Mark Eitzel – Hey Mr. Ferryman

Er is een aantal muzikanten die in selecte kring een bepaalde cultstatus hebben opgebouwd. Mark Eitzel is zo iemand. Begonnen in 1982 als zanger van het al eveneens gelauwerde American Music Club en vanaf 1996 ook solo actief. Nu moet ik eerlijk zeggen dat de muziek van beiden aan mij voorbij gegaan is dus zo kan het gebeuren dat ik geheel blanco luister naar Eitzels elfde soloalbum. En dat valt mij niet mee. Eitzel lijkt het woord melancholie te hebben uitgevonden, zijn stem ís melancholie. In de eerste twee nummers is dat prachtig, vooral in opener “The Last Ten Years”, een nummer dat eigenlijk voor American Music Club bedoeld was. Maar naarmate het album vordert gaat zijn stem mij soms een beetje irriteren. Het melancholische maakt dan op sommige momenten plaats voor zeurderigheid. En zeurplaten zet ik meestal snel af. De reden dat ik dat niet gedaan heb is dat het album mooi geproduceerd is door Bernard Butler (ex-Suede) en zijn gitaarspel, dat je uit duizenden herkent, is een goede aanvulling op de liedjes. Sterke liedjes zijn er ook zeker. Zo’n song als “La Llorona” is gewoon goed en bij “In My Role as Professional Singer And Ham” geeft de titel al aan dat Eitzel een scherpe pen heeft als songwriter. Toch boeit het album als geheel mij maar matig. Als liefhebber van melodieuze en melancholische liedjes moet ik concluderen dat er voor mij betere spelers zijn in deze tak van sport. Voor alle grote bewonderaars van Mark Eitzel moet dit oordeel als vloeken in de kerk klinken maar het is zoals het is. Mark Eitzel heeft met Hey Mr. Ferryman niet mijn hart gestolen.

mij=Merge

File: Mark Eitzel – Hey Mr. Ferryman
File Under: Raakt niet mijn gevoelige snaar
File Facebook: [Mark Eitzel op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Mark Eitzel]

Black Top – Cherry Picking

     Black Top - Cherry PickingBrutaal kijken de heren van Black Top je via de achteruitkijkspiegel van hun vintage tourbus aan vanaf die hoes van hun nieuwste album Cherry Picking. Frontman en oerlid Anne-Maarten van Heuvelen, in een zwartleren jack gestoken, aan het stuur met naast hem op de voorbank zijn nieuwe kompanen Elmer Meijers (gitaar) en Rogier Berben (drums). Een titel als “Cherry Picking” klinkt onschuldig. Maar de wereld van het Arnhemse bluesrocktrio bestaat uit fatale vrouwen die langbenig en kortgerokt de heren van Black Top meesleuren in destructieve romances zoals bezongen in “Hot Love And Hard Liquor” en “She Really Got Me Going”. Het is een “Accident Waiting To Happen” waardoor de helden berooid en met lege handen achterblijven in “Empty Hands”. Gelukkig weten ze snel weer op te krabbelen uit deze ellende en vinden ze hun weg weer op “Keep On Trucking”. Hoewel de route niet altijd zonder gevaren is, zoals blijkt uit “In Flames” en “Rock Out”. Toch weten ze koers te houden in “Now He Rides” en dankzij hun weelderige “Curls” (Anne-Maarten is zo kaal als wijlen Telly Savalas, maar dan geaccentueerd met een markante goatee TM) weten ze onderweg ook nog wat “Travel Pussy” op te pikken. Fatale romances worden tenslotte snel vergeten in de wereld van een rechtgeaarde rocker. Bovendien moet je iets om handen hebben tijdens al dat “Waiting Around” dat een leven onderweg met zicht meebrengt. Deze derde langspeler van Black Top is in ieder geval een heerlijk vuige plaat geworden met een hoog octaangehalte, die het beste werk van geestverwanten ZZ Top in herinnering roept. En als extra hebben ze tot slot ook nog de drie tracks van de EP Pay My Dues die in 2015 uitkwam, als bonustracks aan dit album toegevoegd. Met een heerlijk traag slepende reprise-versie van “Out On The Town” als slottrack. Het perfecte album voor je eigen roadtrip!

mij=Kroese Records

File: Black Top – Cherry Picking
File Under: Ronkend rechtgeaarde bluesrock
File Social: [Facebook]

Emanuel and the Fear – Primitive Smile

Emanuel and the Fear – Primitive SmileMocht je een of misschien wel alle twee eerdere albums van Emanuel and the Fear beluisterd hebben dan weet je dat het geen al te makkelijke kost is wat de powerpop/progrockband rond Emanuel Ayvas je voorschotelt. Hun laatste loot stamt alweer uit 2012 en zo zouden ze in vergetelheid kunnen raken. Maar dan is er het album Primitive Smile waarop nieuwe wegen gezocht worden. Het klinkt toegankelijker dan ooit. Ik las vergelijkingen met Fleetwood Mac en Paul McCartney, ik zou er Jason Falkner en Supertramp aan toe willen voegen. Het begint meteen in bombast in “Some May Fall Asleep”, maar er wordt gas teruggenomen om het liedje een kans te geven. In “State Of Violet” gaat het slow, de tranen mogen stromen: het is een mooie song die binnenkomt. Hierna gaat het er weer wat bombastischer aan toe in “Holding On” met een aanvankelijk vertellende Oyvas e nwaar Liz Hanley de tweede stem mag laten horen. Zo gaat het afwisselend door en is elk liedje het beluisteren waard. En hoewel het toegankelijker is geworden is Primitive Smile een echte Emanuel and the Fear-album. Prijsnummer is het ingetogen “Lately” dat met pianogepingel begint en langzaam aan kracht wint. Mooi vooral omdat het mierzoet ingespeeld is maar de stem van Ayvas even uit de bocht gaat op het moment dat het moet.

mij=Listen Records

File: Emanuel and the Fear – Primitive Smile
File Under: Terug
File Social: [Twitter] [Facebook] [Bandcamp]

Hans Hannemann – Makin’ Up For Livin’ Easy

Waarschijnlijk heeft iedereen vroeger wel een klasgenoot gehad die wel aanwezig was op school maar daar was dan ook eigenlijk alles mee gezegd. In zijn of haar hoofd zaten hele andere dromen en doelen dan het halen van goede cijfers voor vakken waar ze toch nooit wat mee zouden doen. Hans Hannemann, zijn achternaam dankt hij aan zijn Duitse vader, uit Groningen is hier een goed voorbeeld van. Van jongs af aan wist hij al dat hij muzikant wilde worden. Hij probeerde het nog even op de Rockacademie in Tilburg maar omdat hij te weinig studiepunten had gehaald moest hij daar vertrekken. Het was 2004, Hannemann was twintig en besloot naar Dublin te gaan. Daar deed hij ervaring op als barpianist, begeleidde een gospelkoor op kerkorgel en deed een cursus songwriting. Na een jaar keert hij zelfverzekerd terug in Groningen. In Nieuwe Pekela opent hij de analoge studio Twangwolf Recording Studio. Perfect om zijn inmiddels geschreven songs in op te nemen die ook uit het analoge tijdperk lijken te stammen. Met vrienden van de Rockacademie gitarist Jan-Peter Hoekstra, drummer Wim Geenen en bassist Maarten van Damme, die zich The Lone Riders noemen, neemt hij debuutalbum Makin’ Up For Livin’ Easy op. Hanneman wordt wel eens de ‘outlaw crooner’ genoemd wat hij te danken heeft aan zijn donkere en ronkende stem en zijn songs die sterk zijn beïnvloed door outlaws als Kris Kristofferson en Billy-Jo Shaver. Deze helden beleefden hun hoogtijdagen in de jaren zeventig en zo klinken de songs van Hannemann ook. Hij heeft het beste van roots uit die tijd om weten te zetten naar pakkende songs die anno 2017 nog niet sleets zijn. Eind vorig jaar verzorgde Hannemann het voorprogramma van de succesvolle tour van Douwe Bob, die ook wel raad weet met de sound van de seventies. Makin’ Up For Livin’ Easy is het debuut van een muzikant in hart en nieren waarop lang vervlogen tijden een nieuw leven krijgen. Een artiestennaam is alvast niet nodig want ik vermoed dat je, net als ik, deze naam niet snel meer vergeet.

mij=Eigen Beheer

File: Hans Hannemann – Makin’ Up For Livin’ Easy
File Under: Authentiek
File Facebook: [Hans Hannemann op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Hans Hannemann]

Week 2, 2017

Prikkie
10cc – The Original Soundtrack

Ludo
Sophie Ellis-Bextor – Familia

Ewie
David Bowie – No Plan

Janineka
Mark Eitzel – Hey Mr. Ferryman

Gr.R.
Pe Daalemmer en Rooie Rinus @ Jagersonic (Vera)

tBeest
Darkher – Realms

DubbelMono
Terry Allen – Lubbock (on everything)

Vonx
Sex Pistols – Never Mind the Bollocks

Storm
First Breath After A Coma – Huis De Beurs (Eurosonic)

Eurosonic Noorderslag 2017 Zaterdag Napret

Het is al eens vaker geconstateerd, maar de zaterdag van Eurosonic/Noorderslag is totaal anders dan de rest van de dagen. Natuurlijk, de focus is anders, op Noorderslag staat de Nederlandse muziek centraal, terwijl de andere dagen Europa in de picture staat, maar toch. Het publiek is anders, op Noorderslag viert Groningen een feestje, in tegenstelling tot de muziekprofessionals die op de andere dagen door Groningen struinen. De Groninger lijkt beter gekleed dan de gemiddelde muziekprofessional, maar dat kan ook komen doordat na drie dagen in een muziekbubble geleefd te hebben, de buitenwereld ineens weer dichtbij komt. De Noorderslagger is in ieder geval minder cynisch dan de Eurosoniccer. Nou heeft die professional daar ook alle reden toe, want kwalitatief is er nog wel een verschilletje tussen Eurosonic Noorderslag. Natuurlijk, niet alles dat op Eurosonic staat is even goed, dat heeft u in de verslagen van de afgelopen dagen kunnen lezen, maar op Noorderslag ligt de lat beduidend lager.

Lees verder Eurosonic Noorderslag 2017 Zaterdag Napret