CDbaby is een meer dan sympathiek initiatief. Als artiest kun je er je eigen beheer Cd's wereldwijd verkopen zonder al te veel kosten en met relatief hoge opbrengsten. Voordat Gary Jules een knoeperd van een hit scoorde verkocht hij hier ook zijn solo-Cd's Trading Snakeoil for Wolftickets en Greetings from the Side. Net als Jolie Holland deed met haar eerset cd Catalpa, maar deze is geheel uitverkocht bij CDbaby. Holland heeft nu na een catfight tussen platenmaatschappijen een 'echt' platencontract en de plaat ligt nu dus ook gewoon in de winkel. Gelukkig is er aan opnames zelf niets veranderd. Het zou doodzonde zijn als er aan de intieme en opmerkelijk zacht opgenomen folky liedjes gesleuteld zou zijn. Zoals het ook jammer is dat deze liedjes op Cd verschijnen. Vinyl is al te goed eigenlijk, 78 toeren bakeliet is meer op zijn plaats hier. Ruis, krassen en piepen als ware het de jaren 50. Dat past beter bij de liedjes die toevalligerwijs in deze vorm verschenen zijn. Jolie Holland nam ze op voor haar gitarist zodat deze wist waar hij aan toe was als ze samen zouden opnemen cq optreden. Maar de mensen die de liedjes in deze extreme lo-fi-vorm hoorden vonden haar spookachtige opnames zo mooi, dat Holland ze maar op deze manier uitbracht en ziedaar: uitverkocht op CDbaby, platencontract op zak en lovende woorden van Tom Waits en Victoria Williams . Kan je slechter vergaan met een stel demo's, dunkt me.

File: Jolie Holland - Catalpa
File Under: Lo-fi Folk

Lichten gedimd, kaarsen aan, de fles whisky stond klaar, volumeknop niet te ver naar rechts, rust in de rest van het huis. Perfecte omstandigheden om te genieten van een nieuw werkje van Mark Lanegan. OK, het is maar een EP van 30 minuten, maar iets is beter dan iets. Field Songs is immers al weer van mei 2001 en dat is veel te lang geleden. Nog voor ik maar een keer van mijn glas kon nippen, overdonderde Lanegan me al. Niets geen verweerde, maar kalmerende stem over stemmige muziek. Furieus en grimmig trapt Here Comes That Weird Chill af met "Methamphetamine Blues", zoals Tom Waits zijn Mule Variations aftrapte met Big in Japan. Dat Lanegan het rocken nooit verleerd was bleek wel uit zijn bijdragen aan de laatste Cd's van Masters of Reality, Queens of the Stone Age en Twilight Singers, maar op zijn solo-Cd's koos hij tot nu toe toch meer voor ingetogen mix van blues, folk en zelfs country. Het is even wennen als je het dit niet verwacht had, maar toch, Lanegan verrast aangenaam met deze sterke EP. Waarop ook nog plek is voor een cover van Captain Beefheart's "Clear Spot" en voor het meer in de lijn van de vorige solo-cds liggende "Lexington Slow Down". Dit belooft niets dan goeds voor de 'echte' Cd Bubblegum die dit voorjaar in de schappen komt te liggen.

File: Mark Lanegan - Here Comes That Weird Chill
File Under: Sterk zoethoudertje

Gelukkig, ik ben niet de enige die er last van heeft. Anderen vertrouwden mij toe bij het draaien van de nieuwe Air Talkie Walkie ook visioenen te krijgen van met softfocusfilter gefilmde soft pornobeelden. Nee ik noem geen namen. Allemaal heel netjes gefilmd hoor, je ziet niets. Wees niet bang. Het is allemaal wel afstandelijk in die beelden, maar nooit plastisch. En zelf kom ik er niet in voor. Blijkbaar associeerden de heren van Air hun muziek zelf ook wel met dit genre films en doen dan ook geen poging dit te ontkennen. Sterker nog, de wonderschone single "Cherry Blossom Girl" gaat zelfs over een vrouw die het schemerige wereldje van de sexfilm industrie instapt. Groot verschil met de twee 'echte' voorgangers, Moon Safari en 10,000 Hz Legend is dat op Talkie Walkie de heren alle vocalen zelf voor hun rekening nemen. Dat is wel even wennen. De heren Nicolas Godin en Jean-Benoit Dunckel zijn nou eenmaal geen Beth Hirsch, Beck of Jason Falkner. Hoe goed, en dat is echt goed goed, Talkie Walkie ook is, toch blijf ik het gevoel houden dat de loden last van het briljante debuut ondertussen een te zware last is voor de heren. Ze lijken gelukkig de illusie ooit nog eens die plaat te overtreffen laten varen en doen gewoon waar ze goed in zijn: mooie lome lichtvoetige electro-pop liedjes schrijven en via sublimial messages beelden in mijn hoofd te toveren.

Krijg nou wat! Snel het hoesje erbij pakken. Oh nee, nu is het al wat minder. Het leek er toch echt eventjes op dat Tori Amos voorbij kwam in de eerste minuut op de nieuwe plaat van Isildur's Bane en daarna Paula Cole. Dat zou toch eens wat geweest zijn! Je ziet het zo voor je tijdens het wekelijkse bandoverleg: "Zullen we voor Mind Vol. 4: Pass voor het eerst in 20 jaar Isildur's Bane maar eens gebruik maken van zang? Mind staat immers voor Music Investigating New Dimensions " De één verslikt zich in zijn koffie, de anders krijgt spontaan de slappe lach, maar na wat geouwehoer heen en weer komen ze toch tot de conclusie dat het wel weer een uitdaging is om de zang als instrument in te passen. Laten we dan gelijk maar voor het beste gaan wat beschikbaar is. Wie heeft de nummers van Tori Amos, Paula Cole en Peter Gabriel bij de hand? Niemand natuurlijk. En daarom doen Mariette Hansson, Anna Lönnberg en Christof Jeppsson de zang en zij doen hun werk meer dan voortreffelijk. Zelfs zo goed dat je je af gaat vragen waarom Isildur's Bane deze stap niet veel eerder genomen heeft. Niet dat hun vorige werk niet goed was. Integendeel zelfs. Op Mind Vol. 4 is het alleen door de vocalen allemaal beter in balans. Het is als Peter Gabriel die in zee gaat met symfo muzikanten die wel in zijn voor een avontuurtje en lange neus maakt naar de saaie pieten die Genesis geworden zijn.

File: Isildur's Bane - Mind Vol. 4: Pass
File Under: Music Investigating New Dimensions, maar je mag ook klasse symfo zeggen

Muziek is geluid, maar niet alle geluid is muziek. Wanneer houdt iets op muziek te zijn en is het alleen nog maar een vergaarbak van geluid? Lawaai of ruis? Charalambides tast sinds 1991 de grenzen af van muziek en ruis. Tom en Christina Carter maken, soms vergezeld van derden, verstilde bijna angstig makende... tja wat eigenlijk? Muziek toch wel. Unknown Spin is het resultaat van sessies die het duo Carter gehouden heeft met Heather Murray en was oorspronkelijk alleen maar beschikbaar via hun eigen label, maar komt dankzij Kranky binnen ieders handbereik. Maar of iedereen hierop zit te wachten? Nee, dat niet. Niet veel mensen zullen de beklemmende engelachtige(?) klanken van Carter en Murray "Skin of Rivers" of uit de andere drie nummers verdragen en af zullen doen als ruis of gemurmel. Laat staan dat ze de breekbare mix van geïmproviseerde akoestische en elektrische gitaren kunnen verdragen of zelfs waarderen. Het lijkt allemaal los zand en op goed geluk op plaat gezet misschien, maar ondertussen is het als je het toelaat én verdraagd rustgevend en verslavend tegelijk. Pijn aan je oren van de ronddolende noten van de ene en hypnotiserend door de aanhoudende melodie van de andere gitaar. Voor velen ruis en irritant, voor enkelen muziek en boeiend.

Om te groeien als band moet je niet alleen maar rondhangen in je oefenruimte op vaste avonden in de week. Daarvoor moet je ook de bühne op. En liefst veelvuldig. Maar ja om veel op een podium te kunsten te kunnen vertonen is het toch wel een groot pré als je een goede plaat achter de hand te hebt en een goede plaat afleveren lukt beter als je veel op het podium gestaan hebt. Zie daar een probleem. Er zijn nogal wat bandjes die jarenlang ronddolen in deze vicieuze cirkel en er niet uit weten te breken. Soda P is dat wel gelukt. Green Lizard zag het potentieel van deze Amsterdammers (maar van oorsprong IJmonders), trok ze uit hun cirkel en zette ze 25 optredens lang in hun voorprogramma. En zie daar het werpt zijn vruchten af: Downbuilt staat als een huis. Strak, hoekig en eigenwijs en blij vlagen zelfs briljant. Messcherp gelegd door Corné Zwetsloot (Seesaw). Beetje emo, beetje indie, beetje post-rock, in ideale mix. Fireside, Karate, Fugazi in het achterhoofd. En Blonde Redhead waar hij zo graag een keer met haar naar toe zou willen, ondanks dat het over is. Dat wordt wel een eindje reizen. Londen is het minst ver weg volgende maand. Misschien komt het dan nog weer goed? En laat haar vooral ook Downbuilt horen, want dat voelt goed.

File: Soda P - Downbuilt
File Under: Emo post-rock

Elke zichzelf respecterende coverband heeft een nummer van Deep Purple op het reportoire staan om de tent op de kop te zetten. Aan "Child in Time" durven de meesten zich gelukkig niet te wagen, maar "Smoke on the Water" kwam bijna zo vaak voorbij dat het bijna vervelend werd. Live zulke nummers spelen gaat nog wel, maar ze vast leggen in de studio is wel andere koek! Dat blijkt deels ook wel op Blackmore's Castle - A Tribute to Deep Purple / Rainbow. Een band die denkt de loeistrakke en bijna altijd zonder opsmuk spelende Ian Paice te kunnen vervangen door iets neigt richting drums uit een doosje heeft het niet echt goed begrepen. Daar lijdt de uitvoeringen van "Lazy" en "Highway Star" teveel onder, ondanks het verzorgde gitaarspel van Jason Richardson in de eerste en de aardige uitvoering van Winterlong teveel onder. Wel grappig om te constateren dat een gewaagde uitvoering van Rainbows' "Man on the Silver Mountain" niet hier onder leidt, maar goed op Ritchie Blackmore's Rainbow zat dan ook niet Paice achter de drumkit, maar Gary Driscoll. Dat scheelt blijkbaar toch? Een beetje verwarrend is het ook wel om, het nederlandse, Arabesque "Stargazer" te horen doen. Daar staat een vrouw achter de microfoon immers en dat is andere koek dan Ronnie James Dio! Verwarrend, maar wel interessant. Al met al zijn gelukkig niet vooral nummers die klakkeloze kopieën zijn van de uitvoeringen van Deep Purple en Rainbow en dat maakt deze Tribute prima beluisterbaar. Op een klakkeloze kopie zit toch niemand te wachten? Daar zijn Best Of... voor.

File: Blackmore's Castle - A Tribute to Deep Purple / Rainbow
File Under: Aardige tribute

Sophia zal voor mij altijd verbonden blijven met dat memorabele voorprogramma van Live in Paradiso. Na vier nummers en een bak ellende sloeg Robin Prober-Sheppard zijn akoestische gitaar aan gort en stapte briesend het podium af. Zeg nou zelf, zo'n optreden is nou niet echt goede reclame en ik liet Sophia dus voor wat het was? Voor die desinteresse werd ik later flink gestraft. Ik moest behoorlijk bloeden om de twee platen van The God Machine aan te kunnen schaffen. De drie eerdere Cd's van Sophia (Fixed Water, The Infinite Circle en de live-cd De Nachten zijn gelukkig nog gewoon te koop. Deze stonden vol (prachtige) kale verstilde melancholie. Op People Are Like Seasons kies Prober-Sheppard duidelijk een ander (afwisselender) pad en dat is wel even wennen. Ook op deze Cd staan ingetogen nummers in de lijn van de vorige Cd's ("Swore To Myself" , "Another Trauma", "I left You"), maar in het grootste deel van de nummers kruipt Sophia sneaky richting alternatieve pop/rock (vreest niet, het is niet richting Live) met een venijnig scherp randje, met "Desert Song no.2" als hoogtepunt. People Are Like Seasons laat er overigens geen twijfel over bestaan welk seizoen bij Sophia hoort: de herfst, afwisselend dagen met aangenaam zonnetje, grauwe dagen met motregen.

File: Sophia - People Are Like Seasons
File Under: Herfst Pop/Rock

Over Spinvis zullen sommige mensen het wel nooit eens worden. Wie zegt 'gaat wel' wanneer naar een mening over Spinvis wordt gevraagd, heeft nooit goed geluisterd. Vindt je hem briljant, dan ben je blij met zowel de CD als met de DVD Nieuwegein aan Zee. De CD is een mooi verzamelaarsdingetje, gevuld met live-opnames, een lastig te verkrijgen song ("Een nagemaakte gek"), de uitgewerkte tune van de tv-serie Najib en Julia ("Het laatste wonder") en "Kindje van God", oorspronkelijk bedoeld voor de 3voor12-site. Daarnaast vindt de fan een live registratie van het Spinvis Ensemble. Erik de Jong heeft als ware hij de nederlandse Ry Cooder een blik bejaarden opengetrokken en deze aangevuld met muzikanten uit zijn eigen omgeving (dixit de Spinvis-hater). En inderdaad, verzucht de fan, zovaak draai ik die live-opnames nu ook weer niet. Leuk, het Belgische Lais dat de vocalen doet bij Astronaut, maar vooral als je er bij was. De DVD, daar heeft de fan meer aan. Die vindt naast een documentaire over het verschijnsel Spinvis een Fundgrube aan plaatjes, clips (waaronder spontaan toegestuurde kunstacademieprodukten) en rariteiten. En voor ieder ander is er de documentaire: Spinvis verklaard, ook voor leken en mensen die dezenuwen krijgen van zijn teksten en de muziek onzinnig gefrobel vinden. Of eclectisch, maar voor de Spinvis-haters zal dat hetzelfde zijn.

Trek de Corona's (liefst de halve literversie) maar uit de koelkast en ontdoe ze van hun kroonkurk. Het is weer feest in de woestijn! Of, beter misschien, in de oase. Orquesta Del Desierto heeft namelijk haar tweede CD, Dos uitgebracht. En ook al suggereert deze naam misschien een hoog stonerrock gehalte en versterken namen als Pete Stahl (Wool), Dandy Brown (Hermano) en Mario Lalli (Fatso Jetson) dat idee alleen maar (Alfredo Hernandez (Kyuss) erbij had het nog erger kunnen maken, maar die speelde alleen mee op de eerste CD), toch hebben we hier echt niet te maken met moddervette zompige gitaren en het schroeiende geluid van de woestijn. Orquesta Del Desierto pakt het allemaal een stuk luchtiger aan. Dos opent zelfs latinopercussie en smakelijk Tiajuana Brass-achtig blaaswerk in "Living Without Colour" en lardeert ook andere nummers hiermee. De ongedwongen nummers vol rustig groovende, grotendeels akoestische, gitaren en de relaxte, een beetje op Masters of Reality's Chris Goss gelijkende zang, maken Dos tot een ideale plaat voor een avond aangenaam vertoeven in de oase met een koude fles Corona na een dag van verschroeiende hitte in de woestijn. Wat doen we nog in dit kille miezerige weer hier in Nederland?

File: Orquesta Del Desierto - Dos
File Under: Coole Corona Rock

Als een band onderdeel uitmaakt van de 'ondergrondse' muziekscene in Rusland, hoe groot is dan de kans dat je er ooit wat van zult lezen/horen hier in Nederland? Klein. Kleiner misschien nog wel dan de kans dat je een bandje van de Silent Minority Sampler met Nederlandse underground zult horen in Rusland. Ole Lukkoye heeft als nadeel ook nog eens dat hun website alleen maar in het Russisch is. Daar wordt je ook niet veel wijzer van. Toch is hun compilatie van muziek uit de jaren 89-91 die uitgebracht is onder de titel Dream of the Wind zeker de moeite waard om eens op te snorren. Zou je dat niet erbij verteld worden dan had je dat tijdsinterval overigens nooit geraden. Dream of the Wind klinkt namelijk aardig tijdloos of, beter misschien, pikt t.o.v. de opnamemoment invloeden uit zowel heden als toekomst. Jaren 80 keyboards (Simple Minds-geluid in "China"), opzwepende gekte a lá het Finse Circle ("Ikar's Flight"), maar ook flink wat art-rock-trekjes (uit de ruif van Faust). Dream of the Wind weet op knappe wijze ambient te combineren met experiment en etnische invloeden, wat maakt dat je bij elke draaibeurt weer nieuwe ontdekkingen doet. Eigenlijk zijn dat de leukste plaatjes, want die blijven spannend en vervelen niet snel.

File: Ole Lukkoye - Dream of the Wind
File Under: From Russia.......with love