De 2de plaat. Diegene die na dat steengoede debuut komt. Die schijnt moeilijk te wezen. Of recensenten denken in ieder geval dat die moeilijk is. Anyway, het was ieder geval aan An Emotional Fish niet gegeven om het magistrale debuut, wellicht een van de mooiste platen van het scheidsvlak 80/90, te doen opvolgen met een minstens zo goed (verkopend) exemplaar. In 1996 trekt een gedesillusioneerde Gerry Whelan, na drie AEF platen gemaakt te hebben, zich dan ook terug uit de muziekbiz. Om terug te keren als Jerry Fish and the Mudbug Club. En voor diegenen die An Emotional Fish hoog hebben zitten: Be yourself is geen AEF plaat, ook al doen alle (ex)leden van AEF mee. Whelan is een meer rootsy kant opgegaan met hier en daar jazzy en latin uitstapjes. En dat klinkt vooral als een Mink de Ville light. Met de karakteristieke stem van Whelan. Want daar is niets van verloren gegaan. In Ierland is hij er in ieder geval erg populair mee want daar stond "True Friends" al weken hoog in de hitparade. Maar of het er het vaste land mee zal veroveren, dat betwijfel ik. Daarvoor is het net allemaal te losjes, te vrijblijvend. Maar het is in ieder geval goed te horen dat Whelan in ieder geval terug is. En dat we misschien wel kunnen blijven dromen van die nieuwe super AEF-plaat...

File: Jerry Fish and the Mudbugclub - Be yourself
File Under: Verse vis, mag nog wat peper bij...
File Audio: [ Kies uw eigen Fish ]

Zoals sommigen wel weten heb ik ook echt werk. En in dat echte werk ben ik net - nou ja twee maanden geleden - geswitcht van job. Dat was goed en dat was ook hoognodig. Toch mis ik vooral mijn oude kamergenootje best wel vaak. Zeker als het om muziek gaat. Uren lullen en luisteren er over. Of over onze liefde voor Polly, die groot (A0!) aan de muur hing van dat oude hok. Nu is er dan eindelijk een nieuwe Polly en kunnen we niet samen luisteren. Dat is vervelend en vooral ook helemaal niet leuk. Terwijl ik dit type, zitten we toch samen te luisteren. Hij 'boven', ik 'beneden'. Voorheen was dat zekers en te weten anders gegaan. Dan was de deur dichtgegaan, het volume opgeschroeft en hadden we nu, om 15:00, ons dansmoment gevierd om het aankomende weekend in te luiden. En met de nieuwe PJ Harvey - die vandaag verschijnt - zou dat ook gebeurd zijn. Waarschijnlijk hadden we de hele dag een dansmoment gehad of in ieder geval vanaf het eerste moment dat we Uh Hu Her getraceerd zouden hebben op de onvolprezen luisterpaal van de VPRO. Nu luisteren we gescheiden door een vuurmuur en moeten we het doen met mailtjes heen en weer waarin hij meldt hoe geweldig "Seagull" is en ik terugmail dat ik Uh Hu Her weer ouderwets Polly vindt, wat hij dan weer volmondig bevestigt met een "ja ja ja". Ouderwets kriebels in de buik krijg ik van Uh Hu Her. Leve de moderne technieken, maar toch, was vroeger niet alles beter? Polly niet in ieder geval, zij is gewoon weer ouderwets goed.

File: PJ Harvey - Uh Hu Her
File Under: Dag PJ, dag A!
File Audio: [ Uh Hu Her ]

In de jacht op de debuutplaat van Gem verzuchtte de verkoopster in een Arnhemse cd-winkel: "Jam, bedoel je? Nee mevrouw, ik bedoel het Utrechtse Gem. "Nooit van gehoord," was haar commentaar. Zuchtend en hoofdschuddend verliet ik de winkel over zoveel onkunde. Als ze media gevolgd had dan wist ze dat Gem voor haar debuut al omstreden is door de referenties aan The Strokes en Oasis. De referenties zijn eigenlijk wel wat flauw. Bij Gem gaan mijn gedachte eerder terug naar de jaren '80 toen bands als onze eigen Fatal Flowers furore maakten. Nu doet Gem dat dus in sneltreinvaart. Als de mevrouw trouwens beter opgelet had dan had ze geweten dat Gem onlangs zelfs in het Arnhemse Kultuurhuis Bosch gespeeld had. Na afloop van dit overdonderende concert liet zanger Maurits Westerik mij in de kelder de cd Tell me what's new zien. De cd was die week net van de persen gerold, en zou een paar weken later verschijnen. Met trillende handen bekeek ik het exemplaar, maar helaas mocht ik hem niet meenemen. Ik moest maar geduld hebben. Even later ging het brandalarm af door de rokende Maurits, we waren abrupt uitgepraat. Nu de cd dan eindelijk in mijn cd-speler ligt denk ik aan deze memorabele avond terug. Misschien was het alarm wel een voorbode, want live iets neerzetten is één, iets op cd neerzetten is andere koek. Aan de nummers ligt het niet: "This is your life", "Summertime", "Tonight" en "SOS" liegen er tenslotte niet om. Het gitaarwerk van Bas de Graaff is ook lekker puntig, en drukt een fijne stempel op het geluid. Over de productie van Excelsior's huisproducer Frans Hagenaars ben ik echter minder te spreken. De stem is te ver boven het bandgeluid gezet, en de gitaren variëren per nummer in geluidssterkte. Hierdoor wordt de eenheid aangetast, en gaat het gekunsteld klinken. De band komt niet optimaal uit de verf, de zang gaat wat irriteren. Volgende keer graag de schwung van een concert benaderen en ik schrijf de opvolger de hemel in! Voor een optimaal genoegen moet je ze echter voorlopig live gaan zien. Zeg heren van Lowlands, hebben jullie nog een plaatsje om Gem (live) definitief te laten doorbreken?

Ik zal jullie een geheim verklappen. Ik zat zo'n 20 jaar geleden op dansles, en dat heeft veel leed veroorzaakt. Ik heb nu nog een hekel aan het stijldansen. Ik zou uit de maat gedanst hebben bij de tango, en kreeg een zeven min. Dit hele trauma kwam weer boven toen ik het hoesje van Soul vacation in rehab clinic van de melodieuze noise band Gone Bald bekeek: "Dedicated to the ones who learned to tango, the hard way!" Jawel, het is gericht aan mij! "It takes guts to tango," dat bedoel ik maar. Ze bestaan dit jaar alweer 10 jaar en laten de wereld horen hoe de vlag erbij hangt. Het gaat kennelijk slecht in de liefde, maar het levert wel zeven geweldige songs op. De oorspronkelijk in Kroatië opgerichte band, maar nu vanuit Amsterdam opererende drietal weet een brok spanning op te bouwen waar je u tegen zegt. Soms klinkt het heel intiem, andere momenten gaan intens hard. Henry Rollins, Shellac en Sonic Youth, deze oude helden komen zo in mij op. Het gaat in ieder geval door merg en been. Het gaat zo diep dat ik vergeet dat het best lange nummers zijn, en dat er toch bijna een uur muziek op de cd staat. Ja, wat komt die bas hard aan en wat kruipt die zang in mijn ziel. Zo gaat dat dus in de liefde. Zucht. Het is aannemelijk dat dit album voor Gone Bald als een goede therapie heeft gewerkt. Ik ben nu mijn verhaal over dansles kwijt, maar moet van dit album nog wel even bijkomen.

File: Gone Bald - Soul vacation in rehab clinic
File Under: Intense melodieuze noise
File Audio: [It takes guts to tango][Pinta Nina, Santa Maria]

Leeuwen en tijgers en beren. Nou daar heb je een aardig zooitje gevaarlijke dieren bij elkaar. Kun je beter bij uit de buurt blijven. Zou ik bij de Lions and Tigers and Bears van Victor Malloy niet doen, want die zijn best mak en lief. D'r zit in de hele plaat namelijk maar zo'n 30 seconden aan roofdieren. Waar, dat verklap ik natuurlijk lekker niet, want dan schrik je je tenminste net zo de tering als ik elke keer weer doe, doordat ik wegdroom bij de muziek. Verder blinkt deze tweede plaat van de heren Jones en McCracken - inderdaad Victor Malloy als persoon bestaat helemaal niet - vooral uit door zijn lome, relaxte sound met mooie harmonieën. In het begin van het album klinken ze als waren ze een onderdeel van new acoustic movement en dan vooral als Kings of Convenience. Met af en toe naar Beach Boys neigende koortjes door de tweestemmigheid. Des te verder de plaat vordert des te meer sluipt er echter een wilde sample-tijger de nummers binnen en neemt in sommige nummers zelfs de overhand waardoor je eerder aan downbeatgrootheden Kruder & Dorfmeister denkt dan aan die akoestische koningen. Door de combinatie roept het ondertussen ook nog af en toe zelfs Pink Floyd en Air herinneringen op. Vele mooie soorten dieren dus, maar er is weinig wilds aan. Of zullen ze op pluchen varianten doelen?

File: Victor Malloy - Lions and Tigers and Bears
File Under: Lieve wilde dieren
File Audio: [ Love The Rain ][ Could've been Anything ]

Ik heb echt twee schatten van kinderen. Maar niet echt stille schatten van kinderen. En dat is niet erg, want levendige kinderen zijn koel. Als je echter probeert om met enige regelmaat stukjes te schrijven over cds is dat soms lastig. Dit vang ik grotendeels op door te luisteren in trein, tijdens mijn 'echte' werk of in mijn rommelhok op zolder. Soms zijn er helaas cds die zich niet lenen voor deze manier van werken. Nu zelfs vier cds die ik veel geluisterd had, maar er was altijd wel een verstorende factor. Ik raakte dus bijna in paniek, maar bleef net koel genoeg en nam rigoureuze maatregelen. Leve de opa's en oma's! Dus afgelopen zaterdag was het muisstil in huize File Under op twee uitgebreid dinerende papa en mama File Under na dan. En dat was mooi, want om Brent Gutzeit - Drug Money, Strategy - Drumsolo's Delight, Loscil - First Narrows en Charalambides - Joy Shapes op waarde te kunnen schatten moet je geen last hebben van ruis. Delen van deze platen bestaan nota bene uit ruis! Brent Gutzeit's plaat bijvoorbeeld bestaat slechts uit experimenten van Gutzeit met pianosnaren waar hij electromotortjes tegen aan laat lopen. Dat is op zich een leuk idee, maar echt bekoren kon het ons niet concludeerden wij tijdens de romige paprikasoep. Nee, dan liever Loscil dat onze oren streelde met verhaspelde gesamplede instrumenten waarover drie muzikanten vrijelijk heen improviseren. En dat terwijl de tong gestreeld werd door de met rode ui en aardappelen gevulde ravioli. Zelf gedraaid natuurlijk, maar dat is logisch. Dat Charalambides vervolgens onze harten nog stal tijdens de chocoladecakejes gevuld met chocoladesaus met hun zonder computers gecreëerde mix van ambient met soundscapes uit de hoek van Eno/Fripp was bijzonder aangenaam. Tonnetje rond en met hypnotiserende, rustgevende beats van Strategy's - Drumsolo's Delight op de achtergrond ploften we op de bank en genoten nog even van de rust. Dat zijn de betere zaterdagen kan ik je verzekeren. Toch was ik blij dat dat kleine mannetje me weer tegemoet gesprint kwam de volgende dag.....

D'r werd her en der nogal schaapachtig gelachen toen gemeld werd dat Love is not enough van Scram C Baby slechts in gelimiteerde versie uitgebracht werd. Gelimiteerd, my ass! Die zouden ze toch nooit uitverkopen. Nou, ik kan je verzekeren als je de cd nog niet in de kast hebt staan, dan ben je mooi te laat. Love is not enough is namelijk wel mooi uitverkocht. Baal je hier nu van? Geen man overboord, bij Excelsior zijn ze natuurlijk ook niet helemaal gek om de puike liedjes van Love is not enough geheel uit de schappen de te doen verdwijnen. Uit de hoge hoed toveren ze zo maar een fijn best-of-konijn, Bending Neverending. En op deze dubbel-cd - voor de prijs van een enkele cd te koop overigens - staan maar liefst 10 van de 13 liedjes die ook op Love is not enough stonden. En daarnaast een smaakvolle dwarsdoorsnede aan gitaarliedjes waar Scram C Baby ons de afgelopen 12.5 jaar op getracteerd heeft op haar albums. Daarnaast ook tracks van de obscuurdere - en al helemaal niet meer te verkrijgen - singletjes. Waaronder het prachtige duet "Wherever you have roamed" van JC Smit met Carol van Dyk (Bettie Serveert). Op naar het zilveren jubileum!

File: Scram C Baby - Bending Neverending
File Under: Niet gelimiteerd overzicht

Statistieken liegen zelden. Als je mijn Audioscrobbler statistieken erbij pakt kun je zien dat er geen plaat is geweest die ik meer gedraaid heb dan Des plumes dans la tête van Sylvain Chauveau. En dat zijn alleen maar de speeluren in computers her en der in het land. Die van de diskman en speler in de woonkamer tellen niet eens mee. Kun je nagaan! Dat moet mooi zijn denk je dan? Yup, dat is het. Briljant zelfs met vragen. De minimalistische melodietjes van Chauveau, voorgedragen door piano en summier begeleid door strijkers en klarinet, zijn prachtig in al hun eenvoud. En toch baal ik van deze soundtrack. De tracks zijn namelijk veel te kort. Ga maar na: 22 tracks in een kleine 40 minuten waarvan de laatste twee, remixen van oudere nummers, de zes minuten overschrijden. Elke keer als Chauveau me weer doet opgaan in een nummer, is het bijna afgelopen. Dat is als je een film zit te kijken en de muziek naadloos aansluit op de beelden misschien niet zo storend, maar als je de cd intensief beluistert is dit verdomd vervelend, hoe mooi de flarden noten en variaties op de verschillende thema's ook zijn. Ik zou je daarom eerder aanraden Chauveau's andere projecten Micro: Mega of Arca op te snorren en daar van te genieten voor je aan deze cd begint. Tenzij je de film gezien hebt en de beelden zo weer voor de geest kunt halen bij het horen van de muziek.

File: Sylvain Chauveau - Des plumes dan la tête (OST)
File Under: Soundtrack die gemengde gevoelens oproept
File Audio: [ Des Plumes Dans La Tête ]

Er is iets vreemd aan de hand met de CD van The Delays. Nou ja, niet zozeer met de CD als wel met hoe ik persoonlijk de Faded Seaside Glamour ervaar. Het begon al bij de eerste draaibeurt. Getver een vrouw die zingt! Maar nee, het was geen vrouw die zingt. Vraag me niet waarom, maar ik hou niet zo van zangeressen. Zangers met hoge stemmen daarentegen kunnen mij wel zeer bekoren. Waarom deze dan niet? Omdat het net Elizabeth Fraser van Cocteau Twins is die wordt gesoundmixshowd, en dat zijn nou net twee dingen waar ik allebei jeuk in de negatieve zin van het woord van krijg. De muziek van The Delays kabbelt aan de andere kant heel aangenaam het ene oor in en het andere weer uit. Gelukkig is het niet zo etherisch als voornoemde CT maar meer klassieke Britse pop(liedjes). Eigenlijk vermoed ik dat dit album wel eens een groeiertje zou kunnen zijn, maar door mijn antipathie tegen de stem van de zanger en het toch wel erg kabbelende geluid neem ik niet echt de tijd om het album te doorgronden. Deze plaat zal zeker liefhebbers aan zich binden. Al was het alleen maar om juist die bijzondere combinatie van stem en muziek. Wellicht staat de band live (komend weekend te zien als voorprogramma van The Veils in Groningen en Amsterdam) wel wat steviger?

File: The Delays - Faded seaside glamour
File Under: Kabbelende liedjes
File Video: [ Nearer Than Heaven ]

"Gek dat deze plaat nog niet eerder op deze site verscheen", tikte ik in na beluisteren van Misery is a butterfly van Blonde Redhead. "Goede reden om de pen ter hand te nemen!", schreef Coen per mail terug. Bij deze los ik dan ook eindelijk mijn belofte in om het Fileunder-team te versterken. Goede start is het halve werk, dus spoedde ik me naar de lokale club waar deze band toevalligerwijs die avond kwam spelen. De band had na de release van Fake can just as good definitief een plaats in mijn platenkast opgeeist met hun aan Sonic youth en Unwound refererende dwarse gitaarliedjes. Misery.. is echter hele andere koek. Verdwenen zijn de dissonante gitaarrifjes en het soms hysterische gekrijs van zangeres Kazu. Wat daarvoor in de plaats is gekomen zijn 11 uitgebalanceerde melancholische liedjes verfraaid met cello's, samples en toetsen. Rustige doch spannende nummers waar de aparte stemmen van Amedeo (gitarist) en Kazu de juiste sfeer toevoegen. Ik kan dan wel generaliserend hokjes gaan noemen zoals post-rock of emopop, de bezwerende Blonde Redhead-ambiance blijft uniek. Bijna alle nummers (zoals het repeterende "Pink Love" of het filmische "Messenger") kruipen onderhuids en geven per draaibeurt iets van hun bedoeling prijs zodat ook ik pas na vele draaibeurten dit CD-tje op de juiste waarde kon schatten. Dat live zoveel pracht moeilijk waar te maken is mag dan ook geen bezwaar zijn. Dit schijfje is in ieder geval goed voor een plekje op mijn jaarlijst-reservebank. Gaat u daar maar vast zitten, ik kom over 7 maanden bij u!

File: Blonde Redhead - Misery Is a Butterfly
File Under: Uitgebalanceerd melancholisch
File Audio: [ Misery Is A Butterfly ]

"Pffft niet weer he! Niet weer zo'n retro-band die het wiel op briljante wijze denkt uit te vinden. Zucht!" Dat dacht ik bij eerste noten van Kaito - Band Red. Gelukkig beperkt deze ergernis zich tot de eerste trits maten. Daarna komt al snel het gejaagde in-your-face van Pixies bovendrijven in het hoofd, gevolgd door de eigenwijze noten van Sonic Youth. Ook eigenlijk wel retro natuurlijk, maar wel retro die mij wat meer kan bekoren. Ondanks het schreeuwerige opgefokte zingen van Nikki Colk. Of juist dankzij, dat ligt vooral aan hoe mijn bokkenpruik er bij staat. Want Kaito is wel een verdullemes eigenwijs en opwindend bandje, dat nou niet gelijk makkelijk op de maag ligt. Weirde melodieën, irritant eigenwijze springerige gitaarlijntjes van Dave Lake en Nikki Colk. Dit alles wel in de goede zin des woords overigens. Typetje riot-girl punkpop dan maar? Ja, wel een beetje, maar daar mogen dan nog wel de woordjes avant-gardistische en weirde voor. Aardige mond vol al met al dus? Ja, en je hebt je handen er ook wel even vol aan voor het kwartje valt. Als je al zo gelukkig bent dát het kwartje valt vrees ik. Niet te snel opgeven hoor, er zijn ook wel nummers tussendoor dat je even op adem kunt komen. Het is maar dat je het weet!

File: Kaito - Band Red
File Under: Avant-gardistische, weirde riot-girl punkpop
File Audio: [ Band Red-audioplayer ]

Heremetijten wat een kontkruiperij was het weer tijdens het songfestival afgelopen weekend. De Oost-Europese vriendjespolitiek deed het weer donders goed. En dan ook eens grotendeels met van die muziek die je het liefst zo doortrekt tijdens een wc-bezoek. Zelfs met het geluid uit hoorde je nog hoe stuitend slecht sommigen waren. Eigenlijk werd de hele Balkan-hoek daar te kijk gezet, want d'r komt namelijk best wel goede muziek uit die contreien. Dat blijkt wel op O Manus van Parne Gadje. De muziek klinkt dan wel alsof de muzikanten zo uit de straten van een willekeurige Balkan-metropool getrokken zijn, Parne Gadje bestaat gewoon drie jongens uit ons kikkerlandje en één From Down Under. Parne Gadje betekent dan ook niet voor niets witte niet-zigeuners. Marc Constandse zingt, in mijn oren, als een geboren Rroma. Eigenlijk hoor je dat hij een Nederlander als hij in het Engels gaat zingen. Zijn stem en bandeon zijn het stralend - hmmm is dat wel het goede woord - middelpunt in veelal hartverscheurende uptempo nummers, een combinatie van traditionals uit de diverse balkanlanden en hedendaagse liedjes. Begeleid door niet allerdaagse instrumenten als de fietsbandbas en de velofoon. Als ik het voor het zeggen had, wist ik wel wie ik volgend jaar zou uitzenden naar de Oekraine. Nee, ik doel niet op Tatjana (immers billen, borsten én oost-europees) zoals elders reeds werd gesuggereerd....

Het zal ergens in maart vorig jaar geweest zijn dat Madrugada in een uitverkocht Paradiso een poging deed mijn oren te laten wennen aan een bedenkelijk aantal decibellen. Het lukte, na afloop was ik een gelukkig, maar doof man. Wat me naast die doofheid, die na een week verdwenen was, bijbleef was die zanger. Kaal en charismatisch. Kennelijk vond Sivert Höyem, want zo heet de beste man, de muziek van Madrugada af en toe ook wat te luidruchtig. Want in de winkel lag opeens een solocd van de beste man, Ladies And Gentleman Of The Opposition. Het is allemaal wat rustiger dan Madrugada, wat soberder ook maar het eerste dat opvalt is dat Sivert zijn donkere stem het in een akoestische setting helemaal niet slecht doet. En hoe klinkt dat dan? Het begint als een Madrugada in zijn vroege dagen. Zou dat komen doordat de leden van zijn band meespelen? Na een nummer of vier, vijf wordt het allemaal wat rustiger en begint het op een Noorse alt.country te lijken. Op een postboot, varend door een Noors fjord waan ik me, met Sivert als stuurman die zijn imposante stem over het water laat galmen. Op de kant zie ik Bambi lopen en af en toe smijt hij een postzak de wal op en speelt hij wat op zijn gitaar. Ik spring na een ruime drie kwartier aan land en groet hem. Hopelijk komt hij snel weer langsgevaren.

File: Sivert Höyem - Ladies and Gentlemen Of The Opposition
File Under: Noorse alt.country met een randje
File Audio: [ Vier nummers op zijn site ]

Alanis,
Sorry dat je een tijdje niets van me gehoord hebt. Het is nogal hectisch thuis. Kom je nog wel achter als je ooit zelf kinderen krijgt. Om maar meteen met de deur in huis te vallen: Tjezus meid wat zit je haar leuk! Stuk beter dan dat enorme lange hippie haar. Frisser ook. Ik schrijf je, want ik verbaasde me er net over dat Under Rug Swept nog maar een dikke twee jaar oud is. Voor mijn gevoel zat ik al veel langer te wachten op So-Called Chaos. Goede plaat overigens! En dan te bedenken dat ik je door die alt.rockclassic "You Oughta Know" - wat ik nog steeds een zeurnummer vind - in het begin negeerde. Doe mij maar nummers als "So Called Chaos" of "Knees of My Bees". Het nummer dat me het meest intrigeert is overigens "Doth I Protest To Much". Denk je dat echt dat je teveel protesteert? In deze tijden van normvervaging vind ik het juist wel fijn dat mensen als jij opkomen voor het milieu, zwakkeren of ageren tegen machthebbers. Moet je zeker niet mee stoppen! D'r zijn al teveel van die leeghoofdige ik-laat-me-leven zangeresjes. Heb je bijvoorbeeld Newly Weds wel eens gezien met die muts van een Jessica Simpson? Die is echt erg zeg! Zou je dat wat lijken overigens zo'n show die een inkijkje in huize Morissette biedt? Of doe je dat liever via je muziek? Denk het wel hè? Al heb ik het idee dat je wat meer vrede hebt met jezelf en afgerekend hebt met iedereen uit je verleden. Hopelijk lijdt een volgende plaat hier niet onder.

Groet,

Storm
PS: Schrijf je snel terug?

De muziek van Kopna Kopna is mengelmoes van jazz, pop, rock en latin met vocalen en sound duidelijk geïnspireerd door Belgische voorbeelden (Zita Swoon), maar soms ook neigend naar de sound van zo'n andere eigenwijs als Beck. Deze hutspot levert een avontuurlijk brouwsel op waarin heel veel valt te ontdekken. Melodielijnen die over elkaar heen buitelen, instrumenten die vanuit de achtergrond ineens opduiken en weer wegspringen en onverwachte breaks en tempowijzigingen. Vooral live maakt dit Kopna Kopna opwindend, swingend en zweterig en tilt het de muziek boven kunstzinnig geneuzel - waar deze jongens zeker naar neigen - uit. De CD is echter meer zoals ze eruit zien zonder die rare maskers: lief. Het heeft erg lang geduurd voordat dit debuutalbum klaar was, en misschien heeft het tot gevolg gehad dat er iets teveel is gepolijst? Like you mist een beetje het rauwe van wat ik live van ze gewend ben. Bijvoorbeeld "Man Bites Dogma" een van hun leukere nummers met lekkere hinkstapsprongetjes in het percussie en toetsenwerk, is gereduceerd tot een fragment, opgeleukt met veel trompet en ontdaan van z'n wilde kant. Vooral titelsong "Like you", had van mij net als op het podium langer mogen duren en volledig mogen ontaarden in een briljante, chaotische maar toch gestructureerde dansbare kakafonie. Ik zie nog de verbaasde gezichten van het Grote Prijs publiek voor me toen dit nummer als afsluiter gespeeld werd! De CD daarentegen gaat daarentegen als een nachtkaarsje uit met het suffe riedeltje "How I lost you (down the middle)". Zou het ironisch bedoeld zijn? Gelukkig bewijzen nummers als "Trouble sweet tune" en "Sonic distopia" dat Kopna Kopna kan swingen zonder 13 in een dozijn muziek te maken, en zorgen dat ik ondanks een verstuikte enkel dansneigingen voel opkomen. Laat je verrassen!

File: Kopna Kopna - Like You
File Under: Artistiek verantwoord swingen
File Audio: [ Like You ]

Ik ben erg gevoelig voor kleine momentjes van huiselijk geluk. Dat kan een klein mannetje zijn dat tegen je aan in slaap valt op de bank maar toch persé Villa Hotel moet kijken of een glimlach van dat kleinere veel te lieve meisje als ze je gezicht herkent. Daar word ik week van. Kun je je voorstellen wat er gebeurt als je zo op een redelijk willekeurige woendagmorgen - leve het ouderschapsverlof! - een cd zit te luisteren en beiden reageren vrijwel tegelijkertijd op de muziek die je draait? Ik krijg het daar warm van. Om precies te zijn op het nummer "Two Little Girls". N. denkt dat de dochtertjes van Dysseldonk verdriet hebben en begint mee te huilen, B. weet zeker dat er nu wel kindjes buiten zijn en staat als een jonge hond te stuiteren bij de achterdeur om met ze te gaan spelen. Je begrijpt vast wel dat ik dan al geen kwaad woord meer over 33 1/3 kan schrijven. Is ook niet nodig overigens. De Smalltown Romeos mogen er dan mee genokt zijn - wat niet leuk is, want Superfiction was een aangename Crowded House met meer ballen-plaat - Eric van Dijsseldonk gaat stug door met het afleveren van mooie liedjes. De ballen zijn er wel af overigens, 33 1/3 is voornamelijk akoestisch, sober begeleid en hangt meer richting John Lennon dan Neil Finn en zorgde er voor dat ik die op het eerste oog willekeurige woensdag niet snel zal vergeten.

File: Dysseldonk - 33 1/3
File Under: Singer/songwriter
File Audio: [ Lullaby in B ][ Bright & Blue ]

Een recensie schrijven over de band Zeke is eigenlijk bij voorbaat een gewonnen wedstrijd. Er bestaat namelijk niet zoiets als een slechte Zeke-plaat. Je hoeft ook niet te zoeken naar dubbele bodems of muzikale ontwikkeling. Zeke is hard, snel en meedogenloos. Twee jaar geleden was het nog even schrikken toen de mannen het bijltje erbij neergooiden, maar gelukkig, ze zijn terug en wel met een doodsklap. Gitarist Sonny zocht zijn heil ergens anders en de anderen gaan verder met zijn drieën alsof er nooit iets gebeurd is. 15 nummers denderen aan je voorbij en voor je er erg in hebt zit je alweer aan de tiende draaibeurt. Qua composities zou je kunnen constateren dat er meer downtempo nummers op staan dan op de eerdere werkjes maar dit betekent zeker niet dat er ook maar een haartje aan power en woede is afgenomen. Als ik niet beter zou weten zou ik bijna zeggen dat er voorzichtig geflirt wordt met de modieuze stonerrock, maar dan graaf ik alweer veel te diep. De gebruiksaanwijzing is eenvoudig: versterker op 11, krat bier onder de arm en kijken wie het eerst bij het eind van het nummer is! Hou je niet van harde gitaren en vuige rockers, begin er dan vooral niet aan. Doe je dit wel, poets dan je Harley maar eens goed op want het is tijd om uit te rijden met de échte mannen!

Na zes luisterbeurten weet ik nog steeds niet wat ik van You Are The Quarry moet vinden. Nu is dat meestal geen goed teken, maar wie weet ligt het wel aan mij. Dat kan natuurlijk. Eens kijken. Ik heb volledig aangekleed en in mijn shortama naar Morrissey zitten luisteren. Met en zonder tandenborstel in mijn mond. Met en zonder eten in mijn maag. Als het donker was, als het licht was, als het mooi weer was en als het regende. In de trein, op bed, op de bank, op de fiets en in het zwembad. Nou ja, dat laatste is niet zo, maar het had gekund. Het hielp allemaal niets. En dat terwijl het brouwsel best aardig opent, "America's Not The World" en vervolgens de single "Irish Blood, English Heart" houden mijn aandacht zonder moeite vast. Om hem vervolgens genadeloos kwijt te raken bij de overige nummers. Oké, in "I'm Not Sorry" klinkt een beetje Oasis door en ik denk goh, Oasis. En even verderop denk ik, hé, The Smiths. Maar nergens word ik verrast, nergens wordt het leuker dan gewoon "best aardig". En best aardig is niet goed genoeg. Er zijn genoeg cd's die best aardig zijn. You Are The Quarry is een stuk beter dan Morrissey zijn vorige soloding maar niet veel meer dan dat. Vind ik. Maar misschien had ik wel moeten ontbijten met worst en bonen, met een jus en een bak koffie. Misschien had dat gescheeld. Maar het lijkt me sterk.

File: Morrissey - You Are The Quarry
File Under: Best aardig, maar niet meer dan dat
File Video: [ Irish Blood, English Heart ]

Wat voor een geweldige plaat moet The Closer You Get dan wel niet worden? Dat dacht ik bij mezelf, nadat ik tegen de labelbaas van Face Tomorrow zei dat ik de single "Sign Up" zo geweldig vond. En hij me vervolgens met een vette grijns op zijn gezicht antwoordde: "Wacht maar tot je de hele plaat hoort!" En verdomd hij had - natuurlijk - nog gelijk ook. "Sign Up" is inderdaad wel dé single-track bij uitstek van The Closer You Get, maar mozeskriebel wat is dat album grandioos goed geworden. De honderden optredens die Face Tomorrow de afgelopen jaren gedaan heeft, hebben duidelijk hun vruchten afgeworpen en The Closer You Get is de rijpe sappige meloen die dat opleverde in de studio. Waar Tool af en toe verzandt in te minutieus technisch schaken op de vierkante millimeter en vele indiecore bands verzuipen in hun screams en emo-zijn, weet Face Tomorrow met kinderlijke eenvoud evenwicht te vinden tussen beide. Complex, maar toch melodieus en vooral ook luid rockend. Gelijk in openingstrack "Back to the starting line" valt het allemaal al op zijn plek en blijft rustig een uur lang liggen terwijl de Face Tomorrow-trein in volle vaart doordendert om je bijna verbouwereerd achter te laten. Des te dichter je bij het einde van de plaat komt des te meer bezweert Face Tomorrow je. En dat is misschien best wel een beetje eng, maar vooral weergaloos goed. Wooooooooot!

File: Face Tomorrow - The Closer You Get
File Under: Kom gerust dichterbij
File Audio: [ Sign Up ]

Zelden achteraf zo tevreden geweest met een cdtje dat ik kocht in de ramsj als met de debuut-plaat van Masters of Reality. En dat allemaal om dat Gr.R. dacht dat'ie een koopje had gedaan. Van een speedmetalbandje dacht hij een subliem plaatje op de kop getikt te hebben. Dat bleek dus wel even anders - en vooral ook beter - te zijn! Voor Kroeze er erg in had was het vakje met Blue Garden leeg gekocht door vriendjes van Gr.R., waaronder ik. Hoe goed ik die Blue Garden-cd ook vond, bij Sunrise on the Sufferbus, die pas in 1993 verscheen, ging ik zo weer de fout in en kocht ik toen hij al lang Out Of Print was in Dedemsvaart of all places. Zoals ik de cds van Chris Goss die rondslingerden door het land oppikte, zo heeft Goss zelf ook eens opruiming gehouden in zijn studio en de krenten uit de tape-pap op Give us Barabbas gezet. Daardoor is het misschien wel een verzameling ongeregeld en onsamenhangend, maar in het geval van Goss kunnen we dat wel leiden, want zijn restmateriaal mag er meer dan zijn. Met de warme soepele stem van Goss als leidraad pikt Give us Barabbas een stonergraantje mee uit folk, Beatles, Cream en sluit zelfs af met weirde psychelische track. Een prachtplaat die echt uitnodigt om te roepen: "Geef ons maar Goss, hang die Barabbas maar bij de rest!"

Goed. Bent u er voor in om u even te verdiepen in een aardig stukje rare hoempa? Begin maar vast met het downloaden van de mp3tjes hieronder dan. Want het Franse combo Super Preachers tracteert op hun debuutalbum Stereophonic Sometimes op het betere knipenplakensample-werk waarbij ze ook nog een hele doos genres opentrekken als Fatboy Slim in zijn beste dagen. Zijn die overigens voorbij? Nee toch? Wel met dit verschil dat de heren Reverend Stish, Father Buzz & The Bishop (het zijn Parijzenaren, die uitkomen op een Duits label maar dat blijkt niet echt uit hun namen dunkt me) samen met een heel zwik gasten de boel zelf inspelen. Happy, loungy, groovy, funky met toeters, noem het maar en de heren spelen het. Met Francois Carles (producer van o.a Jon Spencer? Blues Explosion) als man achter de knoppen om de boel scherp te houden razen de 14 tracks aan je voorbij. Af en toe vallen ze misschien een beetje te veel in herhaling, maar dat wordt met gemak gecompenseerd door de lekker jengelend hobbelende orgeltjes. Het hoempat lekker van links naar rechts door uw speakers en vraagt gewoon om een flinke cocktail. Maar goed ondertussen zijn de mp3tjes vast wel binnen en bent u al lang aan de drank.

File: Super Preachers - Stereophonic Sometimes
File Under: Knipenplakensampleengenremix met eigen instrumenten
File Audio: [ Hands Up ] [ I Feel Happy ]

Ik ben zwaar voorstander van mp3's en word nogal eens moe van het ageren van bands tegen downloads. Mp3s zijn dé manier voor een artiest om je te presenteren aan het publiek. Een band die géén mp3s aanbiedt op zijn site speelt een bij voorbaat verloren wedstrijd, vind ik. Wat mensen leuk vinden aan het kopieren of downloaden en vervolgens branden van hele cds om deze vervolgens in de kast te laten verstoffen snap ik overigens een stuk minder. Kasper van Kooten - inderdaad broertje van Kim - heeft er gezien de titel van zijn tweede plaat, Beter dan de kopie!, en het nummer "De ziekte van download" ook schoon genoeg van. Hij heeft een punt, maar overdrijft het allemaal wel een beetje. Maar als knipoog voegt hij wel een mp3-kopie van de cd toe aan de Beter dan de kopie om weg te geven. Het liedje dissoneert wel bij de rest van de nummers overigens. Dat zijn namelijk van die typische kleinkunstliedjes, met kleinkunstteksten vol kleinkunstbeschouwingen. Kasper is wel een betere acteur (o.a. Toscane en All Stars) dan zanger overigens. De liedjes zijn misschien wel een tikje sloompjes van tijd tot tijd, maar het zit qua melodieën goed in elkaar. Tegen die kleinkunstteksten moet je kunnen. Ik kan me heel goed voorstellen dat mensen die op allerlei plekken jeuk krijgen van de heren Veldhuis en Kemper of Acda & de Munnik ook accuut uitslag zullen krijgen van Beter dan de kopie!. Houd je er wel van dan kun je mij mailen voor de kopie-cd of als je niet snel genoeg bent, koop je de cd hier en geef je zelf de kopie-cd weg.....

File: Kasper van Kooten - Beter dan de kopie!
File Under: Kleinkunst op cd
File Audio: [ Beter dan de kopie!-voorproef ]

Ik begrijp Marillion niet meer. Ik snap echt niet waarom ze keer op keer zoveel van hun vast schare fans vragen om toch weer te proberen Marillion onder de aandacht te brengen bij een groter publiek. Want wat valt er in godsnaam voor hen te bereiken? Verwachten ze nou echt dat een meisje dat de eerste single van Boris koopt of iemand die Jamelias "Superstar" aanschaft nog geïnteresseerd is in een nieuw album van deze symfo-dinosauriër en met rode koontjes van opwinding naar de winkel zal rennen om Marbles aan te schaffen? Ik mag toch (bijna) hopen van niet, want dat zou kinderlijk naïef zijn. Marillion moet gewoon blijven opnemen en spelen en opnemen en spelen voor de schare hondstrouwe fans die ze hebben en vooral ook deze koesteren. En stug doorploeteren in hun zoektocht naar een evenwicht in het mengsel van hun oude roots en 'modernere' muziek. Want dat is ze, onder productionele leiding van Dave Meegan en Porcupine Tree's Steven Wilson, op Marbles voor het eerst sinds Afraid of Sunlight eindelijk weer goed gelukt. Er staan op Marbles tenminste voor de afwisseling eens géén ongeïnspireerde nummers en met "Invisible Man" - dat zwaar naar Pink Floyd riekt - leveren ze zomaar één van de beste Marillion-nummers af dat in de h-periode gemaakt is. En dat "You're Gone" toch een hit is geworden bewijst maar weer eens hoe trouw de fans van Marillion zijn en hoe slecht het gesteld is met de single-verkoop...

File: Marillion - Marbles
File Under: Symfo-dinosauriër's revanche (op zichzelf)
File Audio: [ Marbles - samples ]

Je kunt over de muziekkeuze van de Duitsers van alles zeggen, er zijn zat met een goede smaak. In ieder geval de Duitsers van het olympische handbalteam. Want die hebben namelijk een nummer van Beige GT, "Heat", uitgekozen dat hen moet leiden naar de olympische titel. Dat is wel heel andere én vooral ook betere koek dan de "Wij houden van Oranje"-meuk die wij straks weer over ons heen gestort krijgen als het Nederlands elftal vertrekt naar Portugoal. Al moet ik toegeven, op olympisch gebied was het voor Sydney iets beter met Golden Earrings "Yes! We're On Fire". Dat haalt het echter bij lange na niet bij het opzwepende "Heat". De rest van de tweede plaat van Beige GT, Cue, is al net zo kostelijk. Een opzwepende mix van raggend gitaar- en hoekig drumwerk met flarden electro daar geraffineerd doorheen verwerkt . Als het gas er niet volledig opgaat doet het denken aan de comebackplaat van New Order uit 2001, Get Ready, gaat het gas helemaal open dan is Voicst - misschien wel de beste band van Nederland - niet ver weg en in de andere gevallen zwemt het tussen deze twee in. Als die Duitse handballers nog een maand lang gaan trainen op de klanken van Cue dan zie ik ze nog ver komen in het olympische torrnooi. Het wordt tijd dat het NOC/NSF Voicst inschakelt en zinspeelt op een strategische tegenzet....

File: Beige GT - Cue
File Under: Indie rock met olympische allure
File Audio: [ FAQ ]
File Video: [ Heat ]

Iron and Wine's tweede cd Our Endless Numbered Days is zo goed dat ik eigenlijk wel gelijk op de fiets wil springen. Snel naar een van de grote postkantoren of een GWK om een kaartje te halen voor het concert dat Samuel Beam in het voorprogramma van Blonde Redhead zal geven op 13 mei in Paradiso. En toch houd ik me in. Waarom? Nou ten eerste omdat het regent buiten en ik een schurfthekel heb aan fietsen in de regen. Dat is echter niet de belangrijkste reden. De belangrijkste reden is Paradiso. Ik weet nu namelijk al dat ik me stierlijk ga lopen ergeren. Het is al nooit helemaal stil in Paradiso bij het hoofdprogramma, laat staan dat dat het geval is bij het voorprogramma. En dat is wat Iron and Wine wel nodig heeft: Stilte in de zaal. Anders breekt het, vrees ik. Iron and Wine maakt namelijk vreselijk breekbare muziek. Samuel Beam zingt je fluisterend toe en de, vooral akoestische, instrumenten worden met zachte hand beroerd. Rustig tokkelt Samuel Beam op zijn gitaar en wordt slechts schaars begeleid door band en tweede stem. Het klinkt misschien een tikkie raar, maar ik moest ongelofelijk vaak aan Simon & Garfunkel denken en iets minder vaak aan Neil Young - zijn folkykant , niet zijn rockkant - tijdens de veelvuldige draaibeurten van Our Endless Numbered Days. Raar, omdat Iron and Wine toch anders klinkt dan deze twee. Als een combinatie vroege Engelse en wat latere Amerikaanse folk, maar zo maar ook recentere lo-fi. Indrukwekkend, maar ik durf het niet aan om het live te gaan zien in een rumoerig Paradiso. Ik ga wel ergens in het gras liggen, ogen dicht, koptelefoon op.