Toen Anouk aankondigde mee te gaan doen aan het Eurovisie Songfestival werd er menige wenkbrauw gefronst. Met haar liedje "Birds" wilde ze de strijd aangaan. Een outsider vanaf het eerste moment, want donker, in mineur en supermelancholisch. Niet de vrolijke tralala-troep die je normaal gesproken op een songfestival aantreft, maar een echt liedje. Het duurde even voordat het mij pakte maar gaandeweg hoorde ik de schoonheid van het liedje en vooral de prachtige zang van Anouk. Heel anders dan we van haar gewend zijn, niet vuig en rockend, maar melodieus en sober. "Birds" was de opmaat voor Anouks zevende album Sad Singalong Songs, dat een dag voor de finale van het songfestival uitgebracht werd. Nooit is het mij gelukt om een heel album van Anouk van begin tot eind uit te zitten maar met Sad Singalong Songs heb ik daar geen enkele moeite mee. Sterker nog, ik draai al dagen bijna niets anders meer. In soulvolle opener "The Rules" worden de regels van de liefde duidelijk uitgelegd, waarna Anouk in negen melancholische liedjes bloedmooi en ingetogen zingt over liefdesverdriet, relatiecrisissen en vooral het verlangen naar die ene ware liefde. De instrumentatie is sober en sfeervol en heeft, door de strijkers en blazers, een filmachtige sfeer. Misschien zijn er wel daarom bij het sterke "Kill", het smachtende "Pretending As Always", het dreigende "The Good Life" en het mooie "Birds" videoclips gemaakt die eigenlijk vier minifilmpjes zijn. Uitschieters kan ik niet noemen, Sad Singalong Songs is een album dat je in zijn geheel moet beluisteren en dat je in bijna veertig minuten meeneemt en meesleept in de donkerste krochten van Anouks ziel. Zware kost, maar nergens topzwaar, eerder louterend. Hoe het met "Birds" is gegaan op het songfestival weten we inmiddels, het kwam glansrijk door de halve finale heen en werd uiteindelijk negende in de finale. Ik kan niet anders dan lof hebben voor hoe slim Anouk dit op haar eigenwijze manier heeft aangepakt. Nu snap ik ook haar Symphonica in Rosso-concerten in oktober, de sad singalong songs lenen zich uitstekend voor een uitvoering met groot orkest. Het songfestival heeft haar Europese bekendheid gegeven en dus is besloten om Sad Singalong Songs wereldwijd uit te brengen. Zal mij niets verbazen als die langverwachte buitenlandse doorbraak nu eindelijk van de grond komt met dit album en zelfs voormalige Anouk-haters een klein beetje van haar gaan houden.

# 

|

| Janineka | 23 mei - 12:53 | reacties (1)

Een korte zoektocht via Google levert een lijst op van 42 bands die "Who Do You Love" ooit op plaat gezet hebben. De klassieker van Bo Diddley is wat mij betreft een van de mooiste adrenaline-opwekkende rock ‘n’ roll-nummers ooit geschreven. Een mooie omschrijving zou kunnen zijn: 'Sounds like an up your ass crazy footstompin’ boogie blues burner, with storming rhythm and hoodoo shouting jungle noise vocals'. In iets andere bewoordingen staan deze woorden in de bio van de debuutplaat van The Pignose Willy’s, gevolgd door de de zin: 'That’s the low down beautifully paced and finely constructed swooning trash sound of The Pignose Willy’s!' En dat is de spijker op de kop. Want de denderende jungle rhythms van Ellas Otha Bates, beter bekend als Ellas McDaniels en nog beter bekend als Bo Diddley, gemengd met de pure blues van oude grootmeesters als Son House, dat is waar Joost Varkevisser en Pieter Kamp – samen The Pignose Willy’s – naar op zoek lijken te zijn. Rauw, ranzig, met een hoofdrol voor bluesharp, getergde en vervormde zang en slechts begeleid door gitaar en drums, zo klinken ze. Pure, bijna perfecte – als dat geen contradictio in terminis zou zijn - blues- en garagerock. Missen we dan niks? Toch wel: want hun debuut heet dan wel Who Do You Love, de gelijknamige kraker is op deze plaat niet te vinden.

# 

|

| DubbelMono | 22 mei - 08:53 | reacties (1)

Bij blues met een akoestische gitaar denk je aan ingetogen blues. Toch? Nou, niet bij Matt Woosey. Deze Brit speelt akoestische gitaar op een manier die vergelijkbaar is met die van Monte Montgomery. Met forse aanslagen, waardoor de akoestische gitaar verre van braafjes klinkt. Woosey draait al de nodige jaren mee - hij begon als drummer in een Thin Lizzy-coverband! - en heeft al verschillende albums op zijn naam staan, met of zonder band. Hij heeft een buitengewoon krachtige stem, met een fraai vibrato. Opener "Black Smoke Risin'" zet de toon voor de rest van het album. Een stevige hook, mooie details met slidegitaar en de opvallende stem van Woosey. Zelfs ballad "Don't Need Money" kent een stevige ritmepartij. De combinatie van bluesrock en een akoestische gitaar maakt dat On The Waggon een echte rockplaat is en toch erg ontspannen blijft. Geen enkele track is onder de maat, maar met "Elsie May", "Black Smoke Risin'" en "Noah" zijn er wel een paar fijne uitschieters. Opvallend is ook de fraaie drumsolo (op een studioplaat!) in "Dopey Mick". Meest opmerkelijk is nog wel dat dit een eigen beheer-cd is. Ik kan geen enkele reden bedenken waarom de Matt Woosey Band niet met wat slimme marketing een mooie carrière tegemoet zou gaan. Mét contract. De komende dagen is hij in Nederland. Ga vooral kijken.

# 

|

| Prikkie | 21 mei - 08:53 | reacties (0)

Corin Tucker was ooit een van de drijvende krachten achter Sleater-Kinney, een alleraardigst bandje uit de jaren negentig van de vorige eeuw. Nu heeft ze al een tijdje haar eigen band en profileert zich meer en meer als een Patti Smith 2.0. Waar Smith maatschappelijk relevant bleef, daar gaat het bij Corin Tucker mis. Haar leven is door het moederschap verrijkt en dat wil ze de hele wereld laten weten. Inclusief de negatieve kanten waarmee ze het bestaan van haar twee kinderen probeert recht te praten. Leuk hoor, dat moederkloekgedrag, maar haar naamgenoot Maureen Tucker deed dat jaren geleden ook al. En eerlijk gezegd kan het me ook van geen meter boeien of moeder-zijn nu een afmattende fulltime baan is of niet. Waar het mij om gaat: is Corin Tucker in staat is om nog opzwepende punkrock met aanstekelijke melodietjes in elkaar te flansen? Het antwoord is nee, ondanks een geweldig op elkaar ingespeelde band. Tucker voegt niets nieuws aan het oeuvre van ‘n Boss Hog, ‘n Patti Smith of onze eigen Ella Bandita. Een alleraardigst rockplaatje is deze zoveelste cd geworden. Alleen, daar kopen we dus niks voor.

# 

|

| Rene | 20 mei - 12:53 | reacties (0)

Een mooie stem, melodieuze liedjes en goede teksten. Voor mij dé basisingrediënten voor een singer-songwriter die mijn hart wil stelen. Dat heeft de Amerikaanse Patty Griffin jaren geleden al voor elkaar gekregen. Het rockende Flaming Red uit 1998, de folkpop van 1,000 Kisses uit 2002, Impossible Dream uit 2005 en het gospel-tribute Downtown Church uit 2010, het zijn hoogtepunten uit de collectie van deze 49-jarige zangeres. Haar zevende album, American Kid, kan daar moeiteloos aan toegevoegd worden. Het overlijden van haar vader in 2009 lag ten grondslag aan dit album. Vader Griffin, zoon van Ierse immigranten, vocht in de Tweede Wereldoorlog in Europa. Na de oorlog trok hij zich een tijdje terug in een klooster om daarna een gezin te stichten met uiteindelijk zeven kinderen en hij werd leraar op een middelbare school. 'Een stille man waarvan je nooit echt precies wist wat er in hem omging', zo omschrijft Patty Griffin haar vader. Met zijn levensloop als leidraad probeert ze hem in haar songs te vatten. Zoals bijvoorbeeld in "Faithful Son" en "Not A Bad Man", waarin haar vader in het reine probeert te komen met zijn oorlogsdaden. En in "Irish Boy", waarin ze teruggrijpt op de Ierse roots van haar vader. Het album bevat twee bloedmooie duetten die Griffin zingt met haar kersverse lover Robert Plant. De broers Cody en Luther Dickinson van The North Mississippi Allstars leggen de basis voor de smaakvolle en prachtige, ietwat bezwerende sound van het album. In twaalf songs brengt Patty Griffin een ontroerende ode aan haar vader, een oorlogsveteraan die na de oorlog maar moeilijk zijn draai kon vinden. Maar eigenlijk kun je de songs ook zien als een beschrijving van vele na-oorlogse American kids en hun worstelingen met het leven van alledag, in een Amerika dat door de jaren heen erg veranderd is. Zo bezien is het een monumentaal album geworden over het leven na de oorlog van veel Amerikanen in het algemeen en Griffins vader in het bijzonder. Nu al een van de mooiste albums van dit jaar.

# 

|

| Janineka | 20 mei - 08:53 | reacties (0)