Normaal heb ik toch niet echt veel last van zenuwen als ik met een onbekend iemand moet praten. Hooguit kijk ik de kat wat uit de boom en ben het eerste half uur wat stiller. Maar toen ik met Emiliana Torrini mocht praten kreeg ik zowaar kriebels in mijn buik. Hoei! Emiliana Torrini! De vrouw die met Love In The Time Of Science één van de mooiste damesplaatjes gemaakt heeft van het afgelopen decennium en me betoverde met haar breekbare stem en tegen triphop aanleunende liedjes. Hoei! Van tevoren mocht ik zelfs naar haar nieuwe plaat luisteren Fisherman's Woman. En dat was nogal ehhh raar. Waar ik verwachtte een logisch vervolg op het volle geproduceerde geluid van Love... kreeg ik een kaal album voorgeschoteld. Schaars begeleide sobere kale liedjes. Met natuurlijk nog wel die fabelachtige stem. Daar was niets aan veranderd. Het duurde een tijdje voor ik me over kon geven aan Fisherman's Woman. Maar langzaam groeide er toch weer dat zelfde fijne gevoel in me dat ik ook kreeg bij Love... De liedjes ogen op het eerste gehoor dan misschien simpel. Des te meer je ze luistert, des te meer geven ze hun geheimen en schoonheden prijs. Maar toch, voor een fan is zo'n stijlbreuk toch echt even wennen. Voor de stijlbreuk is een simpele reden, gaf Torrini aan. Ze zei dat ze niet steeds dezelfde muziek wil maken. Dat vond ze maar saai. Nou daar kan ik me wel in vinden eigenlijk. Sterker nog, Torrini is er eigenlijk alleen meer beter op geworden. Volgende keer een bigbandplaat?

Bandjes die uit drie leden bestaan wijken per definitie af van de traditionele opstelling zang/leadgitaar, slaggitaar, bas, drums. Waar het ene trio het oplost door live versterking te laten aanrukken (bv. Muse, Supergrass), creëert het andere trio een uniek geluid vanuit de beperkingen (bv. Keane, Boo!). Het lijkt of Volcano I'm Still excited!! - met twee uitroeptekens - amechtig bij de laatste categorie wil horen. Maar de niet alledaagse opsteling van gitaar, keyboard en (bass)drum levert in dit geval een vlak en bij vlagen irritant geluid op. Het casio-gejengel hangt mij in ieder geval na een paar nummers al de keel uit. Die irritatie had een stuk minder geweest als de liedjes de aandacht hadden afgeleid, maar juist hier schiet de band tekort. Ik verdenk de heren van Volcano I'm still excited!! ervan een kunstacademie-achtergrond te hebben en dat ze heel artistiek hebben geprobeerd "intelligente" liedjes te combineren met invloeden uit jaren 80 new wave en Minimal Music van bijvoorbeeld Philip Glass. Het lijkt namelijk op van alles en nog wat - ik hoor vlagen van voornoemde Glass en wave, maar ook Slut, Stereolab, en zelfs in één nummer een beetje Blur - maar nooit had ik het idee naar iets bijzonders of iets 'eigens' te luisteren. Geen passie, geen emotie, en ook na meerdere malen luisteren géén idee wat deze heren nou willen zeggen met hun muziek, behalve dat ze dol zijn op tekstuele herhalingen en in canon zingen...in canon zingen...in canon zingen...!!

Een avond in Huize Maas, Eurosonic vrijdag 14 januari

Het openingsakkoord van een band is meestal indrukwekkend. Zo ook bij The Engineers, de eerste band op de hipste locatie van het Groningse Eurosonic festival: het PIAS-feest in Huize Maas. Na jarenlang geëngineerd te hebben op hun sound, richten de Britten uit het niets een gigantische geluidsmuur op. De entree staat als een huis. Helaas is de aandacht al drastisch gezakt als pas na drie volle minuten de ietwat holle zang van zanger Simon Phipps eerder tegen de geluidsmuur oploopt dan dat het van de daken galmt.

Dat valt nog niet mee, om een plaatje in het Welsh te volgen. Gruff Rhys, de zanger van de Super Furry Animals, heeft een soloplaat uitgebracht. In het Welsh, een keltische taal. Ook die Furry Animals komen uit Wales, ooit wel in het Gaelic begonnen, maar om een breder publiek te kunnen bereiken zijn ze geswitched naar Engels. Daar was toen vanuit de lokale scene wel wat kritiek op. Zo'n beetje alsof Rowwen Hèze ineens in ABN gaat zingen. De achterban vond het eerst maar niks. Niettemin heeft de band inmiddels een groot publiek bereikt met hun muziek dus de keus was niet zo slecht. Blijkbaar kruipt het bloed uiteindelijk toch waar het niet gaan kan, want de zanger grijpt nu terug op zijn roots. De titel van de plaat betekent overigens 'stotterende generatie', dat slaat vast op uw scribent die zijn ongeoefende tong op de teksten stukbijt... Er is gelukkig hulp om nog wat van de teksten mee te kunnen pikken. De liedjes kenmerken zich door een uitgeklede sound, die het moet hebben van harmonische zang en eenvoudige ritmes, soms akoestisch. Ergens doet er zelfs nog een blokfluit mee. Niet de blurrige sound die we van de SFA zijn gewend, maar hier en daar best lekker rockend. De meeste teksten zijn wel wat komisch van aard. Ik moet steeds denken aan de humor van Pink Floyd, die hadden ook dat grapje met die Pict in een grot, waarbij je steeds die vlieg om zijn hoofd hoort zoemen. Dat soort grappen maakt Rhys ook.

Een Figure Of Merit (FOM) functie, is een functie die de overeenkomst meet tussen bepaalde data en het daarbij behorende model. Als de overeenkomst goed is, zal de uitkomst van de functie klein zijn. Neem bijvoorbeeld het comprimeren van audio naar een mp3. Door compressie heb je minder opslagruimte nodig voor audio. De data van originele audio bevat overeenkomsten met het ooit door het Duitse Fraunhofer Instituut bedachte compressie model. Het compressie model behaalt zijn winst door herhalingen in de originele data op een kortere manier te noteren, patronen te converteren naar wiskundige formules en geluid weg te laten dat we niet kunnen horen. De compressie winst, oftewel FOM, die bijvoorbeeld de lame encoder met deze methode behaalt is ongeveer 0,136. Figure Of Merit opereert volgens hetzelfde principe en probeert zijn winst te pakken door hun math-core op Vatic te laten kenmerken door veel herhalingen, calculerende patronen, mathematische precisie en gebruik te maken van lekker in het gehoor liggende midrange geluidshertzen. In nummers als "Blackhammer", "Overhead Projector" en " Grace At Arms Lengths" wordt bewezen dat al deze elementen bijdragen tot een goede FOM. De rest van het album mist echter de juiste algoritmen, is weinig opvallend of opzienbarend en bij vlagen zelf erg eentonig en saai. Figure Of Merit zal dus nog wat aan zijn eigen rekenkundige model moeten sleutelen om zijn FOM dezelfde waarde te geven als hoofdreken grootheden Neurosis en Unsane.

Ik heb al een tijdje geen krant meer. De krantenbezorger vond het nodig er nog een krantenwijk bij te nemen. Daardoor kreeg ik de krant pas in de bus als ik al in de trein zat op weg naar mijn werk. En dat wil ik niet. Dus lees ik noodgedwongen de Metro en de Spits. Als ik niet slaap in de trein. Dan lees ik ook wel eens de cd-recensies in die ANP-verzamelmeuk. Meestal vind ik ze stom. Zo zat ik twee weken terug de Metro te lezen en luisterde naar de nieuwe cd van Kirsten. Die vond ik best leuk. Want Kirsten combineert het guitige van Ilse met het stoere van Alanis en Ani. En dat is leuk. In de Metro stond een recensie over Vanilla. Een saaie lenteplaat noemden ze Vanilla. En dat vond ik dubbelstom. Want én Vanilla is geen saaie lenteplaat én de plaat lag nog helemaal niet in de winkel. Een plaat bespreken die nog niet in de winkel ligt is stom. Nou vooruit, als je belegen media bent als OOR, dan mag dat nog wel, want dan verschijn je tegenwoordig maar eens per maand. Als dagblad is het stom. En als internetsite ook. Ratraces om recensies voor releasedatum zijn stom. Daar doen wij dus ook niet aan op File Under. Wat heb je nou aan een lyrische (of negatieve) recensie als je het zelf nog niet eens kunt verifiëren. Maar dat moet je in het geval van Kirsten toch wel doen. Zeker als je wel houdt van chick singers en lieve liedjes.

Het lijkt me erg onwaarschijnlijk dat ik, als ik oud ben, zal gaan overwinteren in Spanje. Ergens aan de Costa van Benidorm tussen de zilvergrijze watergolfjes. Mij niet gezien. Het is natuurlijk wel een beetje kort door de bocht van mij. Over Spanje beginnen en dan meteen Benidorm als referentiekader te nemen. Dat is nou net zoiets als suggereren dat ze daar alleen maar flamenco muziek maken. Over vooroordelen gesproken. Spanje bestaat uit meer dan alleen maar die Costa. Australian Blonde bijvoorbeeld. Een bandje uit de stad Gijon dat inmiddels alweer hun 7e album heeft volgespeeld met popmuziek voor fijnproevers. Ik had 2 albums geleden al eens kennis met ze mogen maken dankzij hun geslaagde samenwerking met mijn favoriete westcoast-rocker Steve Wynn. En ook zonder ome Steve weten ze een puike plaat in elkaar te draaien waarbij ze laveren tussen meerstemmige beatlesque pop en americana. En voor hen die terugschrikken van de Spaanstalige titel Canciones De Amor Y Gratitud: vreest niet, op het album heet het, overigens wonderschone, titelnummer gewoon Songs of Love and Grace. Er wordt dus in het Engels, voor velen de universele poptaal, gezongen. Ach, eigenlijk is het sowieso idioot dat de taal een barrière zou zijn, want ook in het Spaans zou deze muziek in al zijn schoonheid nog fier overeind blijven staan. En met dat overwinteren komt het wel goed. Daarvoor hoef ik niet eens het land uit. Want Australian Blonde levert met Canciones De Amor Y Gratitud een juweeltje af waar ik de winter wel mee doorkom.

Onlangs vroeg iemand zich af of ik alléén gerontorock luisterde. "Met alleen gerontorock blijft een mens zo hangen in de jaren zeventig", zei hij bezorgd. Ook de opperdespoot vroeg zich af of dit wel een plaatje voor mij was. Hiphop, Prikkie? Ja, hiphop. Er is wel degelijk hiphop die ik erg prettig vind: Beastie Boys, GangStarr's Guru. Dat is alleen niet de standaard "kijk-mij-eens-een-stoere-jongen-zijn"-hiphop, maar de echte-muzikantenhiphop. En dan is dit ook nog echte-muzikantenhiphop met Mike Patton. De ex-Faith No More-, ex-Mr. Bungle- en Tomahawk-voorman experimenteert zich suf in alle genres en met elke vorm van geluid. Dit project met The X-ecutioners misstaat dan ook absoluut niet in zijn discografie. Een Rock Hiphop War Movie Soundtrack volgens de aankondiging en verdomd, dat klopt. Deze cd is een serie soundscapes, een enkele keer uitmondend in een echte song, maar meestal eigenlijk te kort daarvoor. En toch klinkt het als een klok. Het lijkt wat dat betreft wel op de instrumentale Beastie Boys-cd The In Sound From Way Out, zij het nóg wat experimenteler. Elk instrument is geoorloofd, of het nou een orgel is of een banjo, en met veel bekende samples vliegt het van het ene ritme naar het andere. Patton is niet alomaanwezig, maar zijn bijdragen zijn herkenbaar en kenmerkend. Hier heeft een clubje mensen met ongelofelijk veel plezier lekker staan experimenteren en dat hoor je er aan af. Een commercieel succes zit er niet in, daarvoor is het eenvoudigweg te weird, maar daar maalt Patton gelukkig niet om.

Rotterdam heeft het. Op indierock gebied dan. Met name de posthardcore leeft daar als nooit te voren. Neem nou bands als Feverdream, Oil (RIP) en dit Mono, overigens niet te verwarren met de Japanse Mono. Gedreven rock met veel dynamiek, hoekige ritmes, schurende gitaren, hoge bijna-schreeuw zang en inventieve arrangementen. Daar zijn ze erg bedreven in geworden in Rotterdam. Hetgeen ook blijkt uit Mono's nieuwe werkstukje No Can Dance. En laat ik daar nu net dol op zijn. Ze doen gelukkig niet al te hip met punkfunk en dergelijke, zoals zovelen tegenwoordig plotseling doen (zie Q And Not U's laatste plaat). Gewoon strak rocken is voldoende. Het is wel duidelijk dat de optredens die Q And Not U, Fugazi en At The Drive-In in Waterfront gaven hun sporen hebben nagelaten bij dit drietal. Als ze uit Washington DC waren gekomen was deze plaat waarschijnlijk op Dischord uitgebracht. Terecht, want een song als "Star Set-Up" heeft alles wat een goede inventieve rocksong nodig heeft. En ook de rest van de songs staat als een huis. De sound is nog wat Spartaans, je hoort alleen drums, bas, zang en een gitaar, maar dat past precies bij het soort muziek. Die moet je niet volstoppen met productionele foefjes maar gewoon direct op de band klappen. Ik vond het erg jammer dat Oil er de brui aan heeft gegeven, maar Mono staat al klaar om de ruimte op te vullen. Sterker nog, ik vind Mono eigenlijk zelfs nog een graadje beter. Door de songs maar vooral ook door de betere zang.

Eigenlijk snapte ik het niet. Ray Wilson had één klein hitje gehad met zijn bandje Stiltskin dankzij een spijkerbroekenreclame. En een redelijke plaat afgeleverd daarna met zijn band. Toen zat hij plotsklaps in Genesis. Waarschijnlijk nog wel het meest tot zijn eigen verbazing. Calling All Stations verbaasde mij in positieve zin. Live stond hij ook nog zijn mannetje in Ahoy, maar in Amerika moesten ze er niets van hebben. En de twee over gebleven leden van Genesis ook niet meer. Exit Ray. Sindsdien doet Ray waar hij zin in heeft. Neemt soloplaten op en leent zijn warmheze stem uit aan artiesten die hij interessant vindt. Bijvoorbeeld "Yet Another Day" van Armin Van Buuren. En daar hoort RPWL blijkbaar ook toe. Deze gewezen Pink Floyd-coverband wist Wilson te strikken voor één nummer ("Roses") op hun nieuwe plaat World Through My Eyes. Ik denk dat de huidige Pink Floyd verdomd graag albums als World Through My Eyes zou willen maken. Dit album ligt in het verlengde van wat Floyd deed op de albums na het vertrek van Waters, maar is wel beter. Yogi Lang en consorten hebben het Floyd-geluid bijvoorbeeld verrijkt met oosterse invloeden (vooral het percussiewerk). En met Ray Wilson dus. Best dapper van Lang dat hij de microfoon aan Wilson laat voor "Roses". Hij kreeg het nummer zelf niet op bevredigende wijze ingezongen. Terwijl zijn Engels met typisch Duits accent door de jaren eigenlijk alleen maar verbeterd is. Het tekent de drang naar perfectie die je terug hoort op World Through My Eyes. Ik ga niets roepen over Kuip-concerten, maar ehhh ach, waarom ook niet. Kunnen ze ook nog wat nummertjes van hun voorbeelden doen.

Jennifer Gentle is niet de naam van een dame, maar de nom de plume van een Italiaans duo dat zich toelegt op jaren 60-psychedelica van het soort waar Syd Barrett patent op had. Opener "Universal Daughter" had wat mij betreft een teruggevonden liedje van het geflipte Pink Floyd-genie kunnen zijn, als het al niet een pastiche is op diens "Terrapin". Een referentie die zanger/gitarist Marco Fasolo en drummer Alessio Gastaldello zelf noemen is een andere gepatenteerde weirdo: Roky Erikson's 13th Floor Elevators. Wat mij betreft kunnen daar ook Frank Zappa's Mothers aan toegevoegd worden (de freak-collage "Hessesopa") en - om een hedendaagse naam te noemen - Sparklehorse ("Golden Drawings"). Daarnaast wordt er op een acoustische gitaar gefröbeld, worden stemmen gepitcht en andere grappen uitgehaald. Maar ondanks al dat soort gedateerde ongein, staan er een handvol prachtige liedjes op, die niet alleen de oren van 60's-liefhebbers mogen strelen. Het eerder genoemde "Golden drawings" valt hieronder, maar vooral ook "Nothing Makes Sense", dat, mocht ik nog niet genoeg namen heb laten vallen, bij tijd en wijle aan Mercury Rev doet denken. En de naam van de band? Gepikt uit een Pink Floyd-song. Maar mooi dat Jennifer Gentle de eerste Italiaanse band is op SubPop.

Als ik Jimmy Chamberlin zeg, zegt een groot gedeelte van u: Wie de vliegende fuck is Jimmy Chamberlin? Als ik vervolgens in één adem door Smashing Pumpkins zeg gaat er bij u een lampje branden. Ik hoop althans dat u niet nog grotere muziekbarbaren bent. Zou wel zo fijn zijn om op een muziek log (eehhh magazine) om niet alleen maar omringd te zijn door onnozelen. Jimmy Chamberlin speelde dus drums in de Smashing Pumpkins en in het ook al weer ter ziele Zwan. Samen met Danny Carey wat mij betreft één van de beste rockdrummers van het laatste anderhalve decennium - kom nu alsjeblieft niet met Meg White aan zetten ja. Maar goed, je kunt nog zo vaak één van de meeste relevante drummers zijn, een solo of een project plaat opnemen is toch een ietwat meer complex. Jimmy Chamberlin Complex dus. Toch probeert Chamberlin dat met Life Begins Again. En verdomd, dat lukt hem best aardig. Ondanks de verschillende zangers achter de microfoon, natuurlijk de onvermijdelijke Billy Corgan (in typisch Pumpins-like nummer), Catherine Wheels zanger Rob Dickenson en Righteous Brother Bill Medley, in de niet instrumentale nummers raakt dit complex het spoor nooit bijster. Een pluspunt. Daarnaast gaan de instrumentale nummers zich nergens te buiten aan teveel excentriek gefreak, maar blijven de nummers liedjes. Dat is dan ook het grootste pluspunt van Life Begins Again. Niet dat het reuze gemakkelijk wordt bij die instrumentaaltjes, maar de reeks variërend van redelijk subtiel jazzy tot het wat meer loggere breekwerk blijven juist door de afwisseling met af en toe een zanger erbij interessant.

"Eigenlijk heb ik maar één grote wens in het leven en dat is zanger in een band zijn" schreef Ewie net. Maar hij is het niet. Ik heb geluk, ik ben het wel. Ik heb dubbel geluk want ik "huil geen platen vol zoals Conor Oberst dat doet", hoor ik u denken. Ja, er zijn genoeg mensen die zijn stemgeluid vergelijken met een krakende kasteeldeur die smacht naar een drupje olie. Die mensen luisteren waarschijnlijk ook niet naar The Cure of anders klinkend gekrakeel van bijvoorbeeld Billy Corgan of Tom Waits. So be it. Ik heb het al lang losgelaten dat mensen de stemkleur van sommige zangers niet kunnen verdragen. Sinds Lifted.. heb ik derhalve geen enkel probleem met Bright Eyes. Sterker nog, Conor Oberst zette hiermee gelijk een dijk van een plaat neer en gaat daar nu vlotjes overheen met twee volledig separate albums. Een akoestische en een meer met elektronica gearrangeerde plaat. Medescribent Ewie pinkte reeds een traantje weg bij de eerste, dit tweede schijfje mag er evenzo zijn. Met een nog grotere hoeveelheid gastmuzikanten fietst Oberst door zijn ogenschijnlijk nonchalant gearrangeerde liedjes heen. Maar nonchalant of niet, de plaat zit vakkundig in elkaar en komt verrassend melodieus uit de hoek. Nummers als "Gold Mine Gutted", "I Believe in Symmetry", en "Easy/Lucky/Free" zijn genoeg redenen om deze plaat herhaaldelijk op te zetten. Vrolijk is het allemaal niet, sfeervol des te meer. Het is dus een lastige keuze: liedjes gedompeld in elektronica en mooie puntige instrumentatie, of liedjes waarbij de akoestische gitaar de boventoon voert. Ik kan nog niet kiezen en ik wil nog niet kiezen. Nu niet en waarschijnlijk volgend jaar nog niet. Mooi, mooi, mooi.

Er is voor mij één goede remedie wanneer ik een rotdag heb gehad. Ik snel dan meestal op mijn fietsje naar de plaatjeszaak en koop daar iets wat ik al een tijd wil hebben maar waar ik eigenlijk te zuinig voor was. Meestal zijn dit cdtjes die ik allang van MP3 kende maar nu wel eens in vaste vorm wil bezitten of veel te dure DVD's danwel CD-boxen. Mijn vriendin heeft daardoor doorgaans in één oogopslag door wanneer ik een rotdag heb. De salontafel ligt dan namelijk vol met nieuw aankopen. Gelukkig voor haar (en onze bankrekening) is dit gedrag aanzienlijk afgenomen sinds ik regelmatig een fijne envelop met muziekjes via de File Under-bezorgdienst in de bus krijg. Lekker nieuwe dingen horen en daar ook nog eens ongezouten je mening over geven, de ideale remedie tegen een slecht humeur. Alhoewel... Soms krijg ik iets op mijn bord wat mij juist per direct op de fiets doet stappen, op zoek naar een zalfje voor mijn gepijnigde gehoor. Dat zijn de dagen dat echt álles even tegenzit. Want ik geef het u te doen, iets vrolijks schrijven over The High I Feel When I'm Low, de EP van Red Eyed Legends. Zeven liedjes waarvan er welgeteld één is die het aanhoren waard is en dat is dan ook nog eens een remix. Aan zanger Chris Tomson zal het niet liggen, hij probeert het wel en heeft ook heus een aardige stem. Laat hem in hemelsnaam een paar goede liedjesschrijvers in dienst nemen en doe daar ook nog wat betere muzikanten bij. Ik heb echt mijn best gedaan maar hier word ik niet vrolijk van.

Het kan natuurlijk gewoon het chronische gebrek aan slaap geweest zijn. Of mijn over gevoeligheid voor post-rockers met een hoofdletter P, die schaarser zijn dan me lief is. Of erger, een combinatie van die twee. Dat laatste vooral. Korte nachten, suisend hoofd vol watten en trillende oogleden. Hoe dan ook: feit is dat het Japanse Mono me hard en meedogenloos raakt met hun derde album Walking Cloud and Deep Red Sky, Flag Fluttered and The Sun Shined. Inderdaad, dat is een flinke mond vol. Onder de bezielende leiding van Steve Albini hebben deze Japanners een album gemaakt dat me bij de eerste beluistering direct op dezelfde manier ontroerde als de eerste keer dat ik Explosions In The Sky's Those Who Tell The Truth Shall Die, Those Who Tell The Truth Shall Live Forever hoorde. Bij de naam Albini vrezen de meesten een droge, grove productie. Daar is op Walking Cloud absoluut geen sprake van. Albini laat hier horen dat hij het ook echt wel anders kan. Alle nummers zijn fenomenaal in balans en voorkomt schadelijke overdaad. Je glijdt ongemerkt zo van een prachtige laag kolkende gitaren weg in een laag strijkers om vervolgens opgejaagd te worden door een kolkende baspartij en stuwende drums waarna de gitaren weer de overhand nemen in een ziedende explosie. Pats! Daar rolt een traan over mijn wang. Pats! Nog één. En nog één en nog één. Het voelt in het begin alsof iemand begint met een veertje je aait, maar dat blijkt vervolgens een meedogenloos scherp mes te zijn. En deze laat een gapende wond achter. Weergaloos.

Blues Brother Castro is een live-ontdekking. Ik heb de band net gehoord in het Nijmeegse Doornroosje en ze klinken als een verpulverende kruising tussen de Thermals en Ash. Rawkkkk! Bijkans spelen ze hoofdprogramma Ghinzu weg, dat het met een gitarist minder moet doen dan normaal.

Ik tref de band en roadies rond half één, ze zitten met breed lachende gezichten aan de blikjes Dommelsch in de hal na te praten. Ik bedank ze voor het fijne optreden en krijg spontaan ook wat bier aangeboden.

Wat was dat optreden van de Chemical Brothers op Lowlands 2004 toch vet. Weliswaar een herhalingsoefening van dat op Werchter 2002, maar nog altijd onovertroffen. Die spanningsopbouw, de overweldigende synthesizerpartijen, die bassen uit de Marianentrog, de videowall, lasers, het zweet, de adrenaline. Het was helemaal af. Ik had het gevoel dat ik iets meemaakte dat zo geweldig en irreëel was dat ik het onmiddellijk met iemand moest delen, maar iedereen om me heen stond allang met een enorme grijns met me mee te springen. De hele essentie van een festival in 1 optreden. Ik juich mijn keel schor voor de scheikundegoden: Tom Rowlands en Ed Simons. De vijfde Chemicals-plaat is weer volgens het bekende succesrecept, vet geluid avant-la-lettre, gemaakt voor de grote geluidsboxen. Vond je het eerder niks, dan nu weer niet. Maar, de single "Galvanize" kondigde het al aan, meer dan ooit flirten Tom en Ed met urban. En ik haat urban, maar dit heeft ballen. Op het gedrocht "Left Right" halverwege na dan, dat ik telkens geërgerd oversla. Push the Button geeft je een schop terug. Ga er maar op dansen, dan valt het kwartje vanzelf. "The Boxer" blaast de boxen schoon op Basement Jaxx-wijze, "Hold Tight London" is de nieuwe "Star Guitar" en als je geen golvend parket wilt krijgen moet je "Believe" (met de zanger van Bloc Party) niet opzetten. En die indrukwekkende laatste track, "Surface to Air", waar ken ik die toch van? Verrek, dat kwam al op Lowlands langs! Laat die hemelsluizen zich maar openen: hier is de eerste grote danceknaller voor het festivalseizoen 2005. Op 24 februari te zien in de HMH.

Ik heb sinds een paar maanden een nieuwe teamleider op mijn werk. Hij is mijn zevende teamleider in anderhalf jaar tijd en is van de pakken- en stropdassenbrigade. Hij heeft voor minimaal twee jaar getekend en ik weet niet of ik daar wel zo blij mee ben. Onze karakters matchen gewoon niet lekker en mensen die een bila met mij willen houden in plaats van even een praatje maken daar level ik niet zo mee. Hij bemoeit zich overal mee, wil alles regelen, heeft geen ruggengraat en elke natte scheet die hij laat komt hij triomfantelijk melden. Gelukkig is de zevende volwaardige studioplaat van Dark Tranquillity wel een betere opvolger dan zijn zwakkere voorganger. Dark Tranquillity vaart op Character weer een wat wildere koers dan op Damage Done en weet nu wel melodieuze gitaarriffs prima te combineren met modern klinkende keyboards. De keyboards worden niet alleen gebruikt om sfeerverhogende achtergrondgeluiden te produceren maar leveren als instrument een essentiële bijdrage aan het gelaagde geluid van Dark Tranquillity. Voeg daarbij de intens krijsende Mikael Stanne, de dubbel ingespeelde gitaarsolo's, de vette productie van Fredrik Nordström, 16 jaar aan ervaring en je krijgt 11 harmonieuze death metal nummers met een kop en staart, die een verdovende werking hebben en die zich langzaam in je geheugen nestelen om daar hun donkere geheimen prijs te geven. Geheimen die voor mijn teamleider wel altijd verborgen zullen blijven en geheimen die mij weer ziels gelukkig maken.

Het verbaasde me wel een beetje: The Sound Of Someone Watching Me wordt uitgebracht als live-cd en live-dvd. Dat At The Close Of Every Day doet maar. Het mag wel hoor, maar het onderscheid is hier wel klein. Sterker nog, aan muziek staat er van het concert niets meer op de dvd dan op de cd. De dvd is de paar euro meer die deze kost best waard. Het concert dat At The Close Of Every Day gaf in Brussel wordt mooi rustig in beeld gebracht. Dat is absoluut een pré ten opzichte van al die schreeuwerige twenty shots a minute-dvds. Dus je kunt rustig op de bank gaan hangen, maar netjes rechtop mag ook. At The Close Of Every Day is immers best zitmuziek. De heren Eggersman en Kabboord worden op het podium aangevuld met de Deense bassist Jan-Erik Stig. En in "September Grass" lenen ze zelfs even de gitarist van het hoofdprogramma: Dave Eugene Edwards. Dan ontstaat er een gloedvol duel tussen hem en Axel en dan zijn de beelden zeker een toegevoegde waarde. De extra features op de dvd zijn best leuk (onder andere een rondje Brussel met de band), maar die kijk je volgens mij niet zo heel vaak.Wat ik doe als ik alleen het concert wil horen is de tv uitzetten en de dvd over de stereo afspelen. Dus misschien moet je toch maar de dvd kopen en de cd laten voor wat het is. Je hebt met The Silja Symphony en Zalig Zijn De Armen Van Geest immers al twee At The Close Of Every Day cd's.

Soms neem ik mezelf voor het allemaal anders te doen, de komende tijd. Ruim ik mijn harde schijf op, deel de boel netjes in en ga vervolgens verder met de keukenkastjes. Alle pakken rijst die over tijd zijn netjes in de prullenbak en de jam met schimmel heb ik ook niet meer echt nodig geloof ik. Na de keukenkastjes volgt nog de klerenkast en als ik in een goede bui ben maak ik zelfs de wc schoon. Uiteindelijk is alles netjes. De jongens en het meisje van Low besloten ook opruiming te houden. Ze veegden alle liedjes die ze nog niet uitgebracht hadden op een grote hoop en brandden het zaakje op cd. Vervolgens werd het allemaal in een box gepropt en konden u en ik het kleinood kopen. A Lifetime of Temporary Relief zorgde voor een opgeruimd gemoed, een opgeruimde kast en één van de mooiste titels voor een plaat ooit. Toen ze klaar waren was alles blinkend schoon. De pest van schoonmaken is dat alles zo verdomde netjes is als je klaar bent. En dat je je spullen niet meer terug kan vinden, dat ook. En vergeeft u mij, ik heb dat gevoel ook als ik naar "The Great Destroyer" luister, de nieuwe start van Low. Weg met de mooie verstilde muziek, weg met de kleine subtiliteiten. Ervoor terug krijgen we een plaat die opent met een muur van drums, gitaar en Moog. "Tonight you will be mine, tonight the monkey dies." Crisis, en dat is nog maar het begin. In wat daarna komt klinkt Low soms als Crazy Horse. Of als Neil Young. Of als Low, zoals we de band hebben leren kennen op hun eerdere knutselwerkjes. Verstild. Triest. Weemoedig. En wat ze ook doen, hoeveel feedback en hoeveel Moog ze ook in hun liedjes stoppen, The Great Destroyer is een plaat zoals alleen de band uit Duluth hem kan laten klinken. Maar wel als een band die opruiming gehouden heeft en verder gegaan is. Natuurlijk hadden ze nog een plaat als Things We Lost in the Fire kunnen maken maar zaten we daar op te wachten? Ik denk het niet. Low heeft opruiming gehouden. En doet het nu anders. En dat zijn beslissingen die er toe doen.

De nieuwe garde maakt het waar
Dat op de Noorderslag de Popprijs uitgereikt werd aan Ali B. is inmiddels lang en breed uitgemeten in de vaderlandse pers. Ondanks het gebruikelijke gegooi met bier bleek de rapper in staat om de meeste criticasters de mond te snoeren door gevatte opmerkingen en een degelijke show. Fijn zo, kunnen we dat hoofdstukje alvast afronden. Ali B. zien we toch al vaak genoeg met zijn snuit op tv.

Wat er meer gebeurde? Op het programma stond veel gitaarlawaai, Nederlandstalige rap en elektronica. De totale line-up oogde van te voren enigszins flets maar kon toch nog op een aantal hoogtepuntjes rekenen. Bijvoorbeeld door het onaangekondigde optreden van The Kickers die de argeloze bezoekers voor de hoofdingang trakteerden op een stevig potje punkrock. Niet mijn muziek, maar wel een prima actie!

Hmm, een fijn nieuw plaatje. *Woesj!* Oeps, wasda? Ik ben plotseling studentje, enorm genietend van mijn collegevr....ehm, driftig studerend. Hmm, die strakke, sobere en toch stevige metal, da's een beetje Hear in the now frontier. Wel mooi, trouwens. *Woesj* Oei, een puisten uitknijpend pubertje in de spiegel. Die zanger is wel een beetje Freddie Mercury ten tijde van het stevige Queen-werk. *Woesj!* Kijk nou, harde werker, ijverig belastingaangiften opstellend. Mja, die muziek is ook ineens een stuk meer jaren negentig rock. Wel lekker, en die zanger klinkt ook ineens weer heel anders. Hmm, een akoestisch intro. Ohoh, vasthouden maar... *Woesj!* Verrek, ik zit ineens met autootjes te spelen! Hmm, het is dan ook niet zo'n beetje Led Zeppelin hier. Mantra's Hard Times is een ware reis door de tijd. Er zijn allerlei invloeden te horen, van melodieuze rock uit begin jaren zeventig tot ingehouden metal uit de jaren negentig, maar het blijft één geheel vormen. Vanaf de helft van de cd is het een en al Led Zeppelin wat de klok slaat, maar tjongejonge, wat doen ze dat goed! Sinds Kingdom Come's eerste heb ik het niet meer zo degelijk gehoord. De cd is gebouwd met een hele stevige, ingetogen groove als fundament en subtiel maar verraderlijk goed gitaarwerk van oudgediende Gianluca Galli eroverheen. Het knappe is dat het juist door die ingetogenheid enorme indruk maakt. Nu, in 2005, als selfmade IT-er, geniet ik dan ook met volle teugen van deze cd. Kwaliteit is namelijk nooit ouderwets...

Te drukke vrijdag brengt weinig echte verrassingen
Voor dag twee van Eurosonic lag mijn focus bewust op de kleinere podia en acts. Waarom? De groter opgezette vrijdagprogrammering mag zich dan wel bedienen van meer podia, meer acts en dus meer verkochte kaartjes, de meeste bezoekers zoeken toch weer de voor de hand liggende zalen op. Dat maakt het uitermate lastig om je hobby 'bandhoppen' tot uitvoer te brengen. Voor Huize Maas, waar de Play It Again Sam-labelavond plaatsvond, was het vanaf de eerste band Bettie Serveert al raak. De rij voor de ingang suggereerde minimaal een halfuurtje doorbijten in de kou voordat je binnen zou kunnen geraken. Met in het achterhoofd de wetenschap dat als je eenmaal binnen zou zijn, je binnen zou blijven. Weinig hoopgevend dus. Jammer dat Eurosonic al 3 jaar in dezelfde valkuil stapt.

Ik lig op de tafel bij de fysiotherapeut. Stomme knie! Al die behandelingen vanwege een verkeerde beweging, wat een tijd gaat er mee verloren. Tijd die ik had kunnen besteden aan het luisteren van het nieuwe album van Hood. Maar hier, op de tafel is het stil. Stiekem is het ook best wel lekker, even stil en verder helemaal niks en niemand niet. Naast me staat zo'n apparaat waarmee ik zelf de stroomsterkte naar mijn knie, die geëlektrocuteerd wordt, kan bepalen. Net niet te veel zodat het nog fijn voelt, en genoeg om het goed te voelen. Eigenlijk precies als de volumeknop van de stereo. De onrust slaat ineens toe. Ik wil weg, ik moet Hood weer horen! Nog een kwartier te gaan. Ik probeer te bedenken waar Hood me aan doet denken, en kan eigenlijk niets vinden. Hood is Hood... Soms zitten ze als een stel engeltjes met harpjes en viooltjes vanaf hun wolkje zoete akkoordjes te pingelen, met die wat lijzige stem van Chris Adams als zacht roterend middelpunt. Dat is misschien wel een verschil met vorig werk, meer echte instrumenten, minder electronica. Neem nu "The Lost You", met een hoog doorlopende baslijn en complex gitaarwerk, tikkende percussie en reverbfuzz. Het is wel aangevuld met sampletjes, maar voornamelijk 'echt' instrumentaal werk. Wonderschone melodielijntjes genoeg, het is alleen zo complex dat je er vaak naar dient te luisteren voor je het kunt volgen. Met Outside Closer laat Hood je verdwaasd achter met wat ze in je hoofd teweeg hebben gebracht. Een luide piep geeft aan dat het apparaat het genoeg vindt. Ik mag weg, op naar Hood!

Samenwerking in duo's levert Will Oldham niet zijn beste CD's op. De plaat die hij nu met Matt Sweeney (ex-Chavez, ex-Zwan) aflevert is daar geen uitzondering op. Het minst gelukt was wat hij onder de naam Continental OP samen met David Payo deed: sample-achtige experimenten die op hun best aardig zijn. De EP Almost Heaven met Rian Murphy en de Get on Jolly-CD uit datzelfde jaar met Marquis de Tren (aka Mick Turner van de Dirty Three) zijn halfslachtige pogingen, maar blijven dichter bij Will Oldham 'normale' songs. Kort door de bocht zijn dat zijn grotendeels lofi-liedjes voor gitaar, gezongen met zijn karakteristieke op breken staande stem. De ene keer giert een gitaar uit de bocht, de andere keer blijft het bij acoustisch getokkel. Bij het Superwolf-project is dat niet anders. Will Oldham schreef de teksten, Matt Sweeney verzorgde de muziek en samen zingen ze, Oldham meer dan Sweeney. Zonder Bonnie Prince Billy - het pseudoniem gaat nu al een fikse reeks platen mee - en zijn teksten en zang vrees ik dat ik de moeite niet zou nemen om Superwolf in zijn geheel te beluisteren. Geen beroerde plaat ("My Home Is The Sea" en ook "Bed Is For Sleeping" zijn voltreffers), maar het wachten is nu toch echt op een nieuwe eigen full-length. En dan niet zoals bij zijn vorige songs uit je eigen verleden nadoen, of, zoals bij Superwolf, teksten uit het verleden bewerken, maar een totaal nieuwe Bonnie Prince Billy. Of Palace, of Will Oldham of hoe hij zich dan ook noemen gaat.

U denkt misschien bij het zien van dit hoesje van de heren van Artanker Convoy: "Wat een rare mannen met rare baarden en rare kapsel. Die maken vast ook rare muziek!" Wacht maar tot u de binnenkant ziet. Daar zijn de heren getooid met allemaal fijne foute hoofddeksels en dito zonnebrillen. Brommerhelmen, cowboyhoeden en bontdingen en andere jaren 70 prullaria. Dat moet wel foute jazz zijn. En inderdaad het is foute jazz dat Artanker en zijn konvooi maken op Mature Fantasy. Het is muziek die ze gemaakt hebben voor het dansvoorstelling van Maura Baiocchi die Submerge heet en uitgevoerd werd op een festival in Cordoba. En dan wel het Argentijnse Cordoba en niet het Spaanse dorp. Niet alleen om het weer overigens. Mature Fantasy swingt namelijk op een fijne manier. St. Germain met peper in de reet zeg maar. De muziek sluit eigenlijk naadloos aan bij de clip van "Sabotage" van de Beastie Boys. Maar dan zonder die drie schreeuwende apen erbij natuurlijk en raggende gitaren, maar met de swing. Ik had die drie wel eens willen zien dansen op Mature Fantasy. Volgens mij komt daar iets heel interessants van. Misschien wel interessanter dan Baiocchi ooit had kunnen verzinnen. Ik zit in ieder geval niet stil op mijn stoel.

Wanneer je de eer hebt voor File Under stukjes te mogen schrijven kom je regelmatig in aanraking met muziekjes die je anders misschien nooit gehoord zou hebben. Wat dacht u bijvoorbeeld van een lekker punkend bandje uit Oostenrijk? Niet direct een land waar ik normaal gesproken echt mijn vizier op gericht zou houden. Geheel onterecht, naar blijkt. Hoewel ik, als eerder aangehaald, het jammer blijf vinden dat Europese punkbandjes niet wat meer in de moedertaal zingen, heeft Red Lights Flash met Free een zeer sterk plaatje gemaakt dat zeker wat aandacht verdient. Het is weer niet bijster origineel - wat is dat nog wel? - maar ik word nog steeds erg vrolijk van een album vol goede liedjes die vakkundig worden uitgevoerd. Geen onzinnige artistieke piepjes en kraakjes of 'gemeende' valse noten maar een simpel doch fraai staaltje vakwerk. De tournee met Anti-Flag en Good Riddance heeft duidelijk zijn sporen nagelaten, de rauwe en snelle nummertjes zijn goed gepolijst en knap verzorgd. Zo goed als de Amerikaanse voorbeelden is het misschien nog niet, wij kaaskoppen kunnen jaloers zijn want het is toch lang geleden dat er een schijfje van vergelijkbaar niveau vanuit ons eigen landje is uitgebracht. Leek het er tijdenlang op alsof de Europese tegenhangers van de West Coast punkrock allemaal uit Scandinavië zouden komen, gelukkig wordt er ook nog elders goed werk geleverd. Alleen dat verrekte Duitse accent, het blijft de grootste hindernis naar het grote werk. Ik zei het al eerder en zeg het nog eens: op cursus of lekker in je eigen taal zingen!

Afwisselend en onderhoudend
Dankzij de tips en de goede adviezen is uw reporter afgelopen donderdag met een overvol programma in Groningen op pad gegaan. Dat betekende met fiere tred de zaaltjes af voor een korte indruk van de verschillende bands en acts.

Ondanks verwoede pogingen is het me nog steeds niet gelukt om op twee verschillende plaatsen tegelijk te zijn, derhalve zijn acts als Triggerfinger, Avril, Maskesmachine en Johan onopgemerkt aan mij voorbij gegaan. Mocht je vinden dat ik dat ik hen daarmee tekort doe, schroom niet je bevindingen over die bands hieronder neer te pennen.

"Koekie, lever je de tekst van Jason Anderson op tijd aan i.v.m. de releasedatum?" *Zucht, ik wil ik dit stukje helemaal niet schrijven. Ik wil alleen maar genieten van de muziek.* "Jaja, komt eraan," zeg ik. Zo zit ik nu dus een stukje te tikken van de nieuwste release van de bezige bij Jason Anderson aka Wolf Colonel. Binnen een jaar na zijn vorige - en überschöne - schijf New England is er alweer een opvolger met The Wreath en er schijnen er nog drie klaar te liggen. Jason heeft het talent om meerdere instrumenten te kunnen bespelen en bij de keuze van het songmateriaal niet in herhalingen te vervallen. Op The Wreath zoekt hij naar nieuwe wegen om zijn ingetogen liedjes te brengen. De basis vormt zijn gitaar- en pianospel waarover zijn wat depressief klinkende stem extra stevigheid aan de liedjes geeft met weinig opbeurende teksten. Jason Anderson geeft hem echter ook geregeld van katoen. Toch weet hij goed waar de zwakke punten liggen, en geeft daar anderen de ruimte. Zo voegt de zangeres Rachael Jensen in enkele duetten daadwerkelijk iets toe, laten de trompetpartijen van Karen McDonald horen waarom ik een zwak voor dit instrument heb en laat Jeremy Jensen weten dat ze verdienstelijk basgitaar speelt. Bovendien laat ze ook nog op een aantal tracks horen waarom ze hier aan de eerste gitaar mag komen. Al met al is het een verrassende opvolger die doorgaat waar de vorige ophield. Het geluid is breder en toegankelijker, maar is zeker niet alledaags geworden. Jason Anderson laat de wereld weten dat hij talent heeft. Ik laat je weten dat hij en deze cd bestaat. Of je er wat mee doet moet jezelf maar weten. Ik wil in ieder geval niet meer zonder. Zo, en nu opzouten. Ik was aan het genieten.

Ali B. won zaterdagavond in Groningen tijdens Noorderslag de Popprijs 2005.

Het huis brandt. Op het podium staat een orkestje met Rudy Trouvé, Craig Ward en Mauro Pawlowski. Ze noemen zich The Love Substitutes en hebben een onderlinge connectie. Ze speelden c.q spelen alle drie - los van elkaar - gitaar in het Belgische dEUS. Rudy ging zijn eigen weg met o.a. Dead man Ray. Craig stapte na de zomer van 2004 uit de band. Mauro (o.a. ex - Evil Superstars) voegde zich vervolgens bij hen. Drie mannen op gitaar is echter teveel. Het werd opgelost door Mauro door te schuiven naar de drums. Voor de bas werd Bert Lenaerts aangetrokken. Deze supergroep is echter niet bij elkaar voor het geld. Nee, het kwartet is bij elkaar om de grenzen van de rockmuziek te gaan verkennen. Slechts 30% van de nummers is geschreven als ze de studio induiken. Hier verblijven ze naar het schijnt een kleine dag om er met de opnames voor de plaat Meet the love substitutes while the house is on fire uit te komen. De andere 70% is dan ook pure improvisatie. Het piept, het knarst, het ronkt, het vliegt uit de bocht, maar het komt allemaal weer ordentelijk bij elkaar. De zang c.q. het gesproken woord wordt op een natuurlijke wijze tussen de heren afgewisseld alsof het zo hoort. Het lijkt wel liefde, vurige liefde, liefde tussen mannen in een one day stand. De brandweer wil nog blussen, het is echter al te laat. De schijf is uit.

"Hier kun jij vast wel wat mee", zei ik tegen het wandelende muzikale archief. U kent'm wellicht want ook uw Opperdespoot gaat er te rade als hij met muzikaal historische dilemma's in zijn maag zit. En het antwoord was eigenlijk voorspelbaar: "Geinig, maar wat flauwtjes. Hier is vroeger veel beter werk in gemaakt". Het Archief begon meteen folkrock namen te spuien. En aan die namen van het Archief had ik inzake Candidate's Under The Skylon vrij weinig. Want dat het folkrock was, dat wist ik al, want anders had ik het ook niet doorgespeeld naar Het Archief. Maar hij noemde niet de namen die ik mijn hoofd had bij het horen van de plaat. Misschien is de plaat daar ook wel veel te poppy voor en daar is hij niet zo van. En te zonnig. Dus ben ik'm maar blijven draaien en draaien. Wat geen straf is, want Candidate is een heerlijk plaatje. Subtiel vooral, want ook als het tempo omhoog gaat wordt het nooit te druk. En ondertussen vermaken de heren je met toefjes Byrne, een vleugje Thompson en een snufje Smiths. Ik word er blij van en kijk alvast naar buiten of de jurkjes alweer korter worden. Weet je wat, ik pak er vast een witbiertje bij en nestel me met weer behaaglijk met mijn glas achter het glas in de zon. Samen met Candidate....

Hopeloos verliefd was ik op haar. Stephanie. Maar ja, ze was wel een Française en natuurlijk niet meer dan een vakantievriendinnetje. Dus dat kon nooit echt wat worden tussen ons. Pinksteren voor de vakantie was ik naar Pinkpop geweest en had daar Mano Negra gezien. We hadden samen geweldige weken op de camping. Luisterend naar bandjes met Puta's Fever en Patchanka - toen sleepte ik ook al overal mijn muziek mee naartoe - met allebei een oortje in vlak naast elkaar zittend. Ik stuurde haar nog vele brieven nadien. En kreeg ook brieven terug. Opeens stopte het en ik had geen idee waarom, maar het verdroot mij ten zeerste. Ik deed nog een ultieme poging en offerde voor haar verjaardag in februari mijn kekke Mano Negra T-shirt waar ik de blits mee gemaakt had die vakantie. Hoe dom kon ik zijn. Nooit hoorde ik iets van haar weer. Ach, het was maar een vakantievriendinnetje denk ik nu. Toch voelt het nog steeds ongemakkelijk om die Mano Negra cd's te beluisteren. Niet raar dus dat ik het warm krijg bij de eerste klanken van La Kinky Beats' Made in Barna. Een grote golf van herkenning. Flarden van beelden uit die vakantie drijven langs als ik mijn ogen sluit en me mee laat gaan op de opzwepende klanken van deze Spanjaarden. Opwindend als Mano Negra was met zijn potpourri van ska punk en reggae. Wel een geüpdate versie met bijvoorbeeld ook behoorlijk wat hiphop-invloeden. Vakantieliefdeleed slijt, maar dit soort zomerse klanken rijt oude wonden open. Het wordt weer tijd voor vakantie. Barna als bestemming lijkt me wel wat. Niet naar Stephanie, wel met mevrouw Storm. Die is liever.

Er is leven mogelijk zonder internet en stapels cd's. Ik heb het gedurende de kerstdagen zelf meegemaakt. Ik was namelijk een paar dagen bij mijn ouders. Ze hebben wel internet, maar een p.c. met een vooroorlogse modem. Mijn ouders geven ook niet veel om muziek. Ze luisteren meestal naar Radio 2 en hun muziekcollectie stelt niet veel voor. Ik nam echter wel een paar cd's mee, waarvan eentje die naar mijn inschatting mijn pa ook wel eens leuk zou kunnen vinden. Dit was de verzamelaar met de titel Music that matters die voor nog geen tientje te koop is en samengesteld is door en met werk van het label Corazong Records Deze liet ik enigszins nonchalant bij de cd-speler rondslingeren. Op een onbewaakt ogenblik - iedereen was elders - was de kust veilig om deze te draaien. Na een nummer of vier kwam mijn pa binnen. Hij zag dat ik het schijfje opgezet had en had de hoes kennelijk al bekeken: "Als alles zo klinkt dan is het een leuke cd." Mijn pa is normaliter niet zo van de complimenten. Dit is dus een heel groot compliment! Hij begon zelfs mee te neuriën. Ik had zijn smaak goed ingeschat. Het eerste gedeelte - zo'n 75% van de cd - is samengesteld uit lekker in het gehoor liggende blues en americana. Er kwam meer familie binnen die de schijf ook wel geslaagd vonden, maar na een klein half uur betrokken de gezichten. De muzikale lijn werd verlaten. Er volgden opmerkingen als: "Dit nummer is minder geslaagd." "Wereldmuziek gatver, ik zet even een volgend nummer op." Mijn familie ging plots de muziekcriticus uithangen. Veel gekker moet het leven toch niet worden.

Ik was vast en zeker één van de laatsten die Coparck ontdekte. Nou ja, in ieder geval zeker niet de eerste. En dat ik zo laat was, was best raar. Ik las toch de Oor, luisterde radio en hing rond op de juiste delen van internet. Dat had me toch in ieder geval nieuwsgierig moeten maken, want het Coparck woord viel daar vaak en eigenlijk altijd in positieve bewoordingen. Ik was er ongevoelig voor. Toen ik Birds Happiness And Still Not Worried ontdekte was Coparck al lang en breed gedropt door hun platenmaatschappij Labels/Virgin. Daar moesten alle Nederlandse acts opzouten. Ik durf mijn handen er niet voor in het vuur te steken maar dit is toch wel de voornaamste reden dat ik zo lang heb moeten wachten op Few Chances Come Once In A Lifetime. Of was de creativiteitsbron gewoon uitgeput na de geboorte van Birds...? Mijn verwachtingen waren nu dus wel torenhoog. Misschien dat ik daarom in eerste instantie wat mopperig was over deze nieuwe cd. Gelukkig was er een kerstreces. En dat reces zorgde ervoor dat Few Chances... alle tijd had om rustig te groeien omdat ik naast veel ouwe meuk ook nieuwe plaatjes veelvuldig kon draaien. Goed, ik ben niet zo aangenaam verrast als bij Birds. So be it. Ik moet Coparck misschien ook niet tekort doen. Het blijft namelijk wel een bijzonder bandje. Na de vele draaibeurten begon er toch weer wat moois te bloeien tussen Coparck en mij. Die geraffineerde liedjes, de flirt van de samples en elektronica en gitaarwerk in geslaagde songs. En als Sonja Hamel (van Bauer-faam) dan nog een liedje ("Lazy Days") opsiert met haar stem trekt het de boel dik boven de grauwe middenmoot uit en is de initiële teleurstelling verdwenen als sneeuw voor de zon.

Lonely Runs Both Ways, de nieuwe en alweer elfde plaat van Alison Krauss (met of zonder Union Station) is niet voor ieders oor bedoeld, juist omdat het voor zoveel mogelijk oren bedoeld is. De plaat is erg glad geproduceerd en dat zal voor velen een sta-in-de-weg zijn. Typisch Amerikaans zou je kunnen zeggen, maar ook omdat Alison Krauss een typisch Amerikaans genre beoefent. Ook al is er een goede kans dat het succes van O Brother Where Art Thou ook in Europa een aantal fans heeft opgeleverd van (haar moderne variant op) bluegrass. Want laten we eerlijk zijn, de Soggy Bottom Boys-variant is eerder bij The Carter Family terug te vinden dan in de liedjes van Alison Krauss. Het gebrek aan Europees succes kan ook liggen aan haar stemgeluid (ergens las ik "een stem die klatert"), dat soms net iets te netjes, puur en eng-zuiver klinkt. Op Lonely Runs Both Ways wordt dat probleem opgelost doordat begeleiders Ron Block of Dan Tyminski songs voor hun rekening nemen, juist wanneer je de braampjes mist. De eerlijkheid gebiedt dan ook te zeggen dat de beste track waarin ze alleen zelf zingt de laatste van de CD is: "A living prayer" is een gospel - een gladde gospel - maar wel eentje waarin ze prachtig los gaat. Een klaterende waterval van grote hoogte.

Het aantal Israëlische artiesten dat ik ken is in een jaar tijd fors gestegen. De eerste die ik leerde kennen was Aviv Geffen met dank aan Steven Wilson. De tweede was Hadag Nachash met dank aan een tijdelijk in Israël bivakkerend vriendje van één van de schrijvertjes hier. De derde is Izabo, met dank aan Eurosonic. Want als Israël mee mag doen aan het EK Voetbal - nou ja, in ieder geval de kwalificatierondes - en het Eurovisiesongfestival - en ze winnen ook nog! - waarom zouden ze dan niet mee kunnen doen aan Eurosonic? En dat doen ze dus ook. Met Izabo als afvaardiging spelen ze gelijk een sterke troef uit. Deze Israëliërs weten op hun debuutalbum The Fun Makers een interessante balans te vinden tussen westerse en oosterse invloeden. De oosterse invloeden zijn al opzwepend, maar als daar in sommige nummers nog eens een funky baspartij overheen komt - diep groovend zoals Bootsy Collins dat zo lekker deed in "Groove is in The Heart" van Dee-Lite - dan werkt dit dubbelop. Voeg daarbij het opmerkelijke gitaarspel van zanger-gitarist Ran Shem Tov en je weet nog niet half waar je aan toe bent. De stem van Ran Shem Tov is misschien wat minder, maar door het typische accentje van Tov toch wel weer grappig. Overigens blijft het niet bij groovy bassen en oosterse muziek. Net zo gemakkelijk pompt Izabo flarden psychedelica uit je speakers of probeert ze op te blazen met vette hardrockrifs. Ondertussen verder vrolijk huppelend als waren ze Franz Ferdinand zelve. Het zal me benieuwen of het live ook overeind blijft. Je kunt het zelf controleren de komende dagen op Eurosonic en Bitterzoet.

Je kunt Izabo de komende week hier zien: 13 januari De Beurs (Groningen), Eurosonic. Aanvang: 01:15 14 januari Plato (Groningen), Instore Performance . Aanvang: 14:00 14 januari Bitterzoet (Amsterdam), Bitterzoet. Aanvang: 21:00

Ik heb niet zoveel contact met mijn neven en nichten. Hoewel met name aan mijn moeders kant de familiebanden heel erg hecht zijn, heb ik blijkbaar dat familie-gen niet meegekregen. Ik kijk ook zelden naar de Tros. Het zit dus gewoon niet in me. Niet dat ik een enorme hekel aan mijn familie heb. Nee hoor. Integendeel. Ik wens ze het allerbeste toe. Gek genoeg hou ik me wel graag bezig met het zoeken naar familieverbanden in de popmuziek. Geef mij een Cd-boekje en ik ben de komende uren zoet met het uitpluizen van de Guest Vocals en de Thank You's. Zo leert mij het boekje bij USADSB van het Deense Nephew dat de zangeres die ik in het prachtige duet "Blå & Black" hoor, inderdaad Under Byen's Henriette Sennenvaldt is. Op zich niet zo vreemd, beide bands komen immers uit Arhus en gitarist Kristian Riis is ook nog eens manager van Under Byen. En muzikaal gezien zou dit zo een neefje van Mew kunnen zijn. Of nee . . . ehm . . . een neefje van Kent, Kitty Wu of Kashmir. En bespeur ik daar ook ergens een bloedverwantschap met het helaas te vroeg overleden Autopulver? De liefhebber van de betere Scandipop weet inmiddels denk ik wel genoeg. Nephew is in 2004 niet voor niks in eigen land bedolven onder de popprijzen. Het is een beetje een gek neefje hoor. Zingt engels en Deens door elkaar. En met "En Wannabe Darth Vader" zijn ze het neefje met het leukste speelgoed.

Wij van File Under schrijven nogal wat praatjes bij plaatjes. Wellicht is het niet opgevallen maar daar zitten heel wat Nederlandse producties* tussen. Het afgelopen jaar alleen al passeerden een slordige honderd albums de revue, van metal tot Nederlandstalig, van bekend tot onbekende bands. Reden te meer om komend weekend te gaan 'buurten' bij de muzikaalste nieuwjaarsreceptie van Nederland: Noorderslag-festival. Geen echt grote acts dit keer, wel een flink aantal bekende namen: Ali B., Beef, The Sheer. Gelukkig ontbreken ook de nieuwkomers niet (Vladimir, Blues Brother Castro, Malkovich, Drillem). Of de hardwerkende nieuwe lichting rockmuziek van Gem, Voicst en Face Tomorrow. Voor we echter met kladblok en fotocamera op pad gaan even wat achtergronden bij dit Groningse festival-weekend.

Zweden. Noem dat woord in mijn huis en mijn huisdier gaat uit zijn pan. Dan rent hij door het huis, op zoek naar zijn rugzak. Propt hem vol en wil een vliegticket. Als ik hem dan zijn zin niet geef dan kan ik een dreun met zijn gewei verwachten. En begint hij te brullen. Samenwonen met een eland, het is niet gemakkelijk. Gelooft u mij maar. Moet u nagaan wat er gebeurt als er een bandje uit Zweden de weg naar mijn cd speler gevonden heeft. Maakt niet uit wat voor muziek ze maken, mijn Moose gaat uit zijn dak. Wild gewei-bangend baant hij zich een weg door het huis. Ondertussen heeft het porceleinen beeldje van mijn oma het al begeven en hebben we geen lampen meer. De gordijnen beginnen te rafelen en de schilderijen hangen scheef. Ik denk erover om een grote Ikea kast te kopen om daar mijn spullen in op te bergen maar weet u wat er gebeurt als ik zeg dat we naar Ikea gaan? Juist. Ik dúrf niet eens meer. De laatste ontdekking van mijn huisdier is Mando Diao. Ze schijnen uit Borlänge te komen. Maakt niet uit als u niet weet waar dat ligt, ik heb ook geen idee. Moose beweert dat hij er een neef heeft wonen. Al maakt die geen muziek en struint hij hele dagen door het bos. Muziek maken, dat doen die mannen van Mando Diao wel. En hoe! Een kruisbestuiving van The Hives, Beatles en de Hellacopters, zo klinkt het. Maar dan anders. "Pure rock, baby" hijgde Moose na de eerste keer dat hij door het huis sprong. Om vervolgens weer op play te drukken en verder te gaan met zijn wilde dans. En ik moet zeggen: ik geef hem geen ongelijk. Deze tweede cd is een stuk afwisselender en spannender dan de vorige, "Bring Em In". Nu wil ik ze wel eens live zien. Dan neem ik mijn rare Moose mee en dansen we de hele avond wild in de rondte. Mooooosse!

'Dat is wel heel pro-actief denken ende zo' Zo noemde de opperdespoot van dit log het toen ik aanbood om deze handgeschreven recensie vanaf mijn vakantieadres op de Drentse heide met de slakkenpost te laten bezorgen. Mede omdat ik niet over een schootcomputer beschik en het idee dat ik een SMS van zo'n 250 woorden zou moeten tikken alleen al bij de gedachte RSI oplevert. Het jaarlijkse verblijf op het Drentse platteland bezorgt mij sowieso al een behoorlijke identiteitscrisis omdat ik mij als grootstedeling steeds weer afvraag hoe ik ooit heb kunnen denken dat het wonen in de grote stad het beste is wat me ooit is overkomen. Ook From Autumn To Ashes is volgens eigen zeggen een band met een identiteitscrisis. De muziek van From Autumn To Ashes op het album The Fiction We Live valt onder de noemer emocore en is een kruisbestuiving van ruige hard/-metalcore en meer ingetogen rock. De crisis ontstaat volgens mij al snel als je bovengenoemde stromingen goed wilt combineren. Wat een band als Thrice goed gelukt is, lukt From Autumn To Ashes slechts ten dele. In nummers als "The After Dinner Payback", Milligram Smile" en "The Second Wrong Makes You Feel Right" worden de passages met beukende gitaarrifs en brulzang prima afgewisseld met ingetogen passages en cleane zang. Bij de overige nummers komt de mix nogal geforceerd, plichtmatig en saai over. Voeg daarbij het vreselijke "Autumn Monologue" dat waarschijnlijk gezongen wordt door het vriendinnetje van een bandlid en ik ben nog niet geheeld overtuigd dat From Autumn To Ashes over blijvende kwaliteiten beschikt. Potentie is er in ieder geval zeker, maar dan moet er nog wel het nodige veranderen.

Het introotje van het eerste nummer komt me wel heel bekend voor. Ik heb me helemaal het schompes gezocht, maar mijn collectie is iets te uitgebreid om daar binnen drie dagen door te komen. G. Love is de revue gepasseerd, Burma Shave zelfs, maar ik kan er niet achter komen. Hoogst irritant, als zo'n intro je blijft dwarszitten. Jammer, maar de "country rock and roll" van The Re-mains is gelukkig uiterst aangenaam om naar te luisteren. De nummers hebben een lekkere drive, compleet met steelguitar en een banjo op de achtergrond. Ik krijg bij dit soort muziek al snel associaties met Lubbock Lou and his Jug Huggers, maar daarvoor zit deze muziek toch echt te goed in elkaar. Je waant je echt in Redneckland, ware het niet dat de heren geen cowboys zijn maar kangarooboys. Maar ach, al kwamen ze uit Lapland, het klinkt echt en puur en dat is waar het om draait. Qua stevigheid zit het een streepje onder farmrock á la John Mellencamp, de zanger is - zoals het bijna hoort - beperkt maar effectief en de trein dendert gewoon lekker door. De muziek is voor meer dan alleen countryfreaks de moeite waard. Deze band heeft dan ook zeker meer bekendheid verdiend dan alleen in Australië. Ik kan alleen met geen mogelijkheid bepalen of de hele cd zo leuk is, want wat ik ter beoordeling kreeg was een promo met 5 nummers. Afgaande op deze promo is beluisteren in elk geval zeer de moeite waard. Maar waar ken ik #$%@! dat introotje nou van...?

Ik vind het altijd weer behoorlijk lastig om cd's te bespreken met meerdere artiesten. Het is vaak niet mogelijk het album in zijn geheel te beoordelen omdat er geen duidelijke samenhang is. Dat lijkt op het eerste gezicht ook zo te zijn bij de vierde uitgave van de Give 'Em The Boot serie, uithangbord van Hellcat records. 26 verschillende bandjes brengen allemaal hun eigen muziekjes, variërend van keiharde (street)punk tot easylistening ska/reggae. Toch is de rode draad hier niet zo ver te zoeken als in eerste instantie lijkt. Alle nummertjes zijn namelijk nauw verwant aan de muzieksmaak van platenbaas - en Rancid zanger - Tim Armstrong. Ze vormen, wanneer je ze allemaal tezamen in een blender zou proppen, bij elkaar alle elementen van de gemiddelde Rancid plaat. Het zijn ook niet de minsten trouwens, die zich inspannen voor baas/vriend Armstrong. Voor een luizige zeven euro krijg je fijne nieuwe geluidjes van onder andere the Transplants, the Slackers, Dropkick Murpy's, Rancid en Lars Frederiksen en zijn Bastards in je bezit. Het allerleukste van dit soort schijfjes zijn echter juist de bandjes die nog niet zo bekend zijn. Er is genoeg nieuws te ontdekken en het maakt zeker nieuwsgierig naar enkele aanstaande releases. Een heerlijke gelegenheid voor de ingekakte rawker om in een wip weer een beetje up-to-date te geraken en te weten wat hip en nieuw is.

We kennen d'r allemaal wel een. Artiesten die zonodig met een opengespleten hersenpan op de voorkant van hun eersteling moeten staan. Opengespleten en opgevuld met alle dingen die ze dachten tijdens het maken van de plaat. Ik zie in het geval van Christian Harder rare DNA-structuren, onkruid, blauwe haren, een ster, artistieke pennestreken, bloempjes, radartjes, onbegrijpelijke letters, een munt en toch nog een stukje van de hersenen, bijna onherkenbaar. Dat alles in Bowiaanse glamrockkleurtjes op een witte achtergrond. Christian blijft er zelf ogenschijnlijk heel rustig onder. Ik tijdens het luisteren een stuk minder, want ik raak al meteen enthousiast bij het eerste lied, dat deze Hamburger in zijn moedertaal blijkt te zingen! Daarna verslapt mijn aandacht voor de teksten een beetje, want zijn wanstaltige Duitse accent is nietsverhullend. De muziek, echter, blijft leuk. Niet allemaal even origineel, maar vol opzwepende bassen, electronische experimenten, popperige melodielijnen en verrassende samples. Allemaal bovendien behoorlijk dansbaar. Dat hij bij zijn eerste openbare optreden zonodig in een Hitleroutfit een foto van Britney Spears aan het kruis moest nagelen, vergeet ik dan maar even. Zonder noemenswaardige problemen luister ik Goodbye Monkey Gravity tot het eind, waar me nog een Duits cadeautje staat te wachten. Het verschil met het eerdere Engels is nauwelijks waarneembaar. Haha.

Powermetal, folkmetal, Keltische mythologie en dat uitgevoerd door een stel Grieken. Een vreemde, maar in potentie een ideale combinatie voor een boeiend conceptverhaal zou je zeggen, of beter, daar mag je op hopen. Ik ging er eens even lekker voor zitten. Airged L'Amh, dat simpelweg 'de zilveren arm' betekent, brengt het conceptverhaal in een uur tijd op een wijze waar inderdaad regelmatig de power- en de folkmetal goed naar voren komt. Het verhaal gebaseerd op een eeuwenoude Keltische legende met de tribe van Tuatha de Dannan en 'the silver arm' van koning Nuada. Nooit van die koekenbakker gehoord eerlijk gezegd. Ik vind het overigens wel een beetje vreemd dat een Griekse metalband kiest voor de Keltische mythologie, aangezien de Grieken ook wel wat te bieden hebben qua spannende 'geschiedverhalen', zou je zo denken. Maar goed, dit Griekse vijftal laat een stijl horen die aardig in de buurt komt van een mix van Iron Maiden en Kamelot. Ik zat dus lekker te luisteren in mijn huiskamer, liep eens naar de speakers en checkte de kabels. Het klonk namelijk niet geweldig wat ik hoorde aan geluid. Nee, het lag niet aan mijn speakers. Het lag gewoon aan de productie van de plaat. De nummers an sich zitten eigenlijk best aardig in elkaar, maar de productie is gewoon een beetje te brak en de zanger ook niet echt briljant. Daardoor wordt dit een plaatje van het type 'ene oor in andere oor uit'.

Eén blanco blaadje Als je iets verwacht dat op Red Hot Chili Peppers lijkt dan kom je bedrogen uit. Frommeldefrommel, één nieuw blaadje John Frusciante goes Thom Yorke. Frommeldefrommel, weer één nieuw blaadje Popnieuws: Pink Floyd in nieuwe samenstelling bij elkaar. Frommeldefrommel, nogmaals één nieuw blaadje De 10.000ste release van John Frusciante ligt voor me. Frommeldefrommel, nu nog één keer Na de drugs lijkt John Frusciante nu aan het uitbrengen van nieuwe releases verslaafd Frommeldefrommel, dat valt niet mee, weer één nieuw blaadje. Elektronica en John Frusciante hebben elkaar gevonden in het verrassende A sphere in the heart of silence. De uitgesponnen songs die hij samen met zijn muzikale makker Josh Klinghoffer maakt lijken tot doel te hebben om mij in hogere sfeer te brengen. Drugs zijn taboe. De psychedelische sfeer van een band als Pink Floyd met instrumenten van nu of het meeslepende van Radiohead zijn echter niet taboe. Wat moet er in het hoofd van de inmiddels 33-jarige John Frusciante omgaan? Release na release volgt, en niet de minste. Dit lijkt zijn manier om de rust te vinden. Wat hij nog bij Red Hot Chili Peppers doet is mij werkelijk een raadsel. Dit is zo anders, en zoveel beter. Ik wil John & Josh graag samen op een kleiner podium hun ding zien doen, het publiek in vervoering brengen, en mij tot tranen toe geroerd laten zijn. Voorlopig zal ik het echter met deze cd moeten doen, maar klagen hoor je mij niet.

Jaren geleden, vlak nadat ene Elvis Presley zijn opwachting had gemaakt in de Sun-studio's van Sam Phillips, kwam een andere arme southerner opnames maken. Niet veel later werd deze Johnny Cash de grootste countrymuzikant sinds Hank Williams. Maar The Man In Black maakte, vooral in die tijd, niet alleen country, maar ook rockabilly. Ik heb geen idee of dat een reden is dat het juist Wolverine Records was dat Eddie Spaghetti (u weet wel, van de Supersuckers) vroeg om een tribute voor Johnny Cash samen te stellen. Maar mooi dat Dear Johnny vol staat met de meest heftige rockabilly-uitvoeringen van Johnny Cash-songs. Daarnaast staat er een volkomen logische en natuurlijk klinkende (echt waar!) industrialuitvoering op van "Wanted Man" door de Beverley Killbillies, een tranentrekkende versie van "Peace in the Valley" door Eddie Spaghetti zelf en een ietwat uit de toon vallende cover van "Guess Things Happen That Way" door Dale Watson. De oplettende lezer zit nu al driftig de commentaarbox vol te tikken: geen van de genoemde songs is van Johnny Cash zelf. En dat is nu net het idee achter deze tribute: songs brengen die Johnny Cash groot heeft gemaakt en die ook hem groot hebben gemaakt. Lang niet in alle gevallen is het een gelukte versie geworden, maar alleen al om "Peace in the Valley" zou je deze tribute eens moeten beluisteren.

Het was natuurlijk ook wel te verwachten. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Ook de Oostelijke gebieden van Europa beginnen de bandjes het langzamerhand door te krijgen. Vroeger was alle muziek uit het voormalige Oostblok per definitie een slappe, slecht gespeelde kloon van wat er al jaren beter werd gedaan in het Westen. Dat gaat tegenwoordig niet meer op. Neem nu dit Stereochrist, afkomstig uit Hongarije. Ze doen aan moderne groove-georienteerde metal, ergens in het verlengde van Metallica ten tijde van Load, Crowbar en Pantera, alleen dan wat netter en met bluesier riffs. En dat doen ze helemaal niet zo verkeerd. Natuurlijk hebben we hier niet te maken met de revelatie van het jaar, maar slecht is het gebodene ook weer niet. Het wordt hooguit een tikkeltje saai naar het einde toe, want alles hebben we al eens eerder gehoord, maar in kleine brokjes is Dead River Blues prima te verhapstukken. Als de zanger nu nog een klein beetje werk steekt in het wegwerken van zijn accent en de rest van de band hun arrangementen nog net iets verrassender en pakkender weet te maken dan zouden de heren ook internationaal een rol kunnen gaan spelen. En zo zie je maar weer dat lang niet al het goede uit het Westen hoeft te komen.

100 % originaliteit is na al die eeuwen muziek niet meer haalbaar, maar je kunt het ook overdrijven. Als de opperdespoot bij dit plaatje had gezegd dat het de nieuwe Joe Satriani was, had ik het meteen geloofd en er gedurende het beluisteren niet één keer getwijfeld. Weliswaar gitareert meneer Hernando - een leerling van Joey Tafolla - er een enkele keer een ietsje steviger op los dan Satriani normaal gesproken doet, zijn stijl op deze instrumentale plaat is een volkomen kopie van Satriani's spel op platen als Flying in a blue dream. Op zich is dat knap natuurlijk, maar als je zo verrekte goed kunt spelen zou je er iets meer mee willen doen dan iemand anders imiteren. Afgezien van het hoofdstuk originaliteit staat het allemaal als een huis. Hernando weet de songs de nodige variatie mee te geven - zeker bij instrumentale albums niet altijd even makkelijk - en lijkt weinig moeite te hoeven doen zijn solo's tot een goed einde te brengen. Sterker nog: was het daadwerkelijk een Joe Satriani album geweest, dan nog was ik niet teleurgesteld geweest. Drummer Mike Terrana, die volgens mij de wereld doortrekt van het ene naar het andere project, legt een rotsvaste basis met de verder Spaanse muzikanten en Hernando legt er moeiteloos de ene na de andere virtuoze solo overheen. Het totale gebrek aan originaliteit zal me er dan ook niet van weerhouden deze cd regelmatig in de speler te leggen. Het zou me niet verbazen wanneer we deze Tony Hernando binnenkort in een Amerikaanse band zien opduiken. Het grote werk kan hij aan, dat blijkt wel op deze cd.

Ricocher heeft al flink wat gezien van de wereld. Vele bandjes zullen best jaloers zijn als ze zien dat deze Brabanders al in Mexico (Baja Prog), Frankrijk (Prog Sud) en Engeland (Rotherham Rocks) opgetreden hebben. Kwestie van hard werken, veel optreden, maar ook wel een beetje van de goede muzieksoort maken. En aangezien Ricocher zich muzikaal gezien beweegt tussen bands als IQ, Pendragon en Arena, ofwel traditioneel ingestelde toegankelijke symfo. Dan weet je dat je op deze plekken best aan de bak kunt komen als je er een beetje bovenuit steekt. En dat doet Ricocher dus met Chains, hun derde cd. Eerder brachten ze al Quest for the heartland en Cathedral of emotions uit. Wat gelijk opvalt aan de zeven stukken van Chains, is de heldere produktie van Everons' Oliver Phillipps en Christian Moos. Maar het had van mij wel iets meer dynamiek mogen krijgen. Dan hadden de nummers vast en zeker ook krachtiger klinken. Maar dat zal de liefhebbers van het genre niet zo heel veel uitmaken vrees ik. De songs luisteren namelijk wel aangenaam weg en zijn voor de liefhebbers van wat rustigere symfo afwisselend genoeg om een hele plaat te kunnen boeien. Toch ligt hier dus een probleem voor Ricocher op de loer. Men lijkt zich in de stevigere passages nogal in te houden. Laat de boel eens de boel denk ik dan en verlaat die platgetreden paden. Dat zit er best in. Chains is dus zeker geen slechte cd, maar iets meer vuur en venijn zou het geheel een stuk spannender maken.

Ik ben een lieve jongen. Alleen nu even niet. Ik loop tierend door mijn huis. Ik ben namelijk mijn vulpen kwijt. Vanmiddag had ik haar nog. Nu is ze weg. Foetsie weg, nergens meer terug te vinden. Ik heb mijn hele huis al op de kop gezet. Het is namelijk een hele fijne vulpen, en er zit prachtige groene inkt in. En die wil ik gebruiken. Ik kan hier dus niet tegen. Ik word hier agressief van. Loopt woest te zoeken door het huis. Ik stoot het e.e.a. om. Klatsch! Een glas aan stukken. Ik stoot ook nog mijn knie. Au! Ik ben nu echt chaggie. Wat een klereherrie heb ik eigenlijk opstaan. Wie gaat er nu een orkest geheel overstuurd op plaat uitbrengen? En wie gaat er dan ook nog een jaren '30 -achtig gezang opnemen en dat ook weer hier en daar oversturen? Het lijkt wel een mispersing. En dan ook nog tussendoor lief braaf lopen tokkelen. Jemigdepemig, wat schijnheilig. De man die dit doet is Dave Longstreth alias The Dirty Projectors op zijn cd Slaves' Graves & Ballads. En het ergert me. En niet zo'n klein beetje ook. Oké, ik hou van lieve muziek. Oké, ik hou van mensen met eigen ideeën. Oké, ik hou ook wel van een mopje noise. Dit slaat echter totaal de plank mis. Bah! De cd gaat uit de speler. Kutplaat. Of ligt het aan mij? Begrijp ik het niet? Net als dat van mijn pen. Die ligt misschien ook wel gewoon voor het oprapen. Maar waar?

Toepasselijker op het wereldnieuws had bovenstaande titel en hoesontwerp op dit moment niet kunnen zijn. De grootste natuurramp van de laatste decennia begint langzaam haar contouren aan te geven. Het artwork van deze cd toont een schip in een onstuimige zee: de link met de actualiteit is dus zo gemaakt. We Are All Natural Disasters is echter al eventjes in mijn bezit en staat vol met rustige laptop-folk, akoestische gitaren en digitale drums en bliepjes. Maar het kabbelt aanzienlijk rustiger voort dan een vloedgolf en de teksten zijn meer introspectieve observaties dan groot wereldleed. Soms kabbelt het zelfs iets te kalmpjes door, soms zijn de teksten iets teveel diepgravende hersenspinsels om de luisteraar te kunnen pakken. Dat hoeft echter geen reden te zijn om dit schijfje links te laten liggen. Sterker nog: in deze wereld waar mensen steeds grotere impulsen nodig schijnen te hebben is het juist wel een aanbeveling om een subtiel plaatje in je speler te douwen en eens de tijd te nemen voor een verzameling oprechte ingetogen liedjes. Brian Moss is de naam die schuil gaat achter Hanalei, en hij schreef, speelde en produceerde al deze nummers zelf. Een fraai stukje huisvlijt dus door deze singer-songwriter, met de gebruikelijke liefdesperikelen, ontheemdinggevoelens en utopische verwachtingen. Ik heb derhalve even tijd genomen voor dit plaatje (vandaar deze verlate recensie) en mijn goede voornemen is om dat vaker te gaan doen. Noem het muzikaal onthaasten of ontlopen van de hysterie van het moment. Gewoon even TV uit en cd-speler aan en aandachtig beluisteren dus. Vanuit mijn luie stoel wens ik u daarom een rustig en voorspoedig 2005. En nu optyfen, want ik luister.

Ik schrik wakker. Er valt een envelop door de brievenbus op de grond. Het gebeurt niet vaak, maar ik ben zowaar op de bank in slaap gevallen. Ik heb vreemd gedroomd. Ik stond namelijk op een podium ergens in Londen. Mijn band The Embrooks was de opening van de avond. Na ons zouden nog The Small Faces, The Kinks en The Who op komen treden. Een niet misselijke line-up, dacht ik zo. En wij mochten dus openen met onze beatmuziek. Ik zong en ragde op mijn gitaar. Samen met mijn twee andere bandleden moesten we heel diep gaan, maar uiteindelijk kregen we de zaal met Mods plat. Het publiek had zelfs niet genoeg aan de zaal en begon op het podium te klimmen om te dansen. Wij waren even de sterren van de avond. Na afloop kwamen al die leuke meisjes naar ons toe. Daar doe je het tenslotte voor. Ze kwamen om een handtekening vragen op de cd. Huh? Een cd in de jaren '60? Op dit punt werd ik dus wakker. Ik loop wat duf naar de brievenbus, open de envelop en haal er een cd uit met een sixtieshoes. Yellow Glass Perspections is de titel van de cd. En de bandnaam is The Embrooks. Wie zei ook alweer dat dromen bedrog waren?