Scandinavië lijkt een welhaast onuitputbare bron te zijn van bandjes die een frisse draai geven aan oude invloeden, er zelf iets aan toe weten te voegen en een plaat op de plank leggen die duidelijk zijn invloeden weergeeft, maar er toch toe doet doordat er gewoon erg leuke liedjes op staan. Dat geldt dus óók voor het nog piepjonge Mew, dat door haar invloeden (My Bloody Valentine, Lush en een zanger die klinkt als Jonathan Donahue van Mercury Rev) nergens verhult, maar verpakt in pareltjes zoals "Am I Wry? No" en post-rock (als in niet standaard abacab-liedje)-achtige "Comforting Sounds". Alle reden om gehypet te worden in Engeland en "Comforting Sounds" werd dan ook pardoes, en terecht, door de NME al tot single van de week gebombardeerd, het middenstuk van de plaat is misschien niet even sterk als deze twee tracks, maar ook "She Came Homre For Christmas" en het betoverende balladduet van zanger met Stina Nordenstam "Symmetry" Geen reden om zuur te zijn over zo'n internationaal debuut, Mew schijnt al twee platen in Denemarken uitgebrachte te hebben, hooguit over de ietwat rare hoesfoto. Ze kunnen zo aansluiten bij al die andere Scandinavische bands die doorbreken

File: Mew - Frengers (Not quite friends but not quite strangers)
File Under: Danish Pop Dynamite

De eerste ronde lukte het niet met Boxstep en hun debuutalbum The Faces All Look On, de CD was alleen maar beschikbaar via de importkanalen. Daar is nu dus verandering in gekomen. Nu nog de vraag beantwoorden of we daar blij mee moeten zijn. Hmmm tja dat is wat lastiger. Je krijgt natuurlijk wel een plaat voor je kiezen die al uit 2001(!) stamt. Muzikaal zit het op zich eigenlijk wel snor bij Boxstep. Ergens in de Bermuda-driehoek The Bad Seeds, Palace Music en GSYBE zwemmen de tracks rond. "My Slate Roof" zou echt niet misstaan op een Cave album zelfs. Eric Graf is duidelijk een getalenteerde songschrijver en David Wallace een dito gitarist smaakvol gebruik van de twee violen en accordeon door de rest van de band. Eén ding staat me alleen tegen op de deze plaat. En dat is de stem van Graf. In bovengenoemde "My Slate Roof" wil je geen halfvaste ietwat iele en valse stem horen, maar wil je Cave pijn horen lijden, want dat verdient dat liedje gewoon! Niet in alle tracks stoort de stem van Graf, maar in de meerderheid is het net over het randje. Maar goed er zijn ook mensen die dat weer wél goed vinden. Een beetje een twijfelgeval dus. Misschien dat het op een volgende plaat weer terugspringt naar de andere (goede) kant van het randje.

File: Boxstep - The Faces All Look On
File Under: Goede band, goede plaat, nu nog een goede zanger

Het houdt niet op met goede platen vanuit het Iberisch schiereiland. Cheesy, het nieuwe album van het Schwarz is er weer een lijkt luchtig te beginnen met een orgeltje. Ga je dat echter minutenlang achter elkaar doen dan word je er ofwel door geïrriteerd of gefascineerd. Net als je wilt gaan FFWD naar de volgende track pakt Schwarz je echter bij je lurven en kladden voert het tempo en zuigt je naar de luidsprekers. Wat volgt is een diverse plaat vol schoenstaarderij, flarden Mogwai, theremin-gebruik, af en roe raar geïnstrumenteerde, met speelgoedinstrumenten, nummers met, herinneringen aan voorla het gitaargeluid van Sonic Youth's Daydream Nation in de titeltrack. Eén ding is zeker: na "Say Goodbye With A Kiss" is er geen garantie voor een kus van het gehele volk, daar is dit te veel een rariteitenkabinet. Sta je open voor een avontuurlijk plaatje, ben je hier wél aan het goede adres, zoen je Schwarz vol op de mond, bestudeer je de hoes (rare foto is dat) is het allerminst goodbye en heb je toch nog zeker een draaibeurt of 5 nodig om het allemaal helemaal te bevatten wat je voorgeschoteld krijgt. Allerminst goedkoop en waardeloos zoals de titel zou kunnen suggereren.

File: Schwarz - Cheesy
File Under: Weer een toffe plaat van Spaanse makelij

Hoe zou Crowded House met meer ballen klinken? Heb je je dat wel eens afgevraagd? Het antwoord hierop kan ik je met redelijk grote zekerheid wel geven. Grote kans dat je dan uit komt bij het ondertussen, in ieder geval live, tot kwartet uitgedijde Smalltown Romeos uit Eindhoven. Op Superfiction krijg je geraffineerde samenzang in sterke popliedjes, maar meer en harder gitaarwerk dan Crowded House je ooit voorschotelde, wat gelijk al duidelijk wordt bij openingstrack en single "Superman Or Charlie Brown", dat ook gelijk één van de best tracks is van deze plaat. Het is wat lastig meezingen met het refreintje, ik struikelde over mijn tong in ieder geval, maar na een paar keer luisteren gaat het als vanzelf. Niet alles is vol gas op de plaat, voor een mooie ballad als "Like Nothing (Is What It Seems)" is ook op zijn plaats. Alleen die afsluitende herrie had voor mij niet gehoeven, ik bleef zo ook wel goed wakker bij deze plaat. Of is dit om al die bandjes met NY en Detroit zang te laten horen dat het gemakkelijker is van die rauwe muziek te maken dan een vakkundig popliedje? Want vakkundige popliedjes die blijven hangen staan er genoeg op Superfiction

File: Smalltown Romeos - Superfiction
File Under: Crowded House met meer ballen

Wederom stond de hele muziekwereld op zijn kop. De nieuwe Radiohead was uitgelekt. En dan niet eens de 'echte' maar ruwe onaffe mixen. Stond de wereld ook maar op zijn kop als Pineapple Thief een nieuwe plaat uitbrengt. Dat zou namelijk helemaal niet onverdiend zijn. Waar Radiohead nogal scherp uit de bocht vloog na The Bends, dat wat mij betreft nog steeds het beste Radiohead-album is, met OK Computer, pikt Pineapple Thief de draad daar op met 137 en borduurt op Variations on a Dream verder. Dat deden ze al erg goed op het vorig jaar verschenen 137, maar op Variations on a Dream doen Bruce Soord en consorten het gewoon nóg beter. Dus wel experiment, maar niet zo overdreven. Het liedje in het teken van het liedje en niet van het experiment. Radiovriendelijk, zonder het experiment uit de weg te gaan, maar niet rete-commercieel. Radiohead, maar niet te. Wel verdomd goed gitaarspel overigens en een 16 minuten durende afsluiter die om is voor je het door hebt. Nog maar eens opzetten en hopen dat ook het grote publiek dit onder ogen krijgt, Pineapple Thief verdient dat namelijk.

Enigszins verontwaardigd stelde Dubbelmono in een mailtje aan mij dat het een schande was dat "Lied van de Meeuwen" van de eerste CD van Stuurbaard Bakkebaard niet genomineerd was voor de onlangs gehouden verkiezing beste Nederpopsingles allertijden. Ik kon niet anders doen dan driftig knikken en dit beamen. Sowieso was die hele verkiezing maar een raar gebeuren. Zo ontbraken ook de Kift en Krang. Komt natuurlijk ook doordat er geen single van "Lied van de Meeuwen" is uitgebracht voor zover ik weet, maar de Kift bracht wel een single uit ("Guldentje Maar"), net als Krang ("Popster"), maar desondanks schitterde dit top trio Nederlandse hedendaagse avant-gardisten door afwezigheid in die lijst en dus is die lijst eigenlijk gewoon waardeloos. Wat niet waardeloos was, was dus Chuck. Sterker nog Chuck was één van de leukste platen die vorig jaar verscheen. Stuurbaard stond dus voor de ondankbare taak om deze plaat te gaan overtreffen. Gelukkig is Stuurbaard geen one-album-wonder gebleken. Op Mercedes is een iets andere insteek gekozen dan op Chuck. Alhoewel weer in korte tijd opgenomen is de instrumentatie van de nummers meer akoestisch dan op Chuck. Wat je te horen krijgt is een door het vele touren hechtere band die door de manier van opnemen toch weer fris, rauw, rafelig, groovend en spannend klinkt en eigenlijk wel zijn gelijke is aan Krangs' Gluut van vorig jaar. Net zo goed en net zo eigenwijs en creatief met taal en bovendien wordt hun site gehost door het buro met de koelste naam van Nederland: Muziek voor in de Manta. Nog steeds geen alledaagse kost, die ondanks eigen smoel doet denken aan Beefheart en Waits en ergens hoor je zelfs een geleende Led Zeppelin-riff (die Page natuurlijk ook zelf gejat had), maar wel smakelijke kost.

File: Stuurbaard Bakkebaard - Mercedes
File Under: Overheerlijk wagentje

Ehhh.... kan iemand me even knijpen? Dit is toch H.I.M. (His Infernal Majesty)dat ik zit te luisteren? Met hun nieuwe plaat Love Metal? Dat is toch die band met die, volgens sommigen, lekkere, androgyne zanger? Die een geheel niet onaardige cover maakte van Chris Isaack's "Wicked Game"? En een 'klassieker' af leverde met "Join Me (In Death)"? Wat een cliché-bandje blijkt dat te zijn bij beluistering van een hele plaat! Ok, het trapt nog lekker fel af met "Buried Alive By Love", maar ook daarin denk je van, tja dat ken ik wel van andere bands (wie riep daar Paradise Lost) die ik het beter heb horen doen. Wat daarna nog volgt is gewoon één aan elkaar hangend drama van gerecyclede riffs, raffs en gereutel. Dit is nou typisch zo'n plaat die het volgens mij enorm goed gaat doen in Duitsland. Daar luisteren ze wel graag naar dit soort 'jungs' en theatrale pathetische ballads zijn er genoeg te vinden om mee te brullen voor hen. Onder welk kopje je het ook schaart, het zal nergens tot de toppers behoren, maar overal tot de tobbers. Schaar je HIM bijvoorbeeld onder het kopje Gothic, dan zijn er volgens mij op dit moment wel 10 bands hier in Nederland die HIM in hun hemd laten staan.... Voor metal is het te soft en voor een boyband zijn ze te lelijk. Tja ze hebben misschien ooit wel eens een leuk singeltje afgeleverd, maar van deze vorm van Love Metal krijg ik het niet warm, maar akelig koud!

File: Him - Love Metal
File Under: 2 Hit Wonder

Tot afgelopen februari was het maar één keer een Denemarkse act gelukt om op één binnen te komen met haar debuut-CD in de albumhitlijsten in Denemarken. Die act was Saybia met debuplaat The Second You Sleep. En weten allemaal wat er met Saybia gebeurd in het afgelopen jaar. Het is natuurlijk koffiedik kijken of ditzelfde ook gaat gebeuren met Carpark North, maar ik zou er niet van staan te kijken, want deze drie jonge (21, 22 en 23 zijn ze) deense knapen leveren een plaat af die niet in de schaduw hoeft te staan van de debuutplaat van Saybia. Sterker nog hij mag vol in de zon naast die van Saybia staan te glimmen en dan kan Saybia eventueel best wel met wat minder zon. Carpark North is namelijk (nog) veel leuker en diverser dan Saybia. Luister maar eens hoe ze op vernuftige wijze electronica mixen in het rockers als "Transparent and Glasslike", " 40 Days", de strijkers in "Homeland", word ontroerd door "In the Dark" of "Kiss Me", bler mee met "Spain" en je weet dat je wat bijzonders voorgeschoteld krijgt. Werd Saybia de Deense Travis of Coldplay , dan is Carpark North de deense Radiohead of Muse, maar wel een verdomd leuke met een eigen smoel. Als EMI-Nederland slim is is de volgende Deense band die ze groot gaan brengen in Nederland Carpark North, net als ze deden met Saybia. Dat zal ook wel gebeuren, want 30000 exemplaren verkopen in een klein land als Denemarken is natuurlijk ook geen kattenpis. En dan zal Radio 3 wel weer roepen: "Je hoorde ze het eerste bij ons" net als bij Saybia. Wat dat horen hadden ze misschien gelijk, maar Kindamuzik had ze toen al lang gespot.

File: Carpark North - Carpark North
File Under: Foei wat lekker!

Soms ben ik nog wel eens blij met de uitvinding van de CD-speler. Door de bank genomen zijn CDs maar onhandige krengen en door dat kleine formaat en de onhandige manier waarom de boekjes in de hoesjes zitten lees je eigenlijk bijna nooit meer wat er in die boekjes staat en zit je niet meer naar prachtig ontworpen platenhoezen te kijken vooral ook omdat het maar 12 x 12 cm is wat een ontwerper tot zijn beschikking staat. Het voordeel van CDs is dat je ze kunt programmeren en ze een repeat-knop hebben en dat is zo af en toe verdomd handig. Bijvoorbeeld bij de debuutplaat van het Zweedse kwartet The Klerks. Die plaat begint namelijk zo overrompelend lekker met "Let It Out" dat je die track binnen de kortste keren op de repeat hebt staan, en de winter zo omslaat in de zomer. Zo'n powerpop-parel hoorde je nog niet vaak de afgelopen jaren. Op frisse manier wordt de tweestemmige zang van The Rembrandts, u weet wel die van de tune van Friends, gecombineerd met al het goede dat je kent uit de britpop van de afgelopen jaren (het rijtje Coldplay etc.) en een flirt flashback naar betere jaren van de powerpop. Aanstekelijk dus met een hoge meezingfactor. Het verbaast me niets dat dit een hit(je?) werd in thuisland Zweden, al word ik niet zo heel veel wijzer van Zweedse sites. Hoezeer "Let is Out" ook gelijk hét hoogtepunt van de plaat is, na 80 keer "Let is Out" wil je toch de rest van de plaat luisteren en dan word hoor je inderdaad dat "Let it Out" echt de parel van de plaat is. De rest is niet slecht hoor, ook tweede single "She She She" heeft een hoge meezingfactor en het door Kirsty MacColl bekend geworden Billy Bragg-nummer "A New England" wordt van een fris jasje voorzien, maar iets meer variatie en avontuur was toch wel prettig geweest. Maar goed, ik geef het je te doen om een compleet briljante (eerste) plaat te maken, dat is maar weinigen gegeven. Toch kan het zo maar goed komen met The Klerks. Immers de lente staat voor de deur en "Let it Out" op een single, dat zou zo maar een combinatie kunnen zijn die werkt.

File: The Klerks - The Klerks
File Under: Frisse Lentepop met flink wat zon!

Druk je de nieuwe CD Tomorrow Come Today van Boysetsfire in je CD-speler blaast die je binnen de duur van het eerste nummer bijna ondersteboven. Zanger Nathan Gray brult je aardig overhoop in dit furieuze "Eviction Article", dat wel doet denken aan Biohazard waarin hij gelijk laat horen wat hij aan gymnastiek kan met zijn stembanden. Van hard melodieus tot een echt furieuze brul en als het moet binnen een fractie van een seconde. Knap, maar alleen hard melodieus, op zijn best heeft Gray wel wat weg van Keith Caputo, had wel volstaan eigenlijk, want dat doet niet zo pijn aan de oren, alhoewel het in het bijna als een opgefoktere Henry Rollins klinkende "Release the Dogs" weer wel top klinkt die combinatie. Muzikaal zit het verder allemaal wel snor overigens. Hard en melodieus bewijzen maar weer eens prima samen te kunnen gaan op deze plaat. Van een ooit hardcore monster is Boysetsfire zich gewoon aan het ontwikkelen tot een volwassen bijna hardrock beest, misschien wel tot groot verdriet van de oude schare aan fans, maar stilstand is achteruitgang en achteruitgang is slecht. De teenage anger maakt plaats voor hun zorgen om de ontwikkelingen in de maatschappij. Vooral post 9-11 komt nogal aanbod en de gezaghebbers komen er niet echt gunstig vanaf. Een stuk minder in ieder geval dan Boysetsfire zelf met deze plaat dat met Tomorrow Come Today de hooggespannen verwachtingen na de EP Live For Today inlost, zonder concessies gedaan te hebben aan hun grote platenmaatschappij waar dit hun eerste volledige CD voor is.

File: Boysetsfire - Tomorrow Come Today
File Under: Zachte hardcore?

Met hun derde plaat White Blood Cells zetten de White Stripes de muziekwereld aardig op zijn kop. Zelfs de grootste sceptici met grote hang naar het verleden waren onder de indruk van hun vuige mix van blues en garagerock. Jack White werd volgens kenners zelfs de koelste rockstar op deze planeet. White Blood Cells werd opnieuw uitgebracht door een major en werd zelfs verhaspeld tot Redd Blood Cells door het toevoegen van bas-partijen en een heel peloton retro-bands volgde. Hoe groot kan een hype zijn vraag je je dan af? Iedereen zat dan ook vol spanning te wachten op een nieuwe White Stripes en vroeg zich af of 'ze' het onder druk ook zouden presteren. En dat valt me niet tegen op Elephant, maar ook niet mee, terwijl ik daar wel op gehoopt had. Die moeilijke tweede plaat hadden de Stripes namelijk al gehad. Elephant is gevarieerder dan White Blood Cells en ondanks dat ze op een major zitten hoor je geen compensatie. Wel liggen de invloeden me er af en toe te dik boven op. "Black Math" klinkt wel heel erg als Led Zeppelin en "The Air Near My Fingers" is een mix van "Hush" van Deep Purple en "Wild Thing" van the Troggs. Mijn oren gaan flapperen en mijn mond vertoont een glimlach als de Stripes in de overdrive gaan, maar ik had stiekem meer van deze plaat verwacht. Nee, doe mij dan maar dat andere duo, dat dit jaar de hype met een beetje pech de hype gaat worden, the Black Keys. Net als the White Stripes maar twee man (jaja bij de Stripes is er één een vrouw ik weet het), en drums en gitaar, maar Thinkfreakness ligt mij lekkerder in de oren. Hun mix van Fat Possum-sound met trashblues, een sniff Hendrix en een toffe zompige cover van delta-blues dooie Junior Kimbrough ("Everywhere I go"), opgenomen in 4 dagen voor 20 dollar(!), doet het hart van deze dertiger sneller kloppen. En dat allemaal uitgevoert door een twee twintigers uit Ohio. The Whites doen het echt niet zo slecht, maar leggen het af tegen de Blacks.

File: White Stripes - Elephant - The Black Keys - Thick Freakness
File Under: 2-3