Emak Bakia - Frecuencias De Un Rojo Devastardor
Migala maakte met Restos de un Incendio één van de mooiste platen van 2002. De heropnames van (gedeeltelijk) tracks van hun eerste drie CDs hadden ze geperfectioneerd tot een bloedstollend mooie post-rock-plaat die niet alleen vist uit de vijver van Godspeed cs., maar ook invloeden van Nick Cave en Ry Cooder bevatte, wat het zo bijzonder maakte. Extra allert zijn dus als leden van deze spaanse brigade een plaat maken onder een andere naam: Emak Bakia. Samen met niet-Migala-er David Fernandez zetten Abel Hernandez en Coque Yturriaga je eerst op het verkeerde been door met een sober akoestisch nummer in te zetten op Frecuencias De Un Rojo Devastardor dat qua sfeer wel past bij de plaat overigens. Daarna volgen twaalf ietwat lome geluidstrips vol samples, maar ook rare toetsenriedels, tovenarij van David Fernandez uit zijn drums en dromerige gitaarloopjes. Boards of Canada is nooit echt ver weg in gedachten, maar zeker niet irritant dichtbij. Heerlijk album om bij weg te dromen in bijvoorbeeld de trein, als je weer eens in de file staat of gewoon thuis op de bank met de ogen naar het plafond zoeken naar de vormen die passen bij deze magie.
File: Emak Bakia - Frecuencias De Un Rojo Devastardor
File Under: Knip- en Plakelectronica (met nog genoeg echte instrumenten)
Epica - The Phantom Agony
Om gotisch metaal niet in kitsch of cliché te laten vervallen moet je toch best je best doen. Dergelijke bandjes schieten , vooral in Nederland, als paddestoelen uit de grond. Niet alle paddestoelen zijn echter eetbaar, velen maken je ziek en een enkeling is zelfs dodelijk. Het gezwam van Epica is zeker niet ziek makend, maar goed Epica-baas Mark Jansen komt dan ook voort uit de sporen van één van de toppers in het genre, After Forever. Uit die band werd Jansen, letterlijk, weggestemd terwijl hij nota bene één van de oprichters en belangrijkste songschrijvers was. Gelukkig is hij niet bij de pakken neer gaan zitten en is gaan doen wat hij altijd al wilde doen, meer muziek maken vanuit filmische inval dan vanuit een gotische hoek en dat is hem meer dan behoorlijk gelukt. Brengt me gelijk ook bij een pijnpunt, ik had persoonlijk gehoopt op wat meer gitaargeweld (wat in prijsnummer 'Façade Of Reality' wel dik voor elkaar is) , deze staan mij persoonlijk wat teveel naar achteren in de mix. Nu heeft het orkest nogal eens de overhand. Er zullen ook wel wat mensen zijn die zullen moeten wennen aan de beide stemmen. Zo'n klassieke sopraan als van Simone Simons en grunt als van Jansen zelf hoor je niet echt vaak en al helemaal niet zo georchestreerd (af en toe moet ik hierdoor denken aan Suite Sister Mary van Queensrÿches' Operation Mindcrime). Epica kan zo aansluiten in het rijtje Within Temptation, After Forever. Van deze frisse kijk op gothic metal wordt je niet snel misselijk.
File: Epica - The Phantom Agony
File Under: Gotische Filmische Metal
Ya Te Digo / 12Twelve - d o p p l e r
Twee halen één betalen, waar vind je dat nog tegenwoordig? Hooguit in je supermarkt tijdens stuntweken, maar zelden in je platenzaak. Nu is er wel de kans om twee nieuwe Cdtjes te kopen bij je zilveren schijfjesboer. De samenwerking tussen het Ya Te Digo en 12twelve op Doppler zit dan wel in één hoesje, het staat wel op twee Cds. Beide Spaanse bandjes vullen hierbij één Cd en op beide Cds staat één gezamelijk nummer, wat de Cds des te interessanter maakt, omdat ze allebei nogal uit verschillende vaatjes tappen. Ya Te Digo is de meest mainstream (yuk bah vies woord, snel weer vergeten) band van de twee. Ze doen bij vlagen denken aan U2 ("Pardon My Heart") en Muse ("Fire Exit"), maar dan wel met de Spaanse slag. 12Twelve is één van die schijnbaar eindeloze voorraad Spaanse post-rock-bandjes, die stiekem overal leentjebuur ( Mogwai, Explosions In The Sky) doen, maar toch eigen gezicht genoeg hebben. 12Twelve spuugt op conventionele songstructuren en creëert haar eigenzinnige geluidslandschap. Het is interessant om te horen hoe beiden water bij de wijn doen op de track waarbij ze te gast zijn op de track van de ander. Het spanningsveld dat daarbij ontstaat is fascinerend. Typisch gevalletje van synergie, dat wel eens als eye-opener zou kunnen werken voor beiden waardoor de volgende CDs van hen om naar uit te kijken. Dan is het niet meer twee voor de prijs van één, hier nog wel en het is een mooi meegenomen markt mazzeltje!
File: Ya Te Digo / 12Twelve - d o p p l e r
File Under: Interessant Indie Duel
Ben Folds - Speed Graphic EP
Ik ben een beetje boos op Ben Folds. Ik krijg namelijk altijd mailtjes van hem. Heb ik natuurlijk zelf om gevraagd, dat zul je ook wel begrijpen. Maar het is nogal frustrerend om te zien met wie hij nu weer op tour gaat door de USA en je doet denken dat het Europese vaste niet bestaat en er eerst een nieuwe Columbus op moet staan die terugvaart naar Europa. Nu is Folds weer op tour met Tori Amos, onder de noemer 'Lottapianos'. Wij worden ondertussen hongerig gehouden met een EP (Speed Graphic waar Folds met speels gemak "In Between Days" van the Cure naar zijn hand zet, het bijna Joe Jackson ("Stepping Out!")-achtige "Protection" serveert, in "Dog" het TV-programma Oblivious op de hak neemt en met "Wandering" weer een Ballade met een vette hoofdletter B aflevert. Kom op vriend niet lullen, maar spelen hier nu! Het zal wel weer aan de dovemansoren gericht zijn. En dan heet mijn zoon ook nog Ben, je bent fan en doet alles om pophelden hierheen te halen. Ik laat Folds maar in de waan dat het om die reden is. Dat er een heel andere is, wil ik hem graag persoonlijk vertellen!
File: Ben Folds - Speed Graphic EP
File Under: Touren Nu! Hier!
American Analog Set - Promise Of Love
FU (09:53 PM) : hmz ik zit in mijn maag met american analog set
DM (09:54 PM) : want?
FU (09:54 PM) : nou ik kan er niets over verzinnen
FU (09:54 PM) : smaakvol, maar niet schokkend
DM (09:54 PM) : eerste zin: Deze set gedigitaliseerde liedjes van AAS...
FU (09:54 PM) : haha zal ik die ook ff jatten
DM (09:55 PM) : 'smaakvol maar niet schokkend' betekent dat smaakvol normaliter wel schokt. hm. saai heet dat dan. zoals Johan smaakvol maar soms saai klinkt. al klinkt AAS aardser
FU (09:56 PM) : ja, niet dromerig
FU (09:56 PM) : ligt licht op de maag
FU (09:56 PM) : licht licht
DM (09:57 PM) : braaf, netjes, keurig binnen de lijntjes
FU (09:57 PM) : beetje ala deus ttv worst case scenario
FU (09:57 PM) : maar dan netter
DM (09:58 PM) : wcs is een van de mooiste platen van de jaren 90 - sterker: een van de tien mooiste platen ooit.
FU (09:58 PM) : hihi heb ik wat verkeerds gezegd ;-)
DM (09:58 PM) : bijna, bijna
DM (09:58 PM) : voorzichtig zijn met het vergelijken van dat soort ultieme platen
FU (09:58 PM) : :-P
FU (09:58 PM) : ja
FU (09:58 PM) : maar is meer richting van sfeer
DM (09:59 PM) : dan heb ik goedgegokt met 'aards' 'natuurlijk', dat soort klanken
FU (09:59 PM) : ja
FU (10:00 PM) : beetje melancholisch van tijd tot tijd
FU (10:00 PM) : maar goed ik kan al die tracks wel gaan beschrijven, maar daar pas ik nog steeds voor ;-)
FU (10:00 PM) : File Under: Dromerige Aardse Indie
DM (10:00 PM) : hm. klinkt esoterisch
FU (10:01 PM) : O-) zo klinkt het ook
DM (10:01 PM) : Brave Melancholie
FU (10:01 PM) : hihi dit gesprek zou ik kunnen gebruiken nu :-)
DM (10:01 PM) : duh, daarom voer ik het gesprek ook
FU (10:01 PM) : en toch is het een mooi plaatje!
File Under: Dromerige Aardse Indie
Julie Doiron / Okkervil River - Split EP
Af en toe is stukjes schrijven helemaal niet leuk. Dan zit je eigenlijk liever bij een kampvuurtje buiten, binnen geeft zoveel rommel, terwijl een fles wijn rond gaat van lip tot lip en degene die wil neemt een trek van een joint die daarop volgt. En als daar dan iemand bij zit die je wat luistervoer geeft, doordat hij/zij mooie liedjes speelt op zijn gitaar die kunnen dienen als aangename achtergrondmuziek terwijl jij zit te lullen met de lui die bij je zitten of waar je bij weg kunt dromen in het vlammenspel van je vuurtje is dat mooi meegenomen. Dat soort naakte liedjes leent zich niet altijd even goed voor beluistering over je speakers thuis in de woonkamer of achter je computertje en zeker niet voor in de trein waar het toch altijd een kakafonie is. Daarom heb ik zeker met de eerste helft van deze EP toch een probleem. Ik kan me helemaal voorstellen dat ik het in bovengeschetste omstandigheden prima kan verteren, maar zo uit mijn boxjes iemand die zich zo naakt geeft als Julie Dorion, oei, dat is wel heel naakt. Het Okkervil River deel is meer geschikt voor later op de avond als de wijn al lang op is, de flessen sterkere drank te voorschijn komen, de gesprekken al lang niet meer gefluister zijn en op het vuur grotere balken terecht komen dan eigenlijk goed is bij deze droge omstandigheden. Pas maar op voor de brandweer
File Under: Voor bij het haardvuur
Venus Flytrap - Hoovering
Het gebeurt me niet vaak met een plaat, dat ik steeds weer terugspoel naar de eerste tracks gewoon omdat ze bloedmooi zijn. Nou bij Venus Flytraps' tweede plaat Hoovering gebeurt het me bijna continu. De openingstrack "My Friends The Insects" dat naadloos overgaat in "Danger" doet je de oren spitsen en werkt subtiel naar een climax toe. Eén van de meest intrigerende liedjes die ik dit jaar hoorde van Nederlandse bodem. Toch ook maar gelijk een aanbeveling doen om zeker niet de rest van de plaat te vergeten, want Hoovering kan zo in het rijtje van betere 'alternatieve' platen van dit jaar uit dit warme kikkerland. Onder leiding van Corne Zwetsloot (producer van oa labelgenoten Green Hornet en King Me, maar ook Zea en Seesaw), heeft Venus Flytrap een plaat afgeleverd die helder en transparant klinkt en juist daardoor een CD is die van begin tot eind je oren streelt. Hier en daar smaakvol blaaswerk ("Lost & Found"), maar vanuit een basis van relatief simpele melodietjes komen echt prachtige dingen voort, die af en toe simpel blijven ("'Safehouse"), maar zich af en toe ook ontwikkelen tot prachtige geluidsexplosies ("High"). Nee, dit Haagse viertal legt de lat hoog voor elk Nederlandse alternatieve (indie) gitaarbandje dat dit jaar nog een plaat uit gaat brengen. Chapeau!
File Under: Simpel en doeltreffend (AHOEA3838)
Sgt. Petter - It's a Record
Meestal is het leven van een kleine platenmaatschappij niet even gemakkelijk. Ondanks het uitbrengen van diverse pareltjes van CDs, ondanks de beperkte budgetten, ondanks het harde werken. Nog steeds harder werken, nog immer kleine oplages, dito inkomsten en vooral credibility van de 'kenner'. En van kenners alleen komt er niet veel brood op de plank en gegeten moet er toch worden. Soms heb je dan geluk en krijg je bijna gratis ende voor niets zo maar wat in je schoot geworpen dat kant en klaar is. Excelsior heeft dat geluk met Sgt. Petters debuutplaat. De plaat van de Noorse cowboy was helemaal af en lag in Noorwegen al maanden in de schappen. Excelsiorlabel erop en klaar. Zo de schappen in en wat mij betreft ook de parades. Een bont boeket liedjes met een potpourrie invloeden en 'hmmm daar heeft het ook wat van wegs', maar altijd leuk. Vind maar eens een cowboy die af en toe klinkt als de Brett van Suede en daarbij ook 16HP en Beck tussen frommelt. Ga een jaar zoeken en je vindt'em echt niet. Wie zoekt nou zo iemand in Noorwegen? Niemand. Als je hem verdient krijg je hem in de schoot geworpen en daarom prijkt er nu het Excelsior labeltje op en ligt hij voor jou in de platenzaak.
File: Sgt. Petter - It's a Record
File Under: Twang!
Sea of Green - Chemical Vacation
Sea of Green is een Canadees powerrocktrio van de beste soort. Op Chemical Vacation is het drie kwartier lang behoorlijk van dik hout zaagt men planken. Gezegend met behoorlijker zangers, alhoewel er maar twee echt leadvocals doen, van wie de stemmen ergens liggen tussen wijlen Layne Staley en Scott Weiland (nu maar hopen dat dit niet geldt voor het drugsgebruik) doet Sea of Green je al snel denken aan de grunge van Alice in Chains als je de plaat start. Dat is echter niet alles. In de strijd gooien ze er ook nog eens een Helmet achtige snaredrumpartij (hakken!) door en spelen en passent ook nog even leentje buur bij de woestijnratten van Kyuss (misschien iets te overduidelijk aan het begin van het psychedelische "Out of My Head"), maar zowel Kyuss, Alice in Chains als Stone Temple Pilots zijn allemaal al opgedoekt en dan is Sea of Green een aangenamere stand-in voor deze bands dan de Nickelbacks van deze tijd. Verfrissend kun je zo'n eigen mix van grunge en stoner niet noemen. Daar is het te doomy voor, maar als je de vellen van je speakers eens flink wilt testen dan schroeit het er toch nog behoorlijk fris en af en toe zelfs verrassend melodieus uit, zoals in "Falling Deeper".
File: Sea of Green - Chemical Vacation
File Under: Stonerrock/Grunge Powertrio
Hackers @ My PC!
Had even wat anders aan mijn hoofd dus....
Huh? Verdwenen recensie. Sapperdeflap!
Enchant - Tug of War
Ik heb altijd een beetje ruzie met Enchant. Ook na talloze speelbeurten weet ik niet wat ik met die band aan moet. Da's best raar. De productie van de nieuwe plaat Tug of War is subliem, de songs zijn zeer afwisselend en muzikaal steekt het, zeker als je wel wat hebt met symfonische rock (progrock is een vies woord), allemaal best goed in elkaar. En toch mis ik wat. Op de één of andere manier springt te vonk niet (continu) over. Het is net of er steeds een beetje kortsluiting is tussen mijn oren en de speakers. Komt het doordat het me, zeker in de ballads aan de AOR van de Babys doet denken? Of doordat het lijkt dat de heren van Enchant verschrikkelijk hard moeten werken om de door hen zo fel begeerde acht te scoren dat het geforceerd gaat klinken bij tijd en wijle. Het klinkt in ieder geval niet altijd even 'spontaan' wat er uit je luidsprekers rolt. Slechte plaat dus? Nee, dat dus ook weer niet, want ik heb er wel waardering voor hoe Enchant stinkend zijn best doet.
File: Enchant - Tug of War
File Under: Symfo van hardwerkers
Killing Joke - Killing Joke
Mensen die bij Killing Joke alleen denken aan "Love Like Blood" en uit een soort van vals jeugdsentiment hun nieuwe titelloze plaat gaan kopen zullen dit nog lang bezuren. Denk je bij Killing Joke ook aan "The Wait" van het debuutalbum, omdat je dat misschien kent van Metallica's Garage Days EP, dan kun je deze cd met een gerust hart kopen. Goedemorgen/middag/avond wat dit blaast je speakers uit! Op de een of andere manier zijn de cd's waar David Grohl aan meewerkt op dit moment allemaal meer dan de moeite waard. Of het nu de gein van Tenacious D is, de stoner van Queens of the Stone Age is of de stilte van Cat Power. En nu kan dus ook Killing Joke aan dit rijtje toegevoegd worden. Van "Death & Ressurection show" tot "The House That Pain Built" ramt Grohl de boel ongenadig strak aan elkaar en zorgt er voor dat jij strak van de adrenaline staat. Maar alleen van Grohl is Killing Joke, stiekem eigenlijk gewoon de godfather of Industrial, natuurlijk niet afhankelijk. Als je Jaz Coleman tekeer hoort gaan tegen de moderne (vooral westerse) maatschappij geloof je bijna niet dat Coleman óók nog dirigent is van symfonische orkesten en onder andere de orkestratie deed van het uitermate succesvolle Us And Them - Symphonic Pink Floyd en de themamuziek schreef voor de Olympische Spelen van Sydney. Verbazingwekkend gewoon. Wereldse man met een wereldplaat! En Metallica heeft weer wat om te coveren.
File Under: Voer voor jaarlijst
Me First and the Gimme Gimmes - Take a Break
De grap van Me First and the Gimme Gimmes is ondertussen aardig uit de hand gelopen. Wat ooit begon als tussendoortje om wat samen te spelen voor leden van No FX, No Use For A Name en Lagwagon is ondertussen een meer dan toffe band geworden. Krijgt u ook de kriebels van al die saaie coverbands die hun belegen klassiekers kennen deze op dito manier ten gehore brengen? Bij de Gimme Gimmes niets van dat al. Zij gieten de klassiekers in een (h)eerlijk punkrock jasje die het lastig maakt een glimlach op je gezicht te onderdrukken. Waren het op de vorige drie platen vooral jaren 60 en 70 nummers die gerestyled werden, nu komen de jaren 90 ook aan bod. "Nothing Compares 2U" en "Crazy" (Seal) klinken in één keer wel heel anders en het aalgladde "I believe I can fly" (met banjo!) van R. Kelly is nu zelfs pruimbaar en voor "Where Do Broken Hearts Go" (Whitney Houston) geldt eigenlijk hetzelfde! Leukste track is imho de uitvoering van "Hello" (Lionel Richie). Was Lionel dood, dan draaide hij zich om in zijn graf. Top!
File: Me First and the Gimme Gimmes - Take a Break
File Under: Koffer Punk
Deadsoul Tribe - A Murder of Crows
Voordat ik ook maar één gedachte over de plaat had kunnen hebben lag er al een SMS-je in de bus van mijn mobiliele telefoon: "A MURDER OF CROWS VAN DEAD SOUL TRIBE IS WAANZINNIG GOED. MET EEN GROTE HANDREIKING NAAR PSYCHOTIC WALTZ =:->". Hoezo devote fans! Toch zat er wel wat in in dat SMS-je. Het was eigenlijk al verrassend dat Buddy Lackey zo maar weer in de spotlight trad nadat het toch lang angstig stil rond hem was geweest na het uit één vallen van hippie metalband Psychotic Waltz in 1997. Toen was er vorig jaar, weliswaar onder het pseudoniem Devon Graves, zo maar in één keer Deadsoul Tribe met een titelloze plaat die bijna het niveau van de laatste Pain of Salvation haalde en Dream Theater op de platen die ik nog wel pruimde, niet te prog dus. Nu is er dus binnen een jaar A Murder of Crows wat een logisch vervolg is op Dead Soul Tribe, alhoewel meer Psychotic Waltz dan de eerste, wat blijft zijn de sterke nummers, mooie melodien en een goed verhaal in de teksten. Waanzinnig goed is misschien een tikkie overdreven, maar slechte CDs klinken inderdaad heel anders.
File Under: Ja Ja E.R. je zit er niet ver naast.