50:1. Had ik er maar geld op ingezet, dan had ik er vast wel flink aan verdiend in Engeland. Had je in november ingezet op "Mad World" als de kersthit van 2003, want dat het dus is geworden, dan had je voor elke gulden die je er op had ingezet nu 51 teruggekregen. Maar helaas ... de gulden bestaat niet meer :) Bekijk hier de clip Overigens kan ik je ook met een gerust hard het hele album aanbevelen waar dit nummer op staat, Trading Snakeoil for Wolftickets, dat al uit 2001 dateert.

File: Gary Jules - Mad World

Door vette buikgriep even geen stukjes, maar wel wat moois voor onder de kerstboom: The Darkness - X-mas Time

File: The Darkness - X-mas Time

Het begint meestal direct na 5 december. De etalages gaan in kerstsfeer en in de winkels wordt de standaard achtergrondmuziek gelardeerd met steeds meer kerstnummers. Dan weet je dus dat op Sky Radio Wham's kerstklapper al gedraaid wordt, Flappie inmiddels geslacht is en Chris Rea alweer op weg naar huis gaat voor Kerstmis. Da's ieder jaar weer hetzelfde. En ieder jaar blijft het toch oubollig en veilig. Want weinig rockbands wagen zich aan het genre. The December People probeerden in 2001 kerstraditionals met symphohits te combineren en gingen heel hard op hun bek. Dus verraste het me dat Jethro Tull zich durfde te wagen aan het kerstgenre. En ze doen het ook nog eens heel aardig. Want het is de beste Jethro Tull productie sinds tijden. Op The Christmas Album ligt de nadruk vooral op sfeer en het bevat veel min of meer akoestische nummers, met zeer passend accordeonwerk, en af en toe mag Martin Barre elektrisch loos gaan. Bijna de helft van de nummers is instrumentaal en zijn, op een aantal traditionals en twee oudere nummers na, speciaal geschreven voor dit album. Waarbij opvalt dat, Tull klassieker "Bourée" hier naadloos tussen past. Maar het blijft een Tull-album dus de hoofdrol is voor de fluit van Ian Anderson. Al met al is het een redelijk onconventioneel maar sfeervol kerstalbum dat niet spettert, maar heerlijk knettert zo bij de kerstboom.

File: Jethro Tull - The Christmas album File Under: Een ander kerstgeluid

Je kunt van de leden van Dream Theater alles zeggen, maar niet dat ze lui zijn. Zijn ze niet in studio of op een podium te vinden met deze band, dan lenen ze hun stem of instrument wel voor een project uit en als het maar even kan dan staan ze er ook nog eens mee op het podium. James Labrie heeft aan het einde van dit jaar nummers ingezongen voor de nieuwe Ayreon die volgend jaar gaat verschijnen. Naar het schijnt zal hij daarop ook meer zingen op een andere manier dan hij vaak bij Dream Theater doet. Meer rustig en met een normale zangstem en veel minder vanuit zijn tenen. En dat is maar goed ook want daar kan ik niet zo goed tegen. Op Frameshift's Unweaving The Rainbow laat LaBrie ook horen dat hij echt nog wel aangenaam kan klinken. Het komt vooral ook door de muziek die Henning Pauly (het brein achter Frameshift) geschreven heeft. Deze laat veel meer ruimte voor Labrie om te doseren. En dan klinkt hij gewoon op zijn best, met dank aan Pauly. We mogen Pauly overigens uberhaupt wel dankbaar zijn, want met Unweaving The Rainbow levert hij op de rand van 2004 toch mooi nog even één van de betere symfo-platen van 2003 af. Het 'zware' thema van Richard Dawkins boek met dezelfde titel heeft hij vertaald in 15 uitdagende, maar toch redelijk toegankelijke nummers varierend van meer Dream Theater-achtige venijn tot bijna popachtige nummers die refereren aan Yes, Spock's Beard en Flowerkings, maar ook aan Queen. Dawkins mag in zijn boek dan de droom van de pot goud onder aan de regenboog in diggelen doen uitspatten, Frameshift's Unweaving the Rainbow is 18 karaats goud, met LaBrie als de glimmende ingelegde groeibriljant.

File: Frameshift - Unweaving the Rainbow
File Under: Symfo

Hoe goed waren de Beatles op het podium? Ik heb het in ieder geval niet zelf kunnen zien, wat ik weet is van horen en lezen. Op de (bootleg)opnames, de Beatles brachten officieel nooit een live-plaat uit, die er zijn uit de tijd dat ze nog wel optraden is de band grotendeels onhoorbaar door de algehele hysterie van het publiek. De heren Portnoy (Dream Theater), Morse (ex-Spock's Beard), Gilbert (ex-Mr.Big) en Bissonette (Matt, niet zijn drumsspelende broertje Gregg) zijn er stuk voor stuk ook te jong voor om het aan den lijve te hebben ondervonden. Stuk voor stuk zijn het echter wel mega-Beatles fans, waarbij Mike Portnoy misschien nog wel de gene is die het het meest overdrijft. Voor hem was het al jarenlang een droom om te spelen in een Beatles tribute band. Nou, dan kun je in slechter gezelschap verkeren dan de heren waarmee hij op het podium stond in BB King's Blues Club in New York. Het gevaar van zoveel instrumentaal vernuft is natuurlijk wel dat zo'n éénmalig optreden verzuipt in een showcase van skills, leer mij Portnoy kennen. Maar niets van dat al! Het is verbazingwekkend hoe de heren zich in weten te houden en in dienst van het blijven liedje spelen - en zo hoort het ook natuurlijk. De 34 tracks, een zorgvuldige mix van overbekende hits en obscuurdere nummers, stralen stuk voor stuk van het plezier dat de heren gehad hebben die avond, waarbij Neal Morse regelmatig eng dicht in de buurt van de stem Lennon komt. In "A Day in the Life" lijkt het bijna echt Lennon die staat te zingen op het podium. Het is misschien een beetje appels met peren vergelijken, maar als ik zou moeten kiezen tussen Let It Be Naked kopen bij ome Hans of deze dubbel-CD bij Neal Morse bestellen dan wist ik het wel.

File: Yellow Matter Custard - One Night In New York File Under: Beatles en de Progs, dat gaat best samen

Het druist tegen onze calvinistische landsaard in, maar muzikaal lusten we er wel pap van. Van het Grote Gebaar. Nergens anders dan hier in Nederland brak de bombast van de eerste new wave door. En nergens anders dan hier is een band als Live, erkend leverancier van het Grote Gebaar populairder dan waar ook. Dat zou voldoende reden moeten zijn om voor een man als Matthew Good hier een voorspoedige carrière te hebben. De Canadees is namelijk ook niet vies van het Grote Gebaar. Dat bleek al uit zijn vorige cd The Audio of Being, nog uitgebracht onder de naam Matthew Good Band. Dat album opende met een superknaller als Man in Action, Een nummer dat Live in de schaduw zet. Op zijn laatste werkje, Avalanche, begint Matthew Good met "Pledge of Allegiance". En dat is een subtiel rockertje voor zijn doen. Tenminste als je kerkklokken al subtiel kunt noemen. Ook verder op is Matthew minder zwaar op de lever. Maar juist door wat gas terug te nemen komt de boodschap wel duidelijker aan. Good blijft staan voor breed uitgemeten arrangementen, het Grote Gebaar, "Weapon", de nodige aanklachten tegen het een en ander ("21st Century Living"), prachtig gitaarspel en op zijn tijd, lekkere felle uithalen. En her en der kunstig verweven samples van het dagelijkse leven. Maar allemaal net iets minder gemakkelijk dan Live. Meer in het straatje van de laatste Cooper Temple Clause, inclusief het rauwe van laatstgenoemde. En die zijn stijgende in Nederland. Laat Matthew Good hen volgen...

Mijn Kop Thee heeft het idee opgevat 'beste muziek van 2003, ondemocratisch gekozen door webloggend Nederland'-compilatie CD op touw zetten. Het kost je weer een uur van je leven om zo'n lijstje samen te stellen en het is natuurlijk iets verschrikkelijk arbitrairs, want er zijn toch zeker een track of 30 die ik echt geweldig vond dit jaar. Een groot deel daarvan zal wel te voorschijn komen in andere lijstjes, daarom maar uit die 30 10 minder voor de hand liggende tracks gekozen uit de platenkast:

Is het een slimme zet om een nieuwe Cd met je toegankelijkste nummer te openen? Ik vraag het me af, maar om mensen voor je winnen kan het best handig zijn als de rest van je Cd wat 'lastiger' is. Cheech Wizard doet het dus wel op Forth, inderdaad hun vierde Cd, met "Bystander". Als je met een half oor luistert dan zou je er een track in kunnen herkennen met Radiohead-achtige trekjes. Bij het tweede nummer "It" wordt het bakje met daarop gestickerd tegendraadsheid al een eindje opengetrokken en gedurende de 10 nummers die dan nog volgen lijkt Cheech Wizard af en toe wel als een kind in een snoepwinkel die alles wil proeven en je in al haar enthousiasme ook nog wil vertellen hoe lekker het allemaal wel niet is. En dat met zijn mondvol. Hier een stukje staccato postpunk, daar een flard jazz. Zonder uit de bocht te vliegen overigens. Af en toe asynchroon lopende melodielijnen (in "Billy Bob" is het net een wedstrijd tussen gitaar, bas, drums en zang met steeds weer een andere koploper). Dan blijkt Forth dus toch niet de gemakkelijke kost te zijn die zo'n openingstrack je zou kunnen doen vermoeden, maar heeft Cheech Wizard al wel je sympathie gewonnen. Bij mijzelf spookt de naam Isis, of beter I$I$, door mijn hoofd terwijl ik deze schijf luister. En dan niet de Amerikaanse variant, maar de helaas al lang terziele gegane Leidse variant rond ex-Spasmodique gitarist Hans Brussee. Ook zo aangenaam tegendraads en een tikkie maf, maar wel met een iets betere zanger. Daar kan Cheech Wizard nog wel wat winst halen op een volgende plaat.

File: Cheech Wizard - Forth File Under: Kind-in-de-snoepwinkel-Rock

Een kind verwekken, dat kost wat moeite. Vaak gaan er heel wat pogingen aan vooraf voordat het ook daadwerkelijk raak is. Ben je aanstaand koning van dit land, dan wordt eigenlijk wel van je verwacht dat je eerst getrouwd bent natuurlijk voordat je je waagt aan dit soort experimenten, anders staat het hele land in rep en roer. En dan trouw je met een katholieke vrouw. Het is bijna als vloeken in de kerk, dat kan niet vinden de puriteinen. Het volk daarentegen vindt het prachtig! Kijk ze eens verliefd zijn! Trouwen! Feest! Kinderen! Of het volk ook zo enthousiast zal reageren op het muzikale huwelijk tussen Jessica Bailiff en David Pearce (ex Flying Sauce Attack) weet ik niet. Laat staan of de puriteinen zullen vallen over de manier waarop ze in een tweejarig RAT (Recording Apart Together)-relatie een baby leveren die een versmelting van folk met electronika is. Hij in Engeland, zij in Amerika. De twee stijlen staan in oorsprong dan misschien erg ver van elkaar, ze brengen het met Clear Horizon als een wolk van een liefdesbaby die ietwat kil huilt als the Cranes die de soundtrack van Twin Peaks opnieuw inspelen met behulp van Nick Drake. Toch zou ik ze adviseren bij elkaar in te trekken en op één plek te werken aan een volgende CD, want volgens mij heeft deze samenwerking meer potentieel.

File: Clear Horizon - Clear Horizon
File Under: Folk meets Electro in the Atlantic

Tijd stil laten staan. Dat kan natuurlijk niet, al zouden sommigen het wel graag willen. Tijd irrelevant en een dimensieloos maken bij live-concerten is ook weinigen gegeven. Duurde dat concert nu een uur? Was het twee uur? Of maar dertig minuten? Explosions in the Sky bevroor de tijd tijdens hun concert in Ekko vorig jaar. Het enige wat ik wist was dat het later was na afloop, maar hoeveel? Geen idee. Het zat'em ook wel in de opbouw van de avond, die goed opende met We vs. Death, beter werd door Lawn en tijdloos werd door het intense optreden van EitS. Die intensiteit op plaat vastleggen kan gewoonweg bijna niet. Toch weet EitS je wel degelijk te raken op hun derde (als je het eigen beheer uitgebrachte How Strange, Innocence ook meerekent) Cd, This Earth Is Not A Cold Dead Place. De manier waarop de muziek in je hoofd om gezet wordt in beelden terwijl je deze beluistert is bijna eng. Bij "First Breath After Coma" zie je ook daadwerkelijk iemand voor je liggen die ontwaakt uit een coma (inclusief die naar gitaar vertaalde beklemmende piepjes van de hartmonitoren) en bij "Six Days At The Bottom Of The Ocean" voel je de angst van de bemanningsleden van de verdonken Koersk groeien als de hoeveelheid zuurstof in hun onderzeeër afneemt. Razend knap. De overgangen van gedempt naar bruut zijn op This Earth... zijn misschien wat minder pardoes dan op voorganger Those Who Tell The Truth..., maar daardoor krijgen de door elkaar lopende uitgesponnen gitaarlijnen wel meer rust om te groeien en je te raken. Ken je één moment van zwakte tijdens het ontroerende afsluiter "Your Hand In Mine" dan zal zelfs de ruwste bolster breken en zijn blanke pit tonen. This Earth Is Not A Cold Dead Place because you are listening.

File: Explosions in the Sky - This Earth Is Not A Cold Dead Place
File Under: Voer voor jaarlijsten

Bij de Grammy-awards kan zo ongeveer iedereen die maar muziek maakt een prijs winnen. Over 28(!) categorieën verdeeld zijn er 105 beelden te vergeven. Een bizar aantal natuurlijk, maar goed er moet ook een prijs te verdienen zijn voor polka liefhebbers (Best Polka Album). In Nederland maken we het vast niet zo bont dacht ik, maar één blik op de site van de Edisons leert me dat er hier ook eigenlijk veels te veel te verdelen is. Eén categorie, die bij de Grammys er wel is, mist helaas: Best Recording Package. Daarvoor zou maar één band dit jaar in aanmerking komen: De Kift. Al vanaf 1989 slaagt dit Noord-Hollandse gezelschap erin om elke keer weer te verrassen met de manier waarop ze hun Cd's opbergen. Vier voor Vier is hier op geen uitzondering. Het boekwerk is wederom uiterst bijzonder. Vier voor Vier is geënt op het toneelstuk Elisabeth Bam (uit 1928) van de Russische schrijver Daniil Charms. Op vermakelijke wijze weet de Kift een combinatie te maken tussen hun avant-gardistische, met toeters gelardeerde, rock en opera. Het contrast tussen de loepzuivere stemmen van Elisabeth en Ene (vertolkt door respectievelijk Mariecke van der Linden en Jeroen Manders) en de rauwe ongepolijste stemmen van de heren van de Kift zelf is even wennen, maar daardoor krijgt het geheel wel wat bijzonders, wat eigenlijk heel normaal is voor de Kift, maar dat terzijde en word je wel meegezogen in het verhaal van deze rockopera. Zelfs als je de muziek geen reet aan zou vinden moet je dit kunstwerk in je bezit hebben, al is het alleen maar voor op de schouw voor de pronk. En volgend jaar een categorie erbij bij de Edisons aub.

Ja hoor dat heb ik weer. Zit je naar het sprankelende nieuwe plaatje van Scram C Baby te luisteren blijft natuurlijk net dat stukje tekst de hele dag door je hoofd tollen dat je het beste niet kunt zingen in het bijzijn van je collegae. Erg lastig als dat stukje tekst gaat als volgt: "I wanna smell some pussy, show me your tits". Althans dat maak ik ervan. Niet zo heel handig om dat te zingen over gangen. Het kost me dan ook de nodige moeite om het bij neuriën te laten. Waarom? Omdat het zo'n lekker melodietje is. Daar staat Love Is Not Enough sowieso vol mee. Laat dat maar aan John Cees Smit over. Rammelend, maar verantwoord, schuift hij Scam C Baby aan bij the Pavement en Guided By Voices met zijn korte puntige liedjes die uitnodigen om mee te zingen. Aangrijpend ("I'll Explain It When You're Older") , catchy ("King Bolo") en met hier en daar lekker scherpe gitaren ("Saved By the Fuzz"). En dan altijd maar zeuren dat Excelsior alleen maar van die lieve plaatjes uitbrengt. Wat een nonsens, dat blijkt wel uit hun leukste twee van dit jaar, Caesar en deze. Alleen dat verdomde stukje tekst. Levensgevaarlijk.

File: Scram C Baby - Love Is Not Enough
File Under: Sex? Scream to me Baby!