We trokken hier al eerder de conclusie en de heren van Beavershot bevestigen ons maar weer in dit oordeel: Alkmaar is een behoorlijke Rock City. Vanaf het moment dat Kings of Dirt af trapt met "Nitro" is het plankgas en iedereen die probeert om de heren te maken tot een momentje van rust krijgt terstond de middelvinger. En terecht. Ballades opnemen kan altijd nog. Onder de bezielende leiding van Theo de Jong - volgens mij de grote spil in het Alkmaar Rock City gebeuren - hebben de heren het voor elkaar gekregen om hun live-reputatie aan het silicium toe te vertrouwen. Zo ongeveer elk festival dat maar te vinden is in de omgeving van Alkmaar hebben de heren onveilig gemaakt de afgelopen twee jaar. Ze waagden zelfs al een uitstapje naar het Verre Oosten om op het Zwarte Cross de akkers ook om te ploegen. Eitje natuurlijk met hun op Zeke en Motorhead leest geschoeide Rock'N'Roll. Dat ze zichzelf de Kings of Dirt noemen riekt natuurlijk naar enige hoogmoed, maar zeg nou zelf, Prince of Dirt staat ook zo truttig. En wie titels als "Beavershot" en "Hunkemoller Freakshow From Hell" gebruikt wil niet graag als truttig gezien worden. Toch mogen ze wat mij betreft al wel vast in de schaduw van hun grote voorbeelden gaan staan.

File: Beavershot - Kings of Dirt
File Under: Motorolie, Zweet en Bier
File Audio: [Outlaw Rider][Love Machine][Helluvanite]

Ha fijn post! Oh, een cd van Growing, even checken. Ik zette de cd op en ging de krant lezen. Na veertig minuten bleek de cd op. En had ik nog geen nummer gehoord. Wel wat ijle klanken, een drone die een kwartier duurde, een soort overstuurde kraak, een drone in een andere toonsoort en wat vogelgeluiden. De bio was al niet veel duidelijker. Iets over optredens met moderne kunstnaars en soundtracks voor schilderijen. Twee weken later. Oh ja, die cd van Growing, daar moet ook nog een stukje over komen. Nog maar eens proberen. Weer die drone. Leuk, ze hebben de kwint ontdekt. Lijkt wel doedelzak, ook allemaal gestapelde kwinten. Maar nergens een melodietje. Of een stem. Volgende song. Hmmm, een overstuurde...ja, wat is het? Zoiets deed My Bloody Valentine ook. Alleen stopten die er een liedje in. Duurt dit nog lang? Damn, nog zeven minuten. Skippen dus. Volgende track maar weer. Weer die drone. Mijn god, deze duurt bijna achttien minuten. Ik trek dit niet. Volgende. Oh ja die vogelgeluiden. Ah, weer die drone. Andere drone dit keer. Oh wacht, het lijken akkoorden te worden. Komt hier ook een eind aan? Tss, weer een van twaalf minuten. Nu heb ik dus al met al twee keer 56 minuten van mijn leven doorgebracht met deze cd. En veel wijzer ben ik er nog niet van. Visioenen van Ad Visser, postmoderne New Age klanken. Waar ligt die My Bloody Valentine cd ook alweer?

File: Growing - The Soul Of The Rainbow And The Harmony Of Light
File Under: Waar ligt die My Bloody Valentine cd ook alweer?
File Audio: [Onement][Anaheim II]

De toekomst van Savatage lijkt ongewis, nu producer Paul O'Neill als eigenaar van de naam geen tournees onder die naam toestaat en er ook geen nieuw plaatwerk op de rol staat. De bandleden zijn daarom met eigen projecten begonnen. Onlangs kwam Chris Caffery met een prima solo-album, nu is het zanger/toestenist/componist Jon Oliva die onder de naam Jon Oliva's Pain een album uitbrengt. Aanvankelijk was 'tage Mahal de bandnaam, maar die al te duidelijke verwijzing naar Savatage mocht niet. Een duidelijker indicatie over de sfeer in het Savatagekamp kun je bijna niet krijgen... Gelukkig is boosheid voor bands als deze meestal een goede drijfveer voor lekkere muziek, en daar is Jon Oliva's Pain geen uitzondering op. Het is ook heerlijk weer een hele cd lang het weinig geschoolde maar buitengewoon intense stemgeluid van Oliva te horen. Dat er veel overeenkomsten met het werk van Savatage zijn is onvermijdelijk. De muzikanten (allen ooit lid van Circle II Circle) zijn al langer werkzaam in het genre en hebben dan ook geen enkele moeite met het songmateriaal. Het is duidelijk hoorbaar dat er een andere gitarist aan het werk is dan bij Savatage, maar voor de rest moet je de verschillen met een lantaarntje zoeken. Maar ach, we moeten al veel te lang wachten op nieuw materiaal van Savatage, dus een cd van Caffery én deze 'tage Mahal zijn het best denkbare alternatief. Ik doe het er voorlopig mee en enige tegenzin is daarbij niet te bespeuren...

File: Jon Oliva's Pain - 'tage Mahal
File Under: De Stem is helemaal terug van nooit weggeweest
File Audio: [The Dark] [Pain]

Ik weet niet hoe het bij jullie is, maar van toch bijna alle concerten die ik in mijn al dertig jaar durende leventje bezocht heb kan ik me wel wat herinneren. In ieder geval of het goed was of slecht en vaak ook nog wel een (grappige) anekdote. Bij festivals ligt dat wat anders. Daar kan ik de grote lijn nog wel onthouden (errug goed of errug slecht) maar de middelmaat verdwijnt snel uit mijn grijze massa. Nu weet ik nog wel zeker dat ik Enchant live gezien, maar ik kan me echt niet meer herinneren wat ik van dat optreden vond. De reden daarvoor is simpel weet ik weer nu ik naar Live At Last zit te luisteren. Enchant stond die avond in het voorprogramma een jaar of zes geleden in het voorprogramma van Spock's Beard en werd gewoon h-e-l-e-m-a-a-l zoek gespeeld. En om eerlijk te zijn: echt warm krijg ik het niet van deze live-plaat. Ted Leonard moet het me net te vaak uit zijn tenen halen. Ik luister veel liever naar Enchant op een studioalbum. Niet raar dus dat ik me nog wel exact kan herinneren dat ik Break zat mee te blèren in de Seat Ibiza (met Porsche motor) op weg naar Schiphol om de rechtmatige eigenaar van dat koekblik op te halen. In de studio is het immer hardwerkende Enchant gewoon veel beter.

File: Enchant - Live At Last
File Under: Doet u mij de studioversies maar

Het klassieke popverhaal van de duivel die een muzikant verleidt zijn ziel in te ruilen voor groots talent ontstond in de jaren dertig van de vorige eeuw. De oude bluesheld Robert Johnson was de eerste, maar bleek niet het laatste slachtoffer. Ergens begin jaren tachtig herhaalde de duivel deze truc. Slachtoffer cq begunstigde was de voormalig voorzitter van de Blondie-fanclub, Jeffrey Lee Pierce. De ruil leek er in dit geval vooral op neer te komen dat de geest van een oude bluesman en de geest van de duivel zelf afwisselend bezit namen van het lichaam van de jonge punkrocker. Met zijn band The Gun Club maakte Jeffrey Lee Pierce in elk geval een aantal van de meest bezeten platen die ik ken. Maar bewijzen kon ik dat niet meer. De twee beste platen van The Gun Club, Miami en vooral The Las Vegas Story, waren als LP's sinds lang uitverkocht en de jaren tachtig-rereleases op CD klonken alsof de opnames in een broodtrommel waren gemaakt. Sympathy for the Record Industry heeft deze twee platen nu netjes digitaal geremasterd en opnieuw op CD uitgebracht. Uitgebreide bonustracks zijn er niet op te vinden, en ook de linernotes zijn zeer beperkt. Op The Las Vegas Story - The Gun Club's magnum opus - staat niet veel meer dan In Loving Memory of Jeffrey Lee Pierce & Rob Ritter. De duivel heeft inderdaad al jaren geleden terugbetaling geeist.

File: The Gun Club - Miami / The Las Vegas Story
File Under: De duivel geeft, de duivel neemt

Ik moest het altijd van de bieb hebben als ik nieuwe (voor mijn oren) plaatjes wilde ontdekken. En Oor natuurlijk. Behalve als het om nieuwe symphoplaatjes ging. Want dan gaf Oor amper thuis en de bieb ook niet echt. Maar de opkomst van het internet en vooral van p2p-programma's bracht daar verandering in. En zo ontdekte ik het ene na het andere pareltje waarvan de meeste, netjes gekocht, nu bij mij in de cdkast staan. Een van die bandjes was Happy the Man. Hun Crafty Hands koesterde ik en door die plaat heeft Happy the Man een cultstatus in symphokringen. En van die cultstatus was gitarist Stan Whitaker zich eigenlijk niet bewust. Totdat op een progfestivalletje in Mexico het gerucht rond ging dat de HtM gitarist zou optreden (met een andere band) en hij geconfronteerd werd met tientallen fans die hem duidelijk maakten dat de naam en faam van HtM nog steeds voortleefde. Één en één was al snel twee en werd zelfs drie toen de Nearfest-programmeurs ook nog eens kwamen zeuren om een reünie. In een vrijwel identieke bezetting als in de Crafty Hands periode, alleen Kit Watkins doet niet mee, vanwege geen zin in toeren, namen de heren vervolgens The Muse Awakens op. En alsof we inmiddels niet 26 jaar verder zijn gaan de heren gewoon verder met waar ze met Crafty Hands gebleven zijn. Plezierige, hoofdzakelijk instrumentale, nummers in de allerbeste Camel en Canterbury-traditie. De zang bescheiden, maar de melodieën wederom grootst. Oude symphomanen weten genoeg en nieuwe symphomanen sprinten met de oude mee naar de platenboer. Welkom terug heren!

File: Happy the Man - The Muse Awakens
File Under: Crafty Melodies...
File Audio: [The Muse Awakens-samples]

Op een snotterige dinsdagochtend, ziek en rillerig op de bank hangend, zocht ik iets dat mijn knallende koppijn en stekende oorpijnen zou kunnen verminderen. Na drie aspirines werd het niet veel beter. Dus besloot ik maar om naar de Het dagelijks Brood-cd te gaan zitten luisteren. Een verzamel-cd van uitgeverij Volkoren. Met waterige ogen las ik welke bandjes mij moesten gaan opvrolijken. Aha! 16 Horsepower, dat ken ik maar al te goed. Ooit ben ik bij een (zit!)concert geweest van de heren. Na 3 uur stonden ze nog te spelen! David E. Edwards kreeg geen genoeg van zijn banjo. Ik wel. En 2 dagen later had ik nog steeds napijn in mijn bips van al dat zitten. At the Close of Every Day-, De 3VOOR12 Award winnende band bijt het spits af met "the Maria Tales". Leuk zeg, dacht ik nog. Maar toen hoorde ik even later "Zalig zijn de armen van geest" en daarvan raakte ik acuut in een depressie. Dit weerhoudt mij er trouwens niet van om straks zeker hun cd Silja Symphony te gaan proberen. De goddelijke klanken van Brown Feather Sparrow, doen mij mijn griepje vergeten. Het breekbare "Silence is Golden" en "Beautiful and More" vind ik oprecht mooi. Helaas krijg ik van de Me weer een terugval. Dan liever de afsluiter Anderson, met het hartverscheurende "The Day you left". Een flinke tearjerker, die mij aan Daryll-Ann doet denken. Ach ja, het is allemaal wel wat soft, maar meer kan ik vandaag ook niet hebben, denk ik. Snif!

File: Volkoren - Het Dagelijks Brood
File Under: Taai Hapje, best lekker

Ik denk erover een instantie op te richten voor bands die hun beste tijd wel gehad hebben. Een soort van vijfjarige keurig voor bandjes. Als ze er niet meer toe doen worden ze afgevoerd. Krijgen ze een verbod om ooit nog op te mogen treden en wordt het ze verboden nog nieuwe cd's te maken. Gewoon, omdat ze hun diensten bewezen hebben maar nu absoluut niet meer relevant zijn. Zo heb ik al wel een stapeltje gegadigden hier op gele notitieblaadjes staan. Bovenaan staat er Marillion. Vlak erachter Pink Floyd, maar die moloch hadden ze in 1984 eigenlijk al moeten verbieden. En zo zijn er nog wel wat, voornamelijk van die stadionvullers uit de jaren tachtig. Zojuist schreef ik er een nieuwe naam bij: Saga. Een van de dingen die me altijd wel beviel aan Saga albums is het feit dat er altijd wel één of twee nummers op staan waarop je denkt: mwoah, ze mogen nog even blijven. Zo niet op Network, hun nieuwste gedrocht. De eerste twee nummers gaan nog maar daarna is het armoe troef. En dat zou niet zo heel erg zijn als de plaat nog maar een beetje lekker zou klinken. Maar ik denk dat de mastodonten ook een prehistorische producer in de hand genomen hebben want het klinkt als de tunes van The Flintstones. Een voorbeeld? De zang is veel te ver naar achteren gemixed. Zo ver naar achteren dat ik Michael Sadler bijna niet meer herken. Nu wilde ik nog iets schrijven over de drummer, die is nieuw, maar laat maar. Wat een waardeloos drumgeluid laat die koekenbakker horen. Als ik u een hint mag geven: vergeet Saga. Besteed uw geld alstublieft aan de kindertjes in Afrika, koop een bos bloemen voor uw lief. En help mij maar een naam bedenken voor de instantie voor mastodonten die er niet meer toe doen. Want Saga, zoals het op deze plaat klinkt, dient afgevoerd te worden. En wel snel.

Een schaap is belangrijk voor ons mensen. Zonder schaap is er immers geen wol. De schapen in ons land roepen vertedering op. Je ziet ze grazen in de wei en hoort ze dan een beetje blaten. Het liefst in het voorjaar met wat lammetjes die rond hun moeder dartelen. Je hebt ook echter schapen die heel wat anders oproepen. Niet in Nederland, want daar zitten ze achter prikkeldraad of gaas. Nee, ik bedoel schapen in het buitenland waar ze nog wel eens loslopen. Niet dat ze daar in de aanval gaan. Nee, dat doen schapen niet. Schapen zijn eerder bang, maar kunnen wel degelijk gevaarlijk zijn. Vooral als je ze op je fiets in de afdaling tegenkomt. Ze kunnen van schrik plots rare sprongen maken en kunnen de weg oversteken met alle gevolgen van dien voor schaap en fietser. Ik moest hieraan denken, terwijl ik naar de cd van Devendra Banhart aan het luisteren was. En dat komt in de eerste plaats door zijn manier van blaten, ehhhhhhh.... zingen. Dit album leent zich ervoor om mijn gedachten de vrije loop te laten gaan in een heuvelachtig landschap van alternatieve gitaarliedjes. Deze zijn thuis opgenomen en aangevuld met andere instrumenten om de luisteraar niet in slaap te zingen. Best slim, want dat doen liedjes over schapen soms. Hoe vertederend ze ook zijn. Nino Rojo is de tweede worp binnen een jaar van deze 22-jarige Amerikaan die tegenwoordig de wereld vanuit New York probeert te veroveren. Als Bush al zijn manschappen nu eens op pad stuurde met een gitaar dan kon de wereld vast meer sympathie opbrengen voor dit volk van makke schapen. Of is Bush binnen een paar weken het zwarte schaap en blijkt het volk minder mak te zijn dan gedacht?

File: Devendra Banhart - Nino Rojo
File Under: Ingetogen alternatieve gitaarliedjes uit Amerika
File Audio: [Little yellow spider][Be kind]

Er is weinig meer dan ik kan doen dan al bij voorbaat mijn excuses aan te bieden. Waarvoor? Nou simpelweg omdat de recensie die nu volgt over het puike album van VAST niet de positieve recensie is die deze verdient. Waarom dat is? Nou simpelweg omdat de schrijver van dienst de andere VAST-albums ook in de kast heeft staan en deze rekent tot zijn betere deel van illegaal geïmporteerde - niet verder vertellen he! - pareltjes. Of ik dus altijd al nogal onder de indruk was van de prestaties van wonderkind John Crosby? Ja, vanaf het eerste moment dat ik Music For People hoorde was ik verkocht en wat werd alleen maar erger toen ik blind zijn debuut er ook nog eens bij kocht een paar dagen later. Oh, zo bijzonder dus? Ja zeker! Denk je dat ik poep praat of zo? Crosby is een klein genie als het gaat om vinnige liedjes schrijven en doet bijna alles zelf. Combineert op wonderlijke wijze zijn opmerkelijke gitaar- en drumwerk met elektronische foefjes bulgaarse meisjes en mooie orkestrale arrangementen. Beetje in de lijn van Nine Inch Nails, maar dan wel met meer bombast, maar wel fijne melodieuze bombast. Plus de man heeft een strot die doet denken aan Bono. En toch is Nude (iets) minder dan zijn eerste twee platen, hoe blij ik ben dat er eindelijk een platenmaatschappij is die VAST hier voet aan wal biedt. Vandaar dat ik u op redelijk ingetogen toon te woord staat. Maar toch: recenseren met zoveel voorkennis zou strafbaar moeten worden in dit land. Dan was ik vast uit mijn dak gegaan bij Nude.

File: VAST - Nude
File Under: Importeert u ook even de andere cds? Dank u!

De band met de dubieuze naam Slut is een fijne indierockband uit Ingolstadt, een gat ergens in Duitsland. Ze bestaan nu bijna tien jaar en hebben zes prachtige albums op hun naam staan. Na het met strijkers overladen Lookbook en de in electronica gedipte laatste plaat Nothing Will Go Wrong klinkt hun nieuwe plaat All We Need Is Silence verfrissend kaal. Kaal maar zeker niet saai. Mijn hoge verwachtingen zijn dan ook meer dan ingelost. Alle synths en samples zijn het raam uit gegooid. De band is weer eens een ouderwetse terug naar de basis met alleen zang, gitaar, bas en drums. En ze zijn boos! Boos op de wereld en de muziekindustrie. De liedjes klinken gefrustreerd ("Wasted"), cynisch ("All We Need is Silence") en zo hartverscheurend als "Staggered and Torn" heeft zelfs Slut zelf nog niet eerder geklonken. Dit is melodieuze en melancholische rock op zijn best. Er staan geen poppy nummers en minder ballades op dan we van ze gewend zijn. De liedjes zijn ook geen kleine verhaaltjes meer, maar ze zijn eerlijker geworden. Er spreekt gevoel en zelfreflectie uit. Maar vooral ook woede en frustratie. Het is een pleidooi voor bezinning, rust en stilte. Het album ontwikkelt zich sterk van een toch wat flauw begin, wat dan ook "The Beginning" heet, tot een waar briljantje. Het album sleept je mee tot aan de intense sluiter van "Get Los Get Lost". Het album heeft met zijn 10 tracks en speeltijd van 37 minuten precies de juiste lengte. Het is gewoon 37 minuten intens genieten. All We Need is Silence staat vol pakkende melodieën, is minder complex qua tekst en muziek, maar zeker niet minder qua gevoel en passie. Als er dit jaar niets beters meer uitkomt, dan is dit mijn album van het jaar.

File: Slut - All We Need Is Silence
File Under: Soundtrack voor een herfstdepressie

Elke morgen kom ik op dezelfde plek een zwerver tegen. Ik ben dan onderweg naar mijn werk. Heb net op mijn fiets een bult afgesuisd, en bij herfstweer is dat fris. Ik zit nog wat na te rillen als ik hem op een bank zie liggen. Ik moet niet zeuren denk ik dan bij mezelf. Ik moet er immers niet aan denken om aan de zelfkant van de maatschappij te leven. Dit heeft echter ook mooie dingen opgebracht, zoals de boeken van wijlen Charles Bukowski. Bij de boeken van hem past in mijn beleving een muzikale sfeer, zoals Tom Waits die neerzet. Ik had hierdoor een fout verwachtingspatroon bij de e.p. van het Amsterdamse Bukowski. Er kwam helemaal geen rauwheid uit mijn speakers, maar catchy Britpop -achtig liedjes met de nodige U2-invloeden. Drie nummers hebben de weg gevonden naar deze 11 minuten durende e.p. Squeaky Clean. Deze is de voorbode van het debuutalbum waar nu aan gewerkt wordt. Op de nummers is weinig aan te merken. Ware het niet dat de band Bukowski heet. Het mag hier en daar dus best wat ruiger. Mijn advies voor de komende plaat: hou jezelf in de studio vooral niet in.

File: Bukowski - Squeaky Clean
File Under: Catchy Britpop-achtige liedjes uit Nederland
File Audio: [Squeaky Clean]

The Hustle is de eerste cd van G. Love voor een nieuwe platenmaatschappij. Het vertrek bij de vorige is verre van plezierig gegaan en de opluchting is hier duidelijk hoorbaar. De naam G. Love & Special Sauce is ingekort - al wordt die binnenin het digipack nog wel gebruikt - maar gelukkig bestaat de band nog steeds uit Gareth Dutton, Jimi "Jazz" en "Houseman" Clemens en het klinkt niet alsof dat snel gaat veranderen. Het plezier spat namelijk van deze cd af. Het geluid is terug naar wat het hoort te zijn: het geluid van drie mannen die gezeten op sinaasappelkistjes gewoon lekker een partijtje voor zich uit zitten te spelen. Het heeft wel wat van een concert in Tivoli waar ik ze, omgeven door tientallen waxinelichtjes gedrieën zag genieten van het spelen. Dat er publiek bij was dat zich ook uitstekend vermaakte was hooguit een bonus. Zo klinkt het ook op deze cd. Met een lekker zompig geluid, zoals we dat sinds het debuut niet meer gehoord hebben, fröbelen de heren lekker voor zichzelf waarbij er en passant heerlijke nummers als "Booty Call" en "Stone me" ontstaan. Lome blues, vaak voorzien van mondharmonica, de kenmerkende zing-rap van Dutton, de speelse maar rotsvaste basis van drums en staande bas, die je helemaal doet vergeten dat er nog zoiets is als een jachtige wereld voorbij de voordeur...

File: G. Love - The Hustle
File Under: Meesterlijk sfeervolle sinaasappelkistjesblues

Lange dagen en donkere nachten. Een fles wodka in het vriesvak. Een duistere studentenkamer ergens in Den Haag. Het zal aan het einde van de jaren negentig geweest zijn. De eerste plaat van 16 Horsepower klinkt door de kamer. Sigarettenrook. De geur van oud bier. De film in mijn hoofd is weer terug als ik luister naar Consider The Birds van Woven Hand. Ik hou altijd rekening met vogels. Het zijn bijzondere beesten. Ik luister en vraag me af waarom deze plaat niet gewoon een plaat van 16 Horsepower. Want Eugene Edwards, de man achter Wovenhand en de zanger van 16 Horsepower, laat deze plaat verder gaan waar Folklore ophield. Donker. Duister. Alsof ik een mormonenkerk binnengeslopen ben en daar in de hoek de preek van Eugene mag luisteren. Mooie, bijna verstilde liederen dreunen uit mijn speakers. Mooie, dreunende liederen volgen. Eugene is na al die platen van 16 Horsepower en nu deze vierde plaat van Wovenhand nog niets kwijtgeraakt van zijn drive, zijn vermogen om je bij de keel te grijpen en je te laten luisteren tot de laatste tonen van de plaat wegsterven.

"Tering ik blijf zo hangen in Red Light dat ik nog niet de kans gezien heb Burden of Hope te kopen." "Sukkel! Ik zal je eens wat vertellen. Ik heb een tijdje geleden een avond zitten doorwerken en het liedje "Burden of Hope" op repeat gezet. Ik ging zo in mijn werk op dat ik het eigenlijk niet eens in de gaten had dat ik steeds naar hetzelfde liedje zat te luisteren. In de laatste bus zat ik flink aangeschoten en alleen van Zwolle naar Godvrezermuiden. Toen voelde ik mij hoe Tom Waits zich volgens mij vaak moet voelen. En boven bovendien wilde ik een beetje dood. Sindsdien kan Grails niet meer stuk. Prachtig. Je weet niet wat je mist. Red Light is eigenlijk een hele andere plaat." "Goed, nu voel ik me nog dommer. Morgen ga ik Burden of Hope kopen." "Tja, kan ik er wat aan doen? Burden of Hope had de intensiteit die Mogwai zo goed kan neerzetten. Red Light zou een soundtrack kunnen zijn voor een stomme film. "En dan het liefst één die zich afspeelt in lente en herfst. Geen winter en zomer voor Grails. Het wrede is dat als het dan echt losbarst...dan stopt het gewoon weer. Echt bruut." "Ik voel melancholie waar ik lekker in weg kan kruipen. Een reden tot drinken. Ik hou van drinken" "Ik ook, maar ik kan er niet meer zo goed tegen. Tegen Grails wel." "Het rare is: als ik ergens enthousiast over ben, wil ik er alles van weten. Grails is een uitzondering." "Dat overkomt mij sowieso zelden dat ik een band tot het bot ontleedt, de muziek doet zijn werk goed genoeg bij Grails." "Inderdaad. Hij staat nu wel strak op nummer twee van de jaarlijst." "Ik vind Grails geen muziek voor jaarlijstjes. Eigenlijk het is muziek voor altijd." "Ja, als ik dood ben dan mogen ze dit draaien."

File: Grails - Red Light
File Under: Zo maar een gesprek over prachtige muziek
File Audio: [Dargai][World Made Flesh]

Zo, dit is wel even wat anders dan ik had verwacht. Ik kende Q And Not U alleen van hun wereld-debuut No Kill No Beep Beep en die plaat liep over van de neurotische gitaar- en baslijntjes. Na het verdwijnen van de bassist zoekt het drietal het op deze derde plaat alweer meer in hippe punkfunk. Alleen dan nog steeds wat anders dan de rest. Met een Beatles voorkeur ook nog, zo blijkt uit de refreintjes. De ruimte wordt creatief gevuld met allerhande instrumenten (dwarsfluit, orgeltjes, synthbassen), de hoge om-en-om zang wordt veelal op een Prince (dus) manier gedaan. Mensen die gaan op Hot Hot Heat en Radio 4 mogen meteen hun dansschoenen uit de kast trekken. QANU anno nu klinkt gevarieerder en hipper dan ooit. Al mis ik de rondjes trekkende gitaarlijnen en de lekkere chaos die het debuut wel kende. Hooguit derde track "L.A.X." herinnert aan het debuut, deze heeft trouwens ook meteen zo'n niet-uit-de-kop-te-slaan-catchy refrein, en ook in andere songs in nog wat te horen van hun posthardcore verleden. Voor de rest is het postpunkfunken geblazen. Een cd als een glas rivella.

File: Q And Not U - Power
File Under: Overheerlijke punkfunk
File Audio: [Wonderful People]

Op mijn bureau slingert een luguber kaartje met de tekst: "Ik word alweer 10 jaar. Ik geef een feesje. Kom je ook? Ik hou het op 11 juni in Zaal 100 te Amsterdam. Neem wel je oordoppen mee. Ik vertel niet wat we gaan doen. Groetjes, Gone." Ik ben niet op het feestje geweest, en dit resulteerde erin dat de verjaardagscd van Gone ook bleef liggen. Ik schaam me namelijk. Gone (achternaam Bald) en ik kennen elkaar ook nog niet zolang, maar toch durf ik te zeggen er een vriend bij te hebben sinds het uitbrengen van Soul Vacation in Rehab Clinic. Er zijn weinig bands die mij in een nummer dat langer is dan 4 minuten weten te boeien. Gone Bald, het Kroatisch-Nederlandse noiserock - gezelschap, bestaat dit jaar 10 jaar. Ter ere van dit feestje is er een verzamelaar uitgebracht waarop nummers staan van muzikale vrienden: Mika, Makazoruki, Living Ornaments, Morbide Eenheid, Terrie Ex & Andy Moor, Peach Pit en Gone Bald zelf. In totaal zijn het 12 tracks, waarvan er 10 niet eerder uitgebracht zijn. Het absolute klapstuk van deze compilatie is Gone Bald, die in meer dan 16 sublieme minuten in "Exotic Claustrophobia" met behulp van een aantal gasten - met o.a. een verjaardagstrompet! - laat horen waartoe het in staat is. Eeehhhhh... Gone, sorry dat ik er niet was. Ik zal er echter vooral mijzelf wel mee hebben. Was het gezellig? En mag ik nog wel op je volgende feestje over 10 jaar komen? Please?

File: Gone Bald - 10 Year Anniversary Compilation
File Under: Noiserocktaart met 10 verjaardagskaarsjes

Als ik bandnamen als 707, The Storm, The Vu en Two Fires laat vallen om aan te geven hoe groot de naam van Kevin Chalfant is in AOR-land zie ik u fronsen en denken: "Ik ken die man niet en als het AOR is, dan geef mijn portie maar aan Fikkie". Datzelfde had ik ook gezegd tot het moment dat ik Chalfant hoorde zingen. Goedemorgen. Het verbaast me niet dat de man ooit in de running was om de met zijn gezondheid kwakkelende Steve Perry op te volgen als zanger bij Journey. De man is gezegend met een indrukwekkende strot, die zich meer dan uitstekend voor muziek uit het Journey-straatje leent en hij loopt van het ene project zo over in het andere. Na twee (alom geprezen) cd's met Two Fires met leden van Journey, Foreigner en Vicious Rumors is Chalfant nu de studio ingedoken met voormalig Dokken gitarist Alex De Rosso om het titelloze debuut van Shadows Fade op te nemen. Laat zich eenvoudig raden hoe dat klinkt: goudeerlijke en degelijke AOR, met een hoofdrol voor (lees: ver naar voren in de mix) de stem van Chalfant en de gitaren van De Rosso waarbij wat mij betreft de tweede het aflegt tegen de eerste, maar wel een goede 'tweede' is.

File: Shadows Fade - Shadows Fade
File Under: AOR

Zo af en toe komt het voor dat ik een cd wil horen die File Under niet ter recensie aangeboden krijgt. Eigenlijk zou ik nu moeten schrijven dat dat niet zo heel vaak voorkomt, maar mijn portemonnee denkt daar anders over. Dus laat ik die eerste zin eens opnieuw opschrijven: het komt af en toe wel eens voor dat File Under een cd ter recensie aangeboden krijgt die ik wel wil horen. Zo. In het geval van de nieuwe cd van Ome Piet was dat niet het geval. Ik moest er voor naar de winkel en een week lang droog brood eten. Allemaal de schuld van... ja, van wie eigenlijk? Van Ome Piet. Ome Piet, die eigenlijk liever Ozark Henry genoemd wordt, maakte een wonderlijk mooie plaat. Daar zou ik nog afwisselend en briljant aan toe willen voegen, maar dan klinkt het wel een beetje vreemd als ik tot slot daar ook nog ontoegankelijk aan toe wil voegen. Want hij is een beetje ehmm.. moeilijker dan de vorige plaat, Birthmarks. Zo heeft hij meerdere luisterbeurten nodig voor je hem écht in je systeem hebt zitten. En elke keer zorgt hij voor een beetje meer kippenvel. Elke keer klinkt er meer bezieling door je boxen. En als de plaat dan eindelijk bovenin je hoofd zit, dan blijkt het inderdaad de wonderschone, afwisselende, ja, briljante plaat te zijn waar je al drie jaar op zat te wachten. Maar voor mooie dingen mag je best wat moeite doen. The Sailor Not The Sea is een genreoverschrijdende plaat had ik hier nog willen schrijven. Maar omdat ik van dat soort clichés moet kotsen doet u maar net of u die vorige zin niet gelezen hebt. En rent u maar gewoon naar de winkel. Dat gedoe met die recensies ook altijd. Waarom doet u niet gewoon eens wat ik zeg, want deze recensie is alweer veel te lang.

File: Ozark Henry - The Sailor Not The Sea
File Under: Waarom bent u nog niet in de platenzaak?
File Audio: [Fragmenten ergens op www.ozarkhenry.com ]

Ik heb een zwarte broek, zwarte riem, zwart t-shirt, zwarte schoenen, een zwarte blouse en zwarte sokken aan, heb mijn haren zwart geverfd en gebruik zwarte make-up. Uiteraard. Op de platenspeler ligt een zwartgallige doemplaat van Joy Division. De elpees van The Cure, U2 en Echo and the Bunneymen slingeren door mijn kamer. Ik ben nu in de jaren tachtig - voor de jongeren onder u. Anno 2004 is er wel het e.e.a. veranderd. De laatste bands bestaan nog steeds, maar zijn allang niet meer zo alto als toen. Ze treden tegenwoordig vooral op in grotere zalen of zelfs stadions. Er staan echter nieuwe bands op die niet meteen een miljoenenpubliek zullen bereiken en nu helemaal te alternatief zijn. Er staan ook bands op die eerst in de geschiedenisboeken duiken, luisteren naar platen van de eerdergenoemde bands, voordat ze alternatief - denken - te zijn. Interpol is hier een goed en geslaagd voorbeeld van. Nu is er echter ook Frausdots uit Los Angeles. Ze doen hun eigen jaren '80 retroding. Als je niet op de hoogte bent van hun voorbeelden is het vast een aangenaam plaatje - mocht je van dit geluid houden. Als je echter wel op de hoogte bent, dan doet het wat oubollig aan. Wat mij echter meer stoort is een jaren '80 keyboard dat als een opvulling van het geluid wordt gebruikt. Toch staan er best aardige nummers op. Om het weer enigszins positief te laten eindigen zie ik deze plaat dan maar als een goede aanleiding om mijn oude elpees weer eens af te stoffen. Uit mijn platenkast haal ik als eerste Joy Division. Waar is echter mijn make-up gebleven?

File: Frausdots - Couture, couture, couture
File Under: half geslaagd jaren '80 retroding
File Audio: [Dead wrong]

Het was een veel te lange werkdag geweest. Zeker voor iemand die al een paar weken een beetje kwakkelt met zijn gezondheid. Ik probeerde het terrein af te gaan via die lekker onhandige je-mag-er-maar-met-een-persoon-tegelijk-door-hekjes. Natuurlijk haperde het kreng. Ik voelde een nare pijnscheut in mijn bovenbenen door de botsing met de blokkerende ijzeren staaf. Door de nog steeds toenemende koorts voelde het nog minder prettig. Eindelijk buiten het terrein zette ik mijn diskman maar eens aan. Binnen tien seconden voelde ik de koorts als een gek verder stijgen. Niet gek ook want de eerste seconden van Panopticon zijn bruut overweldigend. "So Did We" begint alsof je midden in een nummer zit en gaat vervolgens nog dik zeven minuten door. Sowieso allemaal lange nummers op deze nieuwe plaat van Isis. Gelukkig neemt Isis na die eerste dertig heftige seconden wat gas terug. Ik moet namelijk nog een kwartier lopen naar het station. Als ze zo nog even waren door gegaan dan was ik vast met een koortsdelirium ergens in een berm gestrand. Ik negeer stoplichten, fietsers en auto's. Slaafs doordravend, gedragen door de instrumentale rock (metal wil ik het niet meer noemen) bereik ik het station. Isis doet tegenwoordig meer aan Tool denken dan Neurosis bedenk ik in het Kippenlijntje. Als ik in Amersfoort overstap doe ik iets wat ik anders eigenlijk nooit doe: ik schroef het volume op tot asociaal en pijnlijk niveau, zak onderuit in de bank en draag de regie over aan Isis. Het is dat ik er in Zwolle uit moet anders bleef ik met mijn zieke lijf in deze trein hangen samen met Panopticon. In dit geval is pijn fijn en is koorts een pre.

File: Isis - Panopticon
File Under: Koortsachtig goed
File Audio: [Isis-Radio (met drie tracks van Panopticon)]

Drummen kan ik voor geen meter, maar airdrummen des te beter. Bij sommige platen móet ik wel. De platen van House of Lords met drummer Ken Mary zijn vaste prik. Ik lever daarbij werkelijk méésterlijke partijen af. Bij deze solo-cd van House of Lords-zanger James Christian heb ik dat beduidend minder, terwijl de cd toch bijna een volgende House of Lords-cd lijkt. Iets minder prominente keyboardpartijen en geen Ken Mary, daarmee is het verschil wel ongeveer samengevat. James Christian is een fantastische zanger voor dit soort hypermelodieuze "big hair"-hardrock en laat dat ook weer op deze plaat horen, maar het kleine beetje extra waardoor House of Lords een van mijn favorieten is blijft achterwege. Vind ik het een waardeloze plaat dan? Nee hoor, zeker niet. Christian en kornuiten weten best hoe ze een pakkende song moeten schrijven en de beheersing van de instrumenten laat ook niets te wensen over. De cd zal best zo nu en dan in m'n cd-speler terechtkomen, maar ik zal iets vaker besluiten er toch maar een van House of Lords uit het rijtje ernaast te grijpen. Dat is immers vrijwel dezelfde stijl en net even een slag lekkerder. Als je House of Lords net zo goed vindt als ik hoef je er niet over na te denken: gewoon aanschaffen. Zorg alleen dat je iets minder dan huizenhoge verwachtingen meeneemt, dan komt het best goed...

File: James Christian - Meet The Man
File Under: Lekker hapslikwegplaatje

Begrijp me goed, ik heb niets tegen emancipatie. Integendeel zelfs, het is juist goed dat vrouwen - ook in de muziek - zich steeds meer laten gelden. Er zijn echter grenzen. Neem het Amerikaanse Butchies, of moet ik nu The Butchies zeggen, dat uit drie vrouwen bestaat. Het concept is een traditionele bezetting met een gitaar, een bas en drum. De muziek is een soort springrock dat ergens ligt tussen Skunk Anansie en The Donnas. Het is echter weinig opwindend, dit is allemaal eerder en vooral beter gedaan. Misschien moet de opwinding komen van de lesbische teksten: "I'm gonna jump on you on the bed." Ik heb echter de indrukken dat dit meer springen is dan waar het ongetwijfeld om zal gaan. De cover van de hit "Your love" waarmee The Outfield in de jaren '80 succes had is het ook niet, het is net of iemand er een rem opzet: Niet te hard dames, dit willen de luisteraars niet! Toch is Make yr life alweer hun vierde album sinds 1998. Iemand zal het dus wel kopen. Ik zal eerlijk zeggen dat ze tot op heden totaal langs me heen gegaan zijn, en ik heb zo'n vermoeden waarom. Ik waardeer het als vrouwen tegengas geven in een door mannen gedomineerde muziekwereld, maar deze kijk in de Amerikaanse keuken had wat mij betreft achterwege kunnen blijven.

File: Butchies - Make yr life
File Under: Niet opwindend
File Audio: [Trouble]

Know Nothing Stays The Same is een feest van herkenning. Dat is niet zo raar, want deze EP van Copeland staat vol met covers. Enorme hits uit de tijd dat ik zelf nog een tiener was. Of jonger. Maar ook een paar nummers waarvan ik al tijden walg en die ik gewoon niet meer wilde horen eigenlijk. Want zeg nou zelf Phil Collins' "Another Day in Paradise" komt toch iedereen de strot uit? Doodgedraaid op alle zenders van radio en tv en vooral ook een irritant nummer. Waarom zit ik het nu Aaron Marsh het zingt dan zachtjes mee te neuriën? Komt dat door die hersenspoeling van Sky Radio en aanverwanten of door het feit dat hij zo'n fijne zachte emopop-stem heeft en Collins niet (meer). En doordat de manier waarop Copeland het nummer opgenomen heeft veel leuker is dan de Collins versie. Know Nothing Stays The Same is een zoethoudertje voor de fans die zitten te wachten op het vervolge op Beneath Medicine Tree. En die kunnen zich hier prima mee vermaken, want eigenlijk vergalloperen deze emopoppers uit Florida zich in geen enkele van de covers van Carly Simon ("Coming Around Again"), Stevie Wonder ("Part-Time Lover"), Billy Joel ("She's Always A Woman") en Berlin ("Take My Breath Away"). Je moet wel van mooi gelaagde - en een tikkie gladde - emopop houden, maar goed daarvoor zijn ze dan ook bij mij voor aan het juiste adres.

File: Copeland - Know Nothing Stays The Same
File Under: Fijnemopopcoverstussendoortje

Nu in de winkel: Summer In Abbadon! Tien geweldige liedjes speciaal voor u gecomponeerd en geselecteerd door niemand minder dan Rob Crow en Armistead Burwell Smith IV. Deze fraaie collectie indiepopnummers is zorgvuldig in elkaar geknutseld met 'oog (en oor) voor detail' en daarna op een perfect rond schijfje geperst. In een speciale zilveren uitvoering verkrijgbaar bovendien en met een echt Pinback-keurmerk! Dit plaatje is geschikt voor het hele gezin en op alle momenten van de dag. Het is wellicht even wennen in het begin maar al snel daarna kunt u niet meer zonder! Wat doet u op lange treinreizen? Tijdens vervelende klusjes? Op stemmige zondagmiddagen? Met Summer In Abbadon kunt u desgewenst ontsnappen aan de minder leuke momenten van de dag, of juist extra genieten van de positieve kanten van het bestaan, zo u wilt! Van de donkere sfeer die het liedje "Sender" bij u in de huiskamer brengt tot het springerige "AFK" (met een prachtig outtro), met Summer in Abbadon is het allemaal mogelijk! Maar wacht! Er is meer! Bij elke keer afspelen blijken verborgen details naar boven te komen zodat deze collectie liedjes blijft boeien; ook na meerdere draaibeurten! Let bijvoorbeeld eens op het fraaie pianospel in "3XO" of het meezingbare "Fortress". Voor elke liefhebber van intense, melodieuze, donkere, houdbare indiepopliedjes is deze CD een must. Als u nu bestelt krijgt u het exemplaar in gratis kartonnen uitklap-cd-hoes! Sterker nog, u krijgt er ook nog een tekstboekje bij ook! Waar wacht u nog op? Bestel nu! Uiteraard komt deze CD met de 'Niet goed = Slechte smaak'-garantie! Velen gingen u voor, dus haal uw eigen Pinback in huis. De CD is zo goed dat zelfs de konkurrent hem verkoopt!

File: Pinback - Summer In Abaddon
File Under: Fraaie aanvulling voor mijn nog karige jaarlijst
File Audio: [Fortress]

Het moet niet meevallen voor een man om van huis te zijn en te toeren met een band. De man heeft van dattum nodig, en moet dus op zoek. Het valt niet mee als rockster. Zo zullen Jeffrey Lee Pierce en Dave Eugene Edwards beide ooit wel eens op toer geweest zijn met respectievelijk The Gun Club en Sixteen Horsepower in Schotland. En daar komen dan kinderen van, onwettige kinderen. Die koters worden meestal geheim gehouden, en moeten uit de luwte van het harde rocksterren bestaan met sex, drugs and rock 'n' roll een eigen leven opbouwen. Als echter hun zonen en dochters - Sons & Daughters - zich later ook in de muziek storten komt alles toch nog uit. En daar ben ik blij mee. Niets van dit alles hoeft tenslotte geheim te blijven als het mooie muziek oplevert. Sons & Daugthers deed eerst stiekem ervaring op in Arab Strap. Hierna bracht ze in kleine oplage twee e.p.'s uit. Dankzij de jongens van Franz Ferdinand, waar ze het voorprogramma voor mochten doen, kwam de laatste e.p. met de titel Love the cup alsnog op een groter label uit. Love the Cup telt 7 tracks die tekstueel de duivel goed in de oren moet klinken. Naast de eerder genoemde invloeden noem ik nog even The Kills, Nick Cave en onze eigen Bettie Serveert. Schotland geeft één van haar geheimen prijs en dat levert vooralsnog al een zeer geslaagde e.p. op.

File: Sons and Daughters - Love the Cup (EP)
File Under: Schotse rockende bastaardkinderen
File Audio:[Fight][Johnny Cash]

Arme Steven Wilson-verzamelaars. Ik vrees dat ze zojuist weer een plaat aangeschaft hebben die ze voorlopig niet meer uit de kast zullen trekken. Legacy van vidnaObmana ligt namelijk niet bepaald in het verlengde van het werk wat Wilson doet met zijn Porcupine Tree. Maar ja als je alles wilt verzamelen waar Wilson een (gast)rol op speelt, dan moet je af en toe ook pijn lijden als fan. Als liefhebber van donkere ambiënt uit het straatje dat kruist met Coil en Aphex Twin ben je meer op je plek. Want ben je daar liefhebber van, dan ben je bij dit derde deel in een reeks van werkjes van vidnaObmana's trilogie over Dante wel degelijk aan het goede adres. Nadat Steve von Till (Neurosis) met zijn donker donkerbruine stem "Canto XXVII" heeft voorgedragen over spookachtige elektronische klanken trekken ruim een uur lang indrukwekkende ambiënt klanken aan je voorbij. Als een gestaag met grijze massa dichttrekkende hemel zonder echt eruitspringende koppen. Je kunt er voor proberen te vluchten, maar je zult al snel in zien dat dat geen zin heeft. Het zit overal hetzelfde. Daarom is het aan te raden Legacy gedwee te ondergaan en je in alle rust mee te laten voeren. En dan blijkt er na een dik uur in het afsluitende aan titelnummer toch een zonnestraaltje door te breken met langste gitaarsolo die Steven Wilson ooit opnam. Voor de donkere dagen die volgen.

File: vidnaObmana - Legacy
File Under: Ambient tot op het bot
File Audio: [Legacy][Cycle of Agony]

Mankeert er wat aan mijn cd-speler? Dat dacht ik de eerste keer dat ik Go Pets Go van het noord-franse DAT-Politics draaide. Het lijkt soms wel of de muziek achterstevoren op de cd is gezet. Toch is het best een koddig en vrolijk werkje als je de moeite neemt wat vaker te luisteren, al zal die eerste indruk vast nooit meer worden goedgemaakt. Beelden van springende Tele-tubbies en andere pluchen beesten die wild op van die kinderpianootjes pingelen komen spontaan in je op als je dit maar vaak genoeg draait. U raadt het al, dat heb ik te vaak gedaan. Welk statement met deze muziek gemaakt wordt is me niet duidelijk geworden. Alleen het liedje "This way" is nog wel enigszins dansbaar, de rest van dit album heeft maar rare ritmes. Het ergste wat je ze aan zou kunnen doen is te schrijven dat ze traditioneel zijn. Een intro, middenstuk, refreintje, einde etc, je zoekt er tevergeefs naar en ze zijn er nog trots op ook, denk ik maar. De argeloze luisteraar zal zich in ieder geval niet direct thuisvoelen in de soundscapes van DAT Politics. Het lijkt er dan ook op dat ze het begrip muziek al lang en breed ontstegen zijn. Het is veel meer, wat ze doen, een crossover tussen geluid, beeld en gevoel. Live ziet het er ook al merkwaardig uit: drie laptops op een rijtje en maar freaken met die hap. Wie het zelf eens wil proberen: dat kan hier

File: DAT Politics - Go Pets Go
File Under: Tele-tubbies-on-speed
File Audio: [Bees'reBees]

Orange - het niet te verbeteren meesterwerk - en de remixplaten zijn het enige van de Jon Spencer Blues Explosion dat ik nog draai. De Experimental Remixes-EP en Acme-Plus zijn niet zozeer beter dan Orange en Acme, maar, vooral als het gaat om de laatste, minder eenvormig. En dat is waar de platen van Jon Spencer's fucked-up-blues-trio nog wel het meest last van hadden: de eenvormige landerigheid van Now I Got Worry en de saaie en ietwat mislukte garagesound van Plastic Fang. Maar guess what: met het verdwijnen van Jon Spencer uit de naam (niet uit de band - hell no) maken de remixers plots onverbrekelijk deel uit van de opgefokte bluuuuuuuueeeeees. Aan de ene kant is dat natuurlijk een slecht teken: als je het niet meer zelf kunt en er anderen bij moet halen om je ideeën fatsoenlijk uit te werken. Maar - de andere kant - pakt soms wel geweldig uit. De furieuze Chuck D-bijdrage, held DJ Shadow en ook de dameszang in "Spoiled" doen meer adrenaline stromen dan de vorige drie JSBX-platen bij elkaar. En dan zeuren we maar niet meer over een gebrek aan nieuwe ideeën. Want, zo zegt het al te ware cliché: hoeveel hadden de Ramones er nu helemaal?

File: Blues Explosion - Damage
File Under: Remix-blues
File Video: [Burn It Off]

We zien elkaar niet zo heel vaak. Maar als we elkaar zien is het altijd een grote wederzijdse waterval met vaak dezelfde terugkomende onderwerpen. Hij kletst vaak over mijn onvermogen om wat zinnigs over jazz te zeggen of dat ik blues niet snap. Ik zeur altijd terug dat'ie nu wel kan zeggen dat al die sympho-bandjes van tegenwoordig te zwaar leentjebuur spelen bij hun voorgangers uit decennia van ver terug in de vorige eeuw, maar dat dat vooral komt doordat'ie er toen midden tussen stond. Toen schoof ik, de laatste keer dat we elkaar troffen, de cd van Clogs boven tafel. Stick Music. Ik zei dat ik dit soort cd's het lastigst bespreken vind. Ik bedoel: ik vind ze prachtig en draai ze dan ook veel. Hij mailde me de dag erop terug. "Tjezus dat is echt schitterend zeg! Maar ik kan me voorstellen dat je het lastig vindt hier wat zinnigs over te zeggen. Ik zit ook niet zo dik in deze muziek. Het heeft wel wat weg van dingetjes die ik ken van Philip Glass en Steve Reich. De manier waarop die viool van Padma Newsome danst met de gitaren van Bryce Dessner is echt prachtig. Het heeft ook wel wat weg van dat Rachel's wat je me al eens hebt laten horen. Daar had je toen ook niet direct een verhaal bij" Ik mailde hem terug dat hij daar helemaal gelijk in had en voerde allerhande excuses aan. Hij katte toen terug dat ik niet moest zeuren en gewoon veel moest gaan lezen en luisteren om dit soort muziek te gaan begrijpen. Ik reageerde giftig terug: "Wordt de muziek daar dan mooier van?!" Natuurlijk reageerde hij met een zucht.

File: Clogs - Stick Music
File Under: Avantgarde
File Audio: [Pencil Stick]

Je kunt van Yngwie Malmsteen veel zeggen, maar hij heeft wel een neusje voor goede zangers. Twee ervan hebben net nieuw werk uitgebracht: Jeff Scott Soto een solo-album, Mark Boals een album met zijn band Ring of Fire. Alleen Mark Boals is met Ring of Fire dicht bij het werk met Yngwie Malmsteen gebleven: veel snel gitaarwerk, pompeuze toetsenpartijen en zwaar galmende zang. Vreemd genoeg zit er zo nu en dan ineens een Europe-achtige poprockdeun tussendoor. De band zelf is nogal een doorgangshuis. In deze bezetting zit onder andere gitaarbeul Tony MacAlpine, recentelijk ook actief in de band van Steve Vai. Helaas valt de kwaliteit van de band niet altijd op omdat een deel van de songs nogal vlak is qua uitvoering, wellicht omdat de nummers soms wel erg puur als showcase voor Boals' stem fungeren. Boals is blijkbaar ook nogal gecharmeerd van zijn eigen vibrato, maar de overmaat aan lange uithalen irriteert nogal. Zo'n sirene hoor ik eens per maand op maandag al... Al met al best een aardige cd voor fans van neo-classical spul, maar voor anderen waarschijnlijk te middelmatig om op te vallen.Jeff Scott Soto heeft het voor zijn cd, net zoals bij zijn andere solo-cd's, over een heel andere boeg gegooid. Het is niet zozeer metal als wel stevige commerciële rock in de hoek van de latere WhiteSnake en House of Lords. Originaliteit is in het genre bijna niet meer mogelijk, maar de songs en uitvoeringen daarvan zijn dik in orde en Jeff Scott Soto is een veelzijdige zanger die zich op zijn gemak voelt in zowel ballads als steviger nummers. Bij de muzikanten kan ik verder amper bekende namen ontdekken en misschien was dat gewoon een goede strategie. Waar dit soort solo-albums door tijdgebrek of prioriteiten van de muzikanten bij andere (band)projecten vaak uitdraaien op weinig stijlvaste en matig uitgewerkte cd's, hebben Soto en zijn maatjes hart en ziel erin zitten. En dat hoor je. Lekker plaatje, ik zet 'm gewoon nóg een keer op!

File: Ring of Fire - Lapse of Reality
File Under: neo-klassieke middelmaat-plus
File Audio: [Lapse of Reality][Change]

File: Jeff Scott Soto - Lost in the Translation
File Under: Reuzelekker hapje tussendoor
File Audio: [Believe in me]

Onlangs kwam ik in gesprek met een oorlogsveteraan. Zestig jaar geleden vocht hij mee om de brug bij Arnhem te veroveren. Deze operatie genaamd Market Garden mislukte jammerlijk, hij raakte zwaar gewond en werd krijgsgevangene gemaakt en vervolgens afgevoerd naar Duitsland. Als je zestig jaar later niet met wrok omkijkt, maar een boodschap mee kunt geven aan de jeugd van nu ben je in mijn ogen een echte held. Hij vertelde zijn geschiedenis en hamerde erop vooral te onthouden dat vrijheid iets is om te koesteren en dat je van elkaar moet houden. Vrijheid is niet vanzelfsprekend. De vrijheid om te zeggen wat je jouw beweegt is niet vanzelfsprekend. Zo zijn er bands die het Christendom prediken. Het is niet mijn geloof, maar het is mooi dat het gezegd kan worden. Er zijn bands die over de herenliefde zingen. Je kunt er dan flauwe grappen overmaken, maar het is vooral belangrijk dat zoiets kan. Eén band die dit doet is The Hidden Cameras. Deze Candezen weten er een fijn muziekje onder te zetten dat ergens tussen the Wall of Sound van Phil Spector, The Beach Boys en Belle and Sebastian in ligt. Zover geen nieuws, want Mississauga Goddam - wat een titel - is alweer hun derde volledige album en er is weinig aan het bandgeluid veranderd. Het blijft echter een band met een eigen geluid, sprankelend frisse liedjes en teksten die over homofilie gaan. Mocht je al eerder voor ze gevallen zijn dan weet je genoeg, mochten de muzikale referenties je aanspreken ga eens luisteren, en denk je dat is niets voor mij onthoudt dan vooral dat vrijheid iets is om te koesteren en dat we vooral van elkaar moeten houden.

File: The Hidden Cameras - Mississauga Goddam
File Under: Muzikale vrijheid om te koesteren
File Audio: [In the Union of wine][We oh we]

Ik ken veel van de nederige onderdanen die hier onder mijn despootschap schrijven (en lijden) allemaal al een stuk langer. Ze begrijpen is wat anders. Neem nou Ewie. In december 2001 hing hij knap gefrustreerd aan de andere kant van mijn ICQ-lijn. Hij mopperde dat'ie mooi opgescheept zat met een kloten-CD en EP van The Spirit That Guides Us. Ik was door omstandigheden al een paar maanden niet zo met muziek bezig en TSTGU zei me dan ook geen reet. Eén mp3-tje van hun site downloaden was genoeg om me te overtuigen dat ik dit wel op waarde zou weten te schatten en dat zei ik hem. En schat als Ewie is, was ik binnen een paar dagen de gelukkige bezitter van deze platen. Ewie houdt niet van dat geschreeuw zei hij, bij mij ging het er in als gesneden koek. Nou zou ik natuurlijk North and South naar hem kunnen sturen. Vergezeld van een briefje met daarop de mededeling dat ik van geschreeuw houd en dat dat te weinig voorkomt op North and South, maar dan ben ik een nog grotere oen dan hij. North and South is stiekem namelijk een behoorlijk briljante plaat. Twaalf compacte krachtige indie songs. De screams zijn gelukkig nog niet helemaal verdwenen, maar goed de top-40 halen is toch niet hun doel, lijkt me. Ewie's platenkast binnenkort wel denk ik.

In een roes liep ik richting de trein vanuit het Burgerweeshuis. Zojuist had ik voor de tweede keer binnen een week een ontmoeting met een oude liefde die ik nog nooit eerder in levende lijve zag. Vorige week was dat Rush in Ahoy en zojuist zag ik eindelijk The Gathering. Die laatste had ik al tientallen keren weten mis te lopen het afgelopen decennium. Vaak buiten mijn schuld. Ach, soms lopen die dingen zo. Het lot zorgde er voor dat beide dagen steeds Amplify, de tweede EP van Joyfalds, in mijn discman bivakkeerde. Een beetje oneerlijke concurrentie bedacht ik me terwijl ik net voor het sluiten van de treindeuren in de sneltrein richting Zwolle stapte. En toch verbaasde ik me er over dat de heren van Joyfalds zich kranig weerden en eigenlijk na die twee orgasmussen van even daarvoor best met speels gemak overeind bleven met hun post-rock. Dat was vast niet elk bandje gelukt op dat moment. Hun variant op post-rock leent zich dan ook erg goed om eens lekker weg te dromen na een innige omhelzing met een geliefde. Die je vervolgens met enige tegenzin weer achter je moet laten. Nadat de tranen vloeien in "Flavourless", kom ik tot rust bij "Mind Abuser", krijg het warm bij het rockende "Twofold". Om vervolgens weg te dromen bij het dik elf minuten durende "Perseverance". 'Station Zwolle eindpunt van deze trein'. Ik schrik wakker.

File: Joyfalds - Amplify
File Under: post-rock
File Audio: [Twofold]

Voordat ik klaar ben met het bestuderen van de koele hoes van A Thing Called Rock'n'Roll is de cd al afgelopen. Nou ja, bij wijze van spreken dan. Verdomme, had ik maar een mooie grote LP-hoes in mijn handen, verzucht ik. Nu irriteert die spiegelende jewelcase me terwijl ik kijk naar de tekening van Peter Pontiac waar de eerste echte cd van de Dicemen achter schuil gaat. De Dicemen bereikten min of meer tot hun eigen verbazing vorig jaar de finale van de Grote Prijs. Niet dat ze niet overtuigd waren van hun eigen kunnen. Integendeel, maar ze dachten niet echt op hun plaats te zijn bij de Grote Prijs met hun *-billy. Dat viel dus mee. De optredens stroomden binnen na het behalen van de finale. Nu zijn ze de eerste van de finalisten uit de categorie pop/rock 2003 die met een volwaardig album op de proppen komen. En dat album stampt 14 tracks lang aardig hard in de rondte. Gelukkig beperken de Dicemen zich niet strikt tot één hokje van de diverse -billys die er zijn. Alleen de Billy van de Ikea wordt terecht over geslagen. Dat past dan ook niet echt bij hoge kuiven en strakke leren pakken.

File: Dicemen - A Thing Called Rock'n'Roll
File Under: *-billy
File Audio: [Boogieman]

Wat te doen met een plaat die goed klinkt maar die na herhaalde luisterbeurten toch niet pakt? Wat te doen met een band die erg haar best doet maar niet overtuigd? Lastige vragen die continu in mij opkwamen bij de luistersessies van de nieuwe plaat van het Duitse Thrashmetal-combo Perzonal War. Objectief gezien lijkt er weinig mis met de plaat: goed vet geproduceerd, strak gespeeld en lekker agressief zoals het een ware thrash plaat betaamd. Maar toch: geen enkel origineel moment, de songs zijn inwisselbaar, de verveling slaat al vrij snel toe en alles hebben we al eens eerder gehoord. Met als gevolg dat ik de plaat nauwelijks in een ruk achter elkaar door kan beluisteren. Met name de zang gaat vrij snel irriteren, op zich niet verkeerd en gelukkig ook wel zuiver alleen dat James Hetfield-piraten-accent vernaggeld het luisterplezier meteen. Komen we meteen bij hun grote voorbeeld terecht, en ook collega thrashers als Testament zijn terug te horen. Wat ook erg hindelijk is, is de overdonderende hoeveelheid dubbele bassdrums in de songs, die het geluidsbeeld verder bijna helemaal verstikken. Het blijven Duitsers, en dat wil de drummer ook laten weten. Samenvattend is dit dus objectief gezien een aardige plaat, subjectief gezien kan ik er weinig mee en zet ik liever de laatste Testament plaat op om te horen hoe het ook kan.

File: Perzonal War - Faces
File Under: Gezichtloze thrash
File Audio: [Devil in my neck][Divergent]

Ik bevind me in een tunnel. Ik zie niets, maar hoor des te meer. De geluiden zwellen langzaam aan. Opeens piept er rechts wat van me. Dan draait het geluid weg naar de andere kant. Voor het piepende geluid komt gebrom in de plaats, het wordt steeds luider, tot het voorbij is getrokken en de tunnel wat ruimer lijkt te zijn geworden. Ondertussen gaat het steeds sneller door de tunnel, tot ik door een soort geluidsmuur knal. Dan wordt het stil. "Bewusstseinserweiternd Tonaufnahme" is de titel van een van de tracks op Keith Fullerton Whitman's Schöner Flußengel. Niet ten onrechte, want er wordt heel wat aan effecten over je heen gestort bij het beluisteren. In de trein, terug van de demonstratie op het museumplein, dringen de indrukken zich aan me op. Als ik mijn ogen sluit krijg ik steeds weer het gevoel dat ik door een tunnel rijd (of ligt dat toch aan de trein?). De geluidseffecten zorgen voor een onwezenlijk gevoel. Bijna als een soort van trip werken de vreemde klanken. Associaties krijg ik vooral met sommige plotse klanken uit het repertoire van de Neubautens, of met wat JM Jarre wel eens deed. Ook pingelt er af en toe eens een akoestisch gitaartje mee. Moet ik stiekem even aan Kitaro denken. Schöner Flußengel is de opvolger van een album (Antithesis) dat koud een paar maanden uit was. Een productief baasje, die Whitman, want de komende tijd schijnt er nog het een en ander uit te komen op Kranky. Niet zomaar wat loos gepingel, blijkt uit het feit dat de goede man les geeft aan Harvard. Onder het pseudoniem Hrvatski is Whitman ook al jaren actief in verschillende combinaties met DJ's en andere mixende types. Ook doet hij aan recensies... Andere reviewers zeggen het fijn te vinden dat Whitman zich niet in een hokje laat plaatsen. Tsja... ik denk dat die Whitman al lang lekker bezig is een eigen hokje te timmeren. Een experimenteel hokje, dat wel.

File: Keith Fullerton Whitman - Schöner Flußengel
File Under: Een eigen hokje voor Whitman, graag!
File Audio: [Weiter][Lixus (Version Analogique)]

Het staat me nog veel te goed voor de geest. Ik zat thuis en op de TV zag the Pogues de renbaan in Landgraaf veranderen in één grote stofwolk tijdens "Fiësta". Ik beet op mijn onderlip en dacht: "Fuck daar had ik tussen moeten staan". In die tijd vonden ik en mijn vrienden The Pogues immers ubercool. En het nare was dat ik eigenlijk geen reden had om er niet tussen te staan. Ik zat gewoon thuis met mijn domme hoofd. Waarom dit geleuter over het verleden? Nou omdat ik nu weer hetzelfde heb. Blijkbaar leer ik het nooit. Ik zit te luisteren naar Flogging Molly's nieuwste plaat Within Of Mile Of Home en bedenk me dat ik hun feestje op Lowlands zo maar aan me voorbij heb laten gaan. En wederom kan ik eigenlijk geen reden verzinnen waarom ik dit gedaan heb. Het moet wel feest geweest zijn daar in de Alpha bedenk ik me terwijl opener "Screaming At The Wailing Wall" aan me voorbij trekt en ik door de kamer spring. Ik bijt op mijn onderlip en voel me dom. Within Of Mile Of Home folkpunkt als een bezetene, maar neemt op de juiste momenten ook even gas terug. En vooral deze rustiger momenten zijn beter verzorgd dan op voorgangers Swagger en Drunken Lullabies. Je denkt Pogues, maar met Flogging Molly als kloon zien, daar doe je ze mee te kort. Ze zijn gewoon de waardige opvolger van deze Ieren. Bovendien hebben ze in Lucinda Williams zelfs hun eigen Kirsty McColl gevonden in "Factory Girls". Volgende keer niet weer missen oen!

Wanneer ik een leuk pakketje cd's binnenkrijg van onze opperdespoot is deze dubbelaar, voor een beperkt gezelschap live opgenomen in een studio, de eerste die ik opzet. Na afloop ben ik toch een tikkie teleurgesteld. Ik mis iets, maar ik weet niet wat. Na het bekijken van de vrij droge registratie op de enkele dvd wordt me duidelijk wat: de band - Hughes' vaste band, aangevuld met Peppers-drummer Chad Smith - is zo geconcentreerd op het foutloos spelen dat de interactie tussen de bandleden soms ontbreekt. Met name bij de langere nummers is die interactie er meestal wel en speelt de band losser en dynamischer. In hoeverre dat met de voortgang van het concert te maken heeft is niet duidelijk, omdat de volgorde van de nummers op de cd en dvd merkwaardig genoeg verschilt. Nou is het niet helemaal eerlijk om deze band die opperste concentratie te verwijten. Hughes zong en speelde eerder de pannen van het dak met bands als Deep Purple en gitaristen als Blackmore, Bolin, Iommi en Moore. Dat is nogal een geschiedenis om tegenop te boksen. Zodra ik mijn (te?) hoge verwachtingen heb bijgesteld merk ik dat ik steeds vaker nummers van deze cd loop te neurieën. Dan valt me ook op dat gitarist JJ Marsh toch wel een heel knappe "Mistreated" ten beste geeft en Chad Smith er lekker op los mept. Glenn Hughes kreunt, krijst en croont zich met verve door songs van Trapeze, Deep Purple, Hughes/Thrall en zijn solo-albums en laat horen dat nog steeds niet één hardrockzanger zoveel funk en soul in zijn donder heeft als hij. De funk en soul van James Brown en Aretha Franklin wel te verstaan, niet die van zielloze arrenbie-toonladder-zangeresjes. Geef deze cd even de tijd en het blijkt een pareltje in de toch al imposante carrière van meneer Hughes. Liefhebbers kunnen deze cd blind kopen, wie Hughes nog niet kent heeft hier een prachtige kennismaking aan.

File: Glenn Hughes - Soulfully Live In The City Of Angels (dvd/2cd)
File Under: Groeibriljantje met goed lange-termijnrendement
File Audio: [Medusa][Getting Tighter]

Vlaams, ik vond het altijd zo schattig klinken. Het schattige is nu wel weg nu het Vlaams Blok furore maakt. Schandalig, alhoewel ik ons Nederlanders - als de omstandigheden er naar zijn - ook wel op een vergelijkbare partij zie stemmen. Het vlakke land, Mijn Vlakke Land, aldus wijlen Jacques Brel, heeft in mijn ogen haar charme verloren. Ook al bracht het verder nog zoveel leuke bandjes voort. Gelukkig is België groter, het heeft namelijk Wallonië. In Wallonie spreken ze Frans, daar wist Jacques Brel alles van. Toch spreekt men er ook andere talen, bijvoorbeeld Engels. Austin Lace is een band die zich hiervan bediend. Eerder dit jaar was er de schone e.p.: Wax. Nu is er het tweede volledige album: Easy to cook. Deze bevat allemaal sympathieke korte liedjes, 12 stuks. Van de e.p. Wax werd alleen de titelsong geleend, verder zijn het nieuwe loten aan de boom. Austin Lace haar liedjes gaan rechttoe rechtaan, alsof iedereen ze kan maken. Gitaren, keyboards, drums en samenzang zijn luchtig bij elkaar gebracht. Elke kok weet echter dat een goed gerecht meer is dan het optellen van de losse ingrediënten. Het moet bij elkaar passen. Het luchtige is dan ook schijn. De single "Kill the bee", heeft terecht al enige airplay bij o.a. Studio Brussel gekregen. Het lijkt mij dan ook een kwestie van tijd dat dit bandje voor een groter publiek staat. Pukkelpop 2005? Het plaatje is soms ingetogen, op andere momenten uitgelaten, en zelfs dansbaar. Ergens tussen The Notwist, Pavement, Flaming Lips en John Wayne Shot Me. Het hielp mij in ieder geval deze week door een zware week van vergaderingen, vroeg opstaan en thuiswerken heen. Het eindigt met een refrein: 'We were happy together'. Zo is het, we waren gelukkig samen. Ik heb nu weekend en wil dit fijne gevoel vasthouden. Deze cd blijft dus voorlopig gewoon in de cd-speler.

File: Austin Lace - Easy to cook
File Under: Schone Waalse liedjes
File Audio: [Wax]

'Mooi niet dat wij hier elkaar aan gaan zitten staren in dit hok en gaan lijden aan een tweede-plaat-syndroom.' Zoiets moet Soundsurfer gedacht hebben toen ze het in de oefenruimte hadden over hoe nu verder na hun leuke eerste cd Allow Me. Dus deden de heren maar eens goed raar. Boekten voor een paar wekendezelfde studio in Zuid Spanje waar dEUS en Tindersticks ook al eens albums opnamen. En charterden bovendien, en dat is misschien nog wel belangrijker dan de plek waar Nude opgenomen werd, precies de goede producer voor hun muziek. Ik noemde het frisse grunge, omdat ik soft grunge wel erg Sky Radio vind klinken. Maar goed, de Amerikaanse producer M'her zat dus achter de knoppen en die voorzag eerder Brad en Satchel-platen van een perfect geluid. Dat is hem ook gelukt met Nude. Soundsurfer klinkt directer en naakter - goh, vanwaar die titel toch. Het zal ook wel komen door de korte periode waarin de nummers geschreven en opgenomen werden. Dit zorgt er wel voor dat Soundsurfer meer rockt dan op Allow Me. De opsmuk van samples en andere fratsen is verdwenen waardoor Soundsurfer meer klinkt zoals ze op het podium ook klinken. Misschien is Soundsurfer hier wel een beetje te ver in doorgeslagen waardoor de mooie details van de eerste plaat ontbreken. Toch durf ik wel te stellen dat Soundsurfer een blijvertje is. En ik geloof dat ik ook maar eens een bandje start en gelijk de tweede plaat op ga nemen in Spanje. Alles beter dan dit waterland.

File: Soundsurfer - Nude
File Under: De blote mannen op de hoes zijn hier niet het selling point

Als je dacht dat alleen in de omgeving van Antwerpen en Gent weirde pop gemaakt werd, heb je het mis. Het virus is ook overgeslagen naar de zuidkant van België, waar één van de up and coming bands The Dallas Explosion is. Dat het mogelijk was wist ik niet, maar ergens tussen de orgelgestuurde rock 'n' roll gekte van ons eigen Green Hornet en de losgeslagen idioterie van Mauro Pawlowski's wijlen Evil Superstars regeert dit trio uit Wallonië. Opgefokte funk en rock-songs met lekker bekkende refreinen, gebracht met een noodzaak die je mist bij een iets te veel gehypte Antwerpse kloon als Mintzkov Luna. Vijf tracks telt hun Depression is a Fulltime Job EP: "She's A Heater" in radio-edit en uitgebreide versie - waarom twee varianten is mij volslagen onduidelijk; de titeltrack "Depression is a Fulltime Job", "Breakdown and Cry" en "All in my head". De titeltrack en "She's A Heater" zijn meteen hun prijsnummers, de andere twee niet minder goed, maar wel minder catchy. Het is vooral hun sound die de band definieert. Aan de overkant van de oceaan heet het ongetwijfeld een monstersound en dat lijkt me een correcte omschrijving, al zou adrenaline-geluid ook kunnen kloppen

File: The Dallas Explosion - Depression is a fulltime job (EP)
File Under: Monstersound
File Audio: [She's a heater (radio edit)]

Ik heb een onvoorwaardelijke liefde voor Franse house en alle kriebelelectronica die erop lijkt. In principe is het recept simpel. Men neme een simpel verslavend deuntje of een oude killersample, haalt die een paar honderd keer door de vocoder en duwt daar een piepende, knisperende basmelodie onder. Mix dat vervolgens naar wat hoogtepunten. Als je Laurent Garnier heet, ben je nu klaar. Ben je Daft Punk of Cassius, dan ben je op zijn minst nog een sterke bridge of samplegrapje extra aan je stand verplicht. En heet je Etienne de Crecy, dan ga je ermee bij je vrienden leuren of die ook een track willen bijdragen voor je album. Etienne de Crecy was altijd hip. In 1997 bracht hij Super Discount uit, een album vol gastbijdragen van bijvoorbeeld Alex Gopher en Air, met een minimalistische gele hoes. De timing was perfect, want de Franse dance was nog nieuw, Daft Punk's baanbrekende album Homework net uit en de eurohouse doodverklaard. In 2000 bracht hij het loungy Tempovision uit, precies toen Air en St Germain de chillmuziek weer hadden grootgemaakt. De clou van Super Discount 2 is natuurlijk het thema van de tracktitels: alle nummers zijn genoemd naar peer-to-peer-netwerken. Qua stijl is het een herhalingsoefening van deel 1. Zelfs de hoes is op de kleur na hetzelfde. Ach, een kniesoor die daarop let. Als je geweldige nummers als "Poisoned", "Grokster", "Bit Torrent", "Overnet" en "Fast Track" maakt, dan hoeft het niet per se alweer baanbrekend te zijn. Maar toch, gaat dat beluisteren! Waar? Nou...

Ik kende deze Asrai, bestaande uit drie dames en twee heren, voor het verschijnen van Touch In The Dark nog niet, ook al bestaan ze reeds sinds 1988! Het hoesje lokt al direct duidelijke associaties met 'gothic' op: cathedraal, rozen, engel, als ook de kleding van de bandleden op de foto op de achterzijde. Mijn eerste gedachte bij het luisteren naar hun eerste echte cd gaat een beetje richting Lacuna Coil, maar dan wat zwaarder. En ook hoor ik er wel raakvlakken in met bijvoorbeeld een band als Faith And The Muse, maar dan wat donkerder. Je zult geen typische, hedendaagse, goth metal zaken zaken terugvinden op Touch In The Dark. Geen orkesten, geen koren en ook geen grunters. Om tot hun frisse en originele sound te komen hebben ze her en der hun invloeden uit de new wave/punk hoek opgepikt en verwerkt in de nummers. En het aangemane stemgeluid van zangeres Margriet Mol zal ook wel geen onbelangrijke rol hierbij spelen. Ok, het ontbreekt op Touch In The Dark dan misschien aan écht eruit springende nummers het zijn wel allemaal lekkere, degelijke nummers. Over het algemeen zitten ze prima in elkaar, wellicht mede dankzij het mixwerk van niemand minder dan Sacha Paeth (o.a. Aina, Kamelot, Epica). Maar er ontbreekt wellicht iets van spanning of een element van verrassing, dat moet dan maar gebeuren op een volgende album.

File: Asrai - Touch In The Dark
File Under: Gothic Rock/Metal, maar dan anders

Ik ben nogal een mietje als het om bloed gaat. Als het op TV maar ruikt naar ziekenhuis, horror of iets dergelijks en er komt van dat rode lichaamsvocht in beeld, dan zap ik snel weg. Anders trek binnen de kortste keren mijn maag zich samen en word ik licht in mijn hoofd. Ik ontkwam er deze keer niet aan. Craig B., de zanger van Aereogramme, had een script geschreven voor een horrorfilm. Toen ik hun nieuwe EP Seclusion voor het eerst beluisterde was dat via de computer en dan krijg je - of je wilt of niet - die beelden door je strot geduwd. Maar wat schetst mijn verbazing, ik heb het bijna helemaal uitgezeten. Dat komt natuurlijk doordat de muziek van Aereogramme je naar je strot grijpt en je eigenlijk niet meer loslaat, maar ook doordat het bloed grotendeels ontbreekt. Ik moest en kon dus wel kijken. De beelden van de film maken de muziek nog wel een stuk beklemmender. Uiteindelijk vloeit er dan toch nog bloed en minimaliseerde ik het schermpje maar snel. De muziek bleef wel doorspelen en intrigeren. Aereogramme groeit verder en verder alle goede kanten op. Je kunt Mogwai als referentie noemen, maar net zo goed kun je ISIS en Dredg. Maar kruipt stiekum ook steeds meer richting Tool. Aereogrammes cover van Flaming Lips "Lightning Stikes The Postman" is ook wonderbaarlijk te noemen, maar het absolute hoogtepunt van Seclucion is Aereogrammes magnus opus "The Unravelling", waar in 10 minuten alles langs je heen vliegt waar Aereogramme voor staat en dat is veel. Om dat te ontrafelen ben je wel wat draaibeurten zoet.

File: Aereogramme - Seclusion (EP)
File Under: Eng (en goed)