Ik was eerst een beetje huiverig voor weer een CD van een 5rc-band, de vorige die ik hoorde 'Young People - Young People' kon ik echt niet pruimen. Toch er maar eens voor gaan zitten. Bij het intro van 'The D. Ekan/Biblical Violence' vreesde ik het ergste, maar de aftandse electronica bliepjes zetten je op het verkeerde been, want na drie tracks van Hella's debuut album Hold Your Horse Is waren mijn letterlijke woorden: "Wohaa!" Na het vage intro, gaat de boel namelijk behoorlijk in de overdrive en spettert hun math-rock je om de oren. Je bent blij dat Drummer Zach Hill en gitarist Spencer Seim met zijn tweeën deze plaat volspelen en niet met een hele band, want ze vragen (te?) veel van je in de ruim 34 minuten die deze plaat duurt. In sneltreinvaart, vol inventieve breaks en ritmewisselingen trekken de 8 instrumentale tracks aan je voorbij zonder je ook maar een moment rust te gunnen. Je moet echt de hele plaat lang je aandacht erbij houden. Doe je dat niet dan ben je verloren en ga je deze plaat volgens mij intens haten. Blijf je wel bij de les dan is het een intense trip die je doet verlangen naar een nieuw shot.

File: Hella - Hold Your Horse Is
File Under: Math-Rock met boel veel energie

Over de doden niets dan goeds. En George Harrison is dood. Dus eigenlijk mag zou je niet wat negatiefs over hem schrijven. Toch kan ik het niet helemaal laten. Want van hem is posthuum ook een plaat verschenen. En een plaat vraag om een mening. Vervelend is dat Harrison de plaat niet zelf afgemaakt heeft. Je kunt hem dus niet alles kwalijk nemen (of prijzen) wat er op deze plaat staat, want zoon Dhani en Jeff Lynne deden de finishing touch na de dood van Harrison nu bijna een jaar geleden. Any Road doet gelijk herinneren aan de Travelling Wilburys waarin naast Harrison en Lynne ook Tom Petty, Roy Orbison en Bob Dylan zaten. En volgens mij zit het grootste gedeelte van die schuld bij Jeff Lynne, want vervang de stem van Harrison door Tom Petty en de plaat klinkt als diens "Into The Great Wide Open" uit 1991 of vervang de stem door die van Lynne zelf en je hebt zo ongeveer zijn Armchair Theatre uit 1990. Maar het is nu 2002, en ik vraag me af of ik daar wel op zit te wachten? En ik vraag me af of Harrison deze plaat zo zou willen hebben, want zijn eigen site zegt dat hij de plaat niet te "posh" wilde laten worden, maar Lynne kon het niet laten en besloot in al zijn eigenwijsheid dat "But these songs deserved more than that, because they were great, as far as I was concerned". Tja en dat is dan één van je beste vrienden en jij bent dood, dus kunt er niets meer aan veranderen. De liedjes zijn overigens wel aardig, maar het slaggitaarspel in elke keer hetzelfde ritme gaat me na een paar tracks toch wel tegenstaan en dat had ik met die Wilburys plaat ook al, maaar daar zat wel zoveel talent in dat dat met groot gemak gecompenseerd werd. De beste tracks van deze plaat zijn ook de liedjes waarin dat monotone slaggitaargeluid ontbreekt (of iig niet te dominant aanwezig is): het instrumentale 'Marwa Blues', 'Rising Sun' en de eerste single 'Stuck Inside a Cloud'. Afsluitende titeltrack Brainwashed (met indiaas outro) bevat dan als icing on the cake ook nog eens een keer zo ongeveer hetzelfde riedeltje als de hit Handle With Care van de Travelling Wilburys. Wederom fronsen.... Het is jammer dat Harrison niet met andere mensen deze plaat opgenomen had, dan was het volgens mij een veel betere plaat geworden.

File: George Harrison - Brainwashed
File Under: (te) degelijke pop/rock, waar is de gitaar

Geen idee wat Jimi Hendrix er van zou vinden, dat Groove Armada in openingstrack van hun nieuwe CD Lovebox een tribute brengt aan 'Purple Haze' en daarvoor gebruik maakt van een sample van een nummer van Status Quo, maar bij mij gaat deze mix van de gitaren (April) Spring, Summer and Wednesdays en de beats van GA er in als gesneden koek! Ik heb me nooit zo verdiept in Status Quo, dat krijg je als je met You're In The Army Now opgroeit, maar misschien is dat jaren 70 spul van the Quo toch wel de moeite waard om me eens in te verdiepen. Ik ben/was eigenlijk al vergeten wat ik van de vorige GA vond en dat is meestal geen goed teken ;-), maar deze zompige openingstrack maakt in ieder geval WEL gelijk indruk, want het hoofdje knikt gewillig mee en het volume gaat omhoog. En het mooie is dat ze de die knik nog vast weten te houden ook in het volgende nummer 'Groove is on' waarop Neneh Cherry een deel van de vocalen voor haar rekening neemt. Met inderdaad een lekker groove! Geen samples, maar gewoon 'echte' instrumenten en dat hoor je er duidelijk aan af. Het is niet allemaal uptempo overigens op deze plaat, het relaxte 'Remember' heeft vocalen van een zangeres die wel wat weg heeft van Maire Brennan van Clannad en Neneh Cherry komt in rock(?!)-ballad 'Think Twice' ook nog een keer langs. Bij deze laatste lijkt het er overigens wel verdacht veel lijkt op dat er een beetje leentjebuur bij Live (Overcome) en Pink Floyd (vrij naar de Dark Side of the Moon) wordt gespeeld. Wie in de springerige ska-afsluiter 'But I Feel Good' nog stil kan blijven zitten is niet goed bij zijn hoofd. Shit de 62 minuten zijn al weer voorbij! Met deze diverse plaat plaatst Groove Armada zich wat mij betreft op dezelfde hoogte met de dit jaar verschenen cds van Underwold, Chemical Brothers en Tino Maas. En dat zijn toch niet echt misselijke platen.

Soms hoor je wel eens plaatjes waarvan je denkt: "Ik moet zelf eens wat gaan opnemen en uitbrengen op CD". Young People - Young People is er weer zo één waarbij je denkt: "Dat kan ik beter!". Iemand tipte mij en zei dat ik dit echt eens moest luisteren, want op deze plaat zou de geest van de Velvet Underground rondhangen. Deze persoon nam ik altijd heel serieus, inderdaad NAM, want wat ik hoor maakt me bijna aan het huilen zo slecht. Lou Reed zou zich, ware hij dood, omdraaien in zijn graf bij het horen van deze vergelijking. De zangeres Katie Eastburn klinkt als een zangeres die eigenlijk in een country band had willen zingen, maar werd afgewezen bij alle audities en nu wil laten horen dat ze het toch echt wel kan. Gitarist Jarrett Silberman denkt in de meeste nummers dat als hij maar een beetje over de snaren ragt en vooral geen noten of akkoorden aanslaat het misschien wel onder het kopje 'experimenteel' zal vallen. Het derde wiel aan de wagen is Jeff Rosenberg, die in het verleden toch alleraardigste platen maakte met Tarentel maar daar lijkt dit wat hij doet met de Young People echt in de verste verte niet op. Maar niets is minder waar! De lo-fi post-folk die de band brengt gaat echt door merg en been en in dit geval dus niet omdat het zo mooi is. Vanaf openingstrack 'Ron Jeremy' (ik snap niet waarom dit nummer na een pornoster vernoemd is ik hoor het er niet in) is het echt een klein half uur hard werken om de plaat uit te zitten. Er komt echt bijna niet één leuk melodietje langs dat platenmaatschappij 5RC een reden geeft deze plaat die eerst alleen als CDr beschikbaar was uit te brengen. Hopelijk zegt het niets over de kwaliteit van de rest van hun releasen. Van de 13 tracks die langskomen weet slechts Death Don't Have Mercy lijkt in iets op een liedje dat weet te boeien de rest is gewoon te droevig voor woorden. Volgens mij is dit echt zo'n plaatje dat helemaal doodgeknuffeld zou kunnen worden onder de 'serieuze' popjournalisten, maar ik ben echt blij dat ik van deze CD alleen maar mp3s heb, of beter gezegd: had ;-)

File: Young People - Young People
File Under: Hemeltergend, Del *.*

Zangers van luidrichtige bands willen nog wel eens solo ingetogen plaatjes maken. Keith Caputo deed dat met Died Laughing best goed nadat hij Life of Agony verliet, maar werd hierin met groot gemak overtroffen door de donkerbruine stem van Mark Lanegan van de Screaming Trees (deze band is overigens al sinds 2000 uit elkaar(!)), die ondertussen al 5 solo-platen heeft gemaakt. Steve von Till van Neurosis is ook zo'n zanger met do'n donkerbruine, bijna inktzwarte, stem die solo-platen uitbrengt. De sfeer op zijn nieuwe solo-plaat is wel even andere koek dan die van zijn band. Intro 'The Harpy' is een opname van de grootvader van Von Till uit 1961 waar hij muziek onder heeft gezet. Daarna volgt alleen nog de stem van Von Till sober begeleid door o.a. akoestische gitaar, banjo en hammondorgel. De sfeer van de plaat sluit naadloos aan op de eerste twee solo-platen van Mark Lanegan. Misschien af en toe zelfs wel een beetje teveel waardoor je naar een kopie lijkt te luisteren, terwijl het toch echt andere liedjes zijn. Maar toch, ik hoor liever bij de open haard met een goed glas whiskey of dubbelpalm in de hand deze plaat, dan een knuffelrock pt 20.

File: Steve von Till - If I Should Fall to the Field
File Under: Voor de lange winteravonden

Twee jaar heeft Damien Rice aan zijn debuut lopen schaven. Op een bepaald moment werd het zelf als grap gebracht bij optredens dat de plaat 'o' zo klaar zou zijn. Niet dus. En toen die plaat er eindelijk was (01.02.02) duurde het nog tot bijna een jaar voordat ik er mijn handen op wist te leggen. Nu ja handen, eigenlijk kwam ik er bij toeval op doordat ik ergens een klein stukje over hem las en de korte cd-titel me intrigeerde. De titel komt uit het door David Arnold (maker van vele soundtracks) rijk georkestreerde nummer 'Amie' en men zegt dat dat weer komt uit de franse novelle "The Story of O", geen idee of het waar is. Wat wel waar is is dat Damien Rice een schoonheid van een plaat afgeleverd heeft. Met een stem die ergens ligt tussen Jasper Steverlinck van Arid en Jeff Buckley bezorgt hij je echt dikke lagen kippenvel. Muzikaal ligt het echter dichter bij Nick Drake en andere engelse folk singer-songwriters. Sober, maar smaakvol, begeleid op de meeste tracks houdt Rice het hoge niveau waarop de plaat met 'Delicate' inzet een uurlang vast tot tot de melancholische afsluiter 'Eskimo' . In Ierland is de plaat ondertussen platina (15.000 platen). Dat zal in Nederland wel niet zo snel gebeuren, maar ik denk dat er heel wat mensen zullen zijn die als een blok zullen vallen voor deze plaat als ze hem één keer gehoord hebben. Zanger en band zijn al bezig met de opvolger van deze plaat die hopelijk niet nog eens 2 jaar op zich zal laten wachten, want dat zou doodzonde.

File: Damien Rice - O
File Under: Nick Drake ontmoet Jeff Buckley in Ierland

Toen Zach de la Rocha in oktober 2000 uit Rage Against The Machine stapte was eigenlijk al wel gelijk duidelijk dat dit het einde zou betekenen voor RATM, net zo goed als het vertrek van Chris Cornell uit Soundgarden het einde betekende van die band. Cornell maakte na die split in 1999 wel een aardige solo-plaat in de vorm van Euphoria Morning die beter, maar anders was dan Soundgarden. Na de daaropvolgende (ietwat tegenvallende tour) bleef het lange tijd verdacht stil rond hem. RATM kondigde aan wel verder te willen gaan als band, maar gezien het aantal releases na 2000 (nul) lukte dat toch niet echt lekker. Ergens in 2001 dook het gerucht op dat Chris Cornell in de oefenruimte zat met de drie overgebleven leden van RATM en dat er misschien zelfs wel een plaat zou verschijnen nav die sessies. Tom Morello ontkende . Toch bleek het waar te zijn. Opnames van die sessies lekten uit via internet. Door problemen met managements van beide bands die het niet eens konden worden over de contracten ging het hele feesie nog bijna niet door. Dit terwijl de heren het best eens waren met elkaar! Blijkbaar liep alles toch met een sisser af, want nu is er toch Audioslave. En inderdaad: Cornell is dus niet de nieuwe leadzanger van RATM, maar wel van Audioslave ;-) Heeft Morello toch niet gelogen blijkbaar... Tja en wat kun je verwachten van zo'n plaat? Allemaal goede muzikanten, geweldige zanger, beiden uit bands met een eigen identiteit en een platenverkoop die andere bands doet watertanden. Wat je krijgt is dus precies datgene wat ik verwachtte: een mix van Soundgarden, Chris Cornell solo en Rage Against The Machine. Openingstrack en single Cochise heeft de hooks van RATM en de uit duizenden herkenbare Cornell vocalen zoals hij ze vooral in Soundgarden liet horen. En eigenlijk gaat het het hele album zo door. De ene track een snufje meer RATM, de andere wat meer Soundgarden en een derde wat meer Cornell-solo. "What You Are" en "I am the Highway" hadden zo op de solo-plaat van Cornell gekunt. Eigenlijk is dat wat mij betreft ook het manco van Audioslave. Het klinkt nog niet eigen, heeft geen eigen gezicht. Je hoort gewoon te duidelijk waar de heren de - best smakelijke - mosterd vandaan gehaald hebben. Pas bij een, zo die er komt, volgende plaat kun je denk ik een goed oordeel geven over de levensvatbaarheid en relevantie van Audioslave. Wat misschien nog wel het meest opvallende is aan deze plaat is dat ik eigenlijk geen moment de inbreng van Zach De La Rocha mis... benieuwd wat zijn tegenzet wordt.

Een beetje electronica op zijn tijd is helemaal niets mis mee. Het lijkt wel of electronica bands steeds meer in song-structuren gaan denken en de traditionele rockbands steeds meer electronica invloeden adopteren. Hrvåtski is zo'n naam uit de electronica. Achter deze naam gaat producer Keith Fullerton Whitman schuil. Swarm and Dither is een verzameling van werk van hem van 1999 tot dit jaar. En het toont maar weer eens aan hoe moelijk het blijkbaar is voor producers om zelf platen op te nemen. Opener Vatsep Dsp doet de eerste kleine minuut echt gewoon zeer aan je oren en loopt dan nog een minuutje of 5 door als irritant deuntje met irritante oren tergende piepjes bliepjes en breaks. In 2nd zero fidelity mandible investigation gaat het een seconde of dertig een beetje lijken op een liedje, maar daarna krijg ik weer zo'n brei aan dingen over me heen die echt niet goed voor me is. Ik word niet snel zenuwachtig van een plaat, maar hier valt gewoon ECHT niet naar te luisteren! Gelukkig zitten er ook rustpuntjes op deze plaat. Echoes is een repeterend deuntje dat nergens over gaat, maar iig ervoor zorgt dat je hartslag wat zakt naar minder gevaarlijke hoogtes. Helaas gat het drum'n'bass beest daarna gewoon weer verder waar hij voor dit rustpuntje mee bezig was. Irriteren tot op het bot. Bedenk me nu dat er op deze plaat ook absoluut niet te dansen valt. Althans, ik kan me niet voorstellen dat iemand zich in zulke bochten kan wringen op de dansvloer. Anaesthetise Thineself en slottrack Tegenborg zijn eigenlijk de enige tracks die iets op een liedje in traditionelere zin lijk. Sterker nog, het zijn tracks waar een aangenaam sloom gitaartje (of is het toch synths?) meehuppelt en de beats in bedwang blijven. Het zal allemaal best avontuurlijk, spannend en humorvol zijn wat deze man uit zijn computer weet te halen, maar ik word er echt te nerveus van om deze plaat vaker te gaan draaien. Ik kijk wel naar het mooie hoesje en zet wel wat anders op.

File: Hrvåtski - Swarm and Dither
File Under: Overbodige Hap

Enkele jaren terug (1999 als ik me niet vergis) had City to City een megahit met The Road Ahead. Dit kwam doordat mensen massaal belden naar Mitsubishi omdat iedereen wilde weten wie deze bijna kopie van R.E.M.'s Everybody Hurts gemaakt had. Een hit volgde, daarna een nog aardig verkopende plaat, maar de tweede plaat raakten ze aan de straatstenen niet kwijt en begin dit jaar schreef Sandro City op de site een afscheidsbrief. Einde verhaal. In 2002 komt Volkswagen met een nieuwe reclamecampagne bij de Volkswagen Beetle in the UK. Het reclamefilmpje wordt vergezeld van een nummer dat geheel in de sfeer is van wat Radiohead enkele jaren als kenmerkend geluid had. Het klinkt een beetje als Exit Music (For A Film). Blijkbaar was er ook veel vraag naar dit nummer. De band blijkt Aqualung te heten en het nummer Strange and Beautiful (i'll put a spell on you). Track wordt al redelijk snel na de reclames op single uit gebracht en Matt Hales haalt met zijn band zelfs Top of the Pops met deze prettig in het gehoor liggende track. Nu is er de hele plaat die ook Strange and Beautiful heet en dan blijkt in één keer dat een leuke single maken één is, maar een leuk album is hele andere koek is! Alle 11 de tracks kabbelen een beetje voort in het zelfde rustige vaarwater als de single. Dat is een track of 3 leuk, maar daarna gaat het helaas toch een beetje vervelen. Elke keer maar een track draaien dus van deze plaat en dan weer snel een andere cd er in want alle tracks zijn wel fraai, maar het wordt wat saai en eentonig een plaat lang. Hopelijk leert Aqualung snel bij en wordt hun volgende CD wat spannender en dynamischer en blijft het niet bij dat ene leuke liedje uit de reclame. Dan komen ze misschien wel in het rijtje Radiohead, Coldplay, nu verdienen ze dat nog niet.

File: Aqualung - Aqualung
File Under: Radiohead Jr.

Ha! Een band die maar één pootje meer in zijn naam heeft dan ik, dat zou wat moeten zijn dat Coem zou je zeggen. In ieder geval wel een reden om eens te luisteren. En naar ik me meen te herinneren was OOR ooit over hun eerste zilveren schijfje wel aardig positief. Dat Coem uit België komt zou bijna garant kunnen staan voor kwaliteit, want af en toe lijkt het wel of ze daar teveel leuke bandjes hebben. Maar gelijk bij de eerste track ("How I remember") irriteert het stemgeluid van zanger me. Bovendien is het Kyuss-gitaargeluid uit de Hasseltse zandgronden getrokken in plaats van uit de schroeiende Desert Valley waardoor het dof en mat klinkt in plaats van heet. De rest van de plaat komt het niet meer goed tussen Coem en Coen. Te veel rifjes rafjes en tierlantijntjes aan de nummers die het spannend zouden moeten houden, maar in mijn oren blijkbaar niet de juiste plaats weten te vinden. Nederland levert in dit post-rock-genre een stuk interessanterer bands af in bijvoorbeeld de vorm van Lawn en de Mercy Giants. In dit geval gaat "Het komt uit belgie en dus is het goed" wat mij betreft dus niet op. Nog positieve puntjes dan? Ja hoor: de site en hoes zijn wel fraai.

File: Coem - Bandwi(d)thconsiderations
File Under: Betere nederlandse alternatieven voor handen

Op mijn computer draait meestal een jukebox gevuld met een allegaar aan mp3s. Metal, pop, dance, lo-fi, avant-garde, diarree, hiphop. Het kiezen van een CD uit de kasten naast de computer vind ik meestal te lastig. Wat moet ik in godesnaam opzetten? Het leuke van zo'n bak bytes is dat je nog eens wat leuks ontdekt waar je niet eens van wist dat je het hebt. Die harde schijven zijn tegenwoordig zo groot dat in een hoek ergens op je H: of I:-schijf wel iets zit waarvan je niet wist dat je het hebt. Dat gebeurt me dus vandaag. Ik denk tijdens het aanmaken van een teller voor deze blogspot: "Ik ken dit nummer (Dead in the Water) van David Baerwald helemaal niet!" Hoe kan dat nou? Snel naar mijn IRC log waar de jukebox draait en verrek, het is een andere David: David Gray. Het is blijkbaar een track van zijn nieuwe plaat A New Midnight. Jukebox uit en de rest van de tracks maar eens beluisteren. En inderdaad David Gray klinkt wel verdomd veel als David Baerwald. A new Midnight is meer een logisch vervolg op het enorm onderschatte Triage dan de dit jaar verschenen "Here Comes the New Folk Underground" van Baerwald zelf! Tot nu toe had ik David Gray rechts laten liggen, maar ik geloof dat ik hem toch eens een kans ga geven want ik heb gewoon twee David platen die meer dan te pruimen zijn!

File: David Gray - A New Day at Midnight
File Under: David & David

Langer dan 38:37 minuten duurt de plaat niet. Helaas, 38:37 minuten, helaas. In 38:37 minuten duurt het briljantje dat Sierpinski afleverde met This Geography Is Ours. Maar wat een 38:37 minuten! 38:37 minuten van eigenlijk alleen maar kippenvel. 38:37 minuten, contra-bas, hier en daar wat bliebjes, drums, gitaar in het straatje waar ook Hood. 38:37 minuten die Radiohead duidelijk maken waarom Kid-A, B en vast ook nog wel C terzijnertijd overbodig zijn.