Zwollywood is een fijne plaats om te wonen. Alleen mis ik een echt goed poppodium. Hedon doet vast en zeker stinkend haar best om goede acts op het podium te krijgen, maar het zijn net te vaak net niet die dingen die ik graag had willen zien. Zo had ik donders graag Gluecifer live aan het werk willen zien. Daar had ik dan voor af moeten reizen naar Eindhoven (Effenaar) of Leiden (LVC). En dan kom je niet meer terug naar Zwolle als je graag een paar biertjes drinkt bij zo'n concert en daarom met de trein gaat. Ik was er dus niet bij. Toch had ik een fijn Gluecifer-feestje terwijl Gluecifer LVC plat speelde. Ik duwde de DVD Royally Stuffed in de speler en stuurde het geluid via de stereo en de JBL's de kamer in. Net iets te hard natuurlijk voor de buren, maar niet te hard voor mijn tere oortjes. Bijna een uur lang Gluecifer denderde door de kamer. Ik stuiterde voorzichtig - nog steeds een pijnlijke rug - mee. Ik drukte op pauze en ging rustig even pissen en haalde nog een biertje uit de koelkast. Eigenlijk was ik misschien wel beter af dan dat volk in LVC bedacht ik me terwijl ik browsede door fijne extra's van Royally Stuffed (video's, backstagebeelden, interviews en de complete discografie). Ga maar na: optimaal geluid, goed zicht en gratis consumpties. Toch maakte de Royally Stuffed me vooral één ding duidelijk: volgende keer sta ik vooraan bij de zelfbenoemde Kings of Rock!

Helaas was ik te jong en te berooid om nog concerten van Rainbow te bezoeken. Het dichtst in de buurt kwam nog het Deep Purple-concert in de Slaves en Masters-tour, waar ex-Rainbowzanger Joe Lynn Turner Deep Purple-lid was naast Ritchie Blackmore. Ik kan het nu gelukkig alsnog gaan inhalen bij Brazen Abbot. Dat is een project van Nikolo Kotzev, een in Finland woonachtige Bulgaar die het project Brazen Abbot al tien jaar draaiend houdt. Als zangers heeft deze gitarist onder andere Glenn Hughes, Göran Edman en Joe Lynn Turner gebruikt voor zijn project. Met die laatste is hij op tournee geweest en is in Sofia deze live-cd opgenomen. Ik schaam me diep dat ik Kotzev alleen nog van naam kende, want niets komt dichter bij de bezetting van Rainbow met Joe Lynn Turner dan dit Brazen Abbot. Kotzev is geen Blackmore, dat is best te horen in de solo's, maar hij benadert Blackmore genoeg om ermee weg te komen. Ook in de eigen composities is het spel tussen keyboards en gitaar te horen dat zo kenmerkend was voor Blackmore in Rainbow en Deep Purple. Zozeer zelfs dat de twee Rainbow-covers die gespeeld worden prima in de setlist opgaan. Het naspelen van een andere band vind ik nooit zo'n prestatie, maar dat ligt hier anders. Dit is eerder een eerbetoon aan Blackmore en Rainbow en daarmee is dit de live-cd die het latere Rainbow nooit heeft uitgebracht. De dvd is een redelijke registratie waar helaas de interviews door de live-opnamen heen gesneden zijn, dus volstrekt ongeschikt als muziek-dvd. De live-cd alleen maakt gelukkig alles goed. Jammie!

Mijn rug lag echt compleet aan gort en ik had al weer koorts. Al twee weken lang was het één groot kwakkelend en strompelend bestaan wat ik leed. Ik kan je verzekeren, daar word ik niet echt een aangenamer persoon van. Daarom consulteerde ik afgelopen vrijdag de dokter maar eens. Normaal herstel ik wel met een paar flinke sessies bij de manueel therapeut, maar het voelde nu anders. Enge uitstralingen naar de benen en zo. De dokter klopte wat links en tikte wat rechts op knieen en hielen. Niets aan het handje verzekerde hij me. Het waren slechts slechte spieren. Ik mocht zowaar kiezen: fysio of pillen. Mag het ook allebei deze keer, dokter. Want ik voel me zwaar slecht, dokter. En morgen moet ik met een elfje praten, dokter. Dat mocht. Als een blije muts reed ik naar de apotheek en vervolgens naar huis. Met een Head Full Of Pills en een kop thee (getverredemme! maar goed ik moest nog steeds niet aan koffie denken) zakte ik mijn bed in. Door de pijnstillers en spierverslappers voelde ik me toch al snel beetje bij beetje meer het heertje. Het gaat te ver om te zeggen dat ik de volgende dag fris op stond. Het was wel fris genoeg om samen met de fotograaf die geen foto's mocht maken te praten met het elfje. Daarna voelde ik me nog een stuk beter. En in de trein op de terugweg draaide ik Valis en op de fiets terug naar huis schreeuwde ik tegen de bomen die me lastig vielen.


File: Valis - Head Full Of Pills
File Under: guteral psychedelic rock
File Audio: [Voyager][Motorbike]

Met excuses voor dit lifelog stukje. Ik mocht niet over de Screaming Trees beginnen gebood de bio. Maar ik mocht verder wel zeggen wat ik wilde. Waarvan acte.

John Cusack is er eens een hele film mee bezig geweest: compilatiebandjes maken. High Fidelity is een enorm fijne film. Top tien van nummers die je moet luisteren als je hoofd de verkeerde kant opgedraaid is. Top tien van nummers die je moet luisteren als de vogel gevlogen is. Top tien van nummers voor vrolijke buien. Etcetera, etcetera. Jason Lytle, de zingende tuinkabouter van Grandaddy, maakt kennelijk ook graag compilatiebandjes. Maar omdat wij allemaal geen cassettedecks meer in huis hebben heeft hij het op cd laten zetten. Een compilatiecd dus. En dat vind ik best. Want op een goed compilatiebandje vind je meestal wel liedjes die je al kende. Liedjes die je vergeten was. En liedjes die je nog nooit gehoord had. Van al die categorieën staan er wel wat nummers op. En omdat er op de hoes van de cd Grandaddy, hoe verkoop je anders je compilatiecd, staat moest er natuurlijk ook nog een nieuw liedje bij. Nature Anthem" heet het en het is een echt Grandaddy nummer. Dat is leuk, maar tsja... Wat moet u nu met deze cd? Ik weet het eerlijk gezegd weet ik niet zo goed. Alle liedjes hebben wel iets Grandaddy-achtigs over zich. Maar ja, dat verwacht ik ook niet anders. De cd kabbelt fijn door de kamer, als een stroompje fris water door de bergen. En voor de echte gekken is daar natuurlijk dat éne nieuwe nummer van Grandaddy, maar ach, om de cd voor dat ene nummer te kopen moet u wel een echte gek zijn. Een compilatiecd is een compilatiecd en niet meer. Of hij nu door Jason is samengesteld of niet, ik weet werkelijk waar niet of u hier uw geld nu aan uit moet geven. Misschien moet u maar even wachten. Ik snap best dat Jason het goed bedoelt, maar toch. Laat hem eens iets écht nuttigs gaan doen. Een nieuwe cd met Grandaddy maken bijvoorbeeld.

Oké, je kan het, Theo zijn columns mochten ook niet oneindig lang zijn, dus het moet me lukken in die tweehonderdenvijftig woorden (telt de titel ook mee)? Lair of the Minotaur (LOTM) is een nieuwe band uit Chicago en geeft zelf Black Sabbath, Celtic Frost, Venom en Slayer als belangrijkste invloeden op. Black Sabbath voor hun doomingrediënt en de andere bands voor hun jaren tachtig ingrediënt. Ultieme test van een cd is voor mij de sportschooltest. Daar draaien ze altijd van die zoetsappige R&B, Hip Hop en meer van dat soort onzin. Daarmee komt dat ijzer echt niet makkelijker van de grond af, dus dan maar de oordopjes in met wat eigen muziek. Met LOTM gaat het al een stuk beter. De acht tracks op Carnage hebben als gemeenschappelijk thema de Griekse mythologie en zijn zo rauw als een kilo bloedworst; rauw jaren tachtig old school geluid, rauwe zang, rauwe gitaren en een rauwe, lees bloedrode, productie. En dat werkt allemaal heel prima zonder dat het als een rip off van de bovengenoemde bands klinkt. De gruizige lompe riffs worden afgewisseld met wat sneller hakwerk en laten mijn ledematen al snel meebewegen op de muziek. De kilo's ijzer vliegen om mijn oren en de overige sportschoolgebruikers kijken mij enigszins verbaasd aan als ik per ongeluk keihard 'The Wolf.....arghhhh' meebrul. Carnage is een waardig eerbetoon aan vele grootheden en een aangename verrassing voor dit jaar.

Tokkel - tokkel - akoestisch- tokkel - tokkel - jazzy - tokkel - tokkel - ook wel een beetje soul - tokkel - tokkel - stem met gevoel - tokkel - tokkel - opgenomen in de huiskamer - tokkel - tokkel - vandaar de titel - tokkel - tokkel - Living Room / Intrinsic Equilibrium - tokkel - tokkel - beetje handgeklap - tokkel - tokkel - Stay right my friend - tokkel - tokkel - No more fun & games - tokkel - tokkel - I wish for the sun - tokkel - tokkel - I wish for the rain - tokkel - tokkel - Bai Kamara.Jr doet me wel wat aan Chocolate Genius denken - tokkel - tokkel - maar dan zonder dat geniale - tokkel - tokkel - hulp van wat andere tokkelaars - tokkel - tokkel - gaap - tokkel - tokkel - goh, een artiest uit Sierra Leone - tokkel - tokkel - en nu vanuit Brussel - tokkel - tokkel - het kan verkeren - tokkel - tokkel - gaap - tokkel - tokkel - even wat koffie indoen - tokkel - tokkel - even de krant lezen - tokkel - tokkel - gaap - tokkel - tokkel - oh ja, ik was aan het luisteren - tokkel - tokkel - opnames zijn al uit 2002 - tokkel - tokkel - cd is uit 2003 - tokkel -tokkel - vreemd - tokkel - tokkel - gelukkig, het prijsnummer komt voorbij: The powers that govern us - tokkel - tokkel - het is me wat met de liefde - tokkel - tokkel - de cd kan best teruggebracht worden tot dit ene nummer - tokkel - tokkel - gaap - tokkel - tokkel - even verder zappen op de cd - tokkel - tokkel - 12 nummers - tokkel - tokkel - 51 minuten en 20 seconden - tokkel - tokkel - respect as a religion - tokkel - tokkel - dat zou ik ook zeggen - tokkel - tokkel - gaap - tokkel - tokkel - zZz.

Het zal een jaar of 5 geleden zijn dat ik één van mijn favoriete bandjes live zag spelen in het (voor mij) verre Sneek. Het werd een avond om nooit te vergeten. Zelden ben ik zo gedesillusioneerd thuisgekomen terwijl ik vooraf de hoogste verwachtingen had. Ik had gekeken naar vijf arrogante etterbakken van de ergste soort, die niets anders deden dan hun eigen publiek schofferen en er een ongekende puinzooi van maakten. En dat terwijl ze toch altijd bekend stonden om hun discipline en retestrakke beheersing van hun instrumenten. De jaren gingen voorbij en niet al te lang geleden las ik een interview met zanger Jason Cruz, in een Amerikaans blad, waarin hij zelf nota bene die avond in Friesland aanhaalde als ergste optreden in zijn leven. Blijkbaar stonden ze stijf van de wiet en waren ze zo van slag van de Friese treurnis dat alle inspiratie spoorloos was. Door die bekentenis hervond ik mijn adoratie voor de band in een klap. Het eerste het beste Nederlandse optreden stond deze jongen weer in het publiek en ditmaal zonder enige teleurstelling. Ik was getuige van een totale ommekeer en de avond was fenomenaal. Zelden zóveel goede muziekanten op één podium gezien. Ook op schijf ontbreekt het mij aan genoeg superlatieven. Met het nieuwe Exile in Oblivion is de punkmetal geperfectioneerd. De melancholie druipt van de nummers af en ik kan maar niet genoeg krijgen van drummer Jordan Burns - dit jaar wederom in de top 3 van Drum Magazine's beste drummers. Het is hard en heerlijk melodieus en met een vakmanschap dat door weinig andere bands benadert zal worden. Strung Out stond al in het linkerrijtje van de Punkrock-Eredivisie maar stevent nu wel heel erg hard af op een ongenaakbare eerste plaats. Wát een plaat zeg!

In 2003 won Eleven met overmacht de De Grote Prijs van Nederland. Hiermee wonnen ze onder meer een jaar professionele coaching en twee dagen studiotijd in Wisseloord. De muzikale groei van de band en de opnames in Wisseloord dragen bij aan een meer volwassen en zekere sound op deze EP She Is Always Right. Nou als ze deze EP helemaal fijn vindt is ze toch niet "always right" ben ik bang. Toch maakt Eleven wel stapjes (jammer genoeg nog geen "stappen") de goede kant op. Ik kijk zeker uit naar een volwaardig album. MAAR eerst moet de band nog echt een paar puntjes op de i zetten, want ik weet dat de band beter werk kan afleveren dan dat ze op deze EP doen. Het is best moeilijk om kritiek te leveren op een band die je persoonlijk kent, maar ja, bij deze... Eleven is een fantastische liveband met energieke shows. Jammer dat dit op deze EP helemaal niet over komt. Het is allemaal te degelijk geworden. Met name de vlakke zang van Antonie stoort me. Hij heeft echt best een sterke stem, maar er blijft in deze productie weinig van over. Ook mist over het geheel een sterke melodielijn, uitzonderingen daargelaten. Die toffe hooks en fijne melodielijnen zijn sporadisch te vinden op deze EP en dat is erg erg jammer. Eleven is een band die hard groeit. Laten we hopen dat ze blijven ontwikkelen en dat we volgend jaar een album waar Nederland trots op kan zijn in de winkels ligt.

Privet - dat is Russisch om iemand te begroeten. Hallo zeggen wij... en hallo kunnen we ook zeggen tegen de versterking die Marynka meeneemt om haar stem kracht bij te zetten op haar debuut-CD. Marynka is een russische zangeres die in Amsterdam is neergestreken. Een muzikant of tien (waaronder de drummer van de Nits) staan haar bij met cello, viool, harp en piano terwijl ze dromerige liedjes zingt. Die gaan over tjsa, de liefde, de eeuwigheid, het heelal en matrozen... voornamelijk. Ik tel er zeker vier met het woord liefde in de titel. De liedjes zijn overigens niet alleen akoestisch, ook het elektrisch georiënteerde volksdeel komt ruimschoots aan zijn trekken op deze cd. Het merendeel is zelfs voorzichtig swingbaar. Echte klassieke popliedjes in de zin van kop-staart-romp zijn het niet, ik zou ze meer willen omschrijven als kleine sculptuurtjes van ritmes en zang, nu eens poppy, dan weer wat meer jazzy. De ene keer gromt en grauwt Marynka terwijl ze je in andere nummers, omzoomd door ietwat oriëntaals aandoende klanken, juist weer mierzoet probeert te verleiden. Op de een of ander manier liggen de liedjes die in het russisch worden gezongen het lekkerst in het gehoor. Neem Barrakuda Lubov, een juweeltje. Dlje tvoim uspehi... nazdarovje!

'Hee, een neger!' riep ik toen ik afgelopen maandag de jongens van Bloc Party het podium zag betreden. Dat had ik op de EP nog niet gehoord. De neger dwong bij mij meteen respect af omdat hij geen R&B is gaan maken. En meteen bedacht ik dat ik dat maar zelden zag, negers die geen negerverwante muziek maken. Ooit waren daar Living Colour en de Urban Dance Squad, maar toch, 't gebeurt zelden. Een potje jazz kan er bij mij nog wel in, een beetje soul ook, blues op zijn tijd ook wel, maar liever luister ik naar gitaarbandjes en elektrodingetjes. En laat de jongens van Bloc Party nu juist gitaarmuziek maken, met in de extra edit van Banquet zelfs af en toe een piepje of bliepje ertussendoor.
In de recensies van London Calling, waar ik niet was, zag ik Bloc Party het meest genoemd worden, en daarom kocht ik afgelopen weekend voor een luttele zes en een halve euro de EP. En ik was verrast. Vijf liedjes en die extra edit dus. Die extra edit die ik het allertofste vind. Ik zie mezelf daar wel op dansen. Verder zijn er gitaren die op heel veel andere gitaren lijken. Is er een stem, die ook wel wat weg heeft van deze of gene. Live hoorden we zelfs Robert Smith ergens voorbij komen. Kun je nagaan! En dan is daar de droge drummer, die vast wel een aantal punkpop en postpunkceedeetjes in zijn kast heeft staan. Weinig origineel, maar daar heb ik in het geval van Bloc Party helemaal geen problemen mee. Lekker rommelig en rauw. Sommige bandjes mogen van mij nu eenmaal wel meevaren op de hype, en andere niet. Na het klaarblijkelijke succes op London Calling mogen ze touren met Interpol. En ook dat doen ze leuk. Het gebeurt maar zelden dat ik bij een voorprogramma al kleine vreugdesprongetjes maak, maar ik deed het nu wel. En dat is een goed teken.

Pakt u even een teiltje en ga rustig zitten. Ja, doe nou maar even. Klaar? Okee, The Second Coming is een con-cept-al-bum. Juist. Alles eruit? Mooi zo, dan kan ik nu even vertellen dat dat bij deze plaat geen fluit uitmaakt. Tuurlijk, er is een schattig verhaaltje over het meisje Aryon (niet te verwarren met Ayreon) met een heuse Overture en Finale, maar het is gewoon een plaat met 15 prima nummers. Afwisselend van Styxachtige dromerige nummers tot stevige rockers met bijna Iron Maiden-achtige twinsolo's, maar allemaal nummers met goede hooks die je meteen mee loopt te neuriën. Het gevaar dat bij AOR op de loer ligt is overproductie, waardoor lekkere rockers verworden tot flauwe deuntjes, alsof na een beurt in de trimsalon je stoere Ierse wolfshond eruit komt als een amechtig keffende chihuahua. Bij deze cd heeft is dat gevaar ondanks koortjes en keyboardpartijen meesterlijk omzeild, waardoor dit een cd is geworden die ook de liefhebbers van steviger werk zal kunnen bekoren. Goede muzikanten zijn het zeker, de kern van The Sign bestaat uit Mark Mangold (Drive She Said), Terry Brock (ex-Strangeways) en Randy Jackson (Zebra), heren die hun sporen al ruimschoots verdiend hebben. Juist in de beperking toont zich hier echter de meester waardoor deze plaat méér dan goed wordt. De nummers zijn afwisselend en toch een geheel, de ruwe randjes zijn niet allemaal weggepoetst waardoor dit een echt rockalbum is gebleven en o ja, het is een conceptalbum. Niet druk over maken. Het is niet alleen een conceptalbum, het is ook een gewoon album. Maar dan wel heel lekker.

Dat de nieuwe U2 uit is zal niemand ontgaan zijn. Tenzij u onder een steen zit of ligt. Maar ervan uitgaande dat radio/TV onder stenen niet mogelijk is, weet u dus dat de nieuwe U2 uit is. Een keur van reclametrucs is namelijk inmiddels uitgehaald om dat duidelijk te maken. De eerste single, "Vertigo", wordt op diverse plekken misbruikt, Apple heeft een U2Pod te koop en als klap op de vuurpijl scheuren de jongens, spelend op een vrachtwagen, door New York. Hoe origineel. Magoe. Originaliteit was ook niet de insteek van de heren bij het maken van How To Dismantle An Atomic Bomb. Ze wilden het oude gevoel, vier jongens die herrie schopten in Ierland, terug. Want de heren waren te ver van hun roots afgedreven, vonden ze. Als oude U2 fan klinkt mij dat als muziek in de oren, want hoewel het oeuvre redelijk consistent is, echt schitteren deden ze nog maar zelden de laatste tijd. Het heilige vuur leek te ontbreken. En helaas, ook bij How To Dismantle An Atomic Bomb hebben ze dat niet weer gevonden. Opener "Vertigo" is lekker, maar zakt het hard in, in de richting van All You Can't Leave Behind, toch hun minste album. Het is allemaal onmiskenbaar U2 en wederom nergens echt slecht, maar ik haal net te vaak mijn schouders op. Daarvoor ruikt How To Dismantle An Atomic Bomb te weinig naar zweet. Het is (wederom) gemaakt met Arena's in het achterhoofd. Waar het ongetwijfeld weer goed tot zijn recht komt. Maar terug naar de roots is het niet. En daar helpt geen ritje op een vrachtwagen tegen...

Het is grauw en grijs buiten. In mijn hoofd is het grauw en grijs. Volgens de huisarts is er niets te doen tegen het virus in mij dan gezond eten, rust en vooral luisteren naar mijn lichaam. Ik geef dus maar toe. Ik zet een muziekje op, ga op mijn bank zitten en doe mijn ogen dicht. De wereld om mij heen verandert. Ik zie boven mij wolken die zich als een bezetene door de lucht verplaatsen. Ik voel onder mij een kameel door de woestijn ploeteren waar recht voor mij een Oosterse stad opduikt. Of is het een fata morgana? Links van mij zie ik een desolate prairie met jankende jakhalzen en cirkelende gieren. Rechts van mij zie ik Andy Warhol die door zijn beroemde Factory loopt. Allemaal beelden die in mij opkomen. Vreemd, maar prettig. Ik doe mijn ogen weer open. Niets wolken, niets Oosterse stad, niets prairie en ook geen Andy Warhol. Nee, ik zit gewoon thuis. Op een bank, en het is grijs donker weer. Voor me ligt een hoesje met een hand waarop zonlicht door de vingers komt van het bandje Clinic. Deze Liverpoolse kliniek brengt wat ik nodig heb, namelijk licht in de duisternis. Dit ondanks dat ze zelf naar het zuiden van Engeland, om precies te zijn naar de Winchester Cathedral, moesten afdalen om dit gevoel een naam te geven. Plots weet ik een potentiële bestemming voor de zomervakantie.

Ik haat kappers. Stil zitten in zo'n stoel en dan zo'n onbekende die een beetje aan mijn haar loopt te frutten en semi-geinteresseerd vraagt hoe het gaat. Wil ik naar de kapper dan is het altijd 'deze week zitten we helemaal vol, sorry mijnheer'. Of ik moet een uur wachten bij zo'n kapper waar je zonder afspraak terecht kunt. En dan moet ik luisteren naar van die klotenmuzak die altijd te hard staat. Geef mijn portie maar aan fikkie. Ik heb dit redelijk pragmatisch opgelost. De vrouw des huizes neemt één keer per twee maanden de tondeuze ter hand en kortwiekt dan de hele boel. Onder het genot van een eigen muziekje. Afgelopen maart zette ik voor de grap The Unicorns´ Who Will Cut Our Hair When We´re Gone op. Niet dat ik weg wilde gaan hoor. Mevrouw Storm knipte immers mijn haar. Dat plaatje had ik zelf maar overgevlogen uit de US of A omdat niemand dat toch op de markt zou brengen hier. Het knippen werd een groot feest. Een vrolijk dansende kapster in de huiskamer, een slecht stilzittende Storm op de stoel. Een strakke creatieve coupe als resultaat. En nu blijkt dat plaatje zomaar toch op de markt te komen in Nederland en moet ik u dit verhaal alsnog vertellen. Ik kan het alle thuiskappers aanraden. En ook een ieder die houdt van niet alledaagse indie rock die catchy zijn als the Shins, weird en rauw als the Pavement en zich nergens houden aan de ABACAB-regeltjes.

File: The Unicorns - Who Will Cut Our Hair When We´re Gone
File Under: Heerlijk raar (haar)
File Audio: [Tuff Ghost][Les Os]

Een paar jaar geleden had het er bijna iedereen over. We moesten onthaasten. Een term die inmiddels weer uit de mode lijkt te zijn geraakt. Menig café werd omgetoverd tot een hippe loungetent met dito loungemuziek. Niet dat Piano Solos van Dustin O'Halloran een loungeplaatje is hoor maar het beluisteren van de serene aan Satie en Debussy refererende composities riep bij mij een gevoel van onthaasting op. Even lekker niet bezig zijn met de eeuwige zoektocht naar het meest opwindende bandje of vetste beats van dit moment. Nee, nee, niks van dat. Gewoon fijne, tintelende en oorstrelende pianoklanken. Bedrieglijk eenvoudig. Want één ding wordt op deze gewaagde soloplaat van het muzikale brein achter Los Angeles' best bewaarde geheim de Dévics duidelijk: Dustin's grootste liefde is muziek. Het type zwijgzame jongen dat zich het meest op zijn gemak voelt als hij zich achter een instrument kan verschuilen. En zo mogen we getuige zijn van z'n liefdesverklaring aan een gerestoreerde Duitse Sabel uit 1930. Gewaagd? Ja, want wie loopt er tegenwoordig nog warm voor 12 piano-instrumentals? Saai? Misschien klinkt het allemaal wat spannender als ik erbij vertel dat onder de oppervlakte ook de invloed van post-rockers als Mogwai en Godspeed You! Black Emperor voelbaar is. Ik zak nog eens lekker onderuit op de door mij gedurende de loungeperiode aangeschafte driezitsbank. En neem nog eens rustig de tijd om dit schijfje te beluisteren. Ik heb geen haast.

File: Dustin O'Halloran - Piano Solos
File Under: Onthaasten, weet u wel
File Audio: [Opus No. 12][Opus No. 13][Opus No. 9][Opus No. 14][Opus No. 16]

De jongens van Hundred Reasons dachten: "We zitten toch in de studio om "How Soon Is Now?" op te nemen voor die Smiths-tribute. Waarom nemen we niet gelijk nog een trits nummers van anderen op die we altijd al leuk vonden en gooien die op een singletje? Leuk voor de fans. Dan doen we voor de zieltjes die we gewonnen hebben bij de tour met AC/DC een "Back in Black"-cover bij. En voor hun vriendinnetjes doen we er een geinige cover bij van "Fast Car"." Niet dus. "Back in Black" is ok. Maar als je in een Smiths-cover gaat doen alsof je de Smiths bent gaat het gegarandeerd mis. Daar verandert de bijgevoegde video niets aan. De Lada-uitvoering van Tracy Chapman's "Fast Car" haalt het ook niet bij het orgineel. Alleen de vriendjes dus tevree helaas. Blues Brother Castro stelt wel iedereen tevree. Die brengen gewoon een single uit van een eigen nummer, "Drunken Boy". Doen er ook een (leuke!) clip bij. En "Dress" dat ook al op de buut Money Maker Me staat om je te overtuigen dat je deze eigenlijk gewoon in de kast moet hebben staan. Als toet je nog het vurige "Lovesongs". Dat is dus vier keer raak in vier pogingen en goed voor en vriendjes en vriendinnetjes. Wat dat betreft is het goed om te zien dat terwijl u dit leest BBC aan de andere kant van de Noordzee zieltjes aan het winnen is. Als daar plek is voor Hundred Reasons, dan is dat er ook voor Blues Brother Castro

File: Hundred Reasons - How Soon Is Now? / Blues Brother Castro - Drunken Boy
File Under: 4 redenen om voor BBC te kiezen

Ik wil natuurlijk met alle liefde nog een keer de muzikale loopbaan van Sophia-frontman Robin Proper-Sheppard uit de doeken doen (u weet wel: cultband God Machine, het tragische sterfgeval van bassist Jimmy F., de muzikale wederopstanding middels Sophia, the May Queens en het label Flowershop-recordings). Maar u zou inmiddels deze kennis al lang paraat dienen te hebben. Sophia heeft namelijk al weer vier platen op de markt en het verleden doet steeds minder ter zake. Begin dit jaar kwam immers People Are Like Seasons uit en sindsdien was het collectief zo'n beetje overal in Europa te bewonderen. Dit najaar werd de succesvolle tour voortgezet met een extra strijkerkwartet (nee, niet het illegale vuurwerk, maar 'gewoon' 4 mensen met violen en een cello). Alsof de melancholische 'weltschmerz'-liederen van R. Sheppard nog niet stemmig genoeg waren! Om de financiele kant van de zaak beheersbaar te houden (want een 9-mans' orkestje door Europa slepen kost wat centen) bracht Sophia een tour-cd uit vol met outtakes, b-kantjes en instrumentals. Een fijne zet, want nu kunnen we -naast een trits onbekende Sophiasongs- genieten van Tristeza- en Brian Eno-achtige sfeerstukken en een fijne Pet Shop Boys-cover. Ok, b-kantjes zijn niet voor niets b-kantjes, maar de lat ligt hoog. En dit schijfje is alleen al om het eerste nummer (instrumental "Airports") een aanschaf waard. Tour gemist? Surf naar de Flowershop-winkel , daar is hij nog te bestellen!

File: Sophia - Collections:One
File Under: De pijn verzacht door herfstige pracht

Maandagochtend pak ik vaak de fiets om naar mijn werk te gaan. Ik zou eigenlijk beter moeten weten, ik werk namelijk bij een verzekeraar, maar ik heb altijd muziek op mijn mp3stick mee om te luisteren. En het liefst lekker hard, want op de fiets heeft niemand daar last van. De route naar mijn werk is een uitdaging. Ik woon in het westen van Amsterdam en ik moet naar het oosten van Amsterdam. Ik heb altijd het idee gehad dat deze fietstocht mijn levensverwachting aanzienlijk doet dalen. Ik hoor alleen muziek, ik stop het liefst niet voor rode stoplichten en het is maandagochtend. En ik moet bekennen, met de nieuwe cd van Marduk aan, wordt het allemaal alleen maar erger. Hoe vaker ik dit album op de fiets luister, hoe sneller mijn levensverwachting naar nul daalt. Op dit album worden gewoon weer acht van de elf songs op lichtsnelheid gespeeld en deze zijn weer heerlijk agressief. Maar ook de twee langzame nummers doen qua agressie niet onder voor de rest. Dit album zorgt ervoor dat ik het liefst alle fietsers op mijn tocht van hun fiets afschop als ze irritant voor mijn fiets opdoemen, dat ik een deuk wil trappen in de auto van die arrogante taxi chauffeur die zonodig net weer voor me langs moet en dat ik die overstekende toeristen uitscheld voor god weet wat voor narigheid. Natuurlijk breng ik negen van de tien keer mijzelf in die situaties, door alle verkeerssignalen gewoon te negeren en ervan uit te gaan dat iedereen toch wel stopt. Daarom heeft Marduk ook alvast het nummer "Deathmarch" op dit album gezet, voor als ik die tram net niet meer kan ontwijken. Dit orkestrale nummer is ook vast een mooie opener voor de aankomende Deathmarch tour maar voor de rest hoeven voor mij dit soort nummers niet echt. Dat is dan ook het enige minpuntje aan dit voor de rest meer dan uitstekende album.

File: Marduk - Plague Angel
File Under: snel, sneller, lichtsnelheid, Marduk

Ik lig altijd in een deuk om Moloko. Alleen al de titels van de cd's vind ik erg amusant. I am Not A Doktor vind ik geestig en Do You Like My Tight Sweater vind ik fantastisch! Bij mij kan de band ook niks verkeerd doen. Dat komt ook omdat ik ze nu 3x live heb gezien en 3x uit mijn sokken werd geblazen. Buiten het feit dat ze live echt waanzinnig spelen, zijn ze ook erg grappig om naar te kijken. Roisin (zangeres) heeft een stembereik waar je met regelmaat kippenvel van krijgt. Op het podium gedraagt ze zich als een bouwvakker. Ze schaamt zich er niet voor om soms behoorlijk oncharmant uit de hoek te komen. Met grote lompe passen, maar met veren hoedje op, slaat ze zichzelf keer op keer met alle gemak door alle nummers heen. Ik zag haar tijdens shows het keyboard bespelen cq afbreken omdat ze daar met haar stiletto hakken bovenop stond te beuken. Helaas is dit op 11.000 Clicksniet te zien. Daarom wordt het er niet minder leuk op om er naar te kijken. Deze DVD opname is de afsluiter van een lange tour die eindigt in het legendarische Brixton Academy. Dus voor de mensen die een zaterdagavond niet willen stappen, zou ik zeggen: zet lekker 11.000 Clicks op en ga thuis uit je plaat samen met Moloko.

File: Moloko - 11.000 clicks (DVD)
File Under: swingen tot je er bij neervalt

Daar houd ik wel van: bands met lef. Neem Roux Blond die mij goed te pakken had. Ik opende de envelop en dacht: wat moet ik nu met zo'n grote flop? Die past toch niet in mijn computer? Nee, natuurlijk niet, er kan nauwelijks informatie op zo'n flop. Sufferd die ik ben. Het was slechts verpakking waarachter de EP Bildungsmusik schuilging. Toen ik de cd uit de verpakking haalde kwam er een gebrand geval uit dat met de hand volgekliederd is. Dat is dan weer minder geslaagd. De muzikale vergelijkingen met dit bandje gaan terug naar het pre-flop tijd met noisebands als Sonic Youth. Ze weten zelf ook wel dat dit na een paar nummers vervelend wordt, en zoekt het in de andere twee stukken in het gesproken vervormde woord en in een kakofonie aan geluiden als een noisy Pink Floyd ten tijde van Umma Gumma of zoals later Sonic Youth dat bracht. Wel leuk geprobeerd, maar te belegen in 2004, net zoals de status van de flop zelf. Met minder lef presenteert Teaser zich. Hun EP Flush is meer gelikt met een strak hoesje en dito cd-geluid. Naar eigen zeggen spelen ze poprock met passie waarbij naar mijn mening te goed geluisterd is naar Amerikaanse voorbeelden als Soundgarden. Hoezo is er dan nog passie? Niet slecht gedaan hoor, maar waarom niet iets bedenken dat origineler is? Dit is echt muziek voor vrienden en bekenden in Breda en omgeving. Ik hoop dat ze in die streken wereldberoemd zijn en elke avond in een ander café optreden. Veel verder zal dit geflush namelijk niet reiken.

File: Roux Blond - Bildungsmusik (EP) / Teaser - Flush (EP)
File Under: noisy gitaarmuziek uit de pre -floptijd / Breda goes America
File Audio: [RB-Amsterdam][RB-t.b.a][T-Flush EP0]

Ik krijg bulten deja-vu's bij Embraces' "Out of Nothing". Zoveel doet de plaat me denken aan hun debuutalbum van acht jaar geleden. Een cd vol mooie Britse popsongs met een sfeervol en warm geluid dus. En pakkende meezing refreinen, want Embrace kan die schrijven als de beste. Met gospelkoren en mooie samenzang maken de broertjes McNamara het geluid af. Het is onzin om Out of Nothing te vergelijken met bands als Coldplay, Saybia en Travis, dat zou andersom moeten gebeuren. Embrace bestaat immers al een jaar of tien. Toch is het opvallend dat bandvriendje Chris Martin "Gravity" aan ze geschonken heeft. Het is een mooi emotioneel nummer dat Martin zelf meer een voor Embrace dan voor Coldplay vond. Embrace vind ik sowieso intiemer dan Coldplay. Wel blijf ik worstelen met Danny's stem. Je hoort dat hij voor sommige noten enorm moet vechten. Ik houd mijn hart vast voor als hij deze liedjes live gaat zingen. Helemaal omdat hij op Out of Nothing meer van zijn stem vergt dan de eerdere cd's. Mijn deja-vu geeft wel aan dat de productie en teksten van Out of Nothing beter en helderder zijn. Toch had ik graag wat meer afwisseling gehoord op het album. Het is allemaal wel erg braaf en rustig en vooral ook veel van hetzelfde. Als ze me af en toe tijdens mijn deja-vu's eens even flink hadden op geschrikt met wat geks en onverwachts, had ik dat zeker niet erg gevonden. Kom op mannen, pak die kazoo er weer eens bij!

File: Embrace - Out of Nothing
File Under: Mooie melodieuze winterwarmer!

File Under dijt maar uit en uit. En daar ben ik blij mee. Want daardoor komen er meer recensenten bij, waaronder een echte gerontorocker. Daardoor hoef ik die meuk niet meer te recenseren (op een enkele uitzondering na). En stuurt ome FU mij andere meuk. En als ik lief ben en al die meuk gedaan heb krijg ik een leuk plaatje. Of ik trek Ome FU aan zijn stropdas en schreeuw heel hard: "Nu ga ik dit hippe plaatje bespreken!" En het hippe plaatje van deze week is Eminem's nieuwe plaatje: Encore. "Amai", roept u nu verschrikt! "Wat moet een symphonerd met een boze blanke rapper?" Nou. Leuk vinden bijvoorbeeld. Want ik heb een zwak voor Eminem. Omdat hij namelijk briljante singles maakt. Singles die ik keer op keer draai. Maar een heel album trok ik niet. Dan gaat me de stem toch tegen staan en lijken de nummers toch te veel op elkaar. Komt misschien ook omdat Eminem bezig was met een trilogie en een verhaal te vertellen had. Encore is het laatste werkje en staat volledig op zichzelf. En helaas heeft dat geen beter album opgeleverd. Er staan weer briljante singles op (Mosh, Like Toy Soldiers) waarbij vooral de laatste (gestoeld op een sample van Martika's Toy Soldiers) weer super is, maar verder is het toch teveel herhaling van een truukje. Na een klein uur heb ik er genoeg van. En dan gaat Eminem als een waar symphomaan nog 20 minuten door. Hij moest zich eens leren beheersen, want als je zulke hits kunt schrijven als Eminem moet een heel album dat goed is er ook wel inzitten...

File: Eminem - Encore
File Under: Partly brilliant...
File Audio: Mosh (real audio)

Johnny Dowd, Jim White, maar ook het Groningse Whipster: allemaal referenties die terug te vinden zijn op Lawnmower Mind, de debuutplaat van Smutfish. Maar vooral doet de liedjes me denken aan Neil Young in de dagen van Tonight's The Night en On The Beach. Zoals dat gaat wanneer vader oud, versleten en der dagen moe is, nemen de zoons het over. Dezelfde schijnbaar-nonchalante maar o zo doeltreffende instrumentatie, waar het nodig is uitwaaierend in episch gitaargeweld en dezelfde wankele, intense stem. Dat zanger Melle de Boer soms iets te nadrukkelijk Nederlands-Engels klinkt zij hem vergeven, helemaal als we hem vergelijken met die andere zanger uit Den Haag, bij wie de oud-Hollandsche aardappel vast in de keel zit. Nee, dan de door alcohol en nicotine gevormde stembanden die de geesteswereld van de zanger van Smutfish aan de wereld laten zien. Dieper, intenser en oprechter hoor je het niet vaak. Waar Neil Young opgebrand is, Jim White's songs te saai zijn geworden en Johnny Dowd te onverstaanbaar en rommelig begint te worden en Whipster de liedjes te lang maakt, maakt Smutfish met Lawnmower Mind misschien wel de mooiste alt-country plaat van dit jaar en met "Gotta Have A Drink" het beste Nederlandse tear-in-my-beer-lied sinds Jaap Boots' "Triest Bier".

File: Smutfish - Lawnmower Mind
File Under: Jaarlijstjesplaat
File Audio: [Gotta Have A Drink (live)]

Voor iedere metalhead die nog steeds niet over het verlies van Pantera heen is komt de nieuwe Dry Kill Logic ongetwijfeld als een geschenk uit de hemel. Waar dat groepje rednecks er een paar jaar geleden de brui aan gaf, haakt Dry Kill Logic gewoon aan. Spijkerhard, lomp, bruut, het zijn allemaal termen die van toepassing zijn op deze vierde cd alweer (en eerste op SPV). Opener "Lost" knalt er meteen al lekker heftig in en ook "Perfect Enemy" en "Living Witness" zijn stevige hakkers, vol vette dubbele bassdrums, grof gestemd geschreeuw en lompzware riffs, die ongetwijfeld live voor een grote slachtpartij gaan zorgen in de pit. Gelukkig weten de mannen ook nog wat melodie in de refreinen te stoppen zodat we niet tot het einde toe moegebeukt worden, met af en toe mooi resultaat (afsluiter "Hindsight"). En met als ander gevolg een link naar Fear Factory en Tool, deze laatste vooral door de klankkleur van zanger Cliff Rigano. Subtiliteit is echter ver te zoeken, het gaat echt van vet dik hout zaagt men brute lompe planken. Vette doorbeuk-metal dus. Niets meer en niets minder.

File: Dry Kill Logic - The Dead And Dreaming
File Under: Moderne Metal
File Audio: [200 Years][Papertiger]

Soms, héél soms, heb ik zo'n slechte zin dat zelfs ik - watje pur sang - het een en ander aan flarden zou willen schoppen. Gelukkig heb ik dan cd's met een lekkere portie takkeherrie. Niet te ingewikkeld, vooral niet te braaf geproduceerd en bovenal niet te braaf gezongen. U begrijpt: meestal kom ik als gerontorocker uit bij Motörhead. Echt, reuze effectief. Meestal ben ik binnen vijf nummers redelijk afgekoeld. Maar ja, bij een hardnekkige slechte bui is een overdosis Motörhead ook weer niet bevorderlijk. Dit cd'tje van de Duitse band Bellgrave is een mooi alternatief. De teksten zijn amper verstaanbaar, wat goed uitkomt. Het Engels van Klaus Meine is beter, dan weet u genoeg... Verder is het allemaal zo origineel als Dries Roelvink: hakkende gitaren, hier een beetje Metallica, daar een beetje Motörhead, nog wat modernere herriebandjes die mij als gerontorocker niet bijgebleven zijn en wat grunts voor de jongere luisteraars. Met deze cd hebben deze heren niettemin gewoon een lekker afwisselend en strak gespeeld plaatje afgeleverd. Ze zijn dan ook al bijna tien jaar bezig, en dat hoor je. Lekkere beukers met het geluid dat daar bij hoort, van mannen die weten waar ze mee bezig zijn. Vijf jaar na Accept hadden ze hiermee een grote karriejèjre mee kunnen opbouwen, nu zullen ze het waarschijnlijk moeten doen met een loopbaan in het metalfestivalcircuit. Maar die hebben ze dan ook best verdiend. Misschien draai ik deze ook nog wel eens als ik goeie zin heb. Kujje nagaan...

File: Bellgrave - My Soul is my Gun File Under: So was wie Prozac, nur ganz laut... File Audio: [My Soul is My Gun] [Back in Town]

Een van de fijnste vakanties die ik ooit had bracht me naar Ierland. Drie weken op de fiets, een trektocht van het zuidwestelijke Cork naar het barre Noorden. Een week regen, een week zon en een week iets ertussenin. En omdat we van te voren niet echt nagedacht hadden welke kant we op zouden fietsen bedachten we op een mooie, regenachtige morgen dat we naar de Aran eilanden moesten. En dus fietsten we naar Doolin, een gehucht van niks aan de westkust van het eiland, waar we wel een boot zouden vinden. 's Avonds in de pub dronken we Guinness en luisterden we naar de typische Ierse muziek die oude mannen in een pub voor je spelen. En de volgende dag vonden we inderdaad een boot. Een visserskotter die ons naar Inishmore of Inishmaan bracht, dat ben ik vergeten. Het was er mooi. Het was er übermooi en überfijn. Vreemd genoeg doet de muziek van de Ierse folkpunkers van Neck me aan die boottrip denken. En dat is vreemd, want de muziek van Neck is opzwepend. De boottrip en de Aran eilanden waren rustgevend. Maar als ik naar Neck luister voel ik de boot weer stampen, zie ik de ruige zeebonken over het dek lopen alsof er geen stevige wind stond en ruik ik de zilte zeelucht weer. Ik hoor fluiten, ik hoor liederen over whiskey, Galway en St. Patrick. En het kan me niks schelen dat het allemaal als Flogging Molly, Dropkick Murphys of The Popes klinkt. Ik ben weer terug op die boot. En dat is meer dan genoeg.

File: Neck - Sod 'em & Begorrah!
File Under: Keltische, iersche folkpunk! Meer! Meer!
File Audio: [Loud´n´Proud´n´Bold][Blue skies over Nenagh]

Ik baal er altijd van als ik een bandje pas ontdek dat dan ondertussen al niet meer bestaat. Soms zijn er dan spin-offs die best de moeite waard zijn en fijn om live te zien als goedmakertje. Erger is nog als een artiest al dood is voordat je er überhaupt aan hebt kunnen ruiken. Dat betekent ook regelmatig dat cd's ofwel out of print zijn of knetterduur. Ik heb hierdoor aardig wat kapitalen aan Kevin Gilbert - ondertussen al weer bijna 10 jaar dood - gespendeerd. Uit pure compleetheidsmanie en omdat eigenlijk alles wat ik ontdekte van hem aan het briljante grensde blijf ik nieuwsgierig en hongerig. En dat allemaal door één regeltje tekst in het boekje van Beware of Darkness van Spock's Beard. Ik ben ondertussen eigenlijk wel aardig compleet wat zijn repertoire betreft. Een waardig opvolger van Gilbert heb ik echter nog niet ontdekt. Dan is het best fijn als je dan plotsklaps een album hoort dat de herinnering oproept aan Kevin Gilbert. Adam Marsland doet dat met You Don't Know Me. Ook hij laat zich niet in een hokje vangen en maakt mooie pop/rock. In zijn vanuit grotendeels vanuit pianoperspectief geschreven nummers gaat hij net zo gemakkelijk links richting Ben Folds, rechtdoor de stevige rock in als rechtsaf met een mierzoete ballade. Met een stem als een kameleon kan Marsland dat ook eenvoudig aan. Het is qua productie dan misschien niet zo briljant als de werkjes van Kevin Gilbert, You Don't Know Me was voor mij een aangename verrassing.

Wanneer één van je favoriete bandjes een Best Of CD uitbrengt betekent dat meestal weinig goeds. Het kondigt vaak aan dat het hoogtepunt reeds achter de rug is en het vanaf hier alleen maar bergafwaarts gaat. Gelukkig zit er bij NOFX iets anders achter. Ze zijn simpelweg voor zichzelf begonnen en platenmaatschappij-van-het-eerste-uur Epitaph wil nog snel even wat vruchten plukken voordat het te laat is. En dat hebben ze helemaal niet lullig aangepakt. Met 27 (!) nummers wordt een zeer goed afgemeten overzicht geboden van wat NOFX ons de afgelopen 15 jaar heeft voorgeschoteld. Natuurlijk ontbreken er een paar klassiekers, je houdt nu eenmaal nooit iedereen te vriend, maar het geheel is opvallend sterk uitgekozen. Eindelijk eens een verzamelaartje dat de moeite waard is. Ken je de band niet, ga je dan eerst diep schamen en schaf daarna gerust The Greatest Songs Ever Written (By Us) aan. Maak kennis met de unieke liedjes die bol staan van de sterke melodieën en hilarische teksten. NOFX was één van de eerste punkbandjes die de serieuze ondertoon van de punkscene een beetje los liet en zich vooral richtte op de muziek en het vermakelijke aspect. In de loop der jaren hebben ze zich een geheel eigen stijl weten aan te meten, compleet met trompetjes en orgeltjes, welke tot op de dag van vandaag door weinig andere bands benaderd is. Met de recente overstap, naar het ooit zelf opgerichte label Fat Wreck Chords, is ook de drang naar wereldverbetering en politieke geëngageerdheid gekomen maar gelukkig is dat een weg die nog voor ons lijkt te liggen. Wij genieten voorlopig lekker van al dat moois uit het verleden.

File: NOFX - The Greatest Songs Ever Written (By Us)
File Under: 15 jaar superlekkere punkliedjes op een hoop
File Audio: [blader hier maar eens rond]

Er zijn mensen die denken dat recensenten soms de plaat niet of niet helemaal gedraaid hebben, voordat ze hier iets over zeggen. Wij bij File Under bezondigen ons hier niet aan. Wij luisteren braaf de hele cd, om er vervolgens een eigen draai aan te geven. Er zijn echter cd's die ik op basis van de bandnaam eigenlijk al een stempel geef. Neem bijvoorbeeld de bandnaam Silkworm, oftewel zijdeworm. Het geeft weinig hoop. Er zijn cd's die ik op basis van de titel al een stempel geef. Neem bijvoorbeeld It'll be cool. De wanhoop lijkt toegeslagen te hebben. Er zijn cd's die ik op basis van de hoes al een stempel geef. Neem de hoes van Silkworm's: It'll be cool. Het roept iets op van een zanger met een te groot ego. En daar houd ik niet van. Silkworm doet al vanaf 1987 haar ding vanuit Missoula (Montana, VS), liftte mee op de succesvolle Seattle-grunge en is alweer toe aan haar negende album. Die zijn volledig langs me heengegaan, en als ik dit album hoor is dat maar goed ook. Nou is dit wel weer erg kort door de bocht, want op dit door Steve Albini geproduceerde album staan twee geslaagde tracks: "Something Hyper" en "Xian Undertaker". Beide refereren aan Pavement en de laatste ook nog wel aan the Kinks. Van de andere vijf post-grunge nummers word ik niet blij. Mijnheer de zanger (Tim Midget) en de rest van de band komen hier te geforceerd over. In Nederland hebben we hier een gezegd voor: van dik hout zaagt men planken. Daar helpt geen Steve Albini tegen. Twee van de zeven goed is te weinig.

File: Silkworm - It'll be cool
File Under: Zo heeft Kurt het vast niet gewild
File Audio: [Don´t Look Back]

Je houdt van goeie Britpop. Niet alleen Franz Ferdinand of Supergrass: het ouwe soort met emotie, met glorieuze joelende gitaarriffs, meezingbare killer-refreinen, nauwelijks hoorbare achtergrondkoortjes en die schurkerig bijna-valse zang. Bestaat het nog? Strangelove, Oasis, Spacehog, Suede, Subcircus, het is allemaal overleden of niks meer. Zo ook Mansun. Ik was fan. De band stopte deze lente tijdens de opnames voor hun vierde album. Goed nieuws: die aller-, allerlaatste van Mansun is uit, het is een 3CD, hij heet Kleptomania en is zowaar (hoe on-Mansun!) toegankelijk. Zanger Paul Draper schmiert weer heerlijk, en dat "Love Remains" maar een dikke postmortem-hit moge worden. De eerste en beste cd bevat de sessies voor het vierde album en de tweede is een verzameling door fans gekozen non-album tracks. Dat zijn er nogal wat, want Mansun bracht sinds de zomer van 1995 9 EP's uit. De derde cd staat tjokvol met demo's, zeldzaamheden, de enige cover die de band ooit deed (Magazine's "Shot By Both Sides") en drie hidden tracks. Het niveau is goed maar toch wisselvallig. Ontwijk de saaie single ("Slipping Away"), beluister wel "No Signal No Complaints", live-favoriet "Secrets" en het mooie bijna Red Hot Chili Peppers-achtige "Fragile. Zonde dat deze band uit elkaar moest. Het eerste solo-materiaal van Draper komt in 2005.

File: Mansun - Kleptomania
File Under: onbegrepen briljant Britpopgejank

Ik stond te juichen en te joelen als een Frans Bauer fan toen ik dus eindelijk de trotse eigenaar werd van Amotion, de langverwachte Dvd van A Perfect Circle. Als een ware Schumacher scheurde ik met piepende banden naar huis om te gaan genieten van mijn nieuwste aanwinst. Mijn gezicht vertrok al snel van blij naar een beetje teleurgesteld toen ik zag wat het waren....Clipjes!!! Ja hoor eens even, ik wil @#%live registraties! Ik wil zwetende schreeuwende muzikanten zien! Ik wil James Maynard zien kronkelen als een visje op het droge tijdens het uitschreeuwen van "Weak and Powerless"!! Maar nee, ik moet het doen met 1 live opname, "the Noose" . Die overigens wel te gek is, want oh oh oh wat zijn ze goed live! Aangezien er niet dagelijks op tv een clip van PC voorbij komt, is dit wel erg prettig om te hebben, dit zijn geen standaard clipjes, het zijn korte filmpjes (net als bij Tool). Ze hebben per clip een andere regisseur, en voor de video van "Blue" is er een wedstrijd gehouden. En de winnaars staan op de dvd. Om het allemaal nog leuker te maken hebben ze er een remix cd bij gedaan, alleen daarom al moet je deze hebben. Alle 'meezingers' staan er op, maar dan in een nieuw jasje, een hele mooie jas nog wel. Het lijkt wel Prodigy meets PC, zo is "Judith" gemixed. En "3 Libra's" is in een Dub-mix bijna nog mooier dan het origineel. Goed, ik blijf wachten op live opnames, maar tot die tijd kan ik me hier heel goed mee vermaken.

File: A Perfect Circle - Amotion (DVD)
File Under: N van: Nu kopen

Motorpsycho ging met wat vrienden op vakantie en kwam terug met een plaat. Zo kun je deze tweede Tussler plaat het beste bekijken. Een seventies trip langs onvervalste southern rock, country, jengelende lapsteels, banjo's, boogies en meer van dat soort rootsy grappen. Als Motorpsycho en hun kornuiten zich weer eens verdiepen in een ander genre doen ze dat meteen goed, zo blijkt uit onvervalste bar-hilbilly in "Shitbox Ford", echte rootsrock in opener "Highway Zen" en toch herkenbaar MP met banjo's in een lange herbewerking van "...Skies full of wine" (oorspronkelijk een EP track). Af en toe vliegen ze wat uit de bocht (in het erg schmaltzy "Laila Lou"). Het is totaal niet vernieuwend en het stikt van de solo's, maar door het spelplezier en de geweldige interactie tussen musici is het ook met deze plaat weer raak. Hoewel niet een directe aanrader voor onbekenden met MP, er zijn betere instapplaten te vinden, de fan kan hier niet omheen, en ook liefhebbers van verschillende soorten Americana en Rootsrock kunnen zeker wat met deze plaat. En dan is het nu maar weer wachten op de volgende plaat die ergens voorjaar 2005 opgenomen gaat worden. Naar ik aanneem weer als drietal, zoals ze eerder dit jaar kort toerden (en ook nog eens het beste optreden van dit jaar neerzetten, wat een geweld!). Ik wacht in spanning maar kom de tijd wel door met deze schijf.

File: Motorpsycho presents The International Tussler Society
File Under: Rootsy seventies rock?

In iedere groep zit wel een pestkop. Zo'n vervelend etterbakje dat iedereen het bloed onder de nagels vandaan haalt maar waar niemand tegen in opstand durft te komen. Het zijn ook vaak de jongetjes die drie keer blijven zitten en hun trucje in iedere nieuwe groep weer van voren af aan beginnen. In punk-land heet deze plaaggeest Guttermouth. Opgericht omstreeks 1990 doen ze al 14 jaar waar ze het beste in zijn: alles en iedereen beledigen. Zonder voorkeur voor ras of diersoort, niemand ontkomt aan de pesterijen. Dit jaar werden ze nog uit de succesvolle Warped Tour geschopt vanwege het structureel publiekelijk afzeiken van de eveneens deelnemende emocore bandjes. Nee, Guttermouth hoeft niet zo nodig vriendjes te maken. Op het nieuwste album, met de spannende titel Eat Your Face, zijn dit keer de surfers, immigranten, indianen, de wapenlobby en de buren het mikpunt. Qua muziekstijl is er in al die jaren geen progressie of achteruitgang te constateren. Nog steeds horen we harde gitaren met herkenbare melodielijntjes en melige teksten. Waar vrijwel alle collega's van het eerste uur inmiddels geëvolueerd zijn en zich muzikaal hebben verrijkt, zoekt Guttermouth simpelweg weer aansluiting bij de volgende generatie onderbroekenlol-bandjes. Als ik heel eerlijk ben is voor mij de lol er wel een beetje vanaf. De grappen zijn weliswaar weer nét iets anders maar in feite heb ik ze allemaal al eens gehoord. Mocht je de band nog niet kennen, dan is dit absoluut een mooie gelegenheid om de combinatie punk en humor eens te ontdekken. Maar één plaatje in de vijf jaar zou eigenlijk ruim voldoende zijn.

File: Guttermouth - Eat Your Face
File Under: Niet zo heel erg grappig meer
File Audio: [Surf's Up A**hole ]

Het Zweedse Eskobar scoorde eens een bescheiden hitje met Heather Nova. Echt succesvol is de band hier helaas nooit geworden. Dit is wel anders in Duitsland, België en Frankrijk. Eskobar heeft ook de typische sound waar Scandinavische bands patent op lijken te hebben. Denk aan Mew, Kent en Saybia. Prachtige zwierende zangpartijen, melancholieke, breekbare en dromerige melodieën en gewoon hele sterke popliedjes. A thousand last chances is Eskobar's derde album. Debuut Til We'Re Dead was voornamelijk indiepop met mooie ballads, het tweede album was veel electronischer en dit derde album is eigenlijk een mix van vele muziekstijlen. En dan bedoel ik akoestische ballades, country, jazz, folk, wave en electronica. Elk liedje staat op duidelijk op zich, wat er voor zorgt dat dit album niet echt één geheel is. Gelukkig doet dit geen afbraak aan de kwaliteit van het album. Gewoon elf sterke liedjes met een eigen karakter in plaats van één homogeen album, dat gelukkig ondanks de diversiteit ook erg compleet klinkt en sterk is afgemixt. Het geluid is misschien zelfs wel een beetje te smetteloos en clean. Deze productie geeft het album wel de typische frisheid en ruimtelijkheid die de band uniek en herkenbaar maakt. Zonder twijfel is A thousand last chances dan ook hun beste album tot nu toe. Met dan aank het meer volwassen geluid en de betere teksten. Een lekker album bij hartzeer en/of een kater, fijn album voor de koude winteravonden. Brrr lekker zwelgen....

File: Eskobar - A thousand last chances
File Under: Divers album met mooie popsongs

Hoe heet dat ook al weer, als je een afkorting meerdere betekenissen toekent? Dit album heet in ieder geval WFTD-WFTD... Wie het weet mag het zeggen. Over de muziek dan maar: dit mag ik graag horen. enigszins valse synth-akkoorden op een redelijk stevige basis. Zoals Boards of Canada dat soms goed kan. Of zoals My Bloody Valentine dat wel deed. Hynotiserende bas en regelmatig doorjengelende gitaartjes... Pakkende melodieën. En dan die wat lijzige zang eroverheen. Toch is het moeilijk een echte lijn te ontdekken in dit album. Het lijkt of er voor elk nummer weer uit een ander vaatje wordt getapt. Zo meen ik zelfs een nummer te horen wat door the Doors gemaakt had kunnen worden, als die in deze tijd hadden geleefd... Dan weer lijkt het op Joy Division of the Cure... Strak gespeeld, alleen zonder het donkere van de eerdergenoemde bands. Ook nog wel wat Flaming Lips als ingrediënt. Het blijft luchtig genoeg om fijn bij weg te dromen, met lange nummers tot over de acht minuten... De geest van het album zweeft echter ergens eind jaren tachtig, begin negentiger jaren. Aan het eind van de nummers krijgen we nog regelmatig een partijtje reverb te verwerken. Niet echt vernieuwend te noemen, maar zeker wel goed. En al helemaal niet het dode vogeltje dat prominent op de roze voorkant is afgebeeld.

File: Windsor for the Derby - We fight til Death
File Under: een dood vogeltje? Zeker niet!
File Audio: [Melody of a fallen tree][A spring like sixty]

Ik ben wel een beetje moe geworden van het lange wachten op de opvolger van Mother Earth (vier jaar oud al!). Dat krijg je als je door hele late successen in de rest van de wereld nagenoeg non-stop aan het touren bent geweest. Steeds maar weer werd het betrekken van de studio en daardoor ook de releasedatum uitgesteld. Maar goed, Within Temptation -The Silent Force is er nu, en hij gaat duidelijk verder waar Mother Earth gebleven was. Verwacht dus geen terugkeer van grunts. Maar wel pakkende melodielijnen, koren, orkesten, etc. Het is allemaal theatraler geworden. Sharon zingt rustiger en minder 'klassiek' als op grote delen van Mother Earth . En je hoort aan The Silent Force duidelijk af dat het opnamebudget waarschijnlijk minstens zo hoog was als dat van de vorige albums samen. De songs zijn voller en warmer geproduceerd. Ik vind het allemaal vooral weer net wat netter en zoeter geworden (misschien zelfs wel commerciëler?). Ik mis dus op zich wel de nodige spannende dingen op het album. Her en der is er nog wel wat stevigers door de productiemolen geglipt, maar daarvoor moet je goed zoeken. Diegene die pas ingestapt zijn bij Mother Earth zullen dit album prima te pruimen vinden, degene die stille hoop hadden op een terugkeer naar het oudere, zwaardere werk komen van een ietwat koude kermis thuis. Stiekem had ik daar, tegen beter weten in, toch op gehoopt. Al zal het album het in mijn auto best goed doen, mits de ritten niet langer duren dan drie kwartier, want langer duurt deze cd niet (of je moet de premium editie kopen, die bevat namelijk twee extra nummers).

Als liefhebber van gerontorock ben ik gewend aan Grote Gitaristen. Mannen die er voortdurend op los soleren en die van kilometers herkenbaar zijn aan hun stijl. Inmiddels zijn solo's klaarblijkelijk niet hip meer en is de betere hardrockgitarist alleen in Japan nog populair. Het zijn echter nog dezelfde heren als vijftien jaar geleden, veel aanvoer van vers bloed is er niet. Juist uit Japan zou wel eens dat broodnodige verse bloed kunnen komen in de persoon van Tak Matsumoto. Na in Japan al zo'n vijftien jaar succesvol geweest te zijn met B'z wordt er nu geprobeerd hem als exportproduct aan te bieden en dat zou nog wel eens kunnen gaan lukken ook. Niet alleen hoor je bij Matsumoto hele strakke gitaarpartijen, zo nu en dan hoor je iets wat op een eigen stijl begint te lijken. Geef de man de ruimte en het zou nog wel eens heel leuk kunnen worden. De band bestaat verder uit Eric Martin (ex-Mr. Big), Jack Blades (ex-Night Ranger) en drummer Chris Frazier, alle drie heren met een schat aan ervaring. TMG I is dan ook een plaat vol heerlijke catchy rock. Mr Big, maar dan een streepje steviger. Zo nu en dan zou ik het graag iets losser zou horen, zodat Matsumoto een bluesier kant kan laten zien, maar dat is insectencopulatie. TMG I is gewoon een hartstikke lekker plaatje. Het is te hopen dat dit project uiteindelijk als band bij elkaar blijft en de tijd krijgt om verder te groeien. Eindelijk een nieuwe gitaarheld? Wie weet...

File: Tak Matsumoto Group - TMG I
File Under: Het Land van de Rijzende Ster Matsumoto
File Audio:[Oh Japan - Our Time Is Now] [Everything Passes Away]

Na een half nummertje Hermano ("Cowboys Suck") krijg ik met moeite mijn mond weer dicht. Die is namelijk wagenwijd open gedonderd van verbazing. Mozeskriebel! Dit is John Garcia op zijn best, die hier de tent even flink op zijn kop zet! Inderdaad dé John Garcia van Kyuss, dé stonerrockband. w00t~! Je vraagt je subiet af waarom iedereen zo hijgerig doet over die laatste Queens of The Stone Age plaat. Want na dat halve nummer is wel zoveel duidelijk dat Songs For The Deaf vergeleken met Dare I Say eigenlijk een mietjesplaat is. Helemaal omdat vriendje Homme qua zang nog niet in de schaduw mag staan van Garcia. Tering wat heeft die gozer nog steeds een m-e-g-a-strot. Met in de gelederen ex-leden van Kyuss, Disengage, Supafuzz en Afghan Whigs maakte Hermano al een plaat (Only a Suggestion...) die volkomen langs mij heen gegaan is. Een grote schande, het kan niet anders gezegd worden. Ik kan me namelijk niet voorstellen dat die plaat minder dampt dan Dare I Say. Echt zo'n heerlijk album waar je je helemaal op uit kunt leven, maar gelukkig zijn er ook nog wel wat rustpuntjes her en der. Het gaat wat ver om te stellen dat het net zo briljant is als die reeks Kyuss-platen, maar dichtbij komt het zeker.

Stel. Je heet Irene Tremblay. Je komt uit Spanje en je ziet er niet geheel onaardig uit. Stel he? Dan neem je een gitaar en speel je wat liedjes. En wie heb je dan? Jewel! Kots! Braak! Maar goed. Stel nu eens dat dat niet zo is. Stel dat je wel Irene Tremblay heet, je komt nog steeds uit Spanje en je hebt zelfs een gitaar. En je krijgt het voor elkaar om helemaal absoluut niet als Jewel te klinken? Dan verdien je het dat mensen naar je plaat luisteren en niet gillend de andere kant oprennen, kotsemmers in de aanslag. Niet dat het niet klinken als Jewel een garantie voor succes is, maar toch. Irene heeft een dijk van een stem. En Irene speelt een aardig riedeltje gitaar, dus waarom niet? Ik zal u vertellen waarom -nog- niet. Misschien moet onze Irene nog even oefenen. Moet ze wat consistentere platen afleveren. Platen waarop niet slechts een paar mooie liedjes met gitaardingetjes op staan maar een heleboel. Moet ze een eigen stijl ontdekken. Niet dat ze die niet heeft, maar wat polijstmiddel op haar stijl zal wonderen doen. En dan, als ze een paar jaartjes geoefend heeft en wat ouder en wijzer is, dan zal ze helemaal hip worden. Dan maakt ze een nieuwe plaat en die zal überkek zijn. Niet dat het nu niet leuk is, maar om het grote publiek te bereiken moet er nog wel wat gebeuren. En als het dan zover is, dan zult u zeggen: die jongens van File Under, die begrepen het toen al. In 2004!

File: Aroah - The Last Laugh
File Under: Oefenen en later terugkomen
File Audio: [Fuck Rock]

Cd's afspelen in de computer is meer een noodzakelijk kwaad dan wat anders. Laat maar door de kamer galmen die muziek. Meestal zijn die computerspeakers aardig brak. Nu maak ik hierop een uitzondering. Graveyard Mountain Home wil ik bij nader inzien best via mijn computer afspelen. In de bio van Chroma Key's Graveyard Mountain Home las ik al dat deze cd gebaseerd is op gemanipuleerde beelden uit de film Age 13 uit 1955. Dat zal wel dacht ik, als het maar meer liedjes zijn dan op de soundtrack Ghost Book. Dat bleek ook zo te zijn bij beluistering. Graveyard Mountain Home sluit meer aan op Dead Air For Radio's en You Go Now dan Ghost Book. Alleen in de electropopafsluiter "Again Today" gaat het tempo wat omhoog. Verder galmden loom de warme Rhodes pianos, analoge synthesizers en spaarzame zang van Moore door de huiskamer. Totdat Sesamstraat op de buis kwam en ik naar boven werd verbannen omdat ik geen zin had om mee te kijken. Mopperend stopte ik Graveyard Mountain Home in de lade van de computer en het kreng weigerde af te spelen in Winamp. Krijg nou wat! Er staat alleen een .MOV-file op! En wat blijkt, de hele bewerkte film waar Kevin Moore de plaat op gebaseerd heeft staat erop. Natuurlijk begeleidt door de muziek. Gebiologeerd ga ik zitten kijken naar de film. De muziek sluit er echt naadloos op aan en wint door de combinatie met de beelden enorm aan kracht. Dan blijkt Graveyard Mountain Home stiekem een klein meesterwerkje te zijn. Toch ben ik blij dat er ook een CD+DVD-versie verschijnt, kan ik ook beneden de muziek en beelden combineren.

File: Chroma Key - Graveyard Mountain Home
File Under: zeg het met beelden (en muziek)

Joepie, ik mag weer eens een plaatje bespreken met titels als "The Blood of Angels" en "Beggars with Knives"! Bij wijze van voorzorgsmaatregel plug ik de koptelefoon maar alvast in, dit wordt vast geen gezellige muziek voor het hele gezin. En ja, mijn vooroordeel lijkt op het eerste gehoor bevestigd te worden. Toch is Severance zeker geen dertien in een dozijn herrieplaatje. Dit debuut van het Australische Daysend werd vorig jaar reeds uitvoerig bejubeld door de nationale pers en zelfs uitgeroepen tot de beste Australische metalplaat van het jaar. Geen kleine jongen dus, me dunkt. Een jaar later mag de rest van de wereld nu zelf oordelen of deze titel gerechtvaardigd is. Ik kan u alvast verklappen dat dat in mijn optiek zeker het geval is. Trash-metal met hitpotentie, ik geef toe, het lijkt een beetje vreemd. Maar Daysend levert een klasseproduct af met enkel hoogtepunten. Geen overdreven pitbullgegrom maar agressieve doch melodieuze zang. Geen ellenlange en niets toevoegende gitaarsolo's maar puntige en relevante erupties. Dit alles met songmateriaal dat de potentie heeft een hele grote groep mensen aan te spreken. En dan te bedenken dat de band pas twee jaar bij elkaar is. Al voordat er überhaupt sprake was van een debuutalbum was er een tournee in het voorprogramma van grootheden Strapping Young Lad en Entombed, om maar aan te geven hoe snel een balletje kan rollen. Het moet wel heel gek lopen wil dit balletje niet nog veel verder doorrazen. Verbluffend sterk debuut van een band waar we in de zeer nabije toekomst nog heel veel goeds van gaan horen.

File: Daysend - Severance
File Under: Wat goed is komt hard
File Audio: [Born Is The Enemy][Blood Of Angels][Countdown]

Het elfje zat op een blad. Dat doen elfjes soms. Maar dit elfje had aspiraties. Dit elfje had geen zin om op een blaadje te blijven zitten. En dus ging ze op zoek naar Mamma Elf. "Mamma Elf, ik heb helemaal geen zin om de rest van mijn leven op een blaadje te zitten. Ik heb aspiraties!" Mamma Elf schrok zich een hoedje, dat snapt u wel. Een dochter met aspiraties, poeh. "Ik zal het overleggen met Pappa Elf, dochterlief" zo zei ze. Het elfje sjokte weer terug naar haar blad. Later zou alles goed komen, Pappa Elf weet overal antwoorden op. Het elfje is een elf geworden, zo bleek vandaag. En wat ze voor haar verjaardag kreeg is me ook opeens duidelijk. Joanna Newsom, het elfje, kreeg een harp van haar Pappa Elf. En daar speelt ze geheel niet onverdienstelijke deuntjes op. En met haar elfenstemmetje zingt ze er elfenliedjes bij. Het zijn kleine verhaaltjes, die elfenliedjes. Het zijn kleine kunststukjes, soms met Pappa Elf op een orgeltje, soms met Mamma Elf met een gitaar maar altijd met Joanna. De vergelijking met Bjork dringt zich op, maar daar zou ik Joanna mee tekort doen. Ze klinkt onschuldiger, lieflijker. Maar luister goed naar haar teksten. Want het elfje is niet zo onschuldig als ze klinkt.

File: Joanna Newsom - The Milk Eyed Mender
File Under: Wonderbaarlijk schone elfenliedjes
File Audio: Wat nou audio? Film!

Hoewel ik al jaren een paar Tom Waits-cd's had, ontdekte ik hem pas echt in 1999 bij Mule Variations. Een cd met een heel traditioneel geluid maar in instrumentatie en arrangementen meer dan ooit de grenzen verkennend. Groot was dan ook mijn vreugde toen er een concert in Carré werd aangekondigd. Even groot was de teleurstelling toen de prijs bekend werd: zo'n 100 euro per kaartje. Dat zijn Liza Minelli-prijzen! Ik zou het dus moeten doen met de nieuwe cd Real Gone. De echte opvolger van Mule Variations, want de in 2002 verschenen cd's Alice en Blood Money waren oude projecten die op cd werden vastgelegd. Real Gone is ook in geluid de opvolger van Mule Variations. Wederom zijn de ritmes heel overheersend en sfeerbepalend in veelal trage songs die even nodig hebben om zich in je hoofd te nestelen. De medewerkers zijn grotendeels dezelfde: songwriter/producer/echtgenote Kathleen Brennan, gitarist Marc Ribot, bassist Larry Taylor en nog wat loslopend muzikantenvolk. Alleen zoon Casey Waits is een nieuwe naam in het rijtje. Opvallend is het volstrekt ontbreken van piano op deze cd. 72 minuten lang neemt Waits' gruizige stem je mee door een desolaat landschap vol personages aan de zelfkant in miniatuurtjes vol maatschappijkritiek. Het is teveel een herhalingsoefening om het niveau van Mule Variations te halen, maar het blijft op en top Tom Waits. Real Gone is een fraai exemplaar zonder uitschieters in een oeuvre van hoge kwaliteit.

File: Tom Waits - Real Gone
File Under: Veilige aankoop van niveau
File Audio: [How's it gonna end]

Jemig, ik ben chagrijnig. En niet zo'n klein beetje ook. Ik schop tegen een berg blaadjes aan. Kutblaadjes, en het regent ook nog. Herfst is zo'n afknapper na een lekkere zomer. Oké, de paddestoelen zijn grappig en de herfstkleuren ook wel weer mooi. Ik zie het echter even niet. Ik ben chagrijnig. Ik wil huilen. Ik ben in een melancholische bui. Bij thuiskomst draai ik de cd Ultralite van het Amsterdamse Sykosonics. Het cd'tje zat gratis bij de laatste uitgave van That Dam-magazine, dat slechts 4 Euro kost. Het doet echter totaal niet melancholisch aan. Nee, het is vrolijk, springerig, een beetje grungy, maar gaat wel tegen mijn gevoel in. Ik zet hem wat harder. Ze hebben het over storm en over het gevangen worden door de zon. Jemig, ik was toch chagrijnig. Dit kan echt niet. De aanstekelijk popdeuntjes knallen uit mijn speakers. Leuk plaatje. Erg leuk plaatje zelfs. Dat stomme herfstgevoel ook, ik wil dat helemaal niet hebben. Het is echter niet altijd hela hola in het leven van de dame en twee heren, maar dat vergeef ik ze. Ik zet hem gewoon nog harder. Sorry buren, ik heb het even nodig. Eigenlijk wist ik ook wel wat ik verwachten kon. Ik kende "Overload" al van de Silent Minority-Sampler van eind vorig jaar en zag ze ook een keer live op het podium. Ze stelden niet teleur, en dat doen ze nu ook niet. Sykosonics lijkt voor mij een goed medicijn tegen een herfstdepressie. En nu ga ik weer even naar buiten, ik ga al die kutblaadjes even uitlachen.

File: Sykosonics - Ultralite
File Under: Pop is art
File Audio: [Dump][Snoozer]

Elke week hoor ik stapels liedjes door mijn speakers brullen of fluisteren. En elke week zit daar weer de grootst mogelijke meuk tussen die de mensheid ooit tot zich nam. Elke week hoop ik maar weer dat ik die week iets ga horen dat blijft hangen. En dat gebeurt echt veel en veel te weinig. Maar soms heb ik geluk. Dan zit er zowaar een juweeltje tussen dat ik nog een keer opzet. En nog een keer. En als ik dan ons Opperhoofd mail dat ik een kek bandje gevonden heb dan is zijn antwoord steevast: "schrijf er maar een stukje over dan." Lekker dan, op deze manier durf ik bijna niet meer te roepen dat ik een leuk ceedeetje gevonden heb. Want soms heb ik helemaal geen zin om u te voorzien van mijn gebrabbel. Maar dit keer wel. Het is een wonder. Want dit keer bleef Chuck Prophet in de zeef hangen. Chuck Prophet. Als ik de cd niet gehoord zou hebben en zijn website niet bekeken zou hebben dan had ik gezworen dat de beste man een enorm foute rapper zou zijn met een enorme blingbling scheurbak voor de deur. Maar nee! Chuckie maakt geen foute rapmuziek. Chuckie maakt wel veel andere dingen. Zet uw speler op random en u hoort rock, soul, pop, R&B, funk, electronica en country langskomen. En, zeg dankie, zelfs toch stiekum wat hip hop. Toch nog. En normaal gesproken hou ik niet van dit soort genreoverstijgende, afwisselende plaatjes. Maar dit is geen zut! Dit is een fijne leuke, afwisselende plaat met mooie luisterliedjes. Chuck verdient het dat u naar hem luistert. Dan heeft hij al die moeite niet voor niets gedaan.

File: Chuck Prophet - Age of Miracles
File Under: Fijne, afwisselende liedjes zonder blingbling
File Audio: [Pin a Rose On Me][Age of Miracles][West Memphis Moon]

Alles was geregeld. Er kon gewoon niets meer fout gaan. Eindelijk zou ik de band die op al veel te lang op mijn eerst-live-zien-en-dan-sterven-lijstje pronkt zien: King's X! Kaartjes al weken tevoren gereserveerd. Slaapplaats geregeld. Zelfs een plek om snel na het werk nog een warme maaltijd naar binnen te schuiven. King's X live! In Doornroosje! Wow! Ik was helemaal hyper die dag. En toen in een keer grote paniek. Op Usenet sijpelde het gerucht door dat juist dit concert zou worden afgelast omdat Doug Pinnick last had van zijn stembanden. Het tolde in mijn hoofd, toen het waar bleek. Eenmaal weer een beetje tot rust gekomen handelde ik razendsnel. Hoera, voor Melkweg waren nog kaartjes. Een slaapplaats geregeld, een plek om na het werk nog een warme maaltijd naar binnen te schuiven ook. Wat ik zag die avond was zó overrompelend goed. Minstens zo goed als de eerste cd van Live All Over The Place waarop het powertrio een fenomenale set van tien eigen nummers speelt en een cover van "Manic Depression" met een gastrol voor Jeff Ament. Ik krijg echt een enorme hoeveelheid euforische flashbacks van die avond in de Melkweg. Helaas heb ik dat met de tweede cd wat minder. Het is wel mooi en sfeervol hoor die eerste acht akoestische tracks, maar King's X is gewoon een band die moet rocken! Zeker als Pinnick en zijn mannen zo in vorm zijn als op Live All Over The Place. Ik kan niet wachten tot ze Nederland weer aandoen.

File: King's X - Live All Over The Place
File Under: Dikke Vette Groove Machine
File Audio: [Live All Over The Place-snippets]

Haaa, dit zijn nou verrassingen! Eens in de zoveel tijd krijg je weer eens zo'n klein pareltje toegespeeld Deze keer is Reuben de verantwoordelijke, met Racecar is Racecar Backwards . Emocore wordt er gemeld. Op het eerste gehoor lijkt dat te kloppen, maar Reuben kent veel zwaardere gitaarriffs dan gebruikelijk is in emokringen die echter (en da's het knappe) stiekem toch verschrikkelijk catchy zijn in hun onregelmatigheid. En daarnaast ook nog eens ruimte bieden aan de mooie melodieën die de zanger ondank zijn wat beperkte bereik prima in elkaar zingt en schreeuwt. Een paar luisterbeurten later vind ik de term indiepopmetal wel geschikt. Alles maar in het emohoekje duwen levert alleen maar hokjesvervuiling op. Zestien songs is net wat teveel, maar er staan genoeg gevarieerde songs op om je niet mee te vervelen. Zoals Therapy? een jaar of tien geleden verrassend uit de hoek kwam met hun Troublegum doet Racecar is Racecar Backwards datzelfde gevoel weer bij mij oproepen en kan de hele buurt mij horen meezingen met "Freddy Kreuger" (die ook nog eens de mooiste tekst sinds jaren heeft over het spelen in een bandje). Wie The Colour Of Fire dit jaar te gek vond mag deze wel eens proberen. Ik ben in elk geval om.

File: Reuben - Racecar Is Racecar Backwards
File Under: Indiepopmetal

Deze plaat ligt er al een tijdje. En iedere keer wanneer ik een andere plaat recenseer is de eerste vraag van onze Opperdespoot: "Wanneer komt de Kingsbury Manx recensie?". Dan roep ik weer: "Binnenkort!". Maar hij heeft het toch voor elkaar. De schuldgevoelens zijn nu zo hoog opgestapeld dat het er maar eens van moet komen. "Maar waarom duurt het zo lang dan?", hoor ik u vragen. "Is het zo'n onbeschrijfelijke slechte plaat?". Nee, dat is het niet, integendeel zelfs. Het is een onbeschrijfelijke mooie plaat en daarom jaarlijstjes voer. Maar er zijn nu eenmaal van die platen, die zijn niet in woorden te vangen. En dat maakt het recenseren zo moeilijk. "Maar wat is er dan zo onbeschrijfelijk mooi aan die plaat", hoor ik u terugkoppen. Nou, alles! De liedjes, de uitvoering, de melodieën, alles! Maar op het moment dat u vraagt," Waar lijkt het dan op?", antwoord ik met "Ellioth Smith, Yo La Tengo", en heel zachtjes Pink Floyd, hopend dat u niet hard wegloopt, onderwijl uitroepend "He, bah, sympho!" Want het is niet die grote stadion Pink Floyd, maar de hele oude Pink Floyd. Het Pink Floyd van die mooie licht psychelische liedjes die op de b kant van Atom Heart Mother staan. Set the Controls to the heart of the Sun. Dat werk. Licht psychedelisch met een mooi melancholisch Elliot Smith randje. En wederom, rijker, diverser en melodieuzer dan op hun vorige platen. En allemaal nummer van een minuutje of vier. En allemaal onbeschrijfelijk mooier...

File: The Kingsbury Manx - Aztec Discipline
File Under: de overtreffende trap van onbeschrijfelijk (mooi)
File Audio: [Pelz Komet][Grape to Grain]

De betere platenzaak of moet ik tegenwoordig zeggen cd-zaak is gevaarlijk terrein voor ondergetekende. Ik ontdek namelijk altijd wel iets, dat ik dan vervolgens niet kan laten liggen. Zo zag ik onlangs de cd Bomb the Rocks van The 5.6.7.8.'s liggen. Het nummer Woo Hoo kende ik nog uit de soundtrack van Kill Bill Volume I, maar verder was de verzamelaar met singles en vreemde nummers uit de vroegere jaren (1989-1996) dat eerder dit jaar uitgebracht werd langs me heengegaan. Ik besloot deze cd dus maar eens te gaan beluisteren. Een golf van blijdschap kwam erover mij heen bij deze lo-fi garagerock: dit was een vette plaat. The 5.6.7.8.'s halen hun inspiratie uit de jaren '50 en '60 en zijn wars van modern gedoe. Hoera! Achter dit bandje gaan Japanse dames schuil. De band kende diverse samenstelling en ledenaantallen, maar ze leken altijd veroordeeld tot het spelen in Japanse zaaltjes voor weinig publiek. De puf was zelfs helemaal verdwenen. Zo gaat dat dan. Na het - succesvol - leveren van een nummer aan de eerder genoemde film kwam deze compilatie uit en besloten ze zelfs hun band weer nieuw leven in te blazen. Geef ze eens ongelijk: cashen die hap. Er worden een 27-tal nummers afgeragd met een totale lengte van bijna 74 minuten, en dat blijkt bij thuiskomst nou net een beetje teveel van het goede. Storend worden de wisselende opnamekwaliteit en naarmate de compilatie vordert het zakkende niveau van de songs. Verder is het flauw dat op de cd niet vermeld wordt dat het niet allemaal originele songs zijn. Het overigens geweldige Mr. Lee, hier geworden tot Ml. Lee, is toch echt een cover van de meidengroep The Bobbettes. Het blijft echter een album met de nodige kicks die duidelijk maakt waarom er ook alweer singles uitgebracht worden.

File: The 5.6.7.8's - Bomb the rocks (early days singles 1989-1996)
File Under: Japanse lo-fi garagerock

Het is dat de zanger eigenlijk niet kan zingen. Want anders dan wist ik het wel. Dan hadden we hier een van de betere bandjes op het ogenblik te pakken. Een debuutplaat om heel, heel erg trots op te zijn. Maar ja, die zanger he? Maar wacht, ik loop op de dingen vooruit. Stel, de wereld was een fijne plaats om te leven. Geen nare ziektes. Geen onrecht. Geen verbroken relaties. Geen haat. Geen islamieten, geen christenen, geen joden, geen katholieken, geen godsdiensten. Geen Amerikanen. Geen mail dat je een klootzak bent. Geen Japanners, geen Russen. Geen weblogs, geen sites over muziek. Noem het maar op. Als we in zo'n wereld zouden leven dan zou Hope Of The States geen enkel bestaansrecht hebben. Want waar zouden hun liedjes over moeten gaan? Waar zouden ze in hun nummers tegenaan moeten schoppen? Want schoppen, dat doen ze. Ze schoppen tegen alles dat los en vast zit. En daarbij worden ze geholpen door de producer van Sigur Ros, tegengewerkt door een gitarist die zonodig dood moest gaan, en ja, ook door de zanger. Die eigenlijk niet kan zingen. En dat is jammer. Alhoewel? Nee, niet echt jammer. Alhoewel... ondanks die zanger is het een erg goede debuutplaat. Ondanks die zanger. Of wacht, had ik dat al gezegd?

File: Hope of the States - The Lost Riots
File Under: Lekker schoppen tegen alles en nog wat
File Audio: [Klik!]

U kent vast wel die fijne Coca Cola reclame waarin die dame begint te zingen I Like To Teach The World To Sing In Perfect Harmony. En dat dan vervolgens als een soort van wonder van alle kanten mensjes aan komen lopen om gezellig mee te zingen. Met een flesje van dat bedrijf uit Atlanta in de hand natuurlijk. Allemaal in scene gezet op een groene bult en de befaamde rotsen rond Dover. Inderdaad dat filmpie werd opgenomen in Engeland en helemaal niet in Amerika. Reclame liegt, maar dat weet u ook wel. Het bracht me wel op een idee. Als Dan Bern nu vandaag eens in een typische pro-democratische staat - een pro Nader staat bestaat volgens mij niet - zoekt. En daar midden op straat in een beetje behoorlijke stad gewapend met zijn gitaar "Bush must be defeated" begint te zingen. Zal dat er dan voor zorgen dat er zo'n "I Like To Teach"-wonder gebeurt? Dat voordat iedereen 2-11 naar de stembus gaat de hele USA van oost naar west dat oersimpele, maar oh zo breinbinnendringende liedje zingt? En dat we dan verlost zijn van Bush? Ik zou dat best fijn vinden eigenlijk. Misschien moet ik dit ideetje snel nog even mailen naar Dan Bern. Dan kan ik hem gelijk ook nog even zeggen dat ik het idee van zijn plaat perfect vindt, maar de liedjes waarin de geest ronddoolt van Guthrie en Dylan met een stem uit het Costello-straatje niet zo sterk vindt als die van zijn voorgaande platen. En dat ik hem dat, omdat het hier om de goede zaak gaat, voor deze keer vergeef.

File: Dan Bern - My Country II
File Under: Music To Beat Bush By
File Audio: [Bush Must be Defeated]

Zo heel af en toe ontgaan me alle voorafgaande berichten en is daar opeens een nieuwe cd. Het gebeurt niet vaak, maar toch. Kennelijk zijn er teveel bandjes die ik probeer te volgen. Zo is daar "opeens" een nieuwe cd van A Perfect Circle. eMOTIVe heet het knutselwerkje, en een knutselwerkje, dat is het. Het staat vol met covers, tien in totaal. En oh ja, er staat ook nog één remix op en één nieuw nummer. Twaalf liedjes dus, en die gaan over "war, peace, love and greed" Nu kunt u mij nog meer vertellen, maar roepen dat je cd over "war, peace, love and greed" gaat en hem ook nog eens uitbrengen op de dag van de Amerikaanse verkiezingen... dat moet haast wel een boodschap zijn aan het adres van meneer Bush. En dus maakten de mannen nieuwe versies van "When The Levee Breaks" van Led Zeppelin. En "Fiddle And The Drum" van Joni Mitchell. En ook Marvin Gaye moest er aan geloven, "What's Going On" klinkt het. En zo zijn er nog een paar liedjes die Bush op andere gedachten moeten brengen. Allemaal leuk en aardig, maar heel bijzonder wordt het niet. Het is allemaal een beetje suf, een beetje ongeinspireerd, leuk voor een keertje. Misschien ligt het wel aan mij en verwacht ik te veel na het meesterlijke Thirteenth Step? Maar wacht. Het is niet allemaal een beetje suf. Er zijn twee nummers die eruit springen. Zo durfden Meneer Maynard en zijn vrienden het aan om "Imagine" van John Lennon te coveren. Boy, oh boy, je moet maar durven. Maar boy, oh boy, wat een briljante cover is dat geworden. En naast dat meesterlijke "Imagine" is daar ook "Passive", een heus briljantje waarvan ik me afvraag wat het nummer op dit album doet. Zo vertrouwd goed. Dus er is nog hoop. Er moet meer inzitten dan er uit A Perfect Circle gekomen is dit keer. Dus fuck dat politiek correcte gedoe, de studio in jullie. Want als je schiet, schiet dan met scherp. Dus ik wil jullie voorlopig niet meer horen of zien. Pas als jullie een waardige opvolger voor Thirteenth Step gefabriekt hebben komen jullie maar terug. Goed, goed, voor meneer Maynard maken we een uitzondering. Die mag ook nog met Tool zijn ding komen doen.

File: A Perfect Circle - eMOTIVe
File Under: Statements maken is leuk, maar laat dat maar aan anderen over
File Audio: [Imagine]

Altijd gezellig hoor, zo'n avondje bij mijn ouders. Maar ik moet wel zelf voor de muziek zorgen. Anders zit ik de hele avond zwaar klassiek te luisteren met een licht geïrriteerde moeder. Die pruimt namelijk lang niet alles, of beter, bijna niets. Mijn vader is een stuk soepeler en vooral ook breder geïnteresseerd in muziek. Het is vaak dus een gok of een plaatje dat ik meebreng in goede aarde valt. Terwijl we zaten te praten over mijn irritaties bij de nieuwe plaat van Neal Morse - waarover later meer - schoof ik The Dead Texan in de cd-speler. Zelf had ik de afgelopen drukke werkweken nogal veel naar deze plaat geluisterd. Het door Adam Wiltzie (Stars of Lid) geschapen fenomenale ambient post-rocklandschap in elf delen is namelijk uitermate rustgevend en intrigerend. Mijn moeder vroeg al snel of dit van die Oibibio-achtige muziek is en of het uit mocht. Mijn vader krikte het volume op, pakte het hoesje van de cd en begon geïnteresseerd te lezen. Blijkbaar is dat het verschil tussen mijn ouders. Misschien dat voor mijn moeder de plaat wel meer zou zijn gaan leven als ik de dvd die bij The Dead Texan zit af had kunnen spelen. Daarop wordt de muziek voorzien van prachtige beelden. Al vrees ik dat de kunsten van Christina Vantzos (die overigens ook meezingt net als 'onze' Chantal Acda) voor haar te abstract zullen zijn. Mijn vader vroeg of ik de cd voor hem achter wilde laten. Dat heb ik gedaan en gelijk voor mezelf een nieuwe besteld.

File: The Dead Texan - The Dead Texan
File Under: Ambient post-rockparel met top-dvd
File Audio: [La Ballade d'Alain Georges]
File Video: [Aegina Airlines]

Vanaf de beginjaren ben ik een grote fan van de Manics. Maar de afgelopen jaren is mijn passie voor de band afgenomen. Ik vond Know Your Enemy teleurstellend en het pijnlijke b-kanten album geldklopperij. Ik had dan ook weinig fiducie in het feit dat de Manics nog een goed album zouden opnemen. Wat is het dan toch fijn om ongelijk te krijgen! Want wat is Lifeblood een zalig album! Het is puur pop. Nu niet stoppen met lezen, het is echt heel goed. James' stem is helder en duidelijk, hij hoeft niet te schreeuwen om gehoord te worden. De instrumentatie is rijk, met veel synths en piano. De productie is glashelder en het gitaarspel als vanouds. De band is duidelijk in de platenkast gedoken en heeft zich laten inspireren door bands als Talk Talk, New Order, The Cure en The Smiths. En laten dit nou hele fijne bands zijn. Bijna alle liedjes zijn single-waardig. Ik vind het dan ook ontzettend moeilijk om favorieten te kiezen. En doe dit dan ook niet. Ik geef toe dat ik er moeite mee had om de intense en boze Manics te verliezen, maar ik realiseer me dat ook zij ouder worden. En ik ook! Mijn smaak is ook veranderd. We zijn geen boze tieners meer. Het is duidelijk dat ze hun ziel en zaligheid in dit album hebben gestopt en dat is nou precies wat ik weer wilde horen van deze mannen uit Blackwood. Luister zonder vooroordelen naar dit album en sluit het in je hart.

File: Manic Street Preachers - Lifeblood
File Under: Pure pop als levensbloed
File Video: [The Love Of Richard Nixon]