25 May 2016

Imarhan

imarhan_4_klein

Imarhan, 21 mei, Vera, Groningen. Foto: Klaas

Khun Narin Electric Phin Band – II

Khun Narin Electric Phin Band – II“Phua Kao”, de openingstrack op II is een bewerking met veel tierelantijnen van Lionel Richie’s “Hello”. Tenenkrommende liftmuziek voor in de winkelcentra van Bangkok. Alsof Hank B. Marvin van The Shadows aan lager wal is geraakt en nu alleen nog maar op Sukumvit Road op een driesnarige luit staat te pingelen om zijn Chang-biertjes te kunnen betalen. Laat je niet naaien beste mensen! En pas op voor zakkenrollers! Okee, de Phin mag best een traditioneel Thais instrument zijn, de muzak die Khun Narin maakt mag ook nog best een genrenaam hebben: phin prayuk, als ik me niet vergis. Maar voor de rest is het totaal niet origineel of traditioneel. Daar mag een doorgesnoven hippie uit Los Angeles intrappen, ik doe dat zeker niet. Dus, als ene Josh Marcy beweert dat dit Thaise collectief helemaal in het straatje ligt van Krautrock, van echte psychedelica, van Omar Suleyman, van Fela Kuti en zelfs van Santana, dan moet die mijnheer zijn oren uit laten spuiten, iets minder drugs gebruiken en wat vaker op vakantie richting Azië. Om de zoveel tijd ontdekt men een inheems instrument dat, als het eenmaal uitversterkt wordt, geniaal bevonden wordt. Nee dus, het is voor Thai en toeristen net zo hinderlijk als de Peruviaanse panfluiters voor de C&A of de slonzige Bulgaarse straatmaffia op de trekzak bij ons. Bovendien, beste muziekantropologen, deze zogenaamde phin prayuk-muziek kennen wij Nederlanders als de bakermat van onze muziekbeschaving; de indorock. Daar is niks Thais aan.

mij=Innovative Leisure/Bertus

File: Khun Narin Electric Phin Band – II
File Under: Hoe een doorgesnoven hippie Thaise muzikanten oplicht

March – Stay Put

March – Stay PutNa de EP In The Air versterkte het Bredase March zich met extra gitarist Erik van Haaren. De band had daarmee zijn punkrockgeluid een extra moddervette gitaarbasis meegegeven. En, dat pakt prima uit op deze eerste volwaardige CD van de drie heren en één dame. March moet het hebben van de stevige, voortreutelende maar melodieuze punkrock met rafelige grungerandjes. Een beetje zoals The Bronx. Of als The Dirty Denims, maar dan zonder rock-‘n’-rollinsteek. Zangeres Fleur van Zuilen laat er met haar grofgeraspte stem geen gras over groeien. Ze bewaakt het speltempo van alle songs op deze plaat en die is en blijft bovengemiddeld hoog. Door alle riffs, soli en helder geproduceerd drumwerk door hoor je op Stay Put dat de basis van de songs bij de meezingbare en herkenbare poprock ligt. Beste voorbeelden zijn wat mij betreft “Big Wave” en “Dead Of Night”. Het zijn songs die je bijblijven, die prikkelen en die de improvisatie opzoeken, maar wel met één gezamenlijk afgesproken uitgangspunt. March blijft op zoek naar de aanstekelijkheid om een puik punkrockplaatje af te leveren. Het is de band gelukt. Wendy O’ Williams van The Plasmatics mag zich zorgen gaan maken om de concurrentie uit Breda.

mij=White Russian

File: March – Stay Put
File Under: Punky focus op herkenbare melodieën

De band toert momenteel:

27-05 – Castricum – De Bakkerij
28-05 – De Dukdalf – Wieringerwerf
02-06 – Cul De Sac – Tilburg
03-06 – Boothill – Amersfoort
07-06 – Dynamo – Eindhoven
17-06 – La Strada – Goes

Edward Sharpe And The Magnetic Zeros – PersonA

Edward Sharpe And The Magnetic Zeros - PersonAIk zal niet de enige zijn die bij Edward Sharpe And The Magnetic Zeros meteen aan de IKEA denkt. Hun hit “Home” werd een tijdje geleden voor een reclame van deze woonwinkel gebruikt en was daardoor vaak op radio en tv. Dit vrolijke nummer was vervolgens niet meer uit je hoofd te krijgen. Aan de grote groep van maar liefst tien kleeft een blij, hippie/commune-achtig imago, ingegeven door hun optredens die meestal zonder setlist zijn en ontaarden in improvisatie en euforische toestanden. Dit is ook eigenlijk alles wat ik van de band weet en met deze referenties zette ik PersonA, het alweer vierde album van de band op. Ik verwachtte dus een zonnig en vrolijk album te gaan horen. Al mijn verwachtingen werden niet ingelost. Grootste verandering is het ontbreken van zangeres Jade Castrinos die in 2014 de band verliet. Dat vertrek zorgde voor een omslagpunt. Het sociale experiment en improvisatie was altijd het belangrijkste, vanaf nu moest eindelijk de muziek dat maar eens zijn. PersonA werd bijna geheel in één ruimte in New Orleans opgenomen en klinkt nog sporadisch uitbundig en vrolijk, zoekend, introspectie en ingetogenheid zijn de nieuwe sleutelwoorden. Op de hoes is het gedeelte ‘Edward Sharpe And The’ met een dikke rode lijn doorgestreept wat lijkt alsof frontman Alex Ebert niet de frontman meer wil zijn maar gewoon één van de tien van de band. Deze ommekeer heeft een album met tien mooie liedjes opgeleverd. Geen voorspelbare en kant en klare popmuziek, maar liedjes die je even tot je door moet laten dringen en waarin veel variatie zit. Zoals bijvoorbeeld de jazzy opener “Hot Coals”. Het klokt ruim zeven minuten maar wordt zo goed opgebouwd en lekker gespeeld dat het geen moment verveelt. In “Perfect Time” croont Ebert alsof hij nooit anders deed en in “Wake Up The Sun” zitten weer bluesinvloeden. Single “No Love Like Yours” hoorde ik al op menig Amerikaans internetradiostation en is nog het meest toegankelijke liedje op het album. Enige minpunt, maar dat zal een kwestie van smaak zijn, is de stem van zanger Alex Ebert die me in de hoge regionen vaak iets te vals in de oren klinkt. Dat stoort mij en vind ik jammer want PersonA is boeiend genoeg om geheel terzijde te schuiven. Edward Sharpe And The Magnetic Zeros is er met PersonA in geslaagd het ‘blije eikel-imago’ aan de kant te schuiven en te laten horen dat ze echt meer kunnen.

Edward Sharpe And The Magnetic Zeros spelen 23 augustus in Woodstock69 in Bloemendaal.

mij=Community

File: Edward Sharpe And The Magnetic Zeros – PersonA
File Under: Opnieuw beginnen
File Facebook: [Edward Sharpe And The Magnetic Zeros op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Edward Sharpe And The Magnetic Zeros ]

Week 21, 2016

Janineka
Big Star – #1 Record

DubbelMono
Bitchin Bajas and Bonnie Prince Billy – Epic Jams and Fortunate Little Ditties

Ludo
Night Moves – Pennied Days

Prikkie
Aerosmith – Nine Lives

tBeest
Radiohead – A Moon Shaped Pool

Nada Surf – You Know Who You Are

Nada Surf - You Know Who You AreDe noeste werkers van Nada Surf timmeren al een dikke twintig jaar aan de weg. Dat ze nooit meer de wereldhit “Popular” zullen evenaren, commercieel gezien bedoel ik dan, is denk ik geen probleem voor ze want onverstoorbaar komen ze eens in de paar jaar met nieuw werk. You Know Who You Are is het achtste album. De hoofdmoot is ook dit maal weer licht melancholische en bijzonder melodieuze indiepop met hoofdrollen voor de heerlijk gitaarpatronen en onderkoelde zang. De typische melancholie die ze in het verleden wel vaker lieten horen wordt op deze plaat bijna perfect tentoongespreid, bijvoorbeeld in het erg mooie “Friend Hospital” en het berustend optimistische “Victory’s Yours”. Nu en dan kabbelt de indiepop van Nada Surf anno 2016 wel heel onopvallend voort totdat je toch weer verrast opveert bij het horen van een simpel maar doeltreffend blazersarrangement, in “Out of the Dark”, of wat ruigere gitaareffectjes. De teenage angst waarmee Nada Surf groot werd is allang een midlife crisis geworden maar blijft erg lekker muzikaal vermaak bieden.

mij=City Slang

File: Nada Surf – You Know Who You Are
File Under: ouder en wijzer
File Social: [Twitter]

Matt Andersen – Honest Man

Matt Andersen – Honest ManAls je een prettig koppie hebt en je kunt een aardig riedeltje gitaar spelen, dan schop je het als John Mayer best ver. Als je wat serieuzer bent en een hoge haargrens hebt, dan word je weggezet als een parodie op James Taylor. Tja, het zijn de keuzes die in de media worden gemaakt. De Canadees Matt Andersen uit Bairdsville zit er midden tussenin. Da’s best vervelend voor hem. Te meer omdat hij ergens ook nog een soul in zijn donder heeft die doet denken aan een Dr. John. Matt Anderson breit soul, blues en americana aan elkaar alsof het de meest logische zaak van de wereld is in zeer toegankelijke luisterliedjes waarvan je het idee hebt dat ze al eeuwen bestaan. Heeft hij ter versterking wat blazers nodig, dan zet hij die in. Voegt een Hammondorgel wat toe, dan gebruikt hij die. Honest Man is wat het is; een plaat van een goudeerlijke muzikant die bulkt van het talent en geen gimmicks nodig heeft om de oergenres van de muziek voor zich te laten spreken. Zeer okay, ook buiten het genre om. Nog niet overtuigd? Beluister dan het bizar mooie Randy Newman-achtige “I’m Giving In” met de betere vocalen die mijnheer Newman nooit in huis heeft gehad.

mij=True North

File: Matt Andersen – Honest Man
File Under: Blues, Americana en soul

Kepi Ghoulie & The Accelerators

IMG_9545-Kepi Ghoulie & The Accelerators-sml

Kepi Ghoulie & The Accelerators, 17 mei, Rotown, Rotterdam. Foto: Leonie

Kevin Morby – Singing Saw

Kevin Morby – Singing SawDe Amerikaan Kevin Morby zou je kunnen kennen als (ex-)bassist van Woods, als voorman van The Babies of van zijn twee solo-platen. Nu is er een derde eigen schijf, getiteld Singing Saw. Hij speelt hier zelf op gitaar en pinao, en zorgt voor de vocalen. Met deze stem zal hij de eerste ronde van The Voice niet overleven, maar dat zal Bob Dylan ook niet. Of Lou Reed, als hij nog zou leven. Met die laatste twee artiesten wordt hij muzikaal vaak vergeleken. En met Leonard Cohen. Zelf zou ik daar nog wel Kurt Vile en War On Drugs aan toe willen voegen. Morby schrijft zijn eigen songs, en zijn liedjes zijn rijkelijk voorzien van allerlei tierelantijntjes. Zo is er uiteraard een zingende zaag, maar ook een saxofoon, trompet en viool. Het maakt dat Singing Saw een prettige plaat is waar je even de tijd voor moet nemen. Je hoort dan van alles tussen singer-songwriter, dansbare liedjes, psychedelica en rock in. Singing Saw is een groeiplaat en wat mij betreft een van de interessantste dit jaar. Eind augustus is hij weer in het land. Eigenlijk ben ik wel benieuwd wat er van deze studioplaat op het podium overblijft.

mij=Dead Oceans / Konkurrent

File: Kevin Morby – Singing Saw
File Under: Alleen al een standbeeld voor de titel

File Social: [Twitter] [Facebook] [Instagram]

The Coathangers

IMG_9671-The Coathangers-sml
The Coathangers, 17 mei, Rotown, Rotterdam. Foto: Leonie

File Under?

Op 8 januari 2016 is File Under gemigreerd naar een nieuw cms. Nog lang niet alles werkt, maar wees gerust, we hebben alles bewaard en het komt goed!