Nadat 10 Cent Wings compleet flopte (onbegrijpelijk eigenlijk want het is een pracht van een popplaat) had Jonatha Brooke het helemaal gehad met haar platenmaatschappij en de platenmaatschappij met haar. Ze besloot het in het vervolg haar zaakjes zelf maar te regelen en richtte haar eigen label op (Bad Dog Records). De eerste plaat die ze uitbracht op haar eigen label droeg de simpele titel "Live" en verkocht via postorder meer dan voorganger 10 Cent Wings. Blijkbaar was er toch wel een publiek voor haar muziek. Op Steady Pull gaat Brooke dan ook stug verder waar ze al ruim 10 jaar mee bezig is. Haar muziek heeft zich wel doorontwikkeld sinds de twee folky-platen die ze maakte als duo 'The Story' met Jennifer Kimball. De muziek zit nu meer aan de rock kant van het singer/songwritergenre. En dat gaat haar goed af! Onder productionele leiding van Bob Clairmountain en met hulp van Michael Franti (titeltrack "Steady Pull") en Neil Finn ("New Dress") laat Jonatha horen dat ze niet onderdoet voor de dames die gerekend worden tot de top van het singersongwriter-genre als Ani DiFranco en Beth Orton. Door de grotere variatie p[ deze plaat overtreft ze zelfs het werk van deze dames wat mij betreft. Luister maar eens naar het groovy "Steady Pull" met Marcus Miller op bas, het door protools gehaalde "How Deep is Your Love?" vol lagen of afsluiter "Lullaby" met slechts Brooke op akoestische gitaar en zang en je zult niet anders kunnen concluderen dan dat dit één van de betere, zo niet de beste, damespopplaat is die dit jaar afgeleverd is. Als bonus krijg je op de Benelux-editie ook nog eens drie bonustracks in het frans en twee remixen o.a. van Jim Kissling aka Kevin Saunderson. Hopelijk levert deze plaat haar eindelijk de waardering op die ze verdient. ps: Ik houd helemaal niet van kerstliedjes, maar de track (Emmanuel) die Brooke aanbiedt op haar site als kerstgroet is het mooiste wat ik in jaren gehoord heb op dat gebied.

Bluegrass, het is niet echt mijn pakkie aan. Voor Alison Krauss maak ik echter een uitzondering, op de een of andere manier vind ik dat wel te genieten. Het is, denk ik, de meer pop-achtige opzet van de liedjes is in combinatie met de zuivere (niet snikkende) stem van haar en een superieure band in de vorm van Union Station die het voor mij genietbaar maakt. Deels genietbaar is misschien beter, want met haar dubbele live-plaat heb ik wel een probleem. Ik heb zowieso al niet echt wat met live-platen, al moet ik toegeven dat de uitvoeringen van tracks als "Let Me Touch You For Awhile", "Lucky One" op deze plaat wel meer leven en warmer aanvoelen dan op de studioplaat 'New Favourite', maar niet alles koek en ei op deze plaat. Op niet alle tracks zingt Alison namelijk. Op sommige tracks zingen namelijk ook de heren van Union Station of, erger, zingt niemand. Dat zijn de songs waarin ik afhaak.Vooral bij die instrumentale nummers, die vast wel heel goed in elkaar zullen zitten, doen me skippen naar de volgende tracks. Bij de herenzang zie ik dansende cowboys voor me, maar die kan ik bij tijd en wijle nog wel aanhoren. Handigste is echter om de CD-speler zo te programmeren dat je alleen Alison hoort zingen en geen last hebt van deze tracks. Dan heb je een mooi plaatje.

Tot mijn verbazing blijkt Luke al een jaar of vijf te bestaan en zelfs al meerdere, twee om precies te zijn, platen uitgebracht heeft. Niet omdat ze de nieuwe plaat In Less Than No Time als een debutantenbal klinkt, maar omdat deze band in Nederland nog geen voet aan de grond gekregen heeft, terwijl er hier toch best een (zij het kleine) markt is voor alternatieve muziek. Maar goed, hoeveel Nederlandse bands doen het nu eigenlijk goed in Duitsland? Dat zijn er ook niet veel, terwijl bands als Green Lizard en Kane toch erg populair zijn hier. Met Kane zou ik Luke niet willen vergelijken. Met Green Lizard komt het een stuk meer overeen. Op In Less Than No Time strooit Luke met songs die je doen terugdenken aan hoogtepunten uit de laatste 10 jaar alternatieve rock. Nirvana, Motorpsycho, Buffalo Tom, Monster Magnet, Queens of The Stone Age, Pearl Jam, Bush en van wat recenter datum Jimmy Eat World en Promise Ring. Allemaal komen ze langs op dit songfestival waarop de band de muziek verzorgd, maar de stem van zanger Heiko Schneider zorgt er zamen met zijn gitaargeluid wel voor dat het allemaal als Luke klinkt en niet als een coverband. Was het maar het songfestival overigens, kregen ze zo acht punten van me of gaven we er altijd tien aan onze oosterburen?

File: Luke - Less Than No Time
File Under: Germany, eight points: Alternative Rock

Het gevaar bestaat dat als je uit Canada komt en instrumentale Post-Rock maakt je gelijk in de schaduw van Godspeed You Black Emperor! komt te staan en daar ook blijft. Komt natuurlijk ook doordat Godspeed prachtige platen maakt en de neven-projecten van (ex-)leden van deze band ook nog eens veel media aandacht opeisen. In de schaduw van Godspeed zijn toch wel meer bands die de moeite waard zijn. Bijvoorbeeld Below The Sea. Inderdaad uit Canada. Inderdaad (gedeeltelijk) uit Montreal. Inderdaad instrumentale post-rock en inderdaad lijkt het bij tijd en wijle wel wat op Godspeed, maar is toch wel duidelijk anders. En al leek het er wel op. Is dat dan erg? Dat kun je je afvragen. Want Les Arbres Dépayseront Davantage het tweede album van Below The Sea vind ik namelijk beter dan de nieuwe plaat, Yanqui U.X.O., die Godspeed! gemaakt heeft. Die plaat is namelijk gewoon meer van hetzelfde en ten opzichte van de eerste CD van Below The Sea, The Loss Of Our Winter, is Les Arbres... een flinke stap vooruit. Op de eerste plaat was alles een stuk rommeliger en dat is aanzienlijk verbeterd op deze plaat, waardoor de band duidelijk meer als een eenheid klinkt en de nummers een stuk meer zeggingskracht krijgen Overigens heb ik bij openingstrack 'Let It Happen' heb ik het idee dat ze je expres op het verkeerde (Godspeed!) been willen zetten. Het zou me niet verbazen als hier opzet in het spel is omdat ze onder een vergelijking met dat gezelschap toch niet uit zullen kunnen komen (Canada, Post-Rock, Godspeed, dat rijtje zit er aardig ingeramd maar is in dit geval toch echt niet terecht). In de andere nummers maakt vooral het meer gebruik maken van toetsen en andere electronica en is de plaat veel atmosferischerer en afwisselender. Neem alleen al het Satie achtiger Accord Final waarop Micro: Mega's (ook nog nooit wat over gelezen in Nederland) Sylvain Chauveau op meespeelt. Hopelijk komt deze plaat ook in Nederland snel uit en kan ik mijn mp3s inwisselen voor een zilveren schijf, want bij elke draaibeurt wordt deze plaat een stukje mooier.
File: Below The Sea - Les Arbres Dépayseront Davantage
File Under: Oh Canada!-Post-Rock

De stroom britpop-bands lijkt niet te stoppen. Elke keer wordt er weer wat uit het blik getrokken. Ook Puressence kun je met gemak onder dit kopje scharen. En dat is eigenlijk ook een beetje het probleem van hun nieuwe plaat Planet Helpless: het lijkt overal en nergens op. Houd je van britpop uit de koker Mansun, Haven, JJ72 of Geneva dan ben je bij deze band aan het goede adres. Of het een slechte plaat is? Neuh, dat helemaal niet, maar het onderschijdend vermogen op deze plaat van Puressence tov die andere bands is gewoon te klein. Orgineelste is misschien nog wel het gebruik van accordeon en blazers in 'How Does it Feel'. Verder denk ik echt zo ongeveer bij elke track van deze "He verrek dit ken ik". Dat kan natuurlijk net zo goed duiden op goede liedjes die gelijk blijven hangen, maar het ligt er overal gewoon te dik bovenop dat ze (onbewust?) naar andere bandjes geluisterd hebben. Dus mensen die op zoek zijn naar wat nieuws dat ze nog niet eerder gehoord hebben kunnen deze plaat met een gerust hart laten liggen, maar als je meer van hetzelfde wilt dan je al kent dan ben je helemaal aan het goede adres bij Puressence. En de liedjes zijn in sommige gevallen misschien nog wel beter ook.

File: Puressence - Puressence
File Under: Britpop verzamelplaat?

Midnight Oil is niet meer en dat is mooi shit. Althans ik vind dat Midnight Oil niet meer is zonder Peter Garrett. Het schijnt dat de rest van de heren nog wel doorgaat, maar zonder dit boegbeeld kunnen ze toch moeilijk onder die naam door blijven gaan? Net zoiets als INXS zonder Michael Hutchence. De stem en mimiek van Garrett, er zijn er niet vele die dat zo uniek doen als Garrett. In een kleiner 25 jaar heeft Midnight Oil een meer dan behoorlijk oeuvre af geleverd. Enige smetje wat mij betreft is de live-plaat Scream in Blue die ik niet echt geweldig vind. Het was al weer een tijdje geleden, februari om precies te zijn, dat hun nieuwste (en waarschijnlijk laatste?) plaat Capricornia uitkwam in Australie. Nu bijna een jaar later kunnen wij ook genieten van deze plaat. Daarop hadden we op zoethoudertje The Real Thing uit 2000 na al weer 5 jaar moeten wachten. Eigenlijk dacht ik dat ze al uit elkaar waren zelfs. Een maand of twee geleden dook echter het gerucht op dat ze naar Nederland zouden komen voor optredens en dat was iets om naar uit te kijken. Midnight Oil is gewoon één van die bands die op plaat (nog) tien keer beter zijn dan op CD. De nummers leven live gewoon veel meer dan op CD. Op deze nieuwe plaat wordt de live-vibe beter gevangen dan op zijn 2 voorgangers (niet die unplugged natuurlijk). Met als uitgangspunt Xavier Herbert's novelle 'Capricornia' en haar karakters is de oorspronkelijke plaat 11 tracks lang pakkend. De europese editie krijgt zelfs nog twee bonustracks inclusief een mooie uitvoering van 'The Pub with No Beer'. Niet vele nieuws onder de zon hoor, maar gewoon het vertrouwde geluid en klasse. Als het hun laatste plaat wordt, dan is dit een mooi afscheid. Komt er nog nog meer dan zal het me benieuwen wat de heren zonder Garrett klaarmaken.

File: Midnight Oil - Capricornia
File Under: Auzzie Rock

Het is wat, ben je als muzikant op sterven na dood bent en dan realiseer je je pas dat je nog nooit die plaat gemaakt hebt die werkelijk laat zien welke muziek je zelf enorm goed vindt. Het gebeurde Chris Rea. Tussen alle noodzakelijke, maar nogal ingrijpende operaties waarbij zijn alvleesklier, twaalfvingerige darm en de helft van zijn maag verwijderd werden (overlevingskans 1 op 3) door realiseerde Rea zich dat hij, die toch aardig geboerd had in zijn MOR-jaren, nog nooit een plaat gemaakt had met de muziek die hij zelf het mooist vindt: de delta blues van Charley Patton, de eerste plaat die hij zelf kocht. Eenmaal hersteld van de operatie voegde Rea de daad bij het woord en deed wat Gary Moore in 1990 deed, hij nam een blues-album op: Stony Road. Waar Moore echter koos voor een opzet met een hele trits bekende gastmuzikanten (o.a. Albert Collins en Albert King) doet Rea het met zijn eigen band. Het resultaat valt me honderd procent mee. Ik was een beetje bang dat Rea niet het juk van MOR-artiest van zich af zou kunnen gooien en een beetje een halfbakken bluesplaat zou maken. Niets is minder waar. Vergeet "Josephine", vergeet "Driving Home For Christmas", vergeet "Fool (If You Think It's Over)". Deze plaat lijkt namelijk in bijna niets op dat werk. Natuurlijk, de schuurpapieren stem blijft, daar kan hij moeilijk wat aan veranderen, maar die stem wordt op deze plaat toch wel op een andere manier begeleid dan op die gladde jaren 80 platen van hem. Hier is dertien nummers lang plek voor (mond-)harmonica, piano en prachtige slide-gitaar. Liefhebbers van zijn oude werk zal het doen fronsen en bluesliefhebbers zal het verbazen. Zo ze deze plaat al zullen beluisteren, want het is natuurlijk wel Chris Read he, de man die Josephine, Driving Home For Christmas en Fool (If You Think It's Over) tot wereld hits maakte... Oh ja de limited edition bevat ook nog eens een tweede met zeven bonustracks en een Making of Video waarin Rea bovendien nog eens uitlegt over de achtergrond van de plaat. Nu maar hopen dat hij op deze voet verder gaat en bij uitblijven van succes, waar natuurlijk een grote kans op is, niet terugvalt op die MOR-meuk die hij eerder maakte.

Waarom breekt David Poe niet door in Nederland? Ik snap er eigenlijk geen biet van. Op zijn eerste naamloze plaat kreeg hij hulp van genoeg (halve) beroemdheden om in ieder geval opgemerkt te worden door oplettende journalisten. Bovendien zat T-Bone Burnett als producer achter de knoppen om te produceren en speelde ook nog een deuntje mee en Sony stak iig er aardig wat geld in in Amerika, maar hier nada. Mocht niet baten allemaal, slechts één journalist merkte hem op en daardoor staat dat prachtige plaatje wel in mijn kast, anders had ik er waarschijnlijk ook nooit van gehoord. Blijkbaar werd de eerste plaat van Poe wel opgemerkt door muzikanten, want zijn band bevat deze keer ook weer klinkende namen: Sim Cain ("The Greatest Drummer In The World") die speelde met onder andere Henry Rollins en John Zorn en John Abbey op contra bass (waarom hoor je dat instrument eigenlijk zo weinig in popmuziek?) die speelde met Ray Davies en John Cale en er doet ook een heel scala gastmuzikanten mee naast deze vaste twee. Misschien is de nieuwe plaat (The Late Album) onder een beter gesternte uitgekomen? Ik vrees het ergste. Terwijl een plaat als die van Norah Jones al lange in de CD top 100 in de bovenste regionen verblijft en ze Paradiso uitverkoopt, blijft iemand als Poe die ongeveer hetzelfde vaatje tapt (wel minder jazzy, maar dat kun je Jones toch ook nauwelijks noemen?), compleet onopgemerkt. En dat is volkomen onterecht. Zet tracks als 'Wear Your Best' en 'You're The Bomb' op de een volgende plaat van Jones en men is er lyrisch over. Arme David Poe. Misschien komt het wel doordat hij een mannetje is? Mannen met zoete(re) stemmen worden toch al niet echt gewaardeerd in Nederland, terwijl hij deze plaat toch echt gewoon hele mooie liedjes bevat met als hoogtepunt titeltrack The Late Song (je ne suis pas mort). Sommigen zullen het allemaal wel teveel gekabbel vinden, maar met lekker kabbelen zo op zijn tijd is toch niets mis? Dus stel ik nog maar een keer de vraag: Waarom breekt David Poe niet door in Nederland? En toen bleef het stil...

File: David Poe - The Late Album
File Under: Perfecte Pop

Alaska en zeker met een uitroepteken (Alaska! dus) associeer ik in eerste instantie toch voor al met kou en zeker met een uitroepteken (kou! dus) en eigenlijk verwacht ik dus bij het luisteren ook muziek die kou met een uitroepteken (kou! dus) zou uitstralen. Maar niets is minder waar dan dat (dat! dus). Hun debuut(?)-plaat (Emotions) zet je bij de eerste seconden ietwat op het verkeerde been door te starten met een riff die je doet vermoeden dat er een Pavement-plaat is uitgekomen die je niet kent waarop Neil Young een moppie gitaar meespeelt. 'The Western Shore' is een pakkende binnenkomer al met al. En daarna volgt nog een heel pakket pakkende indiepop-liedjes die je af en toe doen denken aan Badly Drawn Boy, met hier en daar mooie meerstemmige zonnige koortjes (Sun Don't Shine). In 'Rust and Cyanide' zingen ze dan wel dat ze in Alaska hun staat gevonden, maar rillingen krijg je hooguit omdat het zo'n mooi liedje is dat smaakvol begeleid wordt door strijkers, xylofoon en akoestische gitaar en niet van de kou. Dat valt wel op aan dit plaatje. De nummers die wat meer akoestisch georienteerd zijn steken wel met kop en schouders uit boven de toch allerminst vervelende elektrieke tracks. Kortom: Plaatje om het behaaglijk warm van te krijgen en niet Alaska-koud.

File: Alaska! - Emotions
File Under: Niets koud....warme pakkende indiepop