De stem van Eric Bachmann is niet echt een gemakkelijke stem om aan te wennen. Niet zo rauw als Tom Waits en niet zo ehh donkerbruin als Leonard Cohen, maar ergens tussen die twee in. Bachman was jarenlang de zanger van the Archers of Loaf, maar sinds het uiteenvallen van deze vooral halverwege de jaren 90 hippe indie (dank Pavement) band concentreert hij zich op zijn solo-project Crooked Fingers. Op de platen van Crooked Fingers ruilde hij de rauwere sound van Archers of Loaf in voor een zachter geluid. Muzikaal klinkt Crooked Fingers nog het meest als Tom Waits die zijn uiterste best doet netjes Neil Diamond songs te spelen. Kan dit? Ja dat kan! De vorige twee platen waren al ok, nu op op Red Devil Dawn komt dit voor het eerst echt goed uit de verf. Het geluid is voller en rijker dan op de twee voorgaande albums. Als je even door de stem van Bachman heen gebeten hebt dan geven de songs over wanhoop, verraad en verlies hun schoonheid echt wel prijs. De combinatie van schorre vocalen met melancholische arrangementen waarbij smaakvol gebruik gemaakt wordt van strijkers en koperwerk is best apart en werkt gewoon heel goed op deze plaat.

File: Crooked Fingers - Red Devil Dawn
File Under: Indie Singer Songwriter

Beetje raar eigenlijk. De nieuwe plaat van engelsman Peter Bruntnell is al ruim een half jaar uit in de VS en komt in maart pas uit in ons kikkerlandje en in zijn geboorteland. Misschien ook wel niet raar eigenlijk, want zijn muziek is misschien ook wel meer geschikt voor de Amerikaanse markt dan voor de Europese. Ik denk dat wij Europeanen de muziek van End Of This Earth een beetje te netjes zullen vinden. Ik vind dat in ieder geval wel. Bruntnell klinkt op zijn tweede plaat als een het kruispunt van de zwaartelijnen in de gelijkzijdige driehoek Nick Drake, Tom Petty, Son Volt en blijft me te stil staan op dit kruispunt.Het irrittante hierbij is alleen dat de liedjes niet slecht zijn, maar het kabbelt me allemaal te veel voort, het wordt voor mij echter pas wat interessanter als het tempo wat omgaat in tracks als "City Star" en "Tabloid Reporter". De rustige liedjes zijn niet mij niet spannend genoeg in ieder geval, maar ik kan me heel goed voorstellen dat iemand die van de drie boven genoemde namen hier een erg fijn plaatje aan heeft.

File: Peter Bruntnell - End Of This Earth
File Under: Veilige Alt Country

Wat is erger dan een slechte Elliott Smith-plaat? Goed, dat is een beetje theoretische vraag, want een slechte Elliott Smith is natuurlijk niet echt makkelijk voor te stellen. Het antwoord op de vraag is echter een stuk eenvoudiger : Jeff Hansons' eerste plaat Son. Wat een ongelovelijk drama. Dit klinkt dus als een vrouw die denkt dat'ie Elliot Smith is, maar eigenlijk een man is. Je bent echt een knappe jongen als je deze plaat in zijn geheel uitzit. Op zicht zijn de liedjes nog niet eens zo slecht, maar van het aanslaan van gedempte akoestische gitaren in combinatie met het irritante getokkel en het proberen gelaagde zangmelodietjes te kweken a lá Smith heb je namelijk na één nummer al genoeg. Ik vraag me echt af hoe het kan dat Killrockstars Hanson tekende op basis van één demo en in de begeleidende info van de Son schrijft: "Jeff Buckley fronting a Lush reunion tour". Yeah right! Hanson mag nog niet in de schaduw staan van zowel wijlen Buckley als de dromerige pop van het inmiddels al ter ziele zijnde Lush. Move over Hanson! Ik zet Ed Harcourt's From Every Sphere van gisteren maar even op en daarna nog een Smith-plaat om de vieze smaak weg te spoelen.

File: Jeff Hanson - Son
File Under: Muziek voor in het haardvuur

Zo, dat was even slikken zeg. In dik zeven minuten maakt Kevin Moore duidelijk waarom Dream Theater zonder hem, in mijn oren althans, een stuk minder is dan Dream Theater met hem. Het was overigens dubbel slikken want ik was na de eerste twee tracks van OSI (Office of Strategic Influence) bang dat Office of Strategic Influence een echte progmetal-plaat zou zijn en daar zit ik niet op te wachten. Kans was natuurlijk redelijk groot dat dit wel zou gebeuren met mensen als Mike Portnoy en Jim Matheos (Fates Warning) aan het roer. Naar ik begrepen heb leek het in eerste instantie ook uit te draaien op een progmetalplaat. Gelukkig heeft Kevin Moore er een stokje voor gestoken en zitten er meer van zijn vingers in de OSI-pap dan van de andere heren. Want wie zit er nu te wachten op een CD waarop de heren instrumentalisten hun kunsten vertonen in een freakshow. Ik niet in ieder geval en ben dus ook maar blij dat Moore zich heeft laten gelden. Steven Wilson van Porcupine Tree was pas geinteresseerd om mee te doen op "shutDOWN" nadat hij de demo van Portnoy en Matheos flink mocht aanharken en de teksten mocht schrijven om er één van de hoogtepunten van deze plaat van te maken. Dik tien minuten, maar geen seconde vervelend. Door de bank genomen laat OSI zich nog het beste beschrijven als een heavy uitvoering van Chroma Key, dus net als op Dead Air For Radios en You Go Now veel samples, loops en ambient elementen, maar wel meer en zwaarder gitaarwerk. Luister maar eens naar het instrumentale "Horseshoes and B-52's" (wie riep daar Pink Floyd?) of het dynamische "Head" met oosterse invloeden of om mijn part "Hello, Helicopter!" met fantastisch (niet hard overigens) drumwerk van Portnoy. Ik durf er wel bijna geld op te gaan zetten dat er dit jaar geen betere symfo-plaat uit komt. Laat je overigens niet afschrikken door het woordje 'symfo'. Ook voor liefhebbers van andere genres heeft deze plaat genoeg te bieden, want er komt waarschijnlijk juist geen betere symfo-plaat uit juist omdat OSI zo divers is.

File: OSI - Office of Strategic Influence
File Under: Voer Voor Jaarlijsten

Grappenmakende Brabantse sportfanaten maakten bij de Olympische Spelen van Sydney alternatieve medaille-spiegels, waarbij Noord-Brabant als aparte 'land' opgenomen werd. Hierbij wonnen ze het met schrijnende overmacht van de rest van de rest van Nederland. Misschien moeten we dat ook maar eens doen voor de popmuziek, want het lijkt wel een bodemloze put daar in Brabant. De ene na de andere goede tot uitstekende CD van Brabantse makelij overspoelt de rest van Nederland. Eén van die bands, die niet over het uitblijven van goede recensies had te klagen de afgelopen jaren, is Vals Licht. Zowel Lunapark als Dieseljunks ontving niets dan lof bij de heren (en dames) recensenten. Op het personele vlak zat het Vals Licht echter niet altijd mee de afgelopen jaren. Na de release van Lunapark was zanger/gitarist al eens uitgeschakeld door een foutje bij een ziekenhuisbezoek, in 2001 werd drummer Johann de Groot ernstig ziek. Bovendien werd de 'net' vast ingelijfde tweede gitarist Ruud Jolie gevraagd om Within Temptation te komen versterken. Jolie speelt nog wel mee op Luidkeels, maar gezien het drukke schema van Within Tempation de afgelopen twee jaar, zal het al met al niet echt het snel uitbrengen van een nieuwe plaat bevorderd hebben. Bovendien besluiten de heren in het vervolg ook nog eens hun eigen platen te gaan uitbrengen en richten hun eigen label, Diaz Records op. Misschien was het wel goed ook dat het allemaal niet zo snel gegaan is, want ik heb zo'n donkerbruin vermoeden dat dit de uitwerking van het songmateriaal alleen maar ten goede gekomen is. Nu ligt er namelijk het prachtig vormgegeven Luidkeels, met schilderij van Koen-Fu van Beef op voorkant en geheel onterecht blijven de heren bescheiden. In de titeltrack beweert De Bruijn dat'ie geen meesterwerk heeft geschreven, maar alleen maar zijn levenswerk aflevert. Nou, we mochten willen dat er meer Nederlandstalige bands dit soort dynamische tracks maakten als "Luidkeels", de eerst single "Alles Wat Ik Heb" en "Laat Me Alleen"! Wat ook wel eens prettig is dat je ook eens de teksten van een Nederlandstalige band 'gewoon' kunt volgen. Blinken andere bands uit in het lekker vaag houden van hun teksten, daarvoor is op Luidkeels geen plaats. Dat is ook een kunst is deze plaat in combinatie met de goede songs en heldere productie een meer dan prettig alternatief voor de vast weer volop langstrekkende Brabantse carnavalskrakers de komende maand..

File: Vals Licht - Luidkeels
File Under: Goed alternatief voor Brabantse Carnavalskrakers

Heb je verdomme één hit. Iedereen droomt er van. Eén grote hit. Iedereen wilt je kennen en kent je en jij dat liedje maar steeds weer spelen. Totdat het je strot uitkomt. In de tijd dat ik nog in stadions speelde in het voorprogramma van de Stones vond ik het nog wel leuk een heel stadion dat nummer te horen meezingen. Toen ik op eigen houtje het met mijn nieuwe band moest spelen voor een halfgevuld Ahoy, vond ik het al een stuk minder. Die bierhal twee jaar er na na mijn derde gitarist te hebben versleten, was ook niet echt een succes meer. Mijn bandleden gefrustreerd, ik pissed off en een publiek dat alleen maar het liedje wil horen. Afgelopen najaar in Tivoli was het toppunt. Mijn nieuwe plaat verkocht (en verkoopt) voor geen meter, terwijl het toch echt wel het beste is dat ik uitgebracht heb sinds mijn eerste plaat. Nee, eigenlijk niet eens dat. Deze plaat is gewoon veel en veel beter. HET liedje kan niet in de schaduw staan van de liedjes die ik gemaakt heb voor deze plaat. De teksten zijn misschien wat minder vaag, maar tering wat willen ze dat? Ik gebruik geen drugs meer, geen drank en ben zelfs voor het eerst sinds ik me herinneren kan monogaam. En weer schreeuwen die eikels in Tivoli om het liedje. Echt waar, het komt me compleet mijn strot uit dat liedje. TELKENS WEER. Gelukkig heb ik nu het perfecte medicijn gevonden voor als ik door al deze frustraties weer eens niet kan slapen.. Cat Power heeft mijn perfecte lullaby geschreven. Zij begrijpt mij maar al te goed en neem het me me niet kwalijk. Ik hoef het niet te spelen voor hen. Het is MIJN nummer en niet hun nummer. Ik speel het alleen nog wanneer IK het wil spelen en dat is nooit meer. Dan maar geen Tivoli, Bierhal of volle Kuip. Dan blijf ik wel thuis en zet ik You Are Free op en voel met inderdaad vrij. Fuck het publiek!

File: Cat Power - You Are Free
File Under: Helende Indie

Weinig artiesten hebben een zo'n staat van dienst als Tony Levin. Niet alleen is hij een veel gevraagd studio-muzikant , hij gaat ook nog eens veelvuldig met andere artiesten mee op toer. En een verschil met bijvoorbeeld de heren van Toto is dat de CDs waar Levin aan bijdraagt er vaak ook nog eens echt toe doen. Als solo-muzikant is hij een stuk voorzichtiger met het uitbrengen van platen. Tot nu toe bracht hij slechts drie studio-platen onder eigen naam uit. Na het uitkomen van de laatste plaat Pieces of the Sun ging Levin op tour met een band (Jesse Gess op gitaar, op drum Jerry Marotto en geluidswizard Larry Fast voor de gaatjes) waarvan je eigenlijk zou verwachten dat het één grote freakshow zou worden. Helaas konden we deze band in Nederland niet live zien en moeten 'we' wachten met Levin in levende lijve zien tot Peter Gabriel ons kikkerlandje aandoet. In de USA was men meer dan enthousiast over de optredens en al snel verschenen er her en der bootlegs van de optredens op internet. Blijkbaar was er behoefte om de optredens opnieuw mee te maken. Daarom is er nu dus Double Espresso uitgebracht, een 2 CD live-plaat die dus ook werkelijk de duur van zo'n optreden van de Tony Levin Band duurt. En dat vergt nogal wat van een mens. Als je in de zaal staat dan vliegt de tijd (twee uur) zo voorbij. Zit je echter in je huiskamer te luisteren dan is er meer nodig om de spanning vast te houden. Het is in ieder geval een pré als je er bij geweest bent. Nu heb ik toch de neiging om sneller door de tracks van de plaat heen te gaan dan twee uur en alleen de hoogtepunten te beluisteren. Dus bijvoorbeeld de titeltrack van Pieces of the Sun, het samen met Peter Gabriel geschreven "Dog One", de wel geinige uitvoering van "Black Dog", met een Jesse Gess als Robert Plant (maar dan wel op gitaar ipv zang) "Apollo" en "Sleepless" van CD1 en "Ever the Sun Will Rise", "The Fifth Man", "Back In NYC" (zonder een zanger van het kaliber Gabriel eigenlijk een zonde, maar toch leuk om te horen), "Elephant Talk" (met geweldig stickwerk) en "Peter Gunn" (met Californian Guitar Trio) van CD2. Hoef je maar een klein uurtje te zitten en dat is precies genoeg als warming up voor mij om Levin Shaking His Tree tijdens de concerten van Peter Gabriel in mei. Levin-adepten zullen waarschijnlijk toch de hele plaat met gemak uitzitten, want het spelplezier en de virtuositeit hoor je overduidelijk in alle tracks.

File: Tony Levin Band - Double Espresso
File Under: "You Had To Be There?"-Live Plaat

Na elke draaibeurt van de nieuwe Incense plaat, On Tip Of Wings We Walk moet ik weer even op adem komen. De plaat werkt namelijk in een dikke acht minuten toe naar een climax toe in "Falling sound asleep" die je even naar lucht doet happen. Alle remmen gaan even goed los in die laatste minuten. Kan drumbeest Remco Cornelissen zich toch nog even goed uitleven. Op de andere tracks komt hij ook wel aan zijn trekken op deze tweede CD, maar moet hij zich volgens mij toch behoorlijk inhouden. Want deze tweede Incense is namelijk toch wel een ietwat andere Incense dan die van Approx 45 min. Onder de bezielende leiding van Pieter 'Pidah' Kloos is er in zijn studio "The Void" volop geëxpirimenteerd met mellotron, wurlitzer piano en koperwerk (riep daar iemand Motorpsycho?). Voor het koperwerk hebben ze gelukkig hulp gehaald van Job Helmers (Millennium Jazz Orchestra), Allard Robert (Dierenpark) en Jean Pierre Grannetia (The New Symphonic Orchestra) en zijn niet zelf gaan stoeien met de blazerspartijen. Hierdoor blijft het allemaal namelijk wel smaakvol en gaat het nergens irriteren. Op On Tip Of Wings We Walk gaat Incense gewoon lekker eigenwijs haar eigen gang en laat zich gelukkig niet beperken door de standaard singletijd van krap 4 minuten. Moet een track 6 minuten (of langer) duren omdat deze daarom, dan moet dat maar. Als er dan een single moet komen moet er gesneden worden in de tracks, wat best lastig zal worden, vrees ik. Maar goed, de vraag is natuurlijk of er in de Nederlandse hitlijsten plaats is voor avontuurlijke rockmuziek die niet het ene oor in en het andere oor uit gaat? Ik schat zo in dat als er plaats is voor zo'n single de heren deze uitdaging niet uit de weg zullen gaan en er een passend antwoord op zullen verzinnen als dit nodig is. Als geheel is de plaat gewoon één intense luistertrip en een flinke stap naar voren ten op zichtte van Approx 45 min. Hopelijk zal de waardering voor Incense plaat niet alleen beperkt blijven tot de Nederlandse markt en zal de band ook een kans krijgen in het buitenland. Want als je On Tip Of Wings We Walk gaat vergelijken wat buitenlandse acts uitbrengen doen ze daar absoluut niet voor onder!

File: Incense - On Tips Of Wings We Walk
File Under: Intense luisterrock van eigen bodem

Wat is er voor nodig om een tribute te doen slagen? Bekende namen? Nou daaraan is op We're A Happy Family geen gebrek. Wat dacht je van achtereenvolgens: Red Hot Chili Peppers, Rob Zombie, Eddie Vedder & Zeke, Metallica, U2, Kiss, Marilyn Manson, Garbage, Green Day, The Pretenders, Rancid, Pete Yorn en The Offspring. Dat is allerminst een onaardig lijstje dunkt me. Of heb je sterke songs nodig? Hmmm tja als je er van houdt (en dat doe ik, trust me) dan heeft de Ramones een behoorlijk songcatalogus om uit te kunnen kiezen. Wie kan er niet meezingen met "Blitzkrieg Bob", "I wanna be your girlfriend", "I Wanna Be Sedated", "The KKK Took My Baby Away" of "Something To Believe In" om maar zo wat tracktitels op te sommen die op deze Tribute staan. Toch is dat blijkbaar niet genoeg om een goede tribute te maken. Blijkbaar is de combinatie grote naam - grote titel van grote band niet altijd een garantie voor succes. De uitvoeringen van de Chili Peppers, U2, Eddie Vedder & Zeke (twee keer zelfs) vind ik echt verschrikkelijk. Als ik een dooie Ramone was dan draaide ik me om in mijn graf bij het horen van deze covers. Metallica klinkt in "53rd & 3rd" als Metallica van nu en dat is geen schim meer van hoe goed ze ooit waren. De 'punk'-bands Green Day, Rancid en Offspring blijven dichter bij de orginelen van de Ramones, maar voegen te weinig toe. De uitvoeringen van Marilyn Manson ('KKK Took My Baby Away') en Rob Zombie ('Blitzkrieg Bop') zijn ietwat bizar, maar toch wel ok, maar ik ben zelf niet zo'n fan van deze twee en dat wordt ik door deze twee tracks ook niet. Gelukkig zijn er ook positieve uitzonderingen! Pete Yorn laat in "I wanna be your girlfriend" horen hoe je een meisje echt je vriendinnetje maakt, Kiss geeft een feestje in "Do You Remember Rock 'N' Roll Radio" en Waits laat succesvol zijn duivelskunsten los op "Return of Jackie & Judy". In de hidden track komt John Frusciante met een hippie variant op "Today Your Love, Tomorrow The World" en als je weet dat Ramone Johnny zelf "Something to Believe In" een vervelend nummer vindt is de uitvoering van The Petenders best geslaagd. Al met al blijf ik een beetje met een vervelend gevoel zitten bij deze plaat. Zeker omdat Johnny Ramone de tracks allemaal persoonlijk uitgekozen had, had ik er meer van verwacht dan wat ik hier.

File: A Tribute To The Ramones - We're A Happy Family
File Under: Niet (geheel) geslaagde Tribute

Wat zullen ze er mee bedoelen? Die jongens van At The Close Of Every Day? Waar willen ze naartoe met een CD-titel als Zalig zijn de armen van geest (Mattheus 5:3)? Bedoelen ze dat het leren van dingen tegenwoordig in deze wereld te belandrijk geworden is? Of bedoelen ze wat anders? Dat als je niet alles maar hoeft te beredeneren en je gevoel oprecht laat spreken het misschien wel beter is? Ook al kom je dan misschien wel ietwat naïef over? Hun gevoel laten spreken doet ATCOED in ieder geval in overvloed op deze plaat en de korte songs klinken misschien inderdaad bij tijd en wijle ook wel ietwat naïef. Maar vooral ook mooie verstilde liedjes in dezelfde sfeer als van Low (Smog) en Pinback. En daar moet ik het maar bij houden voor wat betreft dit samenwerkingsverband tussen Axel Kabboord (This Beautiful Mess) en Minco Eggersman (Rollercoaster 23). Kan er nog wel mijn hoofd over breken, maar waarom zou ik? Het is af en toe zelf kippenvelgevend en zeggen ze het zelf al niet? Zalig zijn de armen van geest want hunner is het Koninkrijk der hemelen... Laat je gevoel spreken, koop, luister en geniet van, zoals anderen het al noemden, deze nieuwe nachtmuziek....

File: At The Close Of Every Day - Zalig Zijn De Armen Van Geest
File Under: Tussen (Smog) en Low