Zoeken


Web www.fileunder.nl
Sikkema: Fijne CD inderdaad..
Stonehead: Het Damien Rice-moment van Campking: http://soundstilburg.wo...
Stonehead: Al even schitterende liveset gefilmd op Iceland Airwaves doo...
Wim: Vreemd horloge heb jij als je het concert van Swans geklokt ...
Slagers: Nieuwe plaat staat al op de spotifies.
Prikkie: Eerst gerontorock en Teutoonse marsmetal! ;-)
Prikkie: Cover van Opeth's "Coil" door Marjana Semkina: https://www.y...
Stonehead: Tegenwoordig componeren de kippen ook zelf: https://www.yout...
Evert: Mooie recensie! dank...
stn: Interview door 3voor12: http://3voor12.vpro.nl/nieuws/2014/n...

Laatste recensies

Enchant - The Great Divide
Chicks On Speed - Artstravaganza
Rökkurró - Innra
Karina ESP - A Still From The Film
Tying Tiffany - Drop
Joyce Manor - Never Hungover Again
Big Boss Man - Last Man On Earth
De Staat - Vinticious Versions
Queen - Live At The Rainbow '74
The Pineapple Thief - Magnolia

Zonder woorden

Alice Boman
Ane Brun
Phil `Big Daddy Blues´ Speat
René Trossman
Ralph de Jongh
Meena Cryle
Juwana Jenkins
Ian Siegal
Eddy Clearwater
Easterfield

Laatste interviews

Sham 69
Woman's Hour
Nicole Atkins
Morning Parade
Mensenkinderen

Artikelen

Le Guess Who - Zondag Napret
Le Guess Who - Zaterdag Napret
Le Guess Who Donderdag en Vrijdag Napret
Le Guess Who Voorpret
Let's Get Lost 2014 - Napret

Prijsvragen

Tom Baxter
Friska Viljor - Remember Our Name
Brad - United We Stand
Die!Die!Die! - Harmony / Raketkanon - RKTKN#1
Crossing Border 2012 Voorpret

Contact

Mail
Colofon
Concertagenda door
Podiuminfo / Festivalinfo

podiuminfo



Volg File Under op de Twittert Natuurlijk heeft File Under een rss-dingetje  Voeg File Under toe aan je del.icio.us account!  Voeg File Under toe aan je bloglines account!  Voeg File Under toe aan je technorarit account! Hop aan je Symbaloo-account  Hop aan je Google-account



(InsideOut)

Enchant - The Great DivideEnchant heeft een soort magische klank in progkringen. Ooit op weg geholpen door Marillion's Steve Rothery, in het voorprogramma van bands als Dream Theater, Spock's Beard en Marillion op tournee geweest, maar na het album Tug Of War (2003) werd het stil. Zanger Ted Leonard ging aan de slag bij Thought Chamber, Affector en Spock's Beard, Bill Jenkins ging op tournee met Sound Of Contact, rond Enchant was er alleen stilte. Tot er in 2012 ineens tourdata waren, met dezelfde line-up als op Tug Of War. En nu is er het eerste nieuwe album in een decennium, The Great Divide. Muzikaal zit het heel erg in de hoek van Spock's Beard op dit album, vooral met de drumpatronen en de gitaarpartijen. "Within An Inch" is daar een mooi voorbeeld van. Voor een liefhebber van Spock's Beard als ik moest dat bijna wel goed vallen toch? Nou nee. Na enige tijd valt me op dat bijna alle songs lang uitgesponnen zijn, met gedragen zangpartijen, mid-tempo en met buitengewoon beschaafde accenten. En daar zit 'm het probleem. Ik mis het vol ingetrapte gaspedaal en het even lekker uit de bocht vliegen. Om maar eens in de auto-associaties te blijven: het is alsof de rij-examinator aan het stuur zit en laat zien hoe het allemaal moet. Reuze netjes, maar opwindend is anders. De productie is als altijd in handen van gitarist Doug Ott, maar in mijn achterhoofd bleef de naam Billy Sherwood rondzingen. Die staat voor mij bijna symbool voor perfect gemaakte platen die alsmaar niet tot leven willen komen. Datzelfde heb ik bij The Great Divide. Fans zullen al blij zijn dat er überhaupt nieuw werk is, de rest moet echt eerst even luisteren.

Meer op File Under over Enchant (3)

File: Enchant - The Great Divide
File Under: De examinator aan het stuur
File Video: [albumteaser pt. 1] [albumteaser pt. 2]



(Alice Boman, 27 november, Oosterpoort, Groningen. Foto: Klaas)

Alice Boman

Meer op File Under over Alice Boman (2)




(Initiative Musik)

Chicks On Speed - ArtstravaganzaArtstravaganza is alweer het zevende album van het duo Melissa Logan en Alex Murray-Leslie. De plaat maakt deel uit van een Gesamtkunstwerk genaamd SCREAM, een nieuwe media, audio en visueel spektakel dat in diverse grote musea in de wereld te zien zal zijn. Waar gaat het over bij de dames? Het gaat over het nu, over de huidige toestand in de wereld waar iedereen in staat is om onze eigen wereld samen te stellen, een eigen maatschappij, zoals Yoko Ono al opriep in 1973. De pest is dat hoewel maatschappelijke systemen in een rap tempo over de kop gaan, er bij musea nog steeds wordt uitgegaan van een enkele curator die de boel in zijn eentje beslist. Chicks On Speed gaat er met dance en electrohouse gewoon vanuit dat muziek, beeldende kunst, mode, poëzie en politiek steeds vaker in elkaar overlopen en van elkaar afhankelijk zijn. Vandaar dat het duo samenwerkt met Peaches, met auteur Douglas Gordon en zelfs met Wikileaks-oprichter Julian Assange die op de track "God" te horen is. Muzikaal is het allemaal niet hoogdravend of vernieuwend. We kennen de beats en bliebs van Chicks On Speed nou wel. Dat maakt eigenlijk ook niet uit. De dames zijn met Chicks On Speed gewoon een van de betere doornen in het oog van de corporate muziekindustrie en de merknamen die de dienst uitmaken in de kunstwereld. Iemand moet het doen, en dan kunnen dat maar beter de Chicks On Speed zijn, want dan weet je dat het met positivisme, met humor en met hun eigen unieke stijl gebeurt.

Meer op File Under over Chicks On Speed (2)

Chicks On Speed live zien kan hier: [ism Podiuminfo / Festivalinfo]
12 december 2014 tot en met 13 december 2014 op State-X New Forms, Den Haag

File: Chicks On Speed - Artstravaganza
File Under: Comeback zonder overdreven trucs


(Ane Brun, 27 november, Oosterpoort, Groningen. Foto: Klaas)

Ane Brun

Meer op File Under over Ane Brun (14)



(12 Tónar/Import)

Rökkuró - InnraHet kan zijn dat ik een beetje verward overkom. Dat komt omdat ik nu eenmaal nooit had verwacht dat ik toch een keer een - zeker voor mijn persoontje - historisch muziekmoment mocht meemaken. Sowieso was het concert van Goldfrapp in de Londense Royal Albert Hall met twintigkoppig strijkorkest en vijftigkoppig dameskoor al adembenemend, maar toen John Grant het podium betrad om een moppie mee te zingen, pleurde ik zowat van mijn stoel. En dan ook nog eens doodleuk "Some Velvet Morning" van Nancy Sinatra en Lee Hazelwood doen. Het geluk lijkt dit jaar aan mijn zijde. Favoriete artiesten als Nicole Atkins, Lissie en Amy LaVere kwamen stuk voor stuk voor fijne intieme optredens naar Nederland en daarnaast won ik zowaar onlangs een fotowedstrijd. Dat gebeurt me anders ook nooit! Dat ik de prijs al in mijn bezit had, bleek geen probleem. Dan signeerde die vriendelijke IJslanders van Rökkurró toch gewoon iets anders in plaats van hun nieuwe album Innra? Want natuurlijk had ik die al in huis. Hun vorige release Í Annan Heim vond ik immers al van een onaardse schoonheid. Er is inmiddels wel het nodige gebeurt in de gelederen van de band. Noodgedwongen ging het collectief op non-actief omdat zangeres/celliste Hildur voor een periode naar Japan vertrok. Daarnaast werden er een nieuwe bassist (Skúli) en toetseniste (Helga) aangetrokken. Het geluid van de band is mede daardoor wat elektronischer, wat moderner geworden (denk Efterklang). Grootste omslag is echter de switch naar Engelstalige teksten. Slechts in twee songs zingt Hildur nog in haar moerstaal. Feit is dat haar zang nog steeds zo engelachtig prachtig is, dat je wel een heel erg puriteinse Iceland Airwaves-bezoeker met zelfgebreide dikke wollen wintertrui moet zijn om hier aanstoot aan te nemen. Het kan haast geen toeval zijn dat de focus van de komende editie van Eurosonic op IJsland ligt en Rökkurró reeds is bevestigd. Het geluk is aan mijn zijde!

File: Rökkurró - Innra
File Under: Gelukzaligheid
File Video: [Killing Time(live)][The Backbone][Blue Skies]


(Morc Tapes)

Karina ESP - A Still From The FilmEen oplage van 150 stuks, enkel op vinyl verkrijgbaar. Labels die dit soort muzikale projecten een kans geven verdienen sowieso al een standbeeld. In dit geval het Belgische Morc Tapes. Het gaat hier om de release van A Still From The Film van Karina ESP. Hierachter zit de Engelsman Chris Gowers die een geluid neerzet als een kunstwerk dat je zelf moet finetunen. Je krijgt drones en ambient, maar ook gitaarwerk en vocalen ontbreken niet. In slecht vier songs, waarbij de opener alleen al ruim 24 minuten in beslag neemt, vertelt hij zijn verhaal. Geen makkelijke kost, dus je moet er echt even voor gaan zitten. Het liefst in een ruimte waar niemand je stoort. De koptelefoon zou ik er pas later bij pakken, want af en toe kraakt het behoorlijk. Het maakt dat zelfs de doorgewinterde ambientfan zich vast ongemakkelijk zal voelen. Het is even geleden dat ik in het Stedelijk Museum was, maar dit album zou er niet misstaan. Misschien met een prachtige video erbij. Om het eens van een andere kant te bekijken. Waar het laatste ambient-achtige Pink Floyd-album veel aandacht krijgt, verdient deze wat zwaardere maar puurdere broer toch zeker de helft aan aandacht en de leegverkoop van alle exemplaren.

File: Karina ESP - A Still From The Film
File Under: 150 x Kunst op vinyl
File Audio: [Morc Tapes]
File Social: [Facebook]


(Zerokilled)

Tying Tiffany - DropEerder dit jaar, op het Duitse gothicfestival Amphi kocht ik twee cd's van zangeres Tying Tiffany, respectievelijk haar bij Trisol verschenen derde en vierde album. Een vriend van me - hoi Pepijn - had haar getipt omdat ze wel wat weg zou hebben van Crystal Castles en vage witchhouse. De Crystal Castles-referentie geldt in elk geval voor People's Temple (2010), daar staan meerdere geweldige songs op: het fijne wave-dansnummer "One Breath" en het als The Cure rinkelende "Cecille", en het compleet elektronische, ziedende "Show Me What You Got". Daar kun je wel een concertje mee afsluiten hoor. Gekkenhuis! Van de twee platen ervóór uit 2005 en 2007 kan ik niet zoveel vinden, alleen "Download me" (in feite een cover van Tsjaikovski's Notenkrakerssuite) en een paar losse nummers op MySpace (dat dat nog bestaat, eigenlijk...) Helaas is Tying Tiffany na 2010 nogal zeikerige muziek gaan maken. Op het vierde album Dark Days, Dark Nights (2012) stonden al geen goede singles meer. Het dit jaar bij een nieuwe platenmaatschappij verschenen Drop, in feite een combinatie van de 4-track One EP met zes nieuwe nummers, is al helemaal vrij gezapig. Het is godzijdank niet meer zo downtempo, maar "A Lone Boy" is wel de enige song die nog enigszins blijft hangen. In een interview met het blad Sonic Seducer vertelde de zangeres dat ze vindt dat ze de laatste twee jaar muzikaal is gegroeid, vooral bij de Amerikaanse toer. Ze wil op elke plaat nieuwe geluiden laten horen en ze is met haar producer Lorenzo Montana een zijproject begonnen, Through The Lens (T.T.L.), dat al aan enkele soundtracks een bijdrage heeft geleverd. Ik vermoed echter dat Tying Tiffany beter één ding goed dan twee dingen half kan doen.

Tying Tiffany live zien kan hier: [ism Podiuminfo / Festivalinfo]
8 augustus 2015 tot en met 9 augustus 2015 op M'era Luna, Hildesheim

File: Tying Tiffany - Drop
File Under: Een beetje richtingsloos
File Video: [A Lone Boy][One Second]
File Twitter: [hiero]


(Epitaph)

Joyce Manor - Never Hungover AgainEr is niks mis met goede poppunk, punkpop of alternative rock of hoe je het ook wilt noemen. Minder snel dan The Descendents, meer poppy dan Jawbreaker en nog net niet zo bijdehand als Weezer, maar Joyce Manor maakt per plaat wel veel meters. Dit is de derde plaat van het kwartet uit Torrance, Californië en het heeft een aardig direct rauw randje. Nee, Joyce Manor is niet zo bijgeslepen als een Blink 182 en de aanstekelijke meezingrefreintjes zijn nog niet zo overduidelijk aanwezig, maar de band creëert zijn eigen kansen. Qua riffjes en deuntjes doet Joyce Manor een goede poging. Qua tekst is het dagboek van Adrian Mole net zo interessant en amusant. Echt venijnig, interessant of cynisch wil het maar niet worden. Wat me het meest interesseert aan Joyce Manor is dat de band Amerikaanse punkpop koppelt aan de alternatieve gitaarrock-sound van bands als Buffalo Tom en Cloud Nothings. Het gaat er mij maar om dat punkbands niet blijven hangen in eeuwige Bad Religion-vergelijkingen maar ook een punk-attitude herkennen in gitaarpop en -rock van de afgelopen twintig jaar in hun eigen land. Dan komen de punkpopbands met de reutelende bas opeens uit bij andere refreintjes, andere ideeën en maken ze kennis met heel andere genres. Voor nu is Joyce Manor heel leuk omdat je ze nog kent van de High School. Effe doorpakken dus nog.

File: Joyce Manor - Never Hungover Again
File Under: High school punkpop



(Blow Up Records)

Big Boss Man - Last Man On Earth.jpgBig Boss Man is hier niet de worstelaar, maar een door muziek uit de jaren zestig en zeventig geïnspireerd Engels combo met een voorliefde voor funk, jazz, R&B en soundtracks, allemaal stevig leunend op het Hammondorgel. Last Man On Earth schijnt een conceptplaat te moeten zijn, met de titel als overduidelijk concept. Behalve dat men dit titelnummer een aantal keren terug laat komen (als openingstrack, met een zangeres en in een Franstalige versie) , is daar verder gelukkig niet heel veel van te merken. Hoe onbekend ze als band misschien ook zijn, toch hebben ze een aardig track record: de funky Hammond-grooves van het trio werden in succesvolle films, documentaires en reclamespotjes gebruikt. Last Man On Earth is inmiddels hun vierde plaat en de Hammond-sound - stevig te horen in de titel- annex openingstrack - is niet meer het enige toetsengeluid dat gebruikt wordt. Hoe langer de plaat duurt, des te moderner worden de toetsen. Van de analoge jaren zestig en zeventig belanden we in de digitale jaren tachtig ("Trans Adonis") en negentig ("Sladey"). Veel moderner wordt het niet. En dat is precies de charme van dit combo.

File: Big Boss Man - Last Man On Earth
File Under: Groovy!
File Video: [Shot Down]



(Mascot / Cool Green)

De Staat - Vinticious VersionsWie het nieuwste 8-track EP-tje van De Staat afdoet als een gimmick, mist wat. Het is al een week lang de favoriete plaat van mijn vriendin. "Waag het niet om er iets negatiefs over te schrijven!" riep ze. Nou is dat ook vrij lastig. Alles wat al zo goed was aan I_Con hoor je op Vinticious Versions in een lichtere cartoon-versie, met blikken, blokfluiten, kassageluidjes en een orgeltje, alsof je naar een soort geflipte surfband uit de sixties zit te luisteren. Daarbij klinken alle solo's nog steeds even lekker vet aangezet. Oorspronkelijk begon De Staat in deze stijl te spelen omdat ze een alternatief nodig hadden voor hun instore-optredens in diverse muziekwinkels op laag volume. Vinticious staat trouwens in geen enkel woordenboek, maar ga er maar vanuit dat het iets met onbetrouwbare vintage betekent. Als muziekliefhebber ben ik verplicht om op te schrijven hoe knap het is dat je een Beastie Boys-versie van "Input Source Select" kunt maken en dat "Down Town" hier tot een geile westernsoundtrack verbouwd is (mét Janne Schra), maar stiekem hebben de vrolijke singletjes toch mijn voorkeur: "All is Dull", "Get It Together" en "Build that, buy that" zijn nóg beter geworden. Ze worden in deze nieuwe hipster-ironische versie een meefluitbare radiohit, bijna zo besmettelijk onverwoestbaar als Triggerfingers cover van Lykke Li's "I Follow Rivers" dat onverwacht werd. Zelfs voor wie De Staat eerder niet zo boeiend vond, is deze trouwens vrij goedkope EP een formidabele kennismaking.

Meer op File Under over De Staat (29)

De Staat live zien kan hier: [ism Podiuminfo / Festivalinfo]
11 december 2014 in Charlatan, Gent
22 januari 2015 in Bibelot, Dordrecht
23 januari 2015 in Gigant, Apeldoorn
24 januari 2015 in De Cultuurwerf, Vlissingen
25 januari 2015 in Rotown, Rotterdam
29 januari 2015 in Grenswerk, Venlo
30 januari 2015 in Aviodrome, Lelystad
1 februari 2015 in Het Huis Verloren, Hoorn

File: De Staat - Vinticious Versions
File Under: Heerlijke originaliteit
File Audio: [Korte stukjes van elk nummer]
File Video: [Devil's Blood (Vinticious Version)][De Beastie Boys zijn niet ver weg bij de Input Source Select (Vinticious Version)][Wait for Evolution (Vinticious Version)]



(Virgin/EMI)

Queen - Live At The Rainbow '741974. Het was de tijd dat bands vrijwel jaarlijks een nieuw album uitbrachten. Queen had binnen een jaar twee albums uitgebracht en was op tournee door Engeland toen het in maart 1974 het Rainbow Theatre in Londen aandeed. In november 1974 werd het derde album, Sheer Heart Attack, uitgebracht en stond Queen wéér in het Rainbow Theatre. Bij dat tweede optreden stond de band aan de vooravond van de internationale doorbraak. Op de dubbelaar Live At The Rainbow '74 staan opnamen van beide tournees. Op de eerste cd 17 tracks uit maart 1974 (als voorprogramma van het arme Mott The Hoople), op de tweede 24 uit november 1974, toen ze headliner waren. Het is Queen als hardrockband, maar wel al met de vele lagen in gitaarwerk en zang waarmee ze uiteindelijk bekend zouden worden. Die eerste cd bevat uiteraard bijna alles van Queen I en Queen II. "Keep Yourself Alive" en "Seven Seas Of Rhye" zouden later nog vaak gespeeld worden, maar dat gold niet voor "Ogre Battle" en "Great King Rat". Hier staan ze er wel op. "Ogre Battle" werd in november óók gespeeld, maar toen was er ook nog materiaal van Sheer Heart Attack om uit te kiezen, zoals "Killer Queen", "Stone Cold Crazy" en "In The Lap Of The Gods". Het is fantastisch om Queen zo te horen. Geen tapes of synthesizers extra, maar in de basis een hardrockband, zij het een die een eigen stijl gevonden had en daar inmiddels ook erkenning voor kreeg. Je hoort het zelfvertrouwen en de trots, nog vóór de druk van het hele circus eromheen erbij kwam. Bij "Bohemian Rhapsody" moesten ze ineens ófwel een stuk weglaten, of met tapes werken, hier was dat nog niet aan de orde. Alles was nog uit te voeren met behulp van effectpedalen. De opnamen van hun vaste producer Roy Thomas Baker en engineer Mike Stone zijn perfect. De energie van het live-optreden is behouden gebleven, terwijl de gelaagdheid van de songs daar geen millimeter onder geleden heeft. Eigenlijk was het de bedoeling de eerste cd van Live At The Rainbow '74 uit te brengen vóór Sheer Heart Attack, maar uiteindelijk werd gekozen voor het studio-album. Blijkbaar hebben ze nooit meer een moment gezien om het uit te brengen, want aan de kwaliteit ligt het niet. May en Taylor zijn het merk Queen al een paar jaar akelig aan het uitmelken, met musicals en steeds weer uit de hoge hoed getoverde 'nieuwe' songs waarmee weer een nieuwe, dure verzamelaar kan worden uitgebracht, zoals het recente Queen Forever. Deze live-cd is daarop een uitzondering. Queen wordt eindelijk weer eens recht gedaan. Dat dat met veertig jaar oude opnamen gebeurt is een prettige verrassing.

Meer op File Under over Queen (2)

Queen live zien kan hier: [ism Podiuminfo / Festivalinfo]
30 januari 2015 in Ziggo Dome, Amsterdam
8 februari 2015 in Paleis 12, Brussel

File: Queen - Live At The Rainbow '74
File Under: Zelfvertrouwen en trots
File Video: [Live At The Rainbow '74 playlist op QueenTube]



(Door: Gr.R. Foto's: Le Guess Who?)

Dag vier van Le Guess Who! Zo loop je Tivoli Vredenburg binnen om je polsbandje op te halen en zo denk je met weemoed terug aan het prachtige festival dat je zag. Maar niet voordat we ook op de laatste dag nog eventjes van hot naar haar rennen. We zouden een medaille moeten krijgen voor alle (hoogte)meters die we afleggen. Want vooral de klim naar Pandora gaat je op den duur niet in de koude kleren zitten. Voor we in detail ingaan op de laatste dag van Le Guess Who, editie 2014, eerst een algemene opmerking: wat is het geluid in Tivoli Vredenburg verschrikkelijk goed! Voor de meeste bands geldt dat je je oordoppen niet nodig hebt, terwijl ook de zichtlijnen bijna altijd goed zijn. Na vier dagen bijna alle zalen geïnspecteerd te hebben, kunnen we stellen dat Tivoli Vredenburg een aanwinst voor Utrecht is en dat vooral Tivoli een goede vervanger heeft voor de locatie Oude Gracht.

Le Guess Who?

Lees verder..


(K-Scope / Bertus)

The Pineapple Thief - MagnoliaJe hebt van die bandjes die de hobbel van de doorbraak maar niet weten te nemen. Terwijl alle elementen toch aanwezig lijken te zijn. The Pineapple Thief is zo'n bandje. Al een jaar of vijf, zes denk ik 'bij het volgende album komt die volgende stap er écht'. En muzikaal gezien is de band rond frontman Bruce Soord er ook al lang en breed klaar voor. Ook hun nieuwe cd Magnolia laat dat weer horen. Met net als Anathema en Steven Wilson als thuisbasis Kscope heeft The Pineapple Thief prima muzikale buren. Ze opereren ook ongeveer in hetzelfde vaarwater. Op Magnolia kiest The Pineapple Thief wel voor een iets andere insteek. Nog iets kortere liedjes dan de laatste albums (de langste klokt net aan iets van vijf minuten), nog iets meer de goede Muse- en Radiohead-kant opbuigend, maar zonder de eigenwijze Pineapple Thief-touch kwijt te raken. Zelfs in een korte, als stampende rocker beginnende track als "Breathe" weten ze je als luisteraar te verrassen. Ook "Sense of Fear" is lekker pittig, maar heeft ook een slimme wending die leidt richting het afsluitende tweetal "A Loneliness" (met fijne koortjes) en het prachtige "Bond" waarin blazers en strijkers te horen zijn en Soord qua zang op zijn best is en alles op geweldige wijze samenkomt. Ik blijf dan ook hoop houden dat het niet lang meer kan duren voor The Pineapple Thief krijgt wat ze verdient. Dat gebeurde bij Porcupine Tree uiteindelijk ook.

Meer op File Under over The Pineapple Thief (10)

The Pineapple Thief live zien kan hier: [ism Podiuminfo / Festivalinfo]
29 november 2014 in W2 Poppodium, 's-Hertogenbosch

File: The Pineapple Thief - Magnolia
File Under: Scheepsrecht komt vanzelf
File Video: [Simple As That]




Kopen bij Bol


Kopen bij Bol -->
File Under wordt in de lucht gehouden door de servers van FXW