Zo is het eerste gedeelte op "River" ook voorspel voor een boeiende tweede helft, iets dat meerdere luisterbeurten vergt. Ook "Voice of Treason" is in het begin soms ongemakkelijk, maar ontvouwt zich uiteindelijk tot een boeiend dynamisch schouwspel. "Moon Above, Sun Below" heeft alles in zich en klinkt op de beste momenten sinister en donker, maar uiteindelijk vind ik het wat gekunsteld. Maar over het geheel is Pale Communion een geslaagde exercitie in klassieke prog. Vergeleken met de sound van oudere albums vind ik het net een broodje kroket met mosterd in plaats van mayonaise; wat minder vet, maar nog steeds erg lekker.

Meer op File Under over Opeth (10)

Opeth live zien kan hier: [ism Podiuminfo / Festivalinfo]
7 november 2014 in Heineken Music Hall, Amsterdam

File: Opeth - Pale Communion
File Under: Minder vet, toch lekker
File Audio: [Cusp Of Eternity] [Eternal Rains Will Come]
File Social: [Facebook] [Twitter]



(Fourth Chord/Edel/EAR)

Status Quo - The Frantic Four's Final FlingNa de Britse reünietour, waarvan álle concerten in enige vorm werden uitgebracht, plakte de klassieke line-up van Status Quo er nog een rijtje concerten aan vast met ook data buiten Groot-Brittannië. Het kon niet uitblijven dat het allerlaatste concert, in Dublin, ook nog zou worden uitgebracht, en dat heeft de fijn allitererende titel The Frantic Four's Final Fling gekregen. Het zal niet verbazen dat de sound hetzelfde is als op de Frantic Four Reunion Tour-cd's - de klassieke Quo-livesound. De setlist wijkt ook amper af van de Reunion-cd's, op één opmerkelijke track na: "Gotta Go Home" van het album Ma Kelly's Greasy Spoon. Dat is natuurlijk een verschil waar alleen de fanatieke fan geld voor neertelt. Van de drie door Edel uitgebrachte reüniealbums (Hammersmith Apollo, Wembley en deze) is dit misschien wel de fijnste van het stel, dat wel. Voor 'nieuw werk' is de Status Quo Live-box interessanter. Die bevat naast het Live!-album uit 1977 en het nooit eerder officieel verschenen Tokyo Quo een cd met een in Australië opgenomen concert uit 1974. Alleen heb ik Live! in twee versies en staat de bootleg van Tokyo Quo al jaren in mijn kast. En om nou een kleine zestig euro neer te tellen voor één enkele cd... Ik wacht maar tot 17 oktober, wanneer de volgende release verschijnt: Aquostic. Inderdaad, een unplugged album. Een paar decennia na de unplugged-hype. Fashionably late, zullen we maar zeggen. Francis Rossi hintte vorig jaar op een afscheid, maar voorlopig is daar nog niets van te merken. Nou ja, behalve van de klassieke line-up, dan.

Meer op File Under over Status Quo (10)

Status Quo live zien kan hier: [ism Podiuminfo / Festivalinfo]
4 december 2014 in Rodahal, Kerkrade

File: Status Quo - The Frantic Four's Final Fling
File Under: En nu is het écht voorbij
File Video: [dvd-trailer] [QuoTube]




Kopen bij Bol


Kopen bij Bol -->
File Under wordt in de lucht gehouden door de servers van FXW