Hebben we het witte album gemist van Nuff Said? Zes jaar na het verschijnen van Red is er nu Blue. Het zou niet meer dan logisch zijn als deze Zeeuws-Amsterdamse formatie tussendoor ook White uit gebracht had en nu bij Blue de Hollandse driekleur af zou hebben. Niets van dit al. Problemen met platenmaatschappij Roadrunner (lees: geen goed verkopende single) zorgden ervoor dat er in de afgelopen zes jaar niets verscheen. Nuff Said heeft nu onderdak gevonden bij Idol Media, dat ondertussen een meer dan aardig tehuis wordt voor Nederlandse bandjes en daar verschijnt nu dus Blue. En Blue is een fikse meevaller! Hmmm... Dat klinkt negatief maar is juist positief bedoeld. Blue staat bol van de pakkende rockliedjes. Beetje bruin broeierig als de kleur van de hoes, maar toch relaxed en vol dynamiek. Een lichte Manic Street Preachers-tick, de ingetogen middenweg tussen Keith Caputo en Life of Agony, Foo Fighters catchyness en sterke gitaarhooks die vol Hendrix-tinten zitten. Luister maar eens naar het Band Of Gypsies-geluid in "Up and Down". Nuff Said laat zich alleen maar vergelijken met grote namen. Je vraagt je echt af waarom Roadrunner deze jongens heeft laten lopen, want Blue is van internationale klasse ik tel zeker een stuk of vier nummers dat hitpotentie heeft.

File: Nuff Said - Blue
File Under: Maak die driekleur maar snel compleet!

In het voorjaar van 2000 kwam ik zoals toen gebruikelijk laat thuis van werk en al zappend viel ik pardoes halverwege een concert op TMF. Na een kwartier met open mond te hebben gekeken moest er gestuiterd worden. Pas na de uitzending kwam ik er achter dat het een registratie was van het optreden van Incubus op Dynamo in 1998. Diezelfde week had ik hun CD S.C.I.E.N.C.E. in huis en meer gestuiter volgde. Beide opvolgers hadden echter minder gestuiter en zelfs teleurstelling tot gevolg. Volgens diverse legenden is een Incubus een gevallen engel die 's-nachts dames erotische nachtmerries bezorgt. Diep gevallen waren ze inderdaad, erotisch niet, maar wel mierzoet. Weg waren de scherpe ritmes, beukende gitaren en scratchende platen. Zanger Brendan wilde kennelijk liever mooi zingen dan zijn zangtalenten mee laten gaan in de kolkende muziek. Anno 2004 halen we daarom toch maar eerst even de mp3's binnen van A Crow Left Of The Murder. Het eerste nummer "Megalomaniac" begint met een lekker ritme, rustig opbouwen en lekker knallen tussendoor. Is er dan toch nog hoop? Het eerste midtempo nummer staat echter al als derde op de plaat. Verderop trekt het af en toe nog wel bij, maar driekwart van de plaat zou naast Live niet misstaan, hoewel de neurotische trekjes en oprispingen hier en daar nog wel terugkomen die laten merken dat het boosaardige van de Incubus niet geheel is verdwenen. Toch de Cd maar weer braaf gekocht.

File: Incubus - A Crow Left Of The Murder
File Under: Gevallen engelen
File Audio: [ Een heel concert ]

Ik blijf het eeuwig zonde vinden dat de stekker uit Forever Times getrokken is. Hun eerste demo was al veelbelovend, de Cd die ze vervolgens in 1999 uitbrachten was nog veelbelovenderder. Toen bleef het stil, veel te lang stil. En het bleef stil tot de mededeling dat het doek voor Forever Times gevallen was. Bloed kruipt waar het niet gaan kan, maar stof is zo mogelijk nog hardnekkiger en ziedaar, uit de asresten van Forever Times ontstaat The Dust Connection Met drie leden van Forever Times aangevuld met een andere nieuwe zanger en toetsenist. Ik heb het idee dat er nog songmateriaal op de plank lag dat al voor Forever Times geschreven was en dat The Dust Connection hiermee aan de slag is gegaan. Terecht, want deze nummers met "Forever Times"-sfeer zijn inderdaad meer dan goed. Wel heb ik het idee dat Jeroen Voogd - zijn stemgeluid gaat de kant op van Kiss' Paul Stanley en Pain of Salvation's Daniel Gildenlow - in die nummers af en toe een beetje moeite heeft met de zanglijnen. In mijn hoofd vervang ik hem dan even gemakkelijke door de prachtige stem van Laura van Driel om te horen hoe goed de nummers daadwerkelijk zijn. In "Desert Sessions" gaat Voogd het beter af en het afsluitende "Temporary" is hem op het lijf geschreven. De nummers zijn alle vier net een tikkie harder van Forever Times, maar minstens zo veel belovend. Hopelijk blijft het na deze demo niet net als bij Forever Times lang stil. Te lang stil om vervolgens...... het zal toch niet?

File: The Dust Connection - Demo 2003
File Under: Progressive Metal
File Audio: [ Armour To Shatter ] [ Desert Sessions ]

Wie ooit in Phoenix (Arizona) is geweest verwacht bij de bandnaam Phoenix vast en zeker muziek met de klank van smeltend asfalt. Zelden was ik op een plek waar het heter was dan in de straten van deze stad. In Nederland puilen de straten uit tijdens Koninginnedag, op 4 juli overdag hoor je in Phoenix alleen de zon branden. Maar Phoenix is dus geen loeihete muziek, wel relaxed en dansbaar. Wie het hoesje - waar de band op staat - even achteloos terzijde legt en alleen luistert zou zelfs kunnen denken dat het hier om een eenmansproject gaat. En dan één waarin een handige knutselaar op knappe wijze de link weet te leggen tussen Neptunes, Prince en World Party. Phoenix, ik was ze eerlijk gezegd een beetje vergeten en daarin sta ik vast niet alleen. Ondertussen is Alphabetical gewoon het tweede album van dit Frans kwartet. Phoenix heeft in alle rust gewerkt aan deze opvolger die ze vier jaar na het uitbrengen van hun - terecht - de hemel ingeprezen en goedverkopende debuut United ijzersterk weer in de spotlight zet. In twee jaar heeft Phoenix haar ideeën voor nummers en potpourrie aan stijlen van het debuut ingedikt tot 37 minuten, tien makkelijk in het gehoor liggende en bedansbare popliedjes voor een ontluikende lente, met als ijzersterke eerste troef de single "Everything is Everything".

File: Phoenix - Alphabetical.
File Under: Welkom terug! We hebben u niet gemist, maar zijn blij met uw terugkeer
File Video: [ Everything is Everything ]

Utrecht ontwikkelt zich, sinds ik uit die contreien vertrokken ben, steeds meer en meer tot het alt.country-middelpunt van Nederland. Alhoewel ik niet hard kan maken dat ik de oorzaak ben van dit al is deze ontwikkeling op zijn minst opmerkelijk. Dit jaar kwam Sandusky al met een meer dan aardig debuut, in mei volgen de Yearlings met hun tweede plaat en nu is er Walker Diver dat nu eindelijk debuteert met White Knuckle Ride. Eindelijk, want als ik het goed begrijp waren de opnames al in ergens begin 2003 afgerond. Ik was al lang vertrokken uit Utrecht, dat kan dus niet de reden zijn geweest dat we zo lang moesten wachten op deze Cd. Maar goed, het was het wachten wel waard. Wat ooit begonnen is als singer-songwriter project nadat Stefan 't Hooft vertrok uit het Brabantse Mitch is uitgegroeid tot een degelijke Uteregse alt.country-band. White Knuckle Ride telt twaalf aangename, maar af en toe wel treurige, Americana-liedjes. Spil Stefan 't Hooft is misschien niet werelds beste zanger, maar hij weet wel hoe hij een verhaal moet brengen in een liedje. Zijn liedjes vol klein liefdesleed lezen als een boek met hun aaneenschakeling van uitgekiende teksten. Het irritante, of eigenlijk juist het goede aan Walker Diver, is dat ik bij meerdere liedjes het idee heb: "Dit ken ik!", maar ik er niet in slaag mijn vinger er op te leggen waarvan ik ze ken. In dit herkenbare schuilt de kracht van Walker Diver.

File: Walker Diver - White Knuckle Ride
File Under: alt.utereg.country
File Audio: [ Down the River ]

Het lijkt zo gemakkelijk. Drie dagen een studio huren, met je bandje een beetje fröbelen en dan ook nog met iets fatsoenlijks op de proppen te komen dat de moeite waard is om uit te brengen op Cd. Werkte het maar zo simpel hè? Er zijn er weinig die dat zo kunnen. Van tevoren moet natuurlijk wel veel geoefend en gespeeld zijn. De leden van het jazz-combo Sticks And Stones zijn vaker wel op het podium te vinden dan niet. Tijdens lange open podium sessies in de clubs in Chicago hebben ze elkaar ontmoet en heeft ook het songmateriaal vorm gekregen. Op hun tweede plaat Shed Grace doen ze naast eigen nummers ook drie covers (Thelonious Monk, Billy Strayhorn, Fela Kuti). Nou ja covers is misschien niet het goede woord. Ze strippen de nummers en geven er hun eigen geïmproviseerde draai aan. En dat doen ze vakkundig. Binnen die eigen draai is het opvallend vaak het blaaswerk van de enige dame van het trio, Matana Roberts, dat de aandacht trekt doordat deze ver naar voren staat in de mix. Misschien wel juist daardoor werkt Shed Grace me niet op de zenuwen (wat ik nogal eens heb met jazz) en kan zelfs bijna wel dienen als achtergrondmuzak. Draai je de volumeknop naar rechts dan wordt het een ander verhaal en sta je zo in Chicago in Fred Anderson's legendary Chico club een pilsje te pakken. Het lijkt zo gemakkelijk, maar doe het maar eens.

File: Sticks and Stones - Shed Grace
File Under: Ruikt naar jazz

Hoera herrie in de tent! De halve wereld heeft Lucky Rotterdam al op zijn nek gehad de afgelopen week naar aanleiding van zijn column in de Oor. De een valt over het feit dat Oor eieren voor zijn geld kiest, de ander om de vergelijking die Rotterdam maakt. Dat zal me allemaal worst zijn. Ik had wel verwacht dat Rotterdam in plaats van met geijkte voorbeelden van in korte tijd opgenomen klassiekers uit 19xx, op de proppen zou komen met platen uit deze eeuw. Er zijn er zat die bewezen hebben dat een jaar (of meer) in de studio nergens voor nodig is om met iets moois op de proppen te komen. Het kan ook prima in een week. Hij had daarbij best de In The Fishtank-serie van de Konkurrent kunnen noemen als schoolvoorbeeld van hoe het wel moet - en dan ook nog met luttel budget en tijd maar wel met grote dosis enthousiasme. The Black Heart Procession en Solbakken laten op het elfde deel van deze serie horen tot wat voor moois kan groeien uit een paar dagen goed doorpakken in een hok. Solbakken vertrouwde overigens niet helemaal op hun eigen improvisatievermogen en had de boel daarom toch wel ietwat voorbereid. Fishtank-sessies leiden vaker tot verrassingen. Nu komt in opener "Voiture en Rouge" uit het niets zacht zingend Rachel Rose (als ware het "Je T'aime - Moi Non Plus") te horen, in plaats van het kenmerkende stemgeluid van Paulo Zappoli, aangestuurd door de mooie pianoklanken van Tobias Nathaniel. Dat zijn geen dingen die je verzint door een jaar in de studio te zitten, dat gebeurt gewoon. En zo gebeuren er veel meer mooie dingen in het zweethok!

File: The Black Heart Procession / Solbakken - In The Fishtank 11
File Under: Low Budget Galore!
File Audio: [ Nervous Pain ]

Je verklaart mij vast voor gek als ik je vertel dat ik echt uitkeek naar de nieuwe Chris Rea, The Blue Jukebox. Dat betekent dat jij Chris Rea nog steeds associeert met die terugreis met kerstmis naar huis en het net zo doodgedraaide Josephine en zijn vorige Cd Dancing Down The Stony Road bij voorbaat al afdeed als zijnde irrelevant en deze lang je heen hebt laten gaan. Ik kan je vertellen: Je zat er fout. Zelden nam een artiest zo revanche op zichzelf als Chris Rea deed met Dancing Down The Stony Road namelijk. In mijn perceptie natuurlijk. Maar wie de moeite neemt zijn vooroordelen lost te laten zal overrompeld worden door prachtige slide blues uit de delta en me gelijk geven. Toch was ik ook een tikkie huiverig naar The Blue Jukebox. Zou het Rea lukken zijn mooiste plaat (mijn perceptie wederom), te overtreffen. Nee dus. Dat komt gedeeltelijk ook door de keuze die Rea maakt. Hij vaart langzaam de Mississippi stroomopwaarts en vermengd de blues van Stony Road met lome jazz uit de omliggende streken. Met, naast de kenmerkende stem van van Chris Rea en wederom met grote regelmaat fabuleus gitaarwerk, een opvallend centrale rol voor de de saxofoon. Van tijd tot tijd moet ik zelfs aan Morphine denken. Cool en relaxed, maar vooral toch ook mijlenver verwijderd van de man die ons On The Beach bracht.

File: Chris Rea - The Blue Jukebox
File Under: Cool Chris
File Audio: Jazzee Blue Jukebox

Ik heb zo mijn verdrietige momenten in mijn leven gehad die ik niet aan de grote klok hang. Dat zijn de momenten die je alleen met echte vrienden wilt delen. De Canadees Jason Molina heeft die problemen ook gehad, maar hield ze niet in zijn eigen kring. Hij legde ze vast op Pyramid Electric Co.. In eerste instantie werd Pyramid Electric Co. in een beperkte oplage voor 5000 vrienden en vriendinnen op vinyl (met een toegevoegde cd) uitgebracht. Het was alsof hij twijfelde of hij zijn verhaal wel met de wereld moest delen. Jason, zoon van drummer Ralph Molina van Neil Young's begeleidingsband Crazy Horse, schreef de nummers gedurende de tijd dat hij ook werk componeerde voor het vorig jaar uitgebrachte Songs: Ohia -meesterwerk: The Magnolia Electric Co.. Het was waarschijnlijk onmogelijk om zulke intieme momenten door anderen te laten inspelen. Hij deed de opnames dan ook helemaal alleen, zichzelf slechts ondersteunend door een elektrische c.q. akoestische gitaar of piano. Ik heb een tijd lopen worstelen met deze recensie. Niet dat ik er niets over zou kunnen zeggen, maar het voelt alsof je inbreuk maakt in iemands privé-leven. Het is ook zwaar om in de sfeer van Pyramid Electric Co. te komen. Als je hier echter in zit dan komt er een prachtige desolaat klinkende alt.country-plaat te voorschijn. Een album dat de eenzaamheid uitademt van een man alleen, onderweg in het donker op zoek naar warmte. Intenser kan het gewoon niet. Het album is bijgeperst en nu ook via de normale distributie te verkrijgen voor vrienden en vriendinnen die stevig in hun cowboylaarzen staan.

File: Jason Molina - Pyramid Electro Co.
File Under: Desolate alt.country

Ik heb er bewondering voor dat er gezinnen zijn die kinderen in hun midden opnemen die niet uit een warm nest komen. Deze een veilige haven bieden en opvangen als ware het hun eigen kinderen. Mits het goed gaat. Hoe pijnlijk moet het zijn als het niet goed gaat en de kinderen gaan zwemmen en verzuipen. Dan voel je je knap machteloos en radeloos. Zo moeten de boten die toesnelden toen de Estionia binnen extreem korte tijd zonk zich ook gevoeld hebben. De Mariella, Silja Europa en Silja Symphony arriveerden achtereenvolgens bij de boot en probeerden de mensen te redden die de Estionia trachtten te ontvluchten. De drie konden door het extreme weer niet eens hun reddingsboten laten zakken om de mensen te redden en zagen velen machteloos voor hun ogen verdrinken. Zo'n beeld blijft je je hele leven bij volgens mij. Het is kil en naar om de feiten opgesomd te zien en daar bijna geen emotie in terug te lezen. Dan kun je beter The Silja Symphony van At The Close Of Everyday luisteren en je mee laten zuigen door de kracht van hun muziek en hun poging om het gebeurde te beschrijven en troost te bieden. Een indrukwekkend album. AtcoE biedt een ieder die zoekt naar warmte en geborgenheid zijn eigen plekje op deze plaat. Ik heb er bewondering voor dat er bands zijn die dat tot doel stellen én er ook nog in slagen.

File: At The Close Of Every Day - The Silja Symphony
File Under: Indrukwekkende troostplaat

Wat voor muziek maakt een twee meter lange goth die eerder furore maakte door boeken te publiceren en filmscripts te schrijven? Ik zou het ook niet geweten hebben, maar het doomy sfeertje dat in zijn boeken opgeroepen wordt, klinkt behoorlijk contrasterend met de muziek die hij maakt. Hoewel? In eerste instantie klinkt One Of The Boys van Thom Revolver als een geupdate variant op jaren tachtig acts als Duran Duran of The Human League. On speed, dat wel. Of met een andere drug die alles jachtiger, gevaarlijker en smeriger doet lijken. Als ik de bio van Thom Revolver mag geloven, maken ze tegenwoordig electronic glampop in plaats van electronic trashpunk. Het zal, maar zo onschuldig en lieflijk glampop mag klinken, zo vunzig begint One Of The Boys na een paar keer draaien te worden. En dat zal ongetwijfeld voor een deel komen doordat ik toevallig de boeken van voorman Thomas van Aalten gelezen heb - wat u ook zou moeten doen, of u deze plaat van nu zulot gaat draaien of niet -, maar ook door de onderhuidse kriebel die deze EP mij bezorgt.

File: Thom Revolver - One of the boys (EP)
File Under: Fucked Up Glam
File Audio: [ One of the Boys ] [ Veronica ]

Een dikke 7 jaar geleden was daar opeens de heropstanding van the Descendents. In het verleden nog wel eens gekenmerkt door wisselvalligheid bleek Everything Sucks de bijna perfecte punkplaat te zijn geworden. Geen onnodige experimenten en rare uistapjes maar simpelweg een serie toppunkrocksongs. Het is dan ook niet voor niets dat de plaat hoog op mening jaarlijstje van 1997 eindigde. Helaas ging na dat heerlijke jaar Milo weer terug naar college en moesten we het de afgelopen jaren doen met het iets minder opwindende broertje All. Maar gelukkig, de mannen zijn voor de zoveelste keer terug en hoe! Met Cool to be You lijkt het alsof ze nooit weg zijn geweest. Al bij de eerste tonen daalt er een gelukzalig gevoel over mij neer, beseffend dat al het wachten niet voor niets is geweest. Alle nummers spatten wederom uit mijn boxen en het blijkt maar weer eens dat er nog steeds goede punkrockplaten gemaakt kunnen worden. Aan de ene kant de meer dan solide ritmesectie, daaroverheen de moddervette gitaarklanken van Stephen Egerton en dat alles overgoten met de schuurpapieren superstrot van die goede oude Milo. Ondanks dat het tempo weer lekker hoog ligt klinkt er bij veel nummers de kenmerkende dramatiek door, alleen maar versterkt door de melancholische teksten over (verloren) liefde en heimwee naar vroeger. Uiteraard is er ook nog steeds plaats voor een enkele politieke boodschap hier en daar. Luister maar eens naar het briljante "Merican", enkele weken geleden al op single verkrijgbaar. De huidige VS en haar machthebbers krijgen er flink van langs terwijl men niet vervalt in cliche's of herhalingen. Al met al een fantastische come-come-comeback en ik zie nu alweer uit naar de volgende plaat die waarschijnlijk ergens in 2011 gepland is. Meer, meer, meer!

File: The Descendents - Cool to be you
File Under: De slapende reus is weer eventjes wakker geworden!

Geen gras erover laten groeien, gemier met intro's of ander geneuzel, maar gelijk in het eerste nummer er vol tegen aan en duidelijk maken waar je voor staat. Daar houd ik wel van bij dance-platen. Linked trapt wat dat betreft nog een beetje te voorzichtig af met "Detox" op Mask Behaving, dat ze in eigen beheer uitbrengen, maar dankzij Sonic toch in elke winkel te verkrijgen is. Verderop in "Detox" komt het gelukkig allemaal nog goed en is de voorzichtigheid verdwenen. In het zuigende agressieve vervolg met apocalyptisch einde waarin zanger Geert van Hoesel opgezweept door knetterende breakbeats en een langzaam opholslaand orkest compleet uit zijn dak gaat is ronduit overdonderend. Dat doet Linked goed! Twijfelend tussen The Prodigy en Underworld , maar meestal kiezend voor een smakelijke variant op de eerstgenoemde, met af en toe het getergde van RATM's Zach de La Rocha doet Linked het eigenlijk uberhaupt een plaat lang erg goed. De strakke rauwe beats (deels uit een drumstel, deels uit een doosje), sound-effects uit de synths en met vervormde zang van dit Tilburgse trio zijn af en toe zelf bijna briljant. Ik krijg visioenen van een stomende volksmassa, want gespeeld vanaf een podium is Linked vast en zeker goed voor een kolkende zaal of festivalweide.

File: Linked - Mask Behaving
File Under: Aggressive Beats voor kolkende zalen
File Audio: [ Detox ] [ Wonderland ] [ Part of me [feat. Kypski]

Is hardrock weer springlevend met The Darkness in de hitparades? Of is het eigenlijk nooit dood geweest, maar sprong het alleen wat minder hoog de laatste jaren? Ik heb het dan over echte hardrock he en niet over een band als Metallica. Metallica, dat is geen hardrock. Dat was ook ooit (speed-)metal, maar nu popmuziek voor boeren en alcoholisten. The Darkness zorgde er vorig jaar wel voor dat hardrock weer doorbrak bij het grote publiek, al gaat het hier eigenlijk maar om één band die doorbreekt met een gimmick. Wat ik me afvraag is of het kleine publiek dat altijd van hardrock is blijven houden hier nou zo blij mee is? Ik vrees van niet eigenlijk. Die horen denk ik liever het vijfde studio-album van Mennen, Freakazoid. Echte degelijke, bijna ouderwetse, hardrock. Dat is ook niet zo raar met aan het roer en achter de microfoon Joss Mennen die zijn sporen heeft nagelaten overal ter wereld met Zinatra en achter de knoppen Erwin Musper die dat ook deed bij bandjes als van Halen, Scorpions en Def Leppard. Dat degelijk en ouderwets is overigens in het geheel niet negatief bedoeld. Hoe hip (alhoewel the Darkness daar vast anders over denkt) de heren van Mennen er op dit moment ook uit zien, het blijft frisse op een klassieke leest geschoolde hardrock met slechts hier en daar wat modernere invloeden. En dat is maar goed ook. Schoenmaker blijf bij je leest ende zo! De songs zijn stuk voor stuk vakkundig gebikt uit de Limburgse mergelgroeves, plenty catchy koortjes en krachtige ballads voor de echte hardrockliefhebber.

File: Mennen - Freakazoid
File Under: Hardrock
File Audio: [ Freakazoid Player ]

Ik vind het knap als je als muzikant in staat bent om muziek te maken die opgaat in de plek waar de luisteraar zich bevindt. Vaak is dat soort muziek dan ook slechts genietbaar op die plek. Ik herinner me een adembenemende tocht in de Franse Alpen uit waarbij Amarok van Mike Oldfield in de diskman zat en naadloos aansloot op het golvende landschap. Thuis luisteren val daarbij in het niet. Adembenemend was het luisteren naar Pane, de split van Magwheels en Stone Glass Steel niet. Fascinerend wel. In de trein en vooral ook ronddolend op het station met een koptelefoon op, ontstaat er een vreemdsoortig schouwspel van de over de rails denderende treinen met hun vierkante wielen, het geroezemoes en de kletterende hakken van de gehaaste reizigers met de dreinende post-rock gitaren, noises en samplers van Magwheels' David Sullivan. Niet de gitaren van Stone Glas Steel, want dat zijn ook de gitaren van Sullivan. Pane is namelijke wel een beetje een rare split. Het deel dat Stone Glass Steel voor haar rekening neemt, is opgebouwd uit alleen maar Magwheels tracks, die Phil Easter verknipt heeft tot twee tracks van 20 minuten. De één, meer dromerig en ambient, symboliseert het langzaam wegzakken van de zon aan de horizon De ander wat meer grimmiger en noisy, het invallen van de nacht. Hoe het ook zij, echt gemakkelijk voel je je er in ieder geval geen moment bij, maar met andere mensen om je heen op het station is het veilig te beluisteren en dwalen je gedachten zo af.

File: Magwheels & Stone Glass Steel - Pane
File Under: Drones
File Audio: [ Phantovm] [ Paint fire on the window ]

Ik zat er al een tijdje op te wachten. Op de plaat die Muse zou laten horen dat bombast best kan, maar dat je het niet moet overdrijven en die de Antwerpse muziekmaffia bewijst dat eigenwijsheid en snoepen uit de honingpot van dEUS en consorten niet slecht is, maar een meer eigen smoel ook wel zo verfrissend kan zijn. Het bandje dat speelt op de veerboot van Oostende en Dover. Enter: Ghinzu! De meest dronken en geschifte barband van de crew van Stena Hill. Wegens gekte van de boot geknikkerd, maar intussen wel alle invloeden van beide landen tot zich genomen en deze versmolten tot een kekke tweede plaat. Enter: Blow. Het blijft overigen niet alleen bij Muse-bombast en Antwerpse eigenwijsheid. Vanuit Albion namen ze ook de catchy post-punk mee zoals the Coral dat zo fijn kan, "Do You Read Me" klinkt ook zo aangenaam fris en rommelig. Ook Ikara Colt kwam mee als verstekeling. Vanuit de Belgische kade gaan de opgedoekte Evil Superstars (de Mauro Pawlovski-gekte) mee als keurig betalende passagier (is dat verdacht of wat?). "Jet Sex" lijkt op het eerste oor van Coldplay-achtige onschuld, maar zorgt mooi wel voor rode koontjes bij de aandachtige luisteraar. Ja, het was allemaal een beetje te gezellig wat Ghinzu veroorzaakte op die veerpont. Ga nou weg mensen, dat loopt nog verkeerd af (Heen en weer, heen en weer) Wees nou verstandig mensen!.

Alles lijkt goed aan de Daughters! - Canada Songs als je de Cd uit het folie haalt. Een uitnodigend hoesje met in sierlijke letters de bandnaam er op gedrapeerd. Mooi boekje op van dat fijne dikke papier gedrukt met flarden teksten. Wist je niet beter, dan zou je zo inschatten dat je hier te maken hebt met een bandje uit het straatje Radiohead / Tool. Oops, pakt dat even anders uit! Want wat je in een stief kwartiertje vervolgens over je heen krijgt gestort is ehhh... tja wat is het eigenlijk wat de Daughters maken? Extreem is het in ieder geval! Weirde af en toe bijna a-ritmische drumpartijen met absurde opgevoerde blastbeats. Gitaren die janken als honden die al een week zonder voer en baasje zijn, een zanger die schreeuwt alsof zijn leven ervan af hangt. Enige 'rustpuntje' zijn de baspartijen die vergeleken bij de rest af en toe bijna suf lijken, maar de boel zo wel nog een beetje in toom houden. Nihilistische grindcore (ik zie gelijk al vieze gezichten aan de andere kant van het scherm). Toch heeft het wel wat! Het ligt ook aan het moment dat je zo'n plaat opzet. Je gaat bij Canada Songs niet even gezellig de krant zitten lezen. Voor mij is het daar gewoon teveel een om aandacht schreeuwende aanval op je trommelvliezen voor. En dat bedoel ik dan niet eens negatief. Niet echt iets voor je dochter, meer iets voor fijnproevers.

Stel nou dat je best een goede kok bent. Je weet op aardige wijze elke dag weer een dagmenu in elkaar te draaien in je restaurant. Het kan dan een slimme zet zijn om er voor te zorgen dat je desserts verschrikkelijk goed zijn en ver boven de grijze massa uitsteken. Grote kans dat ze positief oordelen over je eten als ze er later met derden over praten. Het is tenslotte het laatste wat de mensen consumeren in je restaurant voordat ze de rekening betalen. Gaat zo'n analogie ook op voor Cd's vraag ik me af? Go with a bang zeg maar? Dat je eerst een stuk of wat degelijke songs voorschotelt aan je luisteraars en vervolgens nog even een tracks toevoegt die ver boven je eigen daarvoor gekapte gazonnetje uitsteken? Bij Howie Day werkt het wonderbaarlijk genoeg wel goed op zijn tweede plaat Stop All The World Now. Het is zelfs een driegangendessert dat je voorgeschoteld krijgt, dus laat je servet maar om tijdens "You & A Promise", "End Of Our Days" en "Come Lay Down". Daarin wendt Day zijn invloeden van wijlen Jeff Buckley, Radiohead en U2 het beste aan en voegt daar de Britse slag (Verve!) aan toe. "Ober, het eten was voortreffelijk! Mag ik de rekening?"

File: Howie Day - Stop All The World Now
File Under: Degelijk, met een kek toetje

Altijd fijn als er naar je geluisterd wordt. Helemaal als dat is door bandjes van wie je Cd's bespreekt en vooral als ze met wat ze horen ook nog'es wat doen. Nou ja, laat ik me maar niet teveel verbeelden. Feit is wel dat A Day's Work sinds hun debuut-Cd Above and Within juist dat veranderd heeft waar ik toen over viel. Above and Within fladderde teveel en miste een daardoor een stevige rode draad. Dat is op deze tussenstap naar een volgende full-Cd een stuk beter voor elkaar. Vakkundig heen en weer schuivend tussen rock en emo staat deze 4-track EP Drowning in what I believe namelijk wel als een huis. De stem van Paul Glandorf is helder, misschien een beetje licht, maar zeker als bassist Michiel Rietveld zich er tegenaan gaat bemoeien (lees: schreeuwen) dan werkt dit verdomd goed samen. Voeg dat bij de stuk voor stuk pakkend in het oor liggende tracks (waarbij in "Around My Head" leentjebuur wordt gedaan bij "I Will Follow" van U2) en het fanatisme waarmee A Day's Work haar 'product' aan de man brengt (Above and Within is dus gewoon strak uitverkocht) en je weet gewoon dat ze het nog wel een eind verder gaan brengen dan alleen Alkmaar en omgeving. Nu alleen die bio nog eens goed herschrijven voor die tweede Cd, want het rijtje My Vitrol, Filter, The Cure en Coldplay moet ofwel herzien ofwel ingedikt worden.

File: A Day's Work - Drowning in what I believe
File Under: Emo-Rock
File Audio: [ Here I Am ] [ Around My Head ]

Piano Magic is al zwerfkat vanaf haar eerste Cd. Zo ongeveer elke release die deze Londense formatie uitbracht, verscheen op een ander label. Het lijkt er wel op of ze nu daar een einde aan willen maken en zich eindelijk op hun plaats voelen bij het Spaanse Green UFOs-label. Met een ferme klap van de deur opent The Troubled Sleep Of Piano Magic met "Saint Marie", alsof ze blij zijn dat ze van de last van het 4AD-label verlost zijn. Het kan ook zijn dat ze met die ferme klap Writers Without Homes, hun vorige plaat, buiten willen sluiten. En dat zou terecht zijn, want dat was een ronduit zwakke plaat. Na de galmende repeterende gitaarpartijen in "Saint Marie", ondersteunt door van links naar rechts schietende elektronische drums en een sobere toetsenpartij volgen nog negen grotendeels ingetogen nummers in post-rock-sferen. De aanvallen van gitaargeweld zijn slechts spaarzaam, maar worden met grote precisie geplaatst in "Speed the road, Rush the light" en "Luxembourg gardens". Mysterieus en donker, net niet gitzwart. Naast de fluisterende ijle zang van Glen Johnson is er op The Troubled Sleep Of... ook (weer) een rol voor Klima's Angele David-Guillou, die gezegend is met een aangename warme stem en dat is een aangename aanvulling. Nee, ik zie geen reden waarom Glen Johnson vannacht zou moeten liggen woelen in zijn slaap. The Troubled Sleep Of Piano Magic is zijn revancheplaat. De zwerfkat heeft een thuis gevonden.

File: Piano Magic - The Troubled Sleep Of...
File Under: Geruststellende plaat
File Audio: [ Saint Marie ] [ Comets ]

Ik ben niet echt een man van vooroordelen als het gaat om muziek, men verwijt mij zelfs wel eens dat ik te genuanceerd ben. Maar als een actrice/presentatrice een Cd op gaat nemen en iemand het waagt om die Cd op te zetten in mijn bijzijn vlucht ik meestal de kamer uit. Ik noem een Linda, Roos & Jessica en een Manuela Kemp. De plaat van die laatste heet niet voor niets Slapeloze nachten. Daar verandert een heel bataljon gastmuzikanten en schrijvers helemaal niets aan. Bij Ricky Koole is het CV-deel over muziek ook akelig leeg. Haar sporen in de theater- en filmwereld en op TV heeft ze wel verdiend. Je begrijpt het al, ik ben huiverig en angstig. Maar de keuze van de nummers die ze doet op Who's Suzy? maken toch nieuwsgierig. Want Koole waagt zich namelijk aan nummers van Joni Mitchell, James Taylor, Bob Dylan en Wouter Planteijdt. Planteijdt's nummer "Really Everything" (Sjako!) valt totaal niet uit de toon tussen al deze grote namen en bovendien heeft hij gezorgd voor kraakheldere productie. Bijna te kraakhelder. In dat alles is Koole het stralende middelpunt. Vooral in de meer singer/songwriter georiënteerde nummers ligt haar stem meer dan aangenaam in het oor. Ik zou mijn vooroordelen bijna overboord gooien. Of ben ik nu weer te genuanceerd?

File: Ricky Koole - Who's Suzy?
File Under: He! Een zingende actrice/presentatrice die het wel kan
File Audio: [ So Far Away ] [ Oh Atlanta ] [ She Must Be Beautiful ]

"Is dit van de nieuwe Cd van the Prodigy waar ik al zo tering lang op zit te wachten?", vraagt een collega aan me terwijl ik Error's titelloze debuut-EP zit te draaien. Nou the Prodigy mocht willen dat ze zo furieus, maniakaal en nihilistisch uit de hoek komen. Bij Error vergeleken zijn het bijna lieve jongetjes. Error gaat een stuk verder en is meer de door Error zelf vakkundig opgeblazen brug Nine Inch Nails, the Prodigy en Atari Teenage Riot. Niet zo raar ook als je weet wie er achter de naam Error schuilgaan. Atticus Ross werkt mee aan het volgende Nine Inch Nails album. Voeg daarbij Brett Gurewitz, die zich helemaal kon laten gaan in de teksten zonder te bedenken of het nu wel past in het maatschappelijk verantwoordelijke kader van Bad Religion. En dat hem dat aardig gelukt is valt alleen al aan de songtitels (Nothing's Working, Homicide, Burn In Hell, Jack The Ripper, Brain's Out) af te lezen. Daarboven op komt ook nog eens de maniakale zang van Greg Puciato (Dillinger Escape Plan). Je hebt vast wel een idee van wat je te wachten staat: een ongekende chaos veroorzaakt door een alles verwoestende tornado van electropunk waarbij Picato jou al af en toe de stuipen op het lijf jaagt. Wat zal er wel niet gebeuren als je ouders dit horen?

File: Error - Error (EP)
File Under: Industrial electro punk
File Audio: [ Nothing's Working ]

Als je me wijs gemaakt had dat ik bij Spirit Stereo Frequency naar een nu pas ontdekte plaat uit halverwege de sixties zit te luisteren, dan had ik je waarschijnlijk nog wel geloofd ook. Dat All Night Radio gewoon thuishoort in het rijtje Beach Boys, Byrds, Pink Floyd. Op het eerste gezicht een mix van psychedelische pop en folk alsof het nooit 2004 geworden is, maar ondertussen hebben de heren Jimi Hey en Dave Scher (allebei uit de prettig gestoorde Buffalo Spingfield-zonen Beachwood Sparks) op slinkse wijze toch gebruik gemaakt van hedendaagse technieken, waardoor de plaat in 2004 nog enorm als ergens tussen 1967 en 1971 klinkt, maar toch met zijn beide benen in 2004 staat. Verwarrend deze zin? Kan kloppen, maar het is wel zo. Toen waren de Beach Boys, Pink Floyd of the Byrds nooit in staat geweest om deze plaat op te nemen. Alhoewel als ik dan lees dat dit duo na een afgeronde tour met de Beachwood Sparks "have dubbed the "Spirit Stereo Frequency"...an Omnichronistic Music Source coming in non-stop, on bandwidth signals from the sun", dan moet ik toch even fronsen. En denk: ' dat had toen wel gekund'. Even heb ik dan het gevoel dat All Night Stereo niet meer dan een grap is. Toch heeft het wel wat zo'n bak psychedelische nostalgie. Het is niet zo zeer dat de nummers van de plaat in je hoofd blijven hangen, maar wel de sfeer van de plaat die je bij blijft. Better Living Through Chemistry stelde Fatboy Slim, maak daar hier maar Better Music Through Chemistry van.

File: All Night Radio - Spirit Stereo Frequency
File Under: 1967-1971
File Audio: [ All Night Radio ]

Bijna uit pure verveling gingen de heren van Zero 7, Henry Binns en Sam Hardaker, zelf maar muziek maken. Als assistent producers bestonden hun dagen grotendeels uit wachten, wachten en nog eens wachten. En af en toe koffie halen. Niet echt iets waar je op zit te wachten als in de studio naast je een stuk popmuziekgeschiedenis geschreven wordt. Daar zat Radiohead namelijk OK Computer op te nemen. Ik kan me wel voorstellen dat je handjes gaan jeuken, want na een producersopleiding zit je niet te wachten op "U nog een kopje koffie mijnheer de producer?" als dagtaak. Of thee natuurlijk. Het blijft wel Engeland tenslotte. Na een remix van het Radiohead-nummer "Climbing up the Walls" ging het balletje van Zero 7 steeds sneller rollen en voor de twee heren er erg in hadden, hadden ze met het Simple Things een mega-hit in handen en het stickertje "de engelse Air" op de neus geplakt gekregen. Waar Air met hun tweede plaat niet tegen de druk bestendig bleek en eigenlijk pas met Talkie Walkie weer op het rechte spoor belandde, heeft Zero 7 uitgebreid de tijd genomen om te schaven aan een tweede album. Dat lange schaven heeft er dan misschien wel voor gezorgd dat When It Falls een redelijk veilige opvolger is geworden. Maar goed, wie interesseert dat nog een zier als Sia Furler je betovert in "Speed Dial No 2" (even zette ze me zelfs op het verkeerde been en dacht ik dat het Anneke van the Gathering was die zingt) of je wegdroomt in "Passing By" onder begeleiding van Sophie Barker. Niemand toch? Nou dan!