Alles moest ik van ze hebben, maar dan ook echt alles. Niet alleen de makkelijk toegankelijke langspelers maar vooral ook al die obscure singletjes en EP's. Dat klinkt leuk maar wanneer je all-time-favourite-band Snuff heet is dat helemaal niet zo eenvoudig. De Londenaren maken er namelijk al vanaf 1986 een gewoonte van om zoveel mogelijk muziekjes op vage kleine labeltjes in nog kleinere oplages uit te laten geven. Allemaal even goed hoor, en vaak ook subliem vormgegeven, met de meest briljante hoesjes. Enfin, een ware speurtocht voor de verzamelaar. Tot overmaat van ramp nemen ze ook nogal eens een (tijdelijke) andere bandnaam aan en dus moet je er altijd scherp bovenop zitten om niets te missen. Zo heb ik ooit vier hele vage krakerskrantjes opgespoord waarbij vier verschillende singletjes - met daarop het complete oeuvre van het legendarische Guns n' Wankers (ook alweer zo'n pseudoniem) - werden bijgeleverd. Speciaal voor naar een beurs in Duitsland gereden, om twee jaar later te merken dat er een mooie compilatie-CD werd uitgebracht met alles er op en er aan... Toch staat er een goed gevulde schoenendoos met al het mogelijke Snuff-vinyl bij deze jongen in de kast, een bezit dat voor mij goud waard is. Alleen dat verrekte vinyl he... Even snel een liedje opzetten is er niet bij. U begrijpt dan ook dat de compilatie Six of One, Half a Dozen of the Other door mij met gejuich wordt ontvangen. De eerste CD is volgeperst (25 nummers!) met 'het beste van', de tweede (24 nummers!) gevuld met exclusieve cadeautjes in de vorm van b-kantjes en rariteiten. In een klap (bijna) al die obscure nummertjes gedigitaliseerd en bij elkaar gezet, daar komt geen platenspeler meer aan te pas. Dat is nog eens een mooie manier om je trouwe fans te verwennen! Daarnaast is de CD ook de perfecte kennismaking met de fantastische punkliedjes - voorzien van trombone, Hammond-orgel en andere snuisterijen - voor de minder ingewijden. Toch is er nog iets om te treuren, want het verschijnen van dit overzicht, het gebrek aan nieuw materiaal plus het spoorloos zijn van de website zijn wel hele sterke aanwijzingen van het definitieve einde van de band. Maar ach, dat geintje hebben ze al zo vaak geflikt, daar geloof ik toch niet in!

Als je een mafketel met een spandoek met de tekst "Hup Henk!" bij het Rijksmuseum ziet staan dan ben ik dat. Henk van Os, ex-directeur van dat museum, heeft me namelijk geleerd in zijn tv-programma dat er veel symboliek in oude kunstwerken te zien is. Oude schilderijenmeuk is dus niet saai, maar mijn kennis schiet tekort om het te waarderen. Sindsdien ben ik een groot fan van Henk. Hup Henk! Je hebt ook muzikanten die gestudeerd hebben en het dan de luisteraar niet makkelijk maken. Het Amerikaanse Phantom Buffalo is zo'n bandje. Op deze in Amerika al reeds in 2002 uitgekomen cd Shishimumu leggen ze meer dan 57 minuten van hun muzikale creaties vast. Het slingert heen en weer tussen korte mooie lofi liedjes, een lichte versie van de wat meer uitgesponnen post-rock en nummers met verrassende wendingen in songstructuur en instrumenten. De ene keer denk je met de nieuwe St. Thomas kennis te maken, dan zit je weer op het Belle and Sebastian -spoor en dan komt de onvermijdelijke Pavement even aankloppen. Het is geen muziek om dus maar even snel te consumeren. Nee, hier moet je echt even voor gaan zitten. Er zit echter geen handleiding bij die de luisteraar aan de hand neemt en langs het moois leidt. Dit kon menigeen wel eens behoorlijk afschrikken. Wat ikzelf niet zo kon plaatsen was de functie van de soms wel erg tegen het vals aanzittende zang en het drumgeroffel dat weinig fantasie kent. Maar ja, ik ben dan ook geen Prof. dr., zoals Henk.

Een phoner, mijn eerste. Toch gek: ik bel naar een hotel in Londen, waar een nietsvermoedende receptioniste me doorschakelt naar de kamer van de bassist van Hot Hot Heat, Dustin Hawthorne. 'Hi,' klinkt het aan de andere kant van de lijn. We wisselen al een paar woorden en zinnen als ik vraag of ik eigenlijk wel met Dustin van doen heb. 'Yep, that's me,' zegt hij opgewekt. Fijn, denk ik, een artiest die er zin in heeft en dus praten we gewoon weer vrolijk verder. Best leuk, bellen met een bassist.

Na Make Up The Breakdown (2002) verscheen zojuist Elevator. Het is het nieuwe album van Hot Hot Heat, een zeer sympathiek bandje uit Canada, dat in 2003 op Lowlands het publiek in alle vroegte al meekreeg.

Een mp3-speler maakt veel uit voor het tempo waarmee je van A naar B komt. Is het perfecte midtempo muziek dan stap je lekker stevig door op de maat, is de muziek een stuk kalmer dan kost het allemaal wat meer tijd om je bestemming te bereiken en is het een bak herrie dan moeten er vooral niet teveel mensen in de weg gaan lopen. En dan heb je nog de nieuwe van Russell Allen. Ja okee, het heet Russell Allen's Atomic Soul omdat het eerst een soort supergroep moest worden, maar toen dat niet mogelijk bleek was het alras een solo-project. Behoorlijk solo ook, want behalve de zang heeft hij ook bijna alle bas- en gitaarpartijen voor zijn rekening genomen. Zijn eigenlijke bandje Symphony X is van de bombastische progmetal, zijn bandgenoot Michael Pinella ging qua bombast nog een stukkie daarboven zitten, dus ik verwachtte veel... behalve dit: pure seventies hardrock, met twee voeten stevig in de poel waaruit ook Led Zeppelin, Black Sabbath, Deep Purple en WhiteSnake opborrelden. Alle songs hebben hun wortels stevig in de blues, Allen zet een lekker rauwe strot op en terwijl de instrumenten onverstoorbaar doordreunen komen de songs stuk voor stuk tot bloei. Het meeste doet behoorlijk denken aan Black Sabbath ten tijde van zanger Tony Martin, zonder als een kopie te klinken. Je hoort vanaf het eerste moment dat Allen er zijn ziel en zaligheid in heeft gelegd en zijn inspiratiebronnen als fundament heeft gebruikt voor een plaat die hij al lang wilde maken. Eén nadeel: met dit op mijn mp3-speler wil ik gewoon gaan zitten en luisteren. Lopen? Van A naar B? Dacht het niet!

In de categorie debuutplaten hebben we hier opnieuw, het eerst (in 2003) via Sally Forth en nu via Munich opnieuw uitgebrachte album White Angel Black Apple van een Noors trio genaamd The Lionheart Brothers, die het zoeken in de indierock van begin jaren negentig, en dan specifiek in de Britse shoegazer sound. Met hese Ian Brown-achtige zang vol ooh's, aah's en papaah's, waarbij vooral de poppy refreinen weer aan My Bloody Valentine doen denken. Alleen dan zonder die immense muur van gestapelde gitaren, met hun Fender Jaguars zoeken ze het eerder in getokkelde textuurtjes dan in het betere rag- en scheurwerk. Waarbij meteen Sonic Youth ook om de hoek komt kijken, en ook de naam Yo La Tengo geregeld te binnen schiet. Maar het is bovenal shoegazer, dus haren voor de ogen en zet die rookmachine maar vast aan. Een aantal tracks tilt de plaat boven de middelmaat uit, vooral opener "The Pole Dilemma" met zijn refrein vol papapaah's, "The Sun In My Eyes" met zijn Grandaddy-sfeertje en "Love Ludicrous" welke mij doet herinneren aan "Silver Rocket" van Sonic Youth's Daydream Nation. De rest van de songs mist echter nog wat scherpte, een eigen smoelwerk zogezegd, en gaat door de wat eenvormige zang naar het eind toe wat vervelen. Maar dit is verder zeker geen slecht debuut, hiermee komen The Lionheart Brothers prima voor de dag.

In 2002 zette Soulwax twee minuten van het Vitalic-nummer "La Rock" op hun 2 Many DJ's-mixalbum, omschreef het op hun site als 'some sort of metal-house from France, proof that dance music can be quite rock'n roll' en sloot het Werchter 2002-festival af met een allesverzengende remix van tien minuten. De legende was geboren. Maar het debuutalbum van Vitalic, alias Pascal Arbez, moest wachten tot april 2005. File Under spreekt Vitalic in Amsterdam, over nepmuziek, Björk, Daft Punk, een cursus tot piloot en over de ballen van Laurent Garnier.

In Finland groeien speciale bomen waaraan ze zangers kweken voor powermetalbands. Dat is handig, want die bands lijken wel om de haverklap te wisselen van zanger. Dreamtale - een Finse powermetalband dus - heeft voor hun derde album Difference weer een vers blaadje van een boom geplukt en ingezet voor de opnames. Helaas had ik in het donkere Finse powermetalwoud de vorige albums van Dreamtale nooit opgemerkt, waardoor ik me maar verre houd van het benoemen van de verschillen ten opzichte van andere albums en of er vooruitgang is geboekt. Dit album werd opgenomen in de Goldenworks studio van en geproduceerd door Timo Tolkki's, natuurlijk bekend van Stratovarius (bij de derde boom rechts en je bent er zo). En dus zijn zijn muzikale invloeden er wel her en der in verwerkt. Daarnaast zijn er ook duidelijk raakvlakken met bands als Kamelot en Therion. Dit maakt het dat het een melodieus powermetal album is geworden met daarbij de nodige donkere kanten. De metalen op deze schijf zitten goed in elkaar en is solide als een geheel aan elkaar gesmeed. Opvallend op de cd is onder andere het derde nummer. Die lijkt wel een medley van 'geleend' werk met onder andere een stuk "Over The Hills And Far Away", het Gary Moore nummer dat onder andere ook bekend is als cover van Nightwish (vijfde boom links door de struiken bij de open plek). Overigens zoekt Dreamtale ondertussen alweer een nieuwe zanger, omdat Jarkko zich volledig wil richten op een andere band waar hij in zit, Teräsbetoni (na de Nightwish-open plek, richting noorden lopen rechts bij de vijfde grote eik). Nou ja, bomen zijn er genoeg in Finland, dus een fris blaadje is vast zo weer gevonden.

Als klein ukkie zag ik het niet. De draadjes. De handpoppen. Dat het gewoon allemaal werd gedaan met een blauw scherm. Mijn eigen fantasie, daar kon geen Computer Generated Image tegenop. Als ik ze nu bekijk moet ik er vaak om lachen. Ik zie die magie niet meer. En waar ik voorheen rubber zag, zie ik tegenwoordig nulletjes en eentjes. Ik speel toch echt liever zelf de held een computergame dan naar een film te moeten kijken die voelt alsof ik het over de schouder van een gamer meebeleef. "Mooi gemaakt," zeg ik dan. Maar ik voel niks. En dan heb ik het nog niet eens over "The making of..." gehad. Kookprogramma's voor special- effectofielen. In mijn puberjaren likte ook ik m'n vingers erbij af. Is de magie dan bij me verdwenen? De kinderlijke fantasie? Gelukkig niet. Zet ik bijvoorbeeld de gelaagde muziek vol experimentele klanktapijtjes van Eluvium op en ik leun achterover met de ogen gesloten, dan draait mijn fantasie overuren. Dat wist Matthew Cooper de vorige keer al bij mij te bewerkstelligen door me aangenaam te verrassen met z'n meeslepende pi anosolo's. Dit keer creëert hij met de nodige elektronica zijn eigen universum. Ik zie werelden die volgens de wetten van de logica niet eens zouden kunnen bestaan. In kleuren waarvan ik naam niet eens weet. Ik zie zo veel moois. Geen rubber. Geen draadjes. Geen blue- screen. Geen nullen. Geen enen.

Their train ran into a cow; if that ain't goddamn country I don't know what is.

Tom Russell wist het wel, toen hij het had over de reden voor de vertraging van Kate en Anna McGarrigle. Of je nu bluegrass speelt (de Tom Russell Band), onvervalste sing/song (de Tom Russell Band), cajun (de Tom Russell Band), een poging tot rockabilly doet (de Tom Russell Band) of folk (Kate en Anna McGarrigle), de ondertitel van Blue Highways is The Ultimate Americana Fest, maar country mag ook.

Bandjes sympathiek noemen is net zoiets als baby's lief noemen. Het is een weinig zeggend eufemisme waar niemand iets aan heeft en het duidt vaak toch op een euvel dat de spreker graag verborgen wil houden. Toch wilde ik deze recensie beginnen met te zeggen dat ik Hot Hot Heat zo'n sympathiek bandje vind, zonder dat ik er dan een verborgen agenda op na houd. "Bandages" de single van Make up the Breakdown, het vorige album, was zo'n lied dat ik elke dag kon horen. Het maakte me vrolijk en ik voegde het toe aan menig afspeellijst voor allerhande momenten. Nu is er Elevator en al bij eerste luisterbeurt hoor ik dat ook dit album dit soort liedjes bevat. Korte, catchy liedjes met kop en staart die vooral overtuigen en het niet nodig hebben om uit te blinken in originaliteit of hedendaagse foefjes. Hot Hot Heat is een gitaarbandje dat heel erg goed is in het schrijven van heel erg goede liedjes en doet dat op Elevator nog beter dan op het vorige album. Denk voor een mogelijke vergelijking aan XTC, maar zet liever de ramen open een zing mee. Net zoals het Make up the Breakdown verging, verwacht ik dat de cd vanzelf een beetje in de vergetelheid raakt, maar in de eerste paar weken zal ik Elevator vaak draaien. Op repeat. Uiteindelijk waarschijnlijk tot vervelens toe, maar dat duurt nog wel even.

Na een procedure van anderhalve maand ben ik alweer eens op het nippertje afgewezen voor een nieuwe baan, dus echt vrolijk kun je me nu niet noemen. Magellan's Symphony for a Misanthrope (Symfonie voor een mensenhater) zou me nu dan ook op het lijf geschreven moeten zijn. De praktijk is totaal anders. Als ik zo zwaar de pest in heb als nu, is het eigenlijk alleen herrie wat ik wil horen. Beukende gitaren, gillende zangers, knallende drums. Magellan is nogal wat anders. Progrock namelijk. Of misschien zelfs progpop want er komt maar een enkele stevige gitaar voorbij ("Doctor Concoctor"). Het grootste deel wordt voortgebracht door akoestische gitaren en keyboards. Zó bombastisch dat producer Jim Steinman of de heren van Yes zich nog eens achter de oren zouden krabben. De composities klinken wel alsof er mee gespeeld is tot het allemaal klopte. Want eerlijk is eerlijk, de composities zijn áf. Geen stukken die te lang doorsukkelen of intrigerende dingetjes die te snel afgebroken worden. Wel volop typische progwendingen, maar zonder dat het geforceerd klinkt. En niet te lang doorsukkelen is een prestatie op zich bij het pronkstuk, "Cranium Reef Suite". Dit stuk, een soort Asia meets Peter Gabriel, duurt namelijk niet minder dan 18 minuten! Uiteraard, wie niets met progrock heeft is nog voor dit nummer al lang en breed afgehaakt, maar de liefhebber van Asia, Alan Parsons Project en aanverwanten moet oppassen bij dit plaatje niet het hoesje onder te kwijlen. Mijn stemming was er bepaald niet naar, en toch heb ik dit cd'tje niet met een ferme zwaai het raam gefrisbeed. Dat wil wat zeggen...

Onlangs schreef ik nog een uitermate lovende recensie over het meesterwerkje van Sage Francis, waarin ik maar weer eens bewezen achtte dat ook whiteboys weldegelijk iets te zoeken hebben in de wereld van rap en hip-hop. Dat deze constatering niet altijd even goed stand houdt wordt helaas schrijnend duidelijk op de nieuwe CD van Sole. Na zijn vrij succesvolle vorige plaat verhuisde hij naar Spanje, gaf een nieuwe draai aan zijn leven en trouwde daar zelfs een lokale schone. Genoeg stof voor een gedreven plaat, hoor ik u denken. Dat lijkt logisch, maar is het zeker niet. De beste man slaagt er namelijk in om ongeveer alles wat ik zo goed vind aan Francis om te draaien. Geen gepaste agressie, geen echte boodschap en al helemaal geen pakkende muziek. Een pretentieuze opzet, met een vrachtlading aan producers, dat wel, maar daardoor is het des te treuriger om te horen hoe flauw de liedjes zijn. Suffe melodietjes, kazige teksten en vooral een hoogst irritante stijl van rappen die me soms nog het meest doet denken aan Scatman John. En ja, dat was echt héél slecht! Op voorgaand werk was het ook al nooit echt genieten, het was tenminste te gedogen en af en toe zelfs meer dan dat. Live From Rome - wat overigens gewoon geheel in de studio is opgenomen - bevat welgeteld één lekker nummer en lijkt verder volgestouwd met flarden van experimenten en jam's. De gimmick van rappende whiteboy lijkt daarom ondertussen wel eens uitgewerkt te zijn. Tijd voor wat nieuws en bij voorkeur niet van Sole.

Het moest een keer gebeuren. Mijn eerste aanraking met de kleine criminaliteit in Amsterdam is een feit. Zelfs mijn fiets is nog nooit gestolen. De regen van afgelopen week heeft echter anders beslist. Mijn inschuifparaplu van nog geen twee euro, die in het zijvakje van mijn auto zit, ehh zat, is op brute wijze hieruit verdwenen. Raampje ingeslagen, de hele inhoud van de auto ondersteboven gehaald en weg was hij. De autoradio, de cd-wisselaar inclusief inhoud, mijn parkeervergunning, alles was er nog, behalve mijn plu. Alleen het droog houden van het hoofd had kennelijk de hoogste prioriteit, waardoor het enige echte waardevolle voorwerp gelukkig in mijn auto achterbleef. Goed verstopt in de wisselaar zat, ehh zit, namelijk Consign to Oblivion, het nieuwe album van Epica. Dit album is vooral nog grootser en bombastischer geworden dan zijn voorganger The Phantom Agony, omdat er meer gebruik is gemaakt van orkest- en koorpartijen en deze partijen ook een dominantere rol innemen ten opzichte van de gitaarstukken. Zangeres Simone Simons gebruikt haar zangstem vaker, die een stuk warmer blijkt dan haar mezzosopraan en de band zelf klinkt als geheel meer dynamisch, waardoor de overgangen veel soepeler en vloeiender lopen. Dit album heeft meerdere luisterbeurten nodig voordat je de hemelse schoonheid ervan ontdekt, maar dat vergroot daarna alleen maar het luisterplezier. "The Last Crusade" en "Mother of Light" zullen tijdens live optredens voor het nodige meezingplezier zorgen en het heftige "Consign to Oblivion" kan dan net zoals op dit album mooi als afsluiter dienstdoen.

Wat er vooraf ging: Een viertal inwoners van Deer Lick Holler, een gat in de Appalachen, besloten op een dag voor hun eigen lol een serie bluegrass versies van AC/DC nummers op te nemen. Tot hun eigen verbazing bleken meerdere mensen die leuk te vinden en zo werden er in binnen een jaar of twee, 100.000 cd's verkocht. De opvolgers van A HillBilly Tribute to AC/DC deden het niet minder en zorgden ervoor dat de naam en faam van Hayseed Dixie ook buiten de Verenigde Staten groeiden. Waarna een wereldtournee geboekt kon worden en frontman Barley Scotch, afgestudeerd filosofiestudent, op zoek kan naar de roots van zijn scriptie-onderwerp: Schopenhauer. Interviews met Scotch ontaarden al snel in filosofie-lessen.

"Achter iedere grote man staat een vrouw" is zo'n aloud cliché. Of Ozzy zo'n grote man is, daar zullen de meningen altijd verdeeld over blijven, maar dat er een grote vrouw achter hem staat is wel duidelijk. Zijn carrière heeft nooit zo'n vlucht genomen als sinds echtgenote Sharon de touwtjes in handen heeft. Haar gevoel voor marketing bleek ook uit de introductie van de nieuwe Ozzy-cd-box, die aanvankelijk The Bible of Oz zou gaan heten. Althans, volgens de voorpubliciteit, die door die voor Amerikaantjes shockerende naam een extra push kreeg. Die naam is leuk voor de voorpubliciteit, maar niet handig als je het ding echt wil gaan promoten, dat weet Sharon ook. Dus heet de box gewoon Prince of Darkness en kan de reclamecampagne ongehinderd voortgang vinden. Ook de samenstelling van de box is precies goed: genoeg leuke dingetjes voor de fans die alles al hebben en een mooi overzicht van alle krakers voor de minder ingewijden. De eerste twee cd's staan dan ook vol met alle bekende songs, al dan niet in live- of demoversie, met de nadruk op het tijdperk met Randy Rhoads. Van "Mr. Crowley" en "Bark at the Moon" tot "Dreamer", ze staan er allemaal op. De derde cd bevat allerlei duetten van Ozzy met onder andere Therapy?, Wu-Tang Clan en zelfs Miss Piggy. Soms briljant, soms zozo en soms ronduit zwak, zoals de flauwe discoversie van "Staying Alive" met Dweezil Zappa. Er is al vaker op gewezen dat "Led Clones" met Gary Moore niet had mogen ontbreken. Die zal dan wel op een volgende duetten-verzamelaar komen... Het enige nieuwe werk staat op cd 4, waarop allerlei covers zijn ver-Ozzy'd met behulp van onder andere Jerry Cantrell (ex-Alice in Chains). De songkeuze is erg voor de hand liggend - en niet te vergeten commercieel interessant - maar meestal weet Ozzy er een verrassende draai aan te geven. Bij "Sympathy for the Devil" valt dat minder gelukkig uit, omdat de dreigende atmosfeer uit het origineel niet terug te horen is. Op andere momenten werkt het wel, zoals in "Fire" of "Mississippi Queen". Tja, zo'n box blijft altijd een compromis, en dat is hier ook goed te horen. Uiteindelijk zal Sharon blijer zijn met deze box dan de muziekliefhebber die op allerlei heel bijzondere dingen hoopt ...

Ik, Jenneke, wilde best in een bus of een caravan slapen, maar daar had ik natuurlijk geen kaartje voor. Dat mobiel slapen schijnt gezellig geweest te zijn en áls je dat had gedaan, dan was je vast keurig voor enen weer bij TENT afgezet om daar de hele middag fijn de 3voor12-sessies te beluisteren. Omdat ik wist dat ik niet vroeg in bed zou liggen, leek het mij verstandig om rustig aan te doen en om pas om een uur of vier in TENT te arriveren. Er liepen spoken rond, dat wil zeggen, mensen in witte capes, en er stond een vrolijk meisje te dansen bij een ouderwetse opwindplatenspeler die dito plaatjes speelde.

Als je zelf bezig bent gitaarspelen te leren, ga je pas echt letten op de techniek van anderen. Ik ben fan van de 25-jarige Nijmeegse student Jasper Merle. Kon ik het maar zo. Jasper speelt al jaren, schrijft als singer-songwriter zijn eigen liedjes en treedt regelmatig akoestisch op in cafe's. Zo heb ik hem leren kennen. Die optredens vliegen voorbij: speels tokkelt, vliegt en vlamt hij over de snaren. Een gitaarjongen die zich helemaal uitleeft. Heerlijk om naar te kijken, het spelplezier slaat direct over. En nu heeft hij een cd. Begeleid door een band doet hij er zijn beste werk op. Ik kocht een exemplaar direct na een spannend (nieuwe band, nieuwe arrangementen), maar niettemin uitstekend live-optreden in het Steigertheater. Het songmateriaal op Coming Home is sterk en opgewekt. Vooral in "Summer Breeze" en het titelnummer laat Jasper zich gaan en hoor je de lol in zijn spel terug. En ook prijsballad "Ghosts of the Past" (met mineur/majeurwissel) is mooi, al moet wel gezegd dat de studio-opname van nou net die laatste twee slordig is geproduceerd. Voortaan wegwerken die snaartikjes of zo'n onvast gezongen refrein! Live was het gewoon prima. Maar allez, geen man overboord. De fraaie kampvuurliedjes "Surrender" en "Impossible Life" maken het af. Als u op een zwoele avond een terrasje in de stad pakt, moet u maar eens duimen dat Jasper langskomt.

Ik, Jenneke, had mijn keuzes gemaakt. De snelste routes uitgestippeld. Mijn planning rond. Ik wist wat ik zou gaan missen en had daar geforceerde vrede mee. Om zes uur was ik in TENT, de galerie waar niet alleen exposities te bewonderen waren, maar waar door 3voor12 ook een podium volgeprogrammeerd was. Patrick Wolf speelde een akoestische set; later die avond zou hij het podium in Nighttown met een drummer betreden.

Ik vraag me af hoe dat zit, daar in het Hoge Noorden. Kennelijk zit er iets in het Noorse water dat je dromerig maakt. Misschien is het het eten dat er voor zorgt dat je rust uitstraalt. Misschien is het de wijdsheid van het land. Maar wat het ook is, ik zou willen dat ik er een beetje van had. In een potje zou ik het bewaren, weggestopt onder mijn bed. En af en toe zou ik er een beetje van gebruiken. Om liedjes te maken. Bijvoorbeeld zoals het onvolprezen Washington dat doet op haar laatste plaat, A New Order Rising. Dan zou ik duistere rock spelen zoals Madrugada dat deed op "The Nightly Disease". En af en toe zou ik dwarse rock maken zoals Motorpsycho dat al jaren doet. Maar meestal niet. Want meestal zou ik liedjes maken zoals Ane Brun ze maakt. Minimalistische liedjes, slechts begeleid door een gitaar. En af en toe zou ik misschien wat accordeon en strijkers toevoegen, maar verder niets. Meer zou ik niet nodig hebben. En ik zou liedjes zingen. Ik zou een beetje klinken als Joni Mitchell. Of Michelle Shocked misschien. Ani diFranco. En u zou wegdromen bij mijn stem. Want meer is er soms niet nodig voor vervoering. Maar helaas. Ik ben slechts een lelijke stukjesschrijver die nog geen noot uit een blokfluit krijgt. Ik kom niet uit Noorwegen en ik kan al helemaal niet zingen. Dus vergeet het maar, ik ben zelfs niet eens blond. Voor mij geen Washington, voor mij geen Madrugada. Voor mij geen Motorpsycho. En voor mij al helemaal geen Ane Brun. Ik ben niets.

'Hij speelt piano, alt-viool, ukelele en gitaar. Om de beurt. En daar zingt ie dan bij,' zei ik tegen een vriendin.
'Ehm, hij speelt viool en zingt daarbij? En verder dan?'
'Verder niks. Live tenminste niet, op de cd is alles veel meer uitgewerkt, en daar zitten nog kraakjes en piepjes bij. Op de cd klinken genoemde instrumenten vaker samen. Bovendien speelt er op de cd ook een drummer mee.'
'Nou, ik kan me er niets bij voorstellen,' zei de vriendin en ik stopte maar met uitleggen, hoewel ik me niet kon voorstellen dat ze zich er echt niets bij kon voorstellen. Wind in the wires, de tweede cd van Patrick Wolf, staat vol met wonderschone liedjes, die soms een beetje treurig zijn. En, zoals de zanger zelf ergens zei, net zoals het leven, ook met kraakjes en piepjes. Te mooi en te sterk om zomaar in een hokje te stoppen, en ik geloof ook niet dat dat mogelijk is. De stem van Patrick Wolf, die pas eenentwintig is, klinkt vol en diep, maar gaat soms de hoogte in alsof het niets is. De liedjes wortelen ergens diep in een traditie van pure singer-songwriters, maar gebruiken moderne elektronische middelen om ze te versieren, te detailleren en mysterieuzer te maken. Op die manier lijken liedjes niet altijd wat ze zijn: ze verdienen meerdere luisterbeurten om alle geluiden te kunnen horen en te kunnen vaststellen hoe ingenieus de liedjes in elkaar zitten. Een liedjesmaker naar mijn hart: iemand die door een enorme muzikaliteit scherpzinnige liedjes maakt en daarbij oog heeft voor de mogelijkheden van hedendaagse elektronische apparaten.

In al z'n lulligheid is het wel een adequate titel: de associaties van rebellie en het buiten de grenzen stappen van rock 'n' roll verbonden met de kneuterigheid van een minipaardje. Met haar ene been staat Gina Villalobos in de traditie van stoere dames uit de countryrock (denk aan Kathleen Edwards of Lucinda Williams), met haar andere in die van popzangeressen als Sheryl Crow (bijvoorbeeld in het naar hitparades knipogende "Why"). Gina's stem klinkt rasperig en heeft een mooie braam, maar de begeleiding is soms zo gelikt, dat ik er nerveus van word. Zelf noemt ze haar muziek 'dirty country rock'. Geen idee waar 'm dat 'dirty' in zou moeten zitten. Wel aardig dat Karl Wallinger zijn diensten bewijst: zij nam zijn "Put the Message in the Box" op en de voorman van World Party schreef een soort van aanbeveling op haar website. Eigenlijk is het best een goede plaat geworden, maar zo opvallend als haar stem is, zo onopvallend is de begeleiding. Geen idee of het door de begeleidingsband komt, maar het akoestische "Trying to Find You" klinkt door z'n desolaatheid meer rock 'n' roll dan de meeste tracks. Dus of een echte soloplaat of een de muzikanten van het toch zojuist opgeheven Slobberbone in dienst nemen, zou ik zeggen.

'Pappa, wat doe je?' Storm Jr. staat me argwanend te bekijken vanuit de deuropening van de badkamer. Het is ook geen allerdaags tafereel natuurlijk. Je vader die zijn ogen staat te voorzien van een inktzwarte rand en zojuist zijn haren pikzwart heeft geverfd. 'Pappa, wat doe je?', herhaalt hij. Ik kan dat kleine mannetje toch moeilijk gaan vertellen dat dit allemaal de schuld is van de drummer zanger Lars Finberg van A Frames. Dat begrijpt hij echt niet. Deze doemdenker die op de derde cd van A Frames ons trakteert op een gezellig potje vleermuizenmuziek maakt wat los bij de mens. Mensen miepen wel eens dat die gozer van het überhippe Interpol de enige echte erfgenaam is van Ian Curtis, nou vergeet het maar. Op die titel heeft Finberg eigenlijk veel meer recht. Op Black Forest tapt A Frames, met ex-leden van Butthole Surfers, Cows en Scratch Acid in de gelederen, verder overigens maar met mate uit het Joy Division vaatje. Het heeft ook de enge kale kilheid van Shellac in zich, het maniakale van Butthole Surfers en een lichte Nine Inch Nails touch. Met gezellige teksten natuurlijk. Wat verwacht je anders bij tracktitels als "Eva Braun", "U Boat" en "Death Train". 'No Movies, no TV stars, Humanity is Erased, Black Forest left in it's place'. Het is gewoon één grote uitnodiging om weer eens lekker de vleermuis uit te hangen in plaats van suf ambtenaartje te spelen de hele dag. Misschien moet ik het zo maar aan Storm Jr. uitleggen.

Het is altijd een risico om namen van andere bands op je promo te zetten als referentiekader. Dan krijg je van die recensenten die wel eens teleurgesteld kunnen zijn omdat ze die namen niet duidelijk genoeg terughoren. Ik ken het probleem vanuit mijn rol als muzikant, maar het doemt nu ook op als ik de namen lees op deze Ticonderoga-CD. Pinback, Tortoise, Sebadoh en Swell. Ga dat maar eens waar maken. Dat doen deze drie heren dan ook niet. Gelukkig proberen ze het zelfs niet eens. Wat ze wel doen is losjes gearrangeerde luisterliedjes opnemen in hun eigen huiskamer en deze via het schier onuitspreekbare label 54*40 or Fight! aan de man brengen. Het ruimtelijke warme geluid doet aan Rachel's denken en de inbreng van blazers en accordeon geven de liedjes soms de gloed van Calexico of de ambiance van een willekeurige Canadese post-rock-band. Maar de liedjes
van Ticonderoga zelf missen helaas nog de kwaliteiten die de aangehaalde referenties (Pinback, Sebadoh en Pavement) boven het maaiveld uit deden steken. Een geslaagde combinatie maken van liedje en sfeerstukken gaat de heren overigens wel prima af: het einde van bijvoorbeeld "All the Proud Dead" is prachtig. Drums en gitaren zinken opeens weg en maken plaats voor een subtiele reprise met klarinet en kontrabas. Op zulke momenten merk je het muzikale vernuft van de multi-instrumentale bandleden en besef je dat er met kleine verbeteringen er de volgende keer een ijzersterk album in gaat zitten.

Peer draait muziek in zijn platenzaak. Rare muziek. Ik schuifel door het gangpad en hoor de standaardbezetting van een rockband: zanger, gitaren, bas, drums, maar vreemde akkoorden, ongebruikelijke melodieen. Bij vlagen klinkt het prachtig. Ik kan het niet meteen doorgronden, maar een vreemde opwinding maakt zich van me meester. Dezelfde onderbuikkriebel die ik had bij Radiohead's The Bends vroeger. En dat belooft wat. "Wat is dit?" roep ik tegen Peer, over het metersbrede trapgat heen. Peer wenkt me naar de balie. "Het is nog niet uit, en ik mag hem je eigenlijk nog niet verkopen", zegt hij samenzweerderig, "maar speciaal voor jou mag je hem meenemen voor een prikkie." Ja ja. Peer haat namelijk Radiohead, Muse en alles wat erop lijkt, en daar help ik hem maar wat graag vanaf. Het blijkt een promo van Woost te zijn. Rare hoes ook. Het zegt me niks. Peer probeert me ook een tweedehands album van Money Mark (wie?) te slijten, maar alleen Woost reist mee naar huis. 's Avonds in bed luister ik de cd. Die eerste indruk bleek terecht. Wat een plaat! Track 3 is een ontsporend hard-zacht nummer, dat halverwege ongezien mijn ziel meekaapt. Alleen al dat nummer is mooier dan heel Saybia's These Are The Days bij mekaar. Maar wees gerust, vergeet Saybia verder. Want wat een gedurfde nummers staan hierop, wat een samenspel, en wat een mooie stem heeft de zanger. Hee, is dat niet Rudeboy op track 5? Cool. De wat flauwere track 7 klinkt als Johan. Al zou Johan die brug erin leuker doen. Maar dan worden mijn oogleden opeens te zwaar... De volgende dag zoek ik de tracktitels op, en val ik om van verbazing. Wat? Is Woost Nederlands?! Dan hebben ze per direct de beste zanger van ons land, want dat hoorde ik echt niet! En dit Colour My Skin blijkt hun debuut? Dan is het een heel, heel puike debuutplaat! Bedankt Peer!

Uit het land van de spaghetti en de scooters komt Dynamic Lights, een vijfmans progrockband. Daar keek ik van op, want als het op rock aankomt ken ik Italianen vooral als gitaarhalsracers of gruntbrullers. Allemaal leuk en aardig, maar is het een aanwinst? Dat dacht ik wel, ja. Dynamic Lights weet op dit album voor een debuut knap volwassen composities neer te zetten. Waar de meeste progrockbands met allerlei orgels en synthesizers aan de slag gaan, is bij Dynamic Lights de piano het overheersende toetseninstrument en dat geeft het geheel een klank die verrassend naturel is. De songs hebben vaak een opbouw zoals je die bij Marillion of Arena tegenkomt, de uitvoering is meestal steviger dan die twee bands, meer richting Pain of Salvation. Nummer na nummer hoor je mooie intro's, een spannende opbouw, solo's waar solo's passen en allerlei fraaie kleine accenten in vooral percussie en toetsen. Geen moment klinkt het gekunsteld of nodeloos ingewikkeld, wat in dit genre een prestatie op zich is. Niet verkeerd vind ik ook de zang van Matteo Infante. Hij is geen op en top geschoolde zanger, maar dat geeft de nummers juist het broodnodige rafeltje rauwheid. Het is alleen jammer dat je in met name de ballads goed hoort dat je een stevige partij Zucchero-Engels om je oren krijgt, dus dat verdient nog wat extra aandacht voor de volgende keer. Maar op alle andere punten wordt het al een klus voor ze om dit fraaie werkje te evenaren. Italië is voor mij voortaan het land van spaghetti, scooters en Dynamic Lights.

Dynamic Lights speelt op 23 april in Sjiwa, Baarlo in het voorprogramma van Nightingale. In oktober is Dynamic Lights een van de bands op het Progpower festival op dezelfde lokatie.

Onlangs stond er een bloederige foto in de krant waarop neergemepte zeehonden lagen omringd door Canadese jagers. De meeste mensen zullen dat wel zielig vinden, maar ik vind dat die jagers groot gelijk hebben. Die zeehonden vragen erom als ze zo zielig kijken. Die Noorse en Japanse zeevaarders slachten op hun beurt weer terecht die lompe water spuitende walvissen af. Wat hen je er ook anders aan? Wij mensen hadden dit overigens al veel langer door. De dodo maakten we een kopje kleiner en ook de reuzenalk ontkwam niet aan zijn verdiende lot. Die stomme pinguïns konden niet eens vliegen. Je hebt echter mensen die dit zielig vinden en een afbeelding van reuzenalken op hun cd zetten en die dan ook nog de titel geven The Wildlife Album. Lekker makkelijk. De bedenker van dit alles is Colin Harper. Hij bedacht er ook nog twee goede doelen bij om het te rechtvaardigen: Wereld Natuur Fonds en The Wildlife Trust Ulster in Noord -Ierland. Al zou ik niet weten wat er voor bijzonders in Ulster leeft (of niet meer leeft). Het zou ook kunnen zijn dat de deelnemende artiesten zelf met uitsterven bedreigt worden, zoals Cara Dillon, Martyn Joseph, Duffy Power, Jan Akkerman (ja, uit ons land), Roy Harper (ja, hij leeft nog) en Fairport Convention (ja, ze bestaan nog). Het is een aaneenschakeling van traditie in folk, jazz, blues, en klassieke barokke muziek. En nu komt het vervelende. Het is een fijne cd die gelukkig (jawel!) bijna tachtig minuten duurt, achttien nog nooit uitgebrachte nummers bevat en een prettige opbouw kent. Hier en daar is er wel een misser waaronder de bijdrage van onze eigen deelnemer en een gesproken tekst halverwege de cd. Verder kan ik weinig bedenken om dit wild neer te meppen. Moet ik het van pure ellende toch maar aanprijzen.

Ik ben een beetje huiverig voor synthesizer preset ridders. Ze drukken op B3 en gaan helemaal los met één of ander door de processor voorgeschoteld geluid. In gedachten zie ik het gebeuren en het klamme zweet breekt me uit. Ik heb liever dat er een beetje meer aandacht aan het geluid is besteed. Even langs wat filters halen, reverbje hier, echootje daar, de attack wat bijstellen en je eigen unieke geluid is ontstaan. Toetsenist en componist Thanasis Lightbridge van het doldwaze Dol Ammad heeft deze boodschap gelukkig aardig meegekregen en op het debuut Star Tales van dit zestienkoppige orkest zijn naast de nodige metal invloeden dan ook een bonte verzameling van de meest vreemdsoortige elektronisch gefabriceerde geluiden terug te vinden. Door de twaalf klassiek geschoolde zangers en zangeressen klinkt Dol Ammad vooral als een kruisbestuiving van Therion en Vangelis, aangelengd met wat Star One invloeden en heel in de verte schieten ook de namen van The Sins of Thy Beloved en Penumbra door mijn hoofd. Het overvloedige elektronica gebruik zorgt samen met de opera aandoende samenzang voor een aangenaam warm en kosmisch geheel. Het drumwerk van Alex Holzwarth (Rhapsody) klinkt bovendien als een sonisch bombardement van asteroïden en meteoren, waardoor de aangeboden ruimtereis langs sterren, zwarte gaten en andere hemellichamen een overrompelende ervaring wordt. Die paar keer dat planeet B3 wel op de route ligt, wordt in eerste instantie alleen beboet met een intergalactische berisping. Op de volgende astrale trip zal dit vergrijp echter tot een zwaardere straf leiden.

Niemand zal in twijfel trekken dat Black Sabbath één van de invloedrijkste hardrock acts allertijden is. En één van de meest gecoverde bovendien. Het nadeel van veel dan deze covers is dat ze vaak te dicht bij het origineel blijven. Waardoor ze al snel flets afsteken bij het origineel. Platenlabel Temporary Residence wilde het anders doen en probeert al sinds 1997 een Sabbathtribute voor elkaar te boksen. Het moest een tribute worden met Ozzy-era Sabbath en er moest flink geëxperimenteerd worden door de deelnemende rock, folk en elektronische acts. Nou, experimenteren kun je wel overlaten aan bands als Grails, Matmos en Four Tet. Grails doet een intrigerende versie van "Black Sabbath", waarbij hun strijkers de gitaarpartijen geweldig overnemen. Four Tet maakt zich "Iron Man" eigen, maar ondanks dat Kieran het nummer helemaal gestript heeft blijft het overduidelijk "Iron Man". Het rare is dat ik in mijn hoofd Ozzy heel hard mee hoor schreeuwen zingen tijdens het nummer. Ik kan u vertellen dat dit een rare gewaarwording is in combinatie met de akoestische gitaren en drumcomputers van Four Tet. Het Curtis Harvey Trio maakt nota bene een country versie van "Changes" en het blijft geweldig klinken. Eigenlijk blijft alleen Racebannon met hun metal-core uitvoering van "Sabbath Bloody Sabbath" dicht in de buurt van het origineel. Ik heb wel eens het idee dat je pas kunt horen hoe goed nummers van een band zijn als ze fier overeind blijven in een hele andere uitvoering. Van Sabbath wist ik al dat hun nummers heel goed waren en Everything Comes & Goes bewijst dit eens te meer.

Er zijn van die bandjes die nooit loslaten. Je hebt er wat cd's van die van tijd tot tijd weer uit je cd-kast komen en de nodige draaibeurten maken. Ik ben van de leeftijd dat ik van sommige van die bands lp's kocht en later de cd's. Y&T is voor mij zo'n band. Bij het Arrow Classic Rock Festival van twee jaar geleden was ik weer even 15. Voorman Dave Meniketti is een hele foute big hair All American guitar hero, maar 's mans vlammende gitaarspel en bluesy zang is binnen drie maten herkenbaar, en dat is iets wat maar weinigen gegeven is. Met een verzamelaar met demo's en songs die de plaat nooit gehaald hebben blijft het echter altijd uitkijken. Meestal was er immers een verdomd goede reden waarom die songs de plaat niet haalden. In dit geval gaat het ook om opnamen die door zakelijke meningsverschillen nooit uitgebracht zijn. Opnamen van met gitaarlegende Ronnie Montrose geschreven songs bijvoorbeeld. Ook al is dit al de tweede verzamelaar met restantopnamen, het is geen partij rommel die nog even te gelde wordt gemaakt. De echte Y&T-vibe zit er in, zodat je al snel je airguitar uit de kast haalt voor een fijn stukje bluesy luchthardrock. Voor de Y&T-fan is dit een prima aankoop, mede door de uitgebreide liner notes, al blijft voor wie voor het eerst kennismaakt met Y&T een van de verzamelaars met alle krakers toch echt leuker. Als je iets van ze in je kast hebt staan, hoor je "I Believe in you" en "Black Tiger" toch echt te hebben...

Normaal laat ik die boekjes die bij een cd voor wat ze zijn. Dat gehannes altijd met die dingen irriteert me. Maar ik moest het tekstboekje bij het tweede album, kortweg 2 geheten, van het Belgische Tres Tigres Tristes er wel uit peuteren. Ik dacht namelijk een bekend stuk tekst te horen en ik wilde dat toetsen op juistheid. Het bleek inderdaad juist. De tekst van "Filterregen" is inderdaad van een ander. Twee anderen zelfs. Paul van Ostaijen en Jan Hanlo komen er samen en zangeres Esme Bos en Bart Voet voorzagen de strofes van deze heren van een intrigerende partij muziek. Het is overigens sowieso een taalfeestje op 2. De eigen teksten van Tres Tigres Tristes (geschreven door Bos) zijn in het Engels. Maar Bos zingt net zo gemakkelijk een Portugees vertaald van Carlos Drummond de Andrade als een opgejaagd jazzy Frans chanson van de hand van Dick Annegarn. Of de Zuid-Afrikaanse teksten van Elisabeth Eybers. TTT trekt zich nogal weinig aan van de strakke Belgische taalgrenzen dus. Hetzelfde geldt voor de muziek. Daarin laat TTT zich ook niet in een hokje proppen. Soms kiezen ze voor een lichte jazzy touch - waar de driemanbezetting van zang, gitaar en blazer aangevuld met contrabassist Gulli Gudmundsson en drummer Anne Clarke. Je krijgt nogal wat voor je kiezen op 2, maar door de warme stem van Bos die als rode draad door de plaat loopt begeven de tijgers zich nooit in Drijfzand.

Ik kom er eerlijk voor uit, ik heb ook zo mijn vooroordelen. En een van die vooroordelen is, dat UB40 ruk is. Zwaar ruk. Dus als een artiest trots in zijn bio ronkt dat hij met Ali Campbell samengewerkt heeft, dan moet die artiest net een stapje harder lopen. Dat krijg je met vooroordelen. Als je vervolgens ook nog ronkt dat je tot twee keer toe "the face of popmusic" veranderd hebt (met The Specials en met Fun Boy Three), terwijl je naam mij in eerste instantie niets zegt, dan moet je twee stapjes harder lopen. Want hoe bekend voorgenoemde bands ook mogen zijn, de individuele leden van de band zijn dat niet, en bij The Specials denk ik eerder aan Dammers, dan aan Staple. Wat overigens wel veranderd als je The Rude Boy Returns van Neville Staple opzet. Want de stem van Staple is wel herkenbaar. En daarmee heb je meteen het enige pluspunt aan de cd gehad. The Rude Boy mag dan terug zijn, het is duidelijk dat hij de nummers niet schreef bij The Specials en Fun Boy Three. Deze plaat is namelijk een obligate en zouteloze verzameling reggae en ska deuntjes die niet beklijven en die een terugkeer van de rauwe jongen vooralsnog niet rechtvaardigen. Want hij wordt links en rechts in gehaald door jonge helden. Zoals laatst nog door Luton Fyah. Zo zie je maar weer dat samenwerken met (leden van) UB40 helemaal niet goed voor je is. En zie ik wederom een vooroordeel bevestigd...

(In de auto pt 12)
'Ik baal nog steeds dat je die New Order door een ander hebt laten recenseren. Heb je eens een plaatje dat ik leuk vind, geef je het weg.'
'Jij begrijpt toch ook wel dat ik niet alles wat leuk is zelf kan bespreken? Er is ook teveel leuks overigens.'
'Ja, dat begrijp ik wel, maar toch.'
'Kijk maar even in het handschoenenkastje, daar ligt nog meer leuks.'
'Hey! De nieuwe Garbage, dat vind ik inderdaad leuk ja.'
'Je hebt geluk. Het had niet veel gescheeld of Bleed Like Me was er helemaal niet gekomen. Writer's block en stemproblemen bij zangeres Shirley Manson en een behoorlijke leverziekte voor Butch Vig.'
'Butch Wie?'
'Butch Vig, die produceerde onder andere Nirvana's Nevermind. Daarom drumt Dave Grohl, de ex-drummer van Nirvana, ook mee in "Bad Boyfriend". Het schijnt dat hij met zijn enthousiasme de boel weer uit het slop getrokken heeft tijdens de opnamen.'
'Het komt nou niet echt op mij over alsof de opnames veel moeite gekost hebben. Het lijkt wel alsof ze het geëxperimenteer van dat vorige album met die rozen op de voorkant een beetje achter zich gelaten hebben. Dit klinkt vertrouwd als die eerste plaat.'
'Yup, dat vind ik ook. Dit nummer ("Sex is not the enemy") heeft overigens een Pixies-achtige drive. Dat vond een collega van mij afgelopen week ook al. Koel nummer. Het valt me sowieso op dat de nummers weer meer draaien om Manson. Hoezeer Vig haar stem af en toe ook vervormt, ze torent altijd boven de rest uit en het zijn allemaal weer van die lekkere meeblèrnummer'
'Ja. Ik ben blij dat je deze cd wel voor jezelf gehouden hebt, dit vind ik erg leuk namelijk.'
'Oh, maar die New Order cd heb ik ook voor je besteld hoor.'

Luisterend naar V8 Wankers hoor ik vieze dikke Duitsers tragische bierbuikenmuziek met foute teksten maken. Dertien inwisselbare nummers in een dozijn met goedbedoelde - maar slecht uitgevoerde - domme mannen muziek doen mij bijkans braken. De voorbeelden zijn overduidelijk: AC/DC, Zeke, Peter Pan Speedrock, het hele gebruikelijke arsenaal. Zelfs de foto op de cover is afgrijselijk: gouden tanden, vette haren, groene tattoos, echt vre-se-lijk banaal. Kijk, ik ben geen moeilijke jongen, met echte goede rawk ben ik een blij mens. Maar wanneer het gebracht wordt met een zagend Duits accent, dan houd ik het niet meer en rouw ook ik intens. Geen riffje dat blijft hangen, geen ritme dat versnelt, mijn koninkrijk zou ik geven voor wat authentieker geweld. Op bierfeest en carnaval zijn de Wankers vast een graag geziene gast; garantie voor een volle tent. Wil je daarentegen ook een héél klein beetje muzikaliteit dan is deze plaat werkelijk waar ongekend. Een klein beetje van alles maar van niets een beetje goeds, mijn tedere kleine oortjes worden hier niet voor behoed. Toch wil ik u niet dwingen, u heeft uw eigen smaak, maar waarschuwen voor deze troep is toch zeker wel mijn taak. Dus indien u eigenwijs wilt zijn, koop dan The Demon Tweak. Echter let wel, ik zeg het nog één maal, dit is baggermuziek!

Het is toch al wel een hele tijd geleden dat het gebeurde. Ik zat een keer bij een vriend in de huiskamer en hij had een nieuw cd-tje in de cd-speler gegooid en stond koffie in te schenken in de keuken. We zouden zo voetbal - ik geloof dat het Nederlands elftal speelde - gaan kijken op de TV en bier drinken. Veel bier. Het geluid van de TV stond gedempt. Wij deden zelf wel aan voorbeschouwingen, daar hadden we die betweters op TV niet voor nodig. Ik zapte langs Teletekstpagina's. Ik hoorde dankzij de muteknop dus wel de muziek en dacht: 'Verdorie, wat is dit joh? Het lijkt wel een akoestische Tool-plaat en waarom ken ik dit dan niet?' Het was vooral de 'klagerige' stem van de zanger die me dit deed denken. Tot mijn verbazing bleek het bij bestudering van het hoesje gewoon een Nederlands bandje te zijn: Racoon. Vriend bleek een voorloper, want het duurde niet lang of "Feel Like Flying" was een hit en Racoon zou groot worden, dat kon niet anders. Maar zoals leuke Nederlandse bandjes wel vaker (té vaak!) gebeurt, kwam er ondanks een succesvolle tweede plaat Here We Go, Stereo een ontslagbrief van de platenmaatschappij (Sony in dit geval). Het doet me deugd dat de heren niet bij de pakken neer zijn gaan zitten en de tijd genomen hebben om een nieuwe plaat op te nemen. Samen met Ex-UDS-er Michel Schoots hebben ze twee jaar gewerkt aan Another Day. En het resultaat is er naar. Racoon heeft op Another Day nog steeds die akoestische ondertoon die me de eerste keer ook al opviel en staat vol frisse gitaarrockliedjes. Hopelijk kan Racoon nu een tijdje volle kracht vooruit, dat zou wel verdiend zijn.

Toen Beck gepresenteerd werd als het nieuwste wonderkind, werd er bij vermeld dat hij honderden liedjes op de plank had liggen, in alle mogelijke genres. Zijn platen zou hij afwisselend bij major Geffen uitbrengen en bij kleine maatschappijtjes naar zijn keuze. Dat gebeurde dan ook keurig. Tussen zijn grote releases - Mellow Gold, Mutations, Odelay, Midnite Vultures en Sea Change - bracht hij via K-records One Foot in the Grave uit, bij Flipside Sterepathetic Soulmanure en op Fingerpaint A Western Harvest Field by Moonlight. Tussen Sea Change en het nu verschenen Guero zat geen nieuwe One Foot in the Grave, maar wel een periode van bijna drie jaar. Wat betekent dat Guero een 'grote' CD is en dat klopt. Qua geluid, arrangementen en songstructuren lijkt Guero misschien nog wel het meest op Odelay en dat is niet alleen omdat de Dust Brothers de productie weer deden. We komen dezelfde soort Zuid-Amerikaanse ritmes ("Missing"), country ("Farewell Ride"; een track die nog het meest in de buurt komt van One Foot in the Grave) en tof gitaarwerk ("E-store") tegen. Dat Guero geen vervolg op Odelay is komt door de sfeer die over de tracks hangt. Was Odelay een zoektocht naar alle moois in de wereld, op Guero klinkt het soms bijna als een 'been there, done that'. Iets meer van de rauwe klein-label platen ertussen gestopt (a la "Farewell Ride") en we hadden een nieuw meesterwerk. Nu is het een grootse plaat, maar blijft Odelay zijn grootste majorrelease en houdt One Foot in the Grave de trofee van grootste Beck-plaat all-over.

De spanning was niet te snijden in huize Storm, maar we keken elkaar wel een paar keer diep in de ogen. Het zat zo. Ik vond bij het wegwerken van de was zomaar uit het niets een vreemd boxershort tussen het goed. En mevrouw Storm suggereerde dat ze een wel heel opmerkelijk damesluchtje rook op de zolder en dat mijn handen er ook naar roken. Gelukkig - ja wat dacht u dan - was er niet eens de kans voor de kou om in de lucht te komen. De verklaringen bleken even eenvoudig als legitiem. De vader van mevrouw Storm had geklust bij ons in huis en na het douchen blijkbaar zijn ondergoed bij onze was gegooid. Het damesluchtje was te danken aan het debuutalbum van LPG. Het begeleidend schrijven bij I Fear No Foe was getypt op een old school typmachine door mevrouw Louise Garcia en die had blijkbaar nog een stapeltje sterk geurend papier liggen. Foei, wat een verschrikkelijke muffe omageur! Gelukkig is LPG zelf frisser. En niet zo'n beetje ook. Vijftien korte liedjes komen er voorbij in een kleine veertig minuten. Allemaal lekker fris, to the point en schaamteloos eerlijk bij elkaar gejat. I Fear No Foe staat dan ook vol met fijne geraffineerde rammelliedjes vol schone koortjes. Dat je niet gelijk aan Pavement moet denken bij het beluisteren, dat vergeef ik je dan nog wel. Als je liedjes geen moment aan de Beach Boys moet denken dan gaat het niet goed met je. Daar haalt LPG ook aardig wat mosterd vandaan namelijk. Voorheen stond LPG bij mij voor Lekker Potje Grolsch en niet voor gas van de tank. Vanaf nu staat het ook symbool voor dit sympathieke eigenwijs bandje uit Hoogezand-Sappemeer.

Onlangs werd mij de vraag gesteld hoe ik bij een reïncarnatie terug zou willen keren. Ik aarzelde geen minuut. "Als een roofvogel," zei ik. "Wel eentje die door de lucht cirkelt, bijvoorbeeld een buizerd of een arend. Het lijkt me namelijk heerlijk om op de thermiek te zweven met naast mij rotsen en onder mij een prachtig dal. Af en toe zou ik me dan op een malse muis of konijn storten. Dat hoort erbij. Natuur is mooi, maar ook wreed." De andere mensen beaamden dit. Weer anderen wilden een kat, een bliksemschicht of engel zijn. Michael Gira zou dit laatste antwoord waarschijnlijk ook gegeven hebben. Wie bij zijn naam associaties krijgen bij zijn vorige leven als lid van The Swans moeten deze meteen weer wegstoppen. Hij is namelijk herboren. Herboren zonder dood te gaan en wel als engel. Uiteraard. In Angels of Light cirkelt hij met zijn zware bariton stem al zingend en pratend boven een subliem landschap dat door de hele Akron/Family aangevuld met andere muzikanten wordt neergezet. Klokkenspel, banjo, piano, orgel, cello, mandoline worden naast de onvermijdelijke gitaren en bas functioneel gebruikt. Slechts op één nummer is er ruimte voor wat drumgeroffel. Angels of Light klinkt als een Lou Reed die een folk plaat opneemt gecombineerd met een Robert Fisher (Willard Grant Conspiracy) die wat meer experimentele muziek gaat maken en dat alles in een "Mike Oldfield zonder dat het kitsch wordt Tubular Bells"-saus. Dat gaat dan weer in twaalf nummers op zoek naar de diepere zin van het leven die sommige wel vinden, maar anderen weer niet. Mensen zijn mooi, mensen zijn wreed, als een roofvogel of als Angels of Light.

Ik kan niet surfen. Totaal niet. Maar ik heb het eigenlijk ook nooit echt gemist. Laat mij maar gewoon op het strand plaatsnemen en af en toe even afkoelen met een duik in het zeewater of in een glas bier. Het was een raar moment waarop ik dacht: 'wow, hier zou ik wel willen surfen.' Dat was het moment dat we met de auto door Monument Valley reden in de Sierra Nevada en de hemel voor onze ogen openbrak en uitstroomde over de imposante rotsformaties daar. Ik zag mezelf zo op een board tussen die steenmassa's door trekken, maar het was - ja duh! - natuurlijk volstrekt onmogelijk. Ik sluit niet geheel uit dat de heren van Yawning Man een soortgelijke ervaring gehad hebben. Hoe anders zijn ze er op gekomen om hun stonerrockroots op te leuken met een hoeveelheid surf? Het zit'em vooral in de gitaren van Gary Arce (ex-Sort of Quartet). Hij bewerkt hier en daar in de instrumentale nummers zijn gitaarhals bruut met de whammy bars. Alfredo Hernandez (ex-Kyuss en QOTSA) en Mario Lalli (ex-Fatso Jeson en Orquestra del Desierto) hebben niet zoveel - zo niet niets - veranderd aan zijn manier van drummen en bassen. Alhoewel Lalli wel zijn fretloze bas van stal gehaald heeft. Het is me een raadsel waarom dit trio dat al sinds 1986 schijnt te bestaan nooit eerder hun surfstoner vastgelegd heeft op cd. Waarschijnlijk waren ze te druk met hun jamsessies en optredens in de woestijn waarbij ze de stroom van generators gebruiken. Had ik ook gedaan als ik hun was, maar ben blij dat daar verandering in is gekomen.

Als ik de naam Radiohead noem, denkt u dan ook: "Pfoewie, ga jij eens even uit mijn leven vandaan"? Tja, het is een wreed lot, Radiohead-fan te zijn. Er wordt wat afgegriend bij de concerten, zo mooi is die muziek. Wij Radiohead-fans maken wel eens grappen onder elkaar, hoeveel zakdoeken en tissues we wel niet meenemen naar concerten. Bij "No Surprises" overspoelt er steevast vanaf de eerste noot een ware tranentsunami het podium. Thom Yorke trekt daarom al jaren een wetsuit aan bij live-optredens. Hij speelt tegenwoordig vooral elektrisch, omdat het water anders zo klotst in zijn gitaar. En de akoestische liedjes doet hij in een rubber bootje. Het is speciaal geïmpregneerd, omdat er ooit een in de fik is gevlogen toen we tijdens "Street Spirit" ook nog allemaal met onze aanstekers stonden te zwaaien. Daar heeft Thom later nog het nummer "High and Dry" over geschreven. Ja, het is een hoop gedoe, zo'n Radiohead-concert. Des te meer respect heb ik voor de 48-jarige conservatorium-pianist Christopher O'Riley, die niet alleen zelf hartstochtelijk fan is, maar ook solo het hele oeuvre van de mannen uit Oxford op zijn vleugel ten gehore brengt. Zijn eerste album True Love Waits was al beeldschoon, en ook tweede Hold Me To This vormt een aanslag op mijn traanklieren. God, wat is dit weer mooi. En ook zwaar, een uur lang puur naar piano op dit niveau luisteren. Maar je wordt ervoor beloond. Alles wat je O'Riley ooit nog wenste te horen doen ("Paranoid Android"!) passeert hier de revue. Het niveau is weer waanzinnig hoog en over elk detail is nagedacht. Sommige bewerkingen zijn ongetwijfeld niet ieders kopje thee (pakweg de jazzakkoorden in "Talk Show Host") en O'Riley's baspartijen verworden soms tot een donkere brij, maar als je met twee handen een hele band wilt simuleren moet je keuzes maken. Draai dit met mate, niet teveel achtereen, doe je ogen dicht, vergeet alle pretenties en geniet van de prachtige melodie. En oh ja, Christopher, een goede raad: laat het hierbij. Stop ermee. Na talloze slechtverkopende albums knalde je met True Love Waits naar de top van de klassieke hitlijsten. Nog zo'n derde Radiohead-coverplaat en je wordt commercieel. Word alsjeblieft geen karikatuur.

In de zon fietsten wij door het Rondane park in Noorwegen. Het was zomer 2004. Wat een leven. Aan de oever van een ondiepe en relatief smal riviertje stond een bankje. Dat vroeg erom dat wij er gingen zitten en ons aan het middageten gingen wijden. Voor ons was er een pracht uitzicht met het riviertje, een stuk vlak landschap met struiken en op de achtergrond een paar prachtige bergen. Idyllisch heet dat. Plots stopte er een grote wagen waaruit een hele berg mensen kwamen. "Weg idyllisch plekje," zeiden we tegen elkaar. Er kwam echter iets voor terug. Opa en oma waren op stap met hun acht kleinkinderen. Oma had de leiding. Zij genoot van het water en liep op blote voeten door het water te struinen. Kleinkind voor kleinkind volgde, maar eentje had er geen zin in. Net zoals opa trouwens die het allemaal van de kant gadesloeg. Oma was echter vastbesloten. Ze stak het riviertje over, droogde haar voeten af, ving de kleinkinderen op en trok met ze verder. Een sliert aan mensen met uiteraard oma voorop slingerde door het landschap. Opa en het ene kleinkind volgden op grote afstand. Aan dit prachtige schouwspel moest ik denken bij het beluisteren van Life & Love in Sparrow's Meadow van The Skygreen Leopards. Een zonnetje, een groep muzikanten in psychedelische sixties kleding, lopend in een lange rij, enkele volgelingen die meer van slenteren houden volgend op grote afstand en vanaf een (huis)bankje ik die dit gadeslaat. In werkelijkheid is het een conversatie tussen Mother Julie, the Skygreen Leopards, God, Kenneth Patchen en the Minotaur, maar ik denk liever aan oma en haar gevolg, die prachtige vakantie en dat zonnetje op ons hoofd.

In de stedelijke omgeving van onze hoofdstad ligt het plaatsje Purmerend. Zo langzamerhand mag je wel plaats zeggen, want de ene na de andere Mickey Mouse nieuwbouwwijk wordt er in hoog tempo uit de grond gestampt. Wars van randstedelijke trends wordt er hier nog op ambachtelijke wijze metaal bewerkt. Het uit deze bouwput afkomstige Reviver levert namelijk na zo'n acht jaar dan toch eindelijk hun eerste gelijknamige debuut af. Opgenomen in de eveneens in Purmerend gelegen Steelworks Studio, staat dit album vol met technisch hoogstaande power en heavy metal die fans van bands als Crimson Glory en Iron Maiden zeker zal bekoren. De line up is de sterkste sinds het bestaan van de band en dat is goed te horen. Zowel de al op eerdere demo's verschenen nummers, als de nieuwe nummers worden strak en vol bravoure gebracht en de van Montany overgekomen zanger Patrick van Maurik blijkt met zijn hoge vocalen de ontbrekende schakel te zijn waar lang naar gezocht is. De melodieën zijn pakkend, de composities staan als een huis en de oorstrelende solo's zorgen voor een uitgebalanceerd geheel, waardoor de volumeknop na elke luisterbeurt telkens weer een tikje omhoog gaat. Het tempo in de nieuwe nummers "Watch Out" en "Fight your Fight" ligt bovendien lekker hoog en als dit de standaard voor de toekomstige koers is, hoop ik dat ik niet nog een keer acht jaar moet wachten voordat de opvolger op zich laat wachten.

'Ik vind die nieuwe New Order wat meer op vroeger lijken', zei ik tegen het meisje dat vroeg wat ik van de nieuwe New Order vond, terwijl ik de cd tamelijk hard door het café liet schallen. Het meisje was goed aan het luisteren en even later zei ze: 'Ik vind het geloof ik vooral op New Order lijken.' Het leek me een gekke opmerking, totdat ze zei dat ze Get Ready soms niet op New Order vond lijken. Daarom werden we het toch eens. Waiting for the sirens' call past meer in het oeuvre van New Order dan Get Ready, de comeback plaat uit 2001, die wat meer teruggreep op de rock. Meer dan verwant met de rock van Get Ready is deze plaat verwant met de vroegere New Order, toen het dansvloergeluid dwars door die rock heen klonk, waardoor de liedjes van New Order de popliedjes werden zoals we ze allemaal kennen: geschikt voor thuis, in de auto, op de dansvloer en in het café. En laat Waiting for the sirens' call nu net vol staan met van die fijne popliedjes, waarin juist de uit de jaren tachtig weer opgepikte elektronica de liedjes sterker maakt. Dat de plaat (inclusief genoemde elektronica) niet heel erg verrassend is, is niet zo erg. Een paar dieptepunten, waaronder het op Ace of Base lijkende "I told you so", maken de plaat niet slecht, maar vallen wel op. De hoogtepunten, waaronder de titelsong en "Krafty", stijgen heel ver boven de rest uit. Of de band zijn krediet verspeelt door begin volgend jaar nóg een plaat uit te brengen, dat weet nog bijna niemand.

De steile wand beklimmer kijkt nog een keertje omhoog en twijfelt. El Capitan maakt 'm klein en nietig. Toch zal hij moeten overwinnen. Hij is vastberaden. Als hij eenmaal die top bereikt heeft zal de wereld heel even van hem zijn. De euforie. Dat deze indrukwekkende rotsformatie in het Amerikaanse Yosemite National Park al door menigeen reeds vele malen beklommen is, zal geen afbreuk doen aan zijn prestatie. Net zoals de nieuwe plaat van het Schotse Idlewild zich op de door R.E.M. (periode Document & Green), The Posies en Toad The Wet Sprocket eind tachtiger/begin negentiger jaren reeds platgetreden paden begeeft. Toch blijft hun klimpoging naar de top echt een hele prima prestatie. Iedere stap is als geslaagd te beschouwen en zo nu en dan bungelt men om de nodige spanning te behouden zelfs waaghalzend aan een dun draadje. Verwacht echter geen vernieuwende invalshoeken of een radicale koerswijzing. Hoeft ook helemaal niet, maar dan bent u in ieder geval gewaarschuwd. Doen de eerder genoemde verwijzingen u uit uw luie stoel opveren en gaat u zich net als ik afvragen of er nog wel van dat soort leuke gitaarbandjes bestaan? Dan beloof ik u dat u zich aan de nieuwe Idlewild geen buil zal vallen. De klimmer heeft zijn twijfels overwonnen en die top inmiddels bereikt. Hij geniet van het moment. Moet u ook doen.

Op zaterdagavond was het altijd knokken bij ons thuis. Mijn vader wilde dan namelijk naar die Musikantenstadl kijken terwijl de rest van de familie alles wilde zien, behalve de Musikantenstadl. De Duitse volkmuziek sloeg niet zo aan bij ons thuis. Toch bleek ik niet geheel onontvankelijk voor volksmuziek. Het moest alleen niet uit Duitsland komen. Maar uit Ierland bijvoorbeeld. Want de plaatjes van onder andere The Pogues behoren tot de hoogtepunten in mijn cd-collectie. Ook naar andere Ierse bands, of op Ierse folk leunende bands mag ik graag luisteren. Maar nog gragerder mag ik het live zien. Want het is feestmuziek. Met een grote pot bier in de hand kijken naar een bandje met banjo, fiddle, thin whistle en trekharmonica, dat, met opzwepende ritmes, het podium af loopt te breken. En als het glas leeg is, storten we ons weer vrolijk in het gewoel voor het podium. En dat ga ik, ijs en weder dienende, ook doen als Blood or Whiskey komt spelen in Nederland. Hoewel de heren zelf getooid gaan met fraaie hanenkammen, is hun laatste werkje Cashed out on Culture is een heerlijke nononsense folk plaat, met duidelijke referenties naar bands als The Pogues en The Men They Couldn't Hang. Met als hoogtepuntje een nummer dat lijkt op een verpunkfolkte versie van New Kids on the Block's "Tonight", dat me heerlijk pogo'en en meebleren lijkt. Maar aan alles is te horen dat de band niet helemaal tot zijn recht komt in de studio. Cashed Out on Culture is puur opgenomen zodat de heren kunnen doen waar ze het best in zijn. Zalen veranderen in dampende inferno's waarin het verloren zweet driftig aangevuld moet worden met liters bier. Ik krijg er nu al dorst van...

Het kan ongeveer zo gegaan zijn: Frederik Sioen las op File Under de recensie van zijn debuutplaat See You Naked. Hij knarsetandde en dacht: "Amai, wat een lutser, die recensent! File Under: Minder is Meer. Grrr, mijn band zo te kakken zetten. Ik zal dat Sjefke eens een poepke laten ruiken!" Hij zette zich achter zijn klavier en schreef de woede van zich af. Één nummer, twee nummers. Driftig componeerde hij verder. Bij de partituren - zo doe je dat als meesterbrein van je eigen groep - voor de andere muzikanten zette hij snedige opmerkingen. "Dit nummer kan kaal, maar ik wil hier welhaast Queen-achtige bombast horen!" "Jeroen: maak ze gek met je viool." "Hier moet u echt de ballen uit uwer broeken spelen." "Trompetten!!" "Toots bellen voor tweede melodielijn?" En zo stond er uiteindelijk bij elk nummer een hele lap tekst. Hij las de recensie nog eens na en kookte weer. Steeds bozer en maniakaler ging Frederik te werk. In de studio dreef hij zijn band tot het uiterste. De andere bandleden werden bijkans gek van zijn fanatisme. "Dat moet beter!", schalde het meer dan eens door de studio. Uitputtend was het voor iedereen. Maar langzaam maar zeker kreeg Ease Your Mind de vorm die Sioen wenste: zoete wraak op dat Sjefke uit Holland. Toen alles klaar was ging Frederik er nog eens goed voor zitten om de boel te evalueren. Hij draaide See You Naked en daarna Ease Your Mind, zijn mond viel open van verbazing. "Amai! Welk een verschil! Dank u wel, lutser eerste klas!" Het kan, he.

De heren van de Dropkick Murphys geven het zelf al aan door de subtitel B-Sides, Covers, Comps & Other Crap aan hun nieuwe verzamelaar The Singles Collection Volume 2 (1998-2004) mee te geven: ze hebben lenteschoonmaak gehouden, de archieven opgeschoond en alles ligt er daar weer kraakhelder bij nu deze cd in de winkels ligt. En in die archieven vonden ze leuke dingen terug. De hardcore fans zullen misschien een beetje balen dat ze een deel van hun zak duiten die ze uitgaven aan singles, split-ep's en dvd's niet bewaard hebben voor deze verzamelaar. Ook zij zullen nog steeds wel blij zijn dat ze eventuele hiaten in hun collectie eindelijk kunnen dichten door de aanschaf van dit schijfje van de steviger broertjes van the Pogues. Ex-Pogues voorman Shane McGowan zingt - ladderzat, hoe kan het ook anders - overigens ook een moppie mee in "Wild Rover", die als hidden track al te vinden was op de dvd On The Road With The Dropkick Murphys. Hoe zat McGowan ook was, het is wel een hoogtepunt op deze verzamelaar die ook veel covers bevat. Zo doen de heren samen met Lars Frederiksen "Vengeance" dat McGowan schreef voor zijn eerste band Nipple Erectors. Voor de rest van covers doen de heren onder andere Motörhead, Creedence Clearwater Revival en ook AC/DC's "It's A Long Way To The Top (If You Wanna Rock n'Roll). Die laatste is vanwege de bagpipes natuurlijk een logische keuze en blijkt zich ook feilloos te lenen voor een Dropkick-jasje. En nu stop ik met typen en luisteren. Ik heb dorst en ga naar de Irish Pub om in een Guinness te happen.

Al die jaren heb ik gedacht dat de genialiteit van megaband Faith No More verscholen zat in de gekte van zanger Mike Patton. Het uit elkaar vallen van de band vond ik in eerste instantie dan ook niet direct problematisch: het solowerkje van Patton dat zou volgen zou de band ongetwijfeld in één klap doen vergeten. Inmiddels wacht ik daar alweer een jaar of acht op en moet ik misschien toch maar eens toegeven dat Patton in zijn eentje simpelweg veel te gestoord is om een écht goed album af te leveren. Toch maar weer eens The Real Thing opzetten dus, en op zoek naar een waardige opvolger. Dreadlock Pussy was een jaar of vier geleden een van de weinige Nederlandse bands die een (klein) graantje mee kon pikken van de heersende nu-metal hype. Nu deze bron alweer een tijdje opgedroogd lijkt te zijn is Dreadlock Pussy terug en wordt uit een heel ander vaatje getapt. Het Faith No More-vaatje that is. Niet de meest voor de hand liggende koerswijzing en daardoor dus op zijn minst interessant. Het valt direct op dat de productie op Palm Bridge Rd. retevet is en dat er ruim baan is gemaakt voor lekker veel freaky geluidjes (trompet!). Veel variatie in de nummers en een bonte verzameling aan muziekstijlen, gefundeerd op een stevig groovende basis; zo goed als Patton & co. is het nog niet maar op sommige momenten wordt er weldegelijk een indrukwekkend hoog niveau gehaald. Nieuwe drummer Jos Roosen laat zich nadrukkelijk gelden en vooral zanger Pat weet de opvallend toegankelijke liedjes op indrukwekkende wijze te dragen. Nu-metal is definitief ten grave gedragen en ik zou liegen als ik zei dat ik daar rouwig om ben.

Alles was had ik in gereedheid gebracht voor mijn missie. De nieuwe cd van Porcupine Tree lag klaar in de speler. Het schoteltje azijn stond op de tafel, het huishoudfolie had ik netjes uitgelegd over het toetsenbord. Ik had het zorgvuldig voorbereid. Ik drukte op play en doopte mijn vingers voorzichtig één voor één in de azijn. Dit zou een heel zuur stukje worden, dat kon niet anders. Het moest en zou er toch een keer van komen dat Steven Wilson een wanproduct af zou gaan leveren? En dit leek me helemaal het moment daarvoor. De tweede plaat onder de paraplu van een grote platenmaatschappij, eerste plaat commercieel gezien niet zo'n succes als her en der verwacht en gehoopt was. Dat moest fout gaan en ik was er klaar voor om Wilson dat eens even haarfijn te gaan mededelen. Terwijl de azijnlucht zich door het vertrek verspreidde, knalde titeltrack "Deadwing" door de kamer en mijn illusie aan diggelen. "Fuck", mompelde ik zacht, "Het gaat hem weer niet lukken me teleur te stellen." Achteraf schaamde ik me een beetje voor mijn snode plannen. Ik vond het zelfs een beetje dom en naïef van me om iets slechts te verwachten uit de handen van Wilson. Het enige smetje dat Deadwing kent is namelijk het wat meer ingetogen (en radiovriendelijke en dan ook de single) "Lazarus". Voor de rest staat Deadwing vol met alleen maar rake spannende rocktracks, waarin Wilson in enkele nummers een opvallende rol voor Opeths Mickael Aekerfeldt (zang) en King Crimsons Andrew Belew (gitaar) heeft toebedacht. Spitzenklasse zeggen Duitsers op zo'n moment geloof ik.

Afgaande op de afbeelding bij Yep Roc Records heeft de promo niet het definitieve hoesje meegekregen en dat is jammer. Want de promo straalt alles uit, wat ook de muziek wil zijn: klassiek. De cover lijkt op voor- en achterkant op oude platenhoezen uit de jaren '50. In een mooi klein lettertype de namen van de muzikanten - Jon Spencer and Matt Verta-Ray Are... - en dan in grote schreefloze letters de titel van de plaat die ook de naam van de band is, Heavy Trash. De muziek: ranzige rockabilly en opwindende rhythm & blues. Dat betekent in dit geval de geile en opgefokte stem van Jon Spencer, vuige expliciete teksten (in "Gatorade" klinkt het: Honey, do you use that thing to pee? / Why don't you suck it and see?) en de hikkende gitaar van Matt Verta-Ray (ex-Madder Rose). Met zijn Blues Explosion maakte Jon Spencer ontplofte blues: vies, vuil en uit de goot. Met Heavy Trash brengen Matt Verta-Ray en Jon Spencer rockabilly (en rythm & blues) terug: even vies, even vuil, evenzeer uit de achterbuurten en nog ranziger, nog sexier dan we ons konden herinneren. Klassieke rhythm & blues en rockabilly ("Dark Hair Rider"), uit de tijd dat rock 'n 'roll en sleaze nog synoniemen waren. Stijlvol en gelukkig niet te stijlvast, maar opwindender dan de laatste platen van de Blues Explosion.

Het weekend is voorbij, het is nu heel vroeg op de maandag, de accu is nog steeds leeg. Dat is niet de bedoeling van een weekend natuurlijk. Op zondagavond hoort de accu toch niet geheel uitgeput te zijn. Dan kan deze in de laatste nacht voordat er weer gewerkt moet worden nooit weer tot 100% opladen. Dat lukte dus ook niet dit weekend. Schilderen, schuren, lakken en plamuren. En dat aan het huis dat ik binnenkort toch ga verkopen - ik lijk wel gek. In de trein grabbel ik in mijn tas naar iets dat er voor kan zorgen dat ik voordat ik op het werk ben me weer wat energieker voel. Er moest toch een elixer in zitten? Natuurlijk! Hebbes! Smoke or Fire - Above The City, Fat Wreck's jongste telg! Wat kan er nu beter je slaperige lijf tot leven brengen dan een flinke mep punk? De gebundelde energie moet toch kunnen werken als snellader? Ik douw het ding in mijn diskman en schroef het volume op. Gelijk al in de strakke liefde/haatverklaring aan Los Angeles "California's Burning" voel ik het kriebelen in mijn tenen. Dit gaat werken. De strakke punkrock (of post-hardcore zo u wilt) van Smoke Or Fire met brulzang van Joe McMahon brengt mijn lijf langzaam tot leven. Hun muziek doet me meer dan eens aan Black Flag (oud) en Hot Water Music (nieuw) denken. Dat de teksten ook nog een sociaal-kritisch en politiek karakter hebben vind ik nu niet echt van belang. Het gaat me nu om de energie van Smoke or Fire. En zie daar: vierentwintig minuten later stap ik als herboren uit op station Amersfoort.

Als je gedetacheerd werkt, komt het voor dat een project afloopt en je vanuit een hoop afrondstress zomaar "op de bank" belandt. Vervolgens solliciteer je op een nieuw project, word je aangenomen en kom je weer in een compleet nieuwe omgeving. Dat gebeurde dus allemaal met me in minder dan een week. Dat is erg wennen, en in de twee dagen van lege onzekere tussentijd voel je je best raar en alleen. Opeens mag je uitslapen en is er tijd voor vrienden, familie en afleiding. Gelukkig was er ook nog de nieuwe van Warren Fischer en Casey Spooner uit New York. Niet alleen het kleurige artwork heerst: het "Emerge"-hitmoment zit er weer in. Spoed u als de wiedeweerga naar track 8, "Happy" met zijn holle killerdrums. It feels great, ja nou en of! Zet dat geluid hard! Nee, harder! Oh man. Ik heb Happy wel tig keer op repeat gehad. Fucking briljant! Breng hier een clubmix van uit! Laat het door Soulwax of Vitalic remixen! Alsjeblieft! En de single "Just Let Go" (remixes!) is ook top. Sterker nog, Odyssey bevat geen enkel slecht liedje. Veel wave-achtige zoemende Lacquer-achtige electropop met knotsgekke geluidjes (die brug in "All We Are"!), poppier dan het eerste album #1, wat gladder dan jnnk's favoriet Stereo Total maar toch geen kitsch. Odyssey is deze week mijn wapen tegen de forensentreinen, tegen de gedachte dat ik burgerlijk word, en mijn leven te voorspelbaar. Change is never easy. Maar mijn nieuwe project bevalt uiteindelijk prima, de zorgen bleken eigenlijk voor niks en zo was alles deze week boven verwachting. Deze Odyssey raad ik u van harte aan!

Verandering van spijs doet eten en af en toe lekker tafelen bij de Afrikaan werpt meteen een heel ander licht op de dagelijkse pot hutspot of boerenkool. Als klassieke kaaskop, gewend aan rechttoe-rechtaan liedjes met kop en staart, zul je mij zelden betrappen op een psychedelisch momentje. Dat betekent gelukkig niet automatisch dat ik volledig vastgeroest zit in mijn eigen wereldje, want zo nu en dan wat geks moet natuurlijk altijd kunnen. Met Konono No. 1's plaatje in de cd-speler waan ik mij direct midden in de rimboe van Congo of een ghetto van een middelgrote Afrikaanse stad. Het artwork aan de binnenkant van de inlay van Congotronics doet mij nog het meeste denken aan de hilarische 419 Eater scams: grote stoere negers op schimmige foto's inclusief retro apparatuur en onduidelijke attributen. Echter, we hebben hier zeker niet te maken met dubieuze spampraktijken maar met volwaardige musici die op hun electrische duimpiano's (!) en allerhande trommels en percussiegerei een heerlijk authentieke sfeer weten neer te zetten. Af en toe lijkt het op de trommelgeluiden die je in de plaatselijke wereldwinkel te horen krijgt, dan ontstaat er plotseling een fabuleuze jam tussen geluiden die voor het ongeoefende oor onverklaarbaar en onherleidbaar zijn en voor je het weet knalt er heuse trance uit je speakers. Alles homemade uiteraard, daar komt geen computer bij kijken. Even rustig een liedje opzetten is er niet bij, deze ervaring moet je volledig tot je nemen of terzijde laten liggen. Ik persoonlijk adviseer de eerste optie.

In de auto (pt.11)
"Zo, mooie verpakking zeg!"
"Ja, van die Women's World Voices maken ze behoorlijk wat werk qua vormgeving. Maar daar gaat het toch niet om? Het gaat natuurlijk voor alles om de muziek."
"Vind je de muziek op deze cd's wel goed dan?"
"Poeh! Daar vraag je me wat. Dit soort verzamelaars is altijd lastig te beoordelen. En dan zijn het nog twee cd's ook. Het lounging deel, die hoor je nu, vind ik in ieder geval wel mooi. Echt heel zorgvuldig samengesteld. Die Natacha Atlas cover van "Man's World" die je zojuist hoorde, die is echt top. Dat nummer blijft ook echt hangen door die Arabische zang van haar. Dat kan ik niet zeggen van alle andere nummers."
"Ik krijg een beetje het idee dat het zo'n cd is voor een iets te correcte wereldwinkel. Je weet wel alles netjes aan de kant en zo. Daar verkoopt zo'n cd volgens mij goed."
"Ja, dat denk ik ook. Typisch iets voor zo'n koffieshop van de Douwe
Egberts. Doe die tweede cd er maar eens in. Ben benieuwd of je daar ook hetzelfde van vindt als ik."
....
"Hmmm, dit vind ik een stuk minder eerlijk gezegd. Jammer dat ze die niet-Westerse nummers verwesterd hebben. Het klinkt daardoor zo weinig
werelds? Raar dat me dat bij die eerste cd totaal niet stoorde."
"Dit deel heet ook niet voor niets Global Crossroads natuurlijk. Maar het is wel precies wat ik er ook van vind. Ojos de Brujo kan er wel goed mee om gaan vind ik. Maar ja dat is Spaans en het gewend denk ik. De nummers waar niet die Westerse slagroom overheen is gespoten, springen er gelijk uit. Zoals die Portugese die je nu hoort. Hoe heet die?"
"Mafalda Arnauth. Dit is inderdaad mooi en verschoond gebleven van die
slagroom."
"Zo staan er nog een stel mooie nummers op zonder slagroom, maar van mij hadden ze allemaal zo mogen zijn."

Ik ben lui, aartslui. Ik functioneer alleen onder tijdsdruk. Ik bedenk voor alles tijdslimieten om toch maar wat voor elkaar te krijgen. Als er geen tijdsdruk is, doe ik niets. Dat is het enige waar ik ook echt goed in ben, niets doen. In de lente wordt het altijd nog erger als de klok een uur vooruit wordt gezet. Door deze maatregel, ooit eens bedacht om juist energie te besparen, verwacht mijn baas dat ik theoretisch gezien een uur eerder op mijn werkplek zit. En daar verzet mijn lichaam zich tegen. Ik ga smokkelen en stel langzaam de tijdslimiet bij. Als ik nou eens om 7.15 uur opsta, dat is nog altijd zo'n 45 minuten eerder dan vorige week rond deze tijd. Maar dan kan ik ook wel om 7.30 uur opstaan, dat is nog steeds een half uur eerder dan vorige week rond deze tijd! De enige juiste remedie heb ik nu echter gevonden. Mijn voorjaarsvermoeidheid wordt passend verdreven door Bloodletting, het eerste live album van Severe Torture en meteen ook hun laatste album voor Karmageddon Media. De negen live tracks op dit album zorgen voor een instant cafeïne ervaring, waar ik normaal gesproken vijf koppen koffie en drie rode stieren voor nodig heb. Als extra's treffen we ook nog een Pestilence cover aan en de complete uit 1998 stammende demo Baptized in Virginal Liquid. Tot het uitkomen van hun derde officiële langspeler later dit jaar, kan dit fraaie tussendoortje mooi nog even als blijvende slaapverdrijver dienen.

Het gevoel van een kater zonder de dag ervoor ook maar één druppel alcohol te hebben aangeraakt. Een duf hoofd vol watten. Door samengeknepen ogen ziet de wereld er ineens heel anders uit. Schimmen lopen aan mijn raam voorbij. Geluiden die rondom mij ontwaken. In de verte een sirene. Hoeveel tonen was ook alweer een ambulance? Ik sluit de lamellen. Even geen buiten. Ik ontsteek een kaars en ontkurk een fles wijn. Ik rook niet maar veins een sigaret door te zuchten. Ik blader door het stapeltje CD's dat op tafel ligt, op zoek naar mijn stemming. Ik besluit Last Harbour nog een kans te geven. Ik schenk één glas half vol. Of laat ik het nu half leeg? Geen gezelschap om mee te klinken. Ik luister. Ik analyseer. Nick Cave. Tindersticks. Dirty Three. Low. Lo-Fi. Piano. Gitaar. Donkere stem. Maar vooral die viool! Onverwachts snijdt hij dwars door mijn ziel. Neemt me bij de hand en sleept me mee. Prachtig. Geen analyse meer. Mijn gevoel van eenzaamheid heeft gezelschap gevonden. Voel ik daar een traan op mijn linkerwang? Ik kijk naar de bodem van het lege glas. Ik schenk nog een keertje in. Maar nu tot de rand toe vol. Ik hef het volle glas op de leegte en op slapeloze nachten. Morgen zal mijn kater waarschijnlijk een echte zijn, maar dat kan me op dit moment niks schelen.

Tipje van de DJ. Volgende week mag ik weer ergens draaien. In het rijtje succes-gegarandeerd-muziek waar meisjes op willen dansen, Franz Ferdinand, The Killers, Hot Hot Heat en Mando Diao mag u onmiddellijk toevoegen: The Bravery. Je krijgt daar onmiddellijk dezelfde kriebels van als toen je het intro van "Take Me Out" voor het eerst hoorde. Geniaal simpele gitaarriffs ("Fearless"), rollende drums, een stuwende bas, jaren tachtig-orgeltjes, de woo-woo koortjes ("Public Service"), alles is er weer. En voor wie het boeit: de jongeheren zijn uberhip. Zowel Metro als Nieuwe Revu deden deze week een Bravery- diepteinterview over make-up... Enfin. Welk nummer ga ik in vredesnaam draaien? Er staat teveel leuks op de plaat! De single "An Honest Mistake" (met Superdiscount remix!) hoorde ik in januari voor het eerst, in een SixxMixx-mashup samen met Duran Duran's "Planet Earth". Goed gevonden, want die twee nummers lijken enorm op elkaar. Bijna plagiaat! Maarrr... "Planet Earth" blijft duidelijk langer in je hoofd hangen. Dat is het hele manco aan The Bravery: ze maken ontzettend leuke liedjes, maar elk nummer herhaalt één trucje en bouwt weinig spanning op. Ter vergelijking, waar The Killers op hun debuutalbum voor twee nummers een tien scoren, "Somebody Told Me" en "Mr Brightside", en een keer of drie een acht, krijgt The Bravery zes (!) keer een negen. Maar ja, als DJ wil je vooral tienen draaien. De Pinkpop-programmeurs hadden in elk geval groot gelijk om deze jonge band zo vroeg te boeken. Helaas heeft de band wegens verplichtingen in de VS afgezegd.

The Bravery speelt wel op 6 mei in de Melkweg, Amsterdam.