Schtimm - Plays Mrakoslav Vragosh
Het lijkt af en toe wel dat met het korter worden van de tijd tussen het opkomen van de zon en de ondergang van de koperen ploert het aantal stemmige plaatjes als een gek toeneemt. Dat is misschien ook wel de meest geschikte tijd van het jaar voor dat soort plaatjes natuurlijk. Melancholisch, loom, beheerst, sober, minimalistisch in de tinten van de herfst met af en toe een straaltje zon. Schtimm past eng precies hierbij zul je concluderen als je Plays Mrakoslav Vragosh beluistert. De zonnestraal die in de nummers van tijd tot tijd door de wolken heen breekt is B. Het lijkt wel of al die Noorse zangeressen gezegend zijn met van die elfenachtige stemmen. B is misschien een rare naam, maar niet als je weet dat de rest van de band zich Æ, P en K noemt. Schtimm klinkt als Portishead zonder trip (alhoewel die in "The Hardcore Waving of Happyflags" en "Into" wel degelijk aanwezig is) en minder klagend maar levendiger dan Beth Gibbons solo. Als Æ zingt en begeleidt wordt door enkel cello en viool in "Flowers" doet hij wat denken aan Perry Blake op zijn eerste twee platen. We hebben hier in Europa zelfs het geluk dat de plaat nu pas hier uit komt, want dat levert ons mooi drie bonustracks op. Vorig jaar leverde White Birch een stemmige plaat af vanuit Noorwegen voor de herfst; dit jaar is Schtimm aan zet.
File: Schtimm - Plays Mrakoslav Vragosh
File Under: Stemmige indiepop voor de herfst
Dido - Life for Rent
Duizenden (miljoenen?) mensen hebben een schilderijtje van het kitscherige zigeurjongen met traan aan de muur hangen. Miljoenen mensen hebben ook, velen natuurlijk naar aanleiding van het gebruik van "Stan" van Eminem, Dido's No Angel in de kast staan. En bij velen staat daar binnen korte tijd ook Life For Rent naast. Helaas, want wat een ongelofelijke VIVA-pop, die nieuwe Dido. Ik heb helemaal niets tegen damespop. Integendeel zelfs. Zoiets als dat van de drie elfjes uit Noorwegen, Ephemera, gaat er bij mij als gesneden koek in, omdat het nog wat spanning in zich heeft en het bovendien gewoon goddelijke liedjes zijn. De eerste Dido was al behoorlijk aan de veilige kant, op Life For Rent gaat ze er nog een stapje verder in. Elke momentje van spanning is er met de grootst mogelijke vakkundigheid eruit gesneden, waardoor het allemaal wel enorme liftmuzak wordt. Van openingstrack "White Flag" tot afsluiter "Do You Have A Little Time" is het één vlakke gladgestreken laken (met wasverzachter!) van cliché-teksten die perfect op maat gesneden zijn voor haar doelgroep, de sex-in-the-city-dames van rond de 30. Als ze niet miljoenen CDs zou verkopen zou je bijna medelijden krijgen met dit zigeunermeisje met traan.
File: Dido - Life for Rent
File Under: Zigeunermeisjesmuzak
Los Straitjackets - Supersonic Guitars in 3-D
Je hoort het er niet aan af, maar de Straitjackets komen uit het hart van countryminnend Amerika, Nashville. Je verwacht meer dat zo'n surfbandje met gemaskerde buitenaards wezen uit de oceaan de westkust opgesurft komen om daar met hun supersonische gitaarsurf de boel op stelten te zetten. Dertien kort, maar puike en (bijna) instrumentaaltjes, waarop ze zelfs hulp krijgen van Jon Spencer op theremin in het lekker vieze "Tarantula", dat je luidsprekers lekker test. Het irritante van zo'n nazomers plaatje als Supersonic Guitars in 3-D is dat ik de hele tijd luchtgitaar ga staan spelen. De mensen die mij afgelopen week hebben zien lopen, met koptelefoon op, in een wat rare houding, dat was dus mijn poging tot luchtgitaarfietserij. Ze mogen nog blij zijn dat ik het tres coole meegeleverde 3d brilletje er niet bij opgezet heb. Natuurlijk (her)kennen we veel melodietjes uit de jaren zestig, maar het heeft allemaal toch wel iets eigens en klinkt gewoon heerlijk, mede ook door de messcherpe productie. Toch zou het van mij net wel iets sleazier mogen allemaal. Dat zou het een stuk opwindender maken. Nu leent Supersonic Guitars in 3-D zich perfect om te genieten in de herfstzon, jammer dat dit CDtje er al niet was aan het begin van de afgelopen zomer. Geheide hit én garantie voor veel luchtgitaarspelende mannetjes, op de één of andere manier schijnt dat iets te zijn waar vooral mannen zich mee bezig houden, met koptelefoons op.
File: Los Straitjackets - Supersonic Guitars in 3-D. File Under: Ride Those Waves Dudes!
The Tangent - The Music That Died Alone
Hoe krijg ik het in godesnaam voor elkaar om mensen op het pad van te The Tangent zetten en ze te dwingen tot de aanschaf van dit meesterwerk zonder hele epistels, waar recensies van symfoalbums nogal eens naar neigen, te moeten schrijven? Hier breek ik nu al dagen mijn hoofd over. Ik vind namelijk dat the Tangent een breder publiek verdient dan alleen het ons-kent-ons symfopubliek. Is dit onmogelijk? De lezer hier rent, vrees ik, niet naar de winkel als ik zeg dat punkprogger Andy Tillison (Po90) het beste in hippyprogger Roine Stolt (Flowerkings) weet boven te brengen en dat zijn gitaarwerk zelden beter klonk dan op The Music That Died Alone? Toch is het zo! Hier kunnen al die gitaarbandjes nog een lesje van leren (en Stolt ook voor zijn volgende Flowerkings-CD) En dan het blaaswerk van David Jackson van van der Graaf Generator, dat echt geweldig past in het geheel? Ik vrees dat het u als lezer, allemaal geen ruk uitmaakt. Dat 'Up-hill from Here' een fantastisch gëengageerd staaltje voet op het gaspedaal is, interesseert u geen reet. Of dat "Cantermemorabilia" laat horen dat jazz ook hip kan swingen, zonder freaky en oubollig te klinken of bedoelt is als achtergrondmuzak? Het zal u, lieve lezer, allemaal worst wezen. En daar baal ik van, want u weet namelijk niet wat u nu mist.
File: The Tangent - The Music That Died Alone
File Under: Eén van de albums van het jaar, doe eens raar en waag de gok
Janika - Believer
CDs uitbrengen is voor Janika meer een last dan een lust volgens mij. Hun pittige mix van blues/funk/soul leent zich namelijk bij uitstek om de pannen van het dak te spelen. Je weet wel, zoals bands als Mother's Finest, onze eigen Gigantjes en Melissa Etheridge, of voor de ouwe lullen onder ons, Stone the Crows met de weergaloze Maggie Bell, die een strot had om te zoenen. De klein van stuk zijnde Janneke Bosveld van Janika is daar, net als stadsgenote Anouk ook mee gezegend. Net als haar heeft Janika de Haagse podia al lang veroverd. Dat de band goed op elkaar is ingespeeld hoor je op de EP Believer. Deze klinkt misschien iets teveel alsof hij in één take is opgenomen op een podium zonder publiek, maar de gedrevenheid druipt van de stevige rocksongs af. Dan mogen songs best wel een beetje cliché klinken, maar ik kan je op een briefje geven dat je songs als "Forsake Me" zo meelalt in de kroeg waar Janika optreedt. Op CD klinkt het al als een geheide meezinger, dat kan onder het genot van bier alleen maar beter worden.
File: Janika - Believer File Under: Pubrock met flinke strot
Muse - Absolution
Je kunt er niet om heen. Muse heeft een nieuwe CD uit. Absolution. Goed nieuws zou je zeggen, zeker gezien het aantal draaibeurten dat hun debuutplaat Showbiz maakte in de speler. Toch is er een beetje een gevoel van walging, want voordat je maar een seconde van die nieuwe plaat gehoord hebt, ben je door de hele Nederlandse muziekpers al overspoeld met allerlei superlatieven, en als een platenmaatschappij er dan ook nog eens een schepje bovenop doet door je te mailen: "Hallo Musefan, Hier weer wat nieuws over de beste band van het heelal!". We zijn toch geen kleuters? Van dit soort mailtjes zakt bij mij in ieder geval de broek af en doet me er bijna toe neigen om die plaat gewoon maar te negeren: dit kan alleen maar een slechte plaat zijn! Toch doe ik dan Bellamy en zijn vriendjes tekort, vrees ik, want in hoeverre vragen ze om die hele hype? Maar goed, Absolution zet dus de bombastische lijn door die met Origin of Symmetry al in gezet was, een beetje tot mijn teleurstelling. Ik had gehoopt dat Muse wat meer zou kiezen voor de gulden middenweg tussen Showbiz en Origin of Symmetry. Dan was er een briljantere plaat uitgerold dan Absolution. In single "Stockholm Syndrome" en "Hysteria" barst Muse echt bijna uit zijn voegen van pompeuziteit. Het is wel knap hoe ze in balans blijven op het randje van de afgrond waar ze in dreigen te storten. Je bent echt blij dat er af en toe ook wat rustpuntjes zijn zoals het wel prachtige "Sing For Absolution". Het is jammer dat het enorme talent dat Bellamy zonder twijfel is, niet wat anders aangewend wordt. Toch denk ik nog mijmerend terug aan de tijd dat bijna niemand Muse nog kende en alleen de happy-few Showbiz had en koesterde. Man, dat waren nog eens tijden. Hopelijk is hij nu na het verschijnen van Absolution bevrijd van alle bombast en wordt de volgende plaat weer écht goed, wel weer met Richard Costey achter de mengtafel, want productietechnisch zit het wel snor.
File Under: Bomba(r)st Overkill
Limp Bizkit - Results May Vary
Kloten zeg, die nieuwe plaat van Limp Bizkit leent zich helemaal niet om af te zeiken! Maar goed, wat zou er gebeurd zijn als de heren van Korn niets met tattoos hadden? Zou Limp Bizkit dan zo groot zijn geworden als ze nu zijn? Of beter gezegd waren, want de Bierhal in Amsterdam Zuid konden ze niet eens meer uitverkopen eerder deze maand. En of Results May Vary er voor zal zorgen dat het wel weer goed gaat komen met Limp Bizkit zal moeten blijken de komende maanden. Het ontbreken van Wes Borland en vooral diens gitaarsound kon Durst wel eens meer fans kosten dan hem lief is en bovendien duurde het gewoon veel te lang voordat de opvolger van Chocolate Starfish and the Hotdog Flavored Water in de winkels lag. Niet per sé omdat de plaat slecht is, maar zitten de kids van tegenwoordig te wachten op een retrospectieve plaat van Fred Durst cs? Results May Vary. Het is wel even schrikken om Durst in een bijna King's-X achtig nummer te horen als "Build a Bridge" in ieder geval. Je kunt wat dat betreft alles van Durst zeggen, maar hij heeft wel het lef gehad om een andere koers te kiezen met Results May Vary. Natuurlijk nog veel vuilbekkerij en persoonlijke ellende, maar zowaar ook Freds visie op de droeve staat van moeder aarde. Dat het niet de plaat van het jaar is kun je hem moelijk kwalijk nemen, daarvoor zijn zijn mogelijkheden gewoon te beperkt. We hebben hier tenslotte over een tatooeerder uit Jacksonville die toevallig ontdekt is door de heren van Korn die nieuwe plakplaatjes wilden....
File: Limp Bizkit - Results May Vary File Under: Gewaagd, maar is het goed genoeg? Vrees van niet
The Seatsniffers - Flavor Saver
Liveplaten blijven een gevaarlijk goed. Niets zo moeilijk als de magie van het moment vastleggen in nulletjes en ééntjes op een CD. Nou gaat dat omzetten in 0 en 1 vaak nog wel goed, maar dan duikt zo'n CD de CD-speler in thuis en daar zit je dan op je bank of achter je bureau naar een CD te luisteren die vraagt om de zweterige geur van een broeierige kroeg en de consumptie van veel bier. Op de één of andere manier werkt dat gewoon niet zo goed. Dat is ook het beetje het probleem van Flavor Saver van the Seatsniffers. Deze belgen hebben al lang hun sporen verdiend door talloze tours door zo ongeveer half Europa, als Seatsniffers, maar ook als backing band van Jason Ringenberg. Zo'n levende legende vraagt je natuurlijk niet voor niets lijkt me. In een zaal spelen de Seatsniffers de pannen van het dak met hun potpourri van Rock & Roll, Rhythm & Blues en Rockabilly, maar door mijn speakers klinkt het gewoon lang niet zo energiek en zelfs een beetje vlak. Dan blijkt dus dat er ook nog eens zoiets als live beter dan op plaat, zelfs beter dan op liveplaat. Dat geldt dus ook voor de Seatsniffers. Op naar de concerten en tanken met dat bier!
File: The Seatsniffers - Flavor Saver File Under: Live beter dan op plaat, zelfs beter dan op liveplaat
UNKLE - Never, Neverland
Damn, daar zit je dan vijf jaar op te wachten. Vijf hele jaren na het briljante Psyence Fiction ligt Never, Neverland van UNKLE in de winkel. En dat wachten was dus mooi voor de kat zijn viool, want als Never, Neverland één ding doet is het zwaar tegenvallen. Blijkbaar kan Mo'Wax baas James Lavelle toch niet zonder de brille van DJ Shadow, die na Psyence Fiction verklaarde nooit meer iets met UNKLE te doen en zijn afwezigheid voel je aan alle kanten. Van de spanning en extremen van Psyence Fiction is nog maar weinig over en wat er over is een beetje halfbakken. Never, neverland mist te overduidelijk de scherpe scheppende beathand DJ Shadow, waardoor het een beetje een Massive Attack (Mezzanine)-achtig album wordt, maar dan minder goed. Daar verandert het samplen van ubercoole en hippe rockheld Ozzy en beroemde gasten als Jarvis Cocker, Josh Homme, Brian Eno en Ian Brown niets aan. Nee, hier zit je niet vijf jaar op de wachten.
File Under: doe mij maar Annihilator - Never, Neverland
File Audio: [ MySpace]
Voicst - Eat The Evidence
Gelijk maar samen met de deur in huis vallen met het slechte nieuws. Het is kloten, dat schijfje Eat the Evidence van Voicst. Maar wel lekker kloten! Het ergste kloten er aan is dat dat kreng maar 14 minuten duurt. Tja had het maar geen EP moeten worden natuurlijk. Gelukkig hebben ze voor dit soort gevallen de repeatknop uitgevonden. Die kun je met een gerust hard gebruiken bij het vage intro en de 5 tracks die volgen. Pittige, ongecompliceerde gitaarrock met een heerlijk rauw randje, beetje a lá 'Song 2' van Blur zonder gas terug te nemen, of Caesar met rafels zo u wilt. Dat het lekker in het gehoor ligt blijkt wel, Nike Football belt je natuurlijk niet voor niets om je muziek te gebruiken voor hun website voor Panna KO. Het laat zich eenvoudig raden waarom deze site een prijs won op een prestieus festival in Cannes. Nee, het komt wel goed met deze vriendenclub die al vanaf de middelbare school Amsterdam plat speelt, een tijdje op zijn gat lag en nu hard terugslaat met deze EP. Oh ja. ook nog even het goede nieuws: Er wordt gewerkt aan een full length CD! Wat wil een mens nog meer! Tot die tijd is er de repeatknop.
File Under: Gitaarband die maar snel met volledige plaat moet komen
Tom Russell - Modern Art
Warren Zevon: dood. Johnny Cash: dood. Dat gaat hard in een week tijd. Beiden hoor je terug op Modern art van Tom Russell. Van Cash doolt de geest rond op de hele plaat, van Zevon heeft Russell "Carmelita" gekruist met gedicht van Charles Bukowski ("Crucifix In A Death Hand"). Wel jammer dat Russell zijn stem niet zo doorleeft klinkt als Cash. Dat zou zijn plaat een stuk aangenamer maken voor mij, want Russell vertelt namelijk wel mooie verhalen in "The Dutchman" (ook niet van zijn hand overigens), "The Kid from Spavinaw" en "Racehorse Haynes", maar doordat hij die doorleefdheid mist, springt de vonk bij mij niet over, ondanks de mooie samenzang met Nanci Griffith in drie nummers. En als Russell eens een poging doet buiten de vaste paden te treden zoals in het calypso "Muhammed Ali", dan doet dit me wel de oren spitsen, maar daarna ook gelijk de wenkbrauwen fronsen. Schoenmaker blijf bij je leest, denk ik dan. Misschien moet je zelf uit El Paso, Texas komen om dit echt te kunnen waarderen en niet uit Losser, Overijssel. Die houden meer van andere El Paso-bands zoals the Mars Volta.
File Under: Spekkie naar het bekkie van de echte Americana liefhebber
David Bowie - Reality
"Hello, Tony Mottola here. Je weet wel baas van Sony Music. Ik neem even de honeurs waar bij File Under. Ik ben hier eigenlijk alleen om de nieuwe David Bowie Reality aan te prijzen. Want tussen Coen en Bowie botert het niet meer zo sinds Bowies optreden in Schuttorf tijdens de sound + Vision tour. Dat was natuurlijk in zijn 'slechte tijd'. Wij bij Sony, hebben vorig jaar een contract af gesloten met Bowie en hadden er na Heathen helemaal geen spijt van. Met Reality wordt ons humeur er alleen maar beter op. Was natuurlijk een slimme zet van mij he, om Bowie te contracteren nadat hij jaren achtereen alleen maar prut uitgebracht had. Tja kwestie van beetje slim managen en je hebt een koopje! Maar goed, er ligt dus een nieuwe Bowie en hij is weer briljant natuurlijk! De Thin White Duke blijft wel de Thin White Duke met zijn melodramatische stem, pakkende rock, nummers van anderen die doordat David ze doet Bowie tracks lijken te zijn (deze keer een nummer van Jonathan Richman en een obscuur nummertje van George Harrison). Weer voor elk wat wils dus. Ik ben er van overtuigd dat na deze plaat het katerige gevoel van Schuttorf zal verdwijnen en het weer goed komt tussen Coen en David."
File: David Bowie - Reality
File Under: Rock
A Perfect Circle - Thirteenth Step
Zelden was ik zo onder de indruk van een live-optreden van een bandje als de eerste keer dat ik Tool zag in Metropool in Hengelo. Je had het hele optreden lang het gevoel dat Maynard James Keenan je wel op wou vreten. Hoe imposant ook dat optreden, ik had nooit verwacht dat Tool uit zou groeien tot zo'n grote band als het nu is. Datzelfde had Keenan volgens mij ook niet verwacht toen hij instapte in A Perfect Circle. Het megasucces moest hem verrast hebben. En wij waren blij verrast dat we naast het spaarzaam Cd's uitbrengende Tool er nog een Tool-light bij kregen, want hoe je het ook went of keert, Mer de Moms klonk nog steeds spannend, maar de voorgeschotelde kost lag gewoon lichter op de maag. Op Thirteenth Step is APC daar toch wel grotendeels vanaf gestapt. Minder metal georiënteerd (eigenlijk alleen nog in "Pet" en "The Outsider"), meer atmosferische benadering met ingetogen uitgesponnen nummers die toch niet lang duren. Misschien best wel een beetje raar eigenlijk dat dat gebeurt met (ex-)leden van Nine Inch Nails (nou ja roadie dan), Marilyn Manson en Smashing Pumpkins in de gelederen, maar misschien waren de heren toe aan wat rust na al het geweld. Qua sfeer komt Thirteenth Step nog het dichtst bij de plaat van vorig jaar El Cielo van Dredg, maar is niet zo goed als deze. Net als El Cielo groeit Thirteenth Step met de draaibeurt en dat is een goed teken in de meeste gevallen.
File: A Perfect Circle - Thirteenth Step
File Under: Intrigerende rockplaat voor vele draaibeurten
Andrew WK - The Wolf
Hmm hmmm. Deed Andrew W.K. (short for: "White Killer" of "Women Kum" maar eigenlijk "Wilkes-Krier" naar zijn beide ouders) met zijn vorige plaat I Get Wet nog zijn uiterste best te shockeren met een aardig ranzige hoes waarop zijn kop aan gort geslagen leek, op the Wolf heeft hij een trendy baardje en kijkt hij je ietwat wantrouwend en waakzaam aan. Ik kijk wantrouwend terug, want ik vertrouw het niet helemaal. Net als op I Get Wet overspoelt WK je met zijn beukende pianoakkoordengebeuk met gitaargeweld en drums die óf overgeproduceerd zijn of uit een doosie komen, wat je na één keer luisteren meebrult. Aangenaam zou je zeggen, maar toch klopt er hier iets niet. Het klinkt allemaal teveel alsof producer Jim Steinman (Meatloaf) en Mutt Lange (Def Leppard Hysteria!) samen op zoek zijn gegaan naar een hedendaagse variant van de door hun geproduceerde succesacts volgens de formule:
File: Andrew WK - The Wolf
File Under: Minder van hetzelfde
VA - Popronde 2003
Lovenswaardig initiatief, die popronde. Ooit in 1994 begonnen in alleen Nijmegen, kunnen bandjes nu op tien plaatsen in het land optreden. Als je goed genoeg bent natuurlijk. Want zo luisterend naar de bands die op de promo-cd staan van de popronde 2003, kwam kom je toch wel tot de conclusie dat je van meer dan behoorlijk niveau zijn om deel te mogen nemen. De genres zijn lekker divers (van fluisterpop tot electronica tot punkrock tot hiphop) en bijna allemaal bandjes die wel van het niveau zijn dat ze een platencontract verdienen. Beetje jammer alleen dat met A Balladeer afgetrapt wordt, want "Swim With Sam" van deze winnaars van de Buzz 3FM Awards 2002 is ondertussen al zo vaak op de radio geweest dat'ie bijna gaat vervelen. Met kop en schouders steekt voor mij Templo Diez er bovenuit. Hun spooky bijdrage 'Sedan' doet niet onder voor het beste werk van Sparklehorse. Niet verbazingwekkend dat zij ondertussen al wel een platencontract hebben. Hetzelfde geldt overigens voor het beklemmende Moodswing. Voor Woost zal het ook wel niet lang duren, te beoordelen naar het dynamische "This Mess". Zeker vier bandjes om eens te gaan bekijken als ze bij jou in de stad (of buurt) optreden tijdens de popronde. Als je een beetje geluk hebt kun je dan ook nog dit gratis CDtje scoren, want is vijf kwartier plezier. Maar ga ook zeker de andere bandjes (Eleven, The Rotterdam Ska-Jazz Foundation, The Proov, Cyozlab, SAD-O-SKY, Zingari, The Doubleshots, Arthur, Audiosleeper, Kemphanen, Lambert, Sandusky, Blz.15, Flowriders, Niningkata en The Gecko Brothers en de rest) checken! Overigens... hoor ik daar in "Als de zon niet meer schijnt" van de Kemphanen nu echt "In het Donker" van Erik Mesie voorbijkomen? Als Toontje Lager maar niet meer bij elkaar komt!
File: VA - Popronde 2003 File Under: Grand Cru van de (veelal) ongetekende bands
Warren Zevon - The Wind
Soms gaat de tijd sneller dan je wilt en word je door de feiten achterhaald. Tot voor kort was ik er in geslaagd Warren Zevon te negeren. Het was hier dat ze me toch eens aanspoorden te gaan luisteren. En toen snapte ik helemaal niet waarom ik hem had weten te negeren, want zijn muziek die grofweg tussen Tom Petty en Lou Reed ligt, ligt eigenlijk best in mijn straatje. Kort na de eerste kennismaking met Zevon las ik op dezelfde plek dat hij ongeneselijk ziek was en het maar de vraag was of hij The Wind helemaal zou kunnen afronden. Nou, dat is hem wel gelukt en de release heeft hij ook gehaald (26 augustus), maar 7 september moest hij zijn strijd opgeven. Het is raar om iemand over zijn naderende afscheid te horen zingen, maar het is niet meer dan logisch dat The Wind er vol meestaat. Met behulp van een handvol beroemdheden vrienden zet Zevon nog één keer alle zeilen bij en laat zich van zijn beste kant (kan ik eigenlijk niet zeggen, want ik ken hem ook pas net) zien. Een gedurfde (niet de wijze, maar meer de omstandigheden) cover van "Knocking on Heaven's Door", rocken met the Boss in "Disorder in the House", Zevon doet het alsof hem niets mankeert, maar ondertussen. Het afsluitende "Keep me in your Heart" geeft je rillingen over je lijf. Als je dit kunt ben je een hele grote, 'was' is niet gepast hier. En daarna draai je even niets meer.
File Under: Mooi afscheid, nu snel verdiepen in ouder materiaal
The Cooper Temple Clause - Kick Up The Fire and Let The Flames Break Loose
Een tweede album schijnt altijd moeilijk te zijn om te maken, nadat je, onverwacht, succes hebt gehad met je eerste. Dat gaat natuurlijk niet op voor écht goede bands. Die doen daar niet moeilijk over en leveren gewoon een beter album af. Dat doet The Cooper Temple Clause dus met Kick Up The Fire and Let The Flames Break Loose, de opvolger van See This Through And Leave. Alsof het niets is ligt er een stief jaar na het debuut al een opvolger in de winkel, die vooral doordachter klinkt. Je zou bijna geordender zeggen, maar dat mag natuurlijk niet, want de heren zijn nogal rock-n-roll en dat gaat niet hand in hand met geordend natuurlijk. Een bezoek aan de kapper zou wel op zijn plaats zijn, zou mijn moeder zeggen. Kick Up.. trapt af met het ingetogen 'The Same Mistakes', zo'n nummer dat Radiohead ook wel graag zou willen maken om vervolgens met de single "Promises, Promises" de psychedelische rockdoos open te trekken en je ze al weer ziet staan met hun poses met één been op de omnitor op het podium. Op Kick Up is vooral ook meer plaats voor wat meer atmosferische electronische 'snufjes' en is het in zijn geheel wat minder hyper dan op het debuut. Prijsnummer is wat mij betreft "Blind Pilots", dat een smaakvolle opbouw kent, met heerlijk meebrul refrein. Radiohead en Muse zullen de hete adem van The Cooper Temple Clause in hun nek voelen. Deropenderover? Mag van mij.
File: The Cooper Temple Clause - Kick Up The Fire and Let The Flames Break Loose
File Under: Als er alleen op je haar nog wat aan te merken valt dan lever je een goede plaat af
Willem Van Ekeren - Bach Bukowski
Daar zit hij in de hoek van de kroeg. Met immer norse blik en een beetje in zich zelfgekeerd, de onbegrepen pianist. Zijn vingers bewegen zich schijnbaar nonchalant, maar toch met nodige precisie over de toetsen van de piano, terwijl hij ondertussen met zijn door zware shag verruwde stem op monotone wijze zijn teksten erbij opdreunt. Ach, er luistert toch niemand, hier ben je slechts handig om geen stilte te laten vallen, maar het schuift aardig en je kunt je ding doen. Dat soort visioenen krijg ik als ik Bach-Bukowski van Willem van Ekeren voor de eerste keer draai. Schijn bedriegt echter. Het lijken een beetje liedjes die met wat deinteresse (of noem het nonchalance) gespeeld worden, maar luister je beter dan hoor je pas hoe bijzonder Bach-Bukowski is. Op ingenieuze wijze heeft Van Ekeren de teksten van Charles Bukowski uit the Last Night of the Earth Poems weten te combineren met Bachs' Das Wohltemperierte Klavier, waardoor de nummers klinkens alsof het nooit anders bedoeld was. Bach blijkt dan dichter bij iemand als Randy Newman te liggen (komt zeker ook door de stem van Ekeren, alhoewel die ook wel af en toe aan Waits doet denken), dan je ooit voor mogelijk gehouden zou hebben. Jammer dat deze CD nog niet voor iedereen in de winkel ligt, maar bestellen via de Bach-Bukowski site, gaat net zo eenvoudig.
File: Willem Van Ekeren - Bach Bukowski
File Under: Klassiek voor in de bruine kroeg
Alamo Race Track - Birds at Home
Het is een gewaagde marketingtruc, gelijk na een optreden op Lowlands je debuutplaat (Birds at Home) uitbrengen. Stel nou dat het allemaal kloten was geweest wat Alamo Race Track daar ten tonele bracht in de polder, dan hadden ze mooi met de gebakken peren gezeten bij Excelsior en stapels onverkochte cds. Gelukkig voor hen viel het mee. Een (nog half slaapdronken) ooggetuige fluisterde mij in nadat ik hem vertelde dat ik wel gecharmeerd was van hun debuut-CD: "Ja: goeie band. Charmante, ietwat verlegen zanger, goeie liedjes: een typische Excelsior-band, maar met iets meer pit dan bijvoorbeeld Johan of Daryll-Ann. Zanger had mooie filosofische uitspraak: "Komen wij uiteindelijk niet allemaal uit Groningen"." Duidelijk aan zieltjeswinnerij gedaan daar op Lowlands, en dat verbaast me niets. Met een zanger die gezegend is met een intonatie die af en toe verdomd veel weg heeft van Richard Jansen (kent u deze nognognog), maar in sommige tracks ook doet denken aan wijlen Jeff Buckley (maar dat woord valt te veel) en qua sfeer past bij het Amerikaanse West Coast (folk-)rock gebeuren. Plattelands stads of stads plattelands, het kan allebei, als je het maar óók mooi noemt. Geslaagde marketingtruc, dunkt me.
File: Alamo Race Track - Birds at Home
File Under: Plattelands stads of stads plattelands