Gr.R. vindt dat ik overdrijf in casu Jason Falkner. Ik niet. Ik vind dat ik als het even kan elke noot die hij uitgebracht heeft in mijn kast moet hebben staan voor zover het geen singeltjes zijn. Hij vindt dat overdreven. Die verslaving begon zonder dat ik er erg in had. Dat zijn de ergste verslavingen natuurlijk. Ik vond Jellyfish' debuutalbum Bellybutton namelijk al briljant en verslavend zonder te weten dat Jason Falknerd daar in zat. Maar het werd overigens pas echt erg na het verschijnen van Can You Still Feel?. Sindsdien heb ik veel(s teveel volgens sommigen dus) gespendeerd aan albums waar hij op meespeelt. Logisch dus dat ik Bliss Descending maar zelf importeerde en dito logisch dat ik natuurlijk niet teleurgesteld werd. Om mijn medeimporteur maar eens te quoten: 'Een tweede "Author Unknown" of "Holiday" staat er nog net niet op, maar wel louter goede popsongs en sterke zang.' Geen woord van gelogen. Overigens staat er waarschijnlijk bij jou in de kast ook wel een cd waar Falkner op meespeelt. Even een kleine opsomming: Soulwax - Much Against Everyone's Advice, Beck - Sea Change, Air - Talkie Walkie, Chris Cornell - Euphoria Morning of Aimee Mann - Lost in Space. Dat had je niet verwacht he? Nu nog verdiepen in de man zelf! Pas je wel op dat je niet verslaafd raakt?

File: Jason Falkner - Bliss Descending (EP)
File Under: Lekker zoethoudertje

Ik kan er niets aan doen, maar als een band zichzelf deThe Shitheadz noemt en als subtitel 'Heavy Rock Mönchengladbach / Germany' voert dan kan ik het echt niet laten hier onbedaarlijk hard om te lachen. Ten eerste verzin je zo'n bandnaam natuurlijk alleen als groep pubers in een dronken bui of tijdens je eerste vette blow en ten tweede is die subtitel te koddig voor woorden. Alsof er analoog aan The London Suede en de Amerikaanse zangeres Suede nog een band zou zijn die Shitheadz heet en deze subtitel gebruikt om eventuele verwarring te voorkomen. Want The Shitheadz klinken op Dirty Pounding Gasoline zoals het hoort bij die bandnaam en cd-titel. Het ragt, beukt, stoempt en knettert ongenadig je boxen uit. Vrijpostig en ongegeneerd, alsof niet Mötorhead en Black Sabbath de aartsvaders zijn van the Shitheadz, maar het precies andersom is. Een bulldozer is er niets bij. En James Hetfield noemt al jaren Christoph Birx zijn grote voorbeeld en niet vice verder. Nee, ik ga hier niet verder denken, The Shitheadz sind geil! Ik volsta met de opmerking dat The Shitheadz typisch zo'n band is die dus geen gas terug moet nemen, want van de ballad "Burning" springen me wel de tranen in de ogen. Ballades zijn voor Bon Jovi en aanverwanten en niet voor Jungs uit Mönchengladbach die Heavy Rock spelen. Die moeten gewoon raggen en verder niet moeilijk doen.

File: The Shitheadz - Dirty Pounding Gasoline
File Under: Dirty Pounding Gasoline for your stereo
File Audio: [ Return of the Demons ]

Bestaat the Cult eigenlijk nog? Hun laatste cd Beyond Good And Evil - niet eens zo'n hele beroerde plaat - is volgens mij aardig geflopt, dus het zou me niets verbazen als The Cult kassie wijlen is en Ian Astbury zich volledig concentreert op cashcow The Doors of the 21st Century. Als the Cult al flopt is er dan wel plaats voor een bijna schaamteloze Cult-clone? Geen idee. Het schaamteloze maakt wel dat Fakemoss lekker rockt op It's You Against The City Tonight, dat doet The Cult immers ook wel. En blijkbaar mag het ook wel, want NME bombardeerde hun demo in 2002 tot demo van het jaar met de woorden: 'the vocalist is blessed with quite a superior set of lungs'. Geloof me, daar is geen woord van gelogen. Mocht Astbury er nog eens de brui aan geven bij The Doors of the 21st Century dan kan Erik Johnson zo zijn plek overnemen. Maar met een beetje geluk breekt hij eerst nog even door met zijn eigen band. Want volgens mij is er inderdaad wel plek voor hun licht-psychedelische zwaar met toetsenbord aangezette rock met wave-inslag. Waarin her en der ook nog wel wat Madchester doorklinkt. Ze staan ondertussen met "Movies" al in de Outlaw-41 en dat is niet eens het sterkste nummer van deze plaat die het op punten wint van Beyond Good and Evil wat mij betreft.

File: Fake Moss - It's You Against The City Tonight
File Under: The Cult of the 21st Century
File Audio: [ She's smashing the room again ] [ Addiction ]

Af en toe word ik gek van mijn buurman. Vooral op mooie dagen heeft hij nog wel eens de neiging zijn achterdeur open te laten en dan het volume van zijn stereo zo ver op te schroeven dat wij gezellig mee kunnen genieten als wij achter het huis zitten. Met onze stereo uit. Vaak is het van die lounge gerelateerde B-keuze meuk. Daar kan ik als gitarenkind best tegen, maar vooral als ik het zelf draai. Want de momenten dat ik het draai heb ik wel zin in die muzak en niet wanneer het me opgedrongen wordt door zo'n buurman. Terugpesten met gitaarherrie vind ik een beetje flauw, dus ik ga hem lekker maken met Slow Train's Illegal Cargo, want dat kent hij vast nog niet. Illegal Cargo is al wel een jaartje oud, maar nu pas in dit koude kikkerlandje verkrijgbaar. Handig plaatje om erbij te hebben als er weer zo'n poeierhete zomer volgt als die van vorig jaar. Dan komt lekkere chill-muziek wel van pas. Waar Illegal Cargo zich perfect voor leent. Een frisse mix van downtempo groovy beats met lome jazz. Met als stralend middelpunt de krachtige donkere stem en het verrassend verkwikkende gitaarwerk van Lady Z. Vanmiddag de achterdeur maar eens open gooien en wat educatieve noten de buurt in strooien.

File: Slow Train - Illegal Cargo
File Under: Witbiertje iemand?
File Audio: [ Naturally ]

Het gebeurt niet zo vaak meer dat ik nog een CD van Glassjaw, Refused of zelfs opvolger The (International) Noise Conpiracy uit de kast trek. In ene werd ik teruggekatapulteerd naar de tijd dat ik dat nog wel regelmatig deed, toen ik de eerste full-length van het Nederlandse Razor Crusade kreeg. Gejaagd, van hard-naar-zacht-naar-hard-naar-nog-harder en met een intensiteit en voelbare noodzaak waar de adrenaline in alle denkbare versnellingen van door je lijf vliegt. Van de ultrakorte opener "This song is for Alex" via het al via mp3 vrijgegeven "The Low Spark" tot afsluiter "This is not you, Holland", alle twaalf songs zijn even raak, met als hoogtepunten "Put On Your Best Suit" en titeltrack "Infinite Water". En ze bewijzen ook nog eens dat hardcore ultra-stylish en cool is (hey, daar komen Glassjaw en Refused weer om de hoek kijken!): zie maar eens hun looks en de prachtige verpakking, inclusief kartonnen slipcase. Reflections Records had al een naam hoog te houden als het ging om verpakkingen, maar deze is wel heel goed gedaan. Ben dan ook benieuwd naar Razor Crusade's clip die voor over een maand of drie gepland staat.

File: Razor Crusade - Infinete Water
File Under: Hardcore is the new cool
File Audio: [ The Low Spark ]

Er zijn weinig bands en/of muzikanten waar ik echt een diepe bewondering voor heb. Het uit Diepenheim (Overijssel) afkomstige Krang is wel zo'n band. Het eerste concert waar ik ze zag optreden was op het bevrijdingsfestival in Zwolle in 1997. Krang was anders, ze waren in één woord geweldig. De belangrijkste persoon is André Manuel. Ik had hem al eerder aan het werk gezien als cabaretier. In een schouwburg in Ulft wist hij destijds toch meer dan de helft van de zaal weg te jagen met zijn grove humor. Krang kreeg een plek in mijn leven. Naast het kopen van alle albums bezocht ik zo'n twee keer per jaar een concert van ze. Het was even wachten geweest op het nieuwe album, maar deze week viel dan eindelijk de nieuwe (met wederom een schitterend hoesje) op de deurmat: Aait. De blijheid van een nieuw album werd overschaduwd door de mededeling dat ze ermee gingen stoppen. Naar verluidt waren er geen onderlinge problemen, maar het stond er toch echt. Krang, mijn Krang, ging ermee stoppen! Dit maakte het niet makkelijk om de schoonheid van dit album te doorgronden. De lijn van hun vorige in het Twens gezongen Gluut werd doorgetrokken. De nummers zijn tekstueel weer geweldig. De muziek blijft onvoorspelbaar heen en weer draaien, het instrumentgebruik blijft veelzijdig en het bandgeluid klinkt hechter als ooit. Een prachtige toegevoegde waarde is het trompetgeluid van de nog net even tot de band toegetreden Joost Buis. Toch hoor ik het allemaal aan met tranen in mijn ogen aan. Krang is niet meer: 'Reegn reegn reegn reegn reegn, tot daj der bie neervalt.' André, Adri, Jelle, Joost, Rick en alle andere mensen die de afgelopen jaren betrokken waren bedankt. Ik moet het allemaal nog verwerken, het overlijden met misschien wel het mooiste album ooit in Nederland gemaakt was te onverwacht.

File: Krang - Aait
File Under: Subliem tegendraads muzikaal genot tussen de tranen door

Aait is het tweede album in dialect dat Krang uitbrengt en als ik me niet vergis hun zevende in totaal. Dat laatste is een mooie score zullen ze gedacht hebben, want het droeve bericht kwam vorige week dat ze er mee stoppen. De geruchten gingen al langer en met twee successieve klappers als Gluut en Aait achter de rug betekent het wat mij betreft stoppen op het hoogtepunt. Een aantal songs - ik herinner me vooral "Oost" en "Gait" - speelde André Manuel solo al. De eerste is een ode aan het oosten van het land met al z'n kleinheden en grootsheid ([Oost:] "das niemand honger en iederene dorst") en de tweede een soort mix tussen Oerend Hard en de Krang-standard "Kraaien". Alle bekende thema's komen terug: de maatschappijkritische grimassen, de verwijzingen naar hedendaagse gebeurtenissen ("En was ie nit den nudist toen met Maxima/ Doar schuf de gemeente Videla veurop". Uit "Feest") en verhalen van kleiner en groter leed en genoegen. Bang voor experimenten is Krang nooit geweest en ook Aait staat weer vol met de rare ideeën en invallen die Krang ook live zo'n geweldige band maakte. Op het hoogtepunt stoppen is een grootse stap, maar ik kan niet nauwelijks wachten op André Manuels volgende idee. Naar verluidt een boek, maar dat zullen we zien. Hij gaat in elk geval door. Aait vedan.

File: Krang - Aait
File Under: Aait vedan, maar niet als Krang

Breaking Horizon is The_Inaxy eerste echte EP, na twee demo's. De band barst bijna zijn voegen van ambities. Ze zijn ook bijna letterlijk uit hun voegen gebarsten afgelopen najaar, want er is nogal geschoven in de line-up afgelopen najaar. Het toevoegen van een extra gitarist is een goede zet geweest, want de gitaarpartijen die op de EP staan vergen vast te veel van een op het podium. Vocaal zit het niet helemaal snor. De leadzang is prima voor elkaar - type melodieuze emo, maar de tweede zanglijn - type brulboei - is net als de praatstem in het afsluitende "Meaningless Memories" echt ver onder de maat. Die brulboei moet beter, want irriteert bij veelvuldig draaien. Dat is jammer, want deze zou de muziek namelijk wel een meerwaarde kunnen geven. Goed. Tot zover het slechte nieuws. Nu het goede! De muziek van The_Inaxy is namelijk niet beneden de maat, maar zou net wat strakker mogen. Goede ideeën zat. Ze pikken wat mee uit het hele straatje dat loopt van pop tot hardcore. En dat gaat ze wel goed af. De mengelmoes aan stijlen ligt wel aangenaam in het oor, daar heb ik slechtere voorbeelden van gehoord. Op een volgende EP (of Cd), alles net iets hechter, wat meer aandacht voor de tweede zang en er rolt een zeven uit bus. Nu dus niet.

File: The Inaxy - Breaking Horizon (EP)
File Under: Indie
File Audio: [ Confused Minds ]

Zeg nou zelf: Ponys, dat zijn toch eigenlijk gewoon mislukte paarden voor kleine meisjes? Een ander nut hebben ze volgens mij niet? Dit kleine beestje met zijn korte pootjes en een schofthoogte die met een beetje geluk net boven de navel van een uit de kluiten gewassen Hollandse boer ligt. Verder zijn ze volstrekt nutteloos. Staan een beetje in de wei, vreten gras en als ze een beetje geluk hebben mogen ze op komen draven voor tentoonstellingen. En dan houdt het ook wel op. Wie vernoemd nou zijn band naar zo'n nutteloos dier waar je niet eens een biefstuk van kunt eten. Nou simpel dus: een bandje dat zonder met de ogen te knipperen het intro van "Then I kissed her" / "Then He kissed Me uit de Spector-ruif vreet en even doet alsof een pony wel een herkauwer is. Zo uit de pens terug de bek in en herkauwen tot een groezelig mengsel van garagerock en Cure-nostalgica met orgeltjes. En deze ponys gaan er eigenlijk best lekker van uit hun bek meuren kan ik je verzekeren. Maar je moet er wel tegen kunnen, tegen al die opgeleukte herkauwerij. Om het briljante Handsome Family maar eens verkeerd te quoten: "I want a pony. A big fat pony. Want to feed him Phil Spector-records."

File: The Ponys - Laced With Romance
File Under: Garagerock revival

Ik moet vaak even slikken tijdens het draaien van Philidelphia Songs. In enkele songs doet Denison Witmer me namelijk verschikkelijk veel aan Elliott Smith denken. En ik denk niet graag meer aan Elliott Smith, want dan word ik verdrietig. Op de dag nadat bekend werd dat hij overleden was heb ik al zijn albums die ik heb nog eens gedraaid en daarna ze voorgoed weg gestopt in de kast. Ik kan ze niet meer draaien. Maar Witmer moet ik wel draaien, want daar moet nog een recensie over geschreven worden. En dus vecht ik me er doorheen. Philadelphia Songs verscheen in de Verenigde Staten al in 2002 en het is me een raadsel waarom deze niet eerder hier in omloop gebracht is. Het is namelijk niet zo dat we hier met een derderangs koekenbakker te maken hebben. Witmer schrijft folky licht melancholische liedjes met goddelijke harmonieen, waarin de geesten ronddolen van betreurde doden als Elliott Smith en Nick Drake en een gelukkig nog springlevende Neil Finn. Hij citeert vrij uit zijn eigen dagboek dat hij al jaren bij houdt, wat de songs af en toe pijnlijk persoonlijk maakt. Het enige wat frustreert aan Philadelphia Songs is dat de plaat maar een kleine 31 minuten duurt. Veel te kort, net als...... *slik*

File: Denison Witmer - Philadelphia Songs
File Under: Singer/songwriter
File Audio: [ 24 Turned 25 ]

Ze hangen als pronkstukken aan de muur hier. Twee kaarten voor het concert van Rush op 1 oktober in Ahoy in Rotterdam. Daarmee kan ik weer een band van het eerst-zien-en-dan-sterven-lijstje doorstrepen. Op die lijst prijkt ook nog steeds de naam van Buffalo Tom - je weet wel van die 'classic' "Taillights Fade". Het schijnt dat ze nog steeds bestaan en zelfs in de studio zitten. Dat zal allemaal best, maar ik heb er een hard hoofd in dat ik ze nog live ga zien. Uit onverwachtse - Nederlandse namelijk - hoek duikt plotsklaps een alternatief op: het Utrechtse Taxi To The Ocean. Met dank aan de stem van Just Posthumus die me steeds maar weer aan Lonesome Bill Janowitz doet denken. Ze hadden al een meer dan behoorlijke reputatie in het Utrechtse, maar waren er tot nu toe niet in geslaagd deze ook op Cd waar te maken. Ik heb ze live nog niet mogen aanschouwen, maar wat ik op Sunday Longplay hoor klinkt mij als muziek in de oren (ja duh!) en wil ik zeker wel eens live ervaren. Ik ga niet beweren dat ze het niveau halen van de wereldplaat van Buffalo Tom's Let Me Come Over, maar in de buurt van hun Smitten komen ze toch echt wel. Net als Buffalo Tom dynamische en meeslepende gitaarrock, maar door de andere invloeden zoals van Motorpsycho, maar ook Counting Crows klinkt het allemaal net iets diverser en over de gehele breedte een tik rustiger. Maar vooral ook aangrijpend en met "Fearcue" als sterkste troef.

File: Taxi To The Ocean - Sunday Longplay
File Under: Gitaarrock
File Audio: [ Akoestische sessie bij de 3voor12 ]

"Domme pappa". Die woorden bezigt de kleine Ben nog wel eens als ik in zijn ogen weer wat doms gedaan heb. Nu zeg ik het maar even tegen mezelf: "Domme Coen". In al mijn gulzigheid en de jacht op net zo'n instant classic als "Cannon Fodder" van Laura Veirs vorige Cd Troubled by the Fire is, reageerde ik ronduit teleurgesteld na het vluchtig scannen van Veirs vierde Cd Carbon Glacier. Hoe dom kun je zijn? Ik liet de schoonheid van deze plaat helemaal langs me heen gaan, stuk onbenul dat ik d'r ben. Daar ben ik nu achter natuurlijk, want Veirs heeft inderdaad niet zo'n ongelofelijk mooi nummer afgeleverd als "Cannon Fodder", maar wel een plaat die ik zonder met mijn ogen te knipperen een meesterwerk durf te noemen. Er zijn weinig vrouwelijke singer/songwriters geweest de afgelopen jaren die zo'n verdomd goede plaat hebben geleverd. Misschien wel geen een. Veirs en haar begeleiders Tortured Souls (what's in a name!) komen veel beter uit de verf dan op Troubled by the Fire. Hiervoor is volgens mij voor een groot deel producer Tucker Martine aan te wijzen als schuldige. Hij heeft - aan de sowieso al sterke nummers - drumloops, keyboards en andere subtiliteiten toegevoegd die scherpe puntjes op de I zijn. Dat levert adembenemende nummers op als "Rapture", "Chimney Sweeping Man" en "Shadow Blues" en een sneer van de kleine Ben: "Domme pappa". Boy-o-boy, heeft hij, voor de afwisseling, eens gelijk.

Ik ben niet snel bang van vrouwen, maar als ik zangeres Patricia van de Horrorpops zo op de hoes van Hell Yeah zie staan met een staande bas en getatoeëerde lijf heb ik toch de neiging om een blokkie om te lopen. Dat blijkt bij beluistering van Hell Yeah nergens voor nodig te zijn. De Horrorpops maken meer pop dan horror en meer catchy rockabilly dan angstinboezemende takkeherrie. Het sextet Denen met in de gelederen ook Kim Nekroman van de Necromantix - die hier overigens gitaar speelt in plaats van de bas die hij bij de Necromantix mishandelt - maakt redelijk lichtvoetige psychobillypop. Patricia klinkt als het rauwe zusje van Gwen Stefani (No Doubt) of - zo je wilt - het punky stiefzusje van Kate Pierson (B-52's), dat speelt met als backingband de kids van de Stray Cats en Cramps. Niet echt redenen om bang van te worden al met al. Wel om eens goed los te gaan op bijvoorbeeld "Psychobitches Outta Hell" of "Cool Flat Top". Vooral live ook, als zich twee rotten go-go' dansers de boel nog verder opjutten en Patricia met whisky en al het podium opstruint om de zaal in de hens te zetten. Laat je dus niet afschrikken door de eerste aanblik en but get ready to be Horrified. Hell Yeah!

Het zijn de achttien songs die het hart van deze documentaire over Steve Earle vormen. Een biopic in de ware zin van het woord is het niet, want het is niet zijn roemruchte leven dat hier centraal staat. Regisseur Amos Poe heeft zich gericht op het leven als tourende artiest (waar hebben we dat meer gezien?), juist op het moment dat de controverse in de Verenigde Staten was losgebarsten rond zijn vermeende pro-Taliban-song "John Walker's Blues". Nooit verlegen om een politiek of ander statement, altijd scherp geformuleerd als soundbite (hoezo geen echte Amerikaan?),wordt 'the last of the hardcore troubadours' geportretteerd als muzikant, sociaal-politiek activist, vader en zoon. En daar zit'em nou net het probleem. Want de songs zijn geweldig en de opnames ervan ook. De 'andere' momenten die gefilmd zijn evenzo. Maar ze komen niet bij elkaar en hadden net zo goed als twee verschillende films kunnen worden gedocumenteerd. De live-stukken wil ik nog wel eens zien, maar de rest ken je na een keer wel. Op zijn hoogst blijft het leuk om iemand die niet bekend is met het fenomeen Steve Earle wat fragmenten te laten zien, bijvoorbeeld van een autotocht door Nashville: "You don't want to be caught speeding with me in the vehicle, an ex-con death penalty abolitionist" En dan snel door naar het volgende muzikale hoogtepunt dat je net zo goed kunt beluisteren op de gelijknamige live-cd.

File: Steve Earle - Just an American Boy (DVD)
File Under: Ex-con death penalty abolitionist
File Audio: [ Ashes to Ashes ]
File Video: [ What's so funny (about peace and understanding) ]

Alsof ze een secret track op één van die weergaloze Biet Het-compilaties waren, zo nederbeat klinken Ricky de Sire & De Verboden Vruchten. En dan heb ik het niet alleen over de charmante rock 'n roll (inclusief handclaps, koortjes en korte gitaarsolo'tjes), maar vooral over hun teksten. Peter J. Mueller ("beter langharig dan kortzichtig") is nergens ver weg. Maar waar de Kinks zijn niet langer alleen voor links zijn en Bach niet meer exclusief tot het domein van rechts hoort, gaan ook de teksten van Ricky de Sire (aka Erik de Boer) verder. Meer Chick en Candy - die andere geesteskinderen van Peter Mueller - of misschien beter: meer Robbie Muntz dan Bob 'Ik wil me Donalduckie' Bouber. De humor is harder en smeriger, overduidelijk van de straat, en zoals het hoort met een grote dosis melancholie, zielepijn, mislukte seks en drankzucht. Bekende thema's, nietwaar? Ook de muziek zoekt niet naar nieuwe wegen, maar wentelt zich lekker behaaglijk in een jaren '60-sound en alle riffjes en zanglijnen kunt u terugvinden op Biet Het vol. 1 en/of 2. Staat ook mooi in de kast naast Jaap Boots' prachtige debuutplaat Zal de hemel.

File: Ricky de Sire & De Verboden Vruchten - Ik Heb Er Genoeg Van
File Under: Biet Het Vol. 5

Ik zal het maar eerlijk zeggen. Ik heb een zwak voor Ierland. Inmiddels ben ik er drie keer geweest, en in mijn platenkast is het nodige van Ierse artiesten te vinden. Eén van de acts die er om deze reden in staan zijn Hothouse Flowers. De cd van deze band haalde ik om deze reden voor een schijntje uit de opruimingsbakken. Ze wijken muzikaal echter sterk af van wat normaliter uit dit land komt. De afgelopen vijf jaar was het stil rond deze op straat begonnen muzikanten. Nu is er dan eindelijk weer een nieuwe album. Het album heeft de rake titel meegekregen: Into your heart. Het is een soulvol album met de nodige tranentrekkers geworden waarbij mijn gedachten gaan naar werk van artiesten als Prince, Curtis Mayfield, Counting Crows en Doobie Brothers. Als producer werd dan ook de uit Los Angeles afkomstige Dave Pearlman, bekend van Michelle Shocked en Dan Fogelberg, aangetrokken. Hij maakt er een echt studio -album van, waarbij echter gelukkig wel plaats is voor details in de vorm van o.a. trompet, hammond orgel en de cello. Het album lijkt voorbestemd voor de Amerikaanse markt. Tegen het eind van de cd blijkt er nog ruimte voor de thuismarkt te zijn met het Van Morrison -achtige "Magic Bracelets" en als afsluiter een bewerking van een Iers traditional "Si do mhamó Í" in een live uitvoering met een hoofdrol voor de tin whistle. Ze waren immers ooit begonnen als Ierse straatmuzikanten.

File: Hothouse Flowers - Into your heart
File Under: Ierse soul
File Video: [ Your love goes on ]

Als je dacht dat iemand als Will Oldham of zo'n progrockgriebus als Steven Wilson productief waren, moet je eens proberen de output van zuiderbuur Rudy Trouvé te volgen. Na dEUS, Dead Man Ray, Gore Slut, Kiss My Jazz, Cynthia Appleby, Lionell Horrowitz & His Combo en zijn eigen Quintet en Sextet is er nog een enorme lijst van bands en projecten waar hij aan werkt. Alle muzikanten waarmee hij werkt zijn min of meer vast lid van de Antwerpse muziekmaffia. The Rudy Trouvé Sextet 2002-2003 is een verzameling tracks waarop we andere illustere Belgische namen als Tom Pintens (oa Zita Swoon), Aarich Jespers (idem) en Elko Blyweert (oa Kiss My Jazz en Dead Man Ray) tegenkomen. Het blijft in de familie, inderdaad. Anders dan op vorige platen lijkt het schetsmatige karakter van veel van Rudy Trouvés liedjes plaats te hebben gemaakt voor een uitgebalanceerde productie en min of meer verzorgde arrangementen. Gelukkig blijft het allemaal schuren en klieren op de juiste plekken, waardoor de aan jazzcombo's refererende naam van dit project goed gekozen is. En dan zou het me niks verbazen als de plaat grotendeels improviserend tot stand is gekomen. Mooi werk, misschien wel Rudy Trouvés beste soloplaat tot nu.

File: The Rudy Trouvé Sextet - 2002-2003
File Under: Veel werken, dan komt het allemaal goed
File Audio: [ Trash ]

Het kleine mannetje zit aan de tafel en is bezig met zijn op één na favoriete bezigheid. Het liefst is hij lekker buiten. Aan het spelen in de zandbak of halsbrekende touren van de glijbaan. Of eendjes voeren, eekhoorntjes zoeken of paardjes aaien. Maar nu dus niet, want het regent buiten. Papa leest of rommelt wat en Ben tekent. Zoals kleintjes van tweeëneenhalf dat doen. Tong uit de mond, het puntje net tussen de lippen. Met alles wat voorhanden is - wasco, viltstiften in alle diktes en kleurpotloden - krassen op kleurplaten van Bert en Ernie of graaf Tell of gewoon op maagdelijk wit of gekleurd papier. De meeste tekeningen zijn onelinedrawings en ze verschillen nogal onderling van kwaliteit. De één wordt groezelig rauw en scherp anderen wazig, rustig en eigenlijk mislukt, voorzover je daar van kunt spreken bij zo'n klein mannetje. Maar sommigen zijn gewoon echt heel erg mooi en blinken uit in al hun simpelheid en die hangen we dan aan de muur. "Ben gemaakt voor oma, Ben mooi tekenen!", watervalt hij je dan toe wijzend naar de tekeningen. Soms moet ik ook wel eens optreden als onvrijwillige vrijwilliger en helpen met kleuren. Vol bewondering kijkt hij dan hoe ik probeer wat moois ervan te maken. Maar ik kan helemaal niet tekenen. Alleen redelijke inkleuren. Ik vraag' em wel eens wat hij later wil worden, maar daar geeft hij geen antwoord op. Hij wil alles nog verkennen ontdekken en lospeuteren. Dat idee komt nog wel. "Some kids wanna be rockstar, and some kids wanna be firemen." Het maakt me niet uit als hij het maar naar zijn zin heeft. En zolang hij het leuk vindt om met mij samen plaatjes te luisteren van The Fire Theft, Brendan Benson en Fireside vind ik het allemaal best.

File: Onelinedrawing - The Volunteers
File Under: Emo van zacht tot hard
File Audio: [ We Had A Deal ]

Grappig is dat. Dat als je dingen bedenkt tijdens een eerste luisterbeurt van een plaatje, je vervolgens dichter bij de waarheid kunt zitten dan je zelf denkt. No Handle van Icewater Scandal lonkt aan alle kanten naar het labeltje Sonic Youth bedacht ik me. Eigengereid. Arty. Vrouwelijke zang - en vermoedelijk ook vrouw op bas. Experimenteel. Maar wel lekkel. En dan blijkt vervolgens bij bestudering van het boekje - dat ik altijd verfoei omdat ik het er nooit weer in krijg - dat de opnames gedaan zijn in Echo Canyon NYC en dat een zekere Lee Ranaldo achter de knoppen zat. Gewoon opgenomen in het hol van de leeuw dus. Wel de grote vriendelijke leeuw in dit geval dus. Want samen met Ranaldo heeft Icewater Scandal een heerlijk eigenwijs plaatje afgeleverd. Alsof je met nat haar bent gaan slapen na een late avond douche en waar normaal je haar de volgende dag normaal gesproken alle kanten opspringt, zit het nu dus wonderbaarlijk genoeg toch fatsoenlijk, maar wel eigenwijs anders. En vervolgens complimenteert een ieder je ook nog met je kapsel. Jaren 60 experiment a la Dream Syndicate vermengt met 80s indie uit de Sonic Youth koker en in de keuken van deze laatste genoemde bereidt. Voor u kant en klaar aan huis geserveerd in zes gangen. Eet smakelijk.

File: Icewater Scandal - No Handle
File Under: Sonic Babys
File Audio: [ Oh Shoot (demo versie) ]

Way back in 1996 was ondergetekende nog jong knap en wild. En bestond de indierock nog uit 3 minuten liedjes met een kop en een start, een solo en een gekwelde zanger. Maar toen kwam daar zo ineens Tortoise met de plaat Millions now living will never die. En mijn wereld stond even stil. Prachtige instrumentale rock, met koppen, starten, solo's en vooral geen gekwelde zanger. Maar goed gespeeld, afwisselend en niet beperkt tot 3 minuten. Het was, voor mij althans, het startsein voor een duik in de post-rock met als hoogtepunten Explosions in the Sky en A Silver Mt. Zion (met diverse aanhangsels). Echter, Tortoise bleef ook onverdroten platen maken, al zijn de heren niet echt superproductief. Want met It's All Around You zijn we 8 jaar en drie platen verder. En we horen dat er in die 8 jaar veel veranderd is. Daar waar collega post-rockers bedreven zijn in het langzaam opzetten van zware gitaarmuren zijn de heren van Tortoise een andere, meer jazzy richting ingegaan. Waardoor het geluid wat lichter geworden is. En wat mij betreft ook wat minder interessant. Niet dat het slecht is is, integendeel zelfs, er wordt echt goed gemusiceerd, maar het wordt nooit echt spannend. Het is een zondagochtend jazzrock plaat geworden en dat is nu net wat ik niet wil van een post-rock gezelschap. Want het mag best kietelen, maar moet niet jeuken. En dat doet het nu...

File: Tortoise - It's all around you
File Under: post-rock voor loungers
File Audio: [ It's All Around You ][ The Lithium Stiffs ][ Stretch ][ By Dawn ]

Normaal gesproken was deze cd waarschijnlijk langs mij heengegaan. De bandnaam Je suis France doet mij namelijk meteen aan Frankrijk denken. Nu kan ik hier best wat positiefs over zeggen, maar niet dat er zoveel leuke Franse bands bestaan. Verder komen er allerlei herinneringen boven aan de lessen Frans in mijn middelbare schooltijd. Aan sommige gebeurtenissen wil ik niet meer herinnerd worden. Ik zou deze cd dan ook links hebben laten liggen als deze mij niet toegestuurd was om iets over te schrijven. Wat blijkt echter bij het bestuderen van de informatie en het luisteren van de cd, ze komen helemaal niet uit Frankrijk! De thuisbasis is Athens (Georgia) in Amerika. Volgens mij is het niet zo slim om je band een Franse naam te geven, maar zij beslisten kennelijk anders. Voor JsF is dit haar tweede album: Fantastic Area. De eerste ken ik niet, zodat het maken van een vergelijking voor mij niet mogelijk is. Wat ik wel kan zeggen is dat van de titel en de openingszin weinig gelogen is: "(Welcome to) fantastic area". JsF maakt er een (h) eerlijke rockplaat van met een psychedelisch randje. De muzikale referenties slingeren heen en weer tussen Gang of Four, Wire, the Fall, Guided by Voices en Pavement. Het is eigenlijk onbegrijpelijk dat er dit album, uit 2003 alweer, zo weinig vernomen is. Als het aan de naam van de band ligt is het echt zonde. Het is namelijk een ware ontdekkingstocht door vooral opzwepende nummers. Weg met de vooroordelen: Je suis France!

File: Je suis France - Fantastic Area
File Under: (h) eerlijke rock met psychedelisch randje
File 30 Sound Seconds: [ Fantastic Area ] [ California Rules ]

Het eerste nummer van Calliope's nieuwe plaat Sounds Like Circles Feel overspoelde me onverwacht met een golf van nostalgie, een onbestemd terugverlangen naar de jaren van Sebadoh en vooral naar Lou Barlows project The Folk Implosion, van de Chicago-post-rockscene en andere opwindende acts uit het midden van de jaren '90. Dezelfde sfeer, dezelfde gemoedsrust die heen en weer slingerde van luie slacker-zang en opwindende melodieen. Een mooie tijd was dat, zei opa. Bij Lou Barlow ging het om het heilige vuur en als dat gedoofd is, dan is het over. Bij Calliope is het meer een lekker warm haardvuur, dat zo nu en dan even heftig opflakkert en rare schaduwen op de muur tekent. Het blijft een haardvuur en als je de schoorsteen regelmatig veegt, wordt het nooit echt gevaarlijk. Smash your head on the punkrock, maar wel voorzichtig. Opa wil daarmee niet zeggen dat Calliope ongevaarlijk klinkt en daardoor saai, want wie wel eens een avondje voor de haard doorbrengt weet dat je soms heel lang in het vuur kunt blijven staren en dat dat erg prettig kan zijn. Een paar keer een nieuw blok hout op de haard en je kunt weer even voort.

File: Calliope - Sounds Like Circles Feel
File Under: Fijne warme plaat
File Audio: [ What I Think You Mean ]

BAP heeft een nieuw album uit. Ik hoor je het al zeggen: "Die band van die single Kristallnaach? Dat is lang geleden. Bestaan die nog dan?" Mijn antwoord: Ja hoor, sinds deze doorbraak in 1982 bestaan ze nog steeds. Sterker nog, BAP is eigenlijk nooit weggeweest. Nederland hebben ze sindsdien links laten liggen, maar in Duitsland hebben ze nog steeds een hele grote aanhang. Het uit Köln afkomstige BAP en zijn zanger Wolfgang Niedecken bedienen zich nog steeds van het plaatselijke dialect, het Kölsch. Muzikaal gezien was het materiaal vanaf het eerder genoemde commerciële hoogtepunt wisselend van kwaliteit. De echte top wisten ze uiteindelijk pas tussen 1993 en 1999 te bereiken met de geweldige trilogie: Pik Sibbe, Amerika en Comics & Pin-ups. Hierna vertrok een deel van de band, waaronder ook de gitarist en de grootste stuwende kracht naast Niedecken: Klaus (Major) Heuser. Niedecken besloot door te gaan met een vernieuwde en uitgebreide BAP. De band bracht wel materiaal uit, maar het was niet meer als vanouds. Nu het aantal leden weer is teruggebracht naar vijf lijkt de band weer in evenwicht. Sonx is een album waarop is te horen dat Niedecken en zijn bandleden het schrijven van songs (Sonx) in de stijl van Bob Dylan en Bruce Springsteen (inmiddels weer) perfect beheersen. De prachtige teksten geven bovendien (nog steeds) een grote maatschappelijke betrokkenheid weer. De inmiddels 53-jarige Niedecken levert met zijn BAP misschien wel het mooiste album uit zijn carrière af. Alleen het maken van mooie hoesjes zullen ze wel nooit leren.

File: BAP - Sonx
File Under: Duitse vakmanschap, behalve het hoesje

Voor mij lijkt Amerika het conservatieve land van de republikein: George W. Bush. Een man die in de naam van God aan het nodige oorlogsgeweld in Afghanistan en Irak begon. Elke dag kunnen we de ellende die dit meebrengt in onze media zien. Gelukkig zijn er ook Amerikanen die laten horen dat er ook een ander progressief Amerika is. Nu dacht ik niet meteen aan de politiek, maar meer aan de muziek. Het uit Brooklyn (New York) afkomstige trio Oneida is namelijk een band die mij behoedt voor een te eenzijdige kijk op de Amerikaanse samenleving. Ze grijpen creatief terug naar de psychedelische muziek zoals die aan het eind van de jaren '60 en begin van de jaren '70 mondiaal gemaakt werd. In Amerika was er The Velvet Underground, in Engeland Soft Machine en in Duitsland Can. Als je hieraan refereert dan kies je niet voor de makkelijke weg, maar ga je zwaar in de aanval. Opvallend is hierbij de keuze van een ruig aangezet orgel die het gitaar en drumgeweld ondersteunt. De modernisering vond plaats met wat meer hedendaagse post - en stonerrock invloeden. Het resulteert in een niet al te gemakkelijk in het oor liggend geheel, maar wel één die er met een vernietigende kracht uitkomt. Na een zevental nummers die binnen de vijf minuten blijven, eindigt het offensief met een meer dan 14 minuten durend georganiseerde chaos. Ik ben blij dat er toch nog progressieve Amerikanen zijn die hun eigen muzikale oorlog blijven voeren in plaats van de wapens letterlijk op te pakken. Er is nog hoop voor deze oorlogszuchtige wereld.

File: Oneida - Secret Wars
File Under: Psychedische rock
File Audio: [ Wild Horses ] [ Treasure Plane ]

Waarom maken bands in godsnaam eigenlijk platen met alleen maar covers? Heet je dan Elvis Presley of heb je geen inspiratie voor eigen werk? Of gaat het om een statement over onbegrepenheid: 'Jongens, snap het nou eens. Luister hier naar, dit is wat wij eigenlijk willen, maar niet kunnen.' Het mooist is uiteraard de tribute-versie die gemaakt wordt door bands die echt en oprecht hun helden willen eren. Zoveel CD's ken ik eerlijk gezegd niet, die met dat idee gemaakt worden, op die ene verdwaalde cover op die zoveelste tribute-verzamelaar na. Furtips' Gourmet Sounds kon wel eens één van de eerste zijn die me te binnen schieten. Waarom zou je anders zowel Pet Shop Boys als Pere Ubu als Roland Kirk als Pink Floyd bij elkaar willen zetten, als je geen soundtrack te vullen hebt? Veel wisselende namen, namen die iets zeggen over de leeftijd van de muzikanten (iemand van onder de dertig die de Mekons en TV Personalities nog iets zeggen?) en namen die volgens mij nooit meer dan een paar honderd platen in Nederland verkocht hebben (Swell Maps). Liefhebbers dus. En de enigen die deze plaat zullen kopen zullen dan ook liefhebbers zijn. Liefhebbers van Furtips' eigenzinige liedjes en hun soms zeer eigenzinnige bewerkingen van eigenzinnige muzikale helden.

File: Furtips - Gourmet Sounds
File Under: Vreemd, maar lekker
File Audio: [ Jane Wasdatwat - We Like Daniel ]