25 July 2016

Week 30, 2016

Prikkie
Status Quo – Live At The BBC

Janineka
Joseph Arthur – The Family

Ludo
The Avalanches – Wildflower

Vonx
Queen Ifrica – Don’t Sign

DubbelMono
Amber Arcades – Fading Lines

tBeest
Jambinai – A Hermitage

Storm
Rush – Hold Your Fire

Valkhof Festival 2016 – Napret – (woensdag t/m vrijdag)

Het zijn de laatste drie dagen van zeven dagen Valkhof Festival, onderdeel van de Vierdaagsefeesten in Nijmegen. Inmiddels is het woensdag. Het is warm geworden. Wandelaars krijgen massaal blaren, en ik heb in die laatste dagen last van een pijnlijke stijve nek, dat me ook echt nekt de laatste twee dagen van het festival. Maar uiteindelijk zal ik het toch halen, al zijn die laatste dagen ook niet direct de beste van het festival in mijn beleving. Zo stond de woensdagavond in mijn boekje als een mogelijke rustdag, zo goed vond ik het programma die avond dus niet, maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan.
[Lees verder…]

Valkhof Festival 2016 – Napret – (zaterdag t/m dinsdag)

Afgelopen zaterdag ging het Valkhof Festival weer van start in Nijmegen, als onderdeel van de Vierdaagsefeesten van Nijmegen. Vanaf de vroege ochtend tot in de middag is de stad doordeweeks het domein van de (honderdste Vierdaagse) wandelaars en de mensen die aan de kant aanmoedigen. Zo ‘s avond zie je de wisseling van de wacht, en wordt het Keizerrijk overgenomen door de feestvierders die zeven dagen lang profiteren van de festiviteiten rondom het wandelevenement, met uiteraard veel muzikaal vertier. Middelpunt van de wat betere muziekprogrammering – smaken mogen verschillen uiteraard – is nog altijd het festival in het Valkhofpark, niet al te ver van de de Nijmeegse Waalbrug, die overigens dit jaar tachtig jaar bestaat. Weet je dat ook weer. Hieronder een klein verslag van uw reporter op locatie, die deze week altijd als vakantie ziet met het Valkhofpark als zijn tweede thuis.
[Lees verder…]

case/lang/veirs – case/lang/veirs

case lang veirsHet plan ontstond al een tijd geleden. k.d. lang wilde graag een album maken met Neko Case en Laura Veirs. Op papier een verrassende combinatie en dat is het uiteindelijke resultaat ook. Twee van de mooiste vrouwenstemmen die ik ken, die van k.d. lang en Neko Case, en Laura Veirs vormen het gelegenheidstrio case/lang/veirs. Laura Veirs ken ik eigenlijk alleen van naam, haar muziek is me vrijwel onbekend. Geheel ten onrechte, zo blijkt al snel bij beluistering van het album van deze drie dames die afzonderlijk op geheel eigen wijze hun sporen al lang en breed verdiend hebben. De vraag is of de eigen afzonderlijke klasse van dit drietal met zijn drieën ook werkt. Het antwoord is ja. De zangeressen nemen beurtelings de solozang op zich en worden daarbij door de andere twee vocaal ondersteund. k.d. langs kracht is haar smachtende en melancholische zang waar ik altijd kippenvel van krijg. Het mooist in “Blue Fires”, met een schitterend donker gitaar-intermezzo, en “1,000 Miles Away” met hemelse koortjes van Case en Veirs. Neko Case zingt altijd spatzuiver met haar glasheldere en galmende stem die het best naar voren komt in “Behind The Armory” en “Delirium”. Laura Veirs is technisch gezien de minste zangeres van de drie maar wel de meest eigenzinnige en misschien wel de beste teksschrijver. “Greens Of June” bijvoorbeeld is een lied over hoe de mooie kleuren van de natuur in thuisstad Portland haar blij maken. “Song For Judee” is een prachtig liedje over de te vroeg overleden zangeres Judee Sill. Alle veertien liedjes dragen de identiteit van de leadzangeres maar krijgen net dat beetje extra door de ondersteuning van de andere twee. Dat komt goed naar voren in twee songs waarin de drie magistraal samen zingen. In het meanderende “Atomic Number” en het ingetogen “I Want To Be Here” onderstrepen ze de dikke voldoende voor dit gelegenheidstrio. De dames zijn op dit moment bezig met een uitgebreide Noord-Amerikaanse tour. Ik hoop van ganse harte dat daar een Europees deel aan toegevoegd gaat worden.

mij=Anti-

File: case/lang/veirs – case/lang/veirs
File Under: Drie-eenheid
File Internet: [Website van case/lang/veirs]

Week 29, 2016

Ewie
Michael Kiwanuka – Love And Hate

DubbelMono
Suïcide – Suïcide

Prikkie
Primus – Rhinoplasty

Janineka
Michael Kiwanuka – Love And Hate

Ludo
Robert Ellis – Robert Ellis

Storm
Chantal Acda – Let My Hands Be Your Guide

The Prettiots – Funs Cool

The Prettiots - Funs CoolZouden de dames van The Prettiots zich het album Chocolate and Cheese van Ween herinneren? Of staat de cover van Funs Cool op zichzelf en hebben de dames het zelf bedacht? Het is geen kritiek, maar ook de freaky liedjes van Lulu Pratt en Kay Kasperhauser (ook zoiets: zouden dit hun echte namen zijn?) hebben in de verte wel wat weg van de gekte van Dean en Gene Ween. Al is de eerste associatie die met The Moldy Peaches. Dezelfde onweerstaanbare, maar eigenlijk kinderachtige melodieën, tongue-in-cheek teksten (een liedje over alle ex-vriendjes van Kay Kasper met de omineuze titel “Boys (I Dated In Highschool)”, en instrumenten als de ukelele. Let overigens ook op de titel waar een apostrophe is weggelaten. Maar waar Kimya Dawson en Adam Green een lofi-geluid omarmden, klinken de liedjes van The Prettiots een stuk netter. Als het gaat om culturele referenties weten de dames van wanten, getuige deze regels uit “Suicide Hotline”: ‘On a scale of one to Plath I’m like a four / My head’s not in the oven but I can’t get off the floor / It’s not that bad, I won’t take it too far / And hey, dream boy’s no bell jar.’ Verderop komen ook Virginia Woolf en Ernest Hemingway om de hoek kijken. Niet van de straat, deze Prettiots, maar mooi dat ze een hele fijne zomerplaat gemaakt hebben.

mij=Rough Trade

File: The Prettiots – Funs Cool

File Under: Literaire hipsterfolk voor bij de BBQ

Valkhof Festival 2016 – Voorpret

Zaterdag gaan de Vierdaagsefeesten weer van start met de geweldige, pakkende, originele, en puur Hollandse slogan: ‘Party of the Year’. Een week vol festiviteiten in Nijmegen dus, georganiseerd rondom de (dit jaar honderdste!) Vierdaagse in Nijmegen. Formeel gaat de Vierdaagse pas van start op dinsdag als de wandelaars de eerste meters afleggen, maar uiteraard plakken we er wat extra feestdagen aan vast. Van 16 tot en met 22 juli is het Valkhofpark weer een prettig toevluchtsoord voor bezoekers met een verfijnde muzieksmaak. Het grootste deel van de stad wordt deze week overspoeld door optredens van foute B-artiesten, TROS-sterren, coverbands, en andersoortig plat vermaak, maar het Valkhof Festival biedt al vele jaren een goede reden om mijn stad niet schreeuwend te ontvluchten. Ik overdrijf graag. Als ik het goed heb is het zelfs de dertigste editie van het gratis toegankelijke festival, dat vroeger ook wel bekend stond onder de naam Valkhof Affaire of de-Affaire, maar inmiddels zijn we wel aan de nieuwe naam gewend. Muzikale fijnproevers komen hier dus aan hun trekken waarbij een breed scala aan genres aan bod komt. Hiphop en dance worden makkelijk afgewisseld met knoertharde rock en metal. De ene keer is het toegankelijk, een andere keer juist enorm experimenteel, en dat is nu ook juist de lol van het festival.

[Lees verder…]

Parent – Parent

Parent - ParentHet mooie aan muziek (of aan welke kunstvorm dan ook) is dat er voor iedere stemming en ieder moment geschikte varianten te vinden zijn. Zo sta je te springen en te headbangen, zo zit je onderuit weg te dromen met een goed glas en de hoofdtelefoon op. Parent is een duo uit Manchester dat met hun titelloze debuutalbum zich richt op het relaxt genieten van mooie klanken op de late avond. De twaalf songs worden gedragen door het fijne, natuurlijke stemgeluid van Rachel Kern en de rijke akoestische gitaarklanken van Jason Brown (die we ook kennen van Brix and the Extricated). Vanaf de eerste song, “Dear Lucia”, droom je weg met Parent. In dat eerste lied vertelt de hoofdpersoon ons dat Lucia er vandoor is met de man waar ze allebei van houden. Daarmee is de sfeer gezet, de liefde in al haar facetten is het thema op dit album. Bitterzoete melancholie en regenachtige zomernachten vullen mijn gedachten als de gitaren worden verrijkt met subtiele strijkersarrangementen.De sfeer doet denken aan het werk van bijvoorbeeld Sandy Denny, niet qua stem want Rachel heeft een prachtige eigen sound. Liefhebbers van de Britse folkscene uit de vroege jaren zeventig zullen hier met plezier naar luisteren. De troostende woorden in “You’re not Broken” en de berusting in “Until Then”, het is allemaal zeer smaakvol en subtiel gedaan. Een album voor fijnproevers dus.

mij=Fog Lane Records

File: Parent – Parent
File Under: Bitterzoete schoonheid
File Audio: [Soundcloud]
File Social: [Facebook]

Recorders – Coast to Coast

Recorders - Coast To CoastWaarom de Britten blokfluiten vertalen als Recorders heb ik nooit begrepen. En als je je band dan eigenlijk “Blokfluiten” noemt, zoals dit Brusselse gezelschap, is het niet makkelijk om schrijver dezes te overtuigen. Ik heb namelijk een bloedhekel aan blokfluiten. Hoezo? Nou, dat komt door die grefo-muziekleraren op mijn middelbare scholen die Yesterday van The Beatles een soort heavy metal vonden en ons allen verplichtten die vermaledijde blokfluit te leren bespelen. Zo, dat moest ik even kwijt. Hoe zit het dan met Coast to Coast, het tweede album van Recorders? Welnu, daar is gelukkig geen blokfluit op te bekennen. Hun elektronische indiepop ligt prettig in het gehoor en zal liefhebbers van bijvoorbeeld The Killers, Editors of de eerste Coldplay-albums best kunnen aanspreken. De zang van Gordon Delacroix is overtuigend en past naadloos in de wat gedragen, melancholische sfeer die de band wil neerzetten. Af en toe mogen de dansschoenen worden aangetrokken, en de productie is glashelder en warm. Nergens weet de band mij te overtuigen echt iets toe te voegen aan het oeuvre van hierboven genoemde wereldacts omdat het songmateriaal nergens echt overtuigd of sprankelt. Het is zeker een degelijk album maar tegelijk ook behoorlijk saai.

mij=Caroline

File: Recorders – Coast to Coast
File Under: Editors light
File Video: [Undivided]

Double Veterans – Space Age Voyeurism

Double Veterans - Space Age VoyeurismVerrassend bandje, dat Double Veterans. De kapsels – model Brian Jones – zijn in stijl, op een live-foto ontwaar ik een Vox-gitaar en het plaatgeluid leunt heerlijk op sixties freakbeat. De bizarre titel van hun debuut-EP The Brotherhood Of Scary Hair And Homemade Religion klonk even far-out, en ook de titel van deze plaat klinkt zoals het hoort bij een neo-psychedelicabandje met humor. Dat de hoes eerder aan black metal dan aan garagerock of freakbeat doet denken vergeven we ze maar. Het basloze trio bestaat uit twee gitaristen en een drummer. Eén van de gitaristen – Lee Swinnen – verzorgt ook de vocalen. Uit deze notities kunnen we het unique selling point van deze Belgen destilleren: steeds net een andere weg kiezen dan je verwacht. Wil je net opschrijven dat de stomende opener “Cocktail” laat horen dat ze het oeuvre van The Kinks en The Stones in hun vingers hebben, horen we het nummer daarna, “Heaven vs. Hell”. En dan duiken The Godfathers op, maar dan ondergedompeld in het verzamelde werk van Roky Erickson. En zo is er steeds iets aan de hand dat er voor zorgt dat de luisteraar alle twaalf nummers geboeid blijft. Puike band, puike plaat en fijne collega’s van al die psychedelische garagerockers van het moment.

mij=Noisesome / Caroline

File: Double Veterans – Space Age Voyeurism

File Under: Freakbeat galore!

File Under?

Op 8 januari 2016 is File Under gemigreerd naar een nieuw cms. Nog lang niet alles werkt, maar wees gerust, we hebben alles bewaard en het komt goed!