De ouwe lullen onder ons zullen er wel anders over denken, maar voor veel jongere symfo-liefhebbers was Spock's Beard dé progband. Zeker op het podium speelden Neal Morse cs. de pannen van het dak. Toch was er bij het vorig jaar verschenen Snow wel wat gemopper te horen. Hoe briljant ook in elkaar gezet Neal Morse viel in herhaling en dat was jammer. En toen *boem*. Al langer was bekend dat Morse een toegewijd Christen was, maar dat hij door de Here zelf zou worden opgeroepen zijn droomband te verlaten daar viel bij velen de mond wagenwijd van open. De rest van de band besloot echter niet bij de pakken neer te zitten en door te gaan. Nick D'Virgilio doet een Phil Collins move en staat nu achter de microfoon op Feel Euphoria. Voordeel is wel dat D'Virgilio een veel aangenamere zangstem heeft dan Collins. Als band blijkt Spock's Beard zonder Morse ook prima songmateriaal af te kunnen leveren. Af en toe doolt de geest van Morse nog rond in de songs, maar zeker de eerste helft van de plaat rockt harder dan Spock's Beard ooit deed op plaat. En alsof het niets is schudt D'Virgilio ook nog even het zesdelige "A Guy Named Sid" uit zijn mouw. Spock's Beard leeft!

File: Spock's Beard - Feel Euphoria
File Under: God ziet dat het goed komt!

He! Die hadden we nog niet gehad. Het onbekende mixbroertje van Jim Morrisson en Mick Jagger over het sneaky gejatte orgeltje van "No More Heroes" van the Stranglers verpakt in een antiek garage beat! En dat natuurlijk allemaal uit Zweden. Elke keer weten die retro-rakkers toch weer wat nieuws te verzinnen wat dan stiekem toch weer leuk is. Nu dus de Dee Rangers. Ze lopen wel bijna voorop in de retro-golf, want hun eerste EP kwam al in 1997 uit en stond al vol met rauwe jaren 60 garagerock. Verwacht dus geen liedjes langer die langer klokken dan drie minuut dertig. Wel volop referenties naar de oude Stones en de Sonics. Geproduceerd door de man die ook achter de knoppen zat van de laatste White Stripes, Liam Watson, trekt de bluesy Pretty Ugly Beat als een sneltrein (intercity's waren er nog niet in de 60-er jaren, laat staan TGV's) aan je voorbij voorzien van spicy mondharmonicariedels puntige gitaarrifjes en opgefokte drumbeats ondersteund door zo ongeveer de langste bassist op aarde. Niet bijzonder origineel, wel bijzonder aangenaam.

File: Dee Rangers - Pretty Ugly Beat
File Under: Retro

Eenzamer kan het bijna niet. Een man met zijn gitaar op een groot podium. Maar Luka Bloom is zeker niet eenzaam geweest in het Carré. De hele zaal gevuld met (te?) devote fans waarvan enkelen zelfs speciaal voor dit optreden overvlogen naar Amsterdam. Luisterend naar zijn eerste echte live-plaat vraag je je af waarom Bloom zo tegen live-platen is, want op studioplaten klinkt Bloom goed, maar op het podium vind ik het toch zeker zo mooi, zo niet mooier, wat hij laat horen. Misschien is het wel omdat je de magie van een heel concert nooit zult kunnen samen vatten op één CD. Amsterdam is dus ook een selectie van het ruim tweeëneenhalf uur durende concert uit februari 2002. En een geslaagde selectie is het. Met zijn karakteristieke gitaargeluid en dito stem speelt hij duidelijk een thuiswedstrijd in Carré. Niet zo raar natuurlijk, want Bloom nergens in de wereld zo populair als in Nederland. Hij woonde zelfs een tijdje in Groningen en noemde daar zelfs een plaat na (toen nog onder de naam Barry Moore). De dertien nummers geven een degelijk overzicht van wat Bloom in de afgelopen jaren uitgebracht heeft. Het publiek zingt als makke schaapjes mee op Mike Scotts' "Sunny Sailor Boy" en ontvangt hiervoor complimenten van Bloom. Bloom op zijn beurt steelt de show in "Exploring the Blue", "Gone to Pablo en "You". Kaal, alleen en prachtig.

File: Luka Bloom - Amsterdam
File Under: Heel mooi singing, Luka, heel mooi singing!

D'r is maar één ding dat ik krijg van de 'nieuwe' Metallica: Hoofdpijn. En niet alleen pien in de koppe van al het gezeur rond het drankgebruik en opname van James Hetfield, het (terechte) opstappen van Jason Newsted. Vooral krijg ik een betonnen kop van de muziek op St. Anger. Wat een kelere-herrie. Bij elke keer draaien haakte ik gewoon af na 25 minuten. Het gaat maar door met geram op potten en pannen gezang van James en geriff (en ontbreken aan gesoleer) van Kirk. En dan moet je nog dik 50 minuten zitten tot het eind van de plaat. Dat red je gewoon niet 75 minuten lang. De tracks afzonderlijk draaien is de enige manier om de hele plaat te consumeren. Je kunt het allemaal wel gedurfd en zwaar te verteren noemen, het is gewoon lomp en onbehouden. Zet elke plaat tot ....And Justice For All naast St. Anger and St. Anger verbleekt hierbij. De finesse die deze platen (hoe hard ook) wel kenden ontbreekt gewoon compleet op St. Anger. Het is misschien erg openhartig hoe Hetfield zijn demonen bezingt die hij bedwongen heeft, doe mij maar Jason Newsted die zijn gelijk haalt met de rawkende laatste plaat van Voivod en het pareltje van Echobrain. Daar zouden de heren Hetfield en Ullrich eens wat betere naar moeten luisteren.

Voor mijn gevoel was er een duidelijk verschil tussen de Vic Chesnutt-albums van voor de Sweet Relief plaat Gravity of the Situation en na die tribute. Die van na dat tribute waren allemaal net iets minder goed dan die van daarvoor. Net alsof Chesnutt te veel onder de indruk was van wat anderen van zijn briljantjes maakten dat hij zelf een beetje blokkeerde. Misschien komt het wel door de manier van opnemen van Silver Lake dat deze plaat een stuk beter is dan zijn voorgangers. Opgenomen in de een 80 jaar oud huis net buiten Los Angeles in de buurt van het Silver Lake met zowel de muzikanten als de producer die hij graag wilde gebruiken. Er werd track voor track live opgenomen en er werd niet eerder aan een nieuwe begonnen dan dat de song op tape stond zoals Vic dat graag wilde. De songs klinken hierdoor minder kaal en een stuk warmer dan op de platen die tussen Gravity of en Silver Lake zaten. De verhaaltjes van Chesnutt gaan meer nog voor je leven en het lijkt af en toe wel of hij bij jou in de woonkamer staat te spelen, zo dicht bij klinkt het. Van de kleinste gebeurtenissen maakt Chesnutt de mooiste dingen, met als hoogtepunten de rustiger nummers: Opener "I'm Through With You", het ruim acht minuten durende licht jazzy "Sultan, So Mighty" en afsluiter "In My Way, Yes". Maar als Chesnutt jamt als Neil Young en Crazy Horse in "2nd Floor" is daar ook weinig mis mee. Beroemd zal hij wel nooit worden Vic, maar hij zou het eigenlijk best verdienen dat niet alleen mensen als Michael Stipe (min of meer zijn ontdekker) en Kirsten Hersh hem waarderen, maar ook het grote publiek.

File: Vic Chesnutt - Silver Lake
File Under: Eigenzinnige Singer Songwriter

Voor jezelf een bandje beginnen is niet echt gemakkelijk als je alleen maar de drums bespeeld. Moet je mensen vinden die je willen helpen bij je plaat, immers op een plaat met alleen drum zitten niet veel mensen te wachten. Speel je toetsen dan is het een stuk gemakkelijker allemaal, want uit zo´n doosje kun je aardig wat geluiden toveren. Dus was deed Jobina Tinnemans toen ze d´r ei niet kwijt kon in allerlei Eindhovense bandjes waarin ze zong en synths speelde? Simpel, ze startte Blatnova waarin ze eigen baas is en ze wel haar eieren kan leggen zonder gestoord te worden door anderen. En dat gaat haar goed af zo'n eigen nestje. Uit haar synthesizer tovert ze hypnotiserende melodieen, vervremende en verwormde klanken, beklemmende lagen beats waarover ze zelf ook nog eens spaarzaam zingt met een stem die doet denken aan Anneke van Giersbergen van de Gathering. Hedendaagser Floyd dan in "Voie Express Rive Montparnasse" wordt er bijna niet gemaakt en de drum & beat in "Lunapark" irriteren aangenaam je zintuigen en laat je niet met rust. Hopelijk duurt het niet al te lang voor deze EP (25 minuten) een volwaardige opvolger krijgt. Eigenzinnig talent dit. En nog goed ook.

File: Blatnova - 1
File Under: Beklemmende Electronica

Tom Holkenborg is zo'n enorme control-freak en werkpaard dat hij er ooit bijna aan onderdoor ging. Van band is Junkie XL overgegaan in een solo-act met gasten waarbij Holkenborg alle touwtjes in handen heeft. Wat dat betreft lijkt het me wel wat als dance-man Holkenborg eens een project op zou starten met rock-man Arjen Lucassen, nog zo'n pionier in de Nederlandse muziekwereld die (concept en 2CD) platen maakt met alleen maar gastmuzikanten onder de verschillende projectnamen. Lucassen had meerdere platen nodig voordat zo ongeveer overal de deur voor hem openging, Holkenborg deed datzelfde door één liedje. Op Radio JXL geen Elvis overigens, wel een andere dooie die wordt gebruikt, Peter Tosh in "Sleepy Policeman". Verder alleen en vooral veel levende sterren en de muziek van JXL er onder. Van alle gastzangers vraagt hij het uiterste, alleen Tosh had dus geen last van meerdere malen in moeten en zij geven ook het beste van zichzelf. Van de ietwat bekakt klinkende Saffron tot Public Enemy baas Chuck D tot soul-god Solomon Burke allemaal past het perfect in de songs. Zelfs Robert Smith steelt de show! De tweede CD (3 AM) is minder songgeoriënteerd en lijkt het uitvloeisel van de samenwerking met DJ-Star Sashia en is meer geschikt om de nacht door te halen. Persoonlijk draai ik liever de eerste CD wat vaker en goed hard. En nu maar hopen dat Tom dit alles leest en er eens een mailtje aan waagt richting Arjen.

File: Junkie XL - Radio JXL - A Broadcast From The Computer Hell Cabin
File Under: Dance Sterrengala