Ze halen het zelf een beetje op hun hals, die jongens van Anathema, door A Natural Disaster vlak na het ingaan van de wintertijd uit te brengen. Ik zie de koppen in de (niet metal)bladen al (weer) verschijnen: "Herfstplaat van het jaar". Niets is namelijk minder waar dan dat. Alsof een goudklomp als deze zich alleen leent voor de dagen waarop er steeds minder daglicht is. Welk een flauwekul! Zoveel pracht moet ook schitteren in de zon, glimmen in de neerstromende regen en schallen uit de luidsprekers op de eerste lentedag. De metalheads die niet mee gegroeid zijn met Anathema zullen waarschijnlijk wel definitief afhaken na deze CD. Zie die puur gericht zijn op gitaargeweld en de emotionele uithalen van Danny Cavanagh kunnen alleen nog hun hart echt ophalen in "Pulled Under". Dat nummer zit overigens precies op de goede plaats, iets voorbij de helft, van de CD, want van "Harmonium" tot het instrumentale "Childhood Dream" lijkt het of Anathema je op het verkeerde wil zetten door sluimerend steeds een stukje ingetogener voor de dag te komen. Daardoor is de prikkel die de geluidsmuur van "Pulled Under" geeft zo verdomde intens en precies op het goede moment. En terwijl je daarvan aan het bekomen bent wordt je verrast door een zangeres te horen in het titelnummer in plaats van Cavanagh. A Natural Disaster sluit wat dat betreft naadloos aan op "A Fine Day To Exit". dat ook al het metalgenre grotendeels achter zich gelaten had. Sterker nog het is de overtreffende trap er van die cd! Weldoordachte, bloedmooie melodieën, stemmig gitaarwerk, maar af en toe ook intense rock. Geef maar toe, dat wil je toch altijd horen en niet alleen in de herfst?

Ze bedoelen het vast goed die Jungs von The Violet Subgroove met hun stelling dat ze modern zijn en niet trendy of cross over en ver verwijderd blijven van trends als Nu Metal en andere trendy muziekstijlen. Dat kun je best allemaal stellen, maar dat is natuurlijk nog geen garantie voor een goede plaat! Wat je op How to succeed... without even trying voorgeschoteld krijgt is vooral een afgelikte boterham. Wie zit te wachten op een soundalike Alice In Chains (de eerst twee tracks klinken als kliekjes van Dirt), Layne Staley is helaas al meer dan een jaar dood en die moeten ze met rust laten en niet proberen te imiteren. Maar goed ben je net over die ergernis heen krijg je vervolgens een halfbakken cliché ska-nummer over je heen. En zo rol je van de ene ellende in de andere, want daarna na dat ska-geneuzel krijg je ook nog een kijkonseenspunkzijn track over je heen (en dat doen ze later nog eens dunnetjes over). Ben je lekker mee en nog niet eens halverwege ook, zucht. De rest van de plaat maakt het er ook niet echt makkelijker op. Nergens een kleine frisse verrassing, nergens een vleugje originaliteit die de CD richting uit het zompige moeras zou kunnen trekken. Het is niet eens saai dat is misschien nog wel het ergste. Het is vlees nog vis. Het is overbodig. En dat zijn de ergste platen om uit te zitten. Ik heb het idee dat op How to succeed.... without even trying nog enkele woordjes moeten volgen. Vul het zelf maar aan. Zucht

File: The Violet Subgroove - How to succeed... without even trying
File Under: Overbodig alternatief

Na twee nummers van Backspace is het al duidelijk dat Lawn er geen gras over laat groeien en maar gelijk laat horen hoeveel ze gegroeid zijn sinds hun debuutplaat Lawn-dro-mat uit 2001. Die vooruitgang zal voor een groot deel ook te danken zijn aan de vele optredens die Lawn de afgelopen twee jaar gedaan heeft zowel in binnen- als buitenland (vooral Duitsland werd nogal eens aangedaan). Hierbij valt op dat ze als ze voorprogramma's deden, dit bij steeds grotere acts was. Het hoogtepunt hiervan had het naprogramma van Queens of the Stone Age moeten worden, maar dat werd helaas voor hen afgelast. Al dat optreden heeft Lawn meer dan op Lawn-Dro-Mat een eigen smoel gegeven, waarbij vooral het tegendraadse duoslaggitaarwerk van de broertjes Van 't Veer (zoals bijvoorbeeld in opener "Tide") opvalt. Ook zijn beiden er qua zang flink op vooruitgegaan. De ijle zang had van mij dan ook nog wel wat verder naar voren gemogen in de mix, die is er nu goed genoeg voor. En als ze dan hun zang ook nog eens combineren met de goddelijke stem van Anneke van Giersbergen (The Gathering) zoals in "Fix" ontstaat iets prachtigs, dat als single misschien nog wel een bescheiden hitje kan worden ook. Überhaupt heeft Lawn slim haar gasten gecast voor deze plaat. De tweede stem die CarmenKata hen ter beschikking stelt op onder andere het titelnummer, één van de mooiste nummers van de cd, is echt een perfect gekozen aanvulling en hetzelfde kan gezegd worden van de violen van Audiotranparents Andreas Willemse her en der op de CD. Enige klacht die ik nog heb is dat ze het gas wel iets vaker wat verder open zouden mogen draaien zoals in "Frontseat" wel gebeurt. Al met al drijft Lawn wat verder af van de post-rockrijtjeshuizen richting een eigen ontworpen huis en tuin. Met een gazonnetje, maar dat is logisch.

Het zou zomaar een vraag kunnen zijn in de serie popquizzzzzen die de NPS vanaf 7 november gaat uitzenden: Hoe heet het Haagse bandje dat begin jaren 90 een klein hitje had met "Hippies". Ik zou het antwoord wel weten als hij gesteld wordt dan. Mijn quizmaatje ook wel denk ik. Nu maar hopen dat Matthijs van Nieuwkerk ons ook daadwerkelijk deze vraag gaat stellen. Oh ja, het antwoord ben ik je nog schuldig, dat is natuurlijk: Burma Shave. Het is heel lang, te lang eigenlijk, stil geweest rondom deze band nadat ze in 1997 door Sony gedropt werden. Sterker nog, ik dacht eigenlijk dat Burma Shave, dat al sinds 1984(!) aan de weg timmert, helemaal niet meer bestond. Niets blijkt minder waar. Er is nu zelfs een nieuwe CD, Smile City. En die borduurt verder op waar Burma Shave zich in bekwaamd had in de loop der jaren, een zompig moeras van blues en rock uit een (heel) ver verleden, met een behoorlijk arsenaal aan samples. Die zijn het die de plaat interessant maakt voor mensen van rond de dertig die net als ik af en toe met weemoed terugdenken aan die goede jaren zo halverwege de jaren 90. Niet gek ook dat soms de geest van wijlen Urban Dance Squad rond lijkt te dolen op Smile City, aan gezien Michel Schoots weer achter de knoppen plaatsnam tijdens de opname, net als op de eerste CD uit 1992. In dik tien jaar slechts vier platen uitbrengen is eigenlijk een beetje te weinig voor een band van het kaliber Burma Shave, hopelijk moeten we niet weer zo lang wachten op een opvolger.

File: Burma Shave - Smile City
File Under: Rock vol nostalgie

Het klink een beetje nonchalant en bijna een beetje ongeinspireerd wat Sr. Chinarro je voorschotelt op El ventrílocuo de sí mismo. Maar als je wat beter luistert, dan blijkt dat schijn, zoals wel vaker, bedriegt. Dat dit zo lijkt komt namelijk vooral door de monotone donkere stem van Antonio Luque, die wel een beetje doet denken aan de zingende Italiaanse advocaat Paolo Conte. Maar dan wel de Spaanse indie-variant. En een productieve bovendien, want Sr. Chinarro levert met El ventrílocuo de sí mismo zijn 8e album in 9 jaar af en produceerde daarnaast ook nog eens een stuk of 6 EPs. Niet echt iemand die ongeinspireerd is dus. En dat monotone lijkt alleen in eerste instantie maar, want luister je er wat langer naar, dan ontrafelt zich namelijk vanzelf het geheim van de mooie gitaarlijntjes. Antonio Luques stem wordt namelijk wel aangenaam ondersteund door mooie dynamische melodieën, die liggen ergens tussen de eerste Smiths en Arab Strap, waarbij vooral de combinatie van het elektrieke en akoestische gitaarwerk in het oog springt. Het verbaast me dan ook niets dat bands als Migala en Manta Ray Sr. Chinarro bewonderen, ook hij maakt, net als zij intelligente, misschien ietwat obscure maar voor al mooie liedjes die het Spaanse leven ademen.

File: Sr. Chinarro - El ventrílocuo de sí mismo.
File Under: Charmante Spanjaarden

Je oren hebben precies twee seconden om te wennen aan Fogdiver EP van The Ocean daarna knallen de gitaren furieus uit je oren op een allerminst misselijke manier. De hoes toont je alleen een opgedroogde oceaan en zo start de EP ook met het titelnummer. Het brandt gewoon je speakers uit en zorgt dat je na een kleine vier minuten even naar adem moet happen en ff een glaasje water te tappen om het vochtniveau weer een beetje op peil te brengen. Gelukkig kun je daarna even afkoelen en ontspannen in "Endusers", met mooie uitgesponnen gitaarlijnen. Op Fogdiver, hun eerste CD voor een 'echte' platenmaatschappij, verwoordt het Berlijnse collectief hun standpunten zonder woorden en dat doen ze met muziek die ligt ergens tussen Godspeed! You Black Emperor en Neurosis. Raar genoeg is op het podium de samenstelling van de band anders dan op de CD. Dan laten ze de violen en cello's weg. Het zal me benieuwen wat er dan van overblijft, want in het cineastische "The Melancholy Epidemic" is er nogal een nogal prominente rol voor deze strijkers weggelegd. Dit geeft een nogal schril contrast met de hamerende drums en gitaarpartijen dat wel verrassend is. Het heeft misschien nog niet overal een geheel eigen smoel, maar het is wel knap hoe ze geheel instrumentaal weten te boeien en als ze voortborduren op wat op "The Melancholy Epidemic" ingezet is komt er vast nog wel wat mooiers dan deze toch al niet kinderachtige EP.

File: Ocean - Fogdiver
File Under: Ambient Soundtrack Doomrock (zeggen ze zelf)

Het verbaast me helemaal niets dat Fireside's Pelle Gunnerfeldt zo enthousiast was over de demo's die Blackstrap hem toezond. Qua sfeer zijn er namelijk zeer zeker overeenkomsten met de laatste twee platen van Fireside. Op Ghost Children broeit het namelijk ook. Niet het broeien van de zon, daar is het te koud voor op dit moment in Scandinavië. Het is meer het broeien van een oververhitte Zweedse sauna. Zompig walst de wall of sound je speakers uit. De lagen muziek liggen dichter op elkaar gestapeld dan de vette mist op een kille herfstmorgen gewoon. Dan doen de zonnestralen van "Sunrise" je goed en de laagjes emo uit de eerste single "In Colored Ways" en "Jointly and Seperately" voelen ook fijn. Zelfs over suffe computerboxen of goedkope koptelefoontjes klinkt het overweldigend, in de woonkamer is het zelfs kamervullend, of het gas nu vol open staat of subtiel als in "Midnight Stars". Het is duidelijk dat het lange tijd experimenteren met het geluid zijn vruchten afwerpt en geperfectioneerd wordt door de eindmix van Gunnerfeldt. Het klinkt misschien een beetje lullig voor Pelle, maar Ghost Children ligt een stuk beter in het oor dan de laatste Fireside en dat kon voor een deel wel eens zijn eigen schuld zijn.

File: Blackstrap - Ghost Children
File Under: Broeiplaat

Vroeger, eigenlijk nog niet zo heel lang geleden, stonden Skoda's gelijk aan inferieure koekblikken uit Tsjechië. Sinds Skoda echter in handen is van de Deutsche Gründlichkeit van het Volkswagen concern zijn ze aardig bezig hun imago op te poetsen. Je kunt je afvragen waar Da Skoda's zich naar vernoemd hebben. Deutsche Gründlichkeit stralen ze in ieder geval niet uit op hun tweede CD Psychadelicious. Je gaat niet echt zitten in een eng netjes sturende Skoda Fabia, maar eerder in een koekblik van voor de val van de muur. Wel goed geproduceerd hoor, opvallend goed zelfs voor een eigen beheer plaat, maar niet van die Duitse degelijkheid aan liedjes. Eerder liedjes die je doen denken aan Arno ("Miss Lumberjack"), Tom Waits ("Daniëls Song"), zelfs de Beach Boys ("Swimming") en garagerock met overheerlijke orgeltjes ("Oh-Yeah"). Misschien wel een iets te grote diversiteit voor een EP-tje. Toch is het niet verbazend dat de heren vorig jaar de "Oogst van Overijssel" gewonnen hebben, want daar ligt de muziek lekker genoeg voor in het gehoor en zoals gezegd er is voor elk wat wils en dat doet het altijd goed.

File: Da Skoda's - Psychadelicious
File Under: Leuk nieuw modelletje op oude leest

Jehova's proberen je te bekeren door hun voet tussen je deur te zeggen en je in een goed gesprek de juiste weg te laten vinden. Ik zal niet suggereren dat Neal Morse het probeert met zijn eerste solo-plaat sinds zijn vertrek uit Spock's Beard, Testimony, maar alleen al kijkend naar de songtitels heeft hij wel een beetje de schijn tegen en door de twee uur die de plaat duurt zit zijn voet ehhh CD toch wel lang je speler vast. Het verrast me eigenlijk meer dat Morse komt met een symfo-album, ik had verwacht dat Testimony meer in de lijn zou liggen van zijn vorige solo-albums. Niets van dat al dus. Testimony sluit naadloos aan op Snow van vorig jaar voordat Morse geroepen werd door De Man om Spock's Beard te verlaten. Zelden zal een muzikant zo open en bloot over zijn bekering gezongen hebben en daar heb ik, ondanks mijn bedenkingen, wel respect voor. Het is aangenaam te horen hoe Morse zijn hele repertoire recyclet zonder te vervelen, maar je af en toe wel doet fronsen en denken: "Waar hoorde ik dit eerder". Catchy koortjes, majestueuze melodieën, natuurlijk gefreak, Testimony has it all en gelukkig, ik heb nergens het gevoel dat Morse mij naar zijn kant van de streep probeert te trekken. Maar toch, maar toch. Ik mis ze echt wel op deze plaat: Nick, Alan, Ryo and Dave. Nu wordt pas echt duidelijk dat Neal Morse dan misschien wel de aardappels aanleverde en een groot gedeelte van de jus, maar de finishing touch zat'em toch in de tweede stem en vloeiende, soulvolle, drumwerk van Nick D'Virgilio, de licks van Alan, het maniakale van Ryo en het ronkende van Dave. Nee, ik ben niet teleurgesteld in Testimony het is op-en-top Neal, maar als God weer eens wat weet zorg dan alsjeblieft ooit nog eens voor een reunie.

File: Neal Morse - Testimony
File Under: En God zag dat het goed was (2)!

Even denk ik dat het de tocht is die me de rillingen op mijn rug veroorzaakt, maar bij controle van de deuren en ramen blijken die toch echt allemaal potdicht te zitten. Het is dus echt de muziek die dit veroorzaakt en tot me tot aan mijn kruin verpakt in kippenvel. De voortekenen in november vorig jaar logen er natuurlijk al niet om, The Fire Theft kon wel eens met iets groots op de proppen komen. En dat blijkt nu, bijna een jaar later, helemaal waar. Eerst grijpt het intro van "Uncle Mountain" me aan en vervolgens snijdt de stem van Jeremy Enigk me de adem af. Voor ik het weet worden mijn ogen nat bij "Oceans Apart" en daarna wordt het maar alleen maar erger. Ik weet niet of je het nog emo kunt noemen, daar is het misschien wel teveel voor verpopt/rockt maar mij maakt het in ieder geval wel emotioneel. Dat had ik bij de laatste fabuleuze Sunny Day Real Estate, The Rising Tide, en dat heb ik nu weer bij The Fire Theft. Nog melodieuzer (meer toetsenwerk vooral) dan de laatste twee Sunny Day Real Estate albums, maar weet toch steeds op dezelfde manier te zorgen de continue onderhuidse spanning die SDRE ook zo kenmerkte. Zoveel schoonheid op één plaat als op deze had ik nog niet gehoord dit jaar en ik schat zo in dat The Fire Theft ook niet meer overtroffen gaat worden van nu tot januari.

File: The Fire Theft - The Fire Theft
File Under: Plaat van het jaar

Het blijft een interessant gegeven die Fishtank experimenten van Konkurrent. Stop twee bands in een studio geef ze een paar dagen om wat op te nemen en breng het uit op CD. Het is dan altijd een groot voordeel dat bands in hun normale leven het experiment niet schuwen. Nou wat dat betreft zit je wel goed bij Motorpsycho en Jaga Jazzist. De twee kennen elkaar al goed en hadden al vaker samen het podium gedeeld. Maar werkt zoiets dan ook samen in de studio? Dat is dan natuurlijk de vraag. Gelijk maar het antwoord: Ja het werkt! De combinatie Motorpsycho en Jaga Jazzist klinkt als een geoliede machine op deze 10e editie van In The Fishtank. De kopersectie van Jaga Jazzist blaast weer leven in Motorpsycho, waardoor deze opleeft van hun tegenvallende laatste plaat It's A Love Cult. Vooral het subtiele "Pills, Powders and Passion Plays" en de funky "Theme de YoYo"-cover van het in pop/rock-kringen vrijwel onbekende The Art Ensemble of Chicago laten zeer geslaagd samenspel horen. De twee partijen leggen elkaar vooral in "Theme de YoYo" het vuur na aan de schenen. Motorpsycho staat live natuurlijk ook nogal bekend om de lang uitgesponnen versies van hun nummers wat niet door iedereen altijd gewaardeerd wordt (ik ben er al eens bij weggelopen), maar op het afsluitende en dik twintig minuten klokkende "Tristano" lukt het ze meer dan behoorlijk om de aandacht vast te houden, accumulerend van een bijna stil repeterend geluid tot een steeds grotere kakofonie. Hopelijk heeft het Fishtank-gebeuren ook een positief effect op de volgende plaat van Motorpsycho.

File: Motorpsycho + Jaga Jazzist Horns - In the Fishtank 10
File Under: Jazz rock!