Zoeken


Web www.fileunder.nl
Stonehead: In de geanimeerde clip bij het fraaie "Simple-Minded Lucky M...
Stonehead: Lekker naargeestige clip bij "Far", https://www.youtube.com/...
Stonehead: Een typische slechte geenbudgetclip bij "Occasion", maar ik ...
Stonehead: Gratis download "Big Catzz" is wel fijn: https://soundcloud....
Stonehead: En nog een keer, nog duidelijker: 'Sexuality should be a cho...
vonx: Dat er nog iemand Łberhaupt aan wandelen toekomt de komende ...
Prikkie: The Safety Fire is niet meer: https://www.facebook.com/thesa...
Stonehead: Nieuwe Wilco-plaat 'Star Wars' gratis ter download! http://w...
Prikkie: Gewoon vaak gedraaid. Het blijft nu eenmaal een fantastische...
Stonehead: Eindelijk een tweede interview van Eelco Couvreur met Palmbo...

Laatste recensies

Tove Styrke - Kiddo
Mist - The Loop Of Love
Valkhof Festival 2015 - Napret - (woensdag t/m vrijdag)
Beu - Hoogtepunten Uit Een Ander Leven
Jah Wobble - Cover Versions
Novella - Land
Elli de Mon - II
Bonfire - GlŲrious
Valkhof Festival 2015 - Voorpret - (vrijdag)
Hüsker Dü - Do You Remember Radio?

Zonder woorden

Chastity Brown
The Elementary Penguins
Sue The Night
Pearl Jamming
Kovacs
Ronnie Flex
Casa de la Muerte
The Miseries
Douwe Bob
Afterpartees

Laatste interviews

Sophie Hunger
Aafke Romeijn
Sham 69
Woman's Hour
Nicole Atkins

Artikelen

Valkhof Festival 2015 - Napret - (woensdag t/m vrijdag)
Valkhof Festival 2015 - Voorpret - (vrijdag)
Valkhof Festival 2015 - Napret - (maandag/dinsdag)
Valkhof Festival 2015 - Voorpret - (donderdag)
Valkhof Festival 2015 - Voorpret - (woensdag)

Prijsvragen

Pere Ubu - Ticketactie
Tom Baxter
Friska Viljor - Remember Our Name
Brad - United We Stand
Die!Die!Die! - Harmony / Raketkanon - RKTKN#1

Contact

Mail
Colofon
Concertagenda door
Podiuminfo / Festivalinfo

podiuminfo



Volg File Under op de Twittert Natuurlijk heeft File Under een rss-dingetje  Voeg File Under toe aan je del.icio.us account!  Voeg File Under toe aan je bloglines account!  Voeg File Under toe aan je technorarit account! Hop aan je Symbaloo-account  Hop aan je Google-account



(Sony Sweden)

tove_stryrke_kiddo.jpegVooroordelen zouden eigenlijk geen invloed op je muziekbeleving moeten hebben. Ik bemerk bij de mannelijke muziekliefhebber - en dan vooral van het type 'als er geen gitaar in zit, lust ik het niet' - helaas maar al te vaak een instant scepsis jegens de vrouwelijke muzikant. Soms lijkt het alsof ze hooguit een basgitaar mag vasthouden en wat koortjes zingen. Helemaal verdacht is het als de dame in kwestie in de ogen van deze mannen in de categorie 'blonde stoeipoes' valt. Dat kan muzikaal gezien gewoon niks bijzonders zijn. Die houding zal een reden moeten zijn geweest waarom ik me niet kon vinden in het gegniffel en bijbehorende denigrerende opmerkingen tijdens het optreden van Tove Styrke op Eurosonic in 2012. De voormalige Idols-kandidate had in mijn ogen net een hele leuke debuutplaat met lekkere poppy electro uitgebracht. Toegegeven, heel wereldschokkend was het niet, maar een single als "Call My Name" toonde al aan dat deze dame in de toekomst tot veel meer moois in staat kon zijn. Robyn debuteerde immers ook ooit met "Show Me Love". Ik was dan ook erg aangenaam verrast toen ik de eerste nieuwe nummers van Tove Styrke Mark II hoorde. Tove blijkt namelijk ook die vooroordelen meer dan beu te zijn geweest en trok zich terug in de studio om zich te storten op haar revanche. Eerste teken van leven was "Even If I'm Loud It Doesn't Mean I'm Talking To You" (fijne titel!) waarin ze als een soort intelligente variant van Icona Pop meteen van leer trekt tegen bovengenoemde rockisten. Dat ze de aandacht van haar uiterlijk af probeert te leiden door weinig flatteuze tuinbroeken aan te trekken, had voor mij niet gehoeven, maar het helpt wel de feministische boodschap van de scherpe, spitsvondige teksten op haar ijzersterke album Kiddo te onderstrepen. Knappe dame, of jongen, die haar dit jaar van een ereplaats in mijn jaarlijst weet te stoten...

Meer op File Under over Tove Styrke (2)

File: Tove Styrke - Kiddo
File Under: Revanche op misogynistische rockisten
File Video: [Even If I'm Loud It Doesn't Mean I'm Talking To You][Ego][Borderline][Number One]



(Skipping Records)

Mist - The Loop Of LoveSoms is het weleens fijn om geheel zonder oordeel naar een album te luisteren en daar een mening over te geven. De naam Mist deed bij mij namelijk geen enkel belletje rinkelen. Toch is dit al het vierde album van deze van oorsprong Amsterdamse band over wie ik op het internet en op File Under bijna unaniem lovende woorden lees. Na het derde album Period werd er letterlijk een punt achter Mist gezet en vertrok frontman Rick Treffers naar Spanje om zich met andere projecten bezig te gaan houden. Kennelijk was de tijd nu weer rijp om Mist nieuw leven in te blazen. Treffers maakte The Loop Of Love vanuit Spanje met oud-Mistgedienden Jeroen Luttikhuis (bas) en toetsenist/gitarist Ivar Vermeulen, die hun medewerking via mail en Skype verleenden, en Spaanse muzikanten. Opener "Heartache" is een heel fijn melodieus indiepopliedje dat me erg aan Belle & Sebastian doet denken. Een goed begin is het halve werk zou je denken, maar helaas wordt dit niveau niet op het hele album gehaald. Treffers en de zijnen hebben veertien melodieuze, lieve liedjes gemaakt die mij iets te vaak te zoet zijn. Rick Treffers' stem is loom en dat werkt vaak, maar vaker mist hij nét dat beetje extra wat een liedje kan dragen. En erger is het nog als het tegen het valse aanzit. Toch ben ik niet helemaal ontevreden want het moet gezegd worden dat The Loop Of Love een paar puntgave liedjes bevat. Ik noemde al het fijne "Heartache", maar ook "Go" is zo'n liedje waar alles aan klopt. In "Let's Belong zingt Anna Béjar (Orlando) mooi tegen Treffers in en het meanderende "Put It In A Box" is een klein juweel. Mist had er goed aan gedaan om terug te komen met een korter album waarop de prachtige melodieuze liedjes die Treffers in zich heeft niet wegvallen tegen de té zoete lieflijkheid die de meerderheid van het album net iets te onopvallend maken.

Meer op File Under over Mist (10)

Mist live zien kan hier: [ism Podiuminfo / Festivalinfo]
24 oktober 2015 op Into The Void, Leeuwarden

File: Mist - The Loop Of Love
File Under: All you need is love
File Video: [Heartache]
File Facebook: [Mist op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Mist]




(Door: tBeest)

Een verslag van de laatste drie dagen van het Valkhof Festival in Nijmegen tijdens de Vierdaagsefeesten. Inmiddels heeft Nederland een flinke zomerstorm te verwerken gekregen, het festival zwijnde dus met het goede weer in de afgelopen week. Alleen op de vrijdagavond viel er dan serieus wat regen en daarmee was het ook wat minder druk bezocht dan de avonden ervoor, maar het was daarom niet minder gezellig. Met anderhalf miljoen bezoekers aan de gehele Vierdaagsefeesten in Nijmegen werd het record van twee jaar terug gebroken. Volgens Teddy Vrijmoet, directeur van de Vierdaagsefeesten, kwam dat door het goede weer, maar ook door de goede profilering van de locaties en een sterke programmering. Hoeveel bezoekers er precies afkwamen op het festival in het Valkhofpark weet ik niet, maar ik vermoed dat ze een hele goede editie moeten hebben gedraaid. En uiteraard was de programmering ook daar sterk, zeker in mijn ogen, maar dat is gewoon elk jaar zo. Zo begon de woensdag, de vijfde dag van het festival inmiddels, al met een jonge talentvolle band uit eigen land, en dat was weer een goede reden om weer op tijd naar het park te fietsen.

Lees verder..
Meer op File Under over Valkhof Festival 2015 (10)



(Eigen beheer)

Beu - Hoogtepunten Uit Een Ander LevenEigenlijk was ik in de veronderstelling dat ik bij het afscheidsconcert - ik denk ergens in 2009 - van Beu geweest was, maar de Arnhemmers blijken nog steeds muziek te maken. Aan de ene kant is er tegenwoordig de theatergroep B.O.T. - met twee leden van Beu - die landelijk aan de weg aan het timmeren is, aan de andere kant is er dus de band Beu die vooral in de studio aan het werk is. In de huidige samenstelling is het een vijftal. Als ik ze vroeger zou moeten bespreken dan had ik ze omschreven als een mix van Fratsen/Krang en De Kift, maar dan wat meer richting de kleinkunst door hun theatrale Nederlandstalige teksten. Naar het schijnt is er drie jaar gewerkt aan hun album Hoogtepunten Uit Een Ander Leven. De liedjes en teksten van hun voorman Job van Gorkum (B.O.T.-lid nummer 1) zijn nog steeds wat theatraal. De Nederlandstalige teksten zijn minder diepgaand dan van de eerder genoemde vergelijkingen. Meestal zijn het losse frasen die op de muziek drijven zonder nou echt een compleet verhaal te willen vertellen. Eigenlijk moet ik zeggen dat vooral de muziek prachtig is, met name de toetsen van Tomas Postema (B.O.T.-lid nummer 2) meandert op creatieve wijze rond de gitaar-, bas- en drumpartijen. Zelf zeggen ze dat hun composities ge√Įnspireerd zijn door Talk Talk, Jaga Jazzist en Sufjan Stevens. Daar kan ik me wel in vinden, al vind ik dan dat Tom Waits er ook wel bij moet. En De Kift ("Slachtofferrol'). En Andr√© Manuel ("Jaag Mij"). Hoogtepunten Uit Een Ander Leven is een geslaagde comeback, maar wel een waar ik eigenlijk wel een instrumentale versie van wil hebben. De zangpartijen leiden mij net teveel af, al zijn de vier (van de twaalf) nummers met een gastrol voor Lydia Van Maurik (ex-Brown Feather Sparrow) een goede zet,

File: Beu - Hoogtepunten Uit Een Ander Leven
File Under: Er blijkt nieuw leven te zijn
File Audio: [Bandcamp]
File Social: [Facebook]



Prikkie
Neal Schon - Vortex

Vonx
Jah Wobble - Cover Versions

Ludo
Spacemen 3 - The Perfect Prescription

André
Reymer - Thrill My Soul

Janineka
Indigo Girls - One Lost Day

tBeest
Strand @ Valkhof Festival 2015

Ewie
The Shape - Lonely Crowd

Gr.R.
Räpe blossoms - Ruinenlust



(Cherry Red)

Jah Wobble - Cover VersionsBassist Jah Wobble (geboren als John Wardle) is al sinds eind jaren zeventig √©√©n van die musici die in de marge van de muziekwereld zijn eigenwijze gang gaat. In de nadagen van de punkexplosie pakte de Londenaar, op verzoek van oud schoolvriend John Lydon (toen bekender als Johnnie Rotten) de basgitaar op en leerde zich in korte tijd de basisvereisten van het bespelen aan. Dat moest wel want vriend Lydon wilde, na het imploderen van zijn Sex Pistols, Wobble als bassist voor zijn nieuwe band PIL (Public Image ltd.). Zo gezegd zo gedaan. Het repetetieve, zwaar door de seventies-reggae be√Įnvloedde, basspel van Wobble was een van de grondstenen waar het PIL-geluid op met name de eerste twee platen, First Issue en Metal Box, was gebaseerd. Helaas, onenigheid binnen de band zorgde ervoor dat Wobble eind 1980 PIL verliet. Zijn solocarri√®re die toen van start ging duurt nog altijd voort. De bassist wist zich al die jaren te ontwikkelen en bleek niet bang om te experimenteren. Genres als krautrock, dub, folk en vooral wereldmuziek (met name afkomstig uit Arabische en Chinese streken) werden omarmd. Nummers als "Visions of You" (met Sinead O'Connor als gastzangeres), "Blow Out" en "Invaders of the Heart" (ooit nog een culthitje in onze plaatselijke altodisco) zijn het bekendst maar zijn oeuvre is veel en veel groter. Daarom werd eerder dit jaar door Cherry Red Redux uitgebracht, een set van zes cd's die het beste van die carri√®re bijeen brengt. Ik ben geen completist en heb die set aan me voorbij laten gaan, maar disc nummer zes van die set vond ik wel heel intrigerend. Deze bevat namelijk geheel nieuwe opnames van Jah Wobble en zijn band die eigen versies van een aantal instrumentale klassiekers hebben opgenomen. En gelukkig is die zesde disc nu ook (in beperkte oplage overigens) als losse plaat uitgebracht. Dat mocht ik niet aan me voorbij laten gaan natuurlijk. Cover Versions is, kort en goed, een lekker relaxte plaat waarop, en daar pakt-ie schrijver dezes mee in, een aantal van mijn favoriete nummers aller tijden worden gespeeld. Kraakhelder geproduceerd maar met die kenmerkende bas, die overigens meestal dienend speelt en bij Wobble zeker geen solo-instrument is, opent het album al met "Java". De reggae-klassieker, bekend geworden door Augustus Pablo met zijn melodica, is een van mijn favoriete nummers, juist door die melancholieke melodie en dat heerlijk lome ritme. Het is bekend dat de jonge Wobble in de vroege jaren zeventig voor het leven met het reggae-virus werd aangestoken dus dat "Liquidator" (Lee Perry), √©√©n van de grootste hits uit de zogeheten skinhead-reggae periode, hier een sprankelende uitvoering krijgt mag geen verrassing blijken. Ook de jazzklassieker "Take Five" van Dave Brubeck krijgt een nieuw jasje op Cover Versions. Gewaagd, want dat is nou echt een nummer wat nooit te verbeteren valt, maar ze doen het lekker, vooral het gitaartje dat hier de oorspronkelijke saxpartij speelt klinkt meer dan prima. Erg mooi ook zijn de versies van filmklassieker als "Theme from The Good, The Bad and The Ugly" en "Theme from Midnight Cowboy". Verrassend is het uitermate jazzy geluid dat men loslaat op "Theme from Get Carter". Al met al geen plaat die de wereld doet schudden op haar grondvesten, maar wel een die een hele fijne luistersessie betekent. En dat zal hier nog vaak herhaald worden.

File: Jah Wobble - Cover Versions
File Under: It's all about da bass, no treble
File Video: [Theme from Get Carter (Live)]


(Synderlin/Konkurrent)

Novella - LandNovella komt uit Londen en bestaat uit vier dames en √©√©n heer. Da's op zich niet zo spannend. Dat BBC-coryfee√ęn als Marc Riley en Steve Lacq ze leuk vinden is fijn voor Novella maar dat zegt uiteindelijk ook niet heel veel. Dat hun cd gestoken is in een wat sullig ogend hoesje (een halve rode kool?) levert bij deze recensent geen strafpunten op hoor, maar het werkt niet in hun voordeel. Want ook bij mij gaat het om de muziek natuurlijk. En dat zit gelukkig goed. Heel goed zelfs. Want hun dromerige indiepop met hier en daar scherpe gitaarrandjes is misschien niet zo heel vernieuwend, er lopen anno 2015 legio soortgelijke bandjes rond, maar is in haar soort toch van hoog niveau. Vanaf het eerste nummer, het gitaarmozaiekje "Follow", laat Novella je niet meer los. In "Two Ships" hoor je naast die droompop ook de psychedelische tijd van The Beatles terug, denk aan "Tommorrow Never Knows". In "Land Gone" is het new wave met een dansbaar tempo en hup, zo staan er zo tien prima songs keurig op een rij. "Again You Try Your Luck" is een van de beste songs over liefdesperikelen die ik in lange tijd heb gehoord. Op Landklinkt de zang als Lush in haar begintijd en de ritmes zijn aanstekelijk en tegelijk afwisselend genoeg om te blijven boeien. Sixties, nineties en hedendaagse invloeden kronkelen door elkaar zonder dat het rommelig klinkt. Hoogtepunt is "Younger Than Yesterday". Novella begint het nummer charmant en akoestisch om het langzaam maar zeker op te bouwen naar een krachtvolle song met Oosterse gitaren die bijna klinken als sitars. Heel mooi gedaan en een typisch voorbeeld van de klasse waarmee Novella zich dus kan onderscheiden van veel van hun genregenoten.

File: Novella - Land
File Under: Meer graag
File Social: [Facebook]
File Video: [Land Gone]


(Pitshark/Clear Spot)

Elli de Mon - IIZenmuziek. Met enige huiver heb ik al een File Under-etiket op II gezet: die hoes en de titel van de opener "Zen Song". Dat gaat wat worden. Met het nodige wantrouwen zet ik de cd van Elli de Mon op. Ik had het nog niet gezien: Elli Demon. Dat is andere koek. En inderdaad II is andere koek. Elli de Mon heet in werkelijkheid Elisa De Munari, en komt uit Itali√ę. Ze vormt met zichzelf een zogeheten onewomanband waarin ze gitaar, sitar en dilruba speelt, drumt en dan ook nog zingt. Ze heeft de blues: een donkere blues die je mee de diepte in trekt. Elli de Mon lijkt een lieve dame, maar dat is ze muzikaal totaal niet. Het geluid op II - inderdaad haar tweede album - is verrassend helder, zonder dat het aan smerigheid inboekt. In het bij de promo bijgesloten bladiebla-verhaaltje wordt een vergelijking gemaakt met Led Zeppelin. Ok√©, die mag er wel in en dan in combinatie met Patti Smith, PJ Harvey en Nick Cave. En dat allemaal in haar uppie met slechts hier en daar wat hulp van een paar muzikanten en een producer. Wat moet een mens nog meer zeggen: tien rake nummers die ver van het zengevoel afstaan. De zesde track is getiteld "Wild Blues", dat lijkt me een goede typering.

File: Elli de Mon - II
File Under: A One Wild Blueswoman Band
File Video: [The Judgement] [Zen Song]
File Social: [Facebook]


(Borila/Bertus)

Bonfire - GlöriousTot nu toe had Bonfire één bandlid dat vanaf 1978 in de band zat, zanger Claus Lessman. Na onenigheid tussen hem en mede-oprichter Hans Ziller (tussen 1989 en 1992 geen bandlid, maar wel de houder van de rechten op de naam Bonfire) kwam een einde aan dat dienstverband. Toen het stof was opgetrokken waren alleen Ziller en drummer Harry Fleischmann nog over. Ziller maakte van zijn tweede bandje EZ Livin' het nieuwe Bonfire en ging vrolijk door. Uit EZ Livin' kwam onder andere zanger David Reece mee, ooit zanger van Accept en later actief met onder andere Bangalore Choir. Het resultaat van die nieuwe bezetting is Glörious - met heavy metal umlaut, ja. Bonfire was altijd al een typisch Duitse band: refreintje-coupletje-refreintje-poprock met een bak echo. Daar is niks mis mee, maar je moet er wel van houden. Reece is gezegend met een stem die alles heeft wat een rockstem nodig heeft: rauw, met een randje sirenekwaliteit en in de uithalen heeft 'ie wel wat weg van Paul Stanley. Dat komt goed uit, want qua composities doet Bonfire net als Kiss in popmuziek die doet alsof het hardrock is. Het intro is meestal niet slecht - ook al zijn de invloeden, zoals bijvoorbeeld Michael Schenker en John Sykes, daarin veelal goed aan te wijzen - maar verderop rijgen ze de clichés zijn aan elkaar, muzikaal en tekstueel. Nou zijn de meeste Bonfirefans daaraan gewend en dat zal hen dus ook deze ronde niet storen, behalve misschien bij het kitscherige semi-titelnummer "We're Glorious", dat zo als inzending voor het Eurovisie Songfestival gebruikt zou kunnen worden. De afsluiting van deze cd zullen ze waarschijnlijk minder waarderen: redelijk overbodige opnieuw opgenomen versies van "Sweet Obsession" en "American Nights" (beide oorspronkelijk uitgekomen op het tweede album Fireworks) en Bonfires eerbetoon aan Joe Cocker, met een versie van "With A Little Help From My Friends". Die laatste is typisch zo'n cover die je beter kunt bewaren voor concerten. Elke andere versie blijft een slap aftreksel van het 'origineel' van Joe Cocker en helaas is dat hier zeker het geval. Dat Bonfire in clichés doet is geen verrassing, het is alleen bij ieder album de vraag of de uitschieters naar boven of naar beneden gaan. Deze ronde gaan ze vooral naar beneden, vrees ik.

File: Bonfire - Glörious
File Under: Maar zözö
File Video: ["Remember"] [BonfireTube]



(Door: tBeest.)

Het is de laatste dag van de Vierdaagse wandeltocht en de Vierdaagsefeesten. Inmiddels zijn de wandelaars 's middags binnengewandeld of -gestrompeld via de Via Gladiola naar de finish vlakbij de Wedren, en het Valkhofpark maakt zich ook op voor een traditioneel druk bezochte laatste dag van het Valkhof Festival.

Lees verder..
Meer op File Under over Valkhof Festival 2015 (10)



(Piccadilly Records)

Hüsker Dü - Do You Remember Radio?We schrijven midden jaren tachtig en bij veel van mijn vrienden, en ook bij mij, sloeg H√ľsker D√ľ in als een bom. Wat een geweldige band was dat toch. Keihard en toch melodieus. Weinig bands legden zoveel emotie in hun songs en het was dankzij vooral de VPRO dat ook wij dit powertrio leerden kennen. Helaas eindigde het verhaal van H√ľsker D√ľ begin 1988, voordat ze de kans kregen √©cht groot te worden, maar hun invloed bleek reusachtig. Bands als Nirvana en Foo Fighters (en eigenlijk iedereen die in de jaren negentig een gitaar vasthield) waren schatplichtig aan H√ľsker D√ľ. Begonnen als hardcorepunk-bandje werden zij in no time een soort alternatieve Beatles voor mijn generatie. Een dertig (!) jaren later timmert zanger/gitarist Bob Mould nog altijd aan de weg door veel te toeren en regelmatig nieuw werk uit te brengen. Grant Hart (drums en zang) leidt - ook door verslavingen - een leven met veel ups en downs maar ook hij staat nog regelmatig op een podium. Bassist Greg Norton is tegenwoordig vooral actief in de wereld van wijn en koken. Na het livealbum The Living End in 1993 en recenter wat single-heruitgaven voor Record Store Day, is deze dubbelaar de eerste release van H√ľsker D√ľ in lange tijd. Do You Remember Radio? trakteert ons op twee concertregistraties die op Amerikaanse radiostations zijn uitgezonden, vandaar dus de titel van deze set. Allereerst gaan we terug naar de zomer van 1981. Jello Biafra van de Dead Kennedys had de heren net getekend voor zijn Alternative Tentacles-label waar kort daarna de liveplaat Land Speed Record zou verschijnen. Een ongenadig snelle en harde plaat waar je tussen de noise en feedback hier en daar al sporen hoort van het songschrijftalent van de heren Mould en Hart. De opnames hier bestaan voor een deel uit songs die we ook van Land Speed Record kennen maar de geluidskwaliteit van deze radioshow is iets beter. Nog steeds is het spijkerhard en je moet wel een erg grote liefhebber zijn om dit af te luisteren. Geen voer voor beginners, al zijn tracks als het opgefokte "All Tensed Up" en "Don't Have a Life" erg lekker. Op de andere disc vinden we een radioshow uit 1985. In drie jaar rond 1985 bracht H√ľsker D√ľ toen een reeks platen uit die (ondanks de matige productie) iconisch waren en zijn. Hier jagen de heren de beste tracks van New Day Rising, Flip Your Wig en Candy Apple Grey door je speakers. Nummers als "Makes No Sense At All", "The Girl Who Lives on Heaven Hill" en "Sorry Somehow" worden hier gejaagder en rommeliger gespeeld dan op de studioplaten maar de energie en de samenzang van de H√ľskers, die voor een ruig bandje als dit opvallend harmonieus is, maken het toch de moeite waard om weer eens lekker hard te beluisteren. Als je eigenlijk nooit aan het bestuderen van het oeuvre van deze trendsetters bent toegekomen is dit geen goed album om in te stappen, dan verwijs ik je toch echt naar hun studioalbums, maar voor de oude fans een leuk nagekomen bericht.

File: H√ľsker D√ľ - Do You Remember Radio?
File Under: Old punks never die


(Door: tBeest)

De derde dag van het Valkhof Festival tijdens de Vierdaagsefeesten in Nijmegen is normaal gesproken niet een van de meest druk bezochte, maar vanavond valt het mee. Ondanks af en toe wat druppels regen zijn er nog genoeg mensen afgekomen op een heel aardig programma vanavond, en terecht. De maandagavond blijkt sterker dan de zondag, die nog te kampen had met wat tegenvallende acts.

Lees verder..
Meer op File Under over Valkhof Festival 2015 (10)



(Door: tBeest.)

De donderdag staat in mijn boekje als de meest interessante avond van het Valkhof Festival, met een reeks hele interessante rockbands. Dat kan alvast niet kapot. Voor mij dan. Maar we beginnen rustig met een akoestische sessie in de namiddag van The Heat, de sixties & seventies blues/garagerockband uit Arnhem, die overigens vanavond ook het Boog-podium opent met een 'versterkt' optreden. De band zag ik al eens eerder op Oranjepop in 2013 en toen vond ik het leuke opwindende bluesrock uit het boekje, met een lik psychedelica, een puntje Hammondorgel, prima gitaarsolo's en vurig mondharmonicaspel. Zelfverzekerd en met veel plezier gebracht overigens. Op het Entree-podium 's middags verder Eva Almagor, die wordt omschreven als de  'de Norah Jones van de Lage Landen, maar met veel meer blues & balls'.

Lees verder..
Meer op File Under over Valkhof Festival 2015 (10)



(Carpark)

Toro y Moi - What For?De mussen vallen van het dak, hetgeen betekent dat de depressieve platen even in de kast mogen blijven. Het wordt tijd voor de zonnetjes in de muziek of de muziek die je naar een strandstoel met een lekker koel drankje brengt. Voor de laatste zou je Chazwick Bradley Bundick aka Les Sins aka Toro y Moi in kunnen huren. De uit South Carolina afkomstige muzikant brengt sinds 2007 muziek uit en What For? is het vierde album onder de naam Toro y Moi. Hij schijnt zogeheten chillwave te maken, maar zijn sound nu is popmuziek in de breedste zin van het woord. Het is soms rockend ("Empty Nesters"), soms traag ("What you Want", "Buffalo"), dan weer gaat het op zijn Radioheads ("The Flight"), dan weer steken The Beatles psychedelisch de kop op ("Ratcliff", "Lilly", "Run Baby Run") en dan weer funkt het ( "Spell It Out"). Maar wat vooral opvalt is dat het dichtgesmeerde gitaarliedjes zijn waar de keyboard geen ruimte laat voor rust. Ik heb er wat moeite mee, maar dat had ik ook met de laatste van Beck. Toch liepen hier veel mensen mee weg, dus waarom niet met Toro y Moi? Sprak collega-recensent Hermanovitsj bij de voorganger Anything In Return nog de wens uit dat het vooral wel meer uptempo mag, hij lijkt niet gehoord. Maar dat had u ongetwijfeld na de eerste twee regels van dit stukje al begrepen. Ik pak er ondertussen nog even een koel drankje bij.

File: Toro y Moi - What For?
File Under: Je niet druk maken
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [Empty Nesters]
File Social: [Twitter] [Facebook] [Instagram]


(Universal)

Tame Impala - CurrentsDe File Under-Jaarlijst 2012 leverde als Grote Ontbrekende in de besproken releases van dat jaar Lonerism van het Australische Tame Impala op. Bij ondergetekende was het net geen top-10, maar daar dachten anderen anders over. Dat we de Tame Impala-release weer missen moet niet gebeuren, had ik me bedacht en dus besloot ik me maar eens even op hun nieuwe Currents te storten. Nou ja, hun, eigenlijk is Tame Impala vooral Kevin Parker die het album in de studio opnam. Meteen op opener "Let It Happen" is duidelijk dat Parker zich verder ontwikkeld heeft. De onvermijdelijke elektronica komt om de hoek zetten ter vervanging van het meer gitaargeori√ęnteerde geluid. En meestal is die weg een dappere, maar weinig interessante poging wat nieuws te gaan doen. Maar de opener is een puik liedje. Het had misschien wat ingekort had kunnen worden, maar zal het ongetwijfeld goed doen op de dansvloer in een rijtje met bijvoorbeeld een plaat van F.F.S. Na "Nangs" is "The Moment" nog wel een aardig liedje, maar het niveau van de songs zakt langzaam in. Waar zijn de prachtige wendingen van Parker gebleven? Het heeft plaatsgemaakt voor een geluid dat meer een mix van r&b en disco is, en dan in een wat psychedelische sound. Vooral doordat het tempo laag ligt, kan ik mijn hoofd er niet bijhouden. Dit gaat echt niet de aanvoerder van onze jaarlijst 2015 worden. Currents is op een paar nummers na voor mij een teleurstelling, maar misschien begrijp ik het (nog) niet. Lelijke hoes trouwens.

Meer op File Under over Tame Impala (5)

Tame Impala live zien kan hier: [ism Podiuminfo / Festivalinfo]
20 augustus 2015 tot en met 22 augustus 2015 op Pukkelpop, Hasselt
21 augustus 2015 tot en met 23 augustus 2015 op Lowlands, Biddinghuizen
10 september 2015 op Bestival, Isle of Wight
12 september 2015 op Lollapalooza, Berlijn

File: Tame Impala - Currents
File Under: Disco, r&b en psychedelica
File Video: [Hun VideoKanaal]
File Social: [Twitter] [Facebook] [Instagram]



(Door: tBeest.)

De week gaat doormidden en we zijn ook al over de helft van het Valkhof Festival. We gaan de laatste drie avonden in met nog genoeg moois voor de boeg. Vandaag staat bekend als Roze Woensdag, met een hoop extra vermaak en flauwekul in het centrum tot gevolg. Als tegenwicht richt het Valkhof Festival zich vertrouwd op kwaliteit.

Tegen het einde van de middag is het weer tijd voor twee optreden op het Entree-podium, georganiseerd in samenwerking met 3voor12 Gelderland. Het trio Zonder Grond komt uit de Achterhoek en maakt akoestische folk en blues met meerstemmige zang. Voor bij het kampvuur.¬†Mariska Petrovic is ge√Įnspireerd door artiesten als Johnny Cash, Hank Williams en Emmylou Harris. Dat Petrovic dan folk, country en roots-achtige muziek maakt zal je dan ook niet verbazen. Benieuwd of ze hier haar Fat Bastards meeneemt, haar vaste begeleidingsband.

Lees verder..
Meer op File Under over Valkhof Festival 2015 (10)



(Glitterhouse Records)

Hugo Race And The True Spirit - The SpiritBest handig, als bands een consequente stijl hebben. In 2006 omschreef ik het album Taoist Priest van Hugo Race + True Spirit als 'een combinatie van de sombermanszang van Leonard Cohen, de grotestadsblues van Nick Cave en de hypnotiserende keyboards van Barry Adamson'. Negen jaar later is mijn omschrijving nog steeds volstrekt juist. Net als zijn voormalige collega-Bad Seeds Cave en Adamson ligt bij Race de nadruk op sferen. Na twee decennia in Europa is Race weer teruggekeerd naar Australi√ę, maar dat heeft verrassend weinig invloed gehad op de klank. De band is ondanks de verhuizing dan ook vrijwel gelijk gebleven. De drums van Brett Poliness, de bas van Bryan Colechin, de toetsen van Michaelangelo Russo, ze zijn net zo belangrijk voor de sound als de gitaren en zang van Hugo Race. Een vrolijk mannetje is Hugo Race nog steeds niet, maar als hij dat kan verwoorden in oneliners als 'what you don't know is infinite/ and the rest is bullshit' is dat prima te verteren. Ze mogen dan af en aan drie jaar aan de songs hebben gewerkt, het klinkt nog steeds fris, alsof het allemaal ter plekke ontstaan is, en da's eigenlijk best knap. Het zijn in totaal tien tracks, waarvan twee instrumentaal, de korte soundscape "Heaven Or Die" en het wat langere "Heartbreak 69". "Bring Me Wine" zou muzikaal bijna in een melancholische western passen en toch past het ook tussen de grotestadsblues. Steeds zijn het fraai opgebouwde songs, met een donkere en tegelijkertijd intrigerende sfeer, muzikale schetsen die uiteindelijk toch weer echte liedjes worden. De eerste single was "Elevate My Love" en voorafgaand aan de Europese tournee komt er een tweede single uit, "False Idols". Om onnavolgbare redenen staat dat nummer niet op deze cd. Wat er w√®l op staat is gelukkig ook de moeite waard.

File: Hugo Race & True Spirit - The Spirit
File Under: Overal ter wereld zichzelf
File Video: ["Wildcards"] ["Elevate My Love"] [RaceTube]



(Door: tBeest.)

Het is de eerste wandeldag van de Vierdaagse, en als de wandelaars zo'n beetje binnen zijn begint het Valkhof Festival aan de vierde dag. Pak het blokkenschema er maar weer bij voor een frisse nieuwe dag met goede livemuziek in het Valkhofpark in Nijmegen. Aan het eind van de middag opent Stan Antheunis op het Entree-podium onder de naam Choirboy Invisible met als wapens zijn gitaar en stem. Met invloeden van onder meer Nick Drake, Tim Buckley en The Tallest Man on Earth, zo lezen we in het programmaboekje. De tweede act vanmiddag in samenwerking met 3voor12 Gelderland is singer-songwriter Loes Swinkels, die haar roots heeft in Limburg, maar dat had ook in Texas kunnen zijn, zo lezen we op haar site. Haar muziek wordt omschreven als Amerikaanse rootsmuziek met invloeden van de blues.

Lees verder..
Meer op File Under over Valkhof Festival 2015 (10)




Kopen bij Bol


Kopen bij Bol -->
File Under wordt in de lucht gehouden door de servers van FXW