Hoe vreemd- en vooral veelsoortig de Belgische bandjes uit de Antwerpse en Gentse school van midden jaren negentig ook waren, geen een glipte me steeds zo als fijn zand door de vingers als Thou. Van het nog op het roemruchte Brinkman verschenen Une Poupe Pur M'Amuser tot de laatste, op het mij onbekende Handelsbeurs Records verschenen I Like Girls In Russia, ik weet niet zo goed wat ik er mee aanmoet. Is het te lieflijk, mist het teveel scherpe randjes, haken en ogen of is het iets anders? U zegt het maar. Geen enkele plaat vind ik slecht, hun tweede - Hello in this Sun - vond ik zelfs erg goed. Maar slechts zelden heb ik ook die plaat nog uit de kast gehaald. En ruige momenten, gruizige gitaren en vreemde hooks hebben ze steeds weer gebruikt. Misschien dat het de combinatie is van deze elementen met de zangstemmen van Bart Vincent en Does de Wolf, die niet bij mij werkt. Het idiote is: elke keer dat ik een plaat van ze draai, vind ik het erg goed. Maar als je me vraagt om afzonderlijke liedjes te benoemen, moet ik niet thuis geven, iets dat me zelfs bij de oneindige hoeveelheid releases waar Rudy Trouvé bij betrokken is, redelijk lukt. Weet u wat: koop en beluister hun laatsteling, I Like Girls in Russia en schrijf uw eigen recensie.

Oei! If You Lose It is er eentje uit het hokje emo-lite en dan wordt het oppassen. Want emo-lite wil ook nog wel eens een zak gebakken lucht blijken te zijn. Of een ballon die langzaam leegloopt en nutteloos achterblijft. Last Days of April begeeft zich op het randje. Je voelt een album lang de naald af en toe zachtjes de spanning verhogen. En de ballon blijft net heel bij If You Lose It. En daar heb je het ook mee gezegd. Vederlichte vocalen die hangen ergens tussen The Fire Theft's Jeremy Enigk en Dinosaur JR's J Mascis, maar missen de spanning en intensiteit van deze twee. Net als de liedjes. Deze zijn gewoon domweg niet zo goed als op voorgangers Ascend to the Stars, laat staan als op Angel Youth of Rainmaker. Daar kan de productie van Per Gunnerfeldt (Fireside) ook niets aan veranderen. Misschien is hij er zelfs wel de oorzaak van dat de plaat wat minder is dan zijn voorganger, want ook productietechnisch vind ik If You Lose It een beetje vlak al zou je ook kunnen horen dat Gunnerfeldt veel open ruimte laat als je het positief wilt zien. Dromerig kabbelen de nummers langs je heen en zijn bijna allemaal te flets van kleur. Daar veranderen de van tijd tot best catchy gitaartjes niet zo heel veel aan helaas. Last Days of April staat op het randje, rechts ligt nog één mindere plaat en dan volgt het ravijn, links liggen mooie voorgangers. Heren hier is een landkaart. Links aanhouden en andere route uitstippen. Dan komt het wel weer goed.

File: Last Days Of April - If You Lose It
File Under: Emo-lite

Vorig jaar verraste Mist aangenaam met haar debuutplaat We Should Have Been Stars. Sindsdien ging het hard met deze Amsterdammers....maar helaas niet in Nederland. In Spanje was de band zelfs op de buis te bewonderen. Dat klinkt misschien minder raar als je weet dat Mist haar platen uitbrengt op het Spaanse Astros Discos-label. Maar het blijft niet bij Spanje. In mei vliegt Mist de plas over naar Zuid-Amerika voor een tour door Argentinie, Mexico en Chili. Waarom dan niet in Nederland vraag ik me af? Onbegrijpelijk vind ik het, want als er plaats is voor die fijne Excelsior-bandjes (vooral Bauer comes to mind!) met hun mooie popliedjes, waarom is er dan niet ook wat meer plek voor deze groep rond Rick Treffers die ook uitblinkt in het schrijven van, zeker ook qua kwaliteit, dit soort nummers. Als zoethoudertje tot er een opvolger is voor We Should Have Been Stars (niet voor begin 2005 zeg men) is er nu de EP Dangerous Words met drie nieuwe nummers. Spijtig alleen dat de EP wat vertraagd is, want "Christmas with Me" had niet misstaan onder de kerstboom. Tintelfrisse vervanger van al die belegen en doodgedraaide Sky-Radio-nummers. Naast de nieuwe nummers staan op de EP ook nog twee smaakvolle remixen van "We Should Have Been Stars" (Noizlabs) en "Fade In Fade Out" (Freiband) die zijn in de lijn van de originele versies liggen, maar wel een fijne draai geven aan deze. En dit voor slechts E6, je weet niet wat je ehhh Mist

File: Mist - Dangerous Words (EP)
File Under: Zoet zoethoudertje

"Wat laat je me nu weer voor rotzooi horen?", zei vriend h. Zelden reageerde hij zo heftig op een Cdtje dat ik hem voorschotelde. En dat opdienen van nieuwe muziekjes gebeurt nogal regelmatig. We oberen (en ouwehoeren) wat af. Waarom had ik eigenlijk verwacht dat vriend h Bauer's derde plaat Baueresque wel op prijs zou stellen, zit ik me nu af te vragen. Terwijl ik weer vol genoegen naar deze heerlijke cheezy Cd van Berend Dubbe en Sonja van Hamel zit te luisteren. Dat hij het, eveneens cheezy, maar wel erg lome en misschien inderdaad minder avontuurlijke, Air niet kon waarderen en afdeed als "Eerst en vooral saai en nikserige gebakken lucht", daar kon ik me nog wel wat bij voorstellen. Maar nu had ik toch wel een andere reactie verwacht. Misschien was ik wel even niet scherp door het gelukzalige (" lenteochtendnevelsmeteensprankelendzonnetje") gevoel dat de mooie op hun zolderkamer in elkaar geknutselde liedjes bij mezelf veroorzaakten. Op het oog simpele, basale liedjes, maar schijn bedriegt vaak. En zeker in deze. Af en toe moet ik zelfs aan de Carpenters in een 2004-jasje denken, waarop vriend h terstond bromde: "Carpenters zijn in ieder geval minstens zo erg". Zowel Sonja als Berend is gezegend met een aangename stem. Sonja lijkt af en toe zelfs wel een beetje op Susanne Vega. Samen knopen ze op Baueresque op kunstige wijze de draadjes van drie decennia pop tot een eigen geluid. Nee, ik weet het wel zeker. Deze keer ligt het eens niet aan mij, maar aan vriend h. Hij wil gewoon niet horen hoe mooi deze plaat is.

File: Bauer - Baueresque
File Under: Rotzooi? Egnie h, egnie!

Goddomme houd op! Dat waren de woorden in mijn hoofd tijdens de eerste veertig seconden van deze Cd. Neurosis & Jarboe (ex Swans)) begint namelijk met een pieeeeeeeeeeeeeep. En dat doet zeer aan je oren als je je diskman op een te hoog volume hebt staan. Het zal wel het opladen van de machinerie zijn wat je hoort, want na die veertig seconden zijn de accu's vol en neemt deze gelegenheidscombi je een uur lang flink te grazen. Het is angstaanjagend om Jarboe eerst eindeloos repeterend te horen zingen "I tell you if God wants to take me, me he will" om vervolgens het gehijg van haar aan te horen alsof ze, opgezweept door de bonkende tribal drums, inderdaad bereden wordt door Hem, Waarbij je het vermoeden krijgt dat niet Hij de baas is maar zij de touwtjes strak in handen heeft. Het zet wel de toon voor de rest van de plaat. Je gemoed wordt ook na deze heftige opener regelmatig behoorlijk op de proef gesteld. Met beangstigende intensiteit kreunt, steunt, krijst, fluistert en overschreeuwt Jarboe zich over het kille ruwe granieten fundament van Neurosis. Af en toe vrees je even voor haar stem en of je niet snel bedolven zult worden door haar maaginhoud als ze van pijn kermend "Erase" naar een einde schreeuwt. Meesterlijk! Wonderbaarlijk ook hoe deze plaat klinkt als een geheel als je je bedenkt dat Neurosis en Jarboe zich geen moment samen in de studio bevonden hebben. Goddomme wat heavy, intens en geweldig. Goddomme ga dooooor!

File: Neurosis & Jarboe - Neurosis & Jarboe
File Under: Heavy shit!

Zijn drones outdated? Kan shoegazing anno 2004 nog wel? Of was dat iets van pak-em-beet rond 1995? En nog wat eerder. Verjaart zo'n genre? Shoegazers zijn toch wel van alle tijden? Fiel Garvie is in ieder geval diep geworteld in die tijd. Met Leave Me Out Of This zal Fiel Garvie er in ieder geval niet aan ontkomen om vergeleken te worden met bands als the Cranes, Lush cs. Deels grijpt het ook nog wat verder terug tot de tijd van Velvet Underground and Nico, wel een nette versie dan. Zangeres Anne Reekie is hier natuurlijk voor een groot deel de oorzaak van met haar hijgerige stem, die af en toe zelfs klinkt als het kleine zusje van Sinead O'Connor. Dromerig, beetje naïef zweven de liedjes je tegemoet en zingt Reekie je bezwerend toe. Toch is het niet een en al onschuld. Eeuwige dromers kunnen ook venijnig zijn! In "Talking A Hole In My Head" laat dit grotendeels rustig voortspinnende poesje toch even een keer flink haar nagels zien en zet die even flink in je handen. Maar als je haar vervolgens weer op haar favoriete plekje tussen de oren kriebelt keer de rust weer snel terug en spint ze rustig verder en jij geniet van haar zachte huid, maar bent wel gewaarschuwd. Al die bands uit de jaren 90 mogen dan inmiddels opgedoekt zijn of verworden zijn tot lachertjes van zichzelf, als Fiel Garvie met Leave Me Out Of This in ieder geval iets bewijst is het wel dat shoegazing eigenlijk helemaal niet verjaart.

File: Fiel Garvie - Leave Me Out Of This
File Under: Shoegazer dreampop

Op het platteland (je weet wel als je na Utrecht de wildernis intrekt) is Bingo een extreem populaire sport. Het volk trekt er van dorp tot gehucht om in de plaatselijke kroegen enorme massa's geld te verbrassen en huiswaarts te keren met een koffiezetapparaat of als je geluk hebt een stukje nepbont. En dan heb je altijd van die randstedelijke luizen in de pels die daarop gaan jagen. Een groepje van dat bingo's afstropende uitschot heeft zich rond 1995 verenigd en bleek naast boerinnetjes beroven nog een gezamenlijke hobby te hebben: muziek. En dan vooral een liefde voor overzeese muziek uit een ver verleden. Natuurlijk vooral grotestadsmuziek: Velvet Underground, Kinks. Het mocht natuurlijk niet te veel opvallen dat zij werkelijk bingotrappers waren, dus kozen ze de meest voor de hand liggende naam: Bingo Trappers. Om nog minder verdacht over te komen zorgden ze op een slinkse wijze ook nog eens voor een overzeese platendeal. En daar oogstten ze nog niets anders dan lof (en een beetje succes) ook! Nu durven ze. noodgedwongen overigens, het weer aan om op een Nederlands label (Muze) een album, No Smoking, uit te brengen. Rauw en huppelend is het het grote stadsgevoel van de Velvets en het dandy gevoel van de follower of fashion op Waterloo Station in een trendy lekker meezingbaar lo-fi jasje gegoten. Uitgekiend heren, strak uitgekiend!

File: Bingo Trappers - No Smoking
File Under: Grotestads Lo-Fi

Er zijn er veel van. Van die mensen die elke Excelsior-release bij voorbaat al terzijde schuiven als zijnde saai en slaapverwekkend. Zonder ook maar de moeite te nemen om te luisteren. Die kunnen hier stoppen met lezen. Want in wat volgt zul je niet lezen dat de nieuwe Daryll-Ann-Cd, Don't Stop plots beukt en scheurt. In tegendeel zelfs. Maar mooi is'ie wel. Neem nou alleen al de subtiele manier waarop de plaat opent met "Freeway" waarin Leonard Cohen en the Byrds doorgalmen. Je wordt bijna gedwongen om naar je stereo te lopen en deze harder te zetten zodat je Don't Stop als vanzelf op het juiste volume gaat luisteren. Slimme zet, want het op "Freeway" volgende "When War Is Over" (met prachtig gitaarwerk overigens) moet namelijk ook lekker door de kamer schallen, zodat de band lekker dichtbij klinkt. Het woord bandplaat duikt sowieso veelvuldig op in de grijze massa. De sfeer is dan ook wel totaal anders dan op Trailer Tales, je hoort de band als het ware samenspelen. Misschien omdat Don't Stop lichtnostalgische variaties op klassieke popvormen heeft, en meer variatie dan de sing/song-varianten op Trailer Tales? Schreef een van de broers Paulusma (jij kunt ze vast wel uit elkaar houden) Trailer Tales zo ongeveer in zijn eentje, nu doet Anne Soldaat zelfs leadzang op een aantal nummers. En dat zijn niet de minsten: "Wild Side Brother" is misschien wel het hoogtepunt van deze CD. En nog beukend en scheurend ook. Hebben die Excelsior-haters het twee keer mis. Oh, heb je toch verder gelezen? Nou doe eens gek en ga ook nog eens luisteren.

File: Daryll-Ann - Don't Stop
File Under: Don't Stop The Music

Een bandnaam zegt soms al veel. Als er "The" voor de naam staat verwacht ik iets ruigs. Als de band zelf dan ook nog "Stilettos" heet dan moet het nog wel ruiger zijn. The Stilettos stellen hierin niet teleur. Deze Nederlandse band maakt zogeheten punkrock met naar eigen zeggen muzikale referenties naar 69 Charger, The Skidmarks, Green Hornet en New Bomb Turks. Als je deze bands kent zit je inderdaad behoorlijk in de richting. De drie heren brengen heftige gitaarriffs ondersteunt door opzwepend rammelende drumpartijen. Hier overheen wordt de zang geschreeuwd. Dit klinkt wat over de top. De stembanden van zanger Armand zouden hier wel eens niet heel erg blij mee kunnen zijn. Er wordt gelukkig wel een extra dimensie toegevoegd aan de nummers door het gebruik van achtergrondvocalen en soms een heerlijk dampende bluesharp. De nummers liggen over het algemeen goed in het gehoor en gaan recht op hun doel af. Precies zoals het bedoeld is dus in het genre. Het is echter al wel vaker gedaan, en misschien ook wel beter. Dit maakt de cd met 12 cuts (nummers) een kleine 25 minuten lang voorspelbaar gemeen. Live kon alles echter wel eens op zijn plaats vallen. YeahYeahYeahYeah!

Heerlijk is dat, je zet een Cd (Married Alive) op, de zon gaat schijnen, glimlach op je gezicht en een humeur dat opklaart. Het is een gave die niet veel bandjes hebben, maar met een bandnaam als The Mood Elevator ligt het natuurlijk wel aardig voor de hand dat dit wel gaat gebeuren. Zeker als Brendan Benson meelift. Zijn Lapalco uit 2002 was (en is dat nog steeds overigens) dan ook briljant. Op de tour die volgde op die plaat werd hij begeleid door the Well-Fed Boys met daarin Chris Plum. In The Mood Elevator zijn de rollen omgedraaid: Benson begeleidt Plum, die de nummers grotendeels schreef. Toch is zijn oude klasgenootje Benson all-over Married Alive. Natuurlijk is zonneklaar waar ze de mosterd vandaan halen en daar draaien ze zelf ook niet omheen: Kinks, Beach Boys, Elvis Costello, XTC. Allemaal overduidelijke inspiratiebronnen. Het gaat er echter niet alleen om wat je inspiratiebronnen zijn, maar vooral ook gaat het er om wat je er mee doet. En laat dat nou maar aan Plum cs. over. Net als de vaak met Benson samenwerkende Jason Falkner verpakken ze hun kunsten in bondige aanstekelige powerpop-liedjes vol met geinige, af en toe tikkie naieve, teksten (Oh I looked "baby" up in the dictionary. I'll tell you what it didn't say. Someone who runs away... when I love her'). Goed voor een glimlach, ondanks al haar treurigheid. En bovendien een doorbrekende zon.

Als mensen een uitdaging zoeken, vinden en aangaan, dan is dit lovenswaardig. Maar een uitdaging aangaan wil natuurlijk nog niet zeggen dat het resultaat altijd geslaagd is. Lambchops' Kurt Warner zocht en vond zijn uitdaging in het elke dag schrijven van liedjes. Vanaf de zomer van 2002 tot het einde van de daarop volgende winter stortte hij zich op deze uitdaging. Geen idee of deze prestatie goed is voor een vermelding in het Guinness Book of Records , de platen die het opgeleverd heeft komen daarvoor in ieder geval niet in aanmerking. Zeker Aw C'mon is van tijd tot tijd bijna slaapverwekkend. Zo'n plaat die je op repeat zet tijdens een avond lang dineren met vrienden, maar waar de muziek niet de storende factor mag zijn. Geen Sky Radio dus, want daar komt altijd wel iets langs dat irriteert, of wel een wel hele beroerde plaat ofwel reclame. Aw C'mon blinkt uit in georkestreerde veilige liedjes die in een rustig tempo voortkabbelen en waarin Warner zingt als ware hij de blanke Barry White. Het instrumentale "Timothy B. Schmidt" redt de plaat nog een beetje. No, You C'mon lijkt wat dat betreft een stuk lekkerder af te trappen, met in "Sunrise" eindelijk eens iemand die hamert op zijn electrische gitaar, maar helaas is het van korte duur. Het tempo ligt iets hoger, maar het krijgt pas echt pit in "About My Lighter", waarin de geest van Lou Reed ronddoolt en het afsluitende uptempo "The Producer". Deed Warner dit maar wat vaker. Het is prijzenswaardig dat Warner de uitdaging aangegaan is, het resultaat valt tegen.

File: Lambchop - Aw C'mon / No, You C'mon
File Under: Diner-Cds-met-oprispingen

Kijk. Als ik zo eens naar beneden kijk dan zie ik ook dat ik de "30 something" bereikt heb. De jarenlange training met bier en bitterballen begint gevolgen te krijgen. Maar voor het echt uit de hand gaat lopen komen De Heideroosjes gelukkig met Sinema. 16 pareltjes om weer eens lekker door de kamer te pogo'en. De ingrediënten zijn gelukkig weer hetzelfde. Roelofs en zijn mannen verpunken hun maatschappijkritiek op een verantwoorde manier waarbij ondertussen plaats is voor een gezonde dosis ongein. De nadruk ligt op Engelstalige nummers, maar ook het Nederlands (de geniale meebruller "Damclub Hooligan") en het Duits worden niet vergeten. En als bonus een zootje Afrikaanse talen! De nummers zitten stuk voor stuk goed in elkaar en scheren soms dicht langs hardcore, emo en degelijke metal. Je zou kunnen roepen dat De Heideroosjes eindelijk volwassen zijn geworden, maar dan doe je ze te kort. Als eeuwig jongblijvende olifanten blijven ze vrolijk door de porseleinkast stampen. Roelofs is wel beter in het engels gaan zingen. Over "Stuff you don't wanna know, but we tell you anyway..." Maar dat zien we door de vingers. En stuiteren lustig verder door de kamer. Op de zoveelste Heideroosjesplaat. De Heideroosjes, de Ramones van Nederland. En dat is een compliment. (en speuluh! maar weer!)

File: Heideroosjes - Sinema
File Under: 1, 2, 3, 4!

Mike Oldfield zette achterop het boekje van Amarok een health warning: "This record could be hazardous to the health of cloth-eared nincompoops". Tikkie overdreven. Al zullen er mensen zijn die Oldfield zelf een nincompoop (druiloor) vinden en hem zelf naar de dokter willen sturen (wat zijn advies is om te doen als je lijdt aan cloth-eared nincompops conditions). Bij Hella zou zo'n health warning ook niet misstaan. De heren Hill (drum) en Seim (gitaar) een plaat lang uitzitten vergt namelijk nogal wat van je. Heel wat meer dan dat roodwitzwarte gitaar/drum duo dat in 2003 zo over het paard getild werd met hun, imho, tegenvallende olifant. Nee dan The Devil Isn't Red! Het lijkt er vaker op dat er een octopus achter het drumstel zit en een ander gitaar bespeelt dan een normaal mens met een paar armen en benen. Zonder echt uit de bocht te vliegen zitten de twee elf ronden in een Formule 1 tweezitter en trekken samen aan het stuur. Bijna nergens wordt maar de minste intentie gewekt om melodieus te zijn en een catchy liedje neer te zetten. Alles beukt en rammelt heerlijk abstract tegen elkaar. De latere King Crimson (in hun dubbeltrio tijd) is er lief bij vergeleken? Nou bijna wel, zeker omdat het hier om een duo vrije geesten gaat. En die vrije geesten hebben wederom een monster (elfkoppig in dit geval) van een math-rock plaat afgeleverd.

File: Hella - The Devil Isn't Red
File Under: Monsterlijke Math-rock

Dat verzin je toch niet als bandnaam: "The Legends"? Of beter, dat verzin je alleen als je veertien bent en je je eerste bandje opricht. Nou deze Zweden zijn geen veertien meer en dit is ook niet hun eerste bandje. Ze hebben deels al hun sporen verdiend in de (Zweedse) indie-scene. Ze zijn maar liefst met zijn negenen (vraag me niet waarom er maar acht leden op de hoes staan), waarvan drie dames alleen maar ingeschakeld worden voor handjeklap en achtergrondzang. Dat kan toch ook met computers denk je dan. Gelukkig zijn ze daar niet ingetrapt, want het handjeklap is de schattige rode draad door deze retro indiepopplaat. Door het hoofd schieten namen als Jesus & Mary Chain, Caesar's Palace, shoegazer (met gepoetste schoenen, dat wel), Motown, Engelse beat begin jaren 60, maar ook Marillion. Marillion? Ja óók Marillion. En wel de plaat Afraid of Sunlight en dan de track "Cannibal Surf Babe" om precies te zijn. Dat komt vooral ook doordat de zang op Up Against The Legends wel Steve Hogarth-achtige trekjes heeft. Maar dan wel met een rauw groezelig randje natuurlijk! want we hebben hier natuurlijk niet te maken met degelijke Engelsche symfo-rockers, maar met trendy Zweden, maar legendarisch? Hmmm, dat moet nog maar blijken.

File: The Legends - Up Against The Legends
File Under: Indie-handjeklap-Pop

Het maakt niet zoveel uit of je nou wel of niet van jazz houdt. Zet je 4 Walls tweede cd Which Side Are You On? op, dan zit je binnen een nummer met oren op steeltjes. Bij liefhebbers van het betere knettergekke avant-garde jazzgebeuren zullen die steeltjes weldra meedeinen op de bizarre wendingen en draaikolken van de heren Ex, Minton, Vatcher en Weston . Zij zijn wel een tijdje zoet binnen de vier muren. Een beetje avontuurlijke popliefhebber zal eerst half omver geblazen worden, maar toch uiteindelijk achteroverleunend met open mond kijken en genieten van het imposante gevecht tussen akoestische bas, drum, piano en stem. De rest heeft pech en zit gevangen. Er is geen deur. Geen nooduitgang. Alleen muren. Vier. Paniek, walging, frustratie en gekte maken zich van hen meester. Zonder dat ze het zelf door hebben, zijn ze tot acteurs worden, begeleid door deze hokjesloze jazzsupergroep. Alsof het niets is passen de vier heren hun muziek aan aan de wanhopigen die alles proberen om deze maniakale kamer gevuld met melodie en noise te ontvluchten. Ze jagen ze op en spelen met ze als een leeuw met zijn prooi. Na 11 nummers vallen de opgeslotenen uitgewoond neer. Het publiek schreeuwt: Bis! Bis! Bis! Met een vuile grijns op zijn smoel zet Veryan Weston "Airport Security" weer in.

File: 4 Walls - Which Side Are You On?
File Under: Avant-garde Jazz

De unplugged -rage lag toch achter ons? Dat dacht ik tenminste tot ik Live van Tom Barman & Guy van Nueten in handen kreeg. Het is een registratie van nummers uit 5 optredens die de (dEUS) heren samen gaven in de periode 2001 -2002. In 1999 (ja zolang gelee) dat dEUS haar laatste album uitbracht. Nadien waren er slechts een handvol optredens en een single. Barman was te druk met zijn film: Anyway the wind blows, dj -en en af en toe dus optredens met van Nueten. Dit album bestaat alleen om technische redenen uit twee cd's. De eerste cd is ruim 42 minuten lang, de tweede duurt slechts 22 minuten, maar is van zogenaamde superieure SACD -kwaliteit. Wat dit toevoegt bij een live optreden is me vooralsnog onduidelijk. Misschien is bij mij het ontbreken van zo'n SACD-speler hiervan de oorzaak. Als ik het dan toch over geluid heb, dan verbaast het mij dat voor de uitvoering van 'Nothing Really Ends' geen lepeltjesgerinkel vrije opname is gekozen. 'Live' bevat verdere prachtig uitgeklede versies van dEUS -nummers. Ze krijgen zowaar een nieuwe lading. Er is overigens nog meer! Intieme covers van o.a. Joni Mitchell's 'River', J.J. Cale's 'After Midnight' en Nick Drake's 'Fruit Tree.' Jammer is dan weer dat het gedurende de tour gespeelde 'Louisiana'van Randy Newman ontbreekt, want alleen de herinnering hier aan is al bloedstollend mooi. Zo'n zoethouder als dit tot een nieuw dEUS -album, hopelijk dit jaar nog, gaat er dus in als koek. Bovendien wordt Live nog eens dunnetjes overgedaan met een korte tour door ons land. Snel maar eens kijken of er nog kaartjes zijn!