Zoeken


Web www.fileunder.nl
Ludo: haha, de poster was trouwens wťl erg gaaf voor deze tour. h...
Stonehead: http://www.nu.nl/muziek/4019886/rebel-heart-slechtst-verkope...
Stonehead: Prachtige nieuwe single "Change is Everything": https://w.so...
Stonehead: Schattig verhaal bij The Creators Project over de totstandko...
Prikkie: Harry: jammer dat je het zo ervaart. Toch vond ik het releva...
Theo: Dit album is (nog) meer groove georiŽnteerd dan het vorige. ...
Ludo: gheh muziek voor de massa, ook echt geproduceerd als - nou j...
Stonehead: ...And it's gone. Nog een afscheidstoer en dan zijn ze exit....
Stonehead: Nu met draaiorgel-remix van 40 seconden. http://www.mixedgri...
Claudia Sens: Jij zou zo Ilse de Lange I belong to you horen zingen.....ma...

Laatste recensies

Nils Frahm - Solo
Noblesse - Nothingisanything
No Ninja Am I - Broken Dice (EP)
The Damned And Dirty - Rolling Into Town
The Originators - Be My Baby
The Blackwater experience - Peacemaker
Poppy Ackroyd / Olafur Arnalds / Lavinia Meijer / Chilly Gonzales
Serengeti - Kenny Dennis III
Double Veterans - The Brotherhood Of Scary Hair And Homemade Religion
The Black Marble Selection - Under Her Spell

Zonder woorden

Alameda
House Of Cosy Cushions
Sleater-Kinney
Ralph de Jongh
The Garden
Warpaint
Man From The South
Steve Wynn
Charli XCX
Katy Perry

Laatste interviews

Sham 69
Woman's Hour
Nicole Atkins
Morning Parade
Mensenkinderen

Artikelen

Noorderslag 2015: napret
Eurosonic 2015: Vrijdag napret
Eurosonic 2015: Donderdag napret
Eurosonic 2015: napret woensdag
Le Guess Who - Zondag Napret

Prijsvragen

Pere Ubu - Ticketactie
Tom Baxter
Friska Viljor - Remember Our Name
Brad - United We Stand
Die!Die!Die! - Harmony / Raketkanon - RKTKN#1

Contact

Mail
Colofon
Concertagenda door
Podiuminfo / Festivalinfo

podiuminfo



Volg File Under op de Twittert Natuurlijk heeft File Under een rss-dingetje  Voeg File Under toe aan je del.icio.us account!  Voeg File Under toe aan je bloglines account!  Voeg File Under toe aan je technorarit account! Hop aan je Symbaloo-account  Hop aan je Google-account



(Erased Tapes / Konkurrent)

Nils Frahm - SoloIk lig in bed. Wakker geworden van de razende wind rond het huis. De regen hamert tegen de ruiten. Ik draai me op mijn zijn en kijk op mijn telefoon. Facebook stuurt me een berichtje over wat ik vorig jaar deed op deze dag. Ik holde om 15:00 een 5 kilometer in de verschrikkelijke hitte. Nu ben ik al bijna een half jaar geblesseerd en is het verschrikkelijk weer. Ik scroll wat door mijn Facebook-feed. Happy Piano-day zegt de Nils Frahm-pagina. Verrek, da's waar ook: die kleine sympathieke Duitser had een dag in het leven geroepen om de piano te vieren. Mijn zegen had-ie bij voorbaat al! Maar er blijkt nog een grote verrassing schuil te gaan in het bericht. Ter ere van Piano Day brengt Nils zijn nieuwste soloplaat uit. Mijn dag is in een keer er een stuk beter aan toe. Op www.pianoday.org staat er nog een heel verhaal bij, maar ondertussen ben ik al ondergedompeld in de tracks die op Soundcloud, Spotify staan én Frahm zelfs ter ere van Piano Day gratis ter beschikking stelt als download. De eerste vijf tracks laten Nils Frahm op zijn best horen, subtiel maar vooral liefdevol bespeelt hij zijn piano. Zeker het openingsduo "Ode" en "Some" doet me de waan van alle dag vergeten. Wat nou regen, wat nou wind, wat nou drukte om van alles. Zo in mijn warme bedje met op bijna muisstil volume Nils Frahm die mijn oren verwent, ik kan me weinig beters wensen. De ontroerend mooie verstilde tracks gaan door totdat "Wall" zich aandient na een klein half uur. Hamerend op de toetsen probeert Frahm me mijn bedje uit de duwen. Ik weet het de drang te weerstaan, ik blijf liggen, maar ben nu wel goed wakker. Ik zet het volume iets harde en luister verder naar het dik 10 minuten durende "Immerse!", een track waar Frahm aan het begin een bluesy draai geeft aan zijn spel, maar die verderop verstilt en mij als luisteraar steeds meer op scherp zet, omdat je niets van het hoorspel wilt missen. De regen ben ik ondertussen al lang vergeten, het afsluitende "Four Hands" laat zich aanhoren als een prachtig ontluikende lentedag. Buiten denken ze daar anders over. Ik kan niet wachten tot de verrassing die Frahm volgend jaar op de 88e dag van het jaar voor ons in petto heeft.

Meer op File Under over Nils Frahm (13)

Nils Frahm live zien kan hier: [ism Podiuminfo / Festivalinfo]
18 mei 2015 in Doornroosje, Nijmegen
27 juni 2015 tot en met 4 juli 2015 op Roskilde Festival, Roskilde
15 juli 2015 tot en met 19 juli 2015 op Dour Festival, Dour
17 juli 2015 tot en met 19 juli 2015 op Melt! Festival, Gräfenhainichen

File: Nils Frahm - Solo
File Under: Piano Day is the most joyful of all holidays
File Download: [pianoday.org]



Prikkie
Steve Vai - The Story Of Light

Blizzard
The Gentle Storm @ Melkweg

Storm
Nils Frahm - Solo (Download)

Vonx
The Stranglers @ O2, Glasgow

Janineka
The Staves - If I Was

Theo
Swearing At Motorists - While Laughing, The Joker Tells The Truth

Ludo
Roy Santiago - Devotion

Ewie
Roosbeef @ Luxor Live! Arnhem

tBeest
Fogh Depot - Fogh Depot

Gr.R.
Death Cab for Cutie - Kintsugi

DubbelMono
Johnny Dowd - That's Your Wife On The Back Of My Horse

Stonehead
Fyfe - Control




(Elevate)

Noblesse - NothingisanythingBeste Noblesse, vergeet die vergelijkingen maar met Sonic Youth, The Cure, Nirvana en Massive Attack! Jullie mogen blij zijn dat jullie met zijn drietjes als Haags bandje het Belgische geluid van weleer hebben gered. Want, ik zie Nothingisanything als een ode aan dEUS, Soulwax en Evil Superstars. En dat de vocalen van Amos Ben-Tal af en toe akelig die van Brian Molko benaderen is een extra toefje slagroom op de taart. Als ik jullie was dan zou ik liever vandaag nog dan morgen dit cd'je opsturen naar Tom Barman of Mauro en vragen of zij deze plaat mogen herijken of herproduceren. En dat alles in de hoop dat zij door jullie ge√Įnspireerd worden om zelf hun oude godvergeten sound weer op te pakken, jullie mee op tournee te vragen en gezamenlijk de podia ouderwets op hun grondvesten laten schudden alsof het weer 1995 is. Nederland is weer klaar voor uitgesponnen, meeslepende, verhalende gitaarsongs met gedragen vocalen en melodie. Samen met Moss kan Noblesse uitgroeien tot een van de popparels die ons kikkerlandje rijk is. Gewoon doen Noblesse!

Meer op File Under over Noblesse (3)

Noblesse live zien kan hier: [ism Podiuminfo / Festivalinfo]
5 april 2015 op Merlinpop, Meerlo

File: Noblesse - Nothingisanything
File Under: Onbedoeld de beste Belgenpopplaat



(Eigen beheer)

No Ninja Am I - Broken Dice.jpgDe twee meest opvallende nummers op de EP Broken Dice zijn "Zo Gaat Die Molen" ('zo gaat die molen, die molen / zo gaan die wieken, die wieken / en als je lacht in je dromen / dan kun je nooit echt verliezen') en titelnummer "Broken Dice". De tekst van de eerste is gebaseerd op een kinderliedje en klinkt alsof Spinvis het zoekt in knisperende electronika (en de trompet van Coen Hamelink). De tweede track is een ode aan "Odelay", Beck's glorieuze nummer ('two turntables and a microphone' klinkt het dan ook op driekwart van deze track). De EP grijpt - na de akoestische plaat Hold Still & Watch uit begin 2014 - terug op No Ninja Am I's EP Vegas uit 2013. Experimenteren met electronika mondt uit in vloeiende huiskamerbeats, aangekleed met altviool, fuzz-bas en effecten. De productie is verbazingwekkend ruimtelijk, terwijl het geluid toch intiem blijft. Alsof je bij No Ninja Am I aka Sander van Munster in de woonkamer zit. En als bonus is de eerdergenoemde EP Vegas ook nog eens toegevoegd aan de CD.

File: No Ninja Am I - Broken Dice
File Under: Superieure huiskamervlijt
File Audio: [Bandcamp]


(Fuck Yeah Records!)

The Damned And Dirty - Rolling Into Town'She's twenty one, looks like seventeen and all the boys treath her like a queen' ("Seventeen"). Tja, de meest originele teksten aller tijden vind je niet op Rolling Into Town. Maar eerlijk is eerlijk... voor je het weet zit je ze mee te zingen. Aan het stuur van dit album staat het Zaandamse duo The Damned And Dirty. Waar die naam vandaan komt weet ik niet, maar ik vind het niet passen bij de muziek. De rauwe randjes zijn namelijk ver te zoeken in de blues die Kevin de Harde en Micha Sprenger brengen. Niet dat het qua sound megaglad is, dat gelukkig niet. De deltablues kent een basis van gitaar, zang en mondharmonica. Hieraan worden door andere musici toegevoegd drums (onvermijdelijk), orgel (smaakvol) en koebel (ik verzin het niet). Het levert een relaxte plaat op waar geen ruimte is voor muzikale krachtpatserij, maar wel voor gedetailleerd en deskundig musiceren. Met hun derde album zal The Damned And Dirty niet de originaliteitsprijs winnen, maar dat het goed gedaan is dat staat als een paal boven water. Misschien dat het in bluesland niet zonder de geijkte wegen kan, maar ook al kan dit wel: het is ze vergeven. Is het leven tenslotte niet een groot cliché?

Meer op File Under over The Damned And Dirty (2)

File: The Damned And Dirty - Rolling Into Town
File Under: Dutch Deltablues
File Audio: [Bandcamp]
File Video: [Hun VideoKanaal]
File Social: [Twitter] [Facebook]


(Eigen beheer)

The Originators - Be My BabyNorthern Soul blijft natuurlijk een raar, typisch Brits fenomeen. In de vroege jaren zeventig dansten de kids uit de grauwe industriesteden van Noord Engeland (vandaar de benaming) zich het hele weekend de veters uit de schoenen tijdens "allniters" in legendarische clubs als de Wigan Casino en de Twisted Wheel in Manchester. En nee, ze dansten niet op de grote hits van het Motownlabel of de Philly Sound, zeker niet, obscure sixties-singles van kleine Amerikaanse labels met stampende, up-tempo soul was wat men wilde horen. En nog altijd is deze voetnoot in de popgeschiedenis een tot de verbeelding sprekende stroming. In verzamelaarskringen zijn de grootste Northern Soul-kneiters honderden, nee, duizenden euro's waard. Nog steeds worden er hier en daar wel dansfeestjes georganiseerd waar het zwarte goud tot in de vroege uren wordt gedraaid en waar de (inmiddels iets oudere) kids zich nog steeds een slag in de rondte swingen. De Nederlandse groep The Originators, met als stralend middelpunt leadzangeres en componiste Natazz, steekt niet onder stoelen of banken dat zij de inspiratie voor hun sound vinden in de Northern Soul. Hun eerste echte album,Be My Baby, is net verschenen en is een meer dan geslaagd debuut. Vanaf de eerste tonen is de sfeer gezet en kun je genieten van een dansfeest waar je u tegen zegt. The Originators coveren geen klassiekers maar dat is ook niet nodig. Alle tracks zijn sterke composities met kop, staart en pakkende hooks en refreintjes. Er wordt met passie gemusiceerd, vooral het percussie-spel is een smaakmaker, en vlak ook de pittige blazers niet uit. Rustpunten kent Be My Baby amper. Pas in het slotnummer "Good Day" beginnen we rustig en sfeervol maar al gauw slaat de soulvlam weer in de pan. Het is jammer dat Radio 6 gaat verdwijnen want dit soort échte soul komt in de gevestigde media maar weinig aan de bak, al zette Rob Stenders onlangs wel de 3FM studio open voor de elf leden van The Originators.

Meer op File Under over The Originators (2)

File: The Originators - Be My Baby
File Under: Dansplaat
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [Live by Stenders]



(Marista)

The Blackwater Experience - PeacemakerHet eerste dat opvalt bij beluistering van het debuut Peacemaker van het Limburgse The Blackwater Experience is de Oasis-intonatie van zanger/gitarist Richard Kleuskens. Het tweede dat opvalt is het (Hammond)orgelspel van Ray Groothuis. The Blackwater Experience brengt dan ook sixties/seventiesbluesrock, vooral de Britse, psychedelische variant daarvan, waarbij het orgel even belangrijk is als de gitaar. Vreselijk ingewikkeld wordt het allemaal niet, maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt in overtuiging en pret. Begrijp me niet verkeerd, de heren zijn vaardig genoeg, maar ze maken het niet ingewikkelder dan nodig is. Neem bijvoorbeeld "What Never Was Will Never Be". Een rustig intro, na anderhalve minuut gaat het volume even omhoog, vervolgens een fijne orgelsolo, waarna een muzikale galop wordt ingezet op weg naar een scheurende gitaarsolo richting het einde. De band heeft precies de goede losheid in het spel: het is geen moment klinisch, maar rommelig wordt het óók nergens. Dat is mede te danken aan de uitstekende productie van dit album. Behalve in de zang komt ook muzikaal Oasis regelmatig om de hoek kijken, in die zin dat de invloeden er steeds dik bovenop liggen maar dat de uitvoering dermate goed is dat dat geen moment stoort. Negen tracks en veertig minuten lang laten deze Limburgers horen dat muziek niet idioot ingewikkeld of snoepje-van-de-week-origineel hoeft te zijn. Goede muziek is goede muziek, ook op Peacemaker.

Meer op File Under over The Blackwater Experience (2)

File: The Blackwater Experience - Peacemaker
File Under: Goede muziek. Punt.
File Audio: [BlackwaterCloud]
File Video: [BlackwaterTube]



(Denovali & Mercury Classics/Universal & Sony/Bertus & Gentle Threat)

Klassiek en neoklassiek heb ik eigenlijk altijd al wel kunnen waarderen. Ondanks dat mijn vader stapels klassiek had - en draaide - heb ik nooit de behoefte gehad om me daar tegen af te zetten. Ik betrap me er wel op dat ik sinds een tijdje wel meer in die hoek aan het luisteren ben dan naar pop, rock, etc. Als een hijgend hertje achter de zoveelste kutgroep uit Engeland aanlopen was sowieso nooit mijn ding, maar de interesse voor alles wat hip zou moeten zijn lijkt alleen nog maar verder af te nemen. Dat ik op klassiek gebied hier ook geen last van heb is dan misschien ook best logisch. Toch lijkt daar op dit moment meer muziek te zitten die mij beroert dan in de pophoek. Vier recente voorbeelden om dat te bevestigen.

Poppy Ackroyd - FeathersPoppy Ackroyd is een klassiek geschoolde pianiste die met Feathers eind vorig jaar haar tweede album uitbracht, dat in Nederlands bijna geheel is genegeerd. Volstrekt belachelijk vind ik dat. Als je haar moet plaatsen, dan zou ik haar tussen Nils Frahm en Hauschka willen zetten. In een deel van haar tracks kiest ze voor het experiment zoals Hauschka dat graag mag uitvoeren, in andere blijft ze dicht bij de melancholie van die kleine andere sympathieke Duitser. Maar waar Hauschka nog wel eens doordraaft met zijn experimenteerdrift kiest Poppy altijd voor een richting die niet geforceerd voelt. Da's een dikke pré. Zo kiest ze veelvuldig voor uitdagende ritmes en manieren om deze vorm te geven (hameren op het klankbord van de piano werkt perfect), maar het past altijd in de content. Voeg daarbij wonderschone klanklandschappen zoals in het titelnummer "Feathers" en je gaat al snel op in een wonderbaarlijke klassiek omgeving. Het hoogtepunt zit overigens verscholen aan het eind van het album: "Birdwoman". Een track waarin ze me met opgenomen wind en golven(?), tokkelende strijkers en soepele pianolijnen in een andere wereld brengt, waar een oase van rust heerst.

Olafur Arnalds - The Chopin Project√ďlafur Arnalds mag je ondertussen wel een gevestigde naam noemen in neoklassiek land. Misschien is hij zelfs wel de bekendste. Normaal gesproken 'doet' hij vooral eigen werk, zoals de meesten in de popmuziek. Maar in de klassieke muziek is er natuurlijk zo'n enorme backcatalogue om uit te putten dat het heel normaal is om een project te doen rond √©√©n componist. Dat Arnalds kiest voor Chopin is niet heel raar. Chopin is toch wel een beetje de koning van alle neo-klassiekers. In eerste instantie was ik dan ook een beetje teleurgesteld dat Arnalds niet iets verder keek dan zijn neus lang is en ons op onbekendere componisten brengt. Aan de andere kant: liefhebbers van Arnalds zouden best ook wel eens niet verder kunnen kijken dan hun neus lang is en Chopin volkomen hebben genegeerd tot nu toe. Dan is er wel sprake van een rake keus. Bovendien heeft Arnalds nog wel een leuk geintje uitgehaald door tussen de tracks van Chopin zijn eigen paaseieren te verstoppen die niet alleen een ongetraind oor er niet zomaar tussenuit pikt. Daarnaast heeft hij er samen met pianiste Alice Sara Ott voor gekozen om niet te streven naar de perfecte (al snel klinisch klinkende) studioopname van de tracks, maar de stukken op te nemen op verschillende plekken en piano's en met microfoons die ook gericht zijn op de pedalen en en die zelfs het kraken van de pianokruk waar Ott op zit en haar ademen laten horen. Het geeft The Chopin Project de juiste extra touch om binnen de enorme hoeveelheid Chopin-vertolkingen op te vallen.

Lavina Meijer - VoyageLavinia Meijer kruist juist de andere kant op. Zij flirt veelvuldig met popmuziek door een eigen draai te geven aan bekende tracks. Ik weet nog goed hoe het publiek opveerde tijdens Cross-Linx toen zij haar versie van Radiohead's "Karma Police" vertolkte. Ook op een harp een geweldig nummer overigens. Ik had stiekem gehoopt dat gezien de titel van haar nieuwe album (Voyage) ze me weer zo zou verrassen. Voyage blijft echter in √©√©n land: Frankrijk. Zo komen Debussy en Satie langs, maar kiest ze ook voor werk van Tiersen. Het is wel mooi om te horen hoe het overbekende "Gymnop√©die No.1" van Satie klinkt als het op een harp gespeeld wordt. De vederlichte speelsheid die het nummer op piano zo mooi kan hebben blijft prima behouden in haar vertolking. Al ben ik meer onder de indruk van "Comptine d'Un Autre √Čt√©: l'apr√®s-midi". Deze Yann Tiersen-track komt zo, solo gespeeld op de harp, fantastisch uit de verf. In drie nummers krijgt Lavinia gezelschap van het Amsterdamse Sinfonietta. Dan moet Meijer wel wat meer vechten voor haar plek (in je eentje tegen een dik twintig koppen tellend orkest is niet altijd gemakkelijk), maar uiteindelijk triomfeert ze ook in Debussy's "Danses sacree et profane" op verbluffende wijze.

Chilly Gonzales - ChambersOok pianist Chilly Gonzales heeft er al vele flirts opzitten met popmuziek. Zo werkte hij samen met Daft Punk, Feist en Jarvis Cocker, maar leende hij zijn "Never Stop" ook uit voor een commercial voor Apple's iPad 2. Op zijn nieuwe cd Chambers zat voor mij de verrassing aan het einde. In "Myth Me" zingt Gonzales namelijk. Of ik dat nou zijn beste kant vind, mwah, nee dus. Had Ben Folds (daar lijkt het een beetje op) die track laten zingen en ik had 'em fantastisch gevonden. Maar goed, daarvóór heb je al elf formidabele nummers van Gonzales' hand gehoord, dus misschien moet ik gewoon niet klagen. Hij mag zich dan misschien laten verleiden tot kolderieke strapatsen als een Guinness Book Entry voor het langste soloconcert ooit (27 uur!), Gonzales heeft natuurlijk vooral een verfijnde hand van componeren en spelen. Dat kan ondertussen geen geheim meer zijn en dat laat Chambers ook prima horen. Samen met een strijkkwartet put hij voor zijn tracks vooral inspiratie uit kamermuziek, maar af en toe een knipoog naar popmuziek (check "Sample This") kun je moeilijk missen. Erg mooi is "Advantage Points", dat met hakkende strijkers begint, maar daarna tot twee keer toe langzaam verstilt, bijna zonder dat je het merkt. Of het daarop volgende "Sweet Burden", dat een romantische inborst heeft die moeilijk te weerstaan is. Na de eerste draaibeurten had ik nog een voorkeur voor zijn Solo Piano-werk, maar na een vele draaibeurten kan ik niet anders concluderen dat strijkers het geluid van Gonzales alleen maar versterken.

Meer op File Under over Lavinia Meijer (4) Olafur Arnalds (5)

Lavinia Meijer live zien kan hier:
24 mei 2015 in Koninklijk Theater Carré, Amsterdam

File: Poppy Ackroyd - Feathers
File: Olafur Arnalds - The Chopin Project
File: Lavinia Meijer - Voyage
File: Chilly Gonzales - Chambers
File Under: Muziek voor miljoenen


(Joyful Noise / Konkurrent)

Serengeti - Kenny Dennis IIIErgens tussen G. Love, Everlast en het Britse The Streets loopt David Cohn. Oftewel, Serengeti a.k.a. Odd Nosdam die met zijn alter ego Kenny Dennis vertelt hoe hij de hiphopformatie Perfecto probeert op te zetten in Chicago. Kenny Dennis is een rappende dikke snor. Zeg maar een soort Nathanial H√∂rnblow√©r uit het trailerpark. Van Los Angeles richting Chicago volgen we Dennis in zijn hiphop-zoektocht naar succes. Hij onderzoekt de mogelijkheden van retro-acts als Snap en Technotronic tot en met de Prince Paul-producties vol relaxte beats en deuntjes. Het lijkt erop dat Serengeti eigenlijk een regisseur is met een aardig verhaal over een rapper op zoek naar de ideale succesformule. Alles wat hij op zijn pad tegenkomt in deze moderne roadmovie is de moeite van het beschrijven waard. Elk gesprek, elke gebeurtenis, elk idee. Alleen, en dat is het rare voor iemand die gevlucht is uit Los Angeles, Serengeti is geen regisseur maar een hiphopper, een muziekproducent die zijn verhaal alleen auditief kan weergeven. Alles op dit derde deel nodigt uit tot een tv-serie over deze rare gozer en zijn geniale invallen en beschrijvingen. Want, amusant en heerlijk is het wel. Serengeti is een perfect audio-acteur. Of hij is daarmee zijn tijd ver vooruit of hij heeft de cruciale hoofdrol in hoorspelen uit de jaren veertig en vijftig van de vorige eeuw nooit opge√ęist.

File: Serengeti - Kenny Dennis III
File Under: Trailerpark-hiphop in verhaalvorm



(Fons)

Double Veterans - The Brotherhood Of Scary Hair And Homemade ReligionEigenlijk had ik dit stukje willen beginnen met het opsommen van een aantal Nederlandse garagerockbands die het op dit moment goed doen, om hier als laatste de Double Veterans aan toe te voegen. Dan had ik een artikel op 3voor12 aan willen halen over een mixtape van Burgers Records met Nederlandse bands waarop ik de Double Veterans miste. Maar je voelt het misschien al komen, zo begin ik niet. Het probleem is dat het trio (twee gitaristen en een drummer) niet uit ons land komt, maar uit Belgi√ę. Tja. Maar de kern mag hopelijk al duidelijk zijn. Double Veterans is een vette band. Het debuut - even diep ademhalen - The Brotherhood Of Scary Hair And Homemade Religion kwam in het thuisland al begin vorig jaar uit en hier aan het eind van 2014. Hij was bij ondergetekende wat onderop een stapel nog te recenseren geraakt, maar zij verdienen meer dan alle aandacht. Van de teksten moeten ze het niet hebben. In bijvoorbeeld opener "Beach" is de kern 'Standing on the beach, drinking, smoking weed'. Maar dan die riffs. Oef! Helemaal geweldig. Zo doen ze niet onder voor onze Mozes & The Firstborn. Afwisseling is er meer dan genoeg. Misschien wel wat teveel. Zo is "Messenger Dead Message Alive" een fijne psychedelische track maar staat het muzikaal ver af van de andere nummers. Ik had hem als laatste op de cd gezet. Op andere momenten gaat het helemaal los, zoals op het MC5-achtige "Jerk". Zanger/gitarist Lee Swinnen gaat bij tijd en wijlen tekeer alsof hij Iggy Pop zelf is, maar dit alles is prima gedoseerd. Dat de cd wat kort van duur is dat is jammer, maar dat het toffe nummers zijn waar de energie vanaf spat maakt alles goed.

Double Veterans live zien kan hier: [ism Podiuminfo / Festivalinfo]
15 april 2015 in 013, Tilburg
9 mei 2015 in M.C. Cactus, Sint-Andries

File: Double Veterans - The Brotherhood Of Scary Hair And Homemade Religion
File Under: Belgi√ę Garagrerockland
File Audio: [Soundcloud] [Bandcamp]
File Video: [Hun VideoKanaal]
File Social: [Facebook]



(V2)

Black Marble Selection - Under Her SpellBands met een Philicorda zijn de leukste! Jaren geleden maakte ik voor Perfects al deze compilatie. Inmiddels heb ik mijn persoonlijke versie van deze compilatie uitgebreid met nog eens tien tracks van evenzoveel bands. De meest recente toevoeging is "No Better Place" van het Tilburgse The Black Marble Selection. Een band die, gekleed in Beatle-jasjes, hun sound het liefs zo diep mogelijk in jaren zestig garagerock en beat-met-een-vleugje-psychedelica drenkt. En dat doen ze op debuutalbum Under Her Spell zéér overtuigend. Tel de authentieke sixties-sound van van The Kik (van wie ze het voorprogramma verzorgden) op bij de energie van 'Di-rect ADHD'er' Spike's The Deaf en je hebt een beeld. Wat de Tilburgse zesmans-formatie daar nog aan toevoegt is het rauwe stemgeluid van JP Lilipaly en de allesverzengende bluesharp van Thijs Bus. Daarmee is The Black Marble Selection niet alleen een uiterst hippe retro-act maar weten ze ook de harten van echte bluespuristen sneller te laten kloppen. Misschien wel het beste bewijs hiervan vormt hun song "No Better Place" met een hoofdrol voor zowel bluesharp als Jimmy de Kok's Philicorda. Als dat gekke Philicorda-orgeltje nu niet zo typisch Nederlands was geweest, dan voorspelde ik ter plekke 'world domination' voor deze sympathieke Tilburgers!

The Black Marble Selection live zien kan hier: [ism Podiuminfo / Festivalinfo]
3 april 2015 tot en met 5 april 2015 op Paaspop Schijndel, Schijndel
4 april 2015 in EKKO, Utrecht
10 april 2015 in Victorie, Alkmaar
11 april 2015 in De Spot, Middelburg
16 april 2015 in De Vorstin, Hilversum
24 april 2015 in Kroepoekfabriek, Vlaardingen
25 april 2015 in Het Bolwerk, Sneek

File: Black Marble Selection - Under Her Spell
File Under: Hollandse world domination
File Video: [Modified Madness]
File Social: [Twitter] [Facebook]



(Penniman Records)

The Limboos - Space Mambo.jpgRockabilly, surf, een stevige scheut rhythm & blues, opgediend op een bedje van space age bachelor pad music. Daarmee heb je Space Mambo van het Spaanse kwartet The Limboos (nee, het gaat hier niet om een Limburgse lolbroekenband) redelijk in kaart gebracht. Zelf omschrijven ze het nog kernachtiger: exotic rhythm & blues. Zoals we hier in Nederland The Kik kennen - maar dan zonder dat The Beatles elke keer om de hoek komen kijken - of The Black Marble Selection - maar dan zonder de rauwe garagesound, zo heeft Spanje The Limboos. Stijlvolle kleding, bijpassende instrumenten en een platenhoes die geheel naar de smaak van de zo bewonderde jaren vijftig is vormgegeven. Anachronistisch, maar bijzonder genietbaar. Het orgeltje en de percussie van Sergio Alarcón kruiden het geheel. Bijzonder is bovendien dat de helft van de nummers van de hand is van de drummer: Daniela Kennedy. The Limboos weet dat ze gevaarlijk dicht langs de rand van pastiche koersen en dus gebruiken ze de mambo-, rumba- en andere exotische invloeden met mate. Ietsje meer Spaanse furie was desondanks gewenst. Nu blijft het soms toch wel erg braaf in het Spanje van eind jaren vijftig.

The Limboos live zien kan hier: [ism Podiuminfo / Festivalinfo]
3 juni 2015 in De Zwerver, Oostende

File: The Limboos - Space Mambo
File Under: Space age mambo
File Video: [Space Mambo]



(Eigen beheer)

Life's Electric - CatalystGrappig! In een andere recensie las ik dat de schrijver zich liet leiden door de bandfoto op de hoes van Life's Electric. Daar zie je het viertal poseren met op de achtergrond drie posters. Een van Jimi Hendrix, een van Led Zeppelin en een van Foo Fighters. Ook ik ben zo'n visueel ingestelde sukkel die onbedoeld zich afvraagt of het toeval is of dat de band deze drie wil opvoeren als de belangrijkste invloeden. De vier songs hebben namelijk heel veel met Foo Fighters van doen. Ook met stonerrock, grunge en punkrock trouwens. In die zin hadden er wel posters op de achtergrond van Face Tomorrow, Celestial Season en Green Lizard bij gemogen. De band komt voor een deel uit Weert en een deel uit Rotterdam. De leidraad is heavy rock met een hoofdrol voor melodie. Gebracht door de bijzonder variabele maar kristalheldere vocalen en wondersoepel gitaarspel. Kwalitatieve songstructuren vormen de basis. In die zin mag Life's Electric de handjes schudden met Alice in Chains en Stone Temple Pilots. En dan blijkt dat er nog meer dan voldoende rek zit in dit bandje. Want, na het debuut uit 2012 ziet Life's Electric vooral uitdagingen in het perfectioneren van het ideale rockplaatje. Nu is dat nog een vingeroefening van vier songs. Maar, ik kan niet wachten totdat de band een volwaardig nieuw album uitbrengt waarop een volwassenheid is te horen dat zich met recht kan meten met het werk van The Foo Fighters. Als daarna met terugwerkende kracht het oeuvre van Led Zeppelin en Jimi Hendrix onder handen wordt genomen, dan ben ik de komende jaren nog wel even fan van Life's Electric.

Meer op File Under over Life's Electric (2)

File: Life's Electric - Catalyst
File Under: rockbandje met de juiste invloeden


(Voodoo Rhythm / Clearspot)

Movie Star Junkies - Evil Moods'You came around, across the leaves, leaving, all things behind, all season's seeds, rising, rising, rising' ("Rising"). Zo gaat dat bij het Italiaanse Movie Star Junkies. In eerste instantie een fijn bandje zoals er meer fijne bandjes zijn, maar niet het meeste bijzondere onder de Voodoo Rhythm-zon. Maar langzaam slaat Evil Moods toe. De platendealer dient je de hero√Įne ongemerkt toe tot je niet anders meer wil. Ongemerkt draai ik deze release van het vijftal keer op keer en ik ontdek steeds meer. In de basis is het garagerock met een sixtiesvibe, maar het heeft ook raakvlakken met post-punk uit de eighties. Wat opvalt is dat het erg gedreven is en dat er echt gezocht is naar details om elke song interessant te maken. Hiervoor wordt het toevoegen van instrumenten buiten de bandmogelijkheden niet geschuwd: een marimba, een sax, een trombone. Of een geleende tekst van Dylan Thomas in "Move Like Two Ghosts". Evil Moods mag er zijn.

Meer op File Under over Movie Star Junkies (3)

File: Movie Star Junkies - Evil Moods
File Under: Verslavend lekker
File Video: [A Lap Full Of Hate]
File Social: [Facebook]



(Alameda, 21 maart, Groninger Museum Live, Groningen. Foto: Klaas)

Alameda



(Stickman / Konkurrent)

Elder - LoreElder is een trio uit Boston, bestaande uit gitarist/zanger Nick DiSalvo, bassist Jack Donovan en drummer Matt Couto. Deze derde cd Lore van Elder is het exacte midden tussen 7Zuma7 en Mastodon. Het is bezwerende stonermetal met aandacht voor psychedelica, sludge en ongebreidelde Iron Maiden-intermezzi. Elder verkent zijn eigen kunnen steeds verder. Bij "Legend" verlegt de band zijn aandacht van psychedelica naar progrock-elementen. Het levert spanningsbogen, gitaarexcercities en waaiers op waardoor je even elk besef van tijd en ruimte vergeet. Elder moet het vooral hebben van de oneindige soli en het hakkelende drumwerk. Als een Cream 2.0. De focus op de compactheid van de songs is achterwege gelaten. Melodie in de zanglijnen doet er ook niet bepaald toe. En toch is Lore een briljante groeiplaat geworden. Bij elke luisterbeurt hoor je weer wat nieuws en merk je hoe goed de instrumenten elkaar aan- en opvullen. Vrolijk is het niet, wel melancholiek en weemoedig. De band stevent langzaam aan af op de grote Apocalyps en slechts de drie heren lijken terdege te beseffen wat dat voor de mensheid gaat inhouden. Ik zet Lore nog maar eens op en probeer me te onttrekken aan het leed van alledag.

Elder live zien kan hier: [ism Podiuminfo / Festivalinfo]
19 juni 2015 op Hellfest, Clisson

File: Elder - Lore
File Under: 7Zuma7 meets Mastodon



(House Of Cosy Cushions, 21 maart, Groninger Museum Live, Groningen. Foto: Klaas)

House Of Cosy Cushions

Meer op File Under over House Of Cosy Cushions (6)



(Black And Tan)

David Philips - If I Had Wings'Dit is het album dat ik altijd al heb willen maken' zegt singer-songwriter David Philips over zijn vierde album If I Had Wings. Met deze wetenschap lijken zijn vorige drie albums opstapjes naar deze cd te zijn. Op de eerste twee albums was zijn muziek nog vrijwel akoestisch en in de singer-songwriterstijl, op het vorige album was het geluid al iets voller en waren de liedjes wat rijkelijker gearrangeerd. Philips speelde alle instrumenten zelf op deze albums en dat doet hij op If I Had Wings ook. Alles doet hij zelf. Sterker nog, zelfs de productie en het ontwerp van de albumhoes nam hij voor zijn rekening. Het geluid is nog voller geworden en zijn folk- en bluessongs zijn verrijkt met een jazzy sound. Het doet me denken aan singer-songwriters als Ben Howard en, in iets mindere mate, Jason Mraz. David Philips heeft ruim de tijd genomen voor de tien liedjes, het langste liedje, "Venomous Soul", duurt ruim twaalf minuten. Hinderlijk is dat niet, het album luistert als een welkom rustpunt na een drukke dag. Het is prachtig opgenomen en klinkt warm en gloedvol. Dat David Philips een bijzonder talent is heb ik op zijn voorgaande drie albums al kunnen horen. Op If I Had Wings bevestigt hij dat nog eens en verbetert hij zichzelf door in zijn eentje een prachtig album te maken waar een band een moord voor zou doen.

Meer op File Under over David Philips (3)

File: David Philips - If I Had Wings
File Under: Multitalent
File Video: [Angel]
File Facebook: [David Philips op Facebook]
File Twitter: [Tweets van David Philips]




Kopen bij Bol


Kopen bij Bol -->
File Under wordt in de lucht gehouden door de servers van FXW