"Ik voel meer affiniteit met Britney Spears dan met Leonard Cohen"
Vrijdagavond, direct na zijn akoestische optreden op Motel Mozaïque in TENT, wil Patrick Wolf ons wel in een bovenzaaltje te woord staan. Gekleed in een zwart giletje en alléén een zwart giletje (met, toegegeven, een broek eronder) leren we in tien minuten over somber zijn aan de kust, gouden paarden en dat blokfluit in het Engels recorder is. Ik wist het niet. Tijdens het pre-interview-gekloot met de minidiscrecorder (n.b.: het gaat hier dus niet om een minidiscblokfluit) begint Patrick met een vastberaden blik zijn haar in model te brengen. Of, zo je wilt, uit model.

Het zal je gebeuren. Je bent een bandje uit Engeland, gezegend met een zanger die liefhebbers van haters scheidt (zoals ook Muse's Bellamy en Radioheads' Yorke evenveel voor- als tegenstanders hebben) en je smeedt ambachtelijke melancholische indierock-liedjes. Gek genoeg krijg je veel eerder in Duitsland voet aan de grond dan in je regenachtige thuisland. Maar opeens is daar dan toch de gewenste verandering. Na een flink aantal singles en een album (Knowing Everyone's OK) is Something between us de eerste Engelse single die onder de vlag van een major-label is opgenomen (naar verluidt voor een bedrag waar de gemiddelde indieband een compleet album voor zou kunnen opnemen... laat die majors maar schuiven!). Voor de Duitse markt is dit nummer samen met nog enkele andere songs op een schijfje gezet om als EP aan de man te brengen. Het resultaat? Een prima EP, want alle nummers halen een voldoende halen en met name het titelnummer is van dien aard dat ze sterk naar het eerstvolgende album doet verlangen. Niet vaak blijft een refrein zo lang aangenaam in het hoofd rondzoemen. Mocht dit nummer zijn weg naar de Engelse consumenten vinden dan ziet de toekomst er voor Belasco zonnig uit. Na Duitsland en Engeland zal dan ook Nederland er wel eens een keer aan moeten geloven. Mijn zegen hebben ze.

Gut, een hele echte glamrockband, die kom ik niet vaak meer tegen. Meestal is het me ook net even wat te opgelegd vrolijk. Zo niet hier. Zan Clan heet het gezelschap en ik heb heel wat door het huis lopen huppelen op dit plaatje. Okee, zoals het glamrock betaamt gaat het nergens over en is het allemaal licht verteerbaar, maar ze kunnen wel spelen. "Ze", dat zijn vooral zanger Zinny Zan, een Zweed die ooit als Zimmy San Shotgun Messiah aanvoerde, en gitarist Chris Laney. Ze hebben er nog drie Zweden bijgezocht en dat resulteerde in We are Zan Clan...Who the f**k are you??!" een pretrockplaatje dat er mag zijn. De kwaliteit van de songs is heel behoorlijk. Een snuifje Mötley Crüe en een vleugje Guns 'n Roses, overgoten met een productiesausje van wat Def Leppard en een beetje Y&T. Als bonustrack is nog eens een verdienstelijke cover van Cheap Trick's "Surrender" toegevoegd. Halverwege de jaren tachtig was dit Zan Clan een wereldact geworden met dit materiaal. Inmiddels is het genre zo uit de mode dat ze hun ambities een stuk lager zullen moeten stellen. De liefhebber heeft er echter een pretentieloos, maar lekker klinkend cd'tje bij. Een lekker zonnig plaatje, dat wat dat betreft op precies het goede moment wordt uitgebracht. Hey, een mens kan niet altijd gaan lopen somberen. Een plaatje als dit is precies de goeie hap-slik-weg-muziek voor mijn ongegeneerd vrolijke momenten.

Wanneer je de bandnaam Turbonegro hanteert en je omvangrijke schare fans zichzelf Turbojugend noemt ben je de critici in ieder geval een flinke stap voor. Opmerkingen over wansmaak en niet-politiek correctheid zijn bij voorbaat kansloos, want dat is nu juist precies wat de Noren al jaren met fiere borst willen uitstralen. Dat ze daar niet alleen in staan mag duidelijk zijn. Met een goede duizend(!), over de gehele aardkloot verspreide, vestigingen van de fanclub beschikt de band over een hondstrouw publiek en de waardering en populariteit in eigen land is ongekend. Niet voor niets kwam de Noorse afvaardiging voor het Eurovisie Songfestival ons wel heel erg bekend voor. Er hangt daar in het noorden blijkbaar iets androgyns in de lucht. Op Party Animals krijgen we dan ook weer de volle lading. Blubbervette patserrock, met teksten die zo enorm over the top zijn dat ik nog steeds de overtuiging heb dat het allemaal één grote grap is en al die fans er met open ogen inlopen. Gelukkig is het universum van Turbonegro - satire of niet - een prettige om in te vertoeven. Zo verrassend en monumentaal als klassieker Apocalypse Dudes is het misschien allang niet meer, het ongecompliceerde enthousiasme staat desondanks nog als een paal boven water. Party Animals is niet alleen vies, vuig, bij elkaar gejat en een aaneenschakeling van de meest foute clichés; de plaat is vooral heel erg Rock (met hoofdletter) en verslavend lekker!

Ik zeg wel eens lacherig dat vrouwen niet gemaakt zijn om te rocken. Tikkie ongenuanceerd, ik geef het toe, maar wel altijd goed voor verhitte gesprekken met mensen die het tegendeel proberen te bewijzen. Maar het aantal namen waar men mee op de proppen komt is vaak toch wel schaars. Sleater-Kinney wordt dan minder vaak genoemd dan eigenlijk zou moeten. Eerlijk gezegd was ik ze ook al een beetje uit het oog verloren. Onterecht eigenlijk, want op basis van hun verleden hadden ze best wat meer krediet mijnerzijds verdiend. Misschien dat ik daarom misschien wel extra veel flink verbaasd en zelfs een tikkeltje overrompeld was bij de eerste draaibeurt van The Woods? Sodeknetters wat wordt er hier gelijk flink van leer getrokken! Niet per se hard, hoewel de productie van David Fridmann (Mercury Rev, Low) tot het gaatje gaat, maar wel ongemeend fel. De gitaristes/zangeressen Corin Tucker en Carrie Brownstein - Sleater-Kinney gebruikt geen bassist maar een laaggestemde tweede gitaar - zijn meer dan ooit in gevecht met het inventieve drumwerk van Janet Weiss, waardoor Sleater-Kinney gepassioneerder klinkt dan ooit tevoren. Vanaf het eerste nummer "The Fox" tot afsluiter "Night Light" is elke noot dodelijk. Zoals in "What's Mine is Your", dat start als een QOTSA-achtig nummer, dan even Led Zeppelin aantikt (dat drumwerk, hoei!) en weer terugkeert naar waar het begon. Hoe raak! Net als het maar liefst elf minuten durende "Let's Call it Love" dat ook al bol staat van de Zep. Chicks that rock. En hoe, poe!

Joepie! Verrassingspakketje van File Under: zes singles van onbekende (Britse) bands die net of net niet een album uit hebben. Dat werd dus songfestival in huize Merie! Omdat slechts drie CD's meer dan één nummer bevatten, beperkt de jury zich tot beoordeling van de singletrack.

Million Dead - Living the dream (Xtra Mile recordings)
Intrigerend nummer. Opgebouwd vanuit een kabbelend akoestisch gitaarritme met zang die heel in de verte doet denken aan meer symfonische rock, totdat het rockbeest losbreekt en het nummer een opzwepende draai maakt. Zang doet denken aan Headswim. Meest opvallende zin: 'I always have a song inside my head'. Heel herkenbaar. Willen we wel meer van horen om een beter oordeel te vormen.

Cherryfalls - My drug (Island records)
Heel wat anders dan het vorige nummer. Melodieus, harmonische samenzang, intens. Begint rustig en eindigt in een meeslepend als een mantra herhaald 'You are my drug you are'. Muziek waar meer Britse bands goed in zijn. Doet denken aan The Unbelievable Truth met een vleugje Verve. Kan wel iets meer pit gebruiken. Toch erg benieuwd naar het album. Voldoende audio op de site als voorproefje.

Metric - Combat baby (Everloving records)
De enige Canadees/Amerikaanse band in het stapeltje. En de enige band met een zangeres. Halen duidelijk hun inspiratie uit elektropop en de jaren 80. Lijkt nog het meest op een band als Elastica, maar heeft niet het brutale, ongepolijste van die band. Hebben wel hetzelfde verveelde toontje. Tourden in het voorprogramma van de Yeah Yeah Yeahs, Hot Hot Heat en The Stills. Hier word ik niet warm of koud van.

Twofold - Hammer to the hornet's nest (Garvity DIP)
Twofold zorgt voor tweespalt in de jury. Het titelnummer is lekkere boze punkrock met een orgeltje en blazers, waardoor het een vrolijke bijna Blues Brothersachtige sound krijgt die niet zo aansluit bij de tekst. Anders en dus interessant om naar te luisteren. De andere twee tracks op de CD neigen, vooral in de zang, meer naar Amerikaanse hardcore, waardoor Merie afhaakt, maar huisgenoot M. vrolijk door de kamer stuitert.

Agent Blue - Children's Children (Universal/Island)
Licht maatschappelijk geëngageerd nummer met een new-wave/rocksound. Stem van de zanger heeft de heesheid van Joe Strummer (The Clash) en de snik van de jonge Brett Anderson (Suede). Doet in melodie een klein beetje denken aan een piepjonge U2. Broeierig gitaargeluid onderbouwt een bedrieglijk eenvoudig opgebouwd lijkend nummer. Het eerste plaatje wat direct spanning oproept. Smaakt naar meer! Audio en video-fragmenten op de site.

Smother - Use (Global Warming)
De eerste referentie die dit nummer (van het album Great white hoax) oproept is QOTSA. Maar helaas mist Smother het dwingende, drijvende ritme wat het zo moeilijk maakt om bij QOTSA stil te blijven zitten. Maar ja, Essex is dan ook heel iets anders dan de Amerikaanse woestijn. Heeft daardoor ook niet genoeg spanning in zich om te blijven boeien, maar is in aanzet aardig genoeg om nog eens op te zetten. Audio en video op de site.

And here are ze results of ze Merie-household jury:
Het is erg moeilijk om op basis van slechts één nummer je een oordeel te vormen over bands, maar een gokje durven we wel te wagen. Cherryfalls lijken commercieel de beste kaarten in huis te hebben. Daar zullen we nog wel van horen. Voor Metric bestaat zeker een markt ook al behoren wij daar niet toe. Ook Twofold maakt goede kans om bij liefhebbers van het genre in het CD-rek te belanden. Maar de grote winnaar van ons kleine festival is toch Agent Blue. De enige band die echte opwinding teweegbracht en die we zeker ook eens live willen aanschouwen. Misschien iets voor de volgende (leest u mee mijnheer Kamsma?) London Calling?

'Papa, ik wil graag Scout als huisdier', Junior zegt het, terwijl hij in zijn bed ligt en ik hem toedek. Ik zeg hem dat Scout een onberekenbare poes is en vast al een lief baasje heeft. Hij denkt even na, drukt zijn knuffels Poes en Tijger nog wat steviger tegen zich aan en zegt: 'Ik wil het toch!' Ik zeg dat hij waarschijnlijk allergisch is voor poezen. 'Maar ze is zo lief', zegt hij sip. Ik probeer hem uit te leggen dat poesjes niet altijd lief zijn en ook heel fel kunnen zijn 'Je weet toch nog wel laatst bij de zandbak, ze leek heel lief zoals ze lag te spinnen in de zon, maar toen je haar probeerde te aaien, toen begon ze heel hard te blazen en rende ze weg.' Junior knikt bevestigend, maar probeert het nogmaals: 'Maar ik mag Scout ook wel eens wel aaien, hoor! En toen hebben we heel lief samen met haar met de bal gespeeld.' Ik zeg hem dat dat ook de keer was dat ze hem krabde en hij huilend naar huis kwam om getroost te worden omdat hij een beetje bloedde. 'Niet alle poesjes zijn zo lief als Cat, net zoals ze niet allemaal wild en overstuurd zijn als Polly. Scout is een rare wispelturige poes. Niets voor kleine jongetjes.' Hij kijkt me aan met zijn grote ogen alsof hij er niets van gelooft. 'Ik zal nog eens met je moeder overleggen,' zeg ik als ik de deur van zijn slaapkamer dicht doe, 'tot morgen grote vent. Lekker slapen hè' Hij mompelt nog iets tegen mij en zijn knuffels. Een paar minuten later is het stil.

Het was bij ons op de middelbare school niet zo moeilijk om een beetje vrouwelijke aandacht te krijgen. Met enkele oefenruimtes en veel muzikale activiteiten was er een zeer vruchtbare bodem voor schoolbandjes en wanneer je daar in speelde zat je geramd. Want naast al dat muzikale talent liep er ook net zoveel groupiemateriaal rond. Van die lieve hockeymeisjes in hun 'alternatieve-periode', u kent het wel: dr. Martins aan de voeten, zwartgeverfde haren, soms een kittig knopje door de neus, dat werk. En daar hadden wij helemaal geen problemen mee! Iedere band had zo zijn eigen posse met bevallige meisjes en stoere wannabe-rockers. Dat diezelfde meisjes een jaar later gewoon netjes, zoals papa en mama, gingen studeren en lid werden van het corps was ook eigenlijk wel te verwachten, maar goed, voor dat moment was het mooi. Tsunami Bomb heeft het wat dat betreft stukken beter begrepen. Zij hebben simpelweg een van die meisjes achter de microfoon geposteerd, en verrek: ze kon nog zingen ook! Op de DVD Live at the Glasshouse zien we een oogstrelende dame die hard haar best doet om met de grote jongens mee te mogen spelen. Het gaat haar aardig af, alhoewel haar engelenstem net iets te vaak ondergesneeuwd raakt onder het gitaargeweld. Toch geeft de DVD een prima beeld van een intiem en spetterend live-optreden, nu eens niet in een bombastische zaal opgenomen, maar in een knusse omgeving met enkel die-hard fans. Tsunami Bomb bevestigt met deze sublieme registratie haar naam van zeer sympathieke en keihard werkende punkband. Maar toch, het blijft een lekker ding...

Ik ben een taalmeisje. Ik zou graag de poststructuralisten en deconstructivisten die ik liefheb kunnen citeren daar waar nodig, maar helaas, dat kan ik niet. Ik moet me behelpen met vage omschrijvingen waar ik dan weer niet helemaal uitkom om mijn halfslachtige relaas vervolgens te eindigen met de opmerking dat ik niet precies meer weet wie het gezegd heeft. Dat gaat ook nu gebeuren; ik waarschuw vast. The Vanishing is een trio uit New York, recentelijk verhuisd naar Berlijn. Toen ik de cd luisterde moest ik denken aan Nid & Sancy, van wie ik onlangs een cd besprak. Ze hebben met elkaar te maken, ook al zijn ze zich misschien niet bewust van elkaars bestaan. Teksten kunnen elkaar ook beïnvloeden, op allerlei soorten momenten. Als ik net Shakespeare heb gelezen en ik lees daarna een roman van een hedendaagse Nederlandse schrijver heeft die laatste hoe dan ook invloed op de (of zo je wil míjn) betekenis van Shakespeare. Nid & Sancy vond ik aardig: ik bombardeerde hun plaatje zelfs tot weekplaat. Nu, met The Vanishing in de cd-speler, waar ik hetzelfde over zou kunnen schrijven, denk ik aan ze terug. Ik vind deze plaat iets melodieuzer, iets rustiger, iets experimenteler, met blaasinstrumenten, maar matig, misschien zelfs met dezelfde argumenten. En hij grijpt terug op die andere, die ik ook meteen een stuk minder boeiend vind. Noem het vaag, maar het is wel zo. En meer kan ik er niet van maken.

Ik ben een vaste kijker van Law & Order. Toen daar plots een tweede versie van kwam was dat nog wel leuk. Het speelde in een duidelijk andere omgeving en bood mogelijkheden voor nieuwe dilemma's. Bij de volgende spin-off ging het mis: het was formulewerk geworden, met acteurs en scripts die het domweg niet haalden bij die van de vorige twee series. Ik kijk er nog wel eens naar, maar toch met duidelijk minder plezier. Eenzelfde verschijnsel is er ontstaan bij de instrumentale gitaaralbums. Het werd pas echt populair met Steve Vai en Joe Satriani, die beiden iets nieuws lieten horen. Er is een hele reeks van albums achteraan gekomen en inmiddels lijkt een gitarist zonder instrumentaal solo-album bijna een mislukkeling. Maar ook hier zie je een tweedeling: een deel van die gitaristen weet iets origineels toe te voegen, of weet op te vallen door meer dan gitaarkrachtpatserij te laten horen. Het merendeel hoort echter in de categorie "leuk gedaan, maar ik had ook best zonder gekund". Het solo-album van Torben Enevoldsen valt helaas in de laatste categorie. Zeker, deze Deen kan prima gitaarspelen. Maar als zovelen voegt hij niets toe aan wat vele anderen vóór hem hebben gedaan. Het zijn dezelfde arpeggio's, dezelfde ritmepartijen en dezelfde razende solo's. Als dan de drums ook nog eens uit een doosje komen is de levendigheid eigenlijk ver te zoeken. Het oordeel is derhalve simpel: goed gedaan, maar volstrekt overbodig. Alleen Torbens fans worden hier blij van.

Het vogelhuisje slingerde al eeuwen rond in de schuur. Ik was niet alleen te lui het op te hangen, ik vergat het ook gewoon. Nu ik het eindelijk wel gedaan heb dit voorjaar, zit er verdorie gelijk een goedgevuld nestje in. Ik ga 's avonds als verder stil is regelmatig even op het bankje onder het nestje zitten. Dan geniet ik van het ogenschijnlijk simpele, maar o zo prachtige geschetter van de jonge vogeltjes. De ouders vliegen af en aan met in hun snavel voedsel voor hun kroost. Vliegen ze naar binnen, dan is het eventjes stil. Maar na een paar minuten begint het gefluit weer vrolijk opnieuw. Het viel me op dat ik lekker rustig werd van de geluiden van de vogeltjes. Ik zou willen dat ik ze eeuwig klein zou kunnen houden en elke avond even rust zou kunnen tanken op het bankje. Helaas zullen ze een dezer dagen wel uitvliegen. Gelukkig heb ik dan wel een prima alternatief voor handen. Cecile Schot aka Colleen heeft namelijk net haar tweede album The Golden Morning Breaks uitgebracht. Geen gefluit van vogels hierop, wel ogenschijnlijk simpele, maar o zo prachtige soundscapes die een mix van folk, elektronica en psychedelica zijn en een beetje aan Mùm doen denken. Je schijnt het folktronics te kunnen noemen, maar ik vind dat nog steeds maar een rare naam. Colleen knutselt in haar eentje met een huis vol instrumenten (o.a. glockenspiel, viola, harp en gitaar) aan haar instrumentaaltjes die net zo rustgevend en puur zijn als de geluiden uit het vogelhuisje.

'Ja Jottum!', riep ik toen de grote Baas van File Under vroeg of ik een projectje van Jon Oliva wilde doen. Want Jon Oliva heeft een van de beste strotten in de metal. Aldus vond ik een dag of wat later de cd van Dr. Butcher in de bus. Wat dan eigenlijk weer een project is van Chris Caffery, ook van Savatagefaam (net zoals Jon Oliva). De cd Dr. Butcher is een heruitgave, want het project is in 1994 opgenomen in een periode dat Savatage even op zijn gat lag. Caffery zelf was uit Savatage gestapt om een eigen band te beginnen en Jon Oliva was, vanwege stemproblemen, teruggetreden als zanger van Savatage. Caffery kreeg zijn eigen band echter niet goed van de grond en nodigde Oliva uit om eens aan wat nummers mee te schrijven. Dit werkte wel en binnen een mum van tijd stonden de nummers voor de eerste plaat van Dr. Butcher op band. Vanuit Savatage begon men echter weer aan Oliva te trekken. Die besloot inderdaad terug te gaan naar Savatage, daarmee tevens het lot van Dr. Butcher bezegelend. De plaat is destijds nooit uitgekomen, maar via Black Lotus proberen Chris en Jon het dit jaar nog een keer. En na een eerste beluistering, was ik het er volledig mee eens. Het is Oliva op zijn best, in een wat een wat meer straight metal setting dan bij Savatage. En dat is nu juist waarbij het op deze cd uiteindelijk mis gaat. Oliva mag dan wel de sterren van de hemel zingen, de nummers zijn vrij standaard en gaan op den duur irriteren. Leuk voor compleetheidfetisjisten of liefhebbers van inmiddels gedateerde metal, maar ik pak uiteindelijk toch liever Gutter Ballet of Poets and Madmen. Goede metal EN een megastrot...

De Nationale Popquiz was afgelopen weekend weer erg geslaagd. File Under was met maar liefst vijf man vertegenwoordigd in Amstelveen. The Awesome Foursome, het team dat louter uit File Under-mensen bestond, eindigde in het rechterrijtje. Daarover waren we wel een beetje teleurgesteld. Net zoals we ook teleurgesteld waren over het ontbreken van de puzzel. Daarin werd de voorgaande jaren altijd aan de hand van theorievragen muziekkennis getest. Soms pure feitjeskennis, soms cryptische omschrijvingen. Er had dus zomaar een vraag in kunnen staan als: 'Nam tien jaar terug de pink uit Pinkpop erg letterlijk, glimt nu weer als nooit tevoren!' Het antwoord zou dan multi-instrumentaliste Tracy Bonham geweest zijn. Wie herinnert zich niet haar roze pruik en puike show op Pinkpop? Ik vrees meer mensen dan het aantal dat weet dat ze net een nieuwe plaat - Blink The Brightest - uitgebracht heeft. Echt productief was Tracy Bonham dan ook niet de afgelopen tien jaar. Na The Burdens Of Being Upright (met "Mother Mother") moesten we al lang wachten op het behoorlijk hard rockende Down Here. Daarna bleef het weer angstvallig stil. Op het nu via Rounder verschenen Blink The Brightest klinkt ze veel ingetogener. De nummers liggen merendeels ergens tussen Sheryl Crow en Joni Mitchell in. Al doet ze in "Wilting Flower" zelfs een beetje Air-achtig aan. Muzikale vrienden waren haar klaarblijkelijk niet vergeten, want ze krijgt onder andere hulp van Eels-drummer Butch en toetsenist Mitchell Froom. Zelf speelt ze naast gitaar, piano en keyboards vooral eerste viool, ze is natuurlijk niet voor niets een klassiek geschoold musicus.

Mijn moeder staat in de keuken. Ze rommelt met wat potjes en pannetjes. Het vlees voor het avondmaal suddert alvast op een laag vuurtje. Ze zegt dat we, als we buiten willen gaan spelen, een dikke jas aan moeten aantrekken. De lucht oogt donker en er hangt de geur van aankomend onweer. Een ongure, koude wind fluit om het huis en door het kanaal van de afzuigkap. Mijn broer knijpt zigzaggend de curry uit de knalrode plastic fles met Duitstalig label (Neu!) op het droge bruine brood. Hij neemt een mes ter hand en smeert de rode slingerlijn uit over de gehele oppervlakte van het sneetje brood. Gatsie. Ik kijk naar het bord Brinta dat voor me op de eettafel staat. Een voor een regenen de fruithageltjes op de dikke brij. Als ik roer vallen ze uiteen en laten een maalstroom van gekleurde streepjes achter. Oranje, roze, geel, groen en blauw. Ik roer steeds harder. Ik meng nieuwe kleuren. De een nog mooier dan de ander. De pap vliegt links en rechts van mijn bord af. Buiten spatten de eerste regendruppels tegen de ruiten uiteen. Vijftienhonderd meter verderop razen de auto's over het natte wegdek van de snelweg. Als ik goed luister hoor ik in de verte het luiden van een kerkklok. Twee maal, tel ik. Het is woensdag. Ik hoef vanmiddag lekker niet terug naar school. Ik ben vrij.

Joh, een plaatje met VandenBerg-trommelaar Jos Zoomer en bassist-van-veel Barend Courbois? Dat wil ik wel even horen, ja! Duitse band? Echt waar joh?
Huh, met Marc Storace van die Zwitserse AC/DC-kloon Krokus als zanger? Nou jáá zeg!

Het wat vermoeid ogende tweetal op de achterkant is de basis van Biss: gitarist Doc Heyne en de nieuwe zanger Marc Storace. Gelukkig klinkt de muziek niet zo vermoeid. Helemaal niet, zelfs. Het is geen Teutoonse marsmetal of immer-geradeaus-metal. Het is goede traditionele hardrock, van een viertal heren dat alles al heeft meegemaakt en zich niet meer gek laat maken. Het resultaat: tien songs waarmee Biss de muziekwereld niet op zijn grondvesten zal laten schudden, maar die de kritiek ruimschoots kunnen doorstaan. Storace is gezegend met een nasale stem als die van Saxon-sirene Biff Byford en zo'n stem moet je liggen. Storace weet waar zijn beperkingen liggen en haalt uit zijn stem wat er uit te halen is. Voor de typische jaren-tachtig-hardrock van Biss werkt dat prima. Over de ritmetandem Zoomer/Courbois hoeft ook niemand zich zorgen te maken. Doc Heyne legt steeds een lekker stevige gitaarbasis en weet ook nog een leuk potje te soleren. Als je tegen iemand zegt dat dit daadwerkelijk een twintig jaar oude plaat is, zal het zo van je aangenomen worden. Deze mannen maakten twintig jaar geleden deze muziek omdat ze dat het leukst vonden en daar is niets aan veranderd. Daarmee is deze cd zo origineel als een vrijgezellenfeest op het Leidseplein, maar wel leuk.

Goeie garagebands hebben weinig origineels in zich en doen daar als het goed is ook erg hun best voor. Mooier dan dezelfde outfits, dezelfde (Brian Jones!-) kapsels, koortjes, een fijn jengelende Rickenbacker en een minimaal drumstel is er niet. De hoesjes van je platen en de flyers van je shows een lekkere retro-look meegeven, de eerste platen van The Who en The Kinks uit je hoofd leren en daar ga je. The Len Price 3 kennen het procédé. Ze spelen dan ook op vintage analoge spullen en zijn niet vergeten om hun garagepopliedjes op te nemen in mono. Een klein beetje van deze tijd zijn ze wel, want hoewel de debuutsingle "Christian in the Desert" keurig op vinyl verscheen, wordt hun debuut-full length Chinese Burn alleen op CD uitgebracht. En ook de songs zijn gloednieuw, dus hun "Amsterdam" is geen bewerking van de Jacques Brel-klassieker en "Comanche!" is niet in oorsprong van The Centurions. Maar verder klopt het hele plaatje. Tot aan de mooie plaatlengte van Chinese Burn dat krap dertig minuten duurt en de verdeling van de vijftien tracks in side 1 en side 2.

Ik sjok naar het koffiezetapparaat dat in een hok verderop in de gang staat voor mijn zoveelste portie van de dag. Dubbele portie, extra sterk, klontje suiker, wolkje melkpoeder. Ik sjok terug. Aangekomen bij mijn kamer waar ik nog steeds alleen zit is de deur dicht. Ik weet zeker dat ik dat niet gedaan had. Door het sleutelgat waar geen slot in zit klinkt harde muziek. Ik weet zeker dat ik het volume niet zover opgevoerd had. De cd heb ik wel zelf opgezet: zZz's langverwachte debuut The Sound of zZz. Ik doe de deur open. Achter mijn bureau zit een collega. Hij zit te neuzen in de stapel cd's op mijn bureau. Ondertussen hij met zijn hoofd te knikken en zijn voet te tappen op de maat van zZz. Hij heeft het duidelijk naar zijn zin. "Cool hè", zeg ik. Hij kijkt op. "Ja man, dit is vet!" Het is raar een dikke veertiger dit te horen zeggen. "Alsof ze Jim Morrison opgegraven hebben in Parijs, gebakken hebben in oud bakvet in een smoezelige cafetaria en hij in zijn krokante korstje nu opgebaard ligt midden in een kerk die gesloopt moet worden, maar wonder boven wonder toch nog kan zingen. Ondertussen ramt de organist voor de laatste keer op het toch al half vergane orgel en zorgt het opgejutte publiek voor machinale beats door in de maat de banken te slopen alsof het de Oude Galgenwaard is". Hij kijkt me verbaasd aan. "Hoe kom je daar nou weer bij?", vraagt hij. "Ik heb geen idee", zeg ik, "Dit beeld spookt al dagen door mijn hoofd". Ik neem een slok koffie en ga weer werken.

"Daar gaat ze" was destijds een grote hit voor het Belgisch Clouseau. Niet in de minste plaats door de knappe zanger Koen Wauters. Vrouwen of beter gezegd meisjes gingen figuurlijk plat voor hem. Misschien ook wel letterlijk, maar daar was ik niet bij. Hij wordt echter ook een dagje ouder. Tijd dus voor fris bloed. Die is er nu in de vorm van Bolster en hun zanger Brecht Corty. Bolster maakt zogeheten nederpop met pop, folk, funk en helaas ook quasi-rapinvloeden. Muzikaal is het allemaal behoorlijk gelikt, maar veel liedjes vragen erom uit volle borst meegezongen te worden. De vraag is echter of ze in de gaten hebben dat er grote kansen liggen. De onderwerpen in de teksten konden namelijk wel eens gevoelig liggen. Zo gaat het over vieze boekjes, het ontdekken van seks en hoeren. Je wilt niet dat je dochter daarmee thuiskomt. Zo lijkt Gorki toch zo zijn invloed te hebben gehad. Toch zijn er ook een aantal nummers die commercieel wel door de beugel kunnen en kans bieden op groot succes. De keuze van de singles tot op heden is dan ook geen verrassing. Ik vraag me alleen af hoe het zal vergaan met de nummers die het niet zover zullen schoppen. Ik zie namelijk een hele zaal nog geen teksten zingen als: "Zoals je bij een hoer condoomt." Ik hoop echter op het tegendeel.

In het persbericht bij de CD van het Noordwijkse Griffin stond dat ze o.a. het voorprogramma van de band Boo! hadden gestaan. Nou ben ik bij zo'n 95% van alle optredens van Boo! in Nederland en België aanwezig geweest, maar Griffin kan ik me helemaal niet herinneren. Ook andere Boo!-afficionados ontkenden desgevraagd stellig ooit van deze band gehoord te hebben. Op internet las ik dat Griffin in LVC het voorprogramma verzorgde. Een optreden waarbij ik waarempel aanwezig was! Toch is Griffin die dag volledig aan mij voorbij gegaan en helaas vergaat het hen bij het luisteren van de cd niet veel beter. Na een paar nummers trekt een laag eelt over mijn trommelvliezen waardoor ik het allemaal niet meer zo meekrijg. Helemaal vreemd is dat niet, want volgens mij behoor ik absoluut niet de doelgroep voor dit soort bandjes: ongecompliceerde pop/punk/rock met quasi-boze teksten. De jonge heren zeggen de mosterd geleend te hebben bij collega's als Nada Surf, Silverchair en Intwine, en zelf noemen ze ook de Ramones nog als inspiratiebron. En daar zit 'm wat mij betreft de kneep: het kan aan de leeftijd liggen, maar ik heb het gevoel het allemaal al eerder en - wat erger is - veel beter te hebben gehoord. Met het risico als ouwe zuurpruim te boek te staan en net als Storm na zijn Simple Plan recensie een horde boze veertienjarigen achter me aan te krijgen, gebiedt de eerlijkheid me toch te zeggen dat ook het niveau van de teksten van een simpelheid is die mij allang niet meer kan boeien ("You call me up at night just to keep me awake. All time has learned me is that everything's fake."). Toch blijft na enkele luisterbeurten de blijkbaar toch aanstekelijke openingstrack "Radiostar" in mijn hoofd rondzingen terwijl ik dat helemaal niet wil! Dat gebeurt me nou ook altijd met liedjes van Kane. Bah.

Molly Hatchet, bestaan die nog? Jawel hoor. Sterker nog, ze vieren hun 25-jarig jubileum. Nou hoort daar wel een kleine kanttekening bij: pas bij de huidige bezetting is er weer een van de oorspronkelijke leden terug te vinden in de band. In 1996 nam gitarist Bobby Ingram het voortouw bij weer een nieuwe start van de band, maar was er van de originele band weinig meer terug te vinden. De eigenlijke grote man achter Molly Hatchet, Danny Joe Brown, overleed in maart jongstleden na jaren geleden al vanwege gezondheidsproblemen te zijn afgehaakt. En toch is dit Molly Hatchet nog steeds Molly Hatchet. Niet alleen hetzelfde logo, eenzelfde stoer tafereel op de voorkant van de hoes, eenzelfde stoere albumtitel, ook de muziek is nog steeds stevige southern boogie van de eerste tot de laatste minuut. Titels als "Son Of The South" en "Moonlight Dancing On The Bayou" maken nog even extra duidelijk waar ze vandaan komen. Stevige gitaarpartijen zetten een gedegen boogie neer, rauwe zang eroverheen, een stel sleazy achtergrondzangeressen, de formule werkt vanaf de allereerste plaat en dat doet 'ie nu nog. Niemand hoeft zich bij een nieuwe plaat af te vragen wat voor invloeden Molly Hatchet nu weer zal gaan verwerken, het zal gaan klinken als alle voorgaande platen. Maar dat kunstje doen ze wel goed. De boogie dendert lekker door, in stuk voor stuk behoorlijke songs die er om vragen op flink volume gedraaid te worden. Wat dan nog, als het niet bijster origineel is. Ik vraag ZZ Top toch ook niet wanneer ze hun baarden eens afscheren? Nou dan...

Rage Against The Machine explodeerde door interne strubbelingen. Zack ging solo, maar bracht nog geen noot uit volgens mij. De rest ging verder met Chris Cornell onder de naam Audioslave en hun eerste plaat was degelijk, maar combineerde niet het beste van Rage Against The Machine en Soundgarden. At The Drive-In explodeerde door interne strubbelingen. Een deel ging verder als de over-the-top ratatouille van Mars Volta, de andere helft als, het ook al met gemengde gevoelens ontvangen, Sparta. Het Deense Lack ging gewoon uit elkaar na een toer door Amerika. Simpelweg omdat ze moe waren van het Lack-zijn. Alle energie, verlangen, ambitie en creativiteit was verdwenen. Maar de heren waren geen sterren uit miljoenenverkopende bands die op basis van hun vergaarde reputatie zomaar een nieuw succesvol bandje konden starten. Na een paar jaar kwamen ze er wel achter toch niet buiten Lack te kunnen en blaasden de band nieuw leven in. Deze tweede adem is echter wel heel anders dan de toch behoorlijk extreme Lack - denk Converge, Refused, Daughters - van hun eerste plaat Blues Moderne: Danois Explosifs. Op Be There Pulse klinkt Lack eerder als de eerder genoemde superbands. Dat is gezien hun verleden dus best verrassend. Thomas Buro praat-zingt gedreven zoals Zack deed, maar zijn teksten gaan ook over hemzelf en staan niet alleen maar bol van de politieke statements. Muzikaal hangen ze ergens tussen At The Drive-In en Rage Against The Machine in en in het door hen achtergelaten gapende gat kunnen deze Denen zich mooi nestelen.

Ik ga als man van de goede smaak iets verklappen. Het leek een beetje gebeurd te zijn met die goede smaak. Ik koop en draai tegenwoordig namelijk zogenaamde disco met als laatste aanwinst de verzamelaar Disco Flyer. Hierop staan o.a. de hits van Chic ("Le Freak"), Sister Sledge ("He's the greatest dancer") en Chaka Khan ("I'm every woman"). Nu is dit wel de betere disco, uiteraard, met de nodige funkinvloeden en een logisch vervolg op Curtis Mayfield ("Move on up") en Sly and the Family Stone ("Dance to the music"). Gelukkig sta ik niet alleen in de ontdekking van de funk en de mix met andere muziek. Ik ben nu namelijk hip met de debuutplaat van de Amerikaanse Weird War. Ze brengen namelijk funk gemengd met jaren'70 disco en rock 'n'roll. En is bovendien dansbaar. Jawel! Illuminated by the Light heet het ding en is helemaal te 2005. Er zitten een paar lekker voltreffers tussen die mij helemaal blij maken. Helaas ook een enkele mindere, maar dan vallen de andere beter op zal ik maar zeggen. Het mooiste is echter dan ik me helemaal niet meer hoef te schamen. Ik ben hip. Ik heb goede smaak. Ik ben gered door het licht.

Op een druilerige ochtend stap ik na een vroege sollicitatie binnen bij een platenzaak, waar ik de DVD van Kill Bill 2 in de aanbieding zie. Terwijl ik deel 1 er ook bij zoek, hoor ik een uiterst prettig stukje muziek. Bij de balie aangekomen vraag ik wat er op staat. "Mr. Love and the Stallions" vertelt de jongen achter de balie. Hmm, zegt me niks. "Klinkt een beetje als de eerste van dEUS", zeg ik. "Da's mooi om te horen!" zegt de jongen. Om er bijna verlegen aan toe te voegen: "Het is m'n eigen bandje." Terwijl ik nog even geniet van wat ik hoor, praten we door over dEUS op Lowlands, over Zita Swoon en Rudy Trouvé. Even later wandel ik de deur uit met Kill Bill deel 1 en 2 én met een exemplaar van Paris, de tweede cd van Mr. Love and the Stallions. Thuisgekomen gaat het schijfje direct de speler in en wordt de ruimte gevuld met luchtige gitaarpop. Door de veelvuldige aanwezigheid van een cello en lekker tegendraadse gitaargekte doet het inderdaad soms aan het vroege dEUS denken. Andere nummers hebben weer een vleugje Nirvana, maar er staat ook zowaar wat electropop op. Normaal gesproken ben ik daar echt niet voor te porren, maar dit gezelschap weet het geslaagd te combineren met stevige gitaarklanken, waardoor het niet uit de toon valt bij de rest. Er zijn heel wat stukjes popgeschiedenis herkenbaar, maar door het overduidelijke spelplezier en de goede productie hindert dat eigenlijk geen moment. Alleen de vocoder mogen ze van mij volgende keer thuislaten, die had met ELO uit moeten sterven. Verder is het een plaatje vol fijne puntige én luchtige gitaarpopliedjes. Niets om verlegen over te zijn in elk geval.

Ooit ging ik met een vriend in Berlijn op zoek naar de dichters die in kelders voorlezen. We hebben ze gevonden, maar liever hadden we Wladimir Kaminer gevonden, een schrijver die een boek schreef dat Russendisko heet. Zowel dit boek als de cd zijn vernoemd naar een beroemde underground plek in Berlijn. In Kaffee Burger steelt Kaminer samen met Yuriy Gurzhy sinds 1990 de show met zijn beroemde Russendisko dansavonden, die tegenwoordig ook op andere plekken in Duitsland georganiseerd worden. Het heeft de jongens geen windeieren gelegd: een wekelijks radioprogramma en meer dan 50.000 verkochte cd's van de eerste verzamelaar. Het concept is eenvoudig: bekende Oost-Europese muziek, maar dan in een modern jasje. Zelf omschrijven ze de muziek als zigeunerpunk, balalaika-rock 'n roll en klezmer-ska. Muziek waar in Berlijn blijkbaar stevig op gedanst wordt, maar die we ook uit Nederland kennen: de Amsterdam Klezmerband maakt toch ook al een tijdje regelmatig zijn opwachting op de wat hippere festivals. En eerlijk is eerlijk, de Oost-Europese accordeon, ritmes en zang maken een luisteraar ook vrolijk. Bovendien is deze muziek onverdeeld enthousiast en moet daar geproost bij klinken. Alleen al titels als "Verkauf die Gitarre und kauf dir Wein" en "Wodka Revolution" wijzen in die richting (Supermarktmuziek?). Toch word ik na een tijdje een klein beetje moe van deze muziek, maar niet nadat ik heb bedacht dat Kaminer en Gurzhy het allemaal slim bedacht en goed voor elkaar hebben.

Het was zo ongeveer mijn derde Lowlands. Mijn mond viel nog verder van verbazing open dan die van de goede vriend van mij die naast me naar Cooper stond te kijken. Op een totaal onmogelijk ritme stonden twee heren gebroederlijk naast elkaar op en neer te stuiteren op het podium. Die cd moest ik dus hebben. Het bleek het nummer Mosquito te zijn van hun tweede cd getiteld No. 2. Destijds woonde ik Den Haag hetgeen bij deze band aardig toepasselijk is. Drie Friezen die al jaren in de Hofstad hun ding doen. Zo lang zelfs al dat de openingszin zelfs Haags klinkt: 'Make me fear borders, let me stay undâh'. Altijd goed voor een glimlach. Aanstekelijke muziek ook. Vrolijke punkrock met her en der een klein uitstapje naar wat poppier (The Police) en wat metaalachtige (Helmet) richtingen. Recent kwam hun vierde creatie Makes Tomorrow Alright uit. In negen jaar tijd drie cd's uitbrengen klinkt niet erg productief, maar Bertus de Blaauw, René van der Zee en Eddy van den Bos zijn dan ook druk met allerlei andere bezigheden. Dezelfde Friezen, dezelfde soort muziek, dezelfde vrolijkheid. Meer van hetzelfde dus? Nee en ja. Ditmaal een andere (roemruchte) producer en ander (roemrucht) label. Jammer genoeg zijn de uitstapjes die de voorgangers net dat beetje extra gaven haast verdwenen, maar nog steeds is Cooper goed om bij te stuiteren met een glimlach om je mond. Terwijl ondergetekende nauwelijks punkrock in de kast heeft staan kan je toch stellen dat Cooper Makes Tomorrow Alright.

Op het moment dat ik dit tik is het vrijdagavond. Het was een werkweek met rennen van hot naar her, het reguliere werk dat nog niet regulier voor mij is, met enkele incidenten die opgelost moesten worden en met een paar vergaderingen. Wat ik al vreesde gebeurde, ik ging vrijdagavond naar huis met barstende hoofdpijn. Thuisgekomen ging ik op de bank liggen en ik was bijna van de wereld toen de telefoon ging. Zucht. Hierna kwam ik eindelijk aan slapen toe. Na een uur werd ik wakker gemaakt door alweer die rammelende telefoon. Zucht. Na een duf gesprek besloot ik maar eens wat te gaan eten om dit in alle rust op te peuzelen. Het was tijd om te onthaasten. Mijn hoofd kon nog niet veel herrie hebben en het was een prima gelegenheid om de nieuwe plaat van het Schotse Teenage Fanclub tot me te nemen. Man-made is een melancholieke gitaarplaat van een band die begin jaren 90 haar hoogtepunt beleefde en hierna met tussenpozen albums uitbracht. Na vijf jaar is er eindelijk weer een nieuwe plaat. Een plaat waar de wereld niet sneller van gaat draaien, maar die wel erg te genieten is. Het bevat namelijk twaalf prachtige liedjes die getuigen van vakmanschap en waarbij mij gedachten gaan naar een band als Big Star. De hoofdpijn is er overigens niet minder om geworden. Ik ga vanavond vroeg naar bed en hoop morgen niet wakker te worden met een katerig gevoel. Al weet ik al een cd die ik dan op kan zetten.

Ik neem me al tijden voor om me eens meert te verdiepen in krautrock en de wat minder voorspelbare takken van progressieve rock. Verder dan de grote namen (Magma, King Crimson) ben ik eigenlijk nooit gekomen tot nu toe. Volgens mij valt daar voor mij namelijk nog best wat te halen aan nieuwe ontdekkingen van oude (en vast ook nieuwere) bands waardoor ik nieuwere bands beter kan plaatsen. Als ik dat voornemen nou al eens omgezet had in daden, dan was ik vast en zeker ook wel onder de indruk van Guapo, denk ik. Bovendien had ik ze dan ook al wel gekend. Het Londense trio levert met Black Oni namelijk al hun zesde album af. En als ik de verhalen mag geloven waren de voorgangers minstens zo goed als Black Oni zelf. De tracks op Black Oni - zelf een onderdeel van een trilogie, het derde deel verschijnt later via Neurot - hebben de heren overzichtelijk genummerd in Romeinse cijfers: "I", "II", "III", "IV" en "V". Vrolijk wordt het nergens op Black Oni. In vijf tracks creëren Daniel O'Sullivan (gitaar, toetsen, elektronica), Dave Smith (drums) en Matt Thompson (bas, gitaar en elektronica) een onheilspellende sfeer. Dat komt vooral ook door het typische Fender Rhodes geluid van O'Sullivan. Helemaal als hij zich op laat jagen door Smith in het Magma-achtige "III" - of jaagt O'Sullivan nou op Smith? - bezorgt het me bijna koude rillingen op de rug. Daar verandert een flinke portie backcatalogue kennis weinig aan.

Mijn vrienden zijn grofweg in te delen in twee categorieën. De ene groep beschikt over een flinke dosis muziekkennis, maakt ook zelf muziek en is goed op de hoogte van de laatste releases. De andere groep kan het allemaal niet zo veel schelen en zet net zo lief een willekeurig radiostation op. Een vrij gecompliceerde combinatie, kan ik u zeggen. Gelukkig is er tenminste één ding waar we het allemaal over eens zijn: Weezer! Wanneer er weer eens onenigheid is over wat te draaien, is de keuze altijd snel gemaakt. Willen we uit volle borst (en meerstemming uiteraard) meezingen, dan trekken we het Blauwe Debuut uit de kast. Wordt het toch lekker hakken en beuken, dan slingert iemand Pinkerton in het apparaat en zijn we in een melancholische stemming, dan kiezen we voor de mooie liefdesliedjes op het Groene Album. Voor iedere stemming een plaatje; wij vragen, Weezer speelt. Onze keuze is onlangs een stukje uitgebreid, met het uitkomen van Make Believe. Zo op het eerste gehoor zal dit geen wig tussen ons drijven. Revolutionaire veranderingen zijn er - godzijdank - niet doorgevoerd, het recept bestaat nog steeds uit liedjes van drie-minuut-nog-wat die je halverwege al vrolijk mee staat te blèren. Ik ken geen band die zulke catchy liedjes kan schrijven en daarnaast toch nooit gaat vervelen. Al met al kan ik er, tot op heden, nog geen alomvattend stempel op plakken, niet meer dan dat het alles heeft wat ik van een Weezerplaat verwacht en daarmee per definitie een wereldplaat is. En met het heersende "We Are All On Drugs" over de speakers voorzie ik al weer een paar erg gezellige avondjes!

Ik suggereerde al eens dat Aimee Mann een zusje heeft. A Girl Called Eddy is de naam waaronder ze optreedt. De zangeres heet zelf Erin Moran. Erin en Aimee hebben ook nog een Spaans ver achternichtje waar ze zelf geen weet van hebben. Ze heet Ana Bejar. Ana woont in Madrid en treedt met haar band op onder de naam Orlando. Het schijnt dat ze voordat ze Orlando begon in een indie-bandje gezeten heeft dat luistert naar de naam Usura. Niet dat u nu opveert van uw stoel van herkenning of enthousiasme, want ik kan me bijna niet voorstellen dat u ooit gehoord heeft van Usura. Net zo min als u ooit gehoord zult hebben van Ana Bejar of Orlando. Toch zou u dat misschien eens moeten veranderen, zeker als u bovengenoemde verre familie van haar kunt waarderen. Orlando's derde cd Songs Before Sunrise is hun eerste via Astro Discos. Ik heb helaas tot nu toe nog niet de kans gehad om de liedjes te testen tijdens of zelfs voor zonsopgang. Ik kan me wel goed voorstellen dat je slechter gezelschap kunt hebben tijdens de donkere momenten voor de zonsopgang dan deze lome, warme liedjes met hier en daar een licht jazzy en elders een meer folky inslag. Ik denk dat ik het zo ga doen morgen: Ik ga fietsen naar het station met Aimee, kijken naar de zonsopgang met Ana en dan richting de eerste koffie met Erin. Zien ze elkaar ook weer eens. En als ik geluk heb zingen ze samen ook nog een liedje voor me. Ik ga nu vast slapen, dan is het eerder morgen...

Ik snap niet dat "Supergirl" van Reamonn ooit een hit geworden is. Wat een ongehoord vervelend zeurnummer is dat zeg, met een onwijze neuzelzanger. Word je dáár nou blij van? Put je er moed uit? En het is vooral gruwelijk irritant als Reamonn voor de 8637e keer op Sky Radio voorbijkomt in de bus. Welke idioot heeft überhaupt ooit bedacht dat de radio in de bus aan moet? Het is pas iets van de laatste maanden, dus ik heb geprotesteerd via mail. Klacht in behandeling genomen en nooit meer wat van gehoord natuurlijk. Gelukkig heb ik mijn eigen discman voor de betere muziek. Ik luister namelijk hoe The Light Brigade over Suzanne zingt, over liefde ("thanks for nothing!") en over tweedehands harten. Desondanks klinkt deze Nederlandse Britpop aanstekelijk vrolijk en predikt zanger Gerton Govers alle mooie dingen van het leven. Je hoort overal aan af dat de band veel plezier heeft, de ene leuke solo buitelt over het andere orgeltje. The Light Album is dan ook een mooi eerbetoon geworden aan de Beatles (vooral "Light Has Come"). De muziek zelf heeft wel wat van de Bluetones. Is dit album ook even goed? Nee, helaas niet. Het mist echte uitschieters, hits. Maar ja. Wat mij betreft tien keer liever deze band op de radio dan Reamonn!

Ik kan snel typen. Heel snel typen. Zeker voor een luie ambtenaar zonder typediploma. Van mijn baas moet ik echter zo'n anti-RSI-pakketje gebruiken op mijn PC omdat ze bang zijn dat ze door het vele computerwerk straks straks allemaal werknemers in de lappenmand hebben zitten. Maar dat pakketje kun je zo uitzetten als je wilt. Beetje sneu allemaal. Als mijn baas me zonodig tegen mezelf in bescherming wil nemen, dan kan hij beter zorgen dat ik geen Peter Pan Speedrock draai op het werk. Lekker man, als je een tijdje een kamer voor jezelf hebt! Het anti-RSI-pakketje dat braaf zijn werk doet schiet helemaal in het rode; 250 tot 275 aanslagen per minuut alsof het niets is en ik sla de toetsen zo ongeveer door het toetsenbord heen. Terwijl Spread Eagle uit de boxen knalt type ik als een bezetene aan de rapporten die afmoeten. Niet eens omdat Peter Pan Speedrock nou zo übersnel is, maar gewoon omdat het je zo lekker opjaagt. De muziek van Peter Pan Speedrock zelf is natuurlijk geen spat veranderd. Het blijft vette recht-zo-die-gaat rock-'n-roll met lompe zang. Maar poei wat doen ze dat weer goed! Toch zijn er wel wat verschilletjes, hoor. Zo klinkt Peter Pan Speedrock op Spread Eagle vooral veel vetter dan voorganger Lucky Bastards. Met dank vooral ook aan Entombed huisproducer - na ja, de eerste trits platen dan - Tomas Skogsberg is Spread Eagle de plaat waarop het beste vastgelegd is hoe Peter Pan Speedrock altijd live al was. Het is een concert voor op kantoor. Helaas komt er binnenkort een nieuwe kamergenoot. Mompel.

'Have a safe drive home', zei Mike Watt tegen ons na het dubbeloptreden van J. Mascis & The Fog en Lawn. Nog geen twee weken later hoorden we dat zij zelf met hun tourbus een zwaar ongeluk hadden meegemaakt. J. Mascis in het ziekenhuis, einde Europese tour. Ik moest hier aan denken bij de eerste rondjes die de 13&god-cd in mijn speler aan het draaien was. Dit samenwerkingsverband tussen Themselves (deel van het Amerikaanse collectief Anticon) en de Duitse indie-electronic band The Notwist had namelijk een betere start verdiend. Nog voor de releasedatum van dit album is de toerbus van Themselves in de Verenigde Staten betrokken geweest bij een zwaar ongeluk. Voor Dax Pierson, nadrukkelijk aanwezig op deze cd, een ongeluk met tragische gevolgen. Zwaar gewond werd hij opgenomen in het ziekenhuis en nu, enkele maanden later, is het nog maar de vraag of compleet herstel erin zit. De komende tour van dit samenwerkingsproject zal hij bijna zeker moeten laten schieten. En de plaat zelf? Welnu, het resultaat leek op papier verrassender dan het in de praktijk uitgevallen is. Moeiteloos mixen de hiphop en de indiepop van de twee acts met elkaar. Geen geforceerde poging zoals bij Linkin Park en Jay-Z het geval was. De redelijk ingetogen songs worden langzaam opgebouwd en weer zorgvuldig uitgekleed, waarbij het opvalt dat de nummers bijna naadloos aan elkaar geregen worden tot een lang verhaal. En The Notwist hebben er met " Men of Station" overigens weer een geheide 'livekraker' bij. Het mag dan wel niet de plaat van het jaar zijn; het is wel een album die uitstekend past in het oeuvre van The Notwist. Het maakt het wachten op de opvolger van Neon Golden ook aanzienlijk dragelijker. Hoe dit live uitpakt valt vanaf juni o.a. te zien in Paradiso en op de Valkhof affaire (Nijmegen).

Aestrid zaait verwarring met haar debuut In d'Esprit Pornographique. Daar ben ik blij mee. Ik houd wel van bandjes die platen afleveren waarbij niet alles logisch is en je er een beetje voor moet werken om alles te bevatten. De verwarring begint al met de naam van de band zelf. Ik moest ervoor de Character Map van Windows in. Ae, die letter gebruik niet vaak. Dan is er de naam van het album, die is in het Frans, maar er staat geen track in het Frans op de plaat, laat staan dat ik de titel helemaal begrijp. De tracks voorzien van absurde namen als "n.n. for evie", "nordlött" en "vinteroptiks 2" worden genummerd in het Zweeds, maar er staat verder geen track in het Zweeds op de plaat. En dan is de muziek zo mogelijk nog verwarrender en meer divers. Op het ene moment trekken ze alle registers open en schreeuwt zanger/gitarist Bo Menning als Billy Corgan in zijn beste Smashing Pumpkinsdagen, het volgende mengen ze de Fireside van Elevator met de Fireside van Don't Tailgate tot een lekker sausje. Daarvoor klonken ze ook al een beetje als Placebo en daarna strooien ze nog met meer prachtige indienummers met emo- en post-rockaccenten. Tussen de langere tracks creëren ze bevreemdende korte instrumentaaltjes - geluidsflarden is misschien een betere benaming in dit geval - die een soort rustpunt vormen. Menning kan veel met zijn stem en zijn band, die na een los-vast bestaan van vier jaar met leden van Sallyskunk en Taxi To The Ocean in de gelederen nu tot een stabiele kwartet verworden is, kan zo mogelijk nog meer. Overdonderend debuut en dat in eigen beheer.

Faithless speelt dit jaar op Pinkpop. Prodigy speelt op Lowlands. Maar wie luistert er nog naar die ouwelullendance? De ADHD-discolatin van Basement Jaxx gaat ook alweer sinds 1999 mee. We hebben intussen drie albums gehad, Remedy, Rooty en Kish Kash en er is nu de eerste verzamelaar, waarvan de hoes met die van Fischerspooner wedijvert om de titel van kleurigste in de hele platenzaak. Hmmz. Verzamelaars zijn normaal geen goed teken in de ontwikkeling van een band. En al zeker geen verzamelaars met twee nieuwe nummers. Ik onderwerp deze maar eens aan een weekend-fietstest. Ik jakker op mijn mountainbike de Nijmeegse hellingen af met m'n haren los en het verslavende refrein van "Plug It In" in m'n oren. Het is knalhard 27 graden Celsius buiten, en er zijn nog weinig insekten, dus is er kristalhelder zicht. Alle kleuren lijken vandaag wel feller dan normaal. De zomer is begonnen! Ik heb in no time de geplande afstand afgelegd, een opperbest humeur gekregen en vaag het idee dat ik ergens in Spanje uithang. Test geslaagd dus, ruimschoots. Er zit overigens nog een bonus-cd bij de limited edition, maar die is niet echt de moeite waard. De langere tracks gaan snel vervelen, in elk geval op een fiets.

(in de auto pt. 13)
'Huh?'
'Hoezo huh? Wat is er?'
'Dit nummer ... dat ken ik!'
'Dat is je geraden ook'
'Wat is het ook al weer? Jij bent hier het popquizmannetje, jij weet het zeker wel'
'Natuurlijk weet ik het wel, maar jij zou het ook moeten weten. We zijn samen naar een concert van de originele uitvoerenden geweest.'
'Verrek, nu hoor ik het. Het is "Cowboys" van Portishead, hè?'
'Uitvoerende goed, titel goed. Je scoort punten! Best een goede uitvoering eigenlijk'
'Ja, ondanks dat het door een man gezongen wordt en het gitaargeweld klinkt het erg goed'
'Yup. Nu we toch aan het quizzen zijn, waar vind je het op lijken?'
'Dat is veel moeilijker vind ik, dat is namelijk een nogal open vraag!'
'Hèhè. Zulke vragen krijg je gelukkig ook niet bij popquizzen, dat zou echt een ramp worden als ze niet alleen maar op trivia zouden testen'
'Het lijkt wel wat op die man die we in Hedon gezien hebben, maar dan wat harder.'
'Wovenhand, bedoel je?'
'Hij trad zittend op, met zijn gitaar op schoot, dat weet ik nog wel'
'Dat was inderdaad Wovenhand. Eigenlijk lijkt het nog meer op het opgedoekte 16 Horsepower en nog nog meer op een kruising tussen Led Zeppelin en Pink Floyd'
'Het heeft wel wat psychedelisch en dromerigs over zich in de rustiger nummers. Dat vind ik wel mooi in contrast met het gitaargeweld'
'Ja, Emmerhoff en zijn baby's hebben van hun derde plaat Electric Reverie een mooi werkje gemaakt. Overigens, over popquizzen gesproken: volgende week is de Nationale Popquiz weer'
'En jij doet weer meer met je team?'
'Yup, als team Team Bril dit jaar geloof ik'

'Waar kan je voor wakker gemaakt worden?' vroeg ze mij verleidelijk. 'Iemand die in nood is mag dat,' antwoordde ik wijs. 'Of een leuke meid,' zei ik terwijl ik haar diep in de ogen keek. De rest van het verhaal zal ik je besparen. Ik heb ook zo mijn privacy. Ik moest echter aan die vraag denken toen ik met een andere vrouw in bed lag, namelijk de Amerikaanse Mary Timony. De hele dag had ze van mij al de nodige aandacht gehad en nu had ze de eer om met mij deze nacht in te gaan. Mijn ogen vielen dicht, terwijl ze liefelijk tot mij zong. Ik was al heel ver in dromenland toen Mary plotseling een vreemd geluid ging maken. Ik werd wakker, glimlachte naar Mary en wist dat na dit rare eind een lange stilte zou volgen. Ik had de cd Ex Hex van Mary Timony immers al vaker voorbij horen komen. De volgende ochtend begon ik weer met de wat meer uitgesponnen rock met als basis een drum met hierover heen de gitaar van Mary zelf: niet te netjes, niet subliem, maar gewoon daar zijn alsof die er altijd geweest was. Een beetje à la Polvo, Shellac, The Breeders of hoe al die bandjes ook mogen heten. Nu is er echter Mary Timony (ex-Helium) die er een eigen draai aangeeft met haar eigen teksten en stem die een mindere versie is van Grace Slick versus Carol van Dijk. Vanavond mag deze relaxte mevrouw nog een keer met me naar bed, maar het rare einde programmeer ik weg. Zo leuk om me nog een keer wakker te maken is ze nou net weer niet.

Een superatleet was ik nooit. Ik moest het altijd meer hebben van hard doorbuffelen dan van talent en souplesse. Maar daar kun je ook een heel eind mee komen. Na jaren met veel plezier op de atletiekbaan werd ik te grazen genomen door een venijnige ontsteking aan de linkerknie. Als een klein duiveltje maakte het kreng langzaam maar zeker mijn knie en de lol in de sport helemaal kapot. Dit leidde tot een operatie en een moeizame en lange revalidatieperiode. In deze tijd stapte ik steeds vaker op de racefiets. En ik ontdekte hoe mooi ik fietsen eigenlijk vond en Nederland is. Luka Bloom is wel een superartiest. Hij kon tijdens plaatopnames en optredens altijd terugvallen op zijn grote talent en souplesse. En dat koppelde hij, zeker in het begin van zijn carrière, aan venijnig gitaarspel en dito teksten. Na jaren van veel plezier op het podium en in de studio werd hij te grazen genomen door een venijnige ontsteking aan de pezen in zijn armen. Als een klein duiveltje maakte het kreng het gitaarspelen hem langzaam maar zeker bijna onmogelijk. Dit leidde gelukkig niet tot een operatie aan de pezen, maar wel tot een slepende revalidatieperiode. In die tijd hield hij zijn gitaarspel op peil door zacht te tokkelen op zijn Spaanse gitaar. En hij ontdekte hoe mooi hij de ingetogen fluisterliedjes vond die dat opleverde. Hij nam de sobere nummers op voor Before Sleep Comes en trekt met Innocence deze lijn door. Een positiever, wereldser album, waarop Blooms gitaarspel dartelt over Ierse velden met subtiel invallende blazers en zelfs wat Arabische accenten in de muziek. Ontroerend mooi.

Op de zesde CD van Meindert Talma zijn The Negroes weer terug. Werd de vorige plaat, Kriebelvisje, nog ingespeeld met muzikanten uit andere bands van het Excelsior-label, op zijn nieuwe CD zijn de vertrouwde Negroes - Nyk de Vries en Janke en Jan Pier Brands - weer terug. Wellicht dat er daarom niet voor een titel is gekozen. Een andere reden kan zijn dat Meindert niet eerder zo zelfverzekerd klonk. Naast ongegeneerde liefdesverklaringen als opener "Suikerspin", "Dunsje Wyldekat Dunsje" en het grappige en ontwapenende "Myn mokkeltsje is aan het tandenpoetsen" ('ik lig al onder de dekens met alleen mijn onderbroekje aan dat ik gekregen heb van Sinterklaas nu al weer negen jaar geleden toen was de kleur nog paars') vinden we de dreigende Nick Cave-achtige moordballade ("Een smerig karwei" ), het aan Yo La Tengo herinnerende "De Blauwe Fedde" en "Datst Du Net Mear Bestiest" dat van Meinder Talma & The Negroes een vuige versie van Vive la Fete maakt. Tien tracks heeft hij verzameld, eerlijk verdeeld in vijf Friese en vijf Nederlandstalige liedjes. Hoewel ik hierboven referenties noemde, klinken ze allemaal even origineel en even kenmerkend Meindert Talma. We gooien de naam 'Daniel Johnston van de Lage Landen' maar over boord. Meindert Talma voldoet. Groot. Liedjesschrijver. Heel. Groot. Liedjesschrijver.

Het is maar een kilometer of vier naar het station. De kans dat ik nat word op dat kleine stukje is vrijwel nihil als het droog is op het moment dat ik de deur uitga. Toch bereikte ik de laatste dagen steeds doorweekt het station. Ik kan je verzekeren er is niets ellendiger dan - op een tijdstip dat je eigenlijk nog in je bed wilt liggen - drijfnat de trein in te gaan. Zo'n slecht begin van de werkdag staat bij mij bijna altijd garant voor een dag met een nors gezicht en veel, heel veel, koffie. Muziek wil dan heel soms nog wel eens helpen om de boel een beetje op te vrolijken, maar meestal gaat het op zo'n dag volkomen langs me heen. Dat lot trof Doublehearted van D'Sound dus. Blijkbaar zit die ergernis voor regen op de ochtend diep, want eigenlijk is het bizar dat de zomerfrisheid van Doublehearted me niet een beetje opfleurde. Het viel me pas op toen ik 's middags eindelijk weer eens een paar zonnestralen opving terwijl ik een beetje zat te suffen in de trein. D'Sound's frisse mix van pop, acid-jazz en een beetje soul en r&b (ergens tussen Jamiroquai en Nelly Furtado) is misschien een beetje gladjes, zo in het zonnetje krijg je er dorst van en verlang je naar een lekkere Korenwolf op het terras. Het verbaasde me dan ook een beetje dat dit Noorse trio in eigen land al vier top tien hits scoorde met tracks van dit album. Daar is het immers nog vaker en guurder en kouder weer dan in ons eigen kikkerlandje.

'Lange haren wil ik, lange haren,' schijn ik geschreeuwd te hebben tegen mijn ouders toen ik een kleuter was. In het begin van jaren 70 was dit nou eenmaal de mode. En ik wilde dat ook. Ik mocht ze echter niet. Hoe hard ik ook schreeuwde en brulde. Het was een gemiste kans in de opvoeding net zoals al die leuke platen die rond die tijd uitkwamen. Mijn ouders moesten daar niets van hebben. Ik werd grootgebracht met vage verzamelaars van Nana Mouskouri, Jim Reeves en Johnny Cash. Ik moest er in mijn post puberteit achterkomen dat er rond die tijd ook geweldige psychedelische platen waren verschenen van o.a. het Engelse Soft Machine. Zij combineerden eind jaren '60 op originele wijze jazzrock, psychedelica en ingewikkelde rockmuziek. Hierna werd het helaas een saaie kloon van zichzelf. Ik veerde bij de debuutplaat van het Amerikaanse Pit er Pat echter op door de overeenkomsten. De variatie zit hem in de nummers die net iets meer uitgesponnen zijn met hedendaagse post-rockinvloeden. Opvallend is dat er geen gebruik gemaakt wordt van de gitaar, maar wel een prominente plaats is ingeruimd voor het orgel. Dan is er nog de zang van hem en haar met duistere teksten die niet voor kinderoren of instabiele personen geschikt zijn. Shakey is dan ook een terechte titel voor deze bijzondere plaat.

Niet bekend met eerdere albums van het collectief Herman Düne, wekte de beluistering van Not on Top de indruk dat ik te maken had met een wat stuntelig bandje; onzeker ingezette gitaarsolootjes, de zang wat nasaal en voorzichtig. Later drong het echter tot me door dat dit gewoon de manier van spelen is van Herman Düne! Een hoog Hoempa-gehalte, een pingelende gitaar, soms wat armetierig aandoende ritmes, maar toch wel goede zang. Zo heeft de titelsong "Not on Top" een op het eerste oog een nogal klungelige gitaar-intermezzo, maar bij meervoudige beluistering is het gewoon briljant! Het is gewoon zaak even door de lo-fi presentatie heen te prikken. Banjo's, minigitaartjes of fluiten, ze spinnen de melodietjes om de hier en daar best emotionele liedjes van zangers André en David-Ivar heen. In "Good for no one" vindt de zanger zichzelf maar niks, en zeker niet goed genoeg voor die mooie vrouw... Herman Düne bestaat uit verder nog uit Neman (alledrie de 'achternaam' Herman Düne?) en wordt voor dit album bijgestaan door de fijne stem van Lisa Li-Lund en Julie Doiron (op eko bass !?). Het geheel is ook nog eens in mono opgenomen. Tijdens het touren viel het hen namelijk op dat dat eerlijker was voor hun buschauffeur, die alleen de linkerspeaker kon horen... over excentriek gesproken. Deze anti-folk helden zijn oorspronkelijk uit Zweden afkomstig maar vermaken zich ook prima in Parijs of Brooklyn.

Ik lees ze niet vaak, maar áls ik ze lees dan weet ik vaak ook meteen weer waarom ik ze ook alweer niet las. De muziekbladen. De ene maand een interviewtje met Kane, de volgende maand een interviewtje met U2 en wellicht volgende maand een interview met Coldplay. Om heel eerlijk te zijn interesseert me dat allemaal voor geen meter. En dat de meeste muziekbladen dan bijna failliet zijn sterkt me in de gedachte dat er heel weinig mensen zijn die al die interviews met al die megazutte bands lezen en er voor willen betalen. Maar vorige week liet ik me bij de kapper weer eens verleiden tot het lezen van zo'n muziekblad. Het ging over de nieuwe cd van King Creosote. En er stond letterlijk het volgende: "Rocket D.I.Y. is de opvolger van het vorig jaar verschenen debuutalbum, "Kenny en Beth's Musakal Boat Rides". Ik veegde mijn ogen nog eens uit en las het nog eens. Het stond er echt. Maar wat is er dan gebeurt met die andere 26 albums die Kenny Anderson gemaakt heeft, zo vroeg ik me af? Goed, een foutje is menselijk, maar toch. Wat zeker geen foutje is was de conclusie dat het een erg fijn cd'tje is, deze laatste boreling van King Creosote. Mits je van de soort elektronische akoestische folk houdt die Kenny samen met zijn vrienden maakt. Het is de muziek die je graag draait aan het einde van de week. Als je met je biertje op de veranda over de grazige weides in de verte zit te staren.

In het Constellation-hotel komen soms ook nog wel eens oude gasten terug. Altijd op uitnodiging van de baas Efrim zelf. Reserveren kun je namelijk niet voor dit hotel. Het is wat dat betreft toch wel een beetje een snobistische bijna inteelt aangelegenheid met een hoog ons-kent-ons gehalte. Efrim vond blijkbaar dat zijn maatje van weleer Mike Moya met zijn band Hrsta wel een kamer verdiende in zijn gebouw. Dat is op zich ook niet zo raar, want Moya stond namelijk samen met hem aan de wieg van de Godspeed You! Black Emperor. Doordat zij na de verbouwing van het voormalige kraakpand een grotere suite betrokken hebben is er nu een kamer vrij voor de baas van Hrsta. Zo kan Moya, die na twee albums GY!BE besloot dat hij maar eens wat anders wilde doen en eerst Set Fire To The Flames en daarna Hrsta opstartte, mooi weer plaatsnemen in de kamer waar hij ooit GY!BE begon toen het hotel nog een kraakpand was. Dat is ook wel zo handig voor Moya, want nu heeft hij de leden van zijn band die bijna allemaal verblijven in de andere kamers van het hotel onder handbereik. Ze hebben zo geen gesleep met al die grote strijkinstrumenten en kunnen mooi samen oefenen en toeren. Dan kan hij ons laten horen hoe goed hij het dromerige van Mercury Rev combineert met het rauwe en repetitieve van GY!BE en de spanning van de latere Talk Talk. Hotelbaas Efrim kan in zijn nopjes zijn met deze nieuwe oude gast.

In 1988 was daar plots de Jeff Healey Band. De cd See the light kreeg aandacht omdat de gitarist blind was en met de gitaar op z'n knieëen speelde, maar ook omdat hij voor zo'n broekie heel volwassen blues maakte. Na die eerste cd leek de onbevangenheid en zelfs de interesse in het opnemen van cd's snel te verdwijnen bij Jeff Healey. In 1995 was de vierde cd bij gebrek aan materiaal al een weinig geïnspireerde covers-cd en de volgende twee cd's waren zelfs verzamelaars. In 2000 volgde eindelijk weer nieuw werk maar sindsdien is zelfs de bandsite al niet meer bijgewerkt! Meer aandacht lijkt Healey te hebben voor zijn eigen bluesclub, waar hij wekelijks optreedt. Het verbaast dan ook niet dat de nieuwe cd een live-cd is met opnamen uit 1997 en 1999. Dat zou gezien de voorgeschiedenis ook zomaar eens de laatste cd ooit kunnen zijn. Is dit dan in elk geval een mooi afscheidskadootje? Ja en nee. Het is Healey live en dus op z'n best. Alle krakers van de eerste twee cd's staan er op plus de Doors-cover "Roadhouse Blues", bekend van de film Road House. Met Pat Rush is er een prima tweede gitarist bij, die ook mag laten horen dat 'ie wat kan. En toch, de band lijkt zich erg bewust van het feit dat er live-opnamen gemaakt worden en speelt vaak net iets te braaf. Met als gevolg dat dit een goede live-cd is zonder dat de vonken er vanaf spatten. "Goed" heeft helaas nog een vergrotende én overtreffende trap...

Het is misschien gênant, maar toen ik zag dat Clem Snide met een nieuwe plaat kwam schoot gelijk het hoesje van The Ghost Of Fashion door mijn hoofd waarop een dame getooid een kort rood rokje de aandacht trok. Pas daarna vroeg ik me af wat voor mooie ietwat droevige maar toch vaak ook geestige liedjes Eef Barzelay ons deze keer op zou gaan trakteren. Da's best dom van mij. Want om de liedjes van Barzelay valt met grote regelmaat te gniffelen. Vertel nou zelf, hoe vaak hoor je iemand zingen over dat het kleine Europese auto's regent, dat Newton nog maagd was toen hij stierf. Barzelay doet het dus. Zoals hij ook zingt over het wakker worden met het geluid van Duitse hiphop in zijn hoofd en dat God eindelijk antwoord geeft. Het is me wat! Wat ooit begon als schreeuwerig punkrockbandje ergens in Boston, is verworden tot het leuke alt.country broertje van I Am Kloot, dat bij nader inzien zijn punkalbums toch maar ingeruild heeft voor die van Neil Young en Sebadoh. Door alle bezettingswisselingen is Barzelay steeds meer de spil geworden waar alles om draait. Voor The End Of Love schreef hij niet alleen de liedjes, hij produceerde de plaat ook en ontwierp de hoes ook nog eens. De instrumenten allemaal zelf bespelen ging hem blijkbaar nog te ver. Daarvoor heeft hij naast zijn eigen bandmaatjes nu ook onder anderen leden van Lambchop, Crooked Fingers en weten te ritselen. Dat blijkt in de elf liedjes een uitstekende keuze en resulteert in zo ongeveer de beste Clem Snide tot nu toe.

Nine Inch Nails-artwork siert al jaren mijn bureaublad. Prachtig smerig duister groen met een van de beste bandlogo's ooit. Moet ik je nog voorstellen aan Trent Reznor, het brein achter NIИ? Hij wordt binnenkort alweer veertig. Een intelligente, depressieve geest met een eigenaardige hang naar zelfkwelling. Hij maakte industrial rock (géén industrial), was de producer van Marilyn Manson en zijn beste nummer vind ik "The Perfect Drug", uit 1997 alweer. Sindsdien zijn z'n albums alleen maar softer geworden, maar ook creatiever en melodieuzer. Ook With Teeth weer. De metalheads onder u noemen het vast commercieel, maar ik hoor het graag. Luister maar eens naar het vorige levensteken, de ingetogen bonus-CD Still bij de live-cd And All That Could Have Been uit 2002. Die was dan wel stil (en duur), maar ook schrijnend mooi. Trent zal sindsdien gedacht hebben, wat verwachten ze nu van me op mijn veertigste? Andermaal de herriegrenzen verleggen? Niks ervan. Allez, een leuke single voor de feestjes ("The Hand That Feeds"), dat kunnen ze krijgen. Oke, twee ("Only" met zijn there is no fucking you, there is only me refrein). Maar verder is het gewoon CD3 van The Fragile. Melancholie, holle illusies en landerige, pompende en mooie liedjes met raadselachtige teksten. Bijvoorbeeld over een betoverende vrouw die je met haar tanden kust. She is the greatest lie of all. Flarden schoonheid op herhaling. Dus Trent, je bent geslaagd! Maar... ik had na zoveel jaar eigenlijk wel wat meer, iets nieuwers van je verwacht.

Dat Merie als echte Rotterdammert met Koninginnedag nog niet met een stok Amsterdam ingeslagen kon worden is meteen afgestraft, want Kaiser Chiefs gaven een nu al roemrucht optreden op London Calling in Paradiso. Dan maar als troost de studiocd aangeschaft. Kaiser Chiefs, ook wel aangeduid als 'the next big thing' uit Engeland. Nou maken dat soort kwalificaties ook mij als liefhebber van Britpop erg afwachtend, maar zo te horen aan Employment hebben Kaiser Chiefs alles in huis om heel, heel erg groot te worden. Want, wat krijg je als je in een grote blender Blur, The Clash, Pulp, Madness, David Bowie (ja, David Bowie), The Jam, Supergrass en Big Audio Dynamite, vermaalt met een paar kilo gevoel voor humor, enthousiasme en - kom, we letten niet op de calorieën - een paar stevige pints??? Een intrigerend brouwsel. De cd knalt er meteen in met de vileine humor van 'every day I love you less and less', gevolgd door single 'I predict a riot', zodat je direct weet wat voor vlees je in de kuip hebt. En dat is geen zitvlees kan ik u vertellen! Van het begin tot het eind is Employment een aaneenschakeling van opwindende 'anthems'. Het zweet en het plezier druipen er als het ware vanaf. De soms hilarische teksten als 'Pneumothorax is a word that is long. They're just trying to put the punk back in to punctured lung' voegen nog eens een tweede laag toe. Het meezinggehalte is hoog, met name waneer men zich beperkt tot teksten als 'Na na na na naa'. Tel daarbij het nummer "Saturday Night" op, een knappe knipoog naar Bowie, compleet met saxofoon en waa-waa-wahoeee koortjes, en constateer dat Kaiser Chiefs dan wel 'absolute beginners' zijn, het is wel een verrekt veelbelovende start.

"Afscheid nemen bestaat niet" kweelde Marco Borsato ooit eens tot vervelens toe. Toch moeten we straks afscheid nemen van wat verworden is tot mijn vertrouwde huis. De folders zijn gedrukt, het huis staat bij de makelaar op de site en het hoogste punt van het nieuwe huis is al bijna bereikt. Toch een beetje jammer, want na een jaar of zes is het eigenlijk helemaal ons stekje geworden. Een bekend eilandje in het eigenlijk nog steeds onbekende stedelijke Zwolle. Dat krijg je met dat ellendige forensen en ook door het komen van kinderen. We zijn nu dus in therapie om afscheid te nemen van ons stekje en nieuwe energie op te doen om in Amersfoort een frisse doorstart te maken. Dat pakken we grondig aan hoor, dat afscheid nemen. Zo hebben de heren van Mist speciaal voor ons een album opgenomen. Het album, met de toepasselijke titel Bye Bye, gaat over afscheid nemen van het afscheid nemen. Ja, ja, dat krijg je hè als je een groepje gepromoveerde muzikanten en een gewezen journalist lost laat op zo'n thema. Maar goed, als het ons helpt bij ons losmaakproces, dan vind ik het prima. De zachte stem van Rick Treffers, die soms ondersteund wordt door Lydia Wever en Marijn Wijnands, werkt zalvend en rustgevend. De liedjes zijn verstild en mooi gearrangeerd zoals huisfavoriet Perry Blake dat zo mooi kan. Straks als afsluiting van onze sessies geeft Mist een afscheidsconcert in ons huis. En we hebben de band alvast beloofd: daarna gebruiken we het woord afscheid nooit meer.

De vlag hangt uit. De slingers hangen aan het plafond. De ballonnen zijn opgeblazen. Het gebak staat klaar. Het is namelijk feest in mijn huis. Ik heb namelijk via de importkanalen de nieuwe plaat van Louis XIV binnen. Joehoe! Eerder dit jaar was er al de o-zo-spetterende EP Illegal Tender die mij deed uitzien naar dit eerste volwaardige album. Dit blijkt helemaal terecht te zijn, want wat maken deze Amerikaanse heren toch een fijne nummers. Drie van de tien songs verschenen eerder op de eerdergenoemde EP, maar de rest doet er niet voor onder. Eerder schreef ik dat Louis XIV verder gaat waar de glamrock van Marc Bolan en David Bowie ophielden. Hier wil ik nu nog een naam toevoegen: Slade. Referenties naar bands die het nu lekker doen zijn Franz Ferdinand en Electric Six. Songs die gaan over sex, drugs en rock 'n' roll leveren naast de blote achterkant van een mevrouw een waarschuwingssticker op. Geheel terecht, want laat dit niet slingeren. De jeugd kon dit dan namelijk wel eens oppakken en het tot een grote band maken. Zo verging het Franz Ferdinand immers ook. Dit zou echter wel eens tot verval van waarden en normen kunnen leiden. Het is dan ook maar goed dat deze plaat hier nog niet te krijgen is. De titel The best little secrets are kept zeg dan ook wel genoeg. Vertel het niet verder. Dit is namelijk retegoed. Over de inhoud van mijn feestje thuis zal ik het hier verder niet hebben, maar wat is ze lekker.

Ja, geef het maar gewoon toe hoor! Het is helemaal geen schande of zo. Je weet wel, toen je in dat bioscoopzaaltje zat met dat idiote roodgroene brilletje op kon je de verleiding ook niet weerstaan. Je wist dat je voor de gek werd gehouden maar toch maakte je hand, alsof die een eigen wil had, een grijpbeweging in het luchtledige. En als je dan even over het brilletje spiekte, zag je het rommelige dubbele beeld dat op het doek werd geprojecteerd. Da's ook een beetje hoe ik bij de eerste draaibeurt de muziek van Mahjongg waarnam. In eerste instantie was het voor mij een olijke warboel van avantgardistische, punky, funky dance met een unheimische ondertoon waar ik maar geen scherp beeld van kon vormen. Wat ik ook probeerde: Ik kon er geen grip op krijgen. Gelukkig vond ik met een dosis doorzettingsvermogen en een aantal draaibeurten het benodigde roodgroene brilletje. En in de steeds scherper wordende beelden zag ik gelijkenissen opdoemen met de Talking Heads, Gang of Four en Fela Kuti, maar ook recente namen als LCD Soundsystem, The Go! Team en Dungen. Ik liet me lekker meeslepen en stuiterde met een brede grijns door de kamer. En voor ik het wist maakte mijn hand, alsof die een eigen wil had, een grijpbeweging in het luchtledige...

In de afdeling "Lelijke Mannen met Moeilijke Plaatjes" is het vandaag de beurt aan K2. K2, niet te verwarren met het Don Airey's K2 project, is het geesteskind van bassist Ken Jacquess. Na het verscheiden van zijn band Atlantis stortte hij zich op een concept album over het Egyptische "Boek van de Doden", adequaat Book of the Dead" geheten. Ken dook daarvoor de studio in met een aantal bekende en minder bekende artiesten uit de symphohoek. (o.a. Allan Holdsworth en Ryo Okumoto (Spock's Beard)). Daar is op zich niks mis mee, maar wat Ken nu precies met dit project wil bereiken, dat ontgaat me ten ene male. Want K2 klinkt vooral als een hele foute Genesis (Gabriel era) kloon. Holdsworth weet exact waar Steve Hackett de mosterd haalt, Ryo is nog meer Tony Banks dan Tony zelf en Shaun Guerin, de zanger in een Genesis coverbandje, doet een dappere poging om Peter Gabriel te imiteren en slaagt daar wonderwel in. Alleen zit hij telkens net naast de toon. Kortom, hier schiet echt niemand wat mee op. Next!

Ik kan me vergissen, maar volgens mij was Sergeant Petter's eerste album It's a Record én het eerste buitenlandse album en ook het eerste dat Excelsior in licentie uitbracht. Gelukkig niet gelijk ook het laatste, want al snel volgde het elfencollectief Under Byen en vorige maand nog Sioen. Beetje jammer dat het alledrie wel platen zijn die in de landen van de bands zelf al een tijdje uit zijn. Alsof je een kind een lolly voorhoudt en zegt dat 'ie er voorlopig nog niet van mag likken. Hetzelfde geldt weer voor het tweede album van Sergeant Petter. Monkey Tonk Matters verscheen afgelopen januari al in Noorwegen en ligt nu ook in de schappen in Nederland. Sergeant Petter gaat op Monkey Tonk Matters rustig door met waar hij op zijn debuut al mee begonnen was: Grillige twangy popliedjes maken. Deze heeft de sergeant voorzien van teksten die je met grote regelmaat doen glimlachen en waarin hij niet schuwt om eens flink uit te pakken met banjo en violen of flink leentjebuur te spelen bij bekende namen uit de popgeschiedenis. Neil Young komt voorbij. Beck komt voorbij als Petter gaat friemelen met wat elektronica. En John Lennon ook. Ik weet zeker dat hij het afsluitende en van kinderkoor voorziene "Hong Kong Song" gejat heeft van hem. Waarschijnlijk bezit Petter Folkedal een geheim tapeje met het origineel. Stiekem heeft hij wel de tekst veranderd, want 'The People in Hong Kong... They're playing Ping Pong', dat zou Lennon natuurlijk nooit zelf geschreven hebben.

Kent u de band The Mars Volta? Die pretentieuze Led Zeppelin-kloon, jawel. Pretentieus omdat ze geen liedjes uitbrengen, maar telkens een heel Artistiek Epos van 70 minuten. De inhoudsopgave ervan past bijna op een aparte cd, zo groot is die Kunst. Die kenmerkt zich door een veel te lang Stom Intro, een Lekkere Uitbarsting van twee minuten en dan komt er vijf minuten Hemeltergend Geneuzel. En dan begint het weer opnieuw. Ja, jammer is dat he? Je kunt nooit zomaar die cd aanzetten zonder op te schrikken van de stukjes Liedje. Nou, daarvoor is hier dé oplossing. Aldo Struyf, een toetsenist van Millionaire en van Mark Lanegan als hij tourt, heeft een nieuw project. Het is vernoemd naar een vage jaren 50-film, dus dat begint nog kunstzinnig verantwoord. En de debuut-cd klinkt ook net als The Mars Volta, maar dan zonder de lekkere uitbarstingen. Begrijpt u dat goed? Ja, u begrijpt het goed: een hele cd lang alleen maar hemeltergend geneuzel! Wel zo consistent. Deze cd kan zo naast Moby's zielloze Hotel! Of wacht, daar staan liedjes op. Dat past natuurlijk niet bij deze zeven nerveuze, experimentele en slepende gitaartwiedels, waar af en toe zomaar een elektrische gitaar lelijk doorheen klost. Ehm, naast de Electroputas dan maar..?

Als de postbode langs geweest is, is er altijd een hevige strijd tussen Storm Jr. en mij. Wie het eerst bij de brievenbus is, graait de post en probeert de ander ver van wat er in de bus viel te houden. Jr. kijkt altijd gelijk of er postzegels opzitten. Die bewaart hij voor opa. Hoe onbenullig ze ook zijn. De enveloppen gevuld met cd's zijn zijn volgende doel. Vindt 'ie prachtig, alle hoezen bekijken en vooral ook de boel door elkaar gooien . Afgelopen woensdag lette ik blijkbaar even niet goed op toen 's middags de postbode zwoegend - leuk joh, een muzieksite in je wijk! - langs kwam en zijn ongenoegen in de brievenbus stortte. Blijkbaar hoorde Jr. het wel en werkte gezellig zijn bovengenoemde routine af. Ik was naar binnen gelopen, omdat ik vond dat hij wel erg lang deed over zijn toiletbezoek. Nu kan hij nog niet erg goed lezen, niet gek natuurlijk als je drie bent, maar letters herkennen kan hij wel. "Papa, papa, mijn naam staat op de cd!" Ik moest grinniken. Triomfantelijk stond het kleine zandmonstertje met de nieuwe cd van Ben Folds te zwaaien. Ben Folds kon toch al weinig fout doen bij me, dit maakte hem zo ongeveer onschendbaar. Jr. wilde ook gelijk de muziek horen, zo gaat dat. Dus zo zaten we op de bank samen te luisteren naar de mooie pianoliedjes van Folds. Jr. bleef - zowaar - stil zitten en genoot zichtbaar van Folds. Een liedje voor zijn dochter, een liedje voor Elliott Smith en twee bijna jazzy liedjes. Eigenlijk zijn het allemaal liedjes voor Jr. en mij, want Silverman, dat lijkt toch wel verdomd veel op onze achternaam. Ben Folds is een held.

Als ik het goed begrepen heb, is een 'glitch' zoiets als een digitaal ongelukje. Een electronisch signaal dat optreedt als een storing. Door signalen zo te manipuleren dat er in meer of mindere mate constante 'glitches' optreden, kun je muziek maken - misschien moet je zeggen: veroorzaken - die je 'glitch music' zou kunnen noemen. Dave Longstreth, de man achter Dirty Projectors, heeft met The Getty Address zelfs een 'glitch opera' willen maken. Hiervoor heeft hij muziek van The Eagles genomen, in stukken geknipt en vervolgens, digitaal bewerkt, deze stukken weer aan elkaar geplakt. Twee jaar heeft het gekost en met meer dan vijfentwintig mensen is er aan gewerkt. Resultaat: tot onherkenbare soundscapes vervormde Eagles-tracks waar een vrouwenkoor, de stem van Dave Longstreth, een handvol cello's en een septet blazers overheen geplakt zijn. Volgens de liner notes gaat het én over 'the conflict of Hernann Cortes and the Aztecs in 1519-1521, the virtualization of wilderness on a completely circumscribed globe, dirty projection, and love cerebral and spiritual' én over Don Henley van The Eagles, ongetwijfeld met een link naar The Gettysburg Adress. Hoe dat precies of zelfs maar ongeveer in elkaar zit zou ik niet weten. Want hoe lullig het ook is om twee jaar werk in de korte tijd dat het kost om dit stuk te schrijven de grond in te boren, feit is dat The Getty Address een praktisch onbeluisterbare CD is geworden. In het beste geval lijken de toegevoegde zangpartijen van Dave Longstreth op het wiebelige stemgeluid van Flaming Lips-voorman Wayne Coyne, maar in het slechtste geval zijn het irritante geluidsexperimenten die zelfs voorbij het positief bedoelde eufemisme 'interessant' gaan. Als er iemand is die wel chocola van deze plaat kan maken: meld het in de reactiebox.

Ze omschrijft zichzelf als een lucky housewife: "Ik schrijf liedjes en mag vervolgens naar Nederland om ze te laten horen, dat is toch geweldig?"

We spreken Lori McKenna (36) een paar uur voor haar optreden op het Americana festival Blue Highways in Vredenburg, Utrecht. Haar eerste optreden op Europese bodem.

Vanaf mijn twaalfde tot het moment dat ik ging studeren bezorgde ik kranten. Een krantenwijk buitenaf, met extra fietsgeld op het maandelijkse loonstrookje ter compensatie van de vele kilometers en de weinige boeren met een krant. Vijf dagen per week overdag na schooltijd, de zaterdag 's morgens vroeg. Die zaterdagen waren - mits droog - mooie dagen. Rond het tijdstip dat de zon opkwam fietste ik langs een weiland met daarin een dode boom en ik zag de zon schijnen door de altijd bladloze takken. Waarom die boom er nog steeds stond snapte ik niet, hij was immers dood. Ik nam me altijd voor om, zodra ik een eigen fototoestel zou hebben, foto's te maken van de boom en de opkomende zon. Het kwam er niet van. Voor ik op mijn zestiende verjaardag een fototoestel kreeg, had de eigenaar van het weiland besloten de boom neer te halen. Daar baal ik nog steeds van, omdat het elke dag weer anders mooi was. Mountain Goats' John Darnielle bracht vast geen kranten rond, maar zette wel een boom met - weliswaar ondergaande - zon op de hoes van zijn nieuwste album en schudde herinneringen aan mijn eigen boom wakker. Zo schudde het overlijden van zijn stiefvader ook herinneringen bij hem wakker. Het mag een wonder heten dat in alle 400+ liedjes die Darnielle tot nu toe schreef die met een echt persoonlijk karakter bijna niet te vinden waren. Nu is het hek van de dam en schrijft hij er zo ongeveer een album mee vol. The Sunset Tree is - wederom - een prachtige verzameling liedjes. Alleen nu vol rauwe emoties over wat er speelde rond het huis waarin hij opgroeide.

Toen ik weer wat meer dan gemiddeld naar muziek ging luisteren, scoorde Kissogram zijn eerste underground dansvloerhit, "If I had known this before". Daar kreeg ik niets van mee, maar het schijnt de dansvloeren nogal gezellig gemaakt te hebben. Toch jammer, want in die tijd probeerde ik me, in de weinige vrije uren die ik toen had, een beetje te oriënteren op de electropop en ik had die hit, die ik niet ken, vast leuk gevonden. Uit Berlijn en electronisch. Nee, ik was nog niet zo kieskeurig. Kissogram komt nu met The secret life of Captain Ferber en ik vind alles wat erop staat van een bedenkelijk niveau met enkele uitschieters waarvan ik in elk geval nog even met mijn ogen knipper. Opveren is er niet bij, vrienden tippen ook niet. Het is allemaal te makkelijk. Te één, twee, drie, vier. Te bambam boemboem. En als er nu nog grappen gemaakt werden, maar ik heb het idee dat de matige teksten ook nog eens uiterst serieus bedoeld zijn. Ik kan me niet concentreren op de muziek, denk alleen maar aan andere dingen en maar zelden aan andere muziek. (Hoewel, "Cool kids can't die" doet me door de monotone stoempende bas denken aan het geweldige "Pitbull", balkanhouse uit Black Cat, White Cat, maar dat terzijde.) Nee, de tijd dat ik alle muziek waarin gebliept en gepiept werd wist te waarderen is voorbij. Ik denk bij het luisteren naar Kissogram alleen maar terug aan het accent van een Duitse vriend uit Londen. Dat was ook in die tijd.

Ik had altijd verwacht dat Nilsson groot zou worden. In Nederland. Die band had het goed voor elkaar vond ik. Sterke liedjes, goede bezetting en een kei van een frontvrouw. Ergens ging het mis blijkbaar, want ondanks de bescheiden hitjes "Elastic Baby" en "My Brain's Down" ging de band met stille trom uit elkaar. Zo stil dat ik het niet eens had opgemerkt. Totdat ik op een bepaald moment op de radio, ik denk dat het Kink FM was, "Elastic Baby" hoorde en gelijk Nilsson in de Google-toolbar inklopte. Uit elkaar, non de jus! Maar niet getreurd, door googlen op de naam van zangeres Marieke Eelman leerde ik dat haar toffe stem niet voor goed verloren was voor de muziek. Sterker nog, er was net een nieuwe band die nu haar naam droeg: Eelman. Maakt gelijk duidelijk waar de band om draait. Net zoals de naam van de debuut-cd er geen doekjes om windt wat je voor je kiezen krijgt aan muziek: Pop. Meer pop en minder gitaargeweld dan Nilsson. Al sluiten nummers als "Don't Get Me Wrong", "Here Comes The Rain" en de David Essex-cover "Gonna Make You A Star" gedeeltelijk nog best wel aan op het vertrouwde geluid van de Texelse band. Maar ook hier flirten Eelman en haar band - waarin overigens met Wilco de Witte en Oscar Bremer nog wel twee ex-Nilsson-leden zitten - net als in de rest van de nummers met samples en andere elektronische speelgoedjes, wat verkwikkend frisse liedjes oplevert. Stralend middelpunt blijft natuurlijk Eelman zelf, met haar ijzersterke stem.

Laatst was er op de virtuele redactieburelen van File Under een hele discussie over het vaak belabberde Nederlandse accent van Engelstalige Nederlandse bands. Ik heb me daar toen niet zo tegenaan bemoeid omdat ik een accent soms best charmant vind. Waar ik grotere bezwaren tegen heb zijn Nederlanders die amechtig proberen om zichzelf zo Amerikaans mogelijk te laten klinken. In het geval van My Sister Susan strijden er twee zielen in mijn borst. De ene ziel die als een blok gevallen is voor de ongecompliceerde popliedjes, die - natuurlijk - voornamelijk over 'meisjes' gaan. En de andere ziel die zich ondanks dat stoort aan het vreemde accent. Het woord 'heart' bijvoorbeeld, klinkt bij My Sister Susan zo ongeveer als 'heaauurwt'; een beetje de manier waarop Tom Barman het ook uitzingt. Bij hem vind ik dat geen bezwaar dus ik zal me er in dit geval ook maar overheen zetten, want de liedjes zijn het zeker waard. Vrolijk en fris als een lentebriesje en ongecompliceerd als een voorjaarsvakantiedag. Ondanks de jeugd die van deze CD afstraalt zijn de liedjes stevig geworteld in de poptraditie. Ik hoor van alles: van de Beach Boys tot Weezer, van de Monkees tot de Supernaturals. Kortom een feestje! En dat maakt nieuwsgierig of My Sister Susan live ook zo'n feestje weet neer te zetten. Wellicht dat hun sound dan ook beter tot zijn recht komt dan op deze toch wel wat houtje-touwtjerig geproduceerde CD.