God ja, het punkcomebackprogramma was nog niet compleet natuurlijk. Het wordt steeds doller en doller. Vandals, Bad Religion en The Descendents lieten de jonge garde al een ongenadig poepie ruiken op hun dit jaar verschenen albums. En daar kan nu Sex, Love and Rock'n Roll verschenen en beluisterd is Social Distortion aan toe gevoegd worden. In mijn hoofd - ik weet het het is en blijft een raar ding - was Social Distortion altijd de hardste van het stel, maar dat is natuurlijk niet zo. Mike Ness, die solo nog wel het één en ander uitbracht de laatste jaren, leek een solide team om zich heen te hebben verzameld voor Sex, Love and Rock'n Roll. Natuurlijk zonder gitarist Danell, wiens dood de donkerste dag uit de geschiedenis van Social Distortion was. Over dit verlies zingt Ness wel openhartig in "Don't Take It For Granted". Op Danell zijn plek staat nu Jonny "2 Bags" Wickersham (US Bombs) en die vult die opengevallen plaats waardig in. De plaats van bassist werd ook vacant na de opnames omdat John Maurer de Social Distortion pijp aan Maarten gaf en voor zijn familie koos. Met Rancid bassist Matt Freeman op zijn plek zal Social Distortion er niet slechter van worden op het podium. Maar een band die na bijna tien jaar stilte zo hard terugslaat kan niet slecht zijn op het podium. Sex, Love and Rock'n Roll staat vol met mooie liedjes vol woede, hoop en hartzeer. En bovenal: Social Distortion rockt als een goed onderhouden jaren 70 wagen, die net weer op zijn sloffen door de APK gekomen is.

File: Social Distortion - Sex, Love and Rock'n Roll
File Under: Met gemak door de APK
File Audio: [Reach For The Sky][Nickles and Dimes]

'Echte herfstmuziek' en 'moeilijke tweede plaat'. Kent u die clichématige uitdrukkingen? Ik moest daar aan denken toen de nieuwe Interpol-cd rondjes draaide in mijn autoradio. Op weg zwiepten de ruitenwissers liters water van links naar rechts in de opkomende duisternis. Turn on the bright lights schoot me toepasselijk te binnen. De titel van de eerste plaat van Interpol die deze heren uit New York in 1 klap tot next-big-thing bombardeerde. Voor velen een godsgeschenk: doomwave mag weer! Niet alleen de diepe stem van Paul B. en de sombere muzikale sfeer was uitermate goed vastgelegd op deze cd. Ook de manier waarop slim uitgedokterde gitaarpartijen duels aan gingen om even later weer als bondgenoten samen te komen in een stemmig maar meezingbaar refrein. Prachtig! Het laat zich raden dat de band zich voor een lastige opgave zag bij het schrijven en opnemen van de tweede plaat. Ik zal het maar gelijk zeggen: Interpol overtreft het debuut dan wel niet, ze consolideert moeiteloos het opgebouwde succes. De eerste zes nummers zijn zondermeer van hoge kwaliteit. "Narc", "Take You On A Cruise" en de single "Slow Hands" als meest sprekende voorbeelden. Dat tegen het einde van de plaat het niveau een beetje inzakt, vergeven we deze heren graag. Antics voldoet ruimschoots aan de verwachtingen en zal menige speelminuten krijgen de komende maanden. U weet wel, wanneer de gordijnen vroeger dichtgaan en de bladeren beginnen te vallen. De regels 'We ain't going to the town, we're going to the city' van het eerste nummer "Next Exit" galmen na als ik mijn auto parkeer. Uw scribent is inmiddels de grote stad aangekomen en pakt gelijk een concertje mee. U mag raden welke band!

Oorspronkelijk was het debuutalbum van The Constantines alleen verkrijgbaar in hun thuisland Canada. De band viel daar vele malen in de prijzen en werd genomineerd voor een Juno Award (de Canadese Grammy). Sub Pop heeft het album nu, drie jaar later, opnieuw uitgebracht. En ja, wat zijn The Constantines nu ontzettend nodig in de tijd van alle "The en nog iets-bandjes"! Dit is tenminste echt en zonder ironie. Lekkere rauwe Rock 'n Roll met nog indringende teksten ook. Een beetje een mix tussen Fugazi, Springsteen en The Clash. De zanger heeft dan ook een lage rasperige stem die wel heel erg lijkt op die van Joe Strummer. Dit vond ik eerst jammer, want hierdoor leek het wel erg op een The Clash-clone, maar gelukkig is het album veel frisser dan de zoveelste The Clash-a-like bandjes. De band heeft alles wat je van een rockband mag verwachten. Vette gitaarriffs, stompende baslijnen, scherpe drumkick en ja tambourines! De band valt op omdat de liedjes een gevoel van echte noodzaak en openheid hebben. De muziek is verrassend, spontaan, heeft leuke wendingen, inventieve hooks en poëtische teksten. Deze passievolle band meent het en dat voel je, het is een meeslepend album die hierdoor niet snel verveelt en echt aan je voorbij vliegt. Goed, het zakt aan het einde allemaal een beetje in doordat de nummers in vaart afnemen, maar de kwaliteit van de songs en de teksten blijven fier overeind.

File: The Constantines - The Constantines
File Under: Intelligente gepassioneerde rock
File Audio: [Long Distance Four][Young Offenders]

Er zijn cd's waar minder hard om gevochten wordt binnen de mensjes die hier schrijven. Sterker nog, ik gok dat ik de enige ben met werk van Colonel Les Claypool in de kast. Oh nee, natuurlijk niet! De grootste Primus-hater onder ons heeft ook een cdtje van ze in de kast staan. Maar goed, er staan dan ook alleen maar covers op de Miscellaneous Debris-EP. Na het verrassend sterke Anti-Pop uit 1999 en het vertrek van drummer Mantia bleef en blijft het wel verdacht lang stil rond Primus. Ookal er schijnt een cd/dvd getiteld Animals Should Not Try To Act Like People te zijn verschenen vorig jaar met de orginele drummer Tim Alexander. Nou dat is dan compleet langs mij heen gegaan en daar zal dan ook wel een reden voor zijn, vrees ik. Claypool zat niet stil ondertussen. Hij pielde op zijn bas met Oysterhead, Frog Brigade en nu Colonel Claypool's Bucket of Bernie Brains. Van die laatste ligt nu The Big Eyeball in the Sky in de schappe en die is best geinig. Het is niet zo dat de vier bovenmatig getalenteerde heren hier een meesterwerk afleveren. Toch is de mix van weird gitaarwerk van (ex-) Guns N'Roses Buckethead en drummer Brain, bizar toestenwerk van orgelman Bernie Worrell (Jack Bruce maar ook George Clinton ) en prettig gestoord baswerk van de baas zelf goed voor een aangenaam gekkenhuis.

File: Colonel Claypool's Bucket of Bernie Brains - The Big Eyeball in the Sky
File Under: Leuk uurtje gekkenhuis

Waar is het toch ooit precies misgegaan met Therapy? Een jaar of tien geleden nog voorbestemd als Ierlands nieuwste grote ding na U2 met optredens voor volle stadions en uitpuilende festivals. De dreigende roem bracht een te grote druk met zich en het commerciële succes van Troublegum bleek onmogelijk voort te zetten. Desalniettemin bleef de band een trouwe schare fans houden, waaronder mijn eigen persoontje, die het ook niet lieten afweten in de periode 1998 - 2002 waarin de inspiratiebron een beetje opgedroogd leek te zijn. Het in 2000 uitgebrachte greatest hits album So Much for the Ten Year Plan leek zelfs eventjes de zwanenzang te zijn. Gelukkig kwam de ommekeer toen vorig jaar het uitstekende High Anxiety uit werd gebracht. Weg waren de krampachtige pogingen om te voldoen aan het (inmiddels al iets minder) hoge verwachtingspatroon en er was zowaar weer wat spelplezier te ontwaren. Therapy? klonk weer hard en meedogenloos. Ook de hierop volgende tournee was weer ouderwets knallend en passioneel, met een spetterend optreden in het Utrechtse Tivoli als persoonlijk hoogtepunt. Dit alles in gedachte houdend is het een groot genoegen om te mogen merken dat de stijgende lijn met het nieuwe Never Apologise, Never Explain (briljante titel) wordt vastgehouden. Zo mogelijk nog rauwer en bozer met opvallende verwijzingen naar the Ramones en Ministry (!) en een moddervette productie. Geen misplaatste ballades of slijmerige festivalhits dit keer maar een compromisloze en retestrakke plaat die geen enkel zwak punt of vullertje kent. Het mag duidelijk zijn dat Therapy? weer helemaal terug is, nu nog proberen dit niveau vast te houden.

File: Therapy? - Never Apologise Never Explain
File Under: Harder en kwader dan de afgelopen tien jaar

"Chris Caffery, dat is toch die gitarist van Savatage?" "Yup!" "En Savatage, dat is toch die band van Jon Oliva en producer Paul O'Neill die geen millimeter van stijl verandert, welke musici er ook in de band zitten?" "Eh...yup! Maar Caffery is een Savatage-oudgediende, dus die heeft de sound wel degelijk mee gemaakt. Dat hoor je wel op dit cd'tje, trouwens." "Nee hè, een solo-album dat gewoon de volgende Savatage lijkt!?" "Nou, dat ook weer niet. Een flink deel is inderdaad van het intelligente soort Savatage-beukwerk en heeft een strakke, bijna mechanische klank maar andere nummers wijken duidelijk af en zijn meer stevige highway music met een semi-acoustische inslag, zoiets als Zakk Wylde met Pride & Glory deed." "Huh? Kan dat bij elkaar dan?" "Mwah, zo'n cd wordt er een beetje rommelig van. Wel jammer, want het is natuurlijk vooral erg leuk om hem andere muziek te horen spelen dan anders. Dat is dan ook de makke van deze cd, het had wat stijlvaster gemogen en wat minder in Savatage-stijl. Verder is het namelijk gewoon een heel leuk plaatje: uitstekende nummers, prima muzikanten en een goeie zanger." "Oh? Wie dan?" "Caffery zelf. Zijn stem is niet heel opvallend, maar hij heeft een goeie, krachtige stem." "Dus?" "Mwah, geen verplichte aankoop, maar eens beluisteren is ook geen slecht idee. En die complete bonus-cd erbij is ook een leuk koopargument, natuurlijk. "

Het tragische einde van de Nederlander zoals wij hem kennen is het eerste boek van Andre Manuel. Hiermee voegt hij zich zowel in de rij van cabaretiers als in de iets recentere, maar verder soortgelijke rij van popmuzikanten die een boek publiceren. Het verschil met de columns, theaterteksten of matige romans die we dan in de vorm van meestal flodderige boekjes zien is dat Het tragische einde van de Nederlander zoals wij hem kennen een politiek pamflet genoemd kan worden. Een pamflet tegen een door commerciele TV en wakkere ochtendbladen gevoed Volksempfinden, tegen stompzinnigheid, modegrillen en voor, ja voor wat eigenlijk? De zwartgalligheid in de tweehonderdtwintig korte hoofdstukjes is groot en een soort absoluut nihilisme ligt constant op de loer, ware het niet dat humor - niet de ontwapenende die bij Manuels podiumverschijning hoort, maar de meest donkere denkbaar - voorkomt dat het een loodzware doemdenkerstekst is geworden. Een analyse van de huidige staat van Nederland is het, een scheldkritiek tegen de oppervlakkigheid en massahysterie in de vorm van een vertelling over de publieke en door het televisiepubliek bepaalde terechtstelling van een doodgewone kanariefokker uit het oosten des lands. Waarmee het naast zijn cabaretwerk en muziek de volgende en volkomen logische uitingsvorm van multitalent Andre Manuel is.

File: André Manuel - Het tragische einde van de Nederlander zoals wij hem kennen
File Under: Smerige streekroman
File Audio: [Tja, dan had je op lowlands moeten zijn]

Beste mijnheer File Under,
Zoals u misschien al wel opgemerkt hebt de laatste tijd timmeren wij van the Sheer aardig aan de weg. Onze debuutplaat The Keyword is Excitement kreeg tot nu toe alleen maar lovende recensies in grote bladen: van Oor tot Music Minded. Ook zo ongeveer elke internetsite waar recensies verschijnen van albums gaf ons debuut meer dan een voldoende. Iedereen is als een blok gevallen voor onze aanstekelijke liedjes. Dit verraste onszelf ook wel een beetje. Natuurlijk zijn we zelf ook in onze nopjes met The Keyword is Excitement, maar nu zitten we wel een beetje op een roze wolk hoor door de manier waarop mensen ons op gelijke hoogte plaatsen met bandjes als Supergrass. Man, dat waren tot voor kort idolen van ons zelf! Helaas noemt niemand Jellyfish, terwijl dat ook helden zijn. Het bleef ook niet bij lovende recensies. The Sheer echt ervaren is The Sheer live zien! Het was een strooptocht het afgelopen jaar. We speelden van het kleinste gat (Cafe 't Bodeke, Tubbergen) tot het grootste podium (Pinkpop) en er ging zelfs een dame bijna geheel uit de kleren voor ons op Lowlands. De toetsen raakten er van van slag van die blote borsten! We waren ook wel weer zo dat we het keyboard zelf ter plekke repareerden. Maar goed, ik draai er een beetje om heen waar ik naar toe wil in dit schrijven. Voor ons gevoel ontbrak er tot nu toe toch nog iets aan ons bepaald niet misselijke palmares en hopen dat u hierin verandering wilt brengen. Daarom zenden wij u onze cd en hopen dan ook van harte dat u op uw site wat aandacht wilt schenken aan onze cd.

Met vriendelijke groet,

The Sheer

Blijkbaar kan een band ook verstikkend of beperkend werken, aangezien veel artiesten besluiten om naast hun normale band ook (solo)projecten te ondernemen. Of ze kunnen er in ieder geval niet genoeg van hun eieren in kwijt. Blijkbaar heeft Andy Kuntz, bekend als frontman van de progressive metal band Vanden Plas daar ook last van. Daar kan ik me wel wat bij voorstellen. Voor mijn gevoel miste er altijd iets - vraag me niet wat precies (wellicht één van die eieren) - aan hun albums. Ik was dan ook een tikkie sceptisch of dit bij een solo-project van Kuntz niet hetzelfde zou zijn. Dat valt dus meer dan mee op Abydos. Ik vind op Abydos namelijk wel wat terug dat ik miste bij Vanden Plas. Naast Vanden Plas heeft Andy namelijk ook in vele verschillende musicals de hoofdrol gespeeld. Nu heeft Andy de invloeden van beiden gecombineerd in zijn solo project: Abydos. Abydos, de plek in het oude Egypte die gezien wordt als de geboorteplaats van het theater. Welnu wat levert dit alles ons op? Een ruim zeventig minuten durend album met duidelijk invloeden van Vanden Plas, de progressieve metal, als ook grote raakvlakken met zijn andere passie, het theater. Het is dus een afwisselende, goed geproduceerde cd met symfonische, orkestrale stukken (inclusief koren en pianopartijen) en met progressieve, heavy metal stukken (aangename zware gitaarriffs). Ja, verdorie, soms pakken die soloprojecten prima uit! Beter zelfs dan waardoor in hoofdzaak het brood op de plank komt bij Kuntz.

File: Abydos - Abydos
File Under: Theatrale, progressieve metal

Hazes is dood. Het gebeurt onverwachts, maar er zal niemand zijn die echt verbaasd is dat dit gebeurt. Ik weet ook niet of ik er rouwig om ben. Op de één of andere manier heb ik al jaren het gevoel gehad dat Hazes doodongelukkig was. Volgens mij wilde Hazes wilde geen stadions vullen met smartlappen. Al jaren niet meer. Hij wilde niet wonen aan de Vinkeveense Plassen en reclame maken voor knakworstjes. Hazes wilde maar één ding: de blues. Ik vond het prachtig om te zien hoe hij krampachtig steeds maar weer die zwarte hoed opzette die hij ooit kreeg van Jan Akkerman. Niet dat dàt Hazes de blues gaf, maar het bracht hem er wel dichterbij. Het was ook niet dat Hazes niet op wilde treden. Juist wel, maar er was immer de paradox tussen deze wil en zijn faalangst. Wat Hazes het liefst gedaan zou hebben vandaag is op een podium staan met een band als The Strikes. Het kan dan ook geen toeval zijn dat ik voor vandaag een stukje getypt had over Bathroom Acoustics, het debuut van The Strikes. Eén van de beste bluesplaten van Nederlandse bodem in jaren. Zo had Hazes al jaren willen klinken. Als een bandje dat de sfeer van de muziek van de grote namen van de Chicago Blues uit de jaren vijftig weer weet op te roepen. Witte jongens die de blues spelen alsof hun papa's nog katoen hadden geplukt. Zoals de Red Devils dat ook zo geweldig deden. Ik stel dan ook voor dat iemand een cd'tje van the Strikes binnensmokkelt bij de ter aarde bestelling van Hazes volgende week zodat hij tenminste met de blues uit de speakers knallend kan vertrekken.

File: The Strikes - Bathroom Acoustics
File Under: Bier, blues en badkamers
File Audio: [Bathroom Acoustics][The Strikes]

Kijk zo zie ik het nou graag! Twee bandjes waarbij de vormgeving in ieder geval piekfijn voor elkaar is. Het Limburgse Klick stopt haar 3-track in een opvallend formaat hoesje en Zeal doet het nog beter. Die stoppen hun cd in een fraai vormgegeven kartonnen doosje en kleedt haar site en passant ook maar even in het nieuw. Tot zover het goede nieuws. Dan komen we nu bij het mindere deel. De muziek op Silver Shadow van Klick is namelijk nogal saai en vreselijk cliché pop/rock. Een soort Alannah Myles uit Venlo, die slechts lokaal beroemd zal blijven. Bovendien is de opname van hun EP ronduit beroerd. Da's best jammer, want op zich is de dame achter de microfoon, Susan Crijpers, best gezegend met een redelijke stem. Dit komt echter bepaald niet lekker uit de verf met deze nummers en productie. Dat heeft Zeal dan beter voor elkaar. Ik moet wat wennen aan de zang van Yvonne Achterkamp, die vooral in de openingstrack niet lekker vast klinkt, maar de muziek zit in ieder geval een stuk beter in elkaar. Zeal Flirt met post-rock - het eveneens Apeldoornse Vladimir wordt niet voor niets bedankt - en snoept ideetjes mee uit het triphopstraatje waar Portishead ook wel eens vertoefd. Dit zorgt voor drie mooi gelaagde songs neer te zetten op Moving North. Dat kan zeker nog tot meer moois leiden en mag ook best buiten Apeldoorn gehoord worden.

File: Klick - Silver Shadow / Zeal - Moving North
File Under: Alleen voor Venlo / Voor meer dan Apeldoorn
File Audio: [Zeal - Landslide]

Dit dubbel-album Abattoir Blues/The Lyre of Orpheus is gewoon te goed om afgerafeld te worden in een paar regeltjes. Met veel tempowisselingen en hier en daar achtergrondkoortjes à la Cohen liggen de nieuwste geesteskinderen van Nick Cave erg goed in het gehoor. Muzikaal is er veel afwisseling en, zeker vergeleken met het laatste album Nocturama, waarop weinig songs echt boven het gemiddelde uitkwamen, lijkt het wel of er voorzichtig een zonnetje door de wolken is gaan schijnen in Caveland. Veel van de vorige albums hadden wel een soort van thema: verlies van dierbare dingen (Boatman's Call), religieuze twijfels (No more shall we part) etc. Dat thema drukt vaak een stempel op de beleving van de hele plaat, waardoor de aandacht wat te snel verslapt. Bij deze laatste 2CD is dat niet sterk aanwezig. Waarom eigenlijk een dubbelalbum deze keer? Inspiratie genoeg na het wat futloze vorige album blijkbaar... Abattoir Blues is wat ruiger en harder, terwijl The Lyre of Orpheus meer ingetogener en rustiger overkomt. Van de songteksten uit gezien is er deze keer minder ellende te verwerken (ondanks associaties die je bij de titel "Abattoir Blues" krijgt), zeker voor wie ooit Cave's roman And the Ass saw the Angel, probeerde te lezen. Ome Nick heeft er namelijk een handje van om zwaar op de hand en vooral groezelig over te komen. Melancholie is echter nog volop aanwezig. De songs op AB zijn vrij energiek en scherp met "Nature Boy" (in ieder geval het thema gejat van Nat King Cole), "Get Ready for Love" en "Messiah Ward". TLoO leent zich weer meer voor een avond met een goed glas whisky, met "O Children" inclusief gospelkoortje. De mythe van Orpheus en Euridice wordt gemoderniseerd in "The Lyre of Orpheus". Overigens is dit de eerste keer dat Blixa Bargeld (Einstuerzende Neubauten) niet meedoet, die concentreert zich op zijn eigen projektjes.

Dear fucking Oasis, Fuck Noel Gallagher! Fuck Liam Gallagher! Ja, jullie! Fuck Oasis! Staan jullie van te kijken hè, dat ik dat durf. Definitely Maybe op DVD - nogmaals - uitbrengen in 2004, da's alles wat er nog gebeurt. Fuck man! De nieuwe Oasis-plaat zou dit jaar verschijnen, maar noppes nada niets. Fuck you! Nu was ik al afgehaakt, maar heel stiekem hoopte ik toch nog op een goede comebackplaat. Maar nee: ruzies, drugs, drank, nieuwe vrouwen, allemaal dingen waarmee jullie het nieuws halen, en die mij geen fuck interesseren. Maar iets fatsoenlijks presteren: nee. Laat maar broertjes Gallagher, het hoeft voor mij niet meer. Fuck you! Er is namelijk een alternatief. Ja! Er zijn nog twee andere broers op deze aardbol die leuke muziek maken. Daar kijken jullie van op! Nee, niet uit dat ellendige Engeland van jullie. De enige plek waar ze nog op jullie zitten te wachten. Nee, ik heb het over een ander land, namelijk het zonnige Spanje. Ha, daar kijken jullie weer van op hè! Hoe de band heet willen jullie natuurlijk weten: The Zinedines. Kan jullie geen fuck schelen zeker, maar mij wel. Take Me Take Me is namelijk een plaat die jullie gemaakt hadden willen hebben en die nu ook in Nederland verkrijgbaar is. Okay, ook zij hebben goed naar The Beatles en die andere sixties / seventies -shit geluisterd, maar het is net even weer wat anders. En de nummers "Garage Flying Saucers Stoning" - coole titel toch? - en "It's all around you" hebben zelfs hitpotentie. Het is bovendien een band die langzaam boven komt drijven, en hopelijk nog zal herinneren waar ze ooit begonnen zijn. Fuck dus heren Gallagher, zet een spuit of weet ik wat, maar fuck een heel eind op.

File: The Zinedines - Take Me Take Me
File Under: Fuck britpop, thank God 4 Spainpop
File Audio: [Twice upon a time]

We zaten in de auto, op de weg terug van een weekendje fietsen in Limbabwe. Vlak voor we bij mij thuis aan zouden komen was er dat aanstekelijke poppunk/emo-plaatje op de radio dat zich genadeloos nestelde in mijn geheugen. Ik wist zeker, dat zat er eerder ook al. Maar verdomd, wat was het ook al weer. Ik neuriede het een avond, ik neuriede het - ongewild - een nacht en de volgende morgen neuriede ik het nog. En nog steeds wist ik het niet en raakte ik een beetje geïrriteerd. Ik schoof een cd in de cd-speler en na twee nummers wist ik én wat het was wat ik al een kleine twaalf uur neuriede én werd de plaats van dat nummer ingenomen door ongeveer een hele plaat. Wat ik neuriede was "The Middle" van Jimmy Eat World, wat er voor in de plaats kwam was Fear in Love, de tweede plaat van Don't Look Down. Iets minder poppy dan dat liedje van Jimmy Eat World, maar net zo volhardend om zich in je grijze massa te nestelen. Aan de hand van producer Brian McTernan (Cave In, Hot Water Music) heeft Don't Look Down een enorme stap voorwaarts gemaakt ten opzichte van debuut Start The Show. Fear in Love is dan ook zeker aan te raden voor mensen die Cave-In's majordebuut Antenna! of Further Seems Forever's How To Start A Fire goed vinden. Elf tracks staan er op Fear in Love en eigenlijk is alles een beetje eng goed. Elf goede nummers, elf keer helder geproduceerd (al zou je een beetje kunnen zeuren over de doffe drums). Elf keer zo melodieus dat je vanzelf meeneuriet, maar de nummers zijn gelukkig niet te soft. Toch elf keer energiek en een warm gevoel. Je hoort mij geen moment klagen en mijn cd-speler neuriet dit vast nog vaak mee.

File: Don't Look Down - The Fear In Love
File Under: Feel Good Emo
File Audio: [To All Our Saviors]

Begin januari 2003 kocht ik in een Amsterdamse platenzaak per ongeluk Danse Macabre van The Faint. Ik wilde van een bepaalde band een album hebben, maar ik kon me de naam niet meer herinneren. In de nieuwe cd-bak zag ik het album van The Faint liggen. De naam kwam me bekend voor dus dan moest dit de band zijn waarvan ik een album wilde hebben. Eenmaal thuis begon ik te twijfelen of ik wel het juiste album mee naar huis had genomen. Nee dus, maar bij het horen van track 1 was ik meteen verkocht. The Faint heeft er sinds begin januari 2003 een nieuwe fan bij. Enkele maanden later zag ik de band live in de Utrechtse Ekko. Wat een fantastisch optreden! Anderhalf jaar later na mijn aanschaf van Danse Macabre is er het nieuwe album Wet From Birth. Met Wet From Birth heeft The Faint een iets meer poppy en toegankelijker plaat gemaakt. Het is even wennen voor wie de donkere electro op de vorige plaat erg kon waarderen. Opener "Desperate Guys" begint met een goed gekozen viool intro, zodat de luisteraar alvast kan wennen aan de violen die nog te horen zullen zijn op andere nummers. De nummers op Wet From Birth vervelen geen enkele minuut. Van het dansbare "I Disappear" tot aan de meeschreeuwer "Paranoia Attack". (Radio) DJ's vergeet u niet "Southern Belles In London Sing" op de playlist te zetten? Nog nooit heb ik zo'n leuke band ontdekt dankzij een zogenaamde miskoop.

File: The Faint - Wet From Birth
File Under: Violen en New Wave
File Audio: [I Disappear][Birth]

File Ûnder is net fys fan it oanboarjen fan neie (muzykale) merken. Sels net as dat yn in foar sawat nimmen te fersteane taal is. Nynke Laverman hat nammentlyk in cd mei frysktalige Fado opnommen. In fjouwertal jierren werom kaam de portugeeske Cristina Branco mei it ynisjatief in pear fan 'e gedichten fan J. Slauerhoff op fado-muzyk oer te setten, om't dizze oangeande it tema kreas oansletten by de tradysjonele ûnderwurpen fan'e fado's. It portugeeske projekt soe een ferfolg yn it Frysk krije moatte, fûn Nynke Laverman, dy't de oarspronklike gedichten fan Slauerhof (dy't, neist de protte reizen dy't hy as skipsarts makke, yn Ljouwert, mar ek yn Portugal wenne hat) yn it frysk op 'e muzyk fan Branco c.s. oerbrocht. Miskyn is it wat te maklik om de beide froulju meiinoar te fergelykjen, mar toch. It komt allegearre wat tichter by hûs, troch it Frysk fan Laverman, wylst de portugeeske ferskes wat ôfstân hâlde. Guon dy't ek Cristina Branco kinne, krije mei Nynke in wat waarmer stimlûd. Ek foarmet har sjongen it ferske oars as yn de portugeeske fado, de muzykinstruminten fulje oan of aksentuearje allinnich. By Branco wurdt de melody mear oplein, de stimme wurdt meinommen troch de muzyk. Dat jouwt neat, Laverman docht it krekt goed sa. Spytich dat it ophâldt nei goed in heal oere, hja woene dat it langer duorre. Krekt dat langstme stiet sintraal by de fado-tradysje, it is eins wol komplementair...

File: Nynke Laverman - Sielesâlt
File Under: It hoegt net fan fier te wêzen
File Audio: [Vida Triste]

De tv -kijker wordt tegenwoordig verwend door alle die tv-kanalen waaruit gekozen kan worden. Ik had als kind de keuze uit twee Nederlandse en drie Duitse zenders. Duitsland bracht Maja de Bij en Heidi, maar ook de films naar boeken van Karl May: Winnetou en Old Shatterhand. Deze twee helden gaven mijn jeugd avontuur en gaven beeld aan het Wilde Westen. Later begreep ik pas dat de beelden helemaal niet opgenomen waren in de Verenigde Staten, en dat er toch ook wel het nodige te zeggen was over de moraal in de films. Een mens leert in zijn leven bij. Het blijft echter opletten. Zo kreeg ik Out for Food van Shilf onder ogen. Op het eerste oor zou ik zeggen dat de alt.country -liedjes wortel schieten in Amerika. Hier blijkt echter niets van te kloppen, Shilf komt namelijk uit Zwitserland. Hun tweede album gaat over een zoektocht door het leven, een avontuur voor volwassenen. De weg op zoek naar het ultieme geluk is niet gemakkelijk te vinden. Het zestal Shilf valt op door de zangeres Nadia Leonti met haar stemgeluid dat ergens tussen die van Sheryl Crow en Aimee Mann ligt, de prettig in het gehoor liggende nummers die lijken te zweven en de prachtige productie van Chris Eckman van The Walkabouts. Dit tweede album verdient het om geproefd, en hierna verorberd te worden.

File: Shilf - Out for food
File Under: Smakelijke alt.country uit Zwitserland
File Audio: [Day][Rimbaud]

Toen de naam van mij mijn eerstgeborene uitlekte kreeg ik van een kenner van mijn muziekcollectie gelijk een mailtje: "Gefeliciteerd! Het wordt vast een muzikaal mannetje, want je hebt hem vast vernoemd naar al die muzikale helden van je die ook Ben heten. Wat een aap ben je toch ook." En verdomd hij had een punt. Het was niet zo overigens, die naam kreeg hij van de man die mij biljarten bij bracht, maar ik heb inderdaad toch wel een boel Ben's in de cd-kast staan. Ik noem een Ben Kweller, Lee, Folds én Ben Christophers. Zijn debuutplaat My Beautiful Demon alleen al zou een goede reden zijn geweest om je kind naar hem te vernoemen. Wat een prachtplaat was dat. Helaas kwam daarna Spoonface. Tweede albums zijn vaak moeilijk, bij Christophers liep het wel heel erg in de soep. Ik was Christophers dan ook bijna vergeten, maar draaide My Beautiful Demon nog wel vaak. Ben was ons niet vergeten en brengt ons goed nieuws: Hij revancheert zich met The Spaces In Between genadeloos! In eerste instantie geeft deze derde plaat niet gelijk al zijn schoonheden prijs, maar per draaibeurt komen er meer en meer lichtpuntjes totdat de kracht van deze lichtjes je op het laatst bijna pijn gaat doen aan je ogen. Ben kijkt je dan misschien wat hulpeloos en onzeker toe vanaf de hoes, een glimlach was toch wel op zijn plaats geweest. Maar misschien wil hij liever dat je het zelf allemaal ontdekt, ik weet het niet. Dan zou u bovenstaande dus weer snel moeten vergeten, net als zijn tweede plaat en zelf gaan luisteren.

File: Ben Christophers - The Spaces In Between
File Under: Ben er helemaal weg van

Ik zal een mannetje van een jaar of 15 geweest zijn toen ik voor het eerst in aanraking kwam met Henry Rollins. Iemand duwde me End of Silence in de klauwtjes en droeg mij op (want dat doen Rollins adepten nu eenmaal) dit plaaike volledig tot mij te nemen. Het had mijn leven moeten veranderen. Immers, het waren zware tijden voor pubers. Met de opkomst van de Grunge en alle depressieve stijluitingen die daarbij hoorden was het leven een groot tranendal geworden waarin slechts de rockidolen enige verlichting konden bieden. Helaas ging dit alles voor mij niet op. Ik zat eigenlijk wel prima in mijn vel en er was helegaar geen reden tot neerslachtigheid dan wel zwelgen in een soort opgelegd zelfmedelijden. Vandaar dat de opzwepende teksten en kreten van Rollins mij stiekem nogal kinderachtig en overdreven aandeden. Wat moest ik met "You gotta suffer to be a real man" terwijl in werkelijkheid de zon scheen en ik net mijn eerste grote liefde had ontmoet? Maar goed, zoals alles in de muziek is dit geheel subjectief en aan mijn kwade vriendjes te merken is er toch echt een hele grote groep mensen die zich erg aangetrokken voelt tot dit soort nerd-met-spierballen praat. Voor hen is het vast en zeker zeer goed nieuws dat de geschrapte nummers van een van Rollins' klassiekers nu jaren na dato alsnog uitgegeven worden. Ze passen perfect tussen het rijtje overige meebrullers en het is onbegrijpelijk waarom ze niet op het oorspronkelijke werkje staan. Ikzelf denk nog eens weemoedig terug aan de muziek die mij toen wél kon bekoren en glijd langzaam terug in mijn Rollins-loze bestaan.

File: Rollins Band - End of Silence Demos
File Under: Een doosje vol met nieuw oud materiaal

Hoe verrast waren we toen haar debuut Solex vs. The Hitmeister verscheen. Een eigenaresse van een platenzaak die van de winkeldochters uit haar schappen een volkomen nieuw geluid wist te boetseren. Samplepop: fris, nerveuzig en zelfs uitgebracht op het Amerikaanse Matador in plaats van op een Nederlands label. Na haar derde plaat Low Kick and Hard Bop, een aantal losse dingetjes (de cover van The Stooges' "1969", de track "3 4 12" voor 3voor12) en het afscheid van Matador werd het stil rond Solex.Tot nu dan eindelijk haar vierde CD verschijnt: The Laughing Stock Of Indie Rock heet'ie en weer worden we verrast. De hoofdrol is voor drums en gitaar en vervormde mannenstem. De opener, "Yadda Yadda Yadda No. 1" (plaat- en songtitels zijn altijd raak bij Solex) is een trage, bijna blues-achtige track met steelguitar en de donkerbruine stem van Australiër Stuart Brown. Samples en het hoge stemgeluid van Liesbeth Esselink hebben deels plaatsgemaakt voor een meer organisch geluid en vooral meer tempowisselingen. Zoals Liesbeth Esselink in een interview met 3voor12 vertelt: het klinkt nu meer als een band dan een eenmansproject. Ook al was de totstandkoming wel wer een bijzonder verhaal van samples, knippen en plakken, zoals ze aan haar stand verplicht was. Goeie, verrassende plaat.

File: Solex - The laughing stock of indie rock
File Under: Van samplepop naar bandgeluid
File Audio: [1969]

Ik kies natuurlijk zelf voor het hebben van die kleine kinderen. Helemaal waar, maar het beperkt me wel in bepaalde opzichten. Bijvoorbeeld in de muziek die ik draai. Die twee kleinen zijn aardig tolerant, maar ze zitten er niet op te wachten dat ik 's avonds tijdens het eten even gezellig een plaatje op zet van Malkovich. Lijkt me ook niet geheel verstandig om ze bloot te stellen aan de bak herrie die deze Rotterdamse rammannetjes op A Criminal Record laten horen. Daar zijn ze met bijna 1 en net 3 te jong voor. Zeker omdat je A Criminal Record gewoon hard moet draaien om het echt te voelen. Dat is ook al een probleem, want bij een te hoog volume gaat mijn rechteroor - bedankt Devin Townsend - enorm pijn doen. En op mijn werk worden ze nou ook niet echt vrolijk van als deze Nederlandse tegenhanger van Give Up The Ghost en Converge, waarbij ik in de zang af en toe echos hoor van Henry Rollins, door de gangen schalt. Dus heb ik heel stilletjes 's avonds op mijn zoldertje bij laag volume en de speakers vlak bij me zitten luisteren naar A Criminal Record. En zelfs dan word je overdonderd door deze sensationele plaat. Bol van de rare wendingen, vol cryptische songtitels (variërend van 017 t/tm 031 in nog te kraken volgorde). Kun je nagaan wat er straks gebeurt als je zelf de nummers door je kamer kunt laten schetteren.

Als Karl Buskohl word je natuurlijk nooit beroemd, maar ook onder zijn pseudoniem Carl Carlton kende ik hem niet. En toch heeft deze Duitser bij tal van Nederlandse bandjes gespeeld: Herman Brood's Wild Romance, Long Tall Ernie & The Shakers, Time Bandits en Vitesse. Naderhand heeft hij gespeeld bij landgenoten Udo Lindenberg en Peter Maffay en zelfs met Mink DeVille, Joe Cocker en Robert Palmer. Sinds enkele jaren maakt de man ook cd's met zijn eigen band, de Songdogs. En ook de bezetting daarvan leest als een popencyclopedie van podiumbeesten: onder anderen Wyzard en Mo Moses (beiden Mother's Finest) en Bobby Keys (saxofonist bij o.a. de Stones) en gastmusici Levon Helm (The Band) en Sonny Landreth (John Hiatt). Tot zover de afdeling namedropping. Die namen geven echter wel aan dat het gaat om mensen die je niet meer hoeft te vertellen hoe ze hun partijen moeten spelen. En dat blijkt wel op dit dubbelalbum met een heerlijke live-cd en een cd met bijzondere tracks, zoals een leuke cover van Lennon's Instant Karma. Carlton en zijn zanghondjes spelen heerlijk ontspannen rock 'n' roll met uitstapjes naar reggae en funk. Vooral de live-cd is één groot feest, waarbij ze op de beste momenten zelfs Little Feat naar de kroon steken. Het is allemaal al honderd keer eerder zo gedaan, maar zelden werd ik er zo vrolijk van! Bij een site over Long Tall Ernie stond vermeld dat Jan Rietman als enige ooit echt is doorgebroken. Had je gedacht! Dat revue-orkestje van Rietman mag de veters van deze Songdogs niet eens vastmaken!

File: Carl Carlton and the Songdogs - Cahoots & Roots
File Under: Rock 'n' roll-feestje
File Audio: [Instant Karma][Kingston (Reefer & Rum)]

Het is best zorgelijk als het laatste nummer op een cd tevens het beste nummer van een cd is. Nou, misschien niet zorgelijk maar wel opzienbarend. Nog opzienbarender is het dat het nummer geen naam heeft. Het is een zogenaamde hidden track en duurt lang. Heel lang. Wat ik zeggen wilde: de nieuwe cd van Saybia ligt vandaag in de winkel. These Are The Days heet het geval en het laatste nummer is het beste nummer. Hebben we dat ook maar gehad. Is er niet meer over te zeggen dan? Tuurlijk wel. Zo vond ik Saybia altijd Coldplay met een randje. En ondanks het feit dat het een Deens randje is is dat op zijn minst een verdachte constatering. Maar op hun nieuwe ding hebben ze dat Deense randje uitgebreid, verfijnd, er links en rechts nog wat aan gekneed en oh, ze zijn kennelijk nog wat volwassener geworden ook. Want zo klinkt het: Saybia is volwassen geworden. Het is nog steeds Coldplay, maar dan een heel klein beetje nog. Het is nu meer Saybia. En dat is goed. Ik hou wel van bands die niet meer willen klinken als Coldplay. Maar ik heb nog wel een verzoek: ik heb de halve plaat zitten wachten op gitaarherrie. Het duurde en het duurde maar. Ik werd er een beetje moedeloos van. Af en toe moet het knallen. Tabasco door je eten en gitaar gaan spelen. Zoiets. Maar goed, ik loopt te miepen, het is een fijne, goede plaat. En toch. De plaat irriteert me. Mateloos. Maar misschien moet ik hem dan ook maar niet vier keer per dag draaien. Vanaf nu draai ik alleen nog maar het laatste nummer. Zeventien minuten genieten. En niets op af te dingen.

Toen ik nog jong en onwetend was huurde ik cd's bij de bibliotheek. Die kopieerde ik dan fijn op bandjes en die luisterde ik tijdens mijn verplichte fietstocht naar school. Tien kilometer heen. En tien kilometer terug. Op een dag had ik alles geleend wat ik wilde lenen en besloot ik me te wagen aan dingen die ik niet kende. Zo leende ik, ik was nog jong, The Cure, Bruce Springsteen en ook XTC. Bruce vond ik een lul, The Cure vond ik prachtig en om heel eerlijk te zijn vond ik XTC maar niks. Of misschien vond ik dat een heel klein beetje wat, dat ben ik vergeten, het is al zo lang geleden. Toen ik oud geworden was, lees: nu, kreeg ik een cd in mijn handen gedrukt. Dogs Die In Hot Cars stond er op. Please Describe Yourself. En dat deed ik dus, maar niemand die oplette. Ik luisterde de cd één keer en gooide hem in een hoek. Ze deden me denken aan een bandje dat ik ooit eens gehoord had op een plaat uit de bibliotheek. Een dag later draaide ik de cd nog eens. XTC! Retroflashzutmuziek! Nog een luisterbeurt later besloot ik dat het een überkekke plaat is van die hondenmannen. Fijne retrodeuntjes, soms klinkt het als XTC, soms klinkt de zanger als Robert Smith van The Cure, en vaak klinkt het als fijne rondhupsmuziek. Muziek waar je vrolijk van wordt. De toekomst is Schots. Of Belgisch, maar daar hebben we het later nog wel eens over. Voorlopig hou ik het toch maar even op Schots. Want na Belle and Sebastian, Franz Ferdinand hebben de Dogs Die In Hot Cars ook besloten de wereld te gaan veroveren. En verdomd, dat gaat ze nog lukken ook. Als u maar blijft springen.

File: Dogs Die In Hot Cars - Please Describe Yourself
File Under: Hele fijne retrozut waarop het fijn springen is
File Audio: [I Love You 'Cause I Have To]

Het schijnt helemaal hip te zijn maar ik persoonlijk mis toch altijd een mannetje (of twee) wanneer ik weer eens geconfronteerd word met een tweemansformatie. Op plaat wil het nog wel eens aardig verdoezeld worden met behulp van gladde productie en kekke overdubs maar vooral live is er toch wel erg weinig te zien. Het is nu eenmaal niet alleen White Stripes wat er blinkt. Digger & the Pussycats (in feite dus maar één enkele Pussycat) houden het lekker overzichtelijk en betuigen op Young, Tight and Allright vooral veel eer aan de lofi garagebands die ongetwijfeld als inspiratiebron dienen. De plaat bevat covers van The Make-Up en Supercharger, de vergelijking met Oblivians is logisch en ook de plaatjes van The Cramps zijn ongetwijfeld regelmatig beluisterd. Toch mist dit werkje de bezieling en uitstraling die binnen dit genre vereist is om boven het maaiveld uit te steken. De liedjes zijn wel erg simplistisch en de productie is zo kaal dat er eigenlijk weinig te genieten valt. Wellicht heeft men geprobeerd de muziek zo natuurgetrouw vast te leggen maar dat was duidelijk geen goede keuze. Toch zal ik altijd geprikkeld blijven door gouden songtitels als "Stab a motherfucker" en "Cars and Guns" maar de daardoor gecreëerde verwachting wordt in dit geval niet beloond. Nu maar hopen dat de verhalen waar zijn en het live wel een hele belevenis is. Op schijf zouden een paar studiomuzikanten in ieder geval helemaal niet misstaan.

File: Digger & the Pussycats - Young, Tight and Allright
File Under: Twee is niet altijd genoeg
File Audio: [Motorbike][10 Car Pile Up]

Omdat mijn iPod zijn rijbewijs niet heeft moest ik autorijden. Kilometer na kilometer liet hij me de liedjes horen die ik in zijn buik gestopt had. We waren op een roadtrip en het was goed zo samen in de auto. Door Nederland ging het, maar dat is logisch. Door België ging het, en dat was ook best logisch. Na België kwam Frankrijk en eigenlijk was dat ook wel logisch. Net over de grens met Frankrijk begon het. Vriend iPod serveerde Vegomatic door de speakers van de gifgroene Seat Arosa die ons meesleurde naar verre oorden. Vegomatic komt uit Frankrijk en maakt electrosurfmusic. En nu zou ik natuurlijk kunnen gaan roepen dat ze een soort Vive La Fete zijn die hun riedeltjes combineerde met de Beach Boys. Maar dat zou wat teveel voor de hand liggen en dus zeg ik dat niet. Het is namelijk fijne automuziek met fijne electroriedeltjes die Brian Wilson best zelf geschreven had kunnen hebben. Met gitaren en zo en electro die me aan Vive La Fete deed denken, maar dan met extragratis veel gitaren. Maar ja, dat moet dan ook wel als je je plaat Surfin, Robots and the Correct Use of Rock and Roll doopt. Mocht u nog op reis gaan naar Frankrijk met een gifgroene Seat Arosa en een iPod dan beveel ik u deze plaat van harte aan. Hij zal u vrolijk maken, u zult op en neer hupsen op uw stoel en de zon zal door de wolken breken. Mocht u niet meer op reis gaan dan moet u ook gaan luisteren. Want de plaat zal u vrolijk maken. En soms is dat een hele fijne gemoedstoestand.

File: Vegomatic - Surfin, Robots and the Correct Use of Rock and Roll
File Under: Electrosurfmusic met een scherp rockrandje
File Audio: [Danger Surf (ouh ouh)][Rock'n'Roll Star]

Af en toe ben ik ook een enorme domme gans. Dat wist u al. Vandaag werkt het systeem waarop ik dit stukje type niet mee. Terwijl ik probeer een ander stukje online te zetten draai ik N'Ecoutez Pas, het nieuwe schijfje van Le Fly Pan Am voor de tigste keer. Omdat dat hoort om er wat zinnigs over te kunnen zeggen, maar vooral ook omdat het zo'n fijne plaat is. Maar goed, dat was dus dom. Ik, ondertussen al aardig opgefokt, ga bij het eerste nummer "Brulez Suivant Suivantes" gelijk helemaal door het lint. Dat nummer vraagt er ook om. En ik dus ook. "Brulez Suivant Suivantes" maakt je jachtig en schichtig. Ik sla van me af. Er knettert een stapel cds op de grond. Ik wil ze oprapen en gooi een andere om. Wat volgt is geen nette vloek meer kan ik u verzekeren. De koffie ging vervolgens wel over bankafschriften. Ik plof achterover in mijn stoel en laat alles maar even voor wat het is. Laat de muziek het maar doen, mompel ik binnensmonds. Ik weet namelijk dat het verderop op N'Ecoutez Pas wel wat rustiger wordt. En ook toegankelijker, maar daarna zal er nog wel wat schade ontstaan. Ik onderga gedwee wat deze Canadezen me voorschotelen. Raakvlakken met Can, vergelijkbare strakheid, alleen meer de kant van Godspeed! op. Altijd moordend intens. En bijna funest voor domme gansjes als ik. Als dat domme blogger-ding nou eens wat beter luisterde.

File: Fly Pan Am - N'Ecoutez Pas
File Under: Luisteren en rap een beetje!
File Audio: [pas a pas step until]

In de auto (pt. 4) "Ik vind lang niet alles aan deze cd leuk, wat is dit?" "Niet? Het is Overhead en de plaat heet No Time Between. Frans bandje, tweede plaat. Wat vind je er niet leuk aan?" "Nou, als die zanger zo zijn stem verheft. Daar ben ik niet echt van gecharmeerd." "En als hij wat ingetogener zingt, dan wel?" "Ja. Ik moet dan wel een beetje aan Buckley denken bij die nummers" "Buckley kon anders ook aardig uit zijn dak gaan met zijn stem hoor" "Da's waar, maar die kon dat dan ook heel goed" "Toch jammer dat we hem nooit live zagen he?" "Ja doodzonde, die had ik echt wel graag zien spelen" "Ach beter zo dan dat je wel de kans gehad hebt, maar er niet naar toegegaan bent. Ik ken wel mensen die hem hadden kunnen zien, maar zo nodig ergens anders moesten gaan kijken toen hij op Lowlands stond" "Da's pijnlijk zeg. Dit lijkt me wel zo'n bandje dat ik live meer zou waarderen denk ik. Dat kan best wel eens heel intens zijn live." "Zou kunnen. Ze noemen onder andere ook Talk Talk, the Cure en the Smiths als invloeden. Vandaar dat ik het ook mee genomen heb in de auto." "Zo, gelijk maar een stapel van mijn favorieten noemen. Nou het zit er wel in, maar het ligt er niet dik bovenop. Zo goed is het niet vind ik. Ik moet eerder aan Radiohead en aanverwanten denken." "Dat ben ik wel met je eens, vermakelijk is het wel." "Ja, dit is beter dan die vorige cd die je bij je had. Veel beter." "Je bedoelt anders, neem ik aan" "Nee dat bedoel jij, ik bedoel wel degelijk beter!" "Hihi, wat jij wilt."

File: Overhead - No Time Between
File Under: Indringende rock
File Audio: [Luister on-line]

Het kost me nogal wat moeite om over dit schijfje iets op papier te zetten. Ik ben verre van geïnspireerd door de band Marine. Ik kende de band alleen van naam en dat ze bestaan uit leden van Promise Ring en Dismemberment Plan. Het was leuk geweest als ze ook wat kracht en energie van deze bands hadden meegenomen naar dit project. Maar helaas zijn ze hun jeugdigheid helemaal kwijt en klinkt Glass Floor wel erg volwassen, lees: erg saai. Het is een beetje een flauw aftreksel van Badly Drawn Boy. Er staan nog wel een paar catchy nummers op die het mierzoete bouncy popgeluid van Promise Ring laten doorklinken. Liedjes als "Sleep Around" en "Adios", maar de blazers op die laatste zijn toch wel erg cheesy. Verder veel akoestische sombere songs. Deze nummers zijn opvallend slordig gearrangeerd en klinken echt als slaapliedjes. Zowel muzikaal als qua tekstinhoud. En ja dan heb je nog Von Bohlen's stem. Je hebt vals en je hebt vals, maar hij zit echt tegen de pijngrens aan. De nummers zijn gewoon veel te hoog voor zijn bereik. Waarom ze daar nou voor gekozen hebben is mij een raadsel. En tja als het nu gemaskeerd werd door fantastische songwriting en goede melodieën, maar helaas is dat niet het geval en dus geen pretje om naar te luisteren. Het klinkt geforceerd, alsof ze hun oude imago en stijl zo graag kwijt willen en nu zichzelf dwingen om een degelijk songwriter album af te leveren. De spontaniteit is ver te zoeken en dit is erg jammer.

File: Maritime - Glass Floor
File Under: Zoutloze hap

"Belgisch nieuwste rawk-sensatie" treedt 8 september op in Ekko! Rawk? Rawk? Wat heb ik nu weer gemist? Een Google a day keeps the shrink away, maar pas in de welbekende Nederlandse discussiegroepen vond ik eindelijk wat terug. Als vriend Danko Rawk is dan is het Belgische Triggerfinger dat echt niet, want over die laatste hebben ze het in de aankondiging. Nu kan het geen toeval zijn dat hun in januari verschenen plaatje zonder naam laatst bij mij op de deurmat lag. Triggerfinger is in de Belgische scene geen onbekende. Ze blijken connecties te hebben met (voormalige) bands als Sin Alley, Angelico, Noordkaap en Hooverphonic en doen nu dus mee met het grote complot om Nederland te veroveren. Gedurende de eerste 5 seconden van de CD begint de vraag me al te bekruipen: "Waar ken ik dit van"? Semi-accoustisch gitaarintrootje dat me meteen aan de stonerrock doet denken. Welk nummer precies was ik 5 dagen later nog steeds niet achter. Stonerrock is dan ook waar de rest van de CD grotendeels verblijft, waarbij de jaren 70 oudgediende buren met enige regelmaat ook nog worden bezocht. Het "Waar ken ik dit van?" blijft ook gedurende de bijna volle 49 minuten durende looptijd mij bezig houden, maar het antwoord is duidelijk... Het 'hokje' stonerrock is niet zo breed dus je moet van goeden huize komen om echt origineel te zijn. Er zijn bands die het hokje blijven vernieuwen, maar daar hoort Triggerfinger niet bij. Is het erg om een QOTSA-light te zijn? Nou nee, het is namelijk ook niet erg om Tool-light te zijn. Sterker nog, waar de Q's hoge pieken halen, maar ook diepe dalen, blijft Triggerfinger stabiel rockend, doortrekkend, doormeppend en vuil, met slechts één uitstapje naar een nummer van Brel. En dat is dus een compliment!

Planet Orange is een wispelturig bandje. Of misschien beter: Planet Orange is een wispelturig bandje dat eigenzinnige muziek maakt. Want als wispelturig betekent dat ze maar wat van de hak op de tak springen dan klopt het niet. Ze schuwen het experiment overigens niet. Laat dat maar aan Dikkie Visser - prachtige naam overigens - en zijn mannen en vrouw over. Na een stormachtige eerste periode met de cd Bungalow Soul (ook al zo'n prachtige titel) als resultaat doekte Planet Orange zichzelf op. Doodzonde, want een spetterende opvolger zou ze vrijwel zeker in één keer in het rijtje Stuurbaard Bakkebaard, de Kift, Plan Kruutntoone en natuurlijk wijlen Krang geplaatst hebben. Allemaal min of meer verwant en uit de hoek Tom Waits en vooral ook Captain Beefheart. Net als Planet Orange. Gelukkig kruipt bloed waar het niet gaan kan en besloot Planet Orange in 2003 de draad weer op te pakken met een optreden in het Viadukt, legendarisch in Groningen. En ze doken dus ook weer de studio in met zijn allen om Lollypop Barbershop op te nemen. Hoera, feest dus? Ja! Zeker! Grilliger en minder poppy dan de cd uit hun eerste leven. Als je éénmaal gewend bent aan de stem van Dikkie Visser vakt er een boel tegenieten. Want je hoopt op een Nederlandse Tom Waits/Don van Vliet, maar dat is hij helaas niet. Hij doet wel stinkend zijn best om als zanger hetzelfde hoge en avontuurlijke niveau van de muziek van zijn band te halen, maar dat lukt net niet. Wellicht in een derde leven?

File: Planet Orange - Lollypop Barbershop
File Under: Komen er zeven levens? Dan komt het helemaal goed!
File Audio: [Rabbit][Funny Bones]

Oude school punkrock. En dan niet helemaal terug naar de tijd van de Britse fossielen eind jaren '70 maar eerder ergens halverwege jaren '80, begin jaren '90. Flink raggen en stampen, herkenbare akkoordenschemaatjes, veel en korte gitaarsolo's en grote mannen die hard schreeuwen. Ja, wanneer ik deze eerste drie zinnetjes zo teruglees loopt mijn hart alweer over van weemoed. Want wat is er toch geworden van het klassieke oi-genre en de bijbehorende muziek over drank, vechtpartijen - op straat en in de bar - en aanvaringen met de politie? Nu zelfs een band als Rancid lelijk door de mand valt en al jaren niets relevants meer heeft laten horen is het moeilijk zoeken naar nieuwe vaandeldragers. Gelukkig dienen de U.S. Roughnecks zich aan met een lekker vette nieuwe plaat, voorzien van de alleszeggende titel Twenty Bucks and Two Black Eyes. Laten we er niet langer omheen draaien: echt veel wijzer word je er niet van en de teksten zijn her en der van een kinderlijk niveau maar het is soms zó heerlijk om een hapje als dit te verslinden. De invloed van Rancid (toevallig - ahum - ook de grote mannen achter Roughnecks' platenlabel Hellcat) druipt er vanaf en vooral het basgeluid en de stijl van bassist Big Jay lijken soms een rechtstreekse kopie van het spel van meester Matt Freeman, maar wie maalt daar nog om? Rancid mocht willen dat ze nog eens zo'n plaatje zouden kunnen afleveren! Het lijkt erop alsof U.S. Roughnecks de laatste der Mohikanen is, maar dan wel een Mohikaan die zijn huid zeker niet voor een prikkie zal verkopen.

File: U.S. Roughnecks - Twenty Bucks and Two Black Eyes
File Under: Doorrammen en niet achterom kijken
File Audio: [Saturday][Short Haired Rock-N-Roll]

Eens even kijken. Nu lag er toch werkelijk waar een heuse cd van Black Ox Orkestar in mijn brievenbus. Getiteld Who's Dancing. Uw arme recensent was erg benieuwd en stopte het geval in zijn cd speler. Wat hij er van vond? Ethnische zut! Transsylvaniaansche meuk! Balkan gekreun! Yiddische rotzooi! Politiek correcte teksten en diasporisch geneuzel. Improvisatie! Improvisatie, ook dat nog? Ja! Naast al die Transsylvaniaansche meuk, balkaneesch gekreun, yiddisch gedoe, politiek correcte teksten en diasporisch geneuzel gingen ze ook nog lopen improviseren! Sorry. Uw recensent kon er niet meer van maken. Wat een enorme kutplaat. Het is dat demoniseren niet meer mag, want anders.

File: Black Ox Orkestar - Who's Dancing
File Under: Rotzooi

Het zal wel weer wat stof doen opwaaien in de emo-wereld. Taking Back Sunday verloochent haar roots en verkoopt haar ziel en zaligheid aan de commercie. Nou, als ik als band de kans kreeg om een nummer te leveren voor een soundtrack voor een megapopulaire film (Spiderman 2 in dit geval), dan wist ik het ook wel: doen! En waarom ook niet. Taking Back Sunday mag best gehoord worden. Er zal - uit diezelfde emo-hoek - ook wel geklaagd worden dat Where You Want To Be te toegankelijk is. Ik snap nooit zo goed waarom daar zo moelijk over gedaan wordt. Zeker niet als het resultaat zo goed klinkt. Mensen die houden van Further Seems Forever, Jimmy Eat World en mindere mate maar toch zeker ook Sunny Day Real Estate zullen Taking Back Sunday geweldig vinden. Door de samenzang tussen Adam Lazzara en Fred Mascherino (tevens gitarist) blijven de liedjes op Where You Want To Be urenlang rond zingen in je hoofd. Het is niet de klassieke zang/scream combinatie, al ontbreken de screams niet geheel, maar worden de screams smaalvol gedoseerd. Beide heren zijn gezegend met een goede zangstem. Voeg daarbij de gave van de heren om een liedje te schrijven dat gewoon verdraaid goed in elkaar zit. En Taking Back Sunday is zo slim af en toe terug te grijpen op ouwe rotten. Het is niet de eerste en vast ook niet de laatste emo-plaat waarbij ik geregeld aan The Police moet denken. Debuut Tell All Your Friends was goed voor goud in de USA, en ik denk dat als iedereen het aan zijn vriendjes verteld heeft, Where You Want To Be daar met gemak overheen gaat. En terecht.

File: Taking Back Sunday - Where You Want To Be
File Under: Em-oh no... yes!
File Audio: [Bonus Mosh pt. II]
File Video: [A Decade Under The Influence]

File-under wat? Bij deze plaat van Coheed and Cambria heb ik het toch even lastig. Vooruit, laten we het vooralsnog houden bij een soort van symfonische emo-rock. Hoe dat klinkt? Hmm. Als een eclectisch gezelschap met een voorliefde voor lange nummers die uit de voegen barsten van verschillende ideeën. Zet er een zanger-gitarist bij met een hoog stemgeluid die bijna elk nummer kleurt met zijn aparte stem en zijn koortjes. Plak op de plaat een veelbelovende lange titel waar alleen na enige studie de betekenis van te herleiden is. Sier het geheel op met her en der een catchy emo-rock nummer en je komt in de buurt van Coheed and Cambria. Ik zeg expres in de buurt, want de lading is nog niet gedekt. Ik ben bang dat zelf luisteren de enige echte manier is om deze muziek te doorgronden. Waar voorganger The Second Stage Turbine Blade zich kenmerkte door kortere en eenvoudigere songstructuren, kost het bij In Keeping Secrets Of Silent Earth: 3 aanzienlijk meer tijd om de plaat op waarde te schatten. 8 minuten durende songs, een medley van bestaande nummers met nieuwe ideeën (bonustrack), een compleet koor: niets wordt geschuwd. Echter wie net als ik de aangeboren luiheid heeft om zijn mp3-stick niet tijdig te verversen kan veel plezier beleven aan deze plaat. De aanhoudender wint weer eens!