Het is jammer dat ze afgeschaft zijn, die kwartjes. Ik zou er nu wel één kunnen gebruiken namelijk. Want het heeft me toch aardig wat draaibeurten gekost voordat het kwartje wilde vallen bij Calla. Misschien kwam het doordat Televise, het derde album van deze naar New York vertrokken Texanen, zo somber en donkergrijs (wat erger is dan zwart) klinkt en ik daar niet aan toe wil geven in deze donkere tijden. Wat je namelijk hoort op Televise is een wel hele diepe bas, beetje weirde scherpe gitaren, zeer sobere drumpartijen (ik zou het bijna geen drummen willen noemen) flarden samples en de slome lage stem van zanger Aurelio Valle. Hij klinkt van tijd tot tijd bijna als de zoon die Robert Smith en Ian Curtis nooit zouden kunnen hebben. Als ik een gooi zou moeten doen naar een vergelijking dan zou ik ergens uitkomen tussen Nick Cave en My Bloody Valentine met flarden Godspeed! You Black Emperor. Bij "Strangler" dacht ik even dat Calla een wel heel bizarre variant in ging zetten van "Something's Gotten Hold of My Heart" van Gene Pitney, maar het was alleen het eerste zinnetje dat overeenkomst had met deze klassieker, verder gaat de vergelijking ook qua tekst echt niet op. Fenomenaal blijkt na enkele luisterbeurten met de koptelefoon "Pete The Killer" met in de achtergrond een distortion gitaar die af en toe naar de voorgrond komt en dan weer naar de achtergrond verdwijnt terwijl de bas rustig laag door blijft rollen. Erg mooi. Het verbaast me niets dat zowel Godspeed! You Black Emperor als Sigur Ros Calla al gepolst heeft voor een voorprogramma, want samen zouden ze best wel eens voor een bijzonder live-avondje kunnen zorgen. Oh ja laat je niet misleiden door de naam van het platenlabel "Arena Rock Recordings". Want voordat gedrocht in Amsterdam-Zuid er was, was er al dat kleine zaaltje dat ook Arena heette. En dat is precies waar Calla het beste tot zijn recht komt. Dit is muziek om van te genieten in een klein zaaltje met weinig mensen en dan later horen dat zij er ook waren.... echt niet dus hè!

Tijdens het beluisteren de debuutplaat van Mist, blijft er vooral in het eerste deel van de plaat maar één naam door mijn hoofd schieten, die niet veel verschilt van Mist. Namelijk die van de zeker voor Nederlandse begrippen in het buitenland gewaardeerde Nits. Met een beetje geluk lukt dit Mist ook, de contacten in Spanje liggen er al gezien de Spaanse platenmaatschappij Astros Discos waarop deze plaat verschijnt en er zijn ook al distributiedeals met vele andere landen. Het zou niet meer dan terecht zijn. Zanger/gitarist Rick Treffers en band weten namelijk op We Should Have Been Stars in veel liedjes op een zelfde speelse, bijna luchtige, manier liedjes te maken zoals de Nits dat ook doen, die bij nadere beluistering veel meer bevatten en echte luisterliedjes zijn die je weten te emotioneren. Het is daarom wel slim van Mist dat ze hun plaat op een heel stille manier beginnen, want zo dat je binnen een minuut het volume van je versterker zo ver de goede kant op hebt gedraaid dat "In Love With Love" op exact het juiste hoge volume uit je luidsprekers rolt. Dan ervaar je de songs namelijk op zijn best. Bij een lager volume geven deze 14 thuis en in oefenruimte opgenomen tracks hun geheimen namelijk veel minder prijs. Je ervaart bij een hoger volume de subtiele Fender Rhodes electrische pianotjes en spaarzame gitaren in één keer een stuk beter en de sfeer in opener "In Love With Love" wordt bij het invallen van de drums een stuk drukkender. "We Should Have Been Stars" tintelt vervolgens fris als de dauw (mist!) en speels je speakers uit, wat mij betreft het mooiste nummer van de CD. Enige track die ik zo niet kan plaatsen is "The Poison That I Swallow", voor de rest niets dan schoonheid op deze CD. Waarbij aangetekend dat We Should Have Been Stars overigens eigenlijk helemaal geen debuutplaat, want onder druk van de advocaten van de organisatie van Miss Universe haar naam en koos voor Mist en deze past eigenlijk ook veel beter de muziek.

File: Mist - We Should Have Been Stars
File Under: Schoonheid van een popplaat

Wat beweegt een Fransman ertoe om zich in Nederland te vestigen? Ik zou het wel weten als ik in Frankrijk woonde, althans als ten zuiden van de Loire of in Parijs zou wonen. Stuk aangenamer klimaat of wereldstad. Pascal Hallibert dacht er blijkbaar anders over en woont nu in Den Haag. Hij is een druk bezet mannetje. De afgelopen jaren stond hij twee keer op het podium van de Grote Prijs van Nederland, in 2001 haalde hij de finale in de categorie singer-songwriter en in 2002 deed hij mee met Miss Wyoming in de categorie Pop/Rock. Daarnaast is hij ook nog actief als producer én als zanger/multi-instrumentalist in Templo Diez. Met deze band bracht hij eind vorig jaar Hoboken uit en die plaat heeft mij blij verrast. Met zijn zachte fluisterstem doet Hallibert me in het grootste deel van de nummers denken aan Mark Linkous van Sparklehorse. Ook de spookachtige liedjes op Hoboken doen me aan Sparklehorse denken, veelal akoestische gitaren, af en toe een prachtige slidepartij (zoals in Anymore), weirde samples en repeterende akkoordenwisselingen op piano (Santa Anita). Hallibert noemt zelf Velvet Underground als één van zijn grote invloeden en dat is vooral in "Song VI" (raar hè ook de zesde track op de CD) en "New Sun Rising" goed te horen, maar gelukkig niet vervelend. Wat wel vervelend is, is dat je deze plaat niet zo snel in de winkels zult vinden. De enige manier om de CD te krijgen is bij optredens of door de band te mailen. Om Templo Diez live te kunnen zien zul je een eindje moeten reizen. Voorlopig staan er geen optredens in Nederland op het programma, wel kreeg de band een uitnodiging voor de 2003 versie van het South by Southwest Music Festival om daar te spelen. Ik hoop dat het niet te lang duurt voordat ik Templo Diez ook nog eens 'gewoon' aan het werk kan zien in Nederland om te zien hoe deze fraaie liedjesverzameling live klinkt.

Het is de schuld van An Automotive. Zij waren het die op hun vorig jaar verschenen debuutplaat het nummer "The Ballad of Julee Cruise" opnamen. Ik zat toen te denken Julee Cruise, was dat niet ergens eind jaren tachtig zo'n one-hit-wonder met "Falling" uit de soundtrack van David Lynch' Twin Peaks? Ja natuurlijk was zij dat. En aangezien ik dat wel een mooi spooky plaatje vond, ben ik maar eens op speurtocht gegaan. Met als vraag: doet deze dame nog wat in de muziek? Het antwoord is dus ja. Sterker nog, ze bracht niet zo lang geleden zelfs nog een nieuwe plaat uit, The Art Of Being a Girl, haar eerste in iets minder dan 10 jaar. Ik had dus min of meer verwacht dat het wel een soort van Falling een hele plaat lang zou zijn, maar dat is dus niet het geval. Ze heeft namelijk deze plaat opgenomen zonder de hulp van David Lynch en Angelo Badalamenti. "You're Staring At Me" is wel een lekkere bossanova opener en "The Orbiting Beatnik" gaat er ook nog wel in, maar bij track numero drie "Falling in Love" met steeds maar repeterende zinnetjes en melodietjes (net als in "Everybody Knows" en "Cha Cha In The Dark" overigens) slaat bij mij de verveling al toe en dan moet je nog een aardig eindje voordat het dikke uur van de plaat erop zit. De flarden electronica vallen bij mij in veel tracks ook niet echt lekker op hun plaats en klinken wat geforceerd in de oren. De songs met de een wat meer bossanova inslag zijn nog redelijk te pruimen, maar houden ook niet echt over. De op zicht imponerende stem van Cruise, die dan weer doet denken aan Marianne Faithfull, dan aan een engel en in bijvoorbeeld "Three Jack Swing" wat doet denken aan de dames van B-52s, komt me een beetje te weinig uit de verf. En als dan zo'n plaat afgesloten wordt met hidden track in de vorm van een remake van "Falling in Love" die het niet haalt bij het orgineel laat The Art Of Being a Girl je dus met een behoorlijk onbevredigd gevoel achter. Goed, ik verwachte dus een mooi spooky plaatje, maar kreeg dat niet op "Beachcomber Voodoo" na . Pindakaas helaas. An Automotive bedankt!

File: Julee Cruise - The Art Of Being A Girl
File Under: Triphop

Richie Valens zong het al: I had girl, Donna was her name, Since she left me, I've never been the same Tja, dat kan natuurlijk heel goed gebeuren. Kleine meisjes worden groot en dan willen ze nog wel eens wijde wereld intrekken he. In 2001 werden the Donnas 21 en vierden dat met hun ongecompliceerde vierde(!) plaat Turn 21 op passende wijze. Na die plaat werden ze opgepikt door 'major' Warner die nu hun platen uitbrengt, om te beginnen Spend The Night. Of dat wat verandert? Wat dacht jezelf. Natuurlijk niet! The Donnas zullen altijd the Donnas blijven vrees ik. Of beter gezegd hoop ik, want wie weet wat er gebeurt als ze in één keer miljoenen platen gaan verkopen door een toevallig hitje. Dat was met Turn 21 nog niet gebeurd, dus inderdaad Spend The Night gaat op dezelfde voet verder. Dus gewoon weer 13 nummers over vriendjes die komen en gaan, liefde bedrijven in auto's, de hele nacht op blijven, enfin lees het zelf maar na hier. Toch is er muzikaal gezien wel een klein verschil met de vorige platen. Vooral het gitaarwerk van Donna R is er een stuk op vooruitgegaan, maar ook Donna C en Donna F worden een steeds strakkere combo dat zorgt voor een stevig fundament voor de songs, al zal je dat waarschijnlijk niets interesseren. Maar verder geen zeurderige ballads, gewoon een kleine 40 minuten gaan met die banaan, fijn he? Ik zou dan ook duizend keer liever zien dat posters van the Donnas op tienerkamers hangen dan die van Britney Spears of Christina Aguilera.

File: The Donnas - Spend The Night
File Under: Nog steeds ongecompliceerd leuk

Bizar zeg. Er moest een naar Nederland geemigreerde Engelsman aan te pas komen om mij te wijzen op het meer dan briljante You All Look The Same To Me van het britse Archive. Ik geloofde eigenlijk gewoon niet na het horen van deze plaat dat ik er nog nooit iets over gelezen had in een Nederlands blad. Ik nam eigenlijk al aan dat het aan mij lag, alhoewel ik lees toch aardig secuur de recensies in onder andere OOR, en dacht dat ik er over heen gelezen had, maar de index leerde mij dat er geen woord over deze plaat is geschreven. Dan maar eens kijken of iemand ander er al wat over geschreven had in Nederland met Google, maar dat geeft alleen twee hits van Belgische sites. Het lag dus niet aan mij. Deze plaat is gewoon stelselmatig genegeerd door Nederlandse journalisten, dat kan gewoon niet anders of East-West heeft van de promotje een zooitje gemaakt. Ik kan me namelijk niet voorstellen dat een Nederlandse journalist anders naar zo'n plaat luistert dan een buitenlandse journalist en elke recensie die ik gevonden heb, of het nu in het Grieks, Portugees, Spaans, Frans, Engels of Duits is, op het internet is positief tot lyrisch over deze plaat. Maar laat ik me er verder maar niet te veel meer over opwinden en het over de opwindende plaat hebben! Het schijnt zo te zijn dat Archive al een tijd bezig is en van huis uit een triphop maakt(e) op haar eerste twee albums (Londinium (1996) en Take my Head (1999)). Daar is op You All Look The Same To Me dan niet zo heel veel meer van over. Met het inwisselen van een zangeres voor een zanger lijken ze hun triphop verleden grotendeels van zich afgeschud, alhoewel het nog wel smaakvol hier en daar verwerkt wordt in de nummers zoals bijvoorbeeld in Fool. You All... trapt af met een ballad van dik 16(!) minuten waarin gelijk de toon gezet voor het hele album. Als je het een beetje kort door de bocht wilt brengen zou je kunnen stellen dat ze in die 16 minuten Dark Side of The Moon samenvatten in een hedendaags jasje. En dit doen ze met behulp van gediplomeerd ouwe lul Alan Glen (vroeger Yardbirds) die de show steelt op mondharmonica. De stem van Craig Walker heeft wel wat weg van Thom Yorke, wat in Numb en Goodbye misschien nog wel het duidelijkst blijkt, want je zou een medeluisteraar best wijs kunnen maken dit onbekende tracks zijn van Radiohead. Niet alleen qua geluid, maar ook qua kwaliteit. Het mag dan misschien niet allemaal altijd even orgineel zijn wat de drie heren van Archive produceren, maar ze geven wel een nieuwertijdse draai aan oude (bekende) geluiden waardoor dit album genoeg afwisseling bezit om mij ruim 60 minuten te boeien en dat is de laatste tijd niet veel bands gegeven. Ik kan het de heren journalisten dan ook moeilijk vergeven dat ze mij deze plaat onthouden hebben die met een beetje goede wel het nog wel tot mijn eindejaarslijst gebracht zou hebben van 2002 als ik er van geweten had.

File: Archive - You All Look The Same To Me
File Under: Ideale mix van Kid A, Darkside of the Moon met een toef beat

Younger Body, Older Soul is track 8 van Koufax nieuwste plaat Social Life en die track vat deze plaat eigenlijk samen. Je krijgt op Social LIfe een aardige bak muziekgeschiedenis over je heen. De Beatles en de Kinks komen voorbij, maar ook uit de jaren 80 XTC, The Cure, Joe Jackson en een snuf Elvis Costello, uit de eerste helft jaren 90 komen Pavement, Guided by Voices en Ben Folds Five langs en ook de eind jaren 90 met Strokes, Hives komen nog aan de beurt om de boel af te maken. En weet je wat zo vervelend is? Het is nog lekker ook. Het blijft raar hoe je bij sommige bands compleet geirriteerd kunt raken door het wel heel goed luisteren naar hun grote voorbeelden en het gebruik maken van deze invloeden in het maken van hun eigen muziek terwijl het je bij anderen niets kan schelen. Bij Koufax interesseert het me geen reet en dat komt dan toch ook vooral doordat ze zulke lekkere liedjes maken, Misschien komt het ook wel doordat ze er niet zoals zoveel bands tegenwoordig doen 74 minuten op een CD proberen te proppen ipv alleen de goede liedjes. Op deze plaats: Niets daarvan. Deze plaat duurt gewoon lekker 36 minuten en heeft maar 12 tracks. Nou dat gaat dus echt niet snel vervelen, want voor je het weet is de CD afgelopen, behalve als je deze op de repeattoets zet natuurlijk, zoals ik vandaag. Het zal me overigens benieuwen of ze nog aangeklaagd zullen worden door de Rolling Stones, waar wel heel duidelijk "Wohoo Wohoo" uit Sympathy for the Devil.

De naam Slovo is misschien een beetje een rare naam. Ook de naam van de oprichter van deze band Dave Randall zal bij niet veel mensen een belletje doen ringelen. Als je zegt dat het de gitarist van Faithless was, dan gaan er wel wat lichtjes branden. Hier en daar trekt men nog in twijfel of hij echt uit Faithless is, maar in de news-section van de Faithless site staat toch echt: Ex Faithless guitarist Dave Randall's Slovo has a new album out featuring contributions from band members Sudha Kheterpal and Aubrey Nunn. Geen idee hoe het vertrek gegaan is, maar het is natuurlijk toch wel een behoorlijk gewaagde stap om een succesformatie als Faithless achter je te laten en voor jezelf te beginnen. Het was wat mij betreft wel het goede moment, want de laatste Faithless vond ik persoonlijk een stuk minder geslaagd dan haar voorgangers. Landall kan het geluid van Faithless toch niet helemaal van zich af schudden, want mijn vriendinnetje vroeg me of dit de nieuwe Faithless was. Niet dus. Daar doe je Landall ook te kort mee. Op Nommo (nog een rare naam) komt namelijk meer voorbij dan alleen 'Faithless' nummers. Randall is, net als 1 Giant Leap deed op haar plaat en waar hij aan meewerkte, de wereld rond getrokken en overal en nergens heeft hij geluiden van de straat opgenomen die hij vermengt in zijn songs. Hij gebruikte echter niet zoals 1 Giant Leap deed grote namen op zijn tracks, maar zocht lokale helden. Daarnaast vond hij zijn eigen Dido en in de persoon van de onbekende zangeres Kirsty Haskshaw en de ietwat bekendere Emiliana Torrini die zingen op vier tracks, die dan ook wel doen denken aan Dido (raar he?). Op de andere tracks gebruikt hij samples (uit onder andere Charlie Chaplins film the Great Dictator) en wereldse straatsamples om zijn statement te maken tegen oorlog in de wereld en voor democratie, gelardeerd met zijn eigen akoestische gitaargeluid, wat hij meer dan overtuigend doet. Zoek je een niet allerdaagse plaat vol dance, pop en wereldmuziek, ben je hier op de juiste plek.

File: Slovo - Nommo
File Under: Avontuurlijke Faithless

Een normaal mens zou om Candy Dulfer vragen voor Sax, net als Prince deed. Of misschien die gozer van Morphine want die speelt baritonsax en dat ronkt zo lekker. De laatste aan wie ik zou denken zouden the Muffins zijn, want tot voor kort had ik nog nooit gehoord van the Muffins. Kan ik ook niet zo veel aan doen, want the Muffins stopten met spelen toen ik nog aan het knikkeren was de hele dag. Net als vele andere opgeheven avant-garde progrock bands is ook deze weer tot leven gewekt door een prog*-festival (vul voor * een willekeurig woord in, er is altijd wel een match). Zo zorgde Progfest voor een reunie van Supersister in 2000 en Progday kan de reunie van The Muffins op haar conto schrijven. Schrik nu niet gelijk van de term prog, want met symfo heeft het eigenlijk niet zoveel te schaften. Althans niet met symfo die nu uitgebracht wordt waar vele mensen jeuk van krijgen . Integendeel, ik zou Bandwidth daar helemaal niet onder willen scharen. Eerder onder Avant-Garde of Sjess. Welk genre dan ook met een binnenkomer als 'Walking The Duck' heb je bij mij al een groot pluspunt. Ronkende baritonsaxen en dan halverwege ook nog eens scheurende laag(ont/ge)stemde gitaar (of is het gewoon een bassolo?) die je onderbuik op hol brengt. Yumz! Misschien dat het hier en daar een beetje gedateerd klinkt wat de heren, aan deze CD toevertrouwen, maar eigenlijk boeit me dat voor geen meter, want deze plaat verveelt geen moment. Gelukkig niet alleen maar up-tempo blazerij, maar ook af en toe wat gas terug zoals in afsluiter 3 pennies, waar zelfs geen blazer aan te pas komt.

File: The Muffins - Bandwidth
File Under: If I Want Sax, I Call The Muffins

Het schijnt zo te zijn dat de plaat van Big Low al bijna een jaar oud is (van februari vorig jaar). En ik snap echt niet dat ik nog nooit wat over deze plaat gelezen heb. Ik vermoed echter dat dat komt doordat'ie wel in de roots sectie van de diverse bladen besproken zal worden. Ik kan me namelijk bijna niet voorstellen dat de 'grote' bladen deze vanuit Nederland opererende band over het hoofd gezien hebben zoals ik dat vast gedaan heb. Vanuit Nederland opererend, want het is nogal een allegaartje aan nationaliteiten dat meespeelt op hun debuut Ghost Hunt Migration: drie nederlanders, een engelsman en zanger/gitarist Dan Tuffy. Deze komt van oorsprong uit een klein vissersdorpje in Australie, maar is na allerlei omzwervingen met Wild Pumpkins At Midnight in Wageningen uitgekomen. Daar kon hij het muziekmaken blijkbaar toch niet laten en richtte Big low op. De eerste CD van Big Low is één van de leukste die ik tot nu toe gehoord heb dit nieuwe jaar (duh! dat jaar is ook net 6 dagen oud). In een track als 'Border Town' waan je je op een Morphine track zonder sax, het gitaartje op 'Yella Van' je doet denken aan Sonic Youth uit haar Daydream Nation periode en in het dwingende 'Don't Smoke In Bed' Tom Waits naast je lijkt te liggen in Bed. Nu ja, dat kan slechter dunkt me. Op de andere tracks zwerft Big Low langs blues, alt.country en een snuf folk met nog wat verhaaltjes in talen die ik in ieder geval niet versta (Sjutka ij Topana en Taki, maar die laatste is volgens mij gewoon Auzzie engels). En alle 13 tracks zijn mooie verhaaltjes met verrassende ritmes en af en toe enkele passende sampels en soundscapes.

File: Big Low - Ghost Hunt Migration
File Under: Alle 13 mooi!-zwerfplaat

Hoe kan dat nou? Er zou een nieuwe plaat van Andrew Dorff verschijnen bij Lost Highway. De opvolger van het toch best briljante Hinf of Mess zou de titel Hungover and Up meekrijgen en Michael Stipe was in een interview lyrisch over deze nieuwe plaat. Op de site van Lost Highway stond lange tijd de naam van Dorff prominent onder Artists & Music, maar vervolgens bleef het stil, heel erg stil. Toch zijn er wel ooit promo's, maar dan wel als titelloze plaat en niet als Hungover and Up, waren verstuurd als ik eil.com mag geloven en volgens mijn info zou de plaat op 25 juni vorig jaar (2002) verschijnen, maar hoe je ook zoekt bij shops als in nederland als plato of nlstore of in het buitenland amazon niets nada nakkes. Ook de shop van Lost Highways zelf toont nergens deze plaat en op de startpagina van hun site is de naam van Dorff nergens meer terug te vinden. Ook zijn eigen site werkt niet meer Ik vraag me af wat hier gebeurd is. Heeft LH het te druk met hun 'superster' Ryan Adams? Of de nieuwe plaat van Willie Nelson? Geen flauw benul eigenlijk. Misschien was Dorff te lastig en verwend. Zou me niets verbazen, alhoewel Ryan Adams nou ook niet de gemakkelijkste is als ik de verhalen moet geloven. Dorff is tenslotte zoon van Steve Dorff een filmmuziekcomponist en de broer van acteur Stephen Dorff die zich graag laat omringen door de heren van U2 en R.E.M. Tijdens zijn bezoek aan Nederland in 1998 na het verschijnen van Hint of Mess werd hij behoorlijk gehyped door Sony. En deze platenmaatschappij beschermde heb ik toen behoorlijk de hele dag. Dat was ook niet zo gek want wat ik me nog herinner van het concert in Tivoli was dat het een wel erg wereldvreemde twintiger was toendertijd. Ik heb dus wel een promotje van deze blijkbaar niet uitgebrachte plaat weten te bemachtigen en ik vraag me nu dus echt af waarom deze niet uitgebracht is. Ik ben er niet zo lyrisch over als Michael Stipe, maar deze plaat doet echt niet onder voor andere platen die Lost Highways uitbracht vorig jaar, zo briljant was, bijvoorbeeld, die Demolition van Ryan Adams niet tenslotte. Tracks als This Dream Keeps Coming, 3:54 AM en Ice Cream Headache, maar ook de rest van de plaat, verdienen het namelijk best om gehoord te worden. Het album in zijn geheel is toch wel net wat minder goed dan zijn eerste plaat, maar welke muzikant overtreft zichzelf nu op zijn tweede plaat? Dat doen er slechts weinig. Dus als iemand weet waarom deze plaat niet in 2002 uitkwam? Ik hoor het graag... want ik wil wat ik nu heb graag inruilen voor een echte CD.

File: Andrew Dorff - Hungover and Lost
File Under: Opgeloste singer/songwriter