Altijd fijn als een bandnaam niets dan duidelijkheid biedt. Comets on Fire had geen duidelijker bandnaam kunnen kiezen dan deze. Als ze namelijk iets doen dan, dan is het wel de plek waar je je begeeft tijdens het luisteren van Blue Cathedral binnen een paar tellen volledig in de hens te zetten. Goedemorgen wat trapt "The Bee and the Cracking Egg" overdonderend af. Alsof ze Lemmy terug Hawkwind in geschopt hebben om de ingedutte rockboedel eens even flink door te blazen met een overdosis spacerock en de nodige pillen. Nou ja een tikkie overdreven is dat natuurlijk wel, want niemand zingt immers als Lemmy en de rockboedel is ook niet geheel ingedut, maar je snapt wel wat ik bedoel. Wel grappig dat na die bak herrie een rustig intermezzo volgt met "Pussy Footin' the Duke". Alsof de heren zelf ook even op adem moeten komen. Daarna barst de 'ellende' overigens weer gewoon los hoor, met onder andere nog wat lekker geschift blaaswerk in "The Antlers of the Midnight Sun" en de nimmer rustende stem van Ethan Miller die de boel probeert te overschreeuwen. Dat dan nog wat Floyd-esque rust volgt in "Brotherhood of the Harvest" is dan wel fijn, zo kun je je goed voorbereiden op finale "Blue Tomb", met zijn 10 minuten heen en weer gespring tussen hardrock naar blues en weer terug over rondzingend gitaarlijntje. De komeet is dan ondertussen al wel flink afgekoeld, maar je huis aan puin. Nou ja je hebt altijd de blauwe kathedraal nog he.

File: Comets on Fire - Blue Cathedral
File Under: Spacerock 2004
File Audio:[The Antlers of the Midnight Sun]

Toveren is in. De één tovert met woorden, de ander met eten, Harry Potter en zijn vrienden leren zelfs toveren op school. De Amerikaanse heks Mirah (Yom Tov Zeitlyn) tovert met muziek. Ze weet het voor elkaar te krijgen om de nodige vrouwelijke singer-songwriters op één album te krijgen. Ze doet dit echter zonder hun hulp. Heks Mirah gooit de muziek en stemmen van Heather Nova, Aimee Mann, Edie Brickell, Beth Orton, Kate Bush of hoe ze ook mogen heten in de kookpot, en floep...... daar is het wonder: C'mon Miracle. Artistieke hoogtepunten zijn het kritische nummer " Jerusalem" en het liefdesdrama "The dogs of B.A.". De productie was in handen van Phil Elvrum. Ze leende aan zijn band The Microphones eerder haar stem uit en speelde er ook een mopje gitaar in. Nu is er echter haar eigen, als ik het goed heb, vijfde album. Het bevat elf wonderschone liedjes met een wat jazzy inslag. Muzikaal had ze de nodige hulp van een hele rij muzikanten waaronder de eerder genoemde Elvrum en Jason Anderson. Nergens doet het echter overdadig aan, de productie is sober gehouden, de songs liggen lekker in het gehoor. Goed getoverd dus, maar bij een volgend album mag er wat mij betreft een wat originelere toverspreuk gebruikt worden.

Ik zag The Killers deze maand in Paradiso en Metropolis spelen en was blij verrast door de appetijtelijk weg te happen new romatic beats. De liedjes zijn catchy, dansbaar, ze zien er goed uit, de zanger zingt met een faux-Brits accent en ze hebben hun naam van een New Order videoclip gejat ("Crystal"); helemaal goed dus. Deze jonge band uit Las Vegas (ze zijn begin twintig!) is niet erg origineel en nogal laat om mee te liften op de 80´s hype met bands als Franz Ferdinand, Hot Hot Heat, The Rapture en Interpol. Ze zijn ook zeker niet de beste in dit copieerende gezelschap. Hot Fuss begint veelbelovend met vijf sterke nummers met goede hooks en zwevende keyboards, maar zakt daarna naar een middelmatig niveau. Ik ben best teleurgesteld, want live klonk het allemaal erg fijn. Het eerste nummer vind ik meteen het beste op het album; "Somebody Told Me" is een vette stuwende plaat met een zware pulserende bass en springerige synths. Lekker fout en gelikt! Dit gevolgd door het Britpoppy "Mr. Brightside" en het puntige en erg door The Cure beïnvloede "Jenny was a Friend of Mine". Het vierde nummer is episch à la the The Smiths (op synths!) en heet "Smile Like You Mean It" en het vijfde goede nummer op het album is "All These Things That I´ve Done", compleet met Gospel Koor (wel erg Blur hoor!). De rest van het album is vrij cliché, niet slecht, maar niet opvallend genoeg. Vooral de downtempo liedjes zijn behoorlijk saai. 'You´ve got hooks, use them', zou ik zeggen! Hot Fuss is nogal een schizofreen album, het is goed en slecht, vrolijk poppy, maar ook donker, met teksten over moord en sexuele dubbelzinnigheid, tja ik hou er een beetje een tegenstrijdig gevoel aan over.

File: The Killers - Hot Fuss
File Under: Glamorous Indie rock ´n roll
File Audio: [kies zelf een track]

Het was ineens een vraag op het Subjectivisten forum. Of iemand de vrager wat meer kon vertellen over het bandje Vitalis. Vitalis! Dat deed belletje bij mij rinkelen, maar het was wel ver weg. Ze kwamen uit Hoorn en ik wist nog dat de zanger een hele mooie diepe stem had. Ze hadden ooit een bescheiden hitje gehad, waarvan ik de titel niet meer wist. Op het forum wist men te vertellen dat Vitalis ooit nog een zilveren harp gewonnen had en dat de kern was doorgegaan onder de naam Q Club. En, toeval bestaat niet, die CD lag er nog om te recenseren! Het is zo fijn als de research voor je gedaan wordt. En toch duurde het nog even voordat deze recensie verscheen, de plaat is immers al van 2003. The Land of Cockaigne is namelijk een plaatje dat ik niet draai als ik achter de computer zit om te tikken. Daar is het veel te mooi voor. The Land of Cockaigne is namelijk sfeervol late avond plaatje. Beetje rokerig, lekker loom om met een goed glas whiskey en gedempt licht naar te luisteren. Beetje Nick Cave in zijn latere periode, snufje Tindersticks maar vooral Q Club. Een plaat als een goed boek. De lounge plaat voor de late uurtjes. Ik steek er nog maar eens een sigaartje bij op...

File: The Q Club - The Land of Cockaigne
File Under: Q is van Quality...
File Audio: [Land of Cockaigne (1 minuut)]

Kevin Moore heeft op zijn zachtst gezegd een opmerkelijke loopbaan achter de rug. Dream Theater verliet hij op haar creatieve hoogtepunt om met Chroma Key een heel andere weg in te slaan. Debuut Dead Air For Radios was en is ronduit briljant, maar geënt op ambient- en synthpop, heel andere koek dan de spierballennotenperserij van Dream Theater. Natuurlijk verkocht hij wel wat platen, maar vooral te weinig. Toen verhuisde Moore naar Costa Rica. Om vervolgens van opvolger You Go Now waarschijnlijk nog minder te verkopen. Zijn revanche haalt hij met wereldplaat Office of Strategic Influence, dat meer symfo was dan ik nog voor mogelijk had gehouden. Ondertussen is hij verhuisd naar Turkije en dan komt nu plotsklaps Ghost Book uit op het 'grote' Inside Out, na jarenlang platen uitbrengen op marginale labels of zelfs in eigen beheer. En laat Ghost Book nou ook nog eens de minst toegankelijke plaat van Moore tot nu toe zijn! Het is vooral een bonte collage aan geluidsexperimenten van Moore, slechts spaarzaam voorzien van de stem van Kevin en een dame die ik niet ken. Ghost Book is nota bene de soundtrack voor een Turkse horror-comedy. Fouter kan toch bijna niet zou je denken. Nou dát valt dus wel mee. Sterker nog, de plaat maakt me stiekem best nieuwsgierig naar wat voor een film dat Okult wel niet is én wat Moore gaat brengen met het volgende 'echte' Chroma Key album dat naar ik aanneem ook wel op Inside Out zal verschijnen.

File: Kevin Moore - Ghost Book (OST)
File Under: Nu nog moore Chroma Key

Met Tom Waits en Tricky had Anti - het sublabel van Epitaph - al twee weirdo's in z'n stal, maar met Danny Cohen is de hoeveelheid gekte op hun label flink toegenomen. Had Alternative Tentacles de charmant-geschifte songs van de ons ontvallen Wesley Willis, dat andere en zoveel meer populaire punklabel heeft Danny Cohen. In de schilderkunst heet het outsider-art, maar ik heb geen idee of er in de popmuziek ook een etiketje is voor dergelijke types. Reden kan de glijdende schaal zijn die je aantreft: dat Daniel Johnston geschift is, is duidelijk. Maar iemand als Syd Barrett, hoort die ook in de categorie? In elk geval is het bij Danny Cohen ook behoorlijk onduidelijk, al is het maar omdat zijn songs te vaak te knap gearrangeerd lijken. De naiviteit die de zelfgeschilderde hoes uitstraalt staat in schril contrast met de levenswijze zelfkantteksten. Luister maar eens naar de mp3 van "Motel Sex": "The doctor who slapped me alive, wondered why I never cired, I guess I knew it all was jive, now I'm living in a sleazy dive". Kun je me meteen gelijk geven wanneer ik soms het gevoel heb dat David Thomas van Pere Ubu om de hoek kijkt. Welcome to Dannyland.

File: Danny Cohen - Dannyland
File Under: Ongevaarlijk gek
File Audio: [Motel Sex]

In een wedstrijdje 'The Hardest Working Man in Showbiz' gooit hij hoge ogen en in de wedstrijd 'The Hardest Working man in Sympho' is het alleen maar een wedstrijdje met Mike Portnoy. Waarbij Roine Stolt een demarrage inzet, want het nieuwe album van The Tangent (met o.a. Andy Tillison van Parallel or 90 Degrees) moet dit jaar nog komen en er ligt inmiddels alweer een nieuwe Flower Kings. De tour waarmee de release van de DVD Meet the Flower Kings gevierd werd, was nog niet voorbij in oktober 2003 of Roine dook met zijn maten opnieuw de studio in om de opvolger van Unfold The Future op te nemen. Voor de verandering is het weer eens een enkele cd, niet dat ik dat erg vind want de dubbel cd's vind ik wat lastiger te behappen, en The Kings kiezen een aanpak vergelijkbaar met Space Revolver. Het jazz uitstapje van Unfold The Future was van korte duur en dit keer hebben de heren een meer theatrale en klassieke kant gekozen. En dat staat ze toch beter, want Adam and Eve is een prachtige plaat geworden waarbij de instrumentale partijen vooral in het dienst staan van de nummers. En ook veel nummers, want er is veel aandacht besteed aan wat kortere nummers. Al klokken er nog steeds twee op bijna 20 minuten. De band is wederom in grootse vorm en heeft er met Daniel Gildenlöw (Pain of Salvation) nu een vast band lid bij. En Daniel laat meteen goed van zich horen en tilt een nummer als "A Vampire's View" naar een hoger plan en die meneer die meezingt op Starlight Man is niet Jon Anderson, maar Gildenlöw. Waarmee al te gemakkelijk de "obvious" Yes vergelijking te maken zou zijn. Maar met Adam and Eve zijn The Flower Kings toch een stapje verder. Want hoewel klassiek ademt de band nog maar één invloed uit: The Flower Kings. En dat staat als een huis. Ze zouden alleen eens bij Yes moeten gaan buurten over hoe je hoezen ontwerpt....

Ik denk dat de heren van Ten Foot Pole zichzelf nog wel eens achter de oren zullen krabben over in het verleden gemaakte beslissingen. Ooit brachten zij hun tweede album Rev uit op het machtige Epitaph label. Lof en uitzinnige recensies waren hun deel en een mooie toekomst lag in het verschiet. Totdat zanger Scott Radinsky zijn werkzaamheden als professioneel honkballer niet meer kon combineren met de band en moest stoppen. De band ging verder zonder hem en gitarist Dennis nam de vocalen over. En dat is precies waar het mis ging. De nummers waren nog steeds sterk en zaten even goed in elkaar maar het gemis van een goede zanger is in de punkscene dodelijk. Niet voor niets werd twee platen later (gedwongen) afscheid genomen van Epitaph en onderdak gevonden bij een kleinere maatschappij. Ten Foot Pole was afgezakt naar de middenmoot. Inmiddels zijn we heel wat jaartjes verder en ligt er nieuw materiaal in de cd-la. En gelukkig, het lijkt er op alsof er eindelijk weer wat vooruitgang is geboekt. De twaalf nummers zijn als altijd qua compositie piekfijn en ook de productie van huisproducent Ryan Green mag er weer zijn. De aanwezigheid van een nieuwe gitarist en bassist lijken een positieve invloed te hebben en zelfs de zang is stukken beter dan voorheen. Het is het beste post-Radinsky werkje tot nog toe. We mogen nu wel aannemen dat de oude tijden niet meer zullen herleven maar het lijkt alsof het 'nieuwe' Ten Foot Pole na een decennium haar definitieve vorm gevonden heeft.

File: Ten Foot Pole - Subliminal Messages
File Under: Oud maar nog niet vertrouwd
File Audio: [Kicked Out Of Kindergarten]

Goed, dit wordt dus een saai en voorspelbaar verhaal. Ga maar na: twee jaar na het uitbrengen van Century Child is hier dan het album Once. Once ligt duidelijk in het verlengde van z'n voorganger. Once is een nog beter in elkaar zittend, strak geproduceerd album, waar de beukers afgewisseld worden met de nodige rustpunten en experimentele nummers. Ik zei het toch: een saai en voorspelbaar verhaal! Maar toch: is het dan niet te saai en/of een herhalingsoefening? Nee, zeker niet. Prinses Tarja gebruikt haar stem weer op nieuwe manieren (blijkbaar net bijgeleerd op school?) en de composities zijn beter dan ooit tevoren. Ja natuurlijk, de orkesten, koren en klassieke invloeden zijn veelvuldig aanwezig op dit album (tegenwoordig kan een album in dit genre niet zonder) al overspoelen ze de kenmerkende Nightwish sound gelukkig niet. Neem nu "Creek Mary's Blood", nummertje van ruim 8 minuten, waar gebruik wordt gemaakt van het indianentaaltje van de Lakota Sioux of "Kuolema Tekee Taiteilijan" waar ze weer eens teruggrijpen op hun eigen moedertaal, het Fins. Onverstaanbaar, maar wel mooi. Once is een meer dan waardige opvolger van Century Child. Helaas, hun concert in het najaar is al weer lang en breed uitverkocht (ruim een half jaar van tevoren). Anders had ik deze nummers toch graag live gehoord.

File: Nightwish - Once
File Under: Symphonische goth metal

"Zeg, dat walvissengejank heb ik nou wel genoeg gehoord, hoor", zegt de andere kant van het kantoor terwijl "Smallholding" door de kamer klinkt. Ik krimp ineen. Waddafuk? Dat kun je toch niet menen! Ik zat net weer ademloos en met de mond zo een klein stukje open weg te dromen bij Quiet City, de vierde cd van Pan•American. En bedacht me een fractie voor deze opmerking dat ik voor Quiet City een mooi plaatsje in mijn jaarlijstje zou gaan reserveren. Ik heb het toch niet aan mijn oren? Nee, daar ligt het niet aan, praat ik mezelf moet in. Het ligt aan hem. Maar aan de andere kant: waarom zou iedereen Pan•American mooi moeten vinden? Ik vind genoeg top-40-meuk toch ook geen reet aan? Laat ik me er maar niet teveel van aantrekken. Beter is om dan maar eens de koptelefoon van stal te halen en in mijn uppie te genieten van het schoons dat Mark Nelson voorschotelt. Donkere, sobere post-rock waarin zijn gitaarwerk langzaam danst met een gestaag voortstromende rivier aan elektronica. Als Nelson zingt, dan doet hij dat met fluisterende stem, bijna zonder volume. Ragfijn klinkt er dan her en der flarden flugelhorn en trompet blaaswerk bij van David Max Crawford.  Pan•American is stil, heel erg stil en ik word ben er stil van. Walvissengejank, tsk! Luister zelf eens en vertel het in het reageerding?

File: Pan•American - Quiet City
File Under: Voer voor jaarlijst
File Audio: [Begin][Inside Elevation][Het Volk]

Geregeld vragen mensen aan me hoe het met me is. Ik zeg meestal dat het goed met me gaat. Ik zei dit eerder nog wel eens om van het gezeur af te zijn. Nu is daar weinig aan gelogen, het gaat goed met me. Toch is er wel eens iets waardoor ik minder kan genieten van alles om me heen. Zo heb ik het afgelopen jaar, in een eerste jaar voor de klas, op diverse basisscholen langdurig zieken vervangen. De zware inspanningen voor de omscholing en de tijd na het slagen waren niet voor niets. Het heeft mezelf ten positieve veranderd, ik heb het naar mijn zin. Het lukt me echter niet om iets rond Arnhem te vinden na de zomervakantie, en die staat voor de deur. Het begint heel langzaam te knagen, ik merk dat ik er wat onzeker van word en er ook van begin te balen. Zo is het ook met de nieuwe cd van het Schotse The Proclaimers. De popliedjes met folkinvloeden brengen mij in een goede stemming, maar de sombere (liefdes) teksten van de gebroeders Reid geven daar weinig reden toe. Ook het gebrek aan echte knallers brengen me aan het twijfelen. Het klinkt allemaal best goed, de productie van Edwyn Collins is niet te glad, maar met echt veel plezier zet ik hem niet op. Als iemand me dus vraagt hoe de nieuwe plaat van The Proclaimers is dan weet ik al wel het antwoord. Ik zeg dan: Born innocent is wel goed hoor. Zo, ik ben weer even van het gezeur af.

File: The Proclaimers - Born Innocent
File Under: De nieuwe is wel goed hoor
File Audio: [Born innocent][Should have been loved]

De eerste keer dat ik in aanraking kwam met The Von Bondies was tijdens het voorprogramma van The White Stripes. Hun lekkere rauwe garage bluesrock sloeg bij mij meteen aan en ik liep toen blij De Melkweg uit met het album Lack of Communication. Nu twee jaar later en na de veelbesproken ruzie met Jack White (hun voormalige producent en vriend) en met een deal bij major Warner op zak is daar het tweede album Pawn Shoppe Heart. Deze plaat is nog sterker, voller, vetter en rockender dan zijn voorganger. Het eerste dat opvalt is dat dit album prachtig geproduceerd en gemixed is. Het album barst van de energie; de ritmesectie, drummer Don Blum en bassiste Carrie Smith, raast maar door. Wolvenhuilende zanger Jason Stollsteimer klinkt nog altijd wanhopig getormenteerd. Soms neigt dit teveel naar een maniertje, maar gelukkig gebruikt hij zijn stem nu steeds genuanceerder en soulvoller. Eén van de dingen die The Von Bondies zo leuk en fris maken zijn de fijne vraag en antwoord spelletjes tussen gitariste Marcie Bolen en Stollsteimer, de achtergrondzang van de meiden in de band en de leuke catchy refreintjes. Pawn Shoppe Heart is een gevarieerd album vol bijtende spanning en zwoele sixties garagerock, maar dan wel met perfect geluid. Van het opzwepende "C'mon C'mon" en rauwe "No Regrets" tot de ballad "Mairead" en supervrolijke "Not That Social". Het klinkt echt als een band die lol heeft gehad om dit album te maken en dit werkt lekker aanstekelijk. De muziek kruipt onder je huid en blijft tot de laatste noot boeien. Een toppertje, ze hebben Jack White echt niet nodig.

File: The Von Bondies - Pawn Shoppe Heart
File Under: Opzwepende garagerock uit Detroit

Things We Lost In The Fire kocht ik zonder ooit ook maar iets van Low gehoord te hebben. Dat heb ik soms, als ik in een baldadige bui ben. Een hoesje of een mooie titel kunnen soms al genoeg zijn om mijn portemonnee van zijn inhoud te ontdoen. Ik kwam thuis en stopte het schijfje in mijn cd ding en ging er eens voor zitten. En dat bleek precies goed, voor de muziek van Low moet je even gaan zitten. Schop partner en kindergespuis samen met de huisdieren het huis uit en laat de trage muziek over je heenkomen. Zoiets. Mijn volgende bezoeken aan de platenboer bleken vruchtbaar, voor de portemonnee van Low dan. Elke keer weer met een cd naar huis. Elke keer weer genieten. En nu is er dan A Lifetime Of Temporary Relief, 10 years of B-sides & rarities. Oh mijn god, dacht ik toen ik het geval bekeek. Niet doen. Doe het niet! Zitten we hier op te wachten? Overgebleven zut uit de studio? Obscure meuk? Het antwoord is "ja!". Als u ook maar een beetje van de muziek van Low houdt, dan was dit de cd waar u hebt zitten wachten. Juweeltjes van trage liedjes waarvan u uzelf af zult vragen waarom deze liedjes niet op een cd staan. En ja, de overgebleven zut staat er ook op. En de obscure meuk ook. Maar de kwaliteit, het genot en de honger naar meer Low is veel en veel groter.

"1000 Miles Of Cock", "Fist Of Fury" en "Full Speed", u raadt het al, we zijn weer in de wondere wereld van de vuige stamprock terecht gekomen. Rockcity Eindhoven maak je borst maar nat want hier zijn de Speedcocks! Vijf mannen uit Breda en Antwerpen bewijzen dat er nog steeds wat broeit in Brabant. Even meedogenloos en hard als het grote voorbeeld Peter Pan Speedrock maar toch weldegelijk met een eigen geluid. De nadruk ligt minder zwaar op het Rock n' Roll aspect en (nog) meer op de keiharde punk. Natuurlijk is het te horen dat we hier te maken hebben met een vrij jonge band (opgericht in 2002) welke zijn sporen nog moet gaan verdienen. De teksten zijn soms ietwat simpel en neigend naar het banale en clichés worden zeker niet geschuwd. Het songmateriaal staat echter als een huis en de meer dan passionele uitvoering belooft heel wat voor de toekomst. Dit is nu typisch zo'n plaatje waar alle nummers voor elkaar in te wisselen zijn maar het geheel toch vooral niet als een eenheidsworst klinkt. Inspiratiebronnen als Motörhead, Exploited en Zeke hebben het goede voorbeeld gegeven en Nederland mag zich verheugen op weer een verse nieuwe kracht op de podia tijdens het festivalseizoen. Het is niet origineel, al zeker 1000 keer eerder gedaan en je moet er een beetje van houden maar oh oh oh wat is het lekker!