Het was qua weer een rare week de afgelopen week. Sneeuw, grauwe luchten, vrieskou, maar af en toe ook zo maar temperaturen ruim boven nul, regen en felle zon. Het hoogtepunt was het moment dat ik dinsdagmiddag terug fietste van het station naar huize Storm. Toen de trein station Zwollywood binnenreed waren de eerste sneeuwvlokken al naar beneden aan het dwarrelen. Terwijl ik het water van mijn zadel klopte begon het harder te sneeuwen. De cd in mijn discman, Red Sparowes' At the Soundless Dawn, was net afgelopen en ik was vergeten op repeat te drukken. Fietsen zonder muziek vind ik maar niets, hier moest eerst wat aan gebeuren. Eenmaal weer opgestapt ging steeds harder en harder sneeuwen. Ik ging ook steeds harder en harder fietsen. Ik verdwaalde bijna op de weg naar huis die ik eigenlijk zou moeten kunnen dromen. Zo hard sneeuwde het. Maar dat bijna verdwalen kwam misschien ook wel door de heren van Red Sparowes. Het was bijna beangstigend om de (post-rock) gitaarpartijen van het eerste nummer "Alone and unaware, the landscape was transformed in front of our eyes" te horen razen tijdens de sneeuwstorm. Deze heren weten verdomd goed hoe je een luisteraar kunt laten ronddolen in muziek. Het is niet raar dat dit gebeurt overigens. Dat doen ze ook best behoorlijk bij de bands waar ze normaal in spelen: ISIS, Neurosis, Halifax Pier. Inderdaad, dit is een supergroep, eng he? Eng goed ook.

Ik verdom het. Ik ben opstandig. Ik weiger om hier zevenentwintig verschillende bandnamen neer te tikken en er ook nog links bij te gaan zetten. Ik doe het niet! Ik zou ook geen ruimte over hebben om nog iets zinnigs te schrijven. Ik zou alleen al aan woorden er iets van zestig kwijt zijn. Ik mag er maar iets van tweehonderd tot tweehonderdenvijftig gebruiken. Ik ben niet gek, geen moderne idioot. Ik ben opstandig. Ik koester de energieke nummers die vooral te vinden zijn in het genre trashbluesrockpunk of hoe het ook mag heten. Ik kende het Duitse Sounds of Subterrania label niet, maar als ik de lijst doorkijk zie ik toch de nodige bekenden voorbij komen. Ik weiger ze echter te noemen. Ik ben immers opstandig. Ik verklap wel dat er veel leuke dingen tussen zitten. Ik ontdek nieuwe bands, ik hoor oudere - ook Nederlandse - helden en helaas ook wel wat meuk die er van mij niet op had gehoeven. Ik zal echter niet zeuren over een cd die in de winkel tussen de vijf en acht Euro kost. Ik vind Leitwerk der modernen Idiomatik een zeer geslaagde verzamelaar met bovendien mooi artwork. Ik adviseer de liefhebber echter om deze te laten liggen. Ik vrees namelijk dat er veel tussen staat dat vraagt om een nadere bestudering. Ik hoor het spaarvarken al knorren.

Een maand geleden ben ik werkloos geworden. Best fijn om vrije tijd te hebben, maar nu heb ik het teveel. Ik besloot dat jobhunten mijn nieuwe dagtaak werd, dus struin ik de godganse dag het internet af en vliegen sollicitatiebrieven de deur uit. Echter, deze week stop ik er even mee, want ik word slordig! Laatst heb ik twee sollicitatiebrieven naar hetzelfde bedrijf gestuurd. Hoogste tijd dus om te relaxen en dat doe ik met de nieuwe cd van Relax. Toen ik twee jaar geleden hun eerste cd: Live @ Panama in handen kreeg deed ik een hupsje van plezier, want Relax bevat alles wat ik leuk vind: Hiphop, jazz, funk, soul en r&b. Ik was erg benieuwd of ze dat kunstje nogmaals konden flikken. Op dat antwoord hoefde ik gelukkig niet lang te wachten, op Lowlands 2004 vielen ze in voor Arrested Development, waar ze een aantal nieuwe nummers speelden en ook die vond ik te gek. Sinds vorige week heb ik hun nieuwe cd, Odeur De Clochard, en ik krijg er weer geen genoeg van. Wat ik zo waardeer aan Relax is dat het een selfmade band is. Ze schrijven, mixen en produceren alles in hun eigen studio. Voor deze cd hebben ze een blik gastartiesten opengetrokken: ex-Defunkt Joe Bowie, idol Boris en Jacqueline van Krezip Zij steken de handen uit de mouwen. Ook maken ze nu meer gebruik van trompetten en saxofoons en dat maakt het geheel zo spannend om naar te luisteren. Ik vind het een Hollands meesterwerkje geworden, maar met een knoepert als hun debuut-cd kon het ook niet uitblijven.

Muziek kan rare dingen met je doen. Dankzij een cd van de Australische groep Subsonic Symphonee (of "SSS") waan ik me al een paar weken lang stiekem een cybergoth. Ik heb zin om met een lakbroek, een technoshirt en fluorescerende hairextensions androgyn te gaan dansen in een vochtige kelder. En het kan me echt geen barst schelen dat dit soort muziek doorgaans verguisd wordt door "echte" goths omdat er zoveel bliepjes inzitten dat het op trance lijkt (Blutengel anyone?), want zo erg is eXtreme eVolution niet. Daar is dit vooral veel te grappig voor. Ik zal wel teveel naar de oude Junkie XL en Babylon Zoo (nee, niet alleen "Spaceman") geluisterd hebben vroeger. En naar Pain's "End of the Line" of de Lords of Acid, want daar lijkt dit op. De kenners hebben wel bij voorbaat gelijk: de muzikale evolutie van SSS is nou niet bepaald extreem, die heeft de diepgang van een dubbeltje. Heb je één nummer gehoord, dan weet je wel hoe de rest van het album klinkt. Hoewel het leuk blijft om te gokken op welk slecht getimed moment de operazangeres nu weer invalt. De samples zijn ook al top: bij de tekst "The sun's about to crash into the earth!!" hoor je een theekopje stukvallen. Met andere woorden, eXtreme eVolution bevat gewoon simpele eurohouse met gitaar, een duister sausje en teksten van het niveau Scooter. Maar een paar tracks ("Images", "Turn back" en "I am") kunnen zelfs mij plezier bezorgen, en dan moet je als recenserende nepgoth niet zeuren. Heerlijk, zo'n band in dit genre die je niet serieus hoeft te nemen. Gewoon dansen met die hap! Prettig op de fiets, lekker als achtergrondherrie bij het werk. Als er nog optredens komen, neem ik m'n badeendje en m'n toeter ook mee.

Wanneer slaat de drang tot vernieuwing over in irritant afwijkend gedrag? Het is een vraag die ik mijzelf meerder malen heb gesteld tijdens het beluisteren van The Mars Volta's jongste boreling. Op Frances The Mute wordt weer een gooi gedaan naar de pretentieprijs van dit jaar. Ook dit keer hebben we te maken met een conceptalbum (weer helemaal terug van weggeweest trouwens), verhalend over een geadopteerd kindeke dat zijn moeder zoekt. De mythe zegt dat dit ontleend is aan een dagboek dat is gevonden door de aan een overdosis overleden gitarist Jeremy Ward, in de achterbak van een auto. Een mooi verhaal dus weer, dat moet ik ze meegeven. De dood van Ward is daarnaast de rode lijn op een album dat op dezelfde leest is geschoeid als we inmiddels van Cedric Bixler en Omar Rodriguez gewend zijn. Opwindende refreintjes die ingepakt worden met een overdaad aan freaky experimenten en chaotische ritmes. Was dit trucje op het debuut nog genoeg om mij te vervoeren en te verbazen, tegenwoordig stuit het mij enkel tegen de borst. Waarom toch maar vijf nummers en deze dan opdelen in vier subliedjes? Waarom tergend saaie experimenten die thuishoren in de oefenstudio? Het zal wel een Groot Plan zijn maar ik vind het ronduit ergerlijk hoe zeer er om de hete brij wordt heen gedraaid. Het geheel begint steeds meer naar een slinkse publiciteitsstunt te neigen dan dat sprake is van echte passie. The Mars Volta wil de Dan Brown van de popmuziek zijn, door middel van populair-wetenschappelijke verwijzingen naar de mythologie en de bijbel moet het publiek geïmponeerd worden. Het heeft ze tot nog toe nog niet de verkoopcijfers van de Da Vinci Code opgeleverd en het zou mij ten zeerste verbazen als dit ooit gebeurt. Ze zijn er nu al een keer mee weggekomen maar ik trap er geen tweede keer in, afwijken alleen is niet genoeg om goede muziek te maken.

Het had niet veel gescheeld of ik was nu aan de heroïne. Verantwoordelijk hiervoor waren mijn Lowlands vrienden: VV (aka Alison Mosshart) en Hotel (aka Jamie Hince). Tezamen vormen zij The Kills. Op Lowlands 2003 gaven de garagerockers in de Higher Ground -tent zo'n smerig rock 'n'roll optreden dat ik zou zweren dat ze zwaar aan de dope waren. Het had op mij een aanzuigende werking. Het was maar goed dat er geen kraampjes met heavy dopemeuk op het terrein stonden. Ik kon mijn behoefte dus niet bevredigen. Het liep af met de welbekende sisser. Thuisgekomen dacht ik dit gevoel nog even het verslavende gevoel op te kunnen roepen door het kopen van hun debuutplaat Keep On Your Mean Side. Het was alleen minder dan het optreden. De plaat stond al snel te verstoffen in de kast en de behoefte aan heroïne was weg. En nu is er dan een tweede plaat No Wow. Het voor mij legendarische optreden wordt niet geëvenaard, maar de liedjes komen hier door een betere productie meer tot hun recht dan op de voorganger. The Velvet Underground, Patti Smith, P.J. Harvey en The Stooges zijn niet ongemerkt voorbijgegaan, maar op een markt waar The White Stripes succes boekt moet toch plaats voor VV en Hotel zijn. Het kan allemaal nog smeriger, maar het kon wel eens verstandig zijn om dit alleen live te laten zien. Voor je het weet zitten je fans aan de dope en kopen ze je plaat niet meer. Elk nadeel heeft zo zijn voordeel.

Eigenlijk staat er in de toch goed gevulde kast in Huize Storm maar één all female bandplaat. Dat is de vorige plaat van The Donnas. The Donnas zijn koel namelijk. Natuurlijk zijn er wel meer vrouwenplaten, maar die zijn vooral van het vrouwelijke singer/songwriter soort en bij grote uitzonderling een zangeres achter de microfoon in een rockband. Voor de rest is het één grote mannenaangelegenheid. Er wordt regelmatig samen gedronken en gejamd en The Donnas proberen dan altijd stoer mee te doen. Makkelijk hebben ze het daar niet bij. Maar hey, die meisjes zijn ook nog maar net de twintig gepasseerd. Hoe kunnen die het nu opnemen tegen mannen met soms een carrière die langer is dan zij oud zijn. De vier Donnas krijgen vanaf morgen bijval van de vier indierock chicks van The Sharp Ease. En daar kunnen ze zich op verheugen. The Sharp Ease rockt op Going Modern namelijk knap en puntig door. Op het punkige af zelfs. Dat de zang van Paloma Parfrey doet vermoeden dat ze de Amerikaanse reincarnatie van Nina Hagen is, helpt daar goed bij. Al kan dat nog niet want Hagen lijkt vooralsnog onsterfelijk, maar u begrijpt wel wat ik bedoel. Het verbaast me niets dat de dames toerden met The B-52's, Peaches en The Von Bondies. Aan de ene kant hebben ze het springerige en melodieuze van the B-52's, ruikt het naar het dansbare van Peaches en heeft het de rauwe rafels van The Von Bondies. Geschikt voor dansvloer, maar live nog leuker denk ik. De heren in de kast kunnen hun borst nat maken.

The riddle, the rebel. Linkin Park-fans opgelet. Er was een tijd dat ik op de dansvloer stond te stuiteren op Fatboy Slim en Eboman. De DJ moet toen ook Head First gedraaid hebben, want de eerste twee albums van de groep uit Hengelo bevatten net zulke fijne agressieve bigbeat, acid en drum'n'bass. Echte jongensmuziek was dat, destijds. De meiden hadden hooguit iets op met Red Snapper. Tja, daar zat een zangeres in. Jaren later kwam de clip bij "Why Not?" veel langs op The Box en leerde ik de naam Head First kennen. Dat nummer bevatte wel al meer gitaar dan ik gewend was. Vorig jaar vond ik de albums To Da Bone en BrightShinyBeats zomaar in een uitverkoopbak. Ik kon mijn geluk niet op. Wat een schandaal eigenlijk, dat zulke heftige muziek van eigen bodem zo matig verkoopt. En wat hoorde ik laatst op Kink FM? Head First bestaat nog steeds anno 2005. Ze hebben een nieuw album, het heet XDoubleMinus en het ligt niet in de winkels. Je moet het in mp3-formaat helemaal van hun site downloaden! Kost niks. Wow! Je mag zelfs het hoesje zelf printen. Dan heb je als band direct mijn sympathie. En ook de muziek is het checken waard. De Osdorp Posse zou een moord doen om op deze muziek te mogen rappen. De vette acid is vooral nog te horen op "Full Mooner", op de rest van het album is die ingewisseld voor nu metal-achtige gitaarriffs en raps. Ook goed. De mooie synths zijn er wel nog, en veel songs klinken Pitchshifter-achtig opgefokt. De riff van "Take A Bow" is zelfs explosief. Alleen "Overrated" (met zangeres!) en "Walk Slowly" bieden even rust. Dit zou ik wel eens live willen zien. Maar, oordeel vooral zelf!

Na twee beurten Boardscript was de lol er eigenlijk al af. Ik legde tweemaal een woord van zes letters. In het verlengde van elkaar. En pakte de driemaal woordwaarde en letterwaarde. De voorsprong was onoverbrugbaar en mevrouw Storm en vriendin zaten er een beetje uit het veld geslagen bij. In de cd-speler maakte de nieuwe cd van Remmelt, Muus en Femke, The Long Way Round, rustig zijn rondjes. Ik genoot stiekem dubbelop. Van het feit dat deze Hagenezen eindelijk weer een nieuwe cd afgeleverd hadden en natuurlijk van mijn aanstaande glorieuze overwinning. Opeens - Ik denk dat het tijdens "Gone" was - sprak vriendin "Is dit Neil Young, of zo". Ik keek haar een beetje wantrouwend aan. "Nee", zei ik en schudde mijn hoofd. "Dan vind ik het niet goed", zei ze vervolgens en begon ze te raaskallen over dat dit dan weinig toevoegt aan de Nederlandse cultuur en daarom nooit wat zou worden. Goed, ze had, net terug uit New York, dan misschien een jetlag, maar dit sloeg nergens op. Ik zei haar dat Remmelt, Muus en Femke af en toe inderdaad erg sterk aan (Crosby, Stills, Nash &) Young denken. Maar dat is toch geen schande. Verdorie, de plaat staat vol mooie harmonieën. Femke zingt solo als een engel en schreef voor het eerst ook liedjes voor de plaat (waaronder het wonderschone "You") en er staat gewoon niet één slecht liedje op The Long Way Round. Ik was vijf seconden stil, staarde haar aan en zei: "Noem dan iets dat wel wat toevoegt aan de Nederlandse popcultuur?", beet ik haar toe. Natuurlijk wist ze niet met wat zinnigs op de proppen te komen. Dat ik vervolgens nog een paar geweldige woorden legde en het potje Boardscript met nog meer overmacht won was niet meer dan logisch.

Het Archief begon erover. En hij was enthousiast. Dat is hij niet zo vaak over nieuwe muziek. Toen vervolgens ook de Opperdespoot mij in de oren toeterde dat Log een puik bandje was, was mijn nieuwsgierigheid gewekt. Want zo vaak zijn Het Archief en De Despoot het niet eens over muziek. En ze hadden gelijk. Everytime when a bell rings, an angels gets his wings was een briljante plaat. Minimal emo speelden ze. Op een indrukwekkende wijze. Opvolger The Raging Sun kon beide heren dan weer niet bekoren. En hoewel File Under toen al bestond, heeft u daarvan de recensie nooit gelezen. Ik kreeg'm niet geschreven. De plaat was veel zwaarder dan Everytime... en had last van effectbejag. En of die plaat nu goed was? Ik weet het eigenlijk nog steeds niet. Maar ondertussen kwam wel al A Sunset Panorama binnen, het nieuwste werkje van Logh, inmiddels met h. Want er bestond nog een Log ergens. Voor A Sunset Panorama besloten de heren het eens radicaal anders aan te pakken. Ze sloten zich een half jaar op in de oefenruimte, waar ze nummers schreven. Ze doken vervolgens de studio in en knalden de plaat in tien uur op de band, inclusief lunchpauze. Die opnames zijn ook weer opgenomen, maar dan op video en die wordt bijgeleverd op DVD, inclusief dolby 5.1 surround mix. Het resultaat? Goed! De heren zien het licht weer en weten wederom gebruik te maken van de stilte. Het is nog niet van het niveau van het debuut, maar toch, het is alleszins verdienstelijk. Wat zeg ik? Tot nader order jaarlijstjesvoer!

'You look real pretty with that gun in your mouth'. Duidelijker kan ik bijna niet maken hoe The Provenance klinkt. Iemand nog een kopje thee met een koekje? Dat praat wat meer ontspannen dan zo'n loden pijp in je mond. Nu the Gathering met zwangerschapsverlof is, Alice in Chains met permanent verlof en Paradise Lost bijna met pensioen gaat is er eigenlijk best plek in de herberg voor The Provenance. Deze Zweden timmeren al een jaar of vijf aan de weg, maar ik had ze nog niet opgemerkt. Dat komt vast door de stabiele thuissituatie. Anders had ik The Provenance vast al lang ontdekt. Want ze hebben een boel goeds in zich. Zangeres Elma Hellström klinkt bijna eng Van-Giersbergeriaans. Met dezelfde ijzige onderkoelde klank in haar stem die tegelijk ontroert en afstoot. Duidelijke The Provenance sterkste troef. Dat is de andere zanger, Tobias Martinsson, wat minder. Hij hangt ergens tussen Martin Holmes en Layne Stanley in, maar mist de kracht van Holmes en het maniakale van Stanley. Als aanvulling op Hellström voldoet hij echter prima. Qua dreiging tot permanente zelfdestructie in de muziek komt the Provenance als geheel op How Would You Like To Be Spat At dichter in de buurt bij de bands van de bovengenoemde heren. Ook hier wordt (gelukkig?) een vleugje etherische olie van The Gathering toegevoegd waardoor je als luisteraar net niet de neiging hebt om de eerste zin van dit stukje eens bij je betere helft te gaan verifiëren.

Een keer in mijn leven sloot ik een lening af omdat ik heel erg graag iets wilde. Ik ging met een zak vol geld naar Londen en het is nog steeds op. De leningen die je ongegeneerd uit kunt geven aan dingen die er voor jou toe doen en waar je bovendien later geen spijt van hebt, zijn de beste. Tara Angell zal er ook geen spijt van hebben dat ze op een goede dag naar de bank is gegaan en er met een zak vol geld uitkwam. Die zak is rechtstreeks naar de studio gegaan, waar ze haar eerste plaat opnam. Kort daarvoor speelde ze enkel in de cafés waar ze werkte, danwel via via - zo gaat dat in de horeca, ook in New York - terecht kon. Ik vind het een prachtig verhaal, en het lijkt of het doorwerkt in het album, Come Down. Het is leven op de rand van idealen: op naar de top of richting afgrond. De stem van Tara Angell leent zich hiervoor. Een stoere rokerige caféstem die kan optreden in de gedaante van een mythische serene Sirene. Het is knap dat Tara Angell deze kan afwisselen. Het album is eerlijk ("I am untrue"), zo nu en dan wat donker ("The world will match your pain"), soms grappig - 'I'm sure it's hard to be a man', zingt ze ergens - en verhaalt met name over de liefde. Een promotiepraatje rept van dark gothic Americana, maar wat mij betreft laten we Come Down buiten geforceerde hokjes. Dat de cd zich dubbel en dwars moge terugbetalen. Dan is de lening afgelost en mag één ideaal als nagestreefd beschouwd worden.

Dit weekend verschijnt op File Under een interview met Tara Angell

"Plof", zucht de deurmat en bezwijkt onder de bubbeltjesenveloppen. Ik hoor nog net de postbode vloeken. Hij heeft het er maar zwaar mee met zo'n muzieksite in zijn ronde. Net zo zeldzaam zijn vioolspelende zangers. Dat typte ik. En in de bovenste enveloppe blijkt al: vioolspelende zangers zijn niet zo uniek als ik dacht. Dis heeft namelijk ook een vioolspelende zanger. Een hele andere ook dan Andrew Bird. Ben Mathot (viool én zang) en zijn broertje Daniël (gitaar) maken namelijk progressieve symfonische metal met hun bandje Dis. Met een karakteristiek vioolgeluid voegen ze er zelf nog aan toe in de bio bij Escape To Reality. Geen woord van gelogen kan ik u verzekeren. Het was al weer een tijdje terug dat ik zo'n goede eigen beheer metalplaat hoorde. De parallel trekken met Textures gaat net iets te ver, maar Dis blijft er niet zo heel ver bij uit de buurt. Daar zal zowel de zang als grunt van Mathot nog wel een beetje voor moeten groeien én er net wat meer budget moeten zijn voor de opnames. Laat Steven Wilson, die ook stijlgenoten Opeth van een perfecte sound voorzag, achter de knoppen plaats nemen bij een volgend album, dan kun je er vergif op nemen dat dat bij voorbaat een klassieker is. Zeker gezien de gemiddelde leeftijd van de heren van Dis, krap twintig, kan het alleen maar nog beter worden. En nu ben ik er eigenlijk al een beetje beduusd door. Kun je nagaan hoe goed Dis nu al is.

Mijn vrouw zegt dat ik me niet continu hoeft te verontschuldigen. Collega's, vrienden en vage kenissen ook. Want wat is het geval: al sinds dag één dat ik Where Circles Begin van Monta in mijn bezit heb, loop ik te pas en te onpas "I'm Sorry" te zingen. Prachtig nummer en terechte single van dit album. Het type nummer met een simpel refreintje dat zich op een warm comfortabel plekje in je brein nestelt en er voorlopig niet meer weg te branden is. Het is dan ook meteen het prijsnummer van het album waarop we ook een fijne ontklede cover van Depeche Mode's "In Your Room" tegenkomen. Mede door zijn oprechte, melancholische stem en de regelmatig opduikende theremin weet Tobias Kuhn, de naam achter deze éénmansformatie, mijn aandacht het gehele album vast te houden. Een knappe prestatie als je bedenkt dat ieder nummer smaakvol maar vrij sober gearrangeerd in midtempo voorbij kabbelt. Het lukt Tobias, tevens zanger en songschrijver van de Duitse indiepoprockers Miles, echter maar net hoor. Want soms mis ik een beetje de onderhuidse spanning en experimenteerdrift die ik bijvoorbeeld bij zijn landgenoten van The Notwist wel tegenkom. Regelmatig doet Monta mij ook denken aan de muziek op Ideal Crash van dEUS, maar dan zonder die onrust die langzaam tot ontlading komt. Het is kortom een klein beetje aan de veilige kant. Tsja Tobias, I'm Sorry...

Omdat de volgepakte menigte voor de mainstage er niet echt aantrekkelijk uitziet blijf ik na het interview met Bettie Serveert een beetje in de coulissen hangen om van daaruit het staartje van het optreden van Jasper Steverlinck te zien. Weer terug in de backstage chaos voor het interview met Le Peuple de l'Herbe vinden we onder een stapel tassen en snoeren zowaar een tafeltje en met wat bijeengesprokkelde stoelen - we handelen nog immer onder de noemer 'improvisatie' - verschijnt er zowaar iets als een interviewgelegenheid. Het voltallige 'volk van het kruid' doet haar naam meteen eer aan: in een vloed van Franse volzinnen worden de zegeningen van Nederland geprezen en links en rechts van me verschijnen grote zakken wiet en parafernalia: ze hebben er zin in vanavond.

Vlak voor mijn welverdiende winter-zon-vakantie valt er weer een schijfje op de deurmat. Shit. Wat zal ik doen? Luisteren betekent automatisch: stukkie schrijven. Ik negeer de deurmat met haar cd dus maar en ga verder met inpakken. Zonnebril, korte broek, tandenborstel, u kent het wel. Wanneer de tas dicht gepropt is blijft alleen de vraag over welke fijne rockplaat ik nog mee ga nemen voor de vliegreis. Twee keer mijn CD kast nagelopen maar het levert weinig op. De deurmat kijkt mij vragend aan. Verdulleme. Ik gris de CD uit de verpakking en ros het in mijn CD speler. Waldorf. Rare naam. Maar het Kinky Star labellogo neemt mijn twijfels weg en ik druk op play. Goh, dit luistert lekker weg. Rocknummers zoals Queens of the Stone Age en Masters of Reality. Soms lijkt het bijna of Chris Goss zelf zingt. Toegegeven, erg origineel klinkt het derhalve niet, maar goed is het wel. Waar bijvoorbeeld de Belgische collega's van Hulk helemaal naar de mannen van deze "desert" zijn vertrokken voor hun langspeler-opnames, hebben de heren van Waldorf gewoon hun ding gedaan in het thuisland, dicht bij moeder de vrouw en de broodnodige pilskes. Het resultaat mag er zijn. Sterker nog, ik heb na twee draaibeurten besloten dit plaatje maar mee te nemen op vakantie. De nieuwe Queens of the Stone Age-plaat moet dus nog maar even wachten, want de Kanarische eilanden gaan eerst kennismaken met Waldorf. Nu alleen nog snel die verdraaide recensie schrijven.

Neil Michael Hagerty kennen we vooral als voorman van het ter ziele gegane Royal Trux. U weet wel, dat vileine en vunzige broertje van de Jon Spencer Blues Explosion, dat nog meer grotestadsvuil in zijn muziek stopte en zich nog minder gelegen liet liggen aan de structuren en stilzwijgende regels van blues en rock. Na een stapeltje soloprojecten - onder andere als Neil Michael Hagerty & Howling Hex - lijkt The Howling Hex de naam voor zijn nieuwe band te zijn. En hij gaat op All-Night Fox verder waar hij mee bezig was: het aan de kant schuiven van min of meer vastliggende wetten en structuren zonder de geest van blues en rock kwijt te raken. Of het nu een poging is om een kroegstamper te maken, zich te wagen aan een soort sixties freakbeat of de blues binnenste buiten te keren, de basis blijft vet en vunzig groovende bluesrock. Daar overheen kronkelen zich gitaarlicks die doen alsof ze niet bij de songs horen, maar zich ondertussen vastzetten in je hoofd. The Howling Hex klinkt niet zo allesverplettend vet als Royal Trux, maar maakt wel indruk. En Captain Beefheart knikt instemmend mee.

Over het algemeen vind ik Nederlandstalige (pop)muziek vervelend. Sommige teksten klinken in het Nederlands zo suf, terwijl ze in het Engels wel te pruimen zijn. Bepaalde artiesten doen het er ook om. Hoe meer geneuzel hoe meer liefhebbers. Ik vind niet alles stom, hoor. Ik vind Blof leuk, maar Acda & de Munnik vind ik een kwelling en aan Volumia vind ik echt te erg en over Marco B zal ik maar niks zeggen. Piepschuim is mijn nieuwe huiswerk en vol verwachting klopt mijn hart. De cd heet Ergernis en dat klinkt veelbelovend. En jawel - je zult het altijd zien - ik vermaak me kostelijk, zelfs wanneer er tweestemmig gezongen wordt! De teksten zijn erg grappig. Het is geen cabaret wat A & M trachten te doen, maar geestige verhaaltjes. Waar je naar wil blijven luisteren om te weten hoe het afloopt. De zanger irriteert me niet en ik vind het gezellig dat ze met veel verschillende instrumenten aan het knutselen zijn. Ik speel zelf geen instrument, dus ik ben snel onder de indruk wanneer mensen van alles oppakken en er een zuivere toon uit weten te knallen. Verwacht overigens geen heftige gitaarmomenten en hard geschreeuw van Piepschuim. Mij doet het hier en daar aan Krang denken, die heb ik vaak live gezien en daar was niks mis mee. Ik ben benieuwd hoe Piepschuim het er live vanaf brengt. Ik denk dat het dolle pret is.

Bij de naam Little Barrie denk ik vooral aan de mascotte van een Britse symfoband. Daarmee kun je bijna niet verder van de muziek van deze band zitten. Little Barrie is namelijk een band die rootsy muziek speelt, vergelijkbaar met het toch zeer Amerikaanse G. Love & Special Sauce. Wel komen er wat meer stevige gitaren aan te pas, waardoor ook referenties aan Supergrass en Black Crowes opduiken. De meeste nummers zijn een soort shuffles, zodat het geheel al direct ontspannen en speels klinkt. Producer Edwyn Collins heeft het geluid heel erg eenvoudig en rauw gehouden, waarmee de songs zelf alleen maar beter uit de verf komen. En dat is precies zoals het hoort bij deze band. Ongedwongen gitaarpop, met een lekker ouderwets klinkend geluidje, met een zangstem met een rauw randje en lekkere, soms bijna gospelachtig aandoende koortjes erachter. Is het daar-valt-niemand-zich-een-buil-aan-muziek? Misschien wel, maar dan wel omdat de muziek swingt zoals oude rhythm and blues dat doet. Op hun website noemen ze Elvis Presley, Marc Bolan, Captain Beefheart, James Brown en Bootsy Collins. Óf je hebt dan een hele slimme marketingman, óf je weet waar Abraham de mosterd haalt. Bij dit Britse drietal is dat gelukkig het laatste. Het swingt, het rammelt, hier en daar giert het, en het vermaakt steeds. Enorm zelfs.

Het blijft fascinerend om te merken op hoeveel verschillende manieren woede zich laat kanaliseren. Zijn normaal gesproken de hardcore en metal de meest logische uitlaatkleppen voor kwade meneren, Sage Francis heeft de moderne hip-hop gekozen als vehikel. Op zijn tweede officiele album - A Healthy Distrust - wijkt hij wederom af van de geijkte paden die dit muziekgenre zo kenmerken. Niet alleen is hij een keurige whiteboy, zijn muziek bevat ook geen stoere praat over bitches, nigga's, ghetto's of AK-47's maar diepe politieke boodschappen die de luisteraar meer dan eens aan het denken (moeten) zetten. Eigenlijk is Sage eerder een originele punker met een afwijkende muzieksmaak. Zijn teksten zijn poetisch van aard en worden met zoveel overtuiging en agressie gebracht dat ik bij de eerste luisterbeurt totaal overrompeld werd. Wat kan deze man fel uit de hoek komen! De Boodschap wordt met zoveel passie en kracht de boxen uitgeslingerd dat de woorden soms een beetje ondergesneeuwd raken. Nu is dat op zich niet zo'n probleem, aangezien Europeanen zich in het algemeen waarschijnlijk iets minder aangesproken zullen voelen door Sage's politieke stellingname. Muzikaal valt er gelukkig meer dan genoeg te smullen. De raps herinneren aan Rage Against the Machine in haar beste dagen, terwijl de beats origineel zijn en een opzwepende flow hebben. Een bijzonder album dat aanzet tot zowel denken als dansen.

Carnaval is gelukkig voorbij. Al dat gehos, gebrul en bierzuipen is voor een verfijnde wijnliefhebber als ik een gruwel. Eindelijk is de gelegaliseerde kinderporno (dansmariekes) weer afgelopen, zijn de blaaskapellen tot binnenshuis oefenen veroordeeld en zijn de Raden van Elf ontbonden. Je draait je om en wat denk je? Staan de Volgende Elf voor je deur! De schrik is gelukkig snel voorbij, want deze elf - het zijn er eigenlijk vijf hoor, sssssst! - hebben niets met blaaskapellen te maken. Integendeel, deze Dordtse band heeft met Seven Day Insomnia een lekkere gitaarplaat afgeleverd. Ooit begonnen als nu-metalband hebben ze inmiddels het blikveld danig verbreed. Het goede punt van nu-metalbands, strakke gitaar- en drumpartijen, hebben ze behouden terwijl ze de beperkingen van de nu-metal resoluut aan de kant hebben gegooid. Het resultaat is een gevarieerde rockplaat, waarin van alternatieve rock tot stevige metal te horen is, die hier en daar doet denken aan Foo Fighters. Typerend is dat ze niet terugschrikken voor een rustig intermezzo met piano en cello(!). Gitaarpopliefhebbers, nu-metalfans, rockliefhebbers, allemaal vinden ze hier wel hun aanknopingspunten, zonder dat het ook maar één moment een allegaartje van stijlen wordt. Veertien nummers lang weten ze een hoog niveau vast te houden en dat is razend knap. Dat deze band de cd in eigen beheer uitbrengt zegt veel over de belabberde situatie voor Nederlandse bands. En dat Next Eleven het ook zonder maatschappij wel afkan...

Overal in mijn huis slingeren lijstjes rond. Tussen stapels oude jaargangen Oor. Nauwelijks leesbare vervaagde potloodkriebels in vergeelde schriftjes. Een achter de CD-kast gevallen post-it waarvan de plakrand is verworden tot een vieze streep stof. Jaarlijstjes. Lijstjes met mooie liedjes. Gedroomde compilaties. En natuurlijk de lijstjes met artiesten die ik eens nodig moest gaan beluisteren. Ik weet zeker dat ergens daartussen een haastig geschreven Wddng Prsnt moet staan. De naam The Wedding Present dook steeds weer op in referenties van indie gitaarbandjes die ik wel kon waarderen. Ik noem een Johan. En wijlen John Peel was ook behoorlijk gecharmeerd van het songschrijvers-talent van zanger/gitarist David Gedge. Op de radiogolven van mijn gedachten had ik hun muziek reeds gehoord. Het zal 1997 zijn geweest toen deze band uit mijn gezichtsveld verdween. Ik was er nooit aan toe gekomen om ze echt te beluisteren en Wddng Prsnt verhuisde naar het stoffige archief van mijn hersenen. Achteraf blijkt meneer Gedge verder te zijn gegaan met zijn toenmalige levenspartner Sally Murrell onder de naam Cinerama. In 2002 gingen ze uit elkaar. En nu is daar ineens een comeback plaat. En verdomme, laat die plaat nu precies klinken zoals ik altijd al gedacht had! Gedreven gespeelde bitterzoete gitaarpopsongs van het beste soort zoals ik die bijvoorbeeld ook ken van Death Cab For Cutie. Zo nu en dan sfeervol ondersteund door een orkestje uit een doosje. Precies mijn ding. En nu zou het zomaar eens kunnen dat The Wedding Present verhuist van de eerdergenoemde luisterlijst naar mijn jaarlijstje.

Het zou een no budget trip worden, dus veel plaats voor dure hotels was er niet. Nu hoeft dat voor mij ook niet. (Redelijk) schoon vind ik al voldoende. Maar een enkele keer eindigden we wel eens in een hotelletje waar zelfs een TV stond. En dan was het 's avonds zappen naar MTV India. Of naar een willekeurige zender waar een Bollywood film uitgezonden werd. Zo'n film is altijd heerlijk zoet, kuis en voorspelbaar. En er komen op zijn minst een aantal überkitsch liedjes in voor. Mijn toenmalige lief vond dat dermate geinig dat ze er nog een willekeurige compilatie kocht. Ene Pascal Hení, een tot nu toe volstrekt onbekende Fransman, kwam op soortgelijke wijze in aanraking met het fenomeen Bollywood hits. En besloot, onder de naam Pascal van Bollywood, een aantal kneiters uit de Bollywood filmgeschiedenis her op te nemen, in samenwerking met het Bollywood Film Orchestra van Laxmikant Pyarela , een legende in de Bollywood scene. En Pascal doet dat best geinig. Want ik zie willekeurige filmscènes voor me langs trekken terwijl ik luister. Hij vergrijpt zich ondertussen ook nog even aan "La Vie en Rose" en dat had nu net weer niet gehoeven. Maar uiteindelijk is het toch allemaal net niet. Een paar nummers in zo'n film is wel te trekken, maar een hele cd? Bovendien mist het een stukje authenticiteit. Het lijkt op een eend, het klinkt als een eend, maar het is geen (Indische) eend. Die goedkope krakende cd van mijn toenmalige lief was een stuk beter te trekken.

Ooit had ik een vriendinnetje dat helemaal natuurmaf was. Ikzelf mocht en mag ook graag draven door de natuur, maar ik vind dat je het ook kunt overdrijven. Toen we een keer naar de Oostvaardersplassen gingen sloegen zij en de andere vogelspotter in het gezelschap helemaal op tilt: We zagen een Rosse Stekelstaarteend! Ikzelf dacht. "Leuk hoor zo´n speciaal geval, maar ik geniet net zoveel alle vogels an sich." Maar het was volgens hen een uniek iets en er werd nog lang over nagesproken. Net zo zeldzaam zijn vioolspelende zangers. Ik zag er nog nooit één in levende lijve in ieder geval. En op plaat hoorde ik er ook nog niet veel. Totdat ik van Andrew Bird hoorde en zijn vorige album Weather Systems. Een album dat fijn liet horen hoe poppy folk kan zijn of hoe poppy folk. Strijkers zijn uitermate geschikt om liedjes echt af te maken in allebei de betekenissen van het woord. Lambchop's laatste twee waren een voorbeeld hoe je in eerste instantie best mooie liedjes kunt af maken tot een laffe gladde brij. Bird, beetje stijlgenoot van Lambchop, trapt gelukkig wederom nergens in deze val op The Mysterious Production of Eggs. De violen, door hem zelf bespeeld natuurlijk, zijn echt een geweldige aanvulling op zijn liedjes. Qua zang zwerft deze vogel tussen Rufus Wainwright, Jeff Buckley en Beck. En muzikaal eigenlijk ook wel. Veertien mooie eitjes legt deze vogel waarvan het me verder worst zal zijn dat'ie misschien wel uniek is in zijn soort. Het gaat om het geheel. En dat is mooi.

"Die jongen schrijft vooral stukjes over electro-achtige dance en redelijk bekende bandjes, en ik mag zeker al het vage werk doen? Ik zal het hem eens wat moeilijker maken...", moet Storm gedacht hebben, en hij bezorgde me de derde release van de Electrohoeren. Met electro heeft dat namelijk helemaal geen bal te maken. Het zijn een Hongaar en twee Japanners, ze wonen in New York en ze maken noise. Of krautgroove. Of obscure herrie, wat je wilt. Ken je het geluid van twee modems die zich met elkaar willen verbinden? Nou, zo klinkt de elektrische gitaar dit hele album lang. Ik heb zelden zoiets gehoord. Knap? Knap irritant, ja. Geen songstructuren. Veel songs klinken hetzelfde. De bassist speelt wat vunzige funkbodem, er wordt lang erop losgejamd en geneuzeld en dat is het dan. De teksten zijn onverstaanbaar, op "Starsoul" komt nog een valse piano langs en zelfs die voegt niks toe. Is er dan niets positiefs te noemen? Is dit een test ofzo? Je verwacht van een stukjesschrijver dat hij zich goed verdiept in het genre. Dus ga ik op zoek. De bio bevat schreeuwende referenties naar zogenaamd vergelijkbare bands. Can en Ciccone Youth (wie?) zijn duidelijk teveel eer. Ik ga op zoek naar de namen die ik niet ken en na wat zoekwerk luister ik dan naar Lightning Bolt (tenminste nog dansbaar en agressief), Black Dice (tenminste nog grappig onnavolgbaar) en Deerhoof (tenminste nog met liedjes). Daarbij vergeleken falen de Electroputas jammerlijk. Vergeet dus snel deze cd en wees blij dat ze al helemaal niet op Pinkpop geprogrammeerd staan...

Het was knap laat geworden, afgelopen zaterdagavond. Zeker voor twee jonge ouders met kinderen die tegelijk met de zon opstaan. Licht katreus bleef ik in bed liggen, mijn betere helft had het kortste strootje getrokken voor deze zondag. Om 12:00 uur deden we wisselden we van de wacht. Zij mocht het bed even weer opzoeken en ik liet me op de bank ploffen met een dubbele espresso. De TV moest ook uit, vond ik. Een muziekje kon nog net. En geen Schni Schna Schnappi kleine krokodillen rommel. Nee, gewoon een rustig muziekje. Dat leek me wel verstandig. Dat is immers ook de beste remedie tegen een kater. Gewoon beginnen waar je de avond mee geëindigd was. Tijdens het nippen aan één van de classic malts en het praten over mogelijke nieuwe huisvesting van de familie Storm deed Lauren Agnelli's Love Always Follows Me het ook best goed, dus waarom nu ook niet. En het hielp. Een beetje. Deze dame die in de jaren 70 nogal prominent aanwezig schijnt geweest te zijn in CBGB's gooit het hier over een hele andere boeg. Ingetogen Bacherachiaanse liedjes met een vleugje jazz. De naam Norah Jones zou ik kunnen laten vallen, maar dan wat minder zoet. Agnelli klinkt als een vrouw met een heftig leven achter de rug. Maar weer lang niet zo getekend als Marianne Faithfull. Zij zou ook nooit met de verrassende triphopperige afsluiter "Technicolor Shadows" afsluiten.

Bij sollicitatiegesprekken word ik geacht strak in het pak te verschijnen. Nou ja, behalve die ene keer dat er een foute yup met grasgroen overhemd en glimmend helblauwe das onder een veel te modern brilletje voor me zat. Bij binnenkomst was de sollicitatie al verkeken. Maar toch: de verpakking doet heel wat. Uiteindelijk is het echter de kunst die eerste indruk met vaardigheden te onderbouwen. En daar wringt het bij Sanity: de bio is perfect, de website prachtig, de cd-dvd-box met hun live-optreden verzorgd, helaas ten koste van waar het om draait: de muziek. Deze vijfmans symfoband lijkt de instrumentale vaardigheden best te hebben, maar de cd lijdt onder een ernstig euvel: de muziek is veel te eenvormig. Hun sympho is met een enkele onderbreking midtempo, de zanger zingt de hele cd lang met dezelfde klaaglijke, gemaakte stem, kortom: muzikaal heb je het na drie nummers wel gezien. Met name de zang is het grote struikelblok. Wat er aan tempowisselingen in zit is acuut weer verdwenen zodra de zanger zijn gemaakte en beperkte kunstje kwijt moet kunnen. Dat kunstje bestaat uit een soort eerbetoon aan dan wel onbedoelde parodie op Geoff Tate (Queensryche). Veel te gekunsteld, een matig bereik, amper variatie. Noem het artistiek, ik noem het vermoeiend. De band heeft al verschillende cd's gemaakt, dus er is blijkbaar wel enige aanhang. Al is er amper publiek te zien of te horen op de verder goed verzorgde opnamen (met zelfs 5.1 surroundgeluid!). Gezien alle moeite die er in gestopt is was ik graag positiever geweest, maar meer dan dit kan ik er niet van maken.

Misschien denkt u wel eens, wat een samen geraapt zooitje dat File Under. Het is uw goed recht dat te denken. Want het is ook een zooitje allegaar dat opereert vanuit alle hoeken van het land. Achter de schermen is het echter een behoorlijk hecht collectief. Daar zorgt een levendige mailinglist voor en een gezamenlijke afkeer van bepaalde groepen. Bovenaan die hatelist staat Live. Die steken er echt met kop en schouders bovenuit. In de top tien staat ook Acda & de Munnik. En hoog. Ik zal u besparen wat er intern geschreven wordt over deze acts. Ross Curry staat niet in deze lijst. En zal daar ook niet in komen. Maar ik schrok wel toen ik las dat hij de rol van Lenny in de musical Ren Lenny Ren van Acda & de Munnik vertolkt. Ik probeer er niet aan te denken terwijl ik naar zijn derde - de tweede ligt overigens nog steeds ergens boven op een plank te verstoffen - solo-cd Hope Springs Eternal luister. Dat kost me niet al te veel moeite, want met fröbel Kleinkunst heeft het gelukkig weinig te maken. Curry heeft nog immer de imposante strot die hij ook had bij Spo-Dee-O-Dee. U weet wel van de plaat Second Coming (met Dalmatiër op de voorkant) of van de Villa 65 Volume 1 cd waarop Spo-Dee-O-Dee het mooie "Colours" deed. Hope Springs Eternal doet me denken aan de akoestische plaat die The Black Crowes nooit opnamen. Rauw en puur en daardoor misschien af en toe een beetje over het randje. Maar als het de zoete stem van Marjolein van der Klauw (Powderblue) om de hoek komt kijken in drie tracks gebeuren er mooie dingen.

Een recensie schrijven over de soundtrack van een film, ik geef het je te doen. Je hoort de muziek, je ziet het hoesje van de cd en je vraagt je af waar het in godsnaam over gaat. Zo ook bij de cd Flammend Herz van The Dead Brothers. Tattoos en schedels op het hoesje en op enig moment klinkt er een Siciliaanse dodenmars uit mijn speakers. "Waar gaat dit in godsnaam over", vroeg ik me af. Ik vertrok naar de videotheek. Een videotheek, dat is een winkel waar ze dvd's verhuren en ik verheug me dan ook op de dag dat ze die naam veranderen. Na een zoektocht van uren kwam ik eindelijk thuis met een dvd. Op deze dvd de film Flammend Herz. Eindelijk zou ik het geheim van de cd ontrafelen. Zou ik weten waar deze spaghettiwesternmuziek over gaat. "Winnaar van de eerste prijs op het Filmfestival van Berlijn" stond er op de hoes. We keken op de bank, Moose en ik. We zagen een film over een oude vriendschap tussen twee mannen. Herbert Hofmann, een levende legende. Vijfentachtig jaar oud en van top tot teen onder de tattoos. Voor zijn negentigjarige vriend geldt hetzelfde: heel erg oud en onder de tattoos. Elke tattoo met een eigen verhaal. Over bedrog. Liefde. Over tegen beter weten in je eigen gevoel volgen. Maar boven alles is het een film over vriendschap. Flammend Herz in een paar woorden, al valt de film eigenlijk niet in een paar woorden samen te vatten. Regisseurs Andrea Schuler en Olift Rutz hebben hun best gedaan, het is een prachtige, unieke film. En dan is er natuurlijk nog die cd, die soundtrack van The Dead Brothers. Ik kan er kort over zijn: die is ook uniek. Geheel instrumentaal en bevat naast sporen van Easy Listening vooral jaren '30 jazz, blues en Siciliaanse begrafenismuziek. Prachtige muziek die je aanzet als achtergronddeuntje maar die je steeds net iets harder zet. Net zolang tot de buren komen vragen wie er dood is. The Dead Brothers laten zien wat ze in huis hebben en dat is heel wat. Even een keer geen rock. Geen pop. Maar een cd vol met stemmige, mooie muziek die het ook zonder de film prima doet.

In Huize Lisa is het ongewild al geruime tijd erg stil op het "concert-bezoek-front" en daar baal ik behoorlijk van. Dus heb ik een deal met mezelf gesloten dat ik er wat meer werk van ga maken en dan moet dat goed komen. Om mijn terugkeer naar de live muziek weer leven in te blazen begin ik met de live cd van Benny Sings. Een one-man project uit Nederland die een stortbui van Awards over zich heeft gekregen EN één en al lovende recensies. Dus ik ben zeer nieuwsgierig wat me te wachten staat. Als ik het cd hoesje lees zie ik dat Benny met veel meer dan one-man is. De cd is opgenomen met een legio aan bandleden allen verzameld op het podium in het Bimhuis. "Barst maar los!", dacht ik nog. Vlak daarna volgde de grote teleurstelling: de opnamen zijn zo gladjes, zo netjes en foutloos dat ik zelfs geen enkel piepje of kraakje hoor. Ik hou juist wel van een beetje rommelige boel. Op een gegeven moment dacht ik zelfs even dat het een coverband was. Het eerste nummer: "Little Donna" doet mij meteen de tekst blèren van Christopher Cross's: "All right". En bij de rest van de nummers heb ik sterk het gevoel dat ik naar de rustige nummers van de Franse band Phoenix zit te luisteren. Ik zou zo graag allemaal leuke dingen willen schrijven over deze band, ik heb de cd ook al best vaak gedraaid, maar voor mij is het echt te soft. Ze sluiten de cd af met een draak van een nummer dat wel een Jesus-Christ Superstar-koor lijkt en dan wordt me toch echt te veel. In hun bio staat dat het een goede plaat is voor mensen met een depressie of een kater. Ja, je kunt het ook afdwingen!

Waar het aan ligt zijn de geleerden het nog niet over eens, maar het lijkt onmiskenbaar dat ons klimaat aan het veranderen is. Allerlei pokkevogeltjes die vroeger in de zomer richting Noord-Afrika vlogen blijven nu in de herfst gewoon in hun nest liggen omdat ze het hier warm genoeg vinden. Natuurbeschermers zijn in paniek over soorten die hier verdwijnen, terwijl we er ook allerlei exotische varianten bij krijgen. Maar wat u nog niet wist, is dat die klimaatverandering ook zijn uitwerking heeft op muziekstijlen. Kijk maar eens naar de NWOBHM. Dat staat voor New Wave of British Heavy Metal, een stroming van begin jaren tachtig met bands als Iron Maiden en Tygers of Pan Tang. Tegenwoordig komen vertegenwoordigers daarvan uit Scandinavië, vooral Zweden. Zo ook Unchained. Hun cd staat bol van de Iron Maiden-twinsolo's en andere NWOBHM-kenmerken. Ze zijn er in geslaagd de rauwe en down-to-earth sound van de NWOBHM te combineren met met soms bijna Amerikaans aandoende refreintjes (de single "My guide") of stadionrockachtige ballads ("I Dream") in een loepzuivere productie. Vooral door de twinsolo's blijft Iron Maiden een veel hoorbare invloed - uit de tijd dat ook Maiden nog fris klonk, ten tijde van Killers. De koortjes en de sfeervolle productie maken dat het wel degelijk een cd is die in de 21e eeuw thuishoort. Vernieuwend is het niet, maar het dendert lekker door. Hoe raar het ook klinkt, de combinatie van NWOBHM en Amerikaanse rock in de muziek en de zang werkt. En hoe! Leve de klimaatverandering!

Maar liefst vijftien vertolkers van moderne extreme muziek staan op de verzamelaar Blood from the Zeitgeist. Verbazingwekkend genoeg is het merendeel daarvan eigenlijk boven verwachting goed. Behold...The Arctopus schroomt het experiment en veelvuldig technisch gefriebel en gesjors fröbel niet. Hun progressieve, avant-gardistische en geheel gestoorde instrumentale tech-metal is van hoog niveau en laat menig muzikant gedesillusioneerd achter. In dezelfde (instrumen)taal en bijna net zo vreemd, maar wel lekker, wisselt The Ocean [Collective] vrolijke polkadeuntjes af met doomy meeslepende gitaarmuren, wat leidt tot fraai uitgestrekte muzikale filmlandschappen. De simpele, maar uiterst effectieve sleazy punckrock van Hotbild werkt erg aanstekelijk en in gedachten zie ik een heel bataljon soldaten met zwarte laarzen voorbij marcheren waar prins Harry zijn vingers bij aflikt. Ook erg catchy zijn de knotsgekke en groovy mathcore van Llynch en de emocore van The Lolita Stasi Collective, die alleen voor hun naam al de bonus verdienen. Totalt Jävla Mörker brengt agressieve en hatelijke hardcore met een zanger die zijn hele huig binnenste buiten keert. Dan heb je nog de vliegensvlugge stratenmakers van Revök die pure grindcore spelen, Ündergang die in dertig seconden een grindpunk tuinpad voor je aanleggen en Radioskugga die crust in optima forma spelen. Nederlandse bijdrage wordt geleverd door het Groningse The Last Mile, die majestueuze metalcore speelt. Tot slot nog de slowburners, de boys die er de tijd voor nemen, de tergend trage en hypnotiserende riffs van Abandon, de onheilspellende en dreigende taal van Zatokrev en de warme zoemende en suizende klanken van Rosetta. Ik heb nog nooit in één keer met zoveel goede bands kennisgemaakt en het schaamrood loopt mij over de kaken dat ik nog nooit van één van deze bands gehoord had.

Als ik de cd Heaven and Hell van de Fries Ernst Langhout opzet lijkt hij gesponsord te worden door het Ierse Verkeersbureau. Mijn gedachten dwalen namelijk al snel af naar al dat moois dat ik op mijn fietsvakanties door Ierland heb gezien: The Wicklow Mountains, Bearra, Kerry, The Skellig Islands, Dingle, Doolin', The Aran Islands en uiteraard Temple Bar in Dublin. Dit komt allemaal door het fluitje dat Langhout in het openingsnummer gebruikt. Het nummer doet mij denken aan de Ierse held Christy Moore. Langhout komt echter uit Friesland en heeft een behoorlijk muzikaal verleden achter zich met o.a. de jaren '80 new wave-band The Visitor. Op Heaven and Hell is Langhout inmiddels veranderd in de singer songwriter die mij aanvankelijk met semi-akoestische nummers weg laat dromen. Halverwege word ik echter uit mijn roes gehaald. De nummers zakken in, er volgt meer van hetzelfde, het wordt allemaal wat te netjes. Pas tegen het eind wordt het op The Well, dat hij samen met Ernie Green schreef, weer interessant. Al met al is het een plaat waar ik erg lovend over had kunnen zijn. Als er maar iemand een verdere selectie gemaakt was en daarmee de lengte van de cd, bijna 54 minuten, korter gehouden was. Helaas is dit niet gebeurd, en blijft mijn waardering ergens tussen hemel en hel. Een gemiste kans. Jammer.

(In de Auto pt. 9)
"Hoeveel stukjes heb je nou eigenlijk geschreven voor File Under."
"Geen idee. Ik houd de tel niet bij, dat doen de templates die George maakt. Ik schat zo'n 500 ongeveer. Ik zal het eens nakijken. In totaal zijn we wel dik over de 1000 denk ik."
"1000? En jij 500? Echt zoveel?"
"Ja. Eigenlijk best veel, hè. Moet je niet teveel over nadenken wat dat gekost heeft aan tijd."
"Vind je het nog steeds leuk om te doen dan?"
"Meestal wel. Het hangt vaak ook nogal af van wat er aan muziek op de plank ligt en in de speler zit."
"Ik zou er gek van worden, van al die verschillende muziek en er altijd maar een mening bij moeten hebben."
"Dat gevoel heb ik ook wel eens, ja. Maar dan volgt er vaak snel een leuk plaatje en valt dat gekke best weer mee. Zoals deze bijvoorbeeld."
"Wat is dit dan? Het is een beetje een vage hoes."
"Het is een verzamelaar van een Spaans label, Acuarela. Dit is de derde Acuarela Songs alweer. Allemaal liedjes die te maken hebben met de kleur van water. En vrijwel allemaal de moeite waard."
"Da's apart. Allemaal bestaande liedjes? Of allemaal nieuwe liedjes?"
"Dat verschilt. Wat je net hoorde van Girls in Hawaii staat gewoon op hun album. Het staat wel in het boekje. Dankzij de vorige kwam ik echt op het spoor van heel veel leuke onbekende bandjes. Migala en Manta Ray bijvoorbeeld. Alleen ken ik ondertussen veel meer dus ik wordt iets minder snel verrast misschien, maar zo'n dubbel-cd blijft erg leuk."
"Die namen zeggen me nog steeds niets. Ik begrijp wel wat je bedoelt. Je wilt graag nieuwe onbekendere bandjes onder de aandacht brengen door het te mixen met bekende he?"
"Ik had nooit een insteek voor File Under, maar dat klopt eigenlijk wel als ik zo terug kijk."
"En daar schrijf jij dan 500 stukjes over. En de anderen ook nog eens dik 500? Ik moet er niet aan denken."
"Van deze Acuarela Songs hebben we al best veel bandjes besproken overigens. Piano Magic, Tex La Homa, Tarentel en ehhh nog een heel stel, maar dat weet ik zo niet uit mijn hoofd. Eigenlijk is deze dubbel-cd misschien nog wel beter dan de vorige. Drie cd's wat toch een beetje te veel van het goede."

In Londen was ik, toen ik me liet verleiden Lost Horizons, de vorige cd van Lemon Jelly te kopen. De discussie op menig radiostation over of "Nice Weather for Ducks", het lied waarin een versie van "Alle eendjes zwemmen in het water" - in English, of course! - wordt gesampled, nu onzin was of juist geniaal; de prachtig vormgegeven poster die de drukke reiziger in alle metrostations vertelde dat hij beter aan het strand kon liggen in plaats van in de drukke stad vertoeven; en een geweldige screensaver (pc 1024px) die het uiterlijk had van diezelfde poster maar constant van dag in nacht veranderde. Ik was om, en ik had de muziek nog niet eens gehoord. Toen daar zomaar in "Ramblin' Man" ook nog de wijk voorbij kwam waar ik in Londen woonde, was mijn euforie compleet en luisterde ik de cd een tijd lang elke dag wel een keer. Nu ligt er zomaar een nieuwe Lemon Jelly in de bakken, '64-'95, ik heb niet opgelet. Cd en dvd, in waanzinnig vormgegeven hoesjes. Al bij de eerste tonen hoor ik het: onmiskenbaar Lemon Jelly. En dat is knap, want de enorme hoeveelheid samples uit de jaren die ook de titels van de nummers zijn geworden, zijn op zulk een manier in de nieuwe liedjes verwerkt dat ze wel te horen zijn, maar door de designers van Lemon Jelly op een vernuftige manier eigengemaakt zijn. Bij elke nieuwe luisterbeurt zijn er nieuwe geluidjes, nieuwe samples en nieuwe woorden die in ene opvallen. Ze zorgen voor een glimlach, een blijk van herkenning of een groot vraagteken - waar kén ik dat ook alweer van? Evenals de vorige cd werkt deze plaat voor mij en kan ik er goed bij werken. Het is het soort lounge - om de makers dan toch maar in een hokje te duwen - waar ik door vernuft wel iets mee kan. Voortstuwend en verrassend. Er zijn dit keer geen screensavers op de site te downloaden, maar de hele dvd is een grote screensaver, die in kwaliteit een willekeurige achtergrond in de Media Player ruimschoots overstijgt. Niet echt om vaker naar te kijken, wel om te luisteren en als achtergrond zeer geschikt.

Ik zat een beetje voor me uit te staren. Gewoon naar buiten. Met samengeknepen ogen. De bijna lentezon was lekker warm en behaaglijk zo achter het glas zittend. Ik nipte wat van de espresso die ik voor mezelf klaargemaakt had. Het huis was verder leeg en verlaten. Ik kon in de in de cd-speler de Never Trust The Way You Are rondjes horen maken als ik goed luisterde. Dat deed dat ding de hele dag al. Een intrigerend plaatje. IJle fluisterende praatzang van Tim Bowness, loops, elektronica en synthesizer van Bernhard Wöstheinrich en vervreemdend gitaarwerk van Markus Reuter. Dat laatste vooral ook doordat Reuter een Warr Gitaar bespeelt en die hoor ik eigenlijk zelden. Of in ieder geval niet op deze manier. Maar ik zat dus wat voor me uit te staren en te luisteren. En verder niets, helemaal niets. Nou ja, koffie dan. Dat heb ik weer, nu ik probeer wat zinnigs te zeggen over deze prachtige plaat van Centrozoon. Een helemaal leeg hoofd. Geen woorden, geen associaties. Alsof de duvel er mee speelt, schijnt de zon wel weer door het raam en ga ik zo naar de koffiezetterd lopen voor een dubbele espresso. Vervolgens ga ik nog eens minstens anderhalf uur stil zitten en luisteren en niets doen. Totdat de zon verdwijnen zal achter de gebouwen aan de overkant. Ik vertrouw hier iets niet en ik denk dat ik het ben.

Er was eens een lieve kleine robot. De robot kon al snel praten. 'Beep' was uiteraard zijn eerste woordje. Het lopen ging als vanzelf. De robot groeide op in een klein beschermd robotdorp. Hier deed hij wat opgroeiende robotten doen, namelijk de wereld ontdekken. Dit zonder zich zorgen te hoeven maken. Ja, hij had een heel fijn robotleven. De eigenzinnige robot had zo zijn eigen smaak qua muziek. Het liefst luisterde hij naar korte vrolijke popliedjes. Hij probeerde hier soms wat op te dansen, maar daar zijn zelfs goed geoliede robotten niet goed in. Hij trok zich echter weinig aan van de heersende mening onder de robotten. Hij ging zijn eigen weg. Op een dag besloot Thijs, dat is de echte naam van de robot, dat het tijd werd om zelf met vrienden en familie muziek te gaan maken. Zijn band met andere robots kreeg de naam John Wayne Shot Me. Ze kregen er de sticker lofi opgeplakt. Er kwam in 2001 een debuutplaat Fortran Catapult, in 2004 de e.p. Let sleeping monsters sleep en tussendoor diverse singles (o.a. een split met Grandaddy). De robots werden langzaam volwassen en komen nu met hun tweede album genaamd The purple hearted youth club. Het is wederom een erg fijne schijf met heerlijke korte popliedjes over monsters, vampieren, robots en ander gespuis. De cd eindigt met een track 99. Een grap die het kinderlijke plezier in ze verraadt. Sommigen robots worden gelukkig nooit volwassen. En zoals in een echt sprookje leven ze nog lang en gelukkig. Bovendien ging heel Nederland en omstreken voor ze plat. Althans dat hoop ik, beep!

Ja hoor, daar izzie weer! Steve Albini. Onze File Under huisproducerd. Deze keer heeft hij zich lekker uitgeleefd met de heren van High On Fire. Geen kale indiezut, geen intelligente post-rock deze keer. Niets van dat al. Deze keer tapt Albini uit het metalvaatje. En hoe. High On Fire stond al langer bekende als het niet maakbare kind van Motorhead's Lemmy en Slayers Kerry King. Laat je fantasie even niet de vrije loop gaan na deze zin, want van het beeld op je netvlies zul je niet slapen vannacht. Anyway, aan het geluid van High On Fire is op Blessed Black Wings geen reet veranderd, maar het is wel geperfectioneerd. Aan de hand van Albini stort dit trio een massief blok lompe riffs over je uit. Het ligt aan het hoofd van de destructieve eenheid Matt Pike hoe snel er geheid wordt. Deze zanger gitarist kent geen genade voor je oren en brult zich schor over zijn eigen soms logge en soms vurig snelle riffs. Met nieuw in de gelederen ex-Melvin basmonster Joe Preston op de plaats van George Rice is High On Fire er eigenlijk niets slechter geworden. Misschien zelfs wel leuker. Voor zover er sprake kan zijn van leuk bij een destructieve eenheid als dit. Met achter op de bak ook nog potten- en pannenmoordenaar Des Kensel die je oren negen nummers lang geselt. Met hier en daar zelfs een tribalsausje. Ik wil niet weten wat'ie in zijn pannen kookt, maar het stinkt behoorlijk en smaakt naar meer.

Het is toch wat, breng je als band je vierde album uit, ben je alweer toe aan je derde zanger. Dan kan dat uiteraard niet zonder de nodige muzikale wendingen. Zo ook bij Tristania. Het vierde album van deze Noren is dan ook wel duidelijk anders dan z'n drie voorgangers. Ashes is het tweede album zonder Morten Veland (nu Sirenia), en het eerste met hun nieuwe vaste zanger Kjetil Ingebrethsen. De derde langspeler werd nog ingezongen door Trail Of Tears zanger Ronny Thorsen. Maar liefst vier jaar heeft deze zeven persoons-band gedaan over dit album (World Of Glass stamt alweer uit 2001). De muziek kan zeker nog wel geschaard worden onder de noemer van goth metal, maar er zijn nu meer invloeden uit de metalhoeken van onder andere de doom, black en symphonic metal te ontdekken. Ashes is een productie geworden die her en der rauwer en vlakker is dan de voorgangers, wat de nummers niet ten goede komt, maar op sommige punten ook weer completer, mooier en volwassener. Met vanzelfsprekend de nadruk op de tweestrijd tussen de extreme en zware mannengebrul van Kjetil en de schone en ingetogen elfenzang van Vibeke Stene, die een aantal gevoelige liedjes ten gehore brengt. Dit duel wordt, waar gepast, aangevuld door de melodieuze zang van Østen Bergøy. Inderdaad dat zijn drie zangers. Houdt u de tellingen nog bij?

Een echt metaalhoofd ben ik nooit geworden. Ik denk dat mijn moeder daar erg blij mee is en stiekem kan ik er persoonlijk ook niet om rouwen. Met de muziek heeft het niets te maken trouwens, bijna alle klassiekers heb ik in de loop der jaren wel verzameld en ik luister nog dagelijks een moppie zware metalen. Nee, het zit hem meer in de levenstijl. Op maandagnacht zap ik graag eens naar MTV om daar via Rockzone een beetje bij te blijven in de wondere wereld van de kwade jongens. Muzikaal gebeuren daar nog steeds erg mooie dingen maar de kneuterig hooggehouden imago's wekken bij mij een steeds grotere ergernis op. Alsof ík zit te wachten op de volgende schreeuwlelijk die, poserend op een kerkhof, de ene na de andere vloek mijn kamer in staat te blaffen. "Ga nou eerst eens naar de kapper en val een kilootje of tien af en dan praten we weer verder", schiet meerdere malen door mijn hoofd. U begrijpt, het liefhebben van de muziek maakt een mens nog geen metallaar. Gelukkig maar. Ik kan dus met een gerust hart en als onbevlekt recensent het debuut van The Mighty Nimbus bespreken. En dat terwijl hier misschien nog eerder sprake is van "groovende-stonemretal" dan rechtoe-rechtaan hakwerk. Ik zie de hordes al hoofdschuddend in de festivalweide staan. Lekker vet afgemixt, goed songmateriaal met een uitstekende zanger, The Mighty Nimbus is er voor de ware liefhebber, of deze nu gespierd en volgetatoeëerd is of niet.

Je hebt van die namen in de muziekwereld die je regelmatig overal zie opduiken. En dat heb ik het niet over van die sessiemuzikanten die een arrangementje instuderen, hun instrument inpluggen, hun ding doen en vervolgens hun bankafschriften gaan nakijken. Nee ik heb het over de nomadische muzikanten die rondtrekken van het ene project naar de volgende gastbijdrage. Van die namen die je tot je grote verbazing in een aantal cd-boekjes binnen je collectie tegenkomt. 'Krijg nou wat, doet ie hier ook al op mee?' Dat effect. Chris Brokaw is zo'n naam. Hij nam de drumstokjes ter hand in Codeine. Zong en beroerde de snaren in Come. Daarnaast verleende hij muzikale diensten aan oa Steve Wynn, Willard Grant Conspiracy, The New Year, Karate en Evan Dando. Maar ook in zijn eentje staat Chris zijn mannetje. Zo laat hij op de EP My Confidante + 3 horen een stevig partijtje te kunnen rocken en op de soundtrack voor de film I Was Born, But... net zo makkelijk in staat te zijn diverse sfeervolle klanktapijtjes te weven. Met name op de soundtrack is Chris' diversiteit goed te horen. En dat gaat van akoestisch getokkel tot aan Throbbing Gristle refererende industrial. Om zo'n eclectisch album nog steeds als één organisch geheel te laten klinken is buitengewoon knap en getuigt van veel talent. Het soort talent waar anderen dan ook maar al te graag gebruik van maken. Dus tot een volgende keer Chris, want ik kom je vast wel weer ergens tegen.

Ik draaide zelden nog cassettebandjes. Daarom gaf mevrouw Storm me de opdracht de kast met bijna duizende tapes maar eens op te schonen. Er kwamen drie stapels uit. Eén met tapes die ik absoluut moest bewaren, want niet te koop op CD. Eén met tapes waar ik de cd's absoluut van moet kopen als het schip met geld binnenvaart. En tenslotte één met educatiemateriaal voor de leerlingetjes bij mevrouw Storm op school. Ik wilde eigenlijk de tape van Armored Saints Raising Fear bij de tweede stapel te doen, maar legde hem toch bij de derde. Armored Saint met überstrot John Bush (later nog Anthrax), dat gaf precies aan hoe geweldig metal kon zijn in de jaren 80. Toen ik in de bio van Raisig Fear Armored Saint genoemd zag worden, veerde ik op. Feest! Nostalgie! Vara's Vuurwerk! Hoei! Pfft.... Vergeet het maar. Ik had het ook kunnen weten. Raising Fear is namelijk opgetrokken uit de resten van allerlei andere Italiaanse powermetalbands. Als er één ding erger is dan Duitse powermetalbands dan zijn het wel Italiaanse powermetalbands. En Raising Fear is hier geen uitzondering op. Mijn hemel wat een stapel irritante namaakmeuk op Mythos. Het ene nummer nog meer cliché dan het andere. Natuurlijk echoot het vooral het verleden, da's niet erg. Doe er dan nog in ieder geval wat creatiefs mee, denk ik dan. In geen enkel nummer haalt het ook maar het niveau van de jaren tachtig helden. Met dank ook aan koddig Engels kwakende kikker achter de microfoon.

Als kind was ik eens op vakantie in Friesland. Ik had een obsessie voor vogels. De blauwe reiger bleek zich er prima thuis te voelen. Dit was niet bijzonder, ik zag ze in mijn eigen leefomgeving ook geregeld langs een sloot staan. De scholekster had ik echter nog nooit gezien. De beestjes vlogen al krijsend over hun weiland om aan te geven dat ik daar moest kijken. Ik heb er nooit bij stilgestaan dat vogels ook zo hun humeur hebben. De roep van de scholekster was er één om aandacht. Dat begrijp ik nu ik de cd van The Suicidal Birds in mijn speler heb zitten. Deze vogels, of beter gezegd vogel, komen, of beter gezegd komt uit het Friese Bakkeveen. Jessie speelde het album Z-list namelijk alleen in. Ze kreeg een platencontract bij Transformed Dreams zonder dat ze dit live kon brengen. De band is er inmiddels, maar hier doet ze het nog helemaal alleen. Ze schreeuwt om aandacht door geregeld te krijsen als een magere scholekster en te hakken, peuteren, roffelen en kappen als een op hol geslagen specht. Het kan me weinig schelen. Trashbluespunkrock of hoe je het ook wil noemen hoort niet netjes te zijn. Het enige dat telt is dat de energie uit mijn speakers spettert. Als ik dan mee begin te springen dan weet ik wel hoe laat het is. Ik voel de sensatie van het voor het eerst een scholekster zien weer. Het kind in mij leeft weer.

Woei! Ik ben een gelukkig mens. Er lag sneeuw buiten, ik was onlangs jarig en in plaats van veel kleine cadeautjes hebben mijn vrienden me samen een groot geschenk gegeven: een gitaar. Veel legendarischer kun je je 25e levensjaar niet ingaan. Ook het vijfde album van de band Feeder gaat over volwassen worden. De tijden van nummers als het vrolijke "Buck Rogers" zijn voorbij: in januari 2002 pleegde drummer Jon Lee zelfmoord. Op de een of andere manier was het album Comfort in Sound, dat later dat jaar uitkwam, nog sterk en vurig. De vraag is waarom er, meer dan twee jaar later, alsnog deze ingetogen, muzikaal lichte, bij vlagen zelfs ronduit slappe verwerkplaat komt. Wie zat daar nog op te wachten? Nou, mensen die minder verwend zijn dan ik. Die juist wel een schouderklopje nodig hebben. Feeder doet niet moeilijk, noemt de pijn bij naam en slaat zich door alle tegenslagen. "Bringing the love I need, the loneliness has gone", zingt Grant Nicholas in het geweldige refrein van "Tender", en de plaat sluit voorbeeldig af met de kampvuurballad "Dove Grey Sands". Albums over verlies zijn er eerder wel beter gemaakt. De single-titel "Tumble & Fall" schreeuwt om een verwijzing naar Johan's meesterwerk Pergola. Niettemin heb ik al veel plezier gehad aan Pushing the Senses. "Tumble & Fall" is in zijn eenvoud (ach, wat is eenvoud in deze schnappi-tijden) namelijk een prima nummer om zelf na te spelen. Ik heb een tablatuur gevonden en kom er inmiddels een heel eind mee, al gaat het nog langzaam. Ik moest uitzoeken welk akkoord met Dsus5 bedoeld werd, de brug is niet compleet en het is jammer dat de cd-opname in een andere toonsoort is opgenomen. Maar ach, net zoals verlies verwerken gaat ook gitaar leren spelen stapje voor stapje.

Rew, who? Dat dacht ik dus ook! Maar bij promo's zit vaak informatie, en daarin stond te lezen dat deze meneer lid was van Robyn Hitchcock's Soft Boys en mede-oprichter en songschrijver van Katrina & the waves. Niet echt aanbevelingen. Robyn Hitchcock ken ik alleen van 20 jaar geleden toen m¹n vriendje's band op hetzelfde label als hij zat. Wij spuugden toen op 'die ouwe lullenmuziek', want de bom kon tenslotte elk moment vallen... En tja, 'songfestival', need I say more? Essex Hideaway begint en eindigt wat flauw met een 'psalm' waarin de luisteraar wordt bedankt voor de aanschaf van het album, maar tussen deze moderne variant op de 'beat-mis' staan een paar pareltjes van songs. Rew knauwt zich als een oudere versie van Jamie Oliver door wel heel Engelse onderwerpen. De bouw van modernistische satellietsteden, hoe je haar moest zitten op school of, zoals in het titelnummer, een dagje uit naar Southend-pier. Ook persoonlijke onderwerpen gaat hij niet uit de weg; "Your mother was born in that house" is een mooie kleine jeugdherinnering die zonder sentimenteel te worden ontroert. Engelsen zijn meesters van de ironie, en het is wel duidelijk dat je dit album af en toe met een flinke korrel zout moet nemen. In die zin doen de muziek en de teksten mij erg denken aan the Kinks. Helaas kan er maar één Ray Davies zijn, want Rew mist nét dat scherpe randje wat Davies zo leuk en zo ultiem Brits maakt. Toch toont een song als "Tourists of insanity" waarin de herontdekking van een verloederde popster uit de sixties wordt beschreven aan dat Rew een songschrijver is die terecht een paar grote hits op zijn naam heeft. Songfestival of geen songfestival.

Ook wij van Fileunder zijn door al die temperatuurwisselingen in ons klimaat zijn een beetje van slag. We zijn namelijk in februari reeds op de burelen aan een grote lenteschoonmaak begonnen. Onder een grote stapel vonden we een nog steeds niet gerecenseerde demo van het Rotterdamse / Utrechtse Easton. Ergens weggemoffeld in een hoek lag nog een e.p. van het Haarlemse Juliet's Ghost en in een bak met allerlei meuk bleek nog een single van het Hilversumse Sneakerfreak te liggen. Easton had nog wel zo hun best gedaan om ook de juiste schrijver erbij te zoeken. Of ik de demo wil recenseren vanwege mijn goede smaak. Het is maar goed dat hierachter een knipoog is gezet, want hier kon het bandje na het lezen van dit stukje wel eens spijt van hebben. De vier nummers lijken geïnspireerd door het R.E.M. van de begin jaren '80. Het is alleen wat minder diepgravend. Het klinkt best aardig voor even, maar een grootse carrière voorspel ik ze niet. Hele andere koek is Juliet's Ghost. Hier staat een echte rockband die goed geluisterd heeft naar namen als Beth Hart, Heather Nova, Within Temptation en Smashing Pumpkins. Qua sound lijken ze zo door te kunnen stromen naar Pinkpop, qua originaliteit zullen ze niet verder komen dan het in eigen beheer uitbrengen van e.p.'s. De plaat met de vijf tracks zijn in ieder geval afwisselend. Bij mij maakt het echter weinig emotie los. Toch denk ik dat er met een wat meer eigen koers wel genoeg liefhebbers voor te vinden moeten zijn. Wie in deze samenstelling nooit op Pinkpop zal staan is Sneakerfreak. Simpelweg omdat daar de akoestische muziek hier te weinig power voor heeft. De single kent twee audionummers Naked en David en als bonus een drietal grappige filmpjes. Sneakerfreak probeert dus humor in haar muziek te stoppen en de liedjes liggen bovendien lekker in het gehoor. Ze doen denken aan een akoestische Das Pop. Het is muziek die juist vraagt om een intiem podium en op deze single nog blijft boeien. Er is dus weinig mis mee, al lijkt mij een heel album teveel van het goede. Ik ben dan ook benieuwd naar de volgende stap. Zo, het pand ligt er bij ons weer netjes bij. De schoonmaak is achter de rug. Nieuwe demo's, e.p.'s, singles en andere meuk kunnen weer naar ons opgestuurd worden.

Omdat ik pianoles volgde, moest ik tijdens de muzieklessen op het VWO altijd piano spelen als er daadwerkelijk muziek gemaakt moest worden tijdens die lessen. Leuk hoor, daar niet van. Maar ik wilde eigenlijk liever op de basxylofoon rammen. Jammer genoeg hadden we geen vibrafoon in het klaslokaal. Dat vond ik pas een koel instrument. Als je bespelers van zo'n vibrafoon tekeer ziet gaan. Ik vind het razend knap hoe ze dat zo snel en accuraat doen. En dan dat prachtige geluid. Wow! Je hoort het helaas zelden terug in de popmuziek. "Change" van Tears For Fears. Veel verder kwam ik niet. Maar nu Aloha! Bij hen nam en neemt de vibrafonist altijd al een behoorlijk prominente plek in. Op Here Comes Everyone, hun derde plaat, komt de vibrafoon wel degelijk frequent langs. Bijvoorbeeld in het me aan de Police en XTC doen denkende "Summer Away". Fris, opzwepend en afwisselend. Daar heeft Aloha toch wel last van. Ze trekken zich weinig aan van hokjes. Zo opent het album overdonderend, bijna mathrock-achtig, met "All The War" om vervolgens met "You've Escaped" Neil Young-achtig ingetogen verder te gaan. En dan komen er ook nog eens herinneringen aan Radiohead, Led Zeppelin, Brian Wilson en Shawn Smith op in hun (indierock-)liedjes. Door al die variatie en het hier en daar jazzy sausje dat over de nummers wordt uit gegoten, zou het kunnen gaan neigen naar arty farty geneuzel. Gelukkig weet Aloha die valkuil met groot gemak te omzeilen.

"Pourquoi tu te fais tant des ennuis," on me demande de temps en temps. "Pourquoi t'écoutes tous ces groupes débiles, connard, et pourquoi t'en écris des articles en plus?" Et puis chaque fois il faut que je leur explique que je n'écoute pas des groupes débiles, qu'on ne me envoye jamais n'importe quoi, qu'il ya des autres qui ont déjà filtré les groupes vraiment cons. Que, parfois, c'est extrémement dur à écrire une article, que l'inspiration me manque, etc. Mais que, parfois, je trouve un petit diamant parmi tous ces cds et que ça me rend heureux comme jamais. Que je mets mon casque aux oreilles et tout ce que je fais c'est sourire. Simplement parce que j'ai trouvé une groupe bien sympa, et que je ne trouve rien quand je la cherche avec Google.

LâoH is zo'n bandje. Ze komen uit het Franse land en hebben zojuist hun eerste ceedeetje uitgebracht. "The Liquid-Crystal Sins" heet de cd en ze zijn nog niet zo heel erg lang bezig. En ze waren benieuwd wat ik er van vond want er kwam een mailtje binnen van één van de bandleden. Wat we van de cd vonden. Dat hij benieuwd was en dat hij heel File Under al door gespit had. "Een fransman die File Under leest," zo mailde de Opperdespoot, "veel gekker moet het niet worden." "Tuurlijk kan het wel gekker" dacht ik bij mezelf en schreef de eerste alinea gewoon in het Frans. Vol met fouten, dat dan weer wel. Maar ik snap die franse meneer wel. Hij is gewoon zenuwachtig. Je brengt een cd uit in eigen beheer. Maakt er vervolgens een prachtig hoesje en cd-ding en vervolgens stuur je je knutselding op naar allerlei vuig recensentengespuis die er dan hun oordeel over gaan geven. Wat mij betreft kan de Fransman rustig gaan slapen. The Liquid-Crystal Sins is zo'n cd die je in je cd-speler stopt en die er niet meer uit wil. Zo'n cd die je breed doet grijnzen als je hem voor het eerst hoort. Mélodieuse, sensible, stevig op zijn tijd en altijd onderhoudend. Zo'n cd waarvan je je afvraagt waarom de rest van de wereld hem nog niet ontdekt heeft...

Er is nu telefoonseks voor ondeugende vrouwtjes. Geilden mannen nog op: "Voor het eerst lesbisch. Toe maar hoor, je vindt het vast lekker! (65 cpm). Naakt met haar rug naar hem toe lokt ze hem uit. Grieks. (60 cpm). Heet Snel & Geil! Bel snel Live gesprek met 'n hobbyhoertje. (80 cpm)." Meisjes kunnen nu echter 0906-TOYBOY draaien. Je krijgt dan Jack, Julien, Dennis, Roeland, Marc, Paul of Robbert aan de lijn. Lekker even soppen bij één van deze lekkere jongens tijdens een Live sexxx chat. Achter dit nummer zitten The Jack Stafford Foundation. Jack Stafford is van oorsprong een Engelsman, maar nu woonachtig in Amsterdam. Hij brengt nu de opwindende single Toyboy uit. Electrorock van het betere soort en voorbode van het komende album Exes. De video, die overigens niet op de cd-single staat, is een parodie op de telefoonseks voor mannen. Deze zal de komende tijd (later op de avond) waarschijnlijk nog wel vaak voorbijkomen bij de diverse muziekzenders. Als je jezelf niet kunt bedwingen dan is de video ook per internet te bekijken. Meisjes grijp dus je kans, en voor jongens breken er andere tijden aan.

De Opperdespoot en ik kennen elkaar al best lang. Van vroeger zeg maar. En toen we elkaar leerden kennen merkten we dat we elkaar goed aanvullen. De Despoot is namelijk van nieuw en hip, terwijl ik ook graag de historie induik. En de bredere context van het geheel wil weten. De Opperdespoot weet dat en maakt daar ook gebruik van. En hij weet ook dat hij mij blij maakt met een plaatje als Headgit van Scanner en Wire. Malka Spiegel is mevrouw Newman en speelde in Minimal Compact. Githead bleek opgezet als project voor het 10 jarig jubileum van Newman's platenlabel Swim~. Echter, al tijdens de repetities vonden de betrokkenen dat er meer inzat. Dus werd er een EP opgenomen: Headgit. En wat krijg je als je ze alledrie, het vierde lid, The Beat Monster, tellen we even niet mee, in een studio loslaat? Een kruisbestuiving en een heel wonderlijk plaatje. De losse groove van Minimal Compact, de hoekige gitaren van Wire en de samples van Scanner, al is de laatste niet zo prominent aanwezig. Het ademt een beetje een jaren tachtig sfeer en soms lijken zelfs Anne Clark en Robert Fripp mee te kijken. Maar het verveelt niet en voor een eerste boreling is het zeer aangenaam en goed. En dat doet dus met smart uitkijken naar de eerste volledige cd die deze zomer uit moet komen...

Storm Jr. kreeg voor zijn tweede verjaardag een geweldig speeltje. Dachten we. Een Legoding. Er zitten vier of vijf liedjes in voorgeprogrammeerd en je kunt door kegeltjes te verwisselen de voorgeprogrammeerde instrumenten ritme, bas melodie aan laten geven. Dus elke keer kan zo'n liedje anders klinken. Helemaal omdat je ook nog eens kunt variëren met de pitch. Storm Jr. negeerde het ding echter volkomen. Gelukkig is dat bij Stormin Jr. heel anders. Die leeft zich er helemaal op uit en kan zich er heel lang mee vermaken. Tot onze ergernis bijna, want het houdt nou niet echt over het geluid van deze geluidsduplo. Na een uur die liedjes voelt het eerder als geluidsterrorisme. Ik vreesde van PFFR ook zoiets. Als je zelf hun site bezoekt, zal je deze verwachting niet verbazen. De videos op hun site zijn nou ook niet echt een aanmoediging om eens lekker voor United We Doth te gaan zitten. Natuurlijk wel gedaan hoor. Mijn verwachting geluidsterrorisme aan te treffen op United We Doth bleek niet ver van de waarheid. Wat begint redelijk relaxed begint met raps van Snoop Dog over een relaxte mix van rock en hop ontaardt niet heel veel later in een is een compleet gestoord, debiel en schizofreen album. PFFR houdt zelf van The Boredoms + Ween + Add N to X, zeggen ze. Inderdaad het is wel een optelling van deze drie United We Doth. Een dik half uur klinkt er waanzin voor je speakers. Je mag er van houden. Ik vind Stormin Jr. op haar Legoding leuker. Nu ze slaapt.

Toen ze een jaar of twee geleden plotseling terug bleken te zijn en een tourtje deden als voorprogramma van Caesar, leken meer mensen afgekomen op Ruthie Morris en Linda Hopper (iemand geïnteresseerd in hoe die twee heren heetten? Nou dan!) dan op de hoofdact. En nu, twee jaar later (Linda Hopper verzekerde dat het september 2003 zou worden), ligt dan eindelijk hun vierde plaat in de winkels. In de VS, dat is. Want in Nederland schijnt Mouthfeel alleen via de import verkrijgbaar te zijn. Schande oh schande, want vrolijker punk- of indieliedjes zijn er nauwelijks gemaakt in de eerste helft van de jaren negentig. Nu weet ik ook wel dat hun debuut, Magnapop, gevolgd werd door twee platen die kwalitatief steeds weer ietsje minder waren, maar toch. Volgt Mouthfeel deze dalende lijn dan ook, is uw vraag? Nou, ik heb geen idee. Althans: een objectieve opinie kan ik nauwelijks geven. Nee, Mouthfeel is niet zo goed als hun debuut, maar komt wel in de buurt. Verder is het koning nostalgia die regeert nu ik weer een nieuwe plaat van Magnapop in handen heb. Zou er dan geen platenbaas zijn die dat gevoel herkent? Nu nog een paar optredens in Nederland komen doen, dan ga ik nadenken over welke plek Mouthfeel in hun oeuvre inneemt.

Het recept is en blijft retesimpel. Je prakt een hoop catchy samples en opzwepende basslijntjes doorelkaar, rapt heel erg veel over hoe cool, bruut en gangstah je bent en laat en passant een aantal keer wat vallen over je opgelopen schotwonden in the ghetto. U heeft het allemaal al eens eerder gehoord? Niet vreemd, want The Game is de nieuwe protege van Dr. Dre, Eminem en de hele daarbij horende posse. Voorzien van alle bekende cliche's, inclusief een arsenaal aan megaproducenten - o.a. Dre zelf, Timbaland en Kanye West. Tel daar nog eens gastbijdragen van Eminem, 50 Cent, Nate Dogg en Faith Evans bij op en het namedroppen is compleet. Toch kan ik niet minder dan constateren dat The Documentary het beloofde meesterwerk is geworden. De jonge rapper kent zijn klassiekers en verhaalt over de oorspronkelijke gloriedagen van de hip-hop op de manier zoals zij dat zelf ooit deden, vuilspuiend over vrouwen (bitches, u weet wel), drugs en geweren. De hommages aan NWA en andere Westcoast grootheden vliegen je om de oren. Tussen alle giganten weet hij zich meer dan prima staande te houden en, voorzover dat mogelijk is, een eigen stijl ten toon te spreiden. De gevestigde orde is er daarnaast eveneens goed voor gaan zitten en levert geen half werk. Het is mij bijvoorbeeld een raadsel waarom, na de deceptie van Eminem's Encore, zijn bijdrages op deze plaat wel weer van bijzonder hoog niveau zijn. Met zo'n enorme zet in de rug moet het wel erg raar lopen wil The Documentary niet doen voor the Game wat de debuutplaten van 50 Cent, Eminem en Snoop Dogg voor hen deden: keihard doorbreken en heel erg rijk worden. Niet geheel op eigen kracht, wel volledig terecht.

Daniel kijkt nog eens uit het raam naar de leegte waar ooit de reusachtige wolkenkrabbers gebroederlijk naast elkaar als twee kapitalistische fallussymbolen de skyline van zijn stad verrijkte. De klap kwam hard aan. Zijn leven als zwarte homoseksueel in Amerika was sinds de dag waarop de wereld stopte en geschokt naar de schijnbaar eindeloos herhalende beelden op CNN keek nog dat beetje duisterder geworden. Hetgeen hij vrijwel niet voor mogelijk hield. Hij drukt zijn gezicht tegen de ruit waarop een dikke laag stof kleeft als een herinnering aan die bewuste dag. Zijn adem zichtbaar als een langzaam pulserende cirkel condens. De ruit resoneert ratelend mee met de groovebox die zijn voorgeprogrammeerde, repeterende beats de ruimte in beukt. In zijn hoofd stormt het statements. Over leven voor 11 september. Overleven na 11 september. Flarden vervormde gitaar, saxofoon, cello en moog dwarrelen als stofwolken debris voorbij. Hij voelt een kille bries langs zijn rug glijden. Hij denkt aan zijn jeugdvriend die hij verloor aan het mes van seriemoordenaar Jeffrey Dahmer. Dingen waar een mens niet vrolijk van wordt. 14 tracks lang laat de New Yorker Daniel Givens mij horen hoe donker en kil het in zijn bestaan geworden is. Het werkt op me in alsof ik keer op keer die boeings weer de torens van het WTC in zie rammen. Ik kijk eens door mijn raam naar buiten. Er schijnt een aangenaam voorjaarszonnetje. Ik denk dat ik maar eens een eindje ga wandelen. Als ik flink doorstap ben ik voor het donker thuis.