"En het gerucht gaat dat ze allemaal nog leven", zei Henk Westbroek bij de afkondiging van Kiss' Detroit Rock City in Vara's Vuurwerk Vijftig nadat de autos slipten en knalden in het einde van die song. Wordt het niet eens tijd voor een Eindhovense variant op dit Kiss-nummer bedenk ik me tijdens het luisteren van de vette vijfde langspeler (Lucky Bastards) van Peter Pan Speedrock. Er komt immers nogal wat Rawk uit Eindhoven en een tweede Chartbusters-album komt er vast ook wel binnen nu en niet al te lange tijd. Van Eindhoven Rockcity is Peter Pan het robuuste vlaggenschip dat door ons land trekt, maar ook buurlanden en zelfs Amerika onveilig maakt met hun strooptochten. Vrijwel elke zeeslag met publiek levert hun als winnaar op. Ook nu weer op plaat dus. Op Lucky Bastards een dik half uur retestrak rammen op potten, pannen en snaren die voorbij zijn voor je er erg in hebt. Wat minder metal en meer punk dan op Premium Quality, maar altijd keihard recht op je smoel. Het zal me benieuwen of single "Go Satan Go!" nog wat airplay krijgt op de radio. In een betere wereld zou deze meezinger een vette hit worden, dat is een ding wat zeker is. Misschien dat de heren eens de 3FM-boot moeten enteren.

File: Peter Pan Speedrock - Lucky Bastards
File Under: Speedrock

Green Hornets' Soulscum is het slechtste dat ik afgelopen jaar hoorde op een plaat van Nederlandse orgine. Het slechtst voor mijn banksaldo welteverstaan. Met mijn domme hoofd zette ik namelijk Soulscum op in de auto en voor ik er erg in had zat ik een flink eind boven de toegestane snelheid op de weg waar ik op reed waarlangs ipv bomen flitspalen staan. De opgefokte, smerig opwindende mix van blues en rock rechtstreeks uit de kelder van de Vera maakt het schier onmogelijk om niet het stuur net iets steviger vast te pakken en het gaspedaal tot aan de bodemplaat te drukken. En dan schijnt het live nog vetter en opwindender te zijn. Goodie! Meester Trasher André Williams nam de drie Groningers natuurlijk niet voor niets mee op zijn Europese tournee. Geen seconde mis je de bas bij het orgel, gitaar drumcombo, dat pompend en groovend het gemis voorkomt.Gelukkig her en der ook nog ergens een klein plekkie van rust om kramp in de kuiten te voorkomen. Ik ga nog even de ringweg rond Zwolle weer onveilig maken en zwaaien naar de flitspalen; fuck het banksaldo, het vakantiegeld is toch net binnen.

Haar vorige plaat While You Weren't Looking is nog maar net, verlaat, in Nederland uitgebracht en nu is opvolger I'm Staying Out al uit. Caitlin Cary zit niet stil en bewijst dat ze zich prima in haar eentje kan redden nu ze uit de schaduw gestapt is van Ryan Adams en in haar ééntje in de spotlight staat. Met Adams maakte ze vanaf het begin deel uit van Whiskeytown. Haar debuut werd met erg positieve recensies onthaald door de pers en ik geef je op een briefje dat dit met I´m Staying Out ook gaat gebeuren. Op alle fronten doet Cary het beter op deze plaat . Betere liedjes, betere zang, betere begeleiding. Mary Chapin Carpenter vond de vorige plaat zo goed dat ze er 20 van kocht voor haar vrienden en doet nu mee op twee tracks. Wat zo leuk is aan deze plaat dat Cary zich niet sec concentreert op (alt.)country maar kiest voor een aangename mix van folk, country, rock, maar ook pop. In die meer poppy tracks, zoals bijvoorbeeld "Sleepin' in on Sunday", doet ze bijna niet meer onder voor iemand als Aimee Mann. Cary is net als haar ook gezegend met zo'n warme stem. Eigenlijk doet ze niet onder voor ex-bandmaatje Adams, al klinkt ze wel een stuk gladder dan hem. Ik gok dat Chapin Carpenter wel wat meer platen zal kopen dan de 20 van het debuut simpelweg omdat deze plaat beter is.

File: Caitlin Cary - I'm Staying Out
File Under: (Alt.) Country fans trek uw knip maar

Heerlijk is dat hoe scherp en sarcastisch de observaties zijn van Black Box Recorder. Op Passionoia gaan ze daar tintelfris mee verder. Vanaf openingstrack "School Song" is het gelijk raak. Nadat een honderdtal pubers schreeuwen om BBR en dat ondersteunen door handgeklap transformeert zangeres Sarah Nixey met haar ijle (of moet ik zeggen geile?) stem in een dominante lerares die de kinderen buiten laat zwemmen ("Yes I know it's February, you lot need a bit of toughening up. You're weak and spoilt - look at you!"). Catchy en sexy, maar ook wel ietwat gestoord. Zo zien we het graag. Als ze dan ook nog eens bekent George Michael altijd verschrikkelijk gevonden te hebben en meer ging voor de a-muzikale helft van Wham! Andrew Ridgeley kan ze helemaal niet meer kapot. Abba is nooit erg ver weg op deze plaat, net als de Pet Shop Boys overigens. Princess Di-adepten zullen fronsen bij het horen van de wens van Nixey om de nieuwe Diana te worden in "New Diana", alsof ze alleen maar "lying on a yacht reading photo magazines" op het program had staan. Misschien niet beter dan voorganger Facts of Life, maar toch wel zo goed. Lovely, just lovely.

File: Black Box Recorder - Passionoia
File Under: Alternatieve Dans-Pop met ABBA-tic

Zo brengt Pieter-Jan De Smet drie platen uit in tien jaar, zo brengt PJDS twee platen uit in twee jaar. En daar ben ik helemaal niet rauwig om, integendeel zelfs. Zijn vorige plaat Light Sleeper beviel me namelijk best wel. Door toeval, nou ja eigenlijk door David Baerwald kruiste PJDS mijn pad. Daarvoor had ik nooit van hem gehoord. En dat is best raar eigenlijk, want het soort muziek dat de Belg op zijn nieuwe plaat Suits You maakt zou er best als gesneden koek in kunnen gaan hier in de lage landen. Zeker nu zijn stem nog dieper (Andrew Eldritch meets David Bowie) klinkt dan op de zijn vorige plaat, de songs meer liedjes zijn dan op Light Sleeper en de band, deels gerecruteerd uit de gelederen van Arno en deels al weer uitgeleend aan Admiral Freebee, strakker klinkt dan voorheen. Eigenzinnige songs die je af en toe aan de goede Bowie (luister maar eens naar "Killer Cosiness" of "Arsonist") en Lou Reed doen denken. Suits You trekt song na song je aandacht door een aangename rusteloze prikkel die rond de nummers hangt. Blijkbaar past de vrijheid van een eigen label en daardoor de mogelijkheid tot zelf bepalen wat je doet beter bij PJDS en inspireert het hem tot het schrijven van boeiende songs. Ik kan me bijna niet voorstellen dat parels als "Clock" en "Mood Like Old Paint" niet bij jou passen.

File: PJDS - Suits You
File Under: Past bij jou? Ja ook bij jou!

Het is lastig aan te geven waar de scheidslijn ligt van wat ik nog wel 'trek' aan scream en wat niet. Een plaat lang alleen maar screams is meestal voor mij niet weggelegd. Circle staat van mij af gezien in ieder geval aan de goede kant van de streep. In zijn uppie doseert, zanger en brulboei, Dries Olemans zorgvuldig zijn screams, maar kan ook terugvallen op een behoorlijke zangstem en doet dat dan ook regelmatig wat Vaudeville aangenaam beluisterbaar houdt. Met de zang/scream zit het dus wel snor. Qua muziek is er op deze twee plaat van de belgen ook geen reden tot klagen. Verpakt in een strakke ritmetandem vliegen de messscherpe en puntige af en toe bijna AC/DC-riffs je om de oren. Live doen ze niet voor niets een cover van "Whole Lotta Rosie", overigens wel aardig gewaagd want dat is zo'n nummer waar je alleen maar van kunt verliezen. Ongelijk AC/DC schuwt Circle het niet om ook te avonturieren op plaat. Bijvoorbeeld in het bijna Henry Rollins achtige spoken word in "Dance to Forget". Verder superbe, catchy maar harde, meebrullers en zingers alom dat zeker liefhebbers van labelgenoot Face Tomorrow. Eigenlijk vat de domeinnaam van de band het één en ander nog het beste samen: Circle Rocks!

File: Circle - Vaudeville
File Under: Belgenrock!

Gary Numan stond vorig jaar zomaar weer midden in de hit-picture. De Sugababes sampelden "Are Friends Electric" voor hun megahit "Freak Like Me" en op de nieuwe plaat van Junkie XL neem hij ook een prominente rol in. Door dit alles komt er in één keer ook weer meer aandacht voor de man zelf. Mensen die hierdoor zijn laatste studioplaat Pure aangeschaft hebben kwamen van een koude kermis thuis. Numan is namelijk niet meer de synth-pop Numan uit de jaren 70 en 80. Pure kon zich meten met wat bands (allemaal noemen ze Numan overigens ook als één van hun grootste invloeden) als, Marilyn Manson, Nine Inch Nails en Fear Factory de laatste jaren uitbrachten. Gelukkig voor hen die daar van schrokken is er ook de verzamelaar Exposure een bloemlezing uit de periode 1997-2002. Veel interessanter is echter het remix project Hybrid waarop, naast drie nieuwe songs, de klassiekers van Numan van een 2003-jasje voorzien worden door oa Andy Gray, Flood en Alan Moulder. Ook in die nieuwe hippe jas blijven de tracks met gemak overeind. Hier wordt door Numan geen half werk om snel te oogsten nu hij nog hot is, maar een frisse kijk die zijn geld waard is.

File: Gary Numan - Hybrid
File Under: Beter dan een Best of...

Live schijnt De Stijl, inderdaad vernoemd naar de kunststroming, energiek en alleraardigst te zijn. Ze speelden volgens ooggetuigen in ieder geval Fireside van het podium met hun minimalistische benadering van de gitaarpunk die maar al te hip is op dit moment. De vraag is natuurlijk of zoiets op plaat ook leuk blijft. Energiek en interessant op het podium is natuurlijk geen garantie voor een plaat die vol energie en interessant is. Met een gitaargeluid dat leentjebuur speelt bij de uit de dood opgestane Buzzcocks en een zanger die wel wat lijkt op Jon Spencer, maar dan saaier, voegt Yeahvolution! dan ook te weinig toe aan wat we al kenden aan hedendaagse retro en ouderwetse punk. 13 songs worden er afgeraffeld in een dikke 25 minuten en toch ga je je vervelen na een klein kwartier doordat de plaat af en toe gewoon on(der)geproduceerd klinkt en de songs gewoon dom simpel drie akkoorden zijn. Live is het dan misschien energiek en alleraardigst. Op plaat vind ik er weinig Yeahvolutionairs aan. Maar de liefhebbers van Hives, Strokes en aanverwanten zullen er wel weer mee weg lopen.

File: De Stijl - Yeahvolution
File Under: Geen Yeahvolutionaire plaat

Je moet er tegen kunnen wat Andrew Broder, de man die in zijn uppie Fog vormt je voorschotelt op zijn tweede plaat Ether Teeth. Op zijn zachtst gezegd is het een indrukwekkend schizofreen geschift zooitje wat hij je oren voert. Als je deze plaat in één keer behappen kunt ben je zelf rijp voor opname. Want de in de huiskamer in elkaar geprutste geluidsbrij, niet in de zin van hard, wel in de zin van rommelig, laat zich gewoon niet eenvoudig doorgronden. Schuif je Ether Teeth gelijk terzijde na de eerste draaibeurt, dan kan ik je eigenlijk niet eens ongelijk geven. Dit is namelijk een plaat waar je mensen mee je huis uit kunt jagen als ze te lang blijven zitten. Geef je Ether Teeth echter de kans op meer draaibeurten, het liefst met de koptelefoon op, dan ontvouwen de geheimen van de geluidsescapades van Broder zich echter en blijken er zowaar liedjes achter schuil te gaan die de moeite waard zijn als je kunt tegen de niet alledaagse soep van akoestische gitaren, doffe drum and bass, scratches, samples, loops, blaasinstrumenten en piano die wordt opgediend in een lo-fi soepkom. Werd je al nerveus van de laatste twee Radiohead (de stem van Broder lijkt wel wat op die van Yorke) platen, dan kun je Fog het beste rechts laten liggen, wil je nog een stap verder de vaste structuren uit, sla hier dan linksaf.

File: Fog - Ether Teeth
File Under: Weirde Trip, Headphone Music

Als je alles wat Steven Wilson aan vinyl of CD (en soms zelfs tape!) toevertrouwt als muzikant (of als producer) zou willen verzamelen, dan mag je alleen daarvoor wel een extra baan nemen. De man brengt zo allemachtig veel en ook nog eens vaak in heel gelimiteerde versies uit dat het gewoon niet leuk meer is. Daar moet je dus echt nier aan beginnen. Alhoewel er eigenlijk geen reden voor is, want wat er op die limited editions staat is ook meer dan de moeite waard. Twee bands van Steven Wilson (Porcupine Tree en No-man) zijn ongeveer tegelijkertijd ontstaan en blinken ook uit in het uitbrengen van limited editions. Porcupine Tree is voor de meer symfonische britrock, No-Man is voor ehhh tja, stop het maar eens in een vakje. No-Man is zacht, ambient, verstild en vooral meesterlijk. De verschillen met voorganger Returning Jesus zijn op Together We're Stranger niet groot. De ietwat ijle stem van Tim Bowness staat is wat prominter aanwezig, wat blijft is hetmuzikale vernuft en dito productie van Wilson. Elke track is raak, hypnotiseert, verstilt en sleept je weg van waar je bent. Geen muziek voor miljoenen, maar muziek voor de stille genieter die houdt van de soloalbums van Mark Hollis of David Sylvian.

File: No-Man - Together We're Stranger
File Under: Voer voor jaarlijst

Ik pas in mijn jas, mijn jas past in mijn fietstas, dus ik pas in mijn fietstas. Logica van de bovenste plank. Zo redeneren ze ook op de site van Ilse de Lange als het gaat om haar nieuwe plaat: Clean Up komt binnen op 3, klimt door naar nummer 1 de week daarna en dus is dit een bewijs dat Ilse wederom een fantastisch album gemaakt heeft. Ook logica van de bovenste plank, maar toch gaat die vlieger niet op. Dat is best spijtig, want het succes gun ik de sympathieke Tukkerse wel. Natuurlijk heeft ze een prima stem, die op deze plaat meer nog dan op haar vorige lijkt op die van Alannah Myles, maar ze zou die snik wel wat meer mogen onderdrukken, want af en toe is dat een beetje té. Wat Ilse in haar mars heeft bewees ze tot nu toe het beste op Dear John, dat uitkwam als tussendoortje. Dat was gewoon hét bewijs dat ze met sterk songmateriaal echt tot de top kan behoren. Helaas kan ik dat niet zeggen van Clean Up. De songs zijn gewoon niet sterk genoeg. Zelfs zó niet goed genoeg dat ik er bij in slaap viel in de trein terwijl ik die plaat zat te luisteren. Dat is toch een teken aan de wand dunkt me? Ik val namelijk nooit zo maar in de trein in slaap overdag. Dus Ilse alsjeblieft neem gewoon een plaat op met toffe covers, zing de sterren van de hemel kom binnen op 3, klim door naar nummer 1 de week erna en bewijs dat je weer een fantastisch album gemaakt hebt! Logica van de bovenste plank.

File: Ilse De Lange - Clean Up
File Under: Toch liever een plaat met Hiatt nummers