Ik mag dat wel: artiesten die lak hebben aan hokjes en daar naar handelen. Moneybrother is er één van het zuiverste soort. Achter die artiestennaam gaat de Zweed Anders Wendin schuil die ooit in de punkrockband Monster zong. Hij is dan ook vast niet de meest briljante zanger die u ooit heeft gehoord, maar samen met zijn zeskoppige orkestje is hij wel goed voor een dik half uur vermaak op To Die Alone. Tenminste als je het niet erg vindt om in die tijd Thin Lizzy, Abba, Bee Gees, Prince en zelfs Burt Bacharach langs te horen komen. Geen covers dus, maar af en toe lijkt het er wel bijna op. Bij "My Lit' Girl Is Straight From Heaven" lijkt het bijvoorbeeld wel of Moneybrother alle cd's van Thin Lizzy door de blender gehaald heeft en ons het afgetapte sapje voorschotelt. Zelden schoten er bij mij zoveel songtitels door het hoofd als bij dit nummer. Het is op het randje wat mij betreft, maar het dondert het er niet af. De mensen die altijd blind de releases van het (eveneens) Zweedse Burning Heart-label aanschaffen zullen wel even moeten slikken als ze deze edelkitsch thuis in hun speler droppen en uit hun luidsprekers horen schallen. Op To Die Alone wordt er immers weinig gepunkt. Toch denk ik dat ook zij uiteindelijk voor Moneybrother zullen vallen. En ach, anders hebben ze voor de volgende kerst vast een cadeautje voor hun moeder, die weet er vast wel raad mee, want elke punk viert immers ook het kerstfeest.

Op 27 februari verscheen er hier een recensie waarin ik een avondlijke autorit van Arnhem naar Nijmegen beschreef. Ik verzuimde te melden dat dit ging om een sollicitatiegesprek. Ik kan je nu vertellen dat ik het geworden ben. Het gevolg is dat ik nu elke morgen om zes uur opsta. Eerlijk is eerlijk, het is vroeg. Het gevolg is dat ik slaapdronken richting Nijmegen rijd. Onderweg passeer ik het Gelredome. Je weet wel dat stadion van dat clubje in geel en zwart en dat stadion waar soms megaconcerten plaatsvinden. Zo is er in juli een optreden van Coldplay. Een band die onder critici niet meer hip is, maar die ik nog steeds leuk vind. Alhoewel zo'n groot stadion van mij nou ook weer niet hoeft. Ik zat me, terwijl het uit Seattle afkomstige Crystal Skulls, door mijn auto galmde, te bedenken dat dit bandje eigenlijk best in het voorprogramma van ze zou kunnen spelen. Er zijn namelijk wel raakvlakken. Het leuke is echter dat ze net wat vrolijker klinken. Het neigt naar dat andere leuke Amerikaanse bandje The Shins. Ik ben dus enthousiast en heb als bewijs dat ik na vierendertig minuten - toevallig de lengte van deze cd - als een ander mens uit mijn auto stap.

Een paar weken terug was er een documentaire over het onderwijs op televisie. Een leerkracht Nederlands beklaagde zich dat er geen ruimte meer was voor gedichten. Hij kon nog net acht grote namen behandelen, maar meer zat er niet in. Zijn kritiek was verder dat het allemaal leuk moest zijn, alsof wiskunde leuk was. Op de middelbare school (HAVO) zijn bij mij nooit gedichten behandeld, maar op de afdeling stuudjes (VWO) was dit wel het geval. Poëzie is kennelijk alleen voor de elite. Niet dat ik dit erg vond, want het verplicht lezen van de boeken betekende voor mij alleen maar dat ik minder las. De lol ging eraf. Gelukkig voor mij was er eind 2004 een nieuwe cd van Pfaff uit bij zijn eigenThat Dam! Bij Berliner Blick zit namelijk de dichtbundel Bleek van Bas Jacobs, (jawel) de gitarist en zanger van Pfaff. Nu ik een weekje vrij heb (lang leve het onderwijs) kan ik deze eindelijk tot me nemen. Ondertussen draai ik als achtergrondmuziek de cd Berliner Blick. Dit draaien is echter niet zo slim, want Jacobs ragt acht nummers lang op zijn gitaar en schreeuwt (in het Engels) om aandacht van mij te krijgen. Hij wordt hierbij verdienstelijk geholpen door zijn twee (!) drummers. De aandacht voor de bundel krijg ik weer terug in het extraatje dat toegevoegd is. Er staat op de cd namelijk een tiental bonustracks met als albumtitel Chi fa da se, fa per tre, dat een wat rustiger en soms psychedelisch geluid laat horen. Er is dus genoeg te beleven op deze zeer geslaagde uitgave waarmee ik een lange neus kan maken naar die leerkracht Nederlands. Ik lees namelijk voor mijn plezier en krijg er ook nog een puike cd bij. Duh!

Met de gedachte in het achterhoofd dat Kyuss ten onder is gegaan aan onderlinge strubbelingen was Josh Homme er op gebrand dat zijn huidige band Queens of The Stone Age ("Qotsa") niet hetzelfde lot zou ondergaan. De derde "Qotsa"-plaat Songs for the deaf bleek een onverwachte voltreffer en het vele spelen dat daarop volgde bleek de band bijna de das om te doen. Met name beroepsweirdo en drugskikker Nick Olivieri zorgde voor veel kommer en kwel wat resulteerde in o.a. afgelaste shows. Zelfs in zijn eigen band Mondo Generator bleek hij destijds zo onuitstaanbaar dat hij de tourbus werd uitgekegeld. Homme zag zich daarom genoodzaakt om zonder Nick verder te gaan. Echter, zonder Olivieri en Dave Grohl (die het te druk had met 1001 eigen projecten) klinkt Lullabies.. behoorlijk vertrouwd. Strakke rocksongs met robotachtige riffs ("Medication", "Everybody knows..") klinken als een logisch gevolg op Songs for the deaf. Zelfs de poptic in "Little Sister" en de gepaste gekte in "Someone's in the wolf" trekken de lijn van de vorige plaat moeiteloos door en het subtiele "I never came" is van grote pracht. Maar toch kan deze plaat de torenhoge verwachtingen niet geheel inlossen. Missen we de uitbarstingen van Olivieri? Zijn de nummers minder sterk of te veilig geproduceerd? Feit blijft wel dat de CD op het einde aanzienlijk aan kracht inboet en zelfs begint te irriteren ("Skin on skin"). De vele muzikale grootheden die op deze plaat te horen zijn (leden van ZZ Top, Masters of Reality, Perfect Circle en Garbage) kunnen daar weinig aan veranderen. Als Homme besluit voortaan de experimenten voor The Desert Sessions te behouden en van "Qotsa" het rockmonster te maken die het in wezen reeds is, raad ik aan korter van stof te zijn.

Cultureel café De Balie blijkt deze vrijdagmiddag - op wat kunstzinnig bebrilde mensen na - toch voornamelijk dicht bevolkt door jonge stellen met helse kinderwagens. Ik stel voor wat af te zakken naar het café van de Melkweg in de hoop daar wat meer rust te vinden. 'Ok, cool' - en we zijn al onderweg. Flexibele jongens, die heren van Voicst. En locale beroemdheden, zonder meer. Zanger Tjeerd en bassist Sven worden tijdens het wandelingetje verschillende malen aangesproken door diverse voorbijgangers. Zodra in een bijkans verlaten Melkwegcafé de koffie gebracht is, komt Tjeerd ter zake: 'We hebben nog wel effe voordat we moeten gaan inladen voor P60, dus shoot.'

Jullie hebben altijd veel zelf gedaan. En daarmee zijn jullie een voorbeeld geworden van veel bandjes die het met de 'do it yourself mentality' willen gaan maken.
Tjeerd: Is dat zo?

Het grootste voorbeeld is natuurlijk Van Katoen, maar Voicst wordt toch ook vaak genoemd hoor.
Tjeerd: Er is wel een verschil met Van Katoen, want die doen het vanuit een soort geuzennaam, ze hebben zoiets van 'Fuck the industry'. Dat hebben wij eigenlijk helemaal niet. Uiteindelijk hebben we evenveel gebruik gemaakt van de industry als wanneer we bij een platenmaatschappij hadden getekend. We hebben zelf mensen ingehuurd die dingen voor ons doen en die werken ook gewoon voor andere labels.

Ik vermoed dat ik niet de enige zal zijn die bij de combinatie sciencefiction, synthipop en Duitsland meteen aan de jaren tachtig nummer één hit "Codo" van D.Ö.F. moet denken. Met dat nummer in mijn hoofd begon ik dus aan de ruimtereis die het Duitse zangeresje RYA ons voorschotelt op Starship. Nadat ik me door de met galmende synths opgeluisterde opener heen heb moeten worstelen en dus voor het ergste vrees, krijg ik tot mijn grote verbazing een nummer voorgeschoteld dat wat mij betreft mag doorgaan als één van de leukste singles van het jaar. "Love Protection" is namelijk een perfect elektropopliedje waar Hooverphonic jaloers op zou zijn. RYA klinkt dan ook een beetje als Geike Arnaert op haar kittigst. Vervolgens wisselen op deze plaat meer van dit soort vlotte popliedjes - die overigens nergens "Love Protection" weten te overtreffen - zich af met tenenkrommende jaren tachtig sciencefiction hymnes die beelden oproepen van een Captain Kirk die op een bordkartonnen planeet in gevecht is met een man in een rubber monsterpak. Als ze op het voorlaatste nummer dan ook nog eens overstapt naar het Duits komt ze wel heel erg gevaarlijk dichtbij het eerdergenoemde hitje uit mijn jeugd. Het mag inmiddels duidelijk zijn dat ik daar nou niet echt van in een jubelstemming raak. Dus dan maar het schijfje in de CDrom-drive van m'n PC gestopt, de poppy tracks er vanaf geript, de brander zijn werk laten doen en hopla: een verdomd leuke EP met luchtige synthipop!

Ik fiets naar station Eindhoven met op mijn cd-speler Emotional Elvis, ook al uit Eindhoven. Het luistert lekker weg. Gevarieerd? Man, het lijkt wel een verzamelaar, zo snel wisselt de band van stijl! Vette hiphop ("Closer Than I Like"), Eels-achtige lofi vrolijkheid ("Goodbye World"), elektronica ("Little Room"), voor ieder wat wils. Een lentevals pieporgeltje, vocoders, harmonica's, samples en zelfs rap. Hoe zou dat live eruit zien? Maar ook de produktie is een allegaartje: sommige nummers klinken gelikt en andere als een demo ("Yes I Don't"). Maar emotioneel? Dat valt wel mee. De Mattheuspassion, die is emotioneel! Hooguit wat zure teksten als "Welcome to the party, the party where are the losers are", die klinken bij Elvis wat misplaatst tussen de opgewekte riedels. Na "Dr. Love" en het blije bluesding "Nobody's lonesome for me" ga je je wel zorgen maken over de zanger. Die heeft zo te horen dringend een vrouw nodig! Maar ja, In techniekstad Eindhoven zitten vrouwen al te weinig, en met een alien-masker op de cover van je cd gaan staan helpt ook al niet. Nee, Emotional Elvis moet maar eens op een podiumpje op de Vierdaagsefeesten in Nijmegen ofzo komen optreden, dan komt het allemaal vanzelf goed. Als ik eenmaal op het station ben aangekomen, loop ik snel de AH To Go in, terwijl ik een e-nor-me gaap niet kan onderdrukken. Net te laat doe ik mijn hand voor mijn mond. Een meid in de rij voor de kassa schudt lachend en misprijzend haar hoofd. Schuldbewust ga ik met mijn bonusbroodje achter haar staan. Ze heeft een leuke roze maillot aan onder haar spijkerrok. Als ik moet afrekenen, roept de kassier haar terug. "Je bent je flesje cola vergeten", zegt hij. T-t-t, doe nu ik. Het lijkt wel een film, want ze wordt rood en schiet in de lach, en we lopen allebei haastig weg. Verrek. Van Emotional Elvis sla je aan het flirten! Nu de afwerking nog...

Het moet welhaast een grapje zijn van de heren van Cherryfalls. Je plaat uitbrengen op de eerst dag van de lente van 2005 en deze dan Winter / Winter noemen. Alsof er iemand is die bij het korter worden van de mouwen en de rokjes nog weer terugverlangt naar dat nare jaargetijde. Ik niet in ieder geval. En daar sta ik vast niet alleen in. Er is overigens weinig winters aan de muziek van Cherryfalls. Het is eerder het geluid van een nieuwe lente. Elke lente gebeurt er hetzelfde, dus verwacht vooral ook niet al te veel verrassend van Cherryfalls. Deze Engelsen tappen namelijk uit een vertrouwd vaatje zo blijkt het geval op Winter / Winter. Na zijn verhuizing van Schotland naar Londen ruilde zanger Joe McAdam zijn liefde voor Cream en de blues min of meer in voor één voor Radiohead en Neil Young. En alles wat de Brits eilanden de afgelopen paar jaar voortgebracht heeft en ook hier mateloos populair is. Dus inderdaad ontkom je niet aan denken aan Coldplay, maar ook Snow Patrol, Travis, Athlete en ook een beetje Idlewild. Dat is wat mij betreft ook een beetje het manco aan Winter / Winter, het doet je denken aan alles en nog wat, maar naast de sterke (Britse) singles - "My Drug", "Standing Watching" en "In Your Arms" - en een hand vol prima nummers staan er ook net iets teveel 'vullertjes' op Winter / Winter. Zo erg is dat verder niet, want ik vind ook lang niet alle lentebloemen even mooi en kan toch genieten van het geheel. Dat is hier niet anders.

Glasgow was ooit een gore, drukke havenstad, maar de laatste decennia heeft men er veel aan gedaan om de stad op te knappen. Toch heeft zelfs een opgeschoonde stad in de regen iets grauws. En zo zou het kunnen gebeuren dat je als toerist, op een druilerige zondagmiddag ergens in het westen van de stad een wat stoffig, maar toch trendy cafeetje (er staat belegde ciabatta op het lunchmenu) binnenstapt. En dan, terwijl je je warmt aan de plaatselijke alcoholische versnapering, wordt er een hoekje achterin het cafe vrijgemaakt en neemt een kalende jongeman plaats op een barkruk achter een microfoon. Gedempt, maar zeker, zet hij de eerste tonen in van een werkelijk wonderschoon liedje en geboeid luisterend besluit je om de serveerster nog maar eens te wenken. En dan, terwijl de alcohol en de troostende muziek je botten warmen, breekt langzaam maar zeker de zon door de wolken. Schel schijnen de stralen door de nicotine-gele ramen wat het geïmproviseerde podium in een warme gloed hult. Dan bedankt de jongen zijn publiek en zet zijn gitaar weg achter de bar. Je trekt je jas aan en stapt warm en rozig de inmiddels veel vriendelijker ogende stad in... Dit is niet echt gebeurd, maar het zou zo maar kunnen gebeuren. Green Peppers is een project van zanger/componist Jim McCulloch, die sommigen onder u misschien nog kennen van de Soup Dragons. Joni's Garden is een verzameling lieve observaties die je helemaal laten wegdromen. McCulloch heeft een iets hoge maar warme stem. De combinatie van stem en zacht vloeiende liedjes veroorzaakt visioenen zoals hierboven beschreven. Enige uitzondering hierop zijn de nummers "The Dreamer" en "Blink of an eye", gefluisterzongen door zangeres Isobel Campbell (van Belle & Sebastian), die daarmee meer de associaties oproepen met Franse zwart-wit films uit de jaren 60, dan met Glaswegian cafés. Hartverwarmend plaatje.

Het heeft mij heel wat jaartjes gekost voordat ik echt met plezier naar een hardcore plaat kon luisteren. Een van de voornaamste redenen daarvoor was een huisgenoot die de hele dag niet anders deed dan deze teringherrie snoeihard te draaien. Gelukkig had hij daarbij doorgaans zijn deur gesloten maar dat verhinderde niet dat er een constant gebulder en gebonk door het huis heen denderde. Ik heb nooit begrepen hoe hij het voor elkaar kreeg om in die sfeer te studeren, hoewel, zo lang heeft die studie geloof ik ook niet geduurd... Enfin, deze onzichtbare en gedompte muziekstijl had dus weing aantrekkelijks voor mij. Pas toen hij goed en wel verhuisd was heb ik mij voorzichtig gewaagd aan enkele milde varianten en langzaam maar zeker maakte de afkeer plaats voor interesse en uiteindelijk zelfs pure liefhebberij. Het is misschien wat minder toegankelijk en er wordt een hoop bagger uitgebracht, hardcore heeft wel een ongekende intensiteit en furie in zich die je maar in weinig andere muziekvormen tegenkomt. Echter, nog steeds gaat mijn voorkeur uit naar de wat melodieuze aftakkingen, dat geschreeuw hoeft niet zo heel nodig. Af en toe een gemeende brul, geserveerd op een bedje van snoeiharde riffs, jummie jummie, zolang er maar iets van tekst verstaanbaar is. Gasoline Fight maakt op de EP Useless Piece Of Weaponry nogal experimentele post-hardcore (is dat al een term?), voorzien van kleine flirts met o.a. jazz (!) en rock'n'roll. Een zeer uniek geluid waar ik geen directe referentie bij kan bedenken. Het blijft natuurlijk hard en gemeen en nieuwe vrienden zul je er niet mee maken, Gasoline Fight voegt wel iets heel nieuws toe aan het ingekakte genre en opent deuren die goed verborgen waren. Niet voor beginners dus.

Om half twee ben ik in Doornroosje. Omdat ik daar nooit op klaarlichte dag was, vraag ik me via de mensen in de fitnessruimte - die ik door een workshop acrobatiek wel weet te vinden - een weg naar binnen. Het wachten is op Vive la Fête, ze zijn wat verlaat. Ik word vriendelijk geparkeerd in het café, waar ik wat in een boekje blader. Medewerkers lopen in en uit.

Door gestommel van mensen die ik nog niet gezien heb, krijg ik het vermoeden dat de band gearriveerd is. Een man loopt binnen en zegt me in het Vlaams dat hij even het café komt bekijken. Ah, de band is gearriveerd. Als ik hem vraag of ik hem wat mag vragen en hij al ja heeft gezegd, gaat zijn telefoon. Ik maak uit het gesprek op dat hij bij de band hoort en bedenk dat hij dan vast de nieuwe drummer is. Hij neemt me mee naar de kleedkamer.

Zal ik eens met u delen wat ik een slecht idee vind? Een recensie volproppen met allerhande overbodige feitjes en weetjes. Dat zanger X voor plaat Y producer Z inhuurde die in zijn vrije tijd naast het spelen in band A - waarin we overigens ook gitarist B tegenkomen - regelmatig in kroeg C graag een pilsje mag pakken met de schoonvader van zangeres D. Ondertussen heeft u er volgens mij namelijk nog steeds geen idee van hoe deze plaat in de oren van die scribent klinkt. Want ik vermoed dat u toch vooral dat het liefste wil weten. Het is immers een recensie en geen popquiz. Gewoon kort en krachtig zonder al te veel opsmuk. Met datzelfde idee moet Steve Turner voor de opnames van zijn tweede soloplaat de studio zijn binnenlopen. Hierop waagt de voormalige gitarist van grungerockers Mudhoney zich voor een perfect afgemeten half uurtje aan de alternatieve countryrock. En dat doet hij met verve. Het is misschien even wennen aan de onvervalste countryknauw die hij zichzelf voor de gelegenheid heeft aangemeten, maar gelukkig kukelt hij nergens over het randje van de kitsch. Met zijn rechttoe rechtaan aanpak weet hij mij prima te vermaken, met name door zich in de teksten op een heerlijk ironische manier bloot te geven. De echte juweeltjes zijn de momenten waarop hij in duet gaat met Holly Golightly (voor al uw alt.countryduetten!). Heeft u nu echt nog meer details nodig om u ervan te overtuigen dat dit dus een wel hele puike plaat is?

Dit keer wordt het me gemakkelijker gemaakt. Door de foto op de voorkant en door de titel van het album weet ik dat we hier met een transseksueel te maken hebben. Oorspronkelijk een man. Dat heeft natuurlijk niet veel met de muziek te maken, maar als het er echt niet toe zou doen dan zou het er niet zo dik bovenop liggen. Nee, Edie Sedgwick is naar eigen zeggen een paradigma - 'a closing door, and an opening door' - dat probeert in een wereld vol chaos het kleingeluk te verheffen boven de grote verhalen. Hartstikke postmodern natuurlijk, zeker als blijkt dat dat kleingeluk voornamelijk uit de media komt: 'They say hope is dead, but I say hope can live if the hope we hope for is not for world peace, but for another season of Friends'. Juist ja. De echte Edie Sedgwick was een Andy-Warholicoon. Deze artiest noemt zich de aan het eind van de eeuw herboren Edie. Hoe dat in de veertien tracks met namen van filmsterren als titels (naar Arnold Schwarzenegger zijn zelfs twee tracks vernoemd) tot uiting komt, blijft voor mij onduidelijk. Hoe klinkt zo'n cd dan? Als elektronisch geneuzel in de marge met weinig hoogtepunten - een paar melodielijnen en ritmetjes - en veel dieptepunten, vooral gekleurd door een stem als schuurpapier, die als een wanhopige schreeuwt, zijn woorden vervliegend in de storm in het glas water. Ofzoiets.

De oudere vrouw in de trein staarde naar me, nadat ik zojuist mijn plaats op de al niet erg comfortabele bank aan haar afgestaan had en plaats had genomen op het klapbankje in de hoek. Eén blik van haar was voldoende geweest om te weten dat ze liever niet zelf op het klapbankje plaats wilde nemen. Mij maakte het niet zoveel uit. Ik lig en hang alleen maar lekker in de trein, in de banken zitten maakt me onrustig omdat het nooit gemakkelijk zit. 'Wat wil die jongeman toch?', lijken haar ogen te vragen terwijl ze naar me staart. Ik wil niet in slaap vallen en doe heel veel moeite mijn ogen open te houden, maar slaag daar eigenlijk niet in. De vrouw probeert een praatje op te starten met de studente naast haar. Die wil echter graag opschieten met het bestuderen van haar boek. Maar als ik zo zie wat ze - traag - arceert in het boek dat ze op haar schoot heeft, wil ze veel te veel onthouden en weet ze niet tot de kern van de zaak door te dringen. Op het bankje naast me zit een echtpaar. Hij wil rustig naar buiten kijken, zij kletst hem de oren van de kop en wil dat hij luistert. Dat doet hij overduidelijk niet. Raar is dat, de hele trein wil wat, maar alleen de vrouw op leeftijd heeft een stekkie weten te bemachtigen. Voor de rest lukt het ons geen van allen en toch we lijken er ogenschijnlijk vrede mee te hebben. Ik wel in ieder geval, want ik laat mijn oogleden die loodzwaar aanvoelen langzaam dichtzakken en droom rustig weg. Wil ik dat wel?

Minister De Graaf kan nu, na zijn aftreden, misschien troost vinden in het nieuwe solo-album van James LaBrie. Het centrale thema op Elements of Persuasion is namelijk hoe de mens zich in het leven laat beinvloeden door factoren van buiten, ofwel door ze te omarmen, ofwel door zich ertegen te verzetten. Dit album, LaBrie's derde nadat de eerste twee verschenen onder de naam Mullmuzzler, is door LaBrie geschreven met toetsenist Matt Guillory en technicus Brian Wherry. Dat, en het feit dat zijn Dream Theater-maatjes niet op deze cd te vinden zijn, maakt dit meer dan een Dream Theater-cd zonder Dream Theater. De muziek is veel meer rechttoe rechtaan dan gebruikelijk bij LaBrie's eigenlijke bandje, zonder overigens te vervallen in rockstampers. Het is powermetal, met uiteraard volop mogelijkheden voor LaBrie om zijn vocale kunnen te tonen. Maar waar bij Dream Theater de breaks je om de oren vliegen, wordt op deze cd meestal gekozen voor stevige, staccato gitaarmuren en dat is nogal een verschil. Een goede keuze, wat mij betreft. Voor een Dream Theaterplaat hebben we Dream Theater nog, nietwaar? Op zijn tour zal LaBrie om die reden ook geen DT-songs spelen. Dat LaBrie een van de veelzijdigste zangers in het genre is bewijst hij hier nogmaals. Ruige, bijna Hetfieldachtige zangpartijen, opbouw van spanning met bijna gefluisterde vocalen, stevige en heldere uithalen, het zit er allemaal in. Voor mij komen de composities net iets te kort om bij de echte top te horen, maar LaBrie en zijn maatjes mogen trots zijn op deze release. En De Graaf kan zich vast vermaken met songs als "Undecided", "Crucify", "Lost" en "Alone"....

We hebben vijf exemplaren van Elements of Persuasion van de paashaas gekregen om weg te geven. Klik hier om te zien hoe jij er één kunt winnen.

Op dinsdag 26 april treedt James LaBrie op in 013 in Tilburg

Misschien is het wel zo dat er zoiets bestaat als een ideaal draaimoment. Dat zou dan zoiets moeten zijn als het beste tijdstip om een cd aan te zetten. Zo werkt het bijvoorbeeld absoluut niet als je bij het opstaan naar buiten kijkt, constateert dat de zon uitbundig schijnt, en besluit Tindersticks op te zetten. Dat kan dus niet en dat moet u dus niet doen. En zo werkt het ook niet om een cd van mijn Limburgse vrienden van Rowwen Hèze aan te zetten als het buiten donker is en sneeuwt. En zo werkt het kennelijk ook niet a;s je de nieuwe cd van A Brand, 45rpm, probeert te draaien in de winter. U weet wel, winter, als het buiten vroeg donker is en de zon zich niet laat zien. U mag mij geloven als ik zeg dat ik het heb geprobeerd. Een hele maand lang heb ik geprobeerd te bedenken wat ik van 45rpm vind en ik kwam er niet uit. Maar zodra vorige week de zon begon te schijnen gebeurde er iets magisch. Ik vond "het ideale draaimoment" uit. En ik was trots op mijzelf. Ik het u even uitleggen: zet uw tuin- of balkondeuren open, op een fijne, zonnige lentedag. Vervolgens zakt u onderuit en laat u uw hoofd meedeinen op deze fijne mix van electrodeuntjes en stoere mannen met gitaren. U ziet ze bijna door de kamer dansen. Een lentebriesje doet u huiveren, of was het de muziek? De stoere mannen staan met hun rug naar het publiek en opeens klinken de gitaarrifjes die u al duizend keer gehoord hebt fris, vernieuwend en fruitig. Een voor een draaien de mannen zich op en voor u het weet is de cd afgelopen. En zet u hem nog maar eens op. Wonderbaarlijk.

Het is een mooi verhaal, dat van Erny Green, spil van de Utrechtse rootsband Polgate: na de brui te hebben gegeven aan een studie trok hij met zijn gitaar de wijde wereld in. Die wijde wereld was Europa, de VS en Midden-Amerika, waarbij de Verenigde Staten de meeste invloed op zijn muziek heeft gehad. Volgens de bio op de website heeft Erny Green het podium gedeeld met (Amerikaanse!) helden als Michelle Shocked, Bob Mould, David Olney, Jim White, Lemonhead Evan Dando en My Morning Jacket. Geen onaardig rijtje, dunkt me. Eén ding heeft Erny Green gemeen met deze namen: hij kan mooie liedjes maken. Scarfish love on wings of mojo wire is daarvan het derde bewijs onder de naam Polgate Hij heeft zowel Neil Young-achtige rockers (de gitaar in "Diner In My Cave") als klassiek singer-songwritermateriaal ("Turn Me On") in de vingers. Niet alleen de basis van de liedjes is goed, ook de arrangementen en de productie (van Hallo Venray's Henk Koorn) zijn prima gedaan. Was dat nu een echte zingende zaag, een stem of iets uit een doosje? Geen aanmerkingen dan? Toch wel: de stem van Erny Green klinkt soms te nadrukkelijk Nederlands. Het irriteert niet, maar soms vroeg ik me wel af of hij niet eigenlijk Arnold Groen heet. Dat en het rare hoesje - is dit symfo? - zijn de enige punten van kritiek op deze verder toffe plaat.

Morgen mag ik weer eens proberen een einde te maken aan mijn status als werkloze. Het zou mooi zijn als het lukt, want het is precies de baan die ik zou willen. Dat is iets om heel blij van te worden - zo'n baan is niet voor iedereen weggelegd. Voor de heren achter Talisman ook niet altijd, bijvoorbeeld. Zowel zanger Jeff Scott Soto als bassist Marcel Jacob verdienen hun geld door aan het ene na het andere project mee te doen, om vervolgens solo of met echt eigen bands iets op te kunnen nemen. In Talisman zijn deze heren al vijftien jaar actief, nadat ze elkaar tegenkwamen in de band van Yngwie Malmsteen. Qua kosten was deze uitgave een makkie, want het zijn live-opnamen. Even mixen, hoesje eromheen en in de winkel ermee. Nou vind ik live-cd's normaal gesproken de best mogelijke verzamelaars, dus mij hoor je niet klagen. Ook niet over deze dubbel-cd. Elk van de cd's bevat een volledige opname van een concert. Dat is best een leuk idee, het nadeel is alleen dat álle nummers van de tweede cd ook op de eerste staan. Nou ja, het zijn twee live-cd's voor minder geld, moet je maar denken. Het betreft opnamen uit 2003, met een mooi overzicht van hun sterkste songs in lekker vette, strakke uitvoeringen met een stevige funk feel. Geen klassiekers, maar stuk voor stuk goede rocksongs. Alleen het de-voorste-rij-zingt-mee-nummer had voor mij niet gehoeven. Als Soto de microfoon weer heeft laat hij horen live geen millimeter onder te hoeven doen voor wat hij in de studio op de plaat zet, Marcel Jacob bast de sterren van de hemel en ook de rest van de band gaat daar moeiteloos in mee, of het nu eigen nummers zijn of covers als "Crazy" (Seal!) of "I Don't Know" (Ozzy). Een mooiere kennismaking met Talisman dan deze is er niet.

Of het zou de gelijktijdig verschenen dubbel-dvd moeten zijn, natuurlijk. Ze hebben niet simpelweg beide optredens elk op een DVD gegooid, nee, de eerste dvd staat propvol met bijna alle nummers van beide cd's en van de tweede dvd is een uitgebreid chronologisch overzicht van de geschiedenis van Talisman gemaakt. Een overzicht zonder "gut, wat vinden we elkaar toch aardig"-interviews, maar met veel beelden uit de oefenruimte en backstage, een paar typische cheesy hardrockclips en veel live-beelden. Beelden waaruit ook blijkt dat dit een gezelschap is dat het domweg leuk vindt om samen te spelen en waar ieder de ruimte krijgt om de eigen capaciteiten te tonen. De opnamen en beelden zijn waarschijnlijk best goedkoop geweest maar dat hoeft nog geen wanprodukten op te leveren, zoals Talisman laat zien.

The End Justifies The Means is het derde volledige album van het Finse Sunride. Aan niets hoor je dat de heren uit Jyväskylä, een kleine studentenstad, komen, gelegen ergens in een - vast - winderige en koude uithoek van Finland komen. Sunride maakt namelijk van die typische emo (denk: Taking Back Sunday, Further Seems Forever , Cave-In en onze nationale trots Face Tomorrow) waarbij ik altijd aan Amerika moet denken. En waar ik vooral ook een groot zwak voor blijf houden. Wat goed is hoeft niet ingewikkeld te zijn. De receptuur van Sunride is dan ook een beproefde en op zich redelijk eenvoudige: goede zanger, brede, dik aangezette gitaarpartijen, beetje lompe drums, ronkende bas (af en toe lekker op de voorgrond) en gedoseerd een schreeuwer, maar vooral altijd beresterke melodieën. Alhoewel die laatste op The End... wel behoorlijk eenvormig zijn. Toch gaat het er bij mij in als gesneden koek. De schreeuwer komt hier overigens maar in beperkte mate langs. En is bovendien ook niet afkomstig van zanger Jani Peippo, maar van Swallow The Sun-zanger Mikko Kotamäki. Het verschil in receptuur van deze emobandjes zit hem vaak in de details, maar het uitgangspunt blijft hetzelfde: stevige tegen metal aanleunende rock. Zo neigt Sunride af en toe wat meer richting stonerrock en hebben ze in sommige nummers zelfs bluesachtige trekjes. Helemaal als het jengelende scheurijzer van Hanoi Rocks' Michael Monroe in het op één na laatste nummer "One Tragedy" invalt. Dan onderscheidt Sunride zich ook wat meer van eerder genoemde acts. Als ze dat nog wat meer zouden doen, was de koek nog lekkerder geworden.

In het indrukwekkende Club 11, hoog uittorenend boven avondlijk Amsterdam, schuif ik aan bij Nathan Whitey. De Engelsman hangt uitgeblust onderuitgezakt op de bank. Voor hem een glas water, een pakje paracetamol en het kleinste mobieltje dat ik tot nog toe gezien heb.

'Goddank ben jij de laatste', zegt hij en grijpt een papiertje met een dicht volgepend interviewschema dat hij met een ironisch grimas voor mijn neus houdt. 'My jaws are aching, man! En het enige wat ik gegeten heb vandaag is een kom tomatensoep. En deze dingen, guerana's.' Hij schuift me een doosje met kleine witte pilletjes voor. Ik krijg de laatste. 'Het zijn natuurlijke stimulanten uit de Amazone die je een energy boost geven. Ik heb er al 100 op. I feel like superman!'

Vorige week stond er iemand in mijn kast, waarin ik boxen en andere speciale releases bewaar, te neuzen. Hij zei me dat hij niet verwacht had dat ik zoveel Led Zeppelin zou hebben. Ik zei hem dat ik vond dat iedereen eigenlijk die Led Zeppelin remaster boxen in de kast zou moeten hebben. Ik gaf ze mezelf ooit cadeau voor mijn verjaardag. Als grapje duwde ik terwijl hij het boekje bij de remasters doorbladerde Secret Machines Now Here Is Nowhere in de cd-speler en schroefde het volume op. Ik zag dat hij bij het horen van de drums van "First Wave Intact" gelijk zijn oren spitste. Dat verbaasde me niets, want als iemand mij wijs gemaakt had dat dit een onbekende Led Zeppelin-track was, dan had ik die persoon vast ende zeker geloofd. Led Zeppelin is niet de enige band waar deze drie naar New York verhuisde ex-inwoners van Dallas schatplichtig aan zijn. Daar kunnen we gevoeglijk ook Pink Floyd aan toevoegen. En van recentere datum Grandaddy en Flaming Lips. Na de negen minuten meeslepende rock van "First Wave Intact" en het ook van militaire precisie voorziene drums "Sad and Lonely" tapt Secret Machines ook uit een rustiger meer psychedelisch vaatje in "The Leaves Are Gone". Ik vond het een goed teken en volkomen terecht dat de box van Led Zeppelin ondertussen al weer netjes in de kast stond en hij nu in het - overigens karige - boekje van Now Here Is Nowhere stond te neuzen.

Eigenlijk lees ik de biografieën alleen als ik feiten nodig heb voor mijn stukjes. Ik begin echter uit verveling na het draaien van een aantal nummers van Off Blue van Brother JT deze toch te lezen.Ik citeer: "Brother JT has recorded about 10 albums, none of which sold too many copies." Ik moet glimlachen, omdat ik dit wel enigszins begrijp. Broer maakt met zijn lofi-nummers nou niet wat je noemt makkelijk toegankelijke muziek. Bovendien is een heel album wel een behoorlijke hap. Een blik op de website van zijn platenmaatschappij Birdman levert weer een ander aanvullend inzicht op: "One of the most solid and beautiful do-it-yourself psychedelic records ever." Ik moet nog meer glimlachen. Als ik het zou spelen zou ik inderdaad zelf een stevige gitaar inpluggen en er heel wat meer pit aan toevoegen. De links met het psychedelische van The Beatles of Syd Barrett zijn te volgen. Ik vrees alleen dat ik wel heel wat aan joints moet roken om hier op te gaan vliegen.Toch zijn er best mooie momenten. De songteksten bijvoorbeeld. Beter was het geweest om het aan te bieden in een reeks EP's of singles of in de sterkste momenten op een EP. Bijna 45 minuten achter elkaar is teveel van het goede. Broer zou mij bovendien als naaste familielid voortaan beter vooraf kunnen vragen wat hij moet doen om succes te krijgen. Of hij moet dan niet willen. Dat kan ook.

Hokjes. Ik ben er gek op. Vooral als het om muziek gaat. Het maakt meteen zoveel duidelijk en je kunt er lekker lang over ouwehoeren. En artiesten mee op de stang jagen. Aangezien we nooit genoeg hokjes kunnen hebben presenteer ik u meteen een nieuwe, waar u vast nog niet van gehoord hebt: Blackforest Surf! Vooralsnog alleen gespeeld door de Leopold Kraus Wellenkapelle. Uit Freiburg, in het Zwarte Woud. Wat alvast een deel van de naam van het hokje verklaard. De heren bedachten de naam overigens ook. Het surf gedeelte zal overigens ook voor zichzelf spreken. Want de heren spelen dat ook. Veelal gitaargeoriënterde surfinstrumentals in de beste jaren zestig tradities. Aangevuld met een jengelde Moog of Farisa. En juist als die de overhand krijgt (Do the Duck) dan wordt het leuk en onderscheidt de band zich van andere surfbands. Maar dat doen ze helaas te weinig. Voor de rest moeten Leopold Krause en consorten het verder hebben van een hoog gimmick gehalte en een incidentele cover (Swarzmaler van de heren Jagger en Richards). Maar wat er nu zo typisch Schwarzwald is aan deze band? Geen idee, maar we kunnen er even over bomen?

"Een twee in de maat, anders wordt de juffrouw kwaad. Maar de juffrouw wordt niet kwaad, want zij is van prikkeldraad." Dit weinig flatteuze marsliedje was vaste prik bij de plaatselijke avondvierdaagse. Naarmate het enthousiasme voor een dergelijke gelegenheid bij mij naar het nulpunt zakte, zakte ook het gebruik van marsliedjes. Of ze in Duitsland iets als Spaziererviertagen hebben weet ik niet, maar blijkbaar hebben marsliederen daar meer eeuwigheidswaarde. Nog voor ik de bio gelezen had wist ik dat het bij Freedom Call een Duitse band betrof. De Teutoonse marsmetal was onmiskenbaar. Ze mogen dan naast de onderwerpen Freedom en Glory en Hero Nations wel zingen over Kings & Queens, niemand zal er aan twijfelen dat er eerder sprake is van Bundeskanzlers of wellicht Kaisers. Wanneer ze in danceable bedoelde nummers ook nog eens aan komen zetten met koortjes zoals Sandra die al ooit gebruikte is ook het laatste restje twijfel verdwenen. Het is niettemin geen soft poprockbandje of zo. Integendeel, in sommige stukken hoor je invloeden van Queensryche en aanverwanten en de muziek in de coupletten en bij de solo's is vaak stevig en strak ingespeeld. De koortjes en refreintjes doen 't hem. Plots wordt het allemaal wel heel braaf en voorspelbaar ondanks de stoere teksten. Het is te prijzen dat ze iets anders proberen dan wat in het genre gebruikelijk is, maar door hun keuze voor deze refreintjes blijft het voor een klein publiek, vrees ik. Dat van de Spaziererviertagen.

Op de middelbare school hadden wij een fantastisch instituut genaamd het Populair Muziekconcours. Dit hield zoveel in dat alle schoolbandjes eens per jaar de gelegenheid kregen om op drie, door de school verspreidde, podia hun kunsten aan een aanzienlijk publiek te vertonen. Uiteindelijk werd er dan een winnaar uitgeroepen door een 'vakjury' (lees: docenten die wel eens een cd van de Beatles beluisterden) en door 'het publiek'. Nu kunt u zich voorstellen dat het niveau van de bandjes onderling nogal verschilde. Waren er enkele semi-professionele groepen met bovengemiddeld materiaal aanwezig, het meerendeel bestond toch uit minder getalenteerde pubers die zich de 20 minutes of fame goed lieten smaken. Zoals bij zoveel wedstrijden was het de band met de meest aanwezige achterban die jaar na jaar met de prijs aan de haal ging. Echte aandacht voor talent was er niet, als je maar genoeg vriendjes mee nam. Eigenlijk een soort muzikale Dutch Bloggies, zo u wilt. Ik moest meteen aan dit concours denken toen ik The Collective van het Arnhemse C/4 beluisterde en mij enigszins in hun geschiedenis verdiepte. Zeker geen onaardige muziek hoor, een prima productie en acceptabele crossover liedjes, compleet met bijbehorende scratcher en ratelende raps. Niets bijzonders onder de zon ook. Nu-metal geeft zijn langste tijd wel gehad en alles voelt aan als een tevergeefse poging hier nog iets aan toe te voegen. Het lijkt heel wat maar naar mijn bescheiden mening is C/4 toch vooral een uit de klauwen gegroeid schoolbandje zonder echt eigen stijl maar wel voorzien van een trouwe schare fans, die ieder optreden weer tot een feest maken. Fans die waarschijnlijk al jarenlang trouw zijn en weinig oor hebben voor originaliteit en aanverwante zaken.

Ik moet een beetje op mijn woorden passen. De elitetroepen van The Monolith Deathcult (TMDC) struinen het hele internet af op zoek naar slachtoffers. Geen discussie over TMDC wordt gevoerd zonder inmenging van de krijgsheren zelf. Critici worden professioneel van weerwoord voorzien. Alle aantijgingen betreffende het zijn van een slap aftreksel van een bepaald Amerikaans bandje, ik zal het N-woord maar niet noemen, worden ongegrond verklaard. Er wordt bewust gekozen voor een opvalstrategie. Zolang er maar over je gepraat wordt, ben je in beeld en zit je goed. Deze strategie werkt natuurlijk alleen als je ook daadwerkelijk over potentiële slagkracht beschikt. De commando's van TMDC maken hun oorlogspraat echter waar en bewijzen met The White Crematorium dat ze genoeg wapentuig in huis hebben voor werelddominantie. Een batterij massavernietigingswapens wordt ingezet om de ongelovigen omver te blazen. In een afwisselend hoog en laag tempo wordt er genoeg napalm afgeworpen om de luisteraar in vuur en vlam te zetten. Naast bands als Severe Torture, Disavowed en Pyaemia blijkt nu ook dat TMDC grensoverschrijdend is in te zetten voor een portie extreem death metal geweld en terreur. De negen meesterwerkjes op dit album behandelen elk een weerzinwekkende gebeurtenis in de geschiedenis van Europa. De holocaust, het schrikbewind van Stalin, Tsjernobyl en de rooftochten die Spaanse soldaten onder aanvoering van de Hertog van Alva in Nederland uitvoerden, zijn enkele onderwerpen die aan bod komen. En juist met deze innovatieve ideeën wordt duidelijk dat we hier niet met één of ander slap aftreksel van doen hebben.

Fooz had grootse plannen. Ze zouden Europa wel even gaan veroveren op hun tour ter ere van de release van hun titelloze debuutalbum. Dat plannetje ging dus mooi niet door. In plaats van een zegetocht door Europa werd de pijp aan Maarten gegeven en was het exit Fooz. Aan de dankwoorden op de hoes en in het begeleidend schrijven bij Fooz II (Space is Dark.... It Is So Endless) hadden nogal flink wat mensen tijd en energie in deze tour gestoken. Alone Records durft het aan om het debuut van Fooz te betitelen als één van de beste Spaanse albums van de afgelopen vijftien jaar. Ik durf dat nog wel in twijfel te trekken. Ok, Fooz II, dat naast zes akoestische tracks die eigenlijk voor een EP voorafgaand aan een tweede Fooz cd waren bedoeld, ook nog originele mixen van het debuut Fooz en twee covers bevat, is best een aardig album. Weinig reden tot veel ophef echter. De ruigere nummers zijn aardige zompige stonertracks, maar wel met een setje dozen als drumstel. De akoestische nummers zijn wat dat betreft een stuk interessanter. Die hangen meer richting de akoestische tussendoortjes van Alice in Chains met wat psychedelische elektronische versiersels. De covers zijn ook best aardig, maar van "Astronomy Domine" heeft Voivod al jaren terug de definitieve coverversie opgenomen en van de cover van Hawkwind's "Space is Deep" krijg ik het ook niet echt warm. Dus om hier nou te spreken van wat ooit één van de meest veelbelovende bands van Spanje was vind ik schromelijk overdreven.

Al jaren wordt ons beloofd dat we over niet al te lange tijd als toerist op ruimtereis kunnen. Behalve door de mij ontbrekende contanten word ik nog altijd wat geremd door het feit dat er nog van tijd tot tijd een ruimtevaartuig in iets te veel stukken op aarde terugkeert. Voorlopig houd ik het daarom maar bij de soundtrack: bassist Billy Sheehan's solo-cd Cosmic Troubadour. Billy Sheehan is de Steve Vai onder de bassisten: technisch bijna perfect, altijd in voor experimenten en projecten en uiterst herkenbaar. Wanneer Sheehan's naar verluidt nogal grote ego hem niet dwarszat, leverde hij dan ook prachtige platen af. Met Steve Vai (op diens solowerk of in de band van David Lee Roth), met Tony Macalpine maar ook met het toch retecommerciële Mr. Big. Cosmic Troubadour is inmiddels zijn tweede solo-album. Bij een bassist verwacht je dan toch al heel snel allen maar zeldzaam gefreak op de vier snaren, maar dat valt erg mee. Experimenten ja, maar hij weet zijn experimenteerdrift te beteugelen en zingt op een flink deel van de songs, en niet onverdienstelijk ook. Jazeker, hogeschoolbassen blijft het, maar dit album is door de afwisseling moeiteloos tot het einde te beluisteren. En dan te bedenken dat Sheehan alle instrumenten behalve de drums zelf heeft ingespeeld! De man blijkt het prachtig te kunnen verpakken, of het nu Rush-achtige nummers zijn, Queens of the Stone Age-achtige vocalen of instrumentale jazzrockstukken. Laat die ruimtereis maar zitten, voorlopig ben ik tevreden met de soundtrack.

In bijna duizelingwekkend hoog tempo levert Josh Rouse albums af. Nashville is, koud anderhalf jaar na het alom geprezen 1972, alweer zijn vijfde plaat in krap zeven jaar. Nou is dat misschien nog niet zo raar, maar al zijn liedjes worden ook nog eens geboren uit gebroken relaties. Die Rouse heeft dus ook nog eens flink wat vrouwen versleten in de afgelopen zeven jaar. Als ik niet zou weten dat een trieste scheiding inclusief een ellendige ziekenhuisopname de voedingsbodem was van de liedjes op Nashville, zou ik hem vooral aan willen moedigen om het niet te lang met een volgende vrouw uit te houden. In weerwil van de titel maakt Rouse overigens geen country. Zijn liedjes bestrijken een breed spectrum. Ze zijn net zo gemakkelijk typisch softrock van de Amerikaanse Westkust á la Bread, Eagles, America als Britpopperig uit het straatje van The Verve en heel af en toe zelfs een beetje Smiths. Dus je weet wel ongeveer wat je kunt verwachten: eerlijke, soms een beetje donkere, teksten over zijn gebroken relaties verpakt in bijna honingzoete harmonieën en melodieën met een vleugje roots. Wie de laatste Lambchop te saai (ik, zei de gek!) en de dubbele worp Bright Eyes te zeurderig (ik in beperkte mate, zei de gek!), heeft wat dat betreft aan Rouse en Nashville een goede. Rouse heeft ondertussen overigens het countryhart van Amerika ingeruild voor Spanje. Ik ben benieuwd wat dat voor liedjes op zal leveren als daar weer een relatie op de klippen loopt. Maar hij mag van mij ook best een tijdje domweg gelukkig zijn.

De afgelopen maanden had ik even helemaal genoeg van relaties. Er is echter verandering in gekomen. Ik ben helemaal hoteldebotel van Nedelle Torrissi. Ze heeft me met haar stem betoverd. Ze was aanvankelijk wat schuchter, maar nu straalt ze warmte uit en blijkt ze ook humor te hebben. Nedelle en ik kennen elkaar nog niet zo lang. Zij nam het initiatief door een cd op te nemen getiteld From the lion's mouth. Aangezien toeval niet bestaat kwam deze in mijn handen. Via deze weg geef ik nu een reactie. Nedelle, het is goed mis met mij. Ik zie ons al lopen over het strand van Californië. Hand in hand met een heerlijk zonnetje op ons hoofd. Dan pak je jouw gitaar en speel je mooie liedjes voor mij. Een beetje jazzy, folky, een beetje alsof we terug zijn in de jaren '70. Ik smelt. Op het album heb je een hele rij aan gastmuzikanten, maar die nemen wij natuurlijk niet allemaal mee. Hoe goed gedoseerd en smaakvol ze overigens ook spelen op o.a. klarinet, cello en viool. Wij zijn samen. Wij zijn verliefd. Als we thuis zijn speel je nog even op de piano. Ik ben niet meer tot praten in staat. Nedelle, ik kom bij je wonen. Nedelle, ik wil elke dag van je genieten. Ik zal alles voor je doen en dan schrijf je in het boekje bij je volgende cd: "Thank you: Ewie." Graag gedaan, lieverd.

De bloempjes in het park staan te bloeien en ik zit op een bank. Het voorjaar hangt in de lucht en ik luister naar een man die mij verhalen vertelt. Een verhaal over een marinier. Een verhaal over een hoer. En elke keer dat hij adem haalt wil ik hem een schop verkopen. Niet ademhalen, niet stoppen, verder vertellen. Als het verhaal uit is vraag ik hem vriendelijk doch dringend een ander verhaal te vertellen. En dan, na een verhaal of tien is het opeens stil. Ik kijk om me heen en constateer dat ik in een donker park zit. Ik ben stram en stroef geworden van het zitten. Een blik op mijn iPod en ik weet genoeg. De rest van mijn tocht moet ik het zonder de verhalenverteller doen. Ik slenter naar huis en denk na over de cd die ik hoorde in het park. Banjo's, strijkers, accordeons: genoeg instrumenten om een kamerorkest met al haar bombast te evenaren. Maar toch klinkt de muziek zo mooi kaal. Bijna zo kaal en breekbaar als de liedjes van Belle and Sebastian ook kunnen klinken. Ik loop langs het Museumplein. Hier was alles vorige week nog wit, er lag een sneeuwbal op de tramrails. Maar nu staan er hekken om de sneeuwklokjes en is het gras weer mooi groen. Een man en een vrouw van ergens in de zestig houden elkaar stevig vast. Haar grijze haar steekt mooi af op de schouder van de man zijn rode jas. Ik slenter verder. Thuisgekomen zet ik de plaat die ik hoorde in het park nog maar eens op. The Decemberists hebben iets bijzonders gemaakt. Iets dat je niet vaak hoort, niet in deze vorm. Een plaat vol met verhalen, een plaat die je na elk nummer naar meer doet snakken. Maar ook een plaat die af en toe rockt en af en toe stilvalt. Picaresque is dan ook drie platen in één klein meesterwerk. En dat lijkt me meer dan genoeg voor de komende tijd.

Ben je nu echt een ouwe lul wanneer je jezelf er heel vaak op betrapt dat je het over vroeger hebt? Vroeger, toen mensen nog gewoon muziek maakten voor de lol en je de slechteriken en goedzakken er meteen uit kon pikken. Vroeger, toen je een punkband die voor een major platenlabel tekende direct volledig af mocht branden, om die reden alleen al. Goed, ik ben dus een ouwe lul op mijn 27ste, dat is dan ook weer duidelijk. Ik krijg namelijk nog steeds jeuk op nare plaatsen wanneer een leuk en opwindend bandje als The Explosion (heeft niets met Jon Spencer te maken trouwens) zijn ziel verpatst aan het poenerige Virgin Records en vervolgens alle vooroordelen bevestigt door een poppy en radiovriendelijk meezingplaatje uit te poepen. Weg tomeloze energie, weg gemeende woede, welkom hitpotentie en aanstekerballade. Begrijp mij niet verkeerd, er is geen slecht liedje op Black Tape te vinden, dat kun je best aan de Bostonians overlaten. Ik hoopte alleen dat we inmiddels wel eens genoeg Blink 182's, Sum 41's en Good Charlotte's hadden. Blijkbaar loont het nog steeds om een band in dat hokje te duwen, om vervolgens na twee platen weer net zo hard terug bij af te zijn... Maar laat ik niet op de zaken vooruit lopen. Als gezegd, al het materiaal ligt lekker in het gehoor, er is een serieuze kans op een hitje hier of daar en er is vast een groter publiek voor dan voor de rauwe en harde punk die oorspronkelijk werd gemaakt. Als u dus van tam houdt, grijp uw kans, wilt u af en toe ook eens geprikkeld worden... ach, de boodschap is duidelijk.

Achteraf bezien was het een paar weken geleden een slechte keuze om naar het concert van Brendan Benson te gaan. Teruggebracht tot slechts zes stalen snaren en een handvol toetsen verschrompelden zijn prachtige (power)pop liedjes tot een bijkans saai gehoor en dito vertoning. Het was niet alleen een slechte keuze van mij, maar ook van Benson, die donders goed had moeten weten dat zijn liedjes juist zo speciaal worden door die mooie arrangementen en koortjes. Gelukkig kan de nare nasmaak van het optreden nu weggespoeld worden met The Alternative To Love. Eindelijk een opvolger voor bijna briljant Lapalco. Dat werd tijd ook, want die plaat stamt al weer uit 2002! De vieze nasmaak van Paradiso verdwijnt als sneeuw voor de zon bij opener "Spit It Out" met zijn catchy melodie en mooie koortjes, maar is ook lekker pakkend rockend. Gelijk is het al onmogelijk om er niet van te houden. Bijgestaan door zijn vaste bandmaatjes Chris Plum (Mood Elevator) en Matt Aljian zet Benson onmiddellijk de juiste toon. Ze weten deze toon, ondertussen vrij refererend aan hele lappen pophistorie, een album lang met speels gemak vast te houden. Zo ademt "The Plegde" iets Phil Spector-achtigs uit en klinkt Benson in "Flesh and Bone" als ware hij het broertje van Carnie en Wendy Wilson dat beter naar hun gezamenlijke vader geluisterd had. Het optreden in Paradiso ben ik ondertussen na de vele draaibeurten van The Alternative To Love wel vergeten, maar ik hoop wel dat Benson wél snel ons land aandoet met een volledige band om deze liedjes ook op het podium tot hun recht te laten komen.

Een plaat moet wel heel goed zijn om een jaar na de release nog een bespreking te krijgen, zou je zeggen. Naast een vriendelijk briefje met de vraag om een recensie op File Under is het inderdaad de muziek die het 'm doet. De opnames van Folding Fangs, de debuutplaat van Envy The West hadden in 2003 plaats en in februari 2004 verscheen de CD. Ergens op de weg van Den Haag (Smutfish) naar Groningen (Whipster) moet Roosendaal liggen. Want door komt Envy The West vandaan. Donkere, trage songs met een organisch geluid, gedrenkt in Americana, dat is waar de acht songs op Folding Fangs kortweg op neerkomen. En dan vergeet ik het woordje intens nog. Pim Derene en Marcus van Slingerland zijn de kernfiguren achter de band. En hoewel hun uitspraak van het Engels niet altijd even naturel is, draagt dat gek genoeg juist bij aan de sfeer. Als Roosendaal niet in Nederland zou liggen, op de weg tussen Den Haag en Groningen, dan ergens tussen Louisville, Kentucky (Bonnie Prince Billy), Nashville, Tennessee (Lambchop) en Austin, Texas (Knife in the Water). Maar voor goede Americana - slowcore of niet - hoeven we niet meer naar het westen. Hier in Nederland vinden we deze zo langzamerhand ook.

Of power- of progressieve metal van goede komaf is, wordt voor mij vaak bepaald door de zanger. Componeren kunnen de meeste heren wel en hoe je een instrument moet bespelen hoef je ze ook echt niet uit te leggen. Hooguit moet je hopen dat er een procesbewaker is die ervoor zorgt dat een plaat niet teveel in een notendiarree uitmondt. Kamelot had zijn zaakjes eigenlijk al lange tijd meer dan behoorlijk op orde, maar deed met de inlijving van Roy Kahn een forse stap in de goede richting. Kahn is begiftigd met een redelijk neutrale maar wel krachtige stem, die in de verte wat aan Geoff Tate doet denken, én hij weet dat krijsen als je een hoge noot moet halen nergens voor nodig is. Daarom was het vorige album, Epica, ook zo goed. De Nederlandse band Epica vernoemde zich niet voor niets naar dat album. De nieuwe plaat van Kamelot, The Black Halo, is wederom een stapje vooruit in hun gestage groeiproces. De Ayreon-achtige rockopera trekjes, die her en der op Epica al aan de oppervlakte kwamen, zijn nu veel meer verweven door de hele plaat, wat zorgt voor veel afwisseling in en tussen de nummers. Daarnaast heeft Kamelot een ronduit gelukkige hand in het kiezen van gastmuzikanten. Zo zingt Epica's Simone Simons vrij onopvallend de tweede stem in "The Haunting", maar ze is daar wel precies op haar plek. Net als de grunt van Dimmu Borgir zanger Shagrath in twee nummers en het toetsenwerk van Stratovarius' Jens Johansson. Misschien doe ik Kamelot zelfs wel te kort door van een gelukkige hand te beschuldigen. Dit zijn gewoon zorgvuldige keuzes van een band die een paar maanden terug haar beste album naar de drukker heeft gebracht.

Er was eens een alternatieve rockband. Ze noemden zichzelf Grant-Lee Buffalo. Ze leken lang en gelukkig te leven, maar dat ging mis. De megastatus, die vergelijkbare bands als R.E.M. en Pearl Jam wel kregen, werd ondanks door critici hoog gewaardeerde plaatwerk nooit bereikt. Uiteindelijk werd GLB na gedoe met de platenmaatschappij en onderlinge ruzies verleden tijd. De opperdespoot Grant Lee Phillips leek zijn conclusies getrokken te hebben. Hij wilde muziek maken en verder geen gezeur. Hij speelde het album Ladies' Love Oracle in 2000 alleen in, produceerde het ook maar meteen zelf en verkocht dit in een beperkte oplage bij zijn concerten. De volgende twee releases werden echter weer via de officiële weg uitgegeven. Hij had de ellende rond GLB verwerkt. Sterker nog, Ladies' Love Oracle gaat nu dezelfde weg met een toegevoegde - overigens overbodige - bonustrack. Met de idee van deze re-release mogen we blij zijn, want het is een fijn album met semi-akoestische melancholische liedjes die laten horen wat voor talenten Phillips heeft. Vooruitstrevend is het allemaal niet, maar het is wel goed gedaan. En ja, Phillips heeft nog steeds een prachtige stem. Hij draagt de nummers met teksten die een zoektocht zijn naar de waarheid en leugens in de liefde warm voor. Het klinkt als een soort Twee Meter Sessie De Luxe. Al vrees ik dat die helemaal te 2000 zijn, maar zo is er altijd wel wat.

De griep was mij veel te hardnekkig. Ik geloof wel dat ik geluk had dat ik er na een klein weekje van verlost was, maar vijf dagen in bed liggen is niks voor mij. De vierde dag durfde ik het weer aan om eens een muziekje op te zetten. Dat zijn toch ook een soort van vitaminen tenslotte. Omdat ik nog wat draaierig in hoofd en buik was, besloot ik maar een licht muziekje te kiezen: het debuutalbum van Engineers. Deze vier Londenaren hebben van hun debuut een prettige zweefplaat gemaakt, die blijft hangen in de dichte mist van Beta Band, Air en Doves. De gelaagde, breed uitgesponnen meerstemmige trips doen je vermoeden dat er nogal wat overdubs gedaan zijn, maar zijn ondertussen een mooi samenspel tussen de leadzang van Simon Phipps en de tweede stemmen van Mark Peters en Dan McBaen. Drie heren die allen ook nog eens een gitaar vasthouden. Dan McBaen voegt nog een extra laag toetsen toe aan het redelijk sobere drumwerk van Sweeney. Ondanks de drie gitaristen wordt er nergens een heftige gitaarmuur opgetrokken. Dat maakt dat ik me zo voor kan stellen dat er mensen zijn die na drie kwartier denken: 'Trek nou eens een keer het gas open en laat die drie gitaristen eens flink uit de bocht scheuren.' Gelukkig voor hen gebeurt dat ook in de epische afsluiter "One In Seven". Ik had dat verlangen naar gitaarmuren overigens niet, want ik had nog immer koorts en dan is het prettig naar het plafond staren terwijl de heren in je oren ijlen.

Een goede vriend leerde mij ooit dat, wat je ook wilt bereiken, presentatie altijd 50% van het werk is. Met een goede binnenkomer heb je vaak al snel de aandacht te pakken. Deze wijsheid - jaja, ik heb wijze vrienden - geldt al helemaal in het geval van meningen over muziekjes. Wanneer ik een fraai vormgegeven cd-boekje in mijn klauwtjes krijg zal mijn interesse een stuk sneller worden aangewakkerd dan wanneer er met de pet naar is gegooid. En dat gaat vooral op wanneer het in eigen beheer uitgegeven EPtjes van vaderlandse bodem betreft. Het Bergen op Zoomse Victim presenteert zichzelf op uiterst professionele wijze met het oogstrelend vormgegeven en puik geproduceerde Consequences Analysis. Hier zijn een paar mensen duidelijk noest aan de arbeid geweest. Ook muzikaal is er zeker genoeg te beleven. De mengelmoes van metal, emocore en stonerrock klinkt lekker furieus en gepassioneerd en ook het songmateriaal is dik in orde. Als je bedenkt dat grote jongens als Boy Sets Fire en Thursday ook ooit klein begonnen zijn is het eigenlijk helemaal zo gek nog niet wat hier allemaal gebeurt. Jammer dat de voedingsbodem voor dit genre binnen Nederland zo arm is, ik ben er van overtuigd dat het niveau en de knallende nummers aan de overkant van de oceaan veel meer waardering zouden kunnen oogsten. Een fijne appetizer voor een volwaardige plaat. Meneer de platenbaas, heeft u dat ook gelezen?

Je moet er wat voor over hebben als stukjesschrijver om je stuff te bemachtigen. Voor de EP 1024x768 van Klaz* bijvoorbeeld, moest ik helemaal afreizen naar de planeet Bijk. ESA bleek behulpzaam voor de reis, maar hoe zorg je er voor dat je stuff onderweg heel blijft. Na wat testen in Noordwijk bij de ESA bleek dat mijn good old Philips Expanium de G-krachten tijdens de lange reis en heftige landing prima zou kunnen weerstaan. Dat verbaasde me niets, want die Expanium krijg ik, notoir draagbare speler vernietiger, na acht jaar trouwe dienst nog steeds niet kapot. Om het aangename met het nuttige te combineren besloot ik tijdens mijn ruimtereis naar Bijk ook maar een ander cd-tje mee te nemen. Dat werd de Rode Demo van Moos. Moos zijn cd kwam gelukkig gewoon met de post vanuit Utrecht waarvandaan Maurice Dohmen zijn danceding doet. Mijn ESA-raket vond Moos blijkbaar óók koel, want de vlammen uit de uitlaat gingen al snel branden op de maat van de techno-beats van openingsnummer "Golven". Ik durfde er niet over na te denken of het echt goed was voor die raket. Moos doet een raar iets met je als je in gewichtsloze toestand bevindt, dat weet ik wel. Nog nooit danste iemand zo in de ruimte op beats en bass. Die komen dan ook van de oude school en zijn onweerstaanbaar. Eenmaal aangekomen op Bijk bleek dat die luizen van Klaz* een cd-tje aardse muziek in ruil wilden voor hun eigen muziek. Altijd hetzelfde met die marsmannetjes. Ik besloot ze Moos maar te schenken, dat zou Moos vast niet erg vinden. Komen zijn beats ook nog eens ergens. De grote baas van Klaz* overhandigde me een vodje Bordeauxrood papier tijdens de ruil. Op zich was die ruil van de heren van Klaz* een slimme zet, want zo moest ik op de terugweg wel luisteren naar hun EP. Een beetje stil in je stoel zitten is tenslotte ook niets voor een muziekastronaut. Ik bemerkte tot mijn opluchting dat de heren hadden besloten niet te zingen op hun EP. Gelukkig maar, want ik vond het Bijks in de verte wel wat weg hebben van Zuidlimburgs met Friese tongslag. Niet echt een aanbeveling. Ik snapte nu wel waarom ze graag wilden dat ik die cd bij hen op de planeet op kwam halen. Wat een fantastische muziek voor in een raket, terwijl je omringd wordt door niets dan sterren, manen en planeten! Een soort van Sigur Ros of oude Porcupine Tree, maar dan van een andere planeet. Dromerig zwevend, maar soms ook venijnig ontladend. Ik baalde dan ook stevig toen de landing werd ingezet en ik weer voet op vaste grond zette. Ik wilde weer de lucht in! Zweven met Klaz*! En natuurlijk mijn Rode demo van Moos terug.

Eigenlijk hou ik mijn hart vast bij een demo of een in eigen beheer uitgebrachte plaat. Ik heb iets teveel van dergelijk materiaal gehoord om er al te hoge verwachtingen van te hebben. Zo was mijn vooroordeel al klaar bij de in eigen beheer uitgebrachte cd van Quallofill. Vreemde naam voor een band dacht ik ook nog. Bovendien een cd met als titel Votre Enfant. Wie verzint zoiets? En dan ook nog zo'n stomme sticker als extraatje. Vol frisse tegenzin deed ik dus het schijfje in de lade van mijn speler. Het opende met een akoestisch nummer. Oh nee, dacht ik vervolgens, dit wordt saai. Het wordt een voorbeeld hoe het niet moet. Mijn verbazing was echter groot dat ik het wel trok. Sterker nog, ik was gecharmeerd van dit kind. Quallofill is een Rotterdams duo dat muzikaal zich ergens tussen een An Pierlé Light en een akoestische Heather Nova afspeelt. De stem van Léonne vraagt er ook om. Als muzikale begeleiding wordt o.a. de piano, xylofoon en gitaar ingezet. Afwisseling wordt verder gezocht in de tweede stem van Roel, de dubbele of vervormde stem van Léonne en het gebruik van samplers (kukeleku!). Ik mag hopen dat dit tweede album alsnog een platencontract en de nodige optredens oplevert en bovendien genoeg moed geeft voor een derde album over een paar jaar. Ik zal deze dan met andere verwachtingen in mijn speler stoppen en me afvragen of dit kind nog verder kan groeien.

Ik heb een haat-liefdeverhouding met singer-songwriters. Soms kan ik ze heel goed hebben, soms vind ik ze ongelooflijk saai. En waar ik mijn oordelen precies op baseer is ook voor mij niet altijd transparant. Natuurlijk heeft mijn finale oordeel met de muziek te maken. Een gitaar of piano alleen is voor mij vaak niet genoeg. Er moet iets in de muziek zitten waarvan ik vind dat het origineel is, of op z'n minst verrassend. De teksten kunnen een rol spelen, maar dan toch pas bij herhaaldelijk luisteren. Het meest beoordeel ik een singer-songwriter op zijn stem, die me simpelweg al dan niet raakt. Toen ik het plaatje van Jeff Hanson voor het eerst draaide, vond ik het vooral raar dat er een meisje was met de naam Jeff. Meisjes heten geen Jeff. In het bijbehorende boekje vond ik geen foto's, dus ik bleef er vooralsnog van overtuigd dat er een meisje aan het zingen was. De muziek? De muziek? Het openingsnummer is meteen het allertraagste en gaapverwekkendste van het hele album, waardoor ik de rest wat sceptisch beluister. Melodieuze, harmonieuze, akoestische liedjes die weinig aan de verbeelding overlaten. Een gitaar en een stem (af en toe opgevuld met wat piano). Het is allemaal een beetje saai. En pas dan - je leest eens wat - wordt me duidelijk dat Jeff toch echt een jongetje is. Niet door de muziek, maar door een foto. Het is misschien gek dat me dat intrigeert en dat ik de cd uitzit al luisterend op zoek naar viriele kenmerken in de stem. Ik kan die niet vinden. En dan is dat spelletje klaar en kan ik de cd zo snel mogelijk vergeten.

Ik durf best toe te geven dat ik vaak op recensies af ga. Ik lees alles wat los en vast zit op het gebied van popmuziek en gitaarrock, en als ik dan een laaiend enthousiaste recensie tegenkom ben ik altijd benieuwd. Via zo'n jubelrecensie, dit maal eentje van René Vanes in de Aardschok, kwam ik op het euvele idee om de gok maar weer eens te wagen en de cd maar te bestellen. Puur op basis van de review. En dat was in dit geval helemaal geen slechte zet. Sterker nog, in weken ben ik niet meer zo verliefd geweest op een CD. Wat kunt u verwachten van Open Hand? Hoewel ze op een hardcore/emo-label zitten, Trustkill in dit geval, hoeft u in elk geval geen echte huilpunk te verwachten maar eerder een soort stoner-emo-indie-amalgaam. Van het hoogste kaliber, dat zeker. Alsof de jongens van QOTSA een middagje zijn gaan stappen met de Foo Fighters en Far. En vervolgens na een midddagje seventieshardrock draaien naar de oefenruimte gingen om het zelf eens te proberen. Zanger Justin Isham heeft een prettig dromerig stemgeluid, de melodieen zijn slepende psychedelische schedelklevers en de gitaren, tsja, die zijn zwaar. Loodzwaar maar bluesy. Zoals Soundgarden in haar Badmotorfinger-dagen en Kyuss in haar Sky Valley periode. Maar Open Hand is daarnaast ook erg catchy. En het allermooiste vind ik dat de nummers kort en pakkend zijn. Het principe Don't bore us get to the chorus. En met zoveel pracht op een schijfje kan het ook niet anders en ben ik overstag gegaan.

Ooit reisde ik van het pittoreske Losser naar het Brabantse Schijndel met een ex om een concert van de Tröckener Kecks te kunnen zien op het Paaspop festival aldaar. Dat festival was toen nog lang niet zo massaal als het nu is overigens. Nu ik er zo over nadenk weet ik eigenlijk nog steeds niet wat ons bezielde om daar helemaal naar toe te reizen. Ik kocht een koel Kecks anti-drugs shirt dat ik vijftien jaar later nog steeds draag. Sommige dingen gaan nooit kapot. Liefde voor Kecks-achtige muziek ook niet. U weet wel: old school nl-talige rock als in Kecks en dat het nergens mooi wordt. En Kecks-achtiger dan in de Snevo's wordt het vast nooit meer. Natuurlijk is Fred Kienhuis geen Rick de Leeuw, maar die zong toch altijd al mooi lelijk. Fred zingt gelukkig lelijk mooi. Maar Theo Vogelaars is toch echt wel dé Theo Vogelaars. Deze twee kennen elkaar al van het begin van de jaren '80 en hebben nu met de Snevo's na twee jaar podiums afstruinen eindelijk hun titelloze debuut uitgeworpen. Een koel plaatje. Rafelige maar wel uitgebalanceerde liedjes die een mengeling zijn van pop, punk en rock'n'roll met zelfs een snufje surfgitaar voorzien van droge tragikomische, maar sterke Nederlandstalige teksten ("Altijd Jeuk & Korte Armpjes", "Evert Jan"). Goed voor een glimlach en her en der een traan. En ik moet aan mijn reis denken naar the Middle of Fucking Nowhere in Brabant. Het enige wat ik me kan bedenken is dat de Kecks Twente al een tijd niet meer aan gedaan hadden en wij wel zo onze behoeftes hadden. Het wordt tijd dat ik de Snevo's ga zien, merk ik aan alles.

In de Spits was deze week te lezen dat harde muziek zoals heavy metal, kan leiden tot schade aan het longstelsel, eventueel zelfs gevolgd door een levensbedreigende klaplong. Het bleek echter meer te gaan om te hoge geluidsniveaus bij concerten, dan om de muziek zelf en klaarblijkelijk staan heavy metalconcerten nog steeds bekend om hun (te) hoge decibelgehalte. Toch jammer dat er niet eens onderzoek gedaan wordt naar de schadelijke effecten van een Frans Bauer concert op tienplus, dat levert waarschijnlijk een karrenvracht aan nieuwe gezondheidsproblemen op. De godfathers van de heavy metal liggen er kennelijk niet wakker van en leveren met verloren godenzoon Rob Halford terug in de gelederen gewoon weer een ouderwets heavy metalalbum af. Angel of Retribution bevat met "Judas Rising", "Demonizer" en "Hellrider" in ieder geval drie zeer sterke nummers waarin alles terug te vinden is waar Judas Priest voor staat: superzang, super gitaarsolo's en super drumwerk. Helaas is het niet alleen maar ijzer dat blinkt op dit comebackalbum. Vooral van afsluiter "Lochness", een ruim dertien minuten durend epos over het monster van Lochness, gaan mijn nekharen recht van overeind staan. Wat een ongelooflijk knullige woordrijm in het refrein. Ik denk dat Rob in Amsterdam stiekem het Groot André Hazes Rijmwoordenboek op de kop heeft getikt en daarna aan de slag is gegaan. Onbegrijpelijk dat er juist voor deze, en bij deze alvast excuses voor de flauwe woordgrap, monsterlijke afsluiter is gekozen. Dat het heilige vuur weer aangewakkerd is sinds de terugkeer van Rob moge duidelijk zijn.

Als ik ziek ben kan ik weinig hebben. Alleen van ziek zijn zelf word ik al chagrijnig, maar anderen kunnen dit proces van chagrijnig zijn prima verergeren. Dus ik probeer - nu die klotengriep mij behoorlijk te grazen heeft - een beetje afzijdig te houden van het leven in huize Storm. Na vijf dagen in bed had ik vandaag eindelijk eens de puf om beneden op de bank te gaan liggen. DVD-tje in de speler en eens kijken hoe lang ik het vol houd. Dat had ik beter niet kunnen doen. Ik had gehoopt dat de tienersentimenten die ik koester voor Testament me wel wat beter zouden doen voelen. Seen Between The Lines is echter een re-release van de VHS-release uit 1991. Inderdaad vlak na de - volgens mijn bescheiden persoontje - briljante albums Legacy, The New Order, Practice What You Preach en Souls Of Black. Het geluid zou zelfs geremastered zijn voor deze editie. "Joepie", dacht ik nog. Maar, mijn hemel wat een wanproduct. Helemaal nergens komt de toch behoorlijk technische trash van Testament eens lekker uitgebalanceerd uit je speakers rollen. De beelden zijn gemaakt met een handycam of misschien wel een my first sony camera, weet ik het. Ik voelde me in ieder geval bij de live- en backstagebeelden met de minuut meer en meer chagrijnig worden. De bijgeleverde videoclips verzachten dit een klein beetje, maar al met al is dit een wanproduct voor een band van het kaliber Testament. Dit is ziekmakend slecht. Hoe zonde.

Op het nieuwe label Sending Orbs verscheen een nieuw album van Reimer Eising, ook wel Kettel genoemd. Het album van Kettel is het eerste plantje, dat het label tot volle wasdom moet doen groeien. Als er meer van dergelijke plantjes worden aangeboden gaat dat vast lukken, want dit instrumentale en vooral elektronische album begint als een kiemplantje, dat steeds groter wordt, tot het je hele hoofd vult. Nu is Reimer Eising ook beslist geen beginnend tuinier, hij wist ooit een deal te maken met het KracFive label, waarlangs hij de Noord-Amerikaanse markt wist te bereiken. De muziek kenmerkt zich door digitale harpjes, engelachtig (in "Pinch of Peer" en "Through Friendly Waters") zou ik zelfs durven beweren, ondersteund door fijne glijdende beatjes, die nooit echt hard worden, maar net genoeg zijn om het ritme pakkend mee te maken. Eerlijk en vriendelijk zijn woorden die in me opkomen. Een rustige variant van Orbital, zeg maar, of Aphex Twin onder de kalmeringsmiddelen... Eigenlijk is het een bijna religieuze ervaring die je opdoet met het luisteren van Through Friendly Waters. Een groene breinmassage! Met de eveneens organische versieringen op het hoesje van Jeroen Advocaat is dit best een lekker album om vast te houden. En om te draaien!

Ik mag altijd graag meedoen aan prijsvragen waarbij cd's te winnen vallen. Als ik er een zie op in een blad of op een internetsite doe ik mee. Zeker als de vragen niet al te moeilijk zijn. Meestal zijn ze te simpel voor woorden overigens. Het leukste is eigenlijk om mee te doen aan prijsvragen van artiesten die je totaal niet kent. Zo kun je nog eens op een relatief eenvoudige manier leuke bandjes ontdekken. Op die manier ontdekte ik Kathleen Edwards. Ik weet niet precies meer welke site het was waar ik haar vorige cd uit 2003, Failer, won. Ik weet wel dat ik met de prijs in mijn nopjes was. De cd van deze Canadese bleek vol met mooie liedjes staan die zoeken naar een fijne mix van country, pop, folk en rock. In die volgorde ook. Bizar genoeg toerde Edwards met zowel Bob Dylan, de Rolling Stones en AC/DC. Ik kan me zo voorstellen dat het AC/DC-publiek toch op zijn minst verbaasd moet zijn geweest met deze dame als voorprogramma. Met Back To Me heeft Edwards weer een hele mooie cd afgeleverd. Geen AC/DC-achtige nummers hoor, alhoewel titeltrack "Back To Me", en "In State" behoorlijk rocken. Met behulp van onder andere Jim James (My Morning Jacket) en Benmont Tench (Tom Petty & the Heartbreakers) heeft ze elf nummers opgenomen, die op één na allemaal van haar hand zijn. Soms doet ze denken aan Tom Petty & The Heartbreakers of zijn vrouwelijke tegenhanger uit de jaren negentig Sheryl Crow, maar soms ook aan Lucinda Williams. Een vijfentwintig jarige zangeres met twee prachtplaten achter haar naam. Daar zijn er niet zo heel veel van.

Minister Van der Hoeven van Onderwijs stelde onlangs voor de gebrekkige kennis van leerlingen van de Tweede Wereldoorlog op te krikken door het uitdelen van een stripverhaal daarover. Als je de totale verdomming van de Nederlandse leerling geen probleem vindt, laat het dan bij hun belevingswereld aansluiten en laat Ali B. een album volrappen. Of doe het wat stijlvoller en geef ze 1931 (Go Out Dancing, Pt. I) van Toney Carey. Dit album is eerst als eigen beheer-cd uitgekomen en is nu ook via de gebruikelijke kanalen verkrijgbaar. En terecht, want het is een prachtalbum. Het thema is de wereldgeschiedenis vanaf 1931 en vooral het fascisme in Europa. Toney Carey werd bekend als toetsenist van Rainbow op de legendarische albums "Rising" en "On Stage" en is daarna aan de slag gegaan in zijn nieuwe vaderland Duitsland. Sindsdien heeft hij meer dan 20 solo-cd's gemaakt, meegespeeld met onder anderen Peter Maffay en albums geproduceerd voor artiesten als John Mayall, Eric Burdon, Joe Cocker en José Carreras(!). Go Out Dancing wordt een trilogie over fascisme, racisme en andere -ismen in de 20ste eeuw. Al snel dringt zich de vergelijking met Roger Waters op en die blijft ook na beluistering hangen. Het zijn sfeervolle composities met historische fragmenten die bijdragen aan de sfeer in plaats van een hinderlijke onderbreking van de muziek vormen. Het is duidelijk jaren-tachtig funkrock, mét drummachines, maar het gebrek aan echte drums stoort geen moment. Het is ook vergelijkbaar met een oude favoriet van me: Dan Reed Network. Veel electronica maar ook venijnig zang- en gitaarwerk, met een licht hese zangstem die een intrigerend verhaal brengt. Suske en Wiske mogen de prullenbak in.

Jacco de Greeuw van Johan vreesde de galm in Het Tehuis toen we hem spraken voor hun optreden tijdens Eurosonic. Met de galm blijkt het mee te vallen in Het Tehuis en ondanks de vijf primeurs maakt Johan een ontspannen indruk op het podium. Naast de naamloze vijf - die (nog?) niet echt willen beklijven - worden gelukkig ook een aantal (g)oude(n) bekenden als "Everybody Knows" en "Tumble and Fall" gespeeld. De release van het nieuwe album staat voor de zomer gepland. Toch? Even vragen hoor.

Het sneeuwt, maar ik denk aan snoepjes. Ik fiets behoedzaam, terwijl op mijn iPod de zon schijnt. Mensen kijken bedrukt omdat hun treinen vertraging hebben, maar ik huppel met een glimlach over het perron (op zoek naar een rookpaal). En ook als ik die niet kan vinden, probeer ik oogcontact te maken met de mensen met een onweerhumeur. Om te vertellen dat het allemaal niet zo erg is. Maar het lukt me niet. De mensen blijven nors en kijken niet op of om. Opeens heb ik het! Een tijd geleden was er - in elk geval in België, maar volgens mij ook in Nederland - een experiment met klassieke muziek op stations. Dit om vervelende, agressieve mensen rustig te krijgen en te houden. Nu, zij van de NS zouden Hidden Vagenda van Kimya Dawson door de luidsprekers moeten laten knallen. Lieve liedjes, over van alles en nog wat, maar vaak zijn ze de allerindividueelste expressie van de allerindividueelste emotie, en toch geschikt voor alles en iedereen, groot en klein, dik en dun. Okee, je moet misschien wel een beetje houden van de eenvoudige huis-, tuin- en keukenopnames - ik zou bijna zeggen dat je dat letterlijk kunt nemen - die je misschien nog kent van The Moldy Peaches. En van de wat doorrookte stem, die niet altijd even zuiver klinkt. Toch is het bijna onmogelijk om geen vriendjes te willen worden met Kimya. En daarom zou ik eens willen zien wat ze met de norselingen op Amsterdam Centraal zou doen.

Kijk, als je dan een nummer van een ander covert, laat dan geen spaan heel van het origineel en verbouw het tot je eigen ding. Minus Story heeft dat goed begrepen en doet een verrassende cover van het door Glenn Danzig geschreven "Hybrid Moments" op hun EP Heaven and Hell. Zo hoor ik het dus graag: ooh-ooh's en rare synthesizer-sounds. Of zijn het ook xylofoons net als in de rest van de nummers? Het lijkt wel of dit prachtige instrument steeds vaker opduikt bij indie-bandjes. Mij hoor je hier niet over klagen. Ik vind het geluid van een xylofoon schitterend. Net als op hun debuut op Jagjaguwar van vorig jaar, The Captain is Dead, Let The Drum Corpse Dance toont the Minus Story zich op deze EP een goede leerling uit de school van de Beach Boys, The Flaming Lips en Neutral Milk Hotel. Maar af en toe (in "Time Wastes Itself" nog het sterkst) moet ik ook denken aan Radiohead. Wel zonder de klaagzang van Thom Yorke. Je krijgt overigens niet allemaal verse liedjes voorgeschoteld. De eerste twee liedjes - waaronder het titelnummer - lagen al wat langer op de plank. Daar staan drie verse nummers, de bovengenoemde cover en een vage afsluitende voordracht over spoken tegenover. Al met al een fijn tussendoortje.

Soms voel ik mij net een rijexaminator. Ik krijg een cd toegestuurd en moet dan beoordelen of een band alleen maar kan sturen of dat ze ook daadwerkelijk kunnen rijden. Het Zweedse The Bereaved is door de platenmaatschappij goed genoeg bevonden om af te rijden en laat op hun debuut cd Darkened Silhouette het resultaat horen van hun rijexamen. Helaas kan ik op basis van de afgelegde rit geen rijbewijs verstrekken. Aan hun stuurmanskunsten ligt het in ieder geval niet, want ondanks een gemiddelde leeftijd van tweeëntwintig jaar is hun speltechniek dik in orde. Problemen ontstaan bij het rijden. De rit van melodieuze, trashy death metal wordt te pas en te onpas verstoord door mierzoete keyboardmelodieën die het geheel veel te zoetsappig maken. Bovendien wordt er veel te braaf gereden. Er ontbreekt gewoon nog een eigen rijstijl en na een paar keer meerijden ken je het ritje wel en wordt het saai. Als de platenmaatschappij in de inlay van de promorit dan ook nog eens vermeldt dat we hier met de nieuwe Zweedse death metal hoop van doen hebben is de kans op slagen verkeken. Dat is echter helemaal geen schande, zeker gezien de leeftijd van de bandleden niet. Gewoon op de fiets terug naar de oefenruimte om het nog eens proberen. Eventjes de bandjes van de toetsenist lekprikken, beetje aan je eigen geluid sleutelen, andere platenmaatschappij zoeken en volgend jaar opnieuw examen doen. Succes verzekerd.

Het concert in Paradiso van Iron & Wine vorig jaar liet ik maar aan me voorbij gaan. Ik kon me niet voorstellen dat Paradiso stil genoeg zou kunnen zijn om de muziek van Sam Beam en zijn band tot zijn recht te laten komen. Dan geniet ik liever in mijn eentje thuis van die prachtige plaat, Our Endless Numbered Days. Een paar weken geleden hoorde ik tot mijn verrassing dat het bij het concert van Low in Paradiso wel degelijk muisstil was. Misschien Paradiso de volgende keer toch een kans geven als Iron & Wine terugkomt? Misschien is de stilte dan ook wel niet meer vereist. De verstilde pracht van Our Endless Numbered Days heeft op de EP Woman King namelijk plaats gemaakt voor een veel weidser en diverser geluid. In het openings- en titelnummer flirt Beam zelfs met wat elektronica en in het afsluitende "Evening On The Ground (Lilith's Song)" duikt een vinnige elektrische gitaarpartij op. Wat blijft is natuurlijk de fluisterende zang van Sam Beam die me steeds dichter naar de luidsprekers doet overhangen, zodat ik hem dan beter kan verstaan. Als ik hem dan in dat laatste nummer hoor zingen: 'We were born to fuck eachother, one way or another' moet ik zelfs even grinniken. Hoewel het natuurlijk in het geheel niet een zinderende rock'n roll EP is geworden is het verschil met Our Endless Numbered Days best groot. Als dit de richting is die Beam opgaat met zijn volgende volledige album wordt het er zeker niet slechter op. Integendeel. En die vorige was al zo mooi.

Ooit had ik een vriendje waar ik best dol op was. Knap, intelligent, kon lekker koken, lekker vrijen. Maar ja, hij was nog helemaal niet over z'n ex heen. Na een paar weken verhalen over welke rotstreken ze hem allemaal had geleverd, was ik 'm eigenlijk alweer zat. Toen na enige tijd ook nog eens bleek dat hij er naast mij nog een 'liefde' op nahield was het snel afgelopen met het vriendje en trad hij toe tot de rangen der exen. Jack Stafford heeft zo te horen aan het album Exes in zijn jonge leven al heel veel soortgelijke en andere ervaringen gehad. Gelukkig bezingt hij alle ellende met een vette knipoog en op zo'n aanstekelijke manier dat je aan het eind van het album slechts kan concluderen dat het allemaal best meevalt met je eigen liefdesleven. Tot voor kort beweerde ik regelmatig nogal stellig dat de beste Britpop tegenwoordig in Scandinavie gemaakt wordt. Bij deze neem ik mijn woorden terug, eet ik mijn hoed op en beloof beterschap voor de toekomst, want The Jack Stafford Foundation is misschien wel de leukste Britpop van dit moment, en het komt nog gewoon uit Amsterdam ook! Helemaal gek is dit niet, want naast Jack Stafford, een in Amsterdam woonachtige Engelsman, bestaat de foundation live o.a. uit een ex-lid van Supersub (misschien wel de beste Nederlandse Britpop band ooit). Het nummer "Toyboy", een aanstekelijke meezinger en de single, verdient het wat mij betreft een grote hit te worden. Maar de anti-Britpop media in ons land kennende zal dat wel weer tegenvallen.

Cover- en tributealbums bekijk ik altijd met de nodige scepsis. Vaak is het een makkelijk en vooral goedkoop vehikel om wat aandacht te genereren. Bij Lion Music geven ze zelf ook grif toe dat het een instrument is om bands in hun stal voor het voetlicht te brengen. Het kan twee kanten op gaan met covers: ofwel je maakt een aan het origineel getrouwe versie van een nummer, of je probeert er iets heel anders mee te doen. In beiden kun je je flink vergissen. Zeker wanneer je Rainbow en Deep Purple gaat coveren. Dat bleek bijvoorbeeld bij het Black Night Tribute-project van T.M. Stevens, waar Kravitz' toenmalige drumster Cindy Blackman er in slaagde de funk geheel uit de Deep Purple-songs te meppen, met desastreuze gevolgen. Op deze compilatie staan, net als op de vorige, doorgaans redelijk getrouwe versies. Omdat het hier doorgaans geen gelegenheidsbandjes zijn, heb je wel het voordeel dat de muzikanten op elkaar ingespeeld zijn. Enorme missers zitten er op dit album dan ook niet tussen. Soms is het wel heel erg getrouw nagespeeld (Dogpound's "Mary Long"), maar soms zijn de versies ook in een eigen interpretatie en vol emotie gebracht (Chris Heaven's "Soldier of Fortune") of lekker stevig aangezet ("I surrender" van Daniel Flores and Friends). Dit is geen makkelijk in elkaar geflanst coveralbum, het is een mooie collectie covers waar in elk geval de Deep Purple- en Rainbowfan best plezier aan zal beleven. Als cover- en tributealbums vaker van dit niveau zouden zijn, viel het met de slechte naam daarvan best mee.

Ergens, in een parallel universum, waren er ooit mensen die wachtten op de langverwachte samenwerking tussen de leden van Funker Vogt en Ravenous. Mij is het totaal onbekend waar deze mannen - want dat bleken het - vandaan mochten komen. Ik ging op zoek. Ik googlede, googlede en googlede en werd niet veel wijzer. Wel over de twee eerstgenoemde gezelschappen, maar Fusspils 11! heeft geen eigen site, en dat terwijl Elektro-polizei, de tweede cd van dit bonte gezelschap, vanaf heden verkrijgbaar is. Een cd vol met dansvloergrappen, catchy melodieën, stevige synthesizers en clubby jaren negentig beats. Niet echt origineel, niet echt noodzakelijk, ware het niet dat... ALLES IN HET DUITS GEZONGEN IS. Een groter plezier kun je mij niet doen. Ik lach me kapot met de mannen van Fusspils 11!. Het kan namelijk opeens dat in een stevige stamper als "Spielmacher", maar ook in een elektrorocktrack als "Für immer" de vocals op die van Rammstein lijken, dat "Mein kleiner Freund" een schlager is die gezongen lijkt op een van de vele standaardmelodieën die met een druk op de knop uit een keyboard kunnen klinken en alle niet-originele beats opeens niet anders zouden moeten, omdat ze zo goed bij de Duitse hymnes, anthems passen: strak, perfect geproduceerd en weinig experimenteel geneuzel in de marge. Immers, Recht und Ordnung muss sein. Bovendien, en ik denk dat ik wat betreft referenties nog wel het een en ander mis, is dit album tussen de regels door wel degelijk interessant. De referenties naar Udo Lindenberg , Nick Cave - "Wo die wilde Rosen blühen", de geweldige cover van "Where the wild roses grow" maakt van het depressieve origineel een schlager die ertoe doet! - en Peter Maffay geven een indruk van diepgang en zin. Fusspils 11! als die Elektro-polizei blijft grappig en naar de rest en onderliggende reden hoef je, als je van het nieuw bedachte genre Elektroschlagers houdt, niet op zoek.

(In de Auto pt. 10)
"Jij vindt dit niets hè?"
"..."
"Hehe, ik vreesde al zoiets. Ik ben in de haast wel vergeten om andere cd's mee te nemen, dus je moet het ermee doen tot het we over zijn."
"De radio kan ook nog aan, hoor."
"Echt niet, daar is die sukkel van een Egbert-Jan Weber op met zijn shitprogramma."
"Alsof er geen andere zenders zijn!"
"Sky Radio is voor mij niet echt een alternatief op de zondagmorgen. Dan val ik in slaap. Dit Satellite City is toch hartstikke leuk, joh!"
"Het is zo vrolijk. Daar houd ik niet echt van."
"Ik denk dat je het vorige bandje van de zanger wel leuk vond. Metal Molly's "Orange" was toch best veel op de radio te horen in de tijd dat wij nog studeerden."
"Dat was toch zo'n lekker puntig nummer? Daar lijkt dit in geen velden of wegen op."
"Inderdaad. Dit is veel meer geënt op Beatles, Beach Boys. En Jason Falkner!"
"Jij altijd met je Jason Falkner!"
"Jason Falkner is een held. Kan niet wachten tot zijn volgende plaat uit komt. Je moet het hoesje eens pakken. Het boekje bij deze Map & Guide is helemaal geweldig."
"Jezus wat een vouwwerk. He grappig, Gent, Brussel en Antwerpen staan er op."
"Leuk he? Het is een soort van fictieve stad met een rondleidingsgids langs alle liedjes."
"Raar dat hij die Belgische steden gepakt heeft eigenlijk. Ik vind er weinig typisch Belgisch aan, aan de liedjes. Ik zou eerder een fictieve Amerikaanse of Engelse stad verwachten"
"Verdorie, daar had ik helemaal nog niet aan gedacht. Dat is inderdaad opmerkelijk."
"Ik vind het hoesje leuker dan de muziek."
"Ik niet. Het is allebei van grote klasse."

Het boetekleed trek ik meteen maar aan. Ik zat namelijk op onze interne File Under-mailinglist op een aantal recensies af te geven. Ik schreef zoiets als: "Er is toch wel meer te zeggen dan je af te geven op bands die niets met de bewuste plaat te maken hebben." Ik ga nu het tegenovergestelde doen. Ik ga van alles roemen. Deze plaat is bijvoorbeeld uitgebracht op Alien Transistor, het label van The Notwist. Dat vind ik een leuk bandje. De plaat is opgenomen in de Abbey Road Studios in Londen. Je weet wel de plek o.a. The Beatles en Pink Floyd succesvol zo lekker zaten te experimenteren eind jaren zestig. Maar goed, ik moest het hebben over Boy in Static. Ik kan echter weinig positiefs melden over Newborn, het eenmansproject van de 23-jarige Alexander Chen. De tien liedjes liggen erg dicht bij elkaar en daar zit het probleem. Het valt onder de categorie: Je vindt dit mooi of niet mooi. Er is geen gulden middenweg. Mocht je voor een van de zweverige nummers vallen die hij maakt met behulp van orgel, gitaar, viool en stem en bovendien tegen zijn computergepiel kunnen dan sta je vast te juichen. Ik vind het echter een ongelooflijk geneuzel dat totaal langs me heen gaat. Ik mag hopen dat de nieuw geboren muziek meer opbrengt dan deze embryo. Dit is voor mij typisch een gevalletje voor een abortus achteraf.

Dat ik een zwak heb voor Norah Jones heb ik nooit onder stoelen of banken gesloten. Behalve dat ze een fantastische stem heeft en prachtige edoch veilige muziek maakt, vind ik het ook nog eens een erg mooie vrouw. Die combinatie zie ik graag. Met het haar immense succes kon het natuurlijk niet uitblijven dat Blue Note ook met een mannelijke variant op de proppen zou komen. Geef ze ook eens ongelijk. Enter: Amos Lee met zijn titelloze debuutalbum. Nu mag u raden wie er onder andere een gastrol speelt op dit album. Helemaal goed! U gaat door voor de koelkast! Waar het bij Norah Jones in mijn ogen vooral draait om de vrouw, haar stem en haar strelen van de toetsen draait het bij Amos Lee vooral om de man, zijn stem en zijn strelen van de snaren. Daar is weinig mis mee natuurlijk. Waar Jones jazz doet, doet Lee soul. Blues en folkinvloeden zijn echter ook, maar gedoseerd, aanwezig. Dat is - net als bij Jones - ook wel een beetje het manco van dit debuut. Het is allemaal zo netjes gedoseerd en binnen de grenzen. Elk nummer hoop ik weer dat Lee eens even heel flink uithaalt, dat zit in hem, dat hoor je. Helaas ontbreekt dat nu. Maar goed, als er zoveel mensen zijn die plat gaan voor de rustige jazz van Jones, waarom zouden er niet net zoveel zijn die Amos Lee met open armen zullen ontvangen? Bovendien is Lee gewoon goed en oprecht in wat hij doet. Lees de tekst van "Soul Suckers" er maar eens op na in de inlay.

Soms heb je van die bandjes die je in een ver verleden verafgoodde maar waarvan je liever had dat ze op hun hoogtepunt gestopt waren. "Zolang we maar geen Rolling Stones worden", is een vaak gebezigd criterium voor bands om toch nog maar een paar jaartjes door te gaan. Agnostic Front was ooit de machtige vaandeldrager van de NY Hardcore. Met een ongekende agressiviteit en fanatisme verbonden ze kuddes fans aan zich en waren ze zo slim om er tijdig - dat wil zeggen: voordat de klad er in kwam - een punt achter te zetten. Wat resteerde was een mooi repertoire en een legendarische status. Helaas vond men het eind jaren '90 nodig de band te hergroeperen voor een comeback. Waar iedereen bang voor was geschiedde en de ooit zo vooruitstrevende muziek was verworden tot een suf en achterhaald aftreksel. Als voornaamste schuldige werd frontman Roger Miret aangewezen, aangezien hij degene was die de Hardcore bevlekte met streetpunk-invloeden. Gelukkig kwam Miret zelf ook tot die constatering en richtte hij the Disasters, waarmee hij onlangs de tweede volledige plaat afleverde, op om zijn muzikale ontwikkeling te kanaliseren. In de lijn van die andere bekende soloprojectjes (Lars Frederiksen en zijn bastaards, Duane Peters en de hunnen) staat 1984 vol met catchy straatpunkliedjes die je allemaal na een keer luisteren voluit mee kunt brullen. Het blijft een bizarre ervaring dat Miret eigenlijk een behoorlijk goede stem heeft en veel meer kan dat hard schreeuwen alleen. Een goed geproduceerde, strak ingespeelde en opvallend gretig klinkende CD die mij af doet vragen waarom dit in vredesnaam nog een zijproject is. Agnostic Front, bedankt voor de mooie jaren, Roger Miret kan een nieuw en leuker kunstje.

Op straat loopt een man met een bord in zijn hand. 'Het Einde is Nabij' staat erop. In inmiddels bijna vervaagde, nauwelijks leesbare letters. Zo lang is het einde dus al nabij. Hij klampt onschuldige voorbijgangers aan, vertelt hen over 'hoe het zal gebeuren' en vraagt 'hoe we zo blind kunnen zijn'. Geen vrolijke jongen dus. Maar dat is het beeld wat ik van David Tibet, de man achter Current 93, krijg bij het beluisteren van deze live-plaat. Een verslaglegging van wat een unieke avond moet zijn geweest. Toch vraag ik me af welke doemdenkers er nu werkelijk van hebben genoten. Het ene na het andere nummer loopt over van de (te) dik aangezette theatrale ellende. Dood, verderf, rottende lijken en onbeantwoorde levensvragen. Niet echt het gezellige avondje uit voor de hele familie. Mocht u echter behoren tot de groep zonderlinge figuren die hun toekomstbeeld het liefst zo zwart als een sterrenloze nachtelijke hemel zien, dan is dit waarschijnlijk helemaal uw ding. De muziek kraakt, piept en reutelt als een pauselijke zegen en David doet zijn uiterste best om u nog verder in de stront te trekken. Aangezien ik op dit moment in mijn privé-leven het gevoel heb er al zo'n beetje tot de nek toe in te zitten, laat ik dit schijfje liever aan me voorbij gaan. Anders ga ik straks nog kopje onder. De man met het bord zal er volgende week ook nog wel lopen. Eigenlijk draagt hij twee borden. Die ene in zijn hand, en een andere voor zijn kop.

Een echte cowboy schaamt zich nergens voor: niet voor die lullige hoesfoto en al helemaal niet voor een gebrek aan richting. Of beter: op de gladde evenwichtsbalk tussen richtingloosheid en eclecticisme is het makkelijk balanceren als je de hand van liedjesschrijven bezit van Kelly Pardekooper. (Zou die naam voor de gemiddelde redneck net zo lullig klinken als voor een Hollander?) Zijn vorige platen zijn volledig aan mij voorbijgegaan, ondanks dat Pardekooper in 2003 een tour gedaan heeft in Nederland. Haymaker Heart heeft mij wel bereikt en bleek een prettige verrassing. De opener, "Not In Iowa", is een Calexico-achtige track die gevolgd wordt door zo ongeveer alle genres waarmee een singer-songwriter zich kan bezighoude. Van een kroegstamper ("Run Again"), gevoelige snaarplukballades ("Tell Me (You're The One)") tot pogingen om de grootmeester van het genre (Townes Van Zandt, idd) te evenaren ("Just Shoot Me"), Kelly Pardekooper lijkt alles te kunnen. Zelfs een track die uit het oeuvre van Green On Red gepikt zou kunnen zijn ("Wild Love"), is op Haymaker Heart te vinden. Met het akoestische en afsluitende "Take Me Home" (een liefdesverklaring aan Bob Dylan?) laat Pardekooper zien dat hij dondersgoed weet wat de bron is voor zijn liedjes, met de eerdere songs geeft hij een staalkaart van wat hij kan. En dat is veel.