Thuisfröbelaars zijn er nogal wat in de popmuziek. In Nederland is Spinvis natuurlijk hét voorbeeld van dit moment. Op zijn zoldertje in Nieuwegein knutselde hij een plaat in elkaar die volgens sommige het beste is dat er ooit in Nederland gemaakt is en anderen gruwelen ervan. In Engeland hebben ze ook zo'n gezellige thuisknutselaar in de persoon van Stephen Jones. Misschien herinner je je hem nog van zijn werk met Babybird. In Engeland hadden zij een min of meer toevallige hit met "You're Gorgeous" van de CD Ugly Beautiful, maar in Nederland is er op een optreden in de Melkweg na niet zo heel veel gebeurd. Het leek wel of Jones alleen maar in de studio verbleef in die tijd. In vijf jaar tijd kakte hij maar liefst acht platen uit. Niet zo raar dat je het daarna wat rustiger aan doet. Jones is nu dus onder zijn eigen naam verder gegaan en op Almost Cured Of Sadness gaat hij lekker verder met prutsen. En wat voor een album. Het is 19 songs geknutsel op de vierkante centimeter. Weird is een understatement voor platen als deze. De plaat zit echt tot de rand toe gevuld met geluidjes loopjes en 'echte' instrumenten die van een luisteraar nogal wat vergen. Funk, hiphop, dance, beats je krijgt het allemaal voor je kiezen. Af en toen heeft het wel wat weg van Beck's niet akoestische platen ("Sitting In My Graveyard") en Grandaddy met beats ("My Girlfriend Killed Jesus"). Jones zijn kopstem die in ruim de helft van de nummers de overheerst, ligt niet altijd even gemakkelijk in het gehoor en daarom is het wel fijn dat je af en toe ook nog eens zijn gewone stem hoort. Voor dit album geldt hetzelfde wat geldt voor Spinvis zijn debuutplaat. Óf je vindt het fantastisch en ziet het als één grote luistertrip of je wordt er stapelgek van en gruwelt na drie minuten van het geheel je voorgeschoteld krijgt. Dus of zwart of wit en nergens grijs, en dat is best prettig, want van die platen voor de grijze massa zijn er al meer dan genoeg.

File: Stephen Jones - Almost Cured Of Sadness
File Under: Knutselpop die óf afstoot óf aantrekt

Geen idee eigenlijk waarom het is, maar voor de Nederlandse versie (en misschien wel voor de rest van de wereld) heeft FC Kahuna de tracklisting van hun debuut-album Machine Says Yes op de kop gezet. Blijkbaar waren ze toch niet helemaal tevreden over de luistertrip die Machine Says Yes zou moeten zijn. Raar genoeg hebben ze de ene rustiger track "Fear of Guitars" verwisseld met de andere "Hayling". Raar omdat dat nu juist de twee rustiger tracks zijn van deze plaat. "Hayling" zet je namelijk op het spoor van Air met zijn laidback dromerige tempo en vrouwenzang van ex-Gus Gus zangeres Haftis Helde. Daarna is het voorlopig echter even gedaan met de rust en kunnen de voetjes van de vloer. De hele mikmak aan techno, bigbeat, disco en electro electrobliebs trekt aan je oren en voeten voorbij, doet je denken aan Daft Punk ("Glitterball"), Mr. Oizo ("Bleep Freak") en natuurlijk ook Chemical Brothers en zorgt ervoor dat je tot minimaal track zes je zwetend "North Pole Transmission" op de dansvloer staat te zweten. Even 5 minuten rust met "North pole transmission", tijd voor een koud pilsje, mixje of what je ook preferereert en vervolgens er weer vol tegen aan tot afsluiter "Fear of Guitars" met zijn rare vervormde gitaren en dito stem van Super Furry Animal Gruff Rhys. Misschien is dat wel de reden dat de heren Ormondroyd en Nowell (of wel Dan en John Kahuna) besloten hebben tot reshuffle van de tracks, zet je de CD nu op repeat ben je de hele avond onder pannen!

File: FC Kahuna - Machine Says Yes
File Under: Voeten van de vloer!

Ik zal de laatste zijn om te bekennen dat ik niet een zwak had voor A-ha. Zeker op Hunting High and Low en East of the Sun, West of the Moon staan pareltjes van popmuziek. Nadat Morten Hackett in de Here raakte en A-ha er meede hierom na het matige Memorial Beach uit 1992 de pijp aan Morten gaf, had ik niet verwacht nog weer wat van de heren te horen behalve misschien hooguit een obligate reunietour en verzamelaar en een optreden op de Heineken Night of the Proms. Tot mijn verbazing kwam er echter in 2001 een meer dan smakelijk tweede deel aan de Noorweegse successtory waarvan iedereen verwacht had dat het bij een one-hit-wonder zou blijven na het in tweede instantie toch een hit geworden "Take On Me". En dat natuurlijk voornamelijk door één van de meest beroemde video-clips ooit. Lifelines en vooral Minor Earth Major Sky stonden echter ook weer vol catchy pop. Ik had het eigenlijk wel verwacht, maar was toch wel een beetje verrast, dat bijna 20 jaar na dato de liedjes van A-ha's debuut Hunting High and Low fier overeind blijven in een live-uitvoering uit 2002. Eigenlijk wel een slimme zet, niet een Greatest Hits uitbrengen, maar een live-plaat. Want maak je van How Can I Sleep With Your Voice In My Head zo'n verzamelaar, dan heb je grote kans dat het allemaal wat gedateerd gaat klinken, maar juist doordat het een live plaat is het stof flink van nummers als "Hunting High and Low" en "Take On Me" afgeblazen en klinken ze verbazingwekkend levendig on-glad en anno nu. Niet alle hits komen voorbij (als je "Cry Wolf" wilt horen moet je er rap bij zijn, want die zit alleen op de tweede CD van de eerste limited persing), maar wel een evenwichtige set van A-ha part one en part two, waaruit blijkt dat de nieuwe liedjes helemaal niet onder doen voor de oude, alleen heb je ze minder gehoord op de radio, maar goed A-ha is in de oren van de hedendaagse zendercoördinatoren natuurlijk ook goed fout.

File: A-Ha - How Can I Sleep With Your Voice In My Head
File Under: Live A-ha Erlebnis

Je dacht altijd dat "Smells Like Teen Spirit" het volkslied van de hele grunge-generatie was? Dan valt je, zeker als je de cover van Tori Amos en een kind van de jaren 90 bent, de bek open als je die van the Bad Plus hoort. De heren hebben het namelijk helemaal naar hun hand gezet. Je geloofd het bijna niet, maar naar het schijnt had pianist Ethan Iverson "Smells Like Teen Spirit" nog nooit gehoord had tot het moment dat ze de studio ingingen. Yeah right, zeker de hele negentiger jaren ingevroren gezeten op de zuidpool en pas in september 2002 weer ontdooit vlak voordat hij samen met Reid Anderson (contrabas) en David King (drums) These Are The Vistas opnam. Hoedanookdaarentegentoch, wat een uitvoering! De energie, chaos, emotie maar toch catchy melodie van Nirvana heeft deze versie helemaal, maar wel heel verrassend anders. Ook de twee andere covers op These Are The Vistas zijn verrassende uitvoeringen. De ene is Blondies' "Heart of Glass", dat bijna onherkenbaar is op bepaalde punten, maar daardoor juist zo leuk omdat de piano de melodielijn wel vasthoudt met één hand en ondertussen varieert met de andere. Af en toe lijkt het wel of Iverson vier armen heeft in plaats van twee. De andere is Aphex Twins' "Flim", die je nou niet echt gelijk met een jazz-combo associeert, maar al wel een pianolijntje heeft dat zich leent dat zich eigenlijk prima leent voor een jazzy uitvoering. Maar goed, het zijn niet alleen de covers die deze plaat lekker maken. Integendeel het maakt niet zoveel uit. Als het tempo er wat ingaat hapt These Are The Vistas lekker weg, zoals bijvoorbeeld in openingtrack "Big Eater" en "1972 Bronze Medalist", maar er is ook genoeg ruimte om wat meer te relaxen zoals in het bluesy "Guilty" en bonustrack "What Love Is". Ik ben niet zo'n Jazz-erd, maar het kleine uur dat deze plaat duurt zit ik met gemak uit, zonder in slaap te doezelen of hypernerveus te maken, zelfs niet in het meer dan acht minuten durende "Silence is the Question"!

File: The Bad Plus - These Are The Vistas
File Under: Jazz is not dead, it just smells like teen spirit

Waar komt het in godesnaam vandaan, al dat enthousiasme om de nieuwe Joe Jackson? Alsof de man ooit weggeweest is of jarenlang alleen maar slechte platen uitgebracht heeft. Niets van dit al toch? Iemand die zijn eigen plan trekt en zich niet blindstaart op de recensies in de bladen weet namelijk wel beter! Natuurlijk heeft Jackson ook wel mindere platen uitgebracht. Dat doet elke artiest, maar bij Joe Jackson moet je toch wel verdomd goed zoeken in zijn omvangrijke repertoire. Ik kan me best voorstellen dat niet voor iedereen zijn experimenten om als serieuze componist (lees klassiek) op Will Power, Night Music en Symphony no.1. te behapstukken zijn, maar ga me nu niet zeggen dat ze slecht zijn, want dan heb je er weinig van begrepen. Maar goed in dezelfde bezetting waarin Joe Jackson zijn legendarische eerste platen opnam nam Jackson dus een nieuwe plaat op. En ja die is goed, maar dat waren de voorgangers Summer in the City: Live in New York, Night and Day II en Two Rainy Nights (die was overigens alleen via internet te koop) uit respectievelijk 2000 en 2002 óók. Alleen heeft u daar als lieve lezer voor het grootste deel niets over gelezen omdat het nergens stond! Ok Night & Day II kreeg nog wel iets aandacht omdat de eerste Night & Day wel erg succesvol was en op deze manier (vooral ook zo lang na dato) niet echt vaak een vervolg gemaakt wordt op een succesvolle plaat, maar verder.... niets van dat al. Gewoon weer een goede Joe Jackson plaat die hooguit wat harder uit je speakers knalt. Bookmark dus gewoon die Joe Jackson site en lees deze van tijd tot tijd. Mist u in het vervolg niets meer.

Zozo, die Kristin Hersh heeft aardig in de handjes gespuugd het afgelopen jaar. In 2002 had ze al besloten de Throwing Muses nieuwe adem in te blazen. Met de oorspronkelijke bandleden David Narcizo, Bernard Georges en zelfs Tanya Donelly nam ze een titelloze plaat op, die binnenkort uitkomt. Tegelijkertijd komt The Grotto uit. Tijdens de opnamen van deze solo-plaat werd/was ze zwanger en is ondertussen al bevallen van haar vierde zoon. Aardig wat drukte dus in huize Hersh. Drie kindjes in een jaar zeg maar! De inspiratie voor de songs voor The Grotto vond Hersh in de dood van een nabij familielied. Op geen enkele plaat van haar klonk Hersh zo naakt en intiem. Het centrale deel van de songs is Kristin met alleen maar haar vriendelijke schuurpapieren stem en een akoestische gitaar wat je hoort. Sober wordt ze sober door Howe Gelb (Giant Sand) op piano en Andrew Bird (Squirrel Nut Zippers) op viool. Ik moet er persoonlijk een beetje aan wennen om Hersh weer zo spaarzaam en anders begeleid te horen na Sunny Border Blue dat gelijk raak was na de eerste twee tracks "Your Dirty Answer" en "Spain", maar ik denk dat ik op de langere termijn deze plaat meer en meer zal gaan waarderen.

File: Kristin Hersh - The Grotto
File Under: Mooi, kaal en akoestische singer songwriter

Ik ben een koopjesjager. Des te goedkoper de CD in aanschaf des te groter de pret. Soms zijn die koopjes ook wel ietwat wrang. Zo kocht ik bijvoorbeeld de vorige twee Meindert Talma-CDs (Leave Stumper en Dammen Met Ome Hajo) kocht ik samen voor het belachelijke bedrag van 7 euro. Ik begreep echt niet wat de eigenaar van de platenzaak waar ik deze twee cd's kocht bezielde om deze pareltjes zo af te prijzen. Het erge was dat dit alles zich afspeelde in februari 2002 en dus was vlak na het uitkomen van Leave Stumper. Stel je toch eens voor dat Talma vlak voor een optreden in Zwolle de plaatselijke middenstand had bezocht en deze platenzaak binnengelopen zou zijn en zijn eigen platen al in de uitverkoop gevonden had. Was het hem overkomen dan had hij vast een liedje over geschreven deze treurige gebeurtenis. Zo'n liedje had zomaar kunnen verschijnen op Talma's nieuwste plaat Kriebelvisje. Ik mag toch hopen dat Talma (of ik) deze plaat niet binnen nu en twee maanden in de uitverkoopbakken vindt. Het zou namelijk volkomen onterecht en absurd zijn. Talma is er namelijk wederom in geslaagd een, zeker voor de mensen die er wonen of gewoond hebben, herkenbaar beeld te maken van zijn toch niet alledaagse leven in de twee noordelijke provincies. Na zijn jeugd die hij besprak op Dammen Met Ome Hajo, verhaalt Talma nu op droogkomische wijze over zijn tijd in Groningen vermengd met terugblikken over grote kleine Friezen ("'Rudy Koopmans", "De Stille Genieter zweeg") die hij beschreef in zijn columns in de Leeuwarder Courant. Elke track is goed voor een flinke glimlach en bij het afsluitende bluesy "Twintig jaar Muzikale Fruitmand" werd dit een vette grijns. Volgende week is het boekenweek en ik weet al wat ik boekenweek ga aanschaffen. Kriebelvisje want net als bij Dammen met Ome Hajo verschijnt tegelijkertijd met deze CD een boek met eveneens dertien verhalen, zodat je naast de korte muzikale versies ook de 12" inch-versies kan lezen!!

File: Meindert Talma - Kriebelvisje
File Under: Boek en Plaat

Op de keper beschouwt valt Arena onder Neo Prog. En Neo Prog is een gevaarlijk goedje. Heb je dat label één keer op je geplakt gekregen, zie er dan maar weer eens af te komen of, nog moelijker, probeer er maar eens te bewijzen dat jouw Neo Prog er wel toe doet. Want de meeste Neo Prog is toch niet echt progressief te noemen en bij liefhebbers van "echte" progressieve muziek, bijvoorbeeld die van de RIO-stroming (Rock In Opposition). De eerste grote band die Neo Prog genoemd werd was Marillion en bij die naam krijgen RIO-liefhebbers accuut jeuk. Ik vind dat allemaal wel een beetje overdreven hoor, maar ik moet toegeven dat ik van sommige Neo Prog bands toch ook rode vlekken krijgt. Bij Arena kreeg ik altijd al niet zo heel veel van die vlekken, met name de twee laatste albums The Visitor en Immortal? waren best te pruimen en toonden aan die 'andere' Neo Prog bands dat het dus best kan Neo Prog maken die er toe doet. Op de nieuwe plaat Contagion voegen ze het beste van die twee platen samen. Bijna letterlijk, want hier en daar lijken de tracks af en toe toch wel behoorlijk op nummers van die andere platen. Ik vrees dat de oorzaak daarvan in de dikke vinger van Clive Nolan in de pap is, maar als je The Visitor en Immortal? niet kent zal dit je geen moment storen. Het is af en toe misschien wat theatraal (riep iemand daar dat Nolan maar eens met Joop van den Ende moet gaan praten?), maar het hapt allemaal wel lekker weg en klinkt nergens geforceerd. Leuke intermezzo's zijn overigens de drie instrumentaaltjes waar je zo een popquiz van kunt maken: "This Way Madness Lies" (Rush! Gilmour!), "On the Box" (Rutherford!), en "Riding The Spree" (IQ! Genesis!) laten toch wel heel erg duidelijk invloeden zien van Nolan en cs. Zo de punten en overwining zijn weer binnen en Arena heeft een (Neo Prog) album afgeleverd dat er wel toe doet.

File: Arena - Contagion
File Under: Neo Prog die er zowaar toe doet

Ok dan! Binnen 30 seconden na de start van Voivod - Voivod is het duidelijk wat je het komende uur voor je kiezen krijgt. Niets geen metal, niets geen rock, maar RRRRAAAAWWWWKKKK. Met het binnenhalen van bassist Jason "Jasonic" Newsted en de terugkeer van oorspronkelijke zanger Denis "Snake" Belanger is Voivod weer op volle oorlogssterkte. En dat de Voivod dan nog steeds tot grootse dingen in staat is al snel duidelijk. Sinds het vertrek van Snake was het hard bergafwaarts gegaan met de band die tussen 1987 en 1993 vijf klassieke progressieve metalplaten afleverde met Killing Technology, Dimension Hatross, Nothingface, Angel Rat en The Outer Limits. Helaas werd hun brille niet gezien door het grote publiek en moest Voivod het doen met een kleine doch fanatieke aanhang. Na deze vijf werd het door het vertrek van Snake een stuk minder. Zoveel minder dat Voivod in 2001 heel even op hield te bestaan. Maar nu is alles anders en beter. Tering, het lijkt wel een commercial. Het is wel waar! Misschien wat minder progressief dan op de genoemde vijf platen, meer straight in your face en vol energie. Opgezweept door Jasonic haalt Voivod alles uit de kast vanaf "Gasmask Revival" tot afsluiter "We Carry On". Pijnlijk duidelijk wordt het dat het niet aan Newsted lag dat Metallica op hun laatste CDs als een stelletje gezapige verzadigde miljonairs klonk. Het experimentele van Voivod is overigens niet helemaal verdwenen. Tracks als het steeds weer van tempowisselende "Rebel Robot" en "The Multiverse" zijn op en top Voivod. Hopelijk krijgt Voivod met deze plaat de aandacht, erkenning en verkoopcijfers die ze niet kregen in de jaren 90. Met Newsted aan boord zou dat best wel eens eindelijk kunnen lukken. Nu nog hopen op een Europese tour zodat ze ook live hun gram halen!