Wat doe je wanneer je als band een live-sessie mag inspelen op de drumkits van Ringo Starr en Keith Moon? Dan gooi je natuurlijk de handdoek in de ring, want mooier dan dit kan het toch niet worden! Het nu al legendarische Hot Snakes leverde dit jaar niet alleen een heerlijke plaat af maar had ook nog eens de eer om de laatste band te zijn die een echte Peel Session, d.w.z. met de man zelf, opnam. Met twee nummers van de debuutplaat en twee van het recent verschenen Audit In Progress lijkt de cirkel helemaal rond te zijn. Er wordt nog maar weer eens onderstreept wat een bijzonder aanstekelijke live band dit is, of eigenlijk - beter gezegd - was. Het is tevens het einde van een tijdperk van Peel-sessions, toch ook geen kleinigheid. Alleen al het feit dat dit John Peels laatste kunstje is geeft de EP een mythisch laagje. De man kan in ieder geval geen slechte smaak verweten worden want er zijn ergere zwanenzangen te bedenken. De wetenschap dat dit de laatste keer is geeft ook charme aan de kleine piepjes en kraakjes die hier en daar te horen zijn. Alsof Peel's geest in de verte nog een beetje te horen wil blijven. Nu hopen dat het verscheiden van Hot Snakes reden is voor John Reis om Rocket From The Crypt weer eens uit de mottenballen te halen. Hoe dan ook, de Snakes gaan er in ieder geval uit met een knal!

Het is zomer en dan is het wat mij betreft een betere tijd voor wereldmuziek. Dat wil zeggen, als het gaat om de wereldmuziek die we kennen als wereldmuziek. Dus dan heb ik het even niet over muziek uit koude landen, maar uit warme landen. Globalibre, World Club Culture staat vol met hippe muziek uit warme landen, al dan niet in de mix, verzameld door het Globalibre dj-team, met eerder compilaties missionarissen voor de Brazilectro, Nova Soul, Afrotronic en Asia Lounge. De enige naam die mij vooraf iets zegt is die van Ojos de Brujo en verder ken ik eigenlijk niets. Maar als zo'n ceedeetje dan zijn rondjes draait en de zon schijnt en je bedenkt wanneer je weer kunt gaan zwemmen of barbecueën, dan past het allemaal precies. Ik zou me ook zo kunnen voorstellen dat deze cd past in de koffer van de dj op de wat rustige wereldmuziekfeestjes. Sommige tracks bewegen zich richting hiphop, sommige zijn bijna soul, en opvallend is Sentimientos, een lied met een loungy bas erin, opgeluisterd door Spaans klinkende violen en een accordeon. De remix van James Browns "Sexmachine", daar hadden ze beter af kunnen blijven, maar de rest, beats met vleugjes Latin, Afro en Reggea, prima luistervoer. Voor de zomer dan.

'H�, verd�rie!'
'Wat is er? Vind je het niet lekker?'
'Nee hoor, het is heerlijk. Ik baal er alleen van dat ik er even niet op kan komen op wie deze zanger lijkt.'
'Ik heb ook geen idee. Ik vind het wel leuk klinken trouwens.'
'Ja h�. Lekkere, frisse gitaarpop. Altijd leuk.'
'Je eten wordt koud hoor.'
'Robyn Hitchcock!'
'Inderdaad ja. Nu je het zegt hoor ik het ook.'
'Het is ook zo lekker onvast gezongen. Wel iets minder vals dan Hitchcock af en toe uit de bocht giert, trouwens.'
'Ja, die kan er wat van.'
'Die teksten zijn trouwens ook net zo spitsvondig en prettig gestoord als die van hem.'
'Oh, ik zal er eens op letten. De muziek is in ieder geval prima.'
'Grappig, wij zijn ook "Born in the 70s", toch?'
'Yeps. Misschien een stomme vraag maar wie zijn dit eigenlijk?'
'Fruit Bats'
'Nog nooooooit van gehoord.'
'Ik was de naam wel eens tegengekomen maar kende ze verder ook niet. Ze worden nogal eens met The Shins vergeleken.'
'Oh.'
'Klopt ergens wel. Hoewel ik het er geen flauwe kopie van vind.'
'Zal vast wel. The Shins zegt mij ook niks. Misschien vind ik die dan ook wel goed.'
'Zou kunnen.'
'Dit liedje klinkt een beetje als de Beach Boys. Of zeg ik nu iets doms?'
'Helemaal niet. Dit klinkt zelfs heel erg als de Beach Boys.'
'Die ken ik dan weer wel, h�. Net als Robyn Hitchcock.'
'...�n Fruit Bats!'
'Leuk bandje. Je eten wordt koud.'

Wat krijg je als je een tweetal sufgeblowde oude hardrockers met teveel vrije tijd en zonder fatsoenlijke songs een paar dagen de studio in schopt? Over het algemeen een wanproduct. En ja hoor, dit titelloze debuut van Debris Inc. is er zo eentje. Een echte overbodige kutplaat. En dan kunnen de heren nog zo'n fantastisch verleden hebben in legendarische bands (Ron Holzner speelde in Trouble en Dave Chandler deed het met Saint Vitus), maar daarmee red je de plaat niet. Allereerst de feiten maar even op een rijtje: een duffe stoffige productie, gitaarriffs die zelfs het meest groene punkbandje wegens te voor de hand liggend zou afwijzen/negeren, inspiratieloos songmateriaal, kinderachtige songtitels ("Too many mushrooms in my pizza" is wel het dieptepunt) en een dodelijk gebrek aan richting. Tot overmaat van ramp kunnen de heren allebei niet fatsoenlijk zingen en zetten ze het dus maar op een schreeuwen en grommen. Qua stijl weten ze ook al niet wat ze willen, de ene song is een stuk doom, de volgende neigt weer naar slecht gespeelde stoner, vervolgens zoeken ze het in de Eyehategod-hoek en over de punk- en grindprobeersels wil ik het al niet eens hebben. Toegegeven, het is lekker allemaal aardig lomp en het geheel is lekker spontaan opgenomen. Op het krukkige af. Maar zoals reeds gezegd: geen fatsoenlijk nummer te vinden. Al met al een grote doffe bak ellende deze plaat. U bent gewaarschuwd.

Ik kan heel slecht tegen The Housemartins. Waarom weet ik niet, ze maken muziek die aan alle door mij ingestelde kwaliteitscriteria moeiteloos voldoen, maar toch trek in het niet. Dat geldt overigens ook voor opvolger Beautiful South. In al die jaren nooit een vinger op de zere plek kunnen leggen
waarom ik het niet trok. Een dergelijk probleem heb ik nu weer met The Free French. The Free French heeft alles dat mij zou moeten bekoren. Voorbeeldige popdeuntjes die degelijk in elkaar zitten en voorbeeldig georkestreerd zijn. Er wordt goed gemusiceerd, mooi gezongen, met aanstekelijke koortjes, en de producer heeft niet op een laagje meer of minder gelet. Maar toch, maar toch. Het pakt me niet Omdat het me teveel aan The Housemartins/Beautiful South doet denken. En aan de slechte Tears for Fears platen. Ook al geen pré. Kortom, kunt u bovenstaande referenties velen, dan is A Place Of Our Own wellicht een aanrader voor u. Ik zoek het ergens anders. Onderwijl afvragend waarom ik The Housemartins toch niks vind...

Mu is eng. Ze is wat mij betreft de keizerin van alle onvriendelijke muziek in de wereld. Leden van death metal-bands die zingen over de pussende wonden die ze hebben overgehouden aan het offeren van hun milten aan de duivel: het zijn pasgeboren konijntjes vergeleken met Mu. 'Welcome to Mu world, bitch!', zijn de eerste woorden op dit tweede album van Matsumi Kanamori (en haar man Maurice Fulton), en de track die erop volgt doet je minstens om de tien seconden naar buiten kijken of zwartgeschubde draken niet het luchtruim hebben overgenomen en het einde der tijden nabij is. Ik denk dat je je alleen welkom kunt voelen in de wereld van Mu als je ervan houdt om voortdurend het gevoel te hebben dat je beslopen wordt. Wat niet wegneemt dat Out Of Breach een aantal spetterende momenten van hysterische klasse kent. "Tiger Bastard" is DFA-eske funkrock die een duistere nachtclub vol zich aan lelieblanke maagden verlustigenden zombies zou veranderen in een postapocalyptisch dansfestijn. "We Love Guys Named Luke" is een up-tempo punkrockopera om de A10 mee over te scheuren, uiteraard op de verkeerde rijbaan. En opgetogen clubhit "Paris Hilton" - die maar weer eens bewijst dat een liedje met een sirene zonder uitzondering een liedje is om de rest van je leven te koesteren - bewijst dat het niet altijd zo huiveringwekkend is in de wereld van Mu. Maar als ze in het daaropvolgende nummer 'I'm coming to get you!' krijst voel je het alsnog langs je benen sijpelen.

We struinen door de bossen. Lopen tussen koeien en klimmen over hekken. Als we moe zijn drinken we een drinkie en eten we een boterham. Wijdse uitzichten over de heuvels. Een hertenjong slobbert water uit de beek en als het probeert weg te vluchten glijdt het naar beneden. De Ardense bergwanden zijn glad van de regen maar nu schijnt de zon. 's Avonds zitten we voor de tent en drink ik een biertje. En drink jij rosé. De vuurvliegjes dansen onder de bomen en uit de radio klinkt muziek. Jij vraagt me of ik weet wat onze kleine wereldontvanger ons laat horen. Ik vertel je over Styrofoam. Daar heb jij nog nooit van gehoord. Dan vertel ik je over Sonic Youth. Jij zegt dat je meer een Tori Amos meisje bent. Daar denk ik even over na en dan vertel ik je dat de muziek op de radio afkomstig is van Slow Club, de nieuwe cd van Flexa Lyndo. Dat het een kruising is tussen Sonic Youth en Styrofoam. Je kijkt me vragend aan en ik drink nog een slok van mijn drinkie. Dan knik je en zeg je dat je het mooi vindt. Anders. Ik ben het helemaal met je eens. Dat gebeurt niet vaak. Even later kruipen we in het holletje van onze tent en vallen we in slaap. Het is een prettige chaos in mijn droom en ergens loopt een hertenjong door het bos.

Vijftig minuten surf, trekken we dat nog wel? De ideale lengte voor een plaat met merendeels instrumentale surftracks ligt normaliter rond de 35 minuten en daarna is het wegwezen. Maar The Anacondas uit Amsterdam zijn dan ook wel zo slim om op hun tweede plaat Snakin' All Overniet alleen maar de reverb uit de kast te trekken. Zo doet jazzgrootheid Benjamin Herman mee, horen we krakende orgeltjes, trompetten en een gong en wordt die andere pijler onder de surf - de b-cultuur - eer aan gedaan met citaatjes uit films. Daarnaast is er Chinees (?) spraakgezang te horen op "The Girl from da Bang Cheng" en krijgt "King of Surf" van The Trashmen vocalen mee die op het randje van vals zijn. Behalve voor The Trashmen wordt ook de hoed afgenomen voor The Bomboras, The Astronauts en krijgt "Il Padrino" een bewerking. (Deze surfversie van "The Godfather Theme" wordt toegeschreven aan Ennio Morricone, maar dat moet volgens mij toch echt Nino Rotta zijn. Humor: de track laten eindigen met een oude filmstem die 'Alleen de misdaad, die loont' zegt.) We zijn dan vijf van de vijftien tracks ver en hebben al Afrikaanse woestijnsurf gehoord ("Kalahari"), Chinese surf, maffiose surf en dan krijgen we nog cowboysurf ("Tucson"), Griekse surf ("Inspector Souvlaki") en Surinaamse surf ("Ripdeal at Zanderij"). Met zoveel vergezichten heb je aan 35 minuten niet genoeg.

Toen Paul Auster en Wayne Wang halverwege de jaren negentig bezig waren met Smoke - een film in en rondom een sigarenwinkeltje in Brooklyn - hadden ze daar zoveel plezier in dat ze besloten er nóg wat draaidagen tegenaan te gooien. Het resultaat daarvan is te zien in Blue in the Face, waarin onder andere Lou Reed, Madonna en Jim Jarmusch in hun rol van klant in de winkel stukjes improvisatie ten beste geven. Hier en daar misschien een beetje stuurloos maar al met al een zeer aangenaam stukje tijdverdrijf. Waarschijnlijk is dat nou juist te danken aan het vrijblijvende karakter van dat project. En dat is iets wat ik eigenlijk ook zou kunnen zeggen over het tweede album van La Kidda. De directe, zonder al te veel poespas opgenomen songs geven mij het gevoel dat ik naar een boeiend staaltje improvisatie zit te zit luisteren waarbij de soulvolle zang van Arjo Klingens (=La Kidda) als leidraad fungeert. Het is dan ook buitengewoon knap te noemen dat het album nergens inkakt. Want in tegenstelling tot de eerdergenoemde film kent The Blue-Faced Sessions Part 1 geen enkel zwak moment. Arjo, die we al eerder tegenkwamen in de rockband Handsome 3some en het electro-duo Drillem, bewijst met dit album eens temeer dat ze van vele markten thuis is.

'Kijk Junior, dat is nou Lemmy.' Samen kijken we naar Stage Fright, de DVD die Motörhead heeft gemaakt ter ere van hun 30-jarig bestaan. 'Ik vind die mijnheer een beetje eng, papa, en de muziek hard'. Beetje lager volume dan maar, want hij moet natuurlijk op termijn Lemmy wel koel gaan vinden. Kort daarna zit hij gebiologeerd te kijken naar die enge man die het optreden zoals altijd aftrapte met de woorden 'Good Evening. We are Motörhead and we play rock-'n-roll'. Ongelofelijk dat die Lemmy al langer dan ikzelf leef deze levensstijl volhoudt. En schijnbaar hoeft hij nog steeds niet te matigen gezien de backstage rider die langs komt op de tweede DVD en de verbluffende hoeveelheden bier en whisky die daar opstaan. Al schijnt hij nu een mindere periode door te maken, op het podium vorig jaar in Düsseldorf was hij gewoon nog steeds een jonge - weliswaar lelijke - God, die de dames uitdaagt met de woorden 'If you show yer tits, yer might get on it!' Junior lijkt ondertussen vooral gefascineerd te zijn door de lichtshow waaronder Lemmy, Phil en Mikkey spelen en stoort zich totaal niet aan de strakke bak herrie die ze produceren. Motörhead neemt pas aan het einde van de set gas terug met een intieme versie van "Whorehouse Blues". Daarna komen ze loeihard terug met "Ace of Spades". Junior klaagt nu toch wel. Ik breng hem maar naar bed. Dit was voorlopig wel weer genoeg rock-'n-roll voor hem. Ikzelf kijk de liveshow nog een keer. Nu met het hilarisch droge commentaar - ik zou het allemaal willen aanhalen - van de heren over de moderne lichtshow, de epileptisch snelle cameravoering, hun muziek en elkaar.

Heel af en toe komt de stem in de buurt van Mark Sandman. Misschien dat daarom ook de sfeer waarin de muziek van het Deense producersduo Dynamoe hangt in de buurt van Morphine komt. Maar op het moment dat ik dat opschrijf, denk ik ook: 'Nee, toch niet helemaal.' Dan weer zijn het de loungy tunes die me doen denken aan al het marginale dat er in de hoogtijdagen van de lounge is verschenen. Dat er jazzinvloeden te horen zijn in combinatie met bovengenoemde, maakt het geheel ook funky. Als ik probeer weg te dromen zomert het in mijn huis, buiten en in mijn leven, maar telkens word ik ook heel snel weer wakker. Dynamoe heeft het allemaal nét niet. Is het allemaal net niet en het enige dat ik me constant afvraag is 'Waarom niet?'. De ingrediënten zijn er, maar kunnen me niet overtuigen, laat staan in vervoering brengen. Coming Home is sterk en gedetailleerd geproduceerd en dat is te horen. Dynamoe maakt muziek zonder fouten, zonder foutjes. Geen enkele pukkel en geen enkel asymmetrisch lijntje. Te weinig opvallendheden. Misschien dat het daarom niet beklijft. Misschien mis ik het gevoel. Coming Home staat vol muziek waar weinig over te zeggen valt.

En de hoofdprijs in de categorie "zet-zoveel-mogelijk-nummers op-een-album-dat-slechts-28-minuten-duurt" gaat dit jaar naar Brakes met hun album Give Blood. De heren van het uit Brighton afkomstige Brakes hebben zestien nummers op hun album gepropt. Het kortste nummer is na zes seconden al voorbij en voor het langste nummer moet je toch even 3 minuten en 39 seconden de tijd nemen. Je zou verwachten dat de band het langste nummer in ieder geval als single zou uitbrengen. Maar nee, de eerste single "Pick Up The Phone", dat de band vorig jaar uitbracht, duurt slechts 30 seconden. Helaas hebben ze hiermee niet de Engelse top 40 gehaald, wat dan een plaats opgeleverd had in het Guinness World of Records boek als kortste UK top 40 single ooit. Opener "Ring a Ding Ding" heeft godzijdank niks met die vreselijke ringtones te maken. Het is wel een nummer wat een hele dag in mijn hoofd blijft zitten. 'Ring a ding ding, my heads in a spin.' Maar is dat nou Karen O waar zanger Eamon over zingt in "Heard About Your Band"? Ja! En niet alleen Karen O, ook over Electrelane en Sleater-Kinney zingt hij. De heren laten zien ook veel humor te hebben. Zo krijgt de Amerikaanse vice-president Dick Cheney het er behoorlijk van langs in "Cheney". "Cheney, Cheney, Cheney, stop being such a dick!" Brakes heeft ook aan een indie-dansvloer gedacht in de vorm van "All Night Disco Party". Danst u mee van noord naar zuid, oost naar west en van links naar rechts? Als je 28 minuten te kort vindt voor een album, druk dan snel de 'repeat all'-knop in, want Give Blood verveelt niet snel.

"Klinnnnng...klannnng...KRAK...T@r#$g!" Zo klonk het ongeveer toen de voorhamer het begaf, terwijl mijn schoonvader poogde het plafond van de oude kluis in mijn nieuwe woning aan diggelen te slaan. Bijna vijfentwintig centimeter gewapend beton. Van het blauwe soort, en dat schijnt de hardste te wezen. Er werd iets gegromd: "Daar moet De Volendammer voor komen". De Volendammer bleek een boom van een kerel met handen als molenschoppen. Alsof Winston Wolfe zelf langskwam om ons probleem op te lossen. Met een pneumatische beitel is hij vijf uur lang systematisch bezig geweest om het beton net zolang te pijnigen tot het barstte en naar beneden kwam. Dezelfde impact heeft het nieuwe album Hell Sweet Hell van de Duits formatie Fear My Thoughts. Oorspronkelijk begonnen als hardcore band, tegenwoordig is het metal wat de klok slaat. En dan vooral erg Zweeds klinkende en modern aandoende metal, in het straatje van In Flames, Dark Tranquility en Soilwork. Niets bijzonders zou je denken, maar wat deze plaat zo goed maakt is iets dat de heren geleerd hebben tijdens het toeren met veel hardcore bands. Ze hebben begrepen, op de afsluiter na dan, dat een goed nummer niet (te) lang hoeft te duren, een kop en een staart en een lekker pakkend refrein nodig heeft. Deze plaat bevat dan ook tien bloedjes van kwaliteitsnummers die zich snel in je hoofd nestelen en daar niet snel meer uit verdwijnen. De agressie uit hun hardcore periode is bovendien nog niet verdwenen waardoor de belofte van de platenmaatschappij helemaal waar wordt gemaakt. Mijn nek en geest bedanken me.

Het hoesje van de eerste cd van Sherwood met daarop vijf knapen gezellig staand bij een grote boom ergens in een weiland doet mij vrezen dat ik een jongemannen variant van de Kelly Family voorgeschoteld ga krijgen. Helemaal in combinatie met de foto op de achterkant en de titel Sing, But Keep Going . Dat viel gelukkig wel mee. Het zijn gewoon vijf blagen uit Californië die pakkende pop/rock liedjes maken. De heren zingen wel spaarzaam samen op dit album, maar meestal is het bassist Nate Henry die zingt met eventueel een tweede lijntje voor gitarist Dan Koch en gelukkig ruikt het helemaal nergens naar die suffe Kelly Family. Wel naar een beetje emo en ook naar de Beach Boys. In het booklet becommentariëren steeds twee van de bandleden de nummers. Dat is grappig om te lezen. Zo vertelt toetsenist Mike bij het afsluitende, vrijwel akoestische nummer "The Last To Know" dat zijn moeder nadat ze de demo ervan hoorde steeds vroeg het weer te spelen omdat ze het zo goed vond. Mike kwam op een avond thuis en zijn ouders betrapte. Het nummer stond op repeat en ze waren aan het dansen in de kamer aan het zoals ze deden in hun Beatles-concert-going dagen. En omdat zijn moeder zich beklaagde dat het nummer eigenlijk te kort was heeft hij het langer gemaakt. Da's lief, is het niet? En fijn voor ons ook, want zo kunnen wij ook nog wat langer genieten van Sherwood en hun evenwichtige en smaakvol vormgegeven pop/rock liedjes.

Ik krijg bij deze plaat de neiging me op Wayne's Worldse wijze ter aarde te storten en uit te roepen:"We're not worthy! We're not worthy!" Gelukkig hebben de goden van de zware metalen anders beschikt en ons dit prachtwerkje doen toekomen. Iommi is het vehikel van Black Sabbath-gitarist Tony Iommi en bassist/zanger Glenn Hughes. Vorig jaar kwam The 1996 Dep Sessions uit, demo's uit 1986 van deze twee heren. De reacties waren heel positief, Glenn Hughes had na een live-cd en een studio-cd even tijd over en ook de gewenste producer, Bob Marlette, was beschikbaar. Drummer Kenny Aronoff werd erbij gehaald en deel drie van de samenwerking Iommi/Hughes (na The Seventh Star uit 1986 en The 1996 DEP Sessions) kon op de band gezet worden. Met twee van dergelijke giganten kan het haast niet misgaan. U had het al begrepen: dat is ook niet gebeurd. Het is misschien geen klassieker als Heaven and Hell, maar dat is dan ook de enige kanttekening die er te maken is. De basstijl van Hughes is totaal anders dan die van Sabbath-bassist Geezer Butler en dat heeft duidelijk zijn invloed, ook al speelt Hughes hier buitengewoon sober. Daarnaast heeft Marlette het geheel een strakke, moderne productie meegegeven die maakt dat het niet zomaar een volgend Sabbath-broertje is geworden. De songs zijn uiteraard nog steeds stevig op de blues gebaseerd, maar Hughes' zingt wel een tikkie beter dan heer O.O. te G.-B. En Iommi is gewoon Iommi: de riffs zijn belangrijker dan de solo's en je kunt ze stuk voor stuk weer memorabel noemen. Een zwak nummer staat er niet tussen en ieder zal er zijn eigen favoriet in vinden. De mijne is de afsluitende, negen minuten durende slow blues "I Go Insane". Petje af!

Zie je het al voor je? Dat de grote Nederlandse alternatieve acts hun krachten bundelen en gezamenlijk een plaat uitbrengen tegen de heersende negatieve krachten in ons land? En om Balkenende uit het zadel te helpen? Ik zie het eerlijk gezegd niet zo snel gebeuren. En ook al zouden we willen, we ontberen zulke grote acts gewoon. Ik zie een Anouk of Kane (of vul hier uw eigen favoriet in) in ieder geval niet zo scherp stelling nemen. In Amerika is dat anders. Niet alleen is de situatie daar slechter, daar doen acts als R.E.M., Tom Waits en de Flaming Lips er niet zo moeilijk over om hun diensten aan te bieden voor initiatieven als Future Soundtrack For America. Deze bonte verzamelaar is het initiatief van They Might Be Giants' John Flansburgh en Spike Jonze. De verzamelaar is bedoeld om mensen aan het denken te zetten, en met de opbrengsten moeten non-profit-organisaties meer armslag krijgen om van Amerika een beter land te maken. Een nobel streven en ik hoop ook van harte dat het ze lukt. Of het veel helpt als wij hier de cd aanschaffen vraag ik me wel af. Maar om de muziek hoef je het niet te laten. Naast bovenstaande genoemde acts valt er genoeg te halen namelijk. Naast deze drie stelen vooral ex-Soul Coughing zanger Mike Doughty, Clem Snide, Ben Kweller en Laura Cantrell de show en het afsluitende "A Distorted Reality..." van Elliott Smith doet je de boodschap bijna vergeten.

Hoe groot is de kans op commercieel succes voor een hippieband anno 2005? Klein. Maar met een handvol Briljante Liedjes krijg je het voor elkaar. Stel je een knalgroen weiland voor met blij stuiterende schapen en een zuiver blauwe lucht, met twee lelijke langharige broer-zus stelletjes erin. Ze zingen in koortjes, een beetje geknepen, spelen gitaar en maken handklapjes. Daar is-ie dan, die moderne hippieband waar Solo het onmiddellijk tegen moet afleggen. Alleen al omdat die maar in z'n eentje zingt. Maar eigenlijk ook omdat hij geen nummer voor de Chemical Brothers mocht inzingen, niet in het voorprogramma van U2 mocht staan en geen budget had om een leuk-zielige tekenfilmclip op te nemen. Ruik ik hier ergens een hele grote platenmaatschappij? Nou, fuck it, want die heeft hier wel gelijk. Luister naar het verbijsterend mooie "Love's A Game" en besef: dit komt over tien jaar op Radio 10 Gold langs. Het zou zelfs nu al kunnen. Weliswaar kan ik het hele album niet langer dan een kwartier achtereen uitstaan (maar dat lukt me bij Eels ook niet), de liedjes zijn los beeldschoon. The Magic Numbers vragen erom geparodieerd te worden, beschimpt, veroordeeld en uitgelachen. Net als de Kelly Family. Maar zolang ze me blijven raken met oprecht mooie liedjes als "Forever Lost", zal ik hen verdedigen tot het einde.

Afgelopen vrijdag was het bijna uitgestorven in het gebouw waar ik mijn dagen uitzit. Het was een mooie gelegenheid om zelf een beetje diskjockey te spelen en wat oude favorieten te mixen met nieuwe helden. Op een voor een net kantoor veel te hoog volume knalden onder andere "Communication Breakdown" van Led Zeppelin en "The Beasts" van Carpark North door de gangen. Het was verderop in de gang vast te horen, maar er zat toch niemand die zich er aan kon storen. Toen ik afsloot en naar huis ging, had ik blijkbaar vergeten het volume terug te draaien. Op maandag op het bijna onmenselijke tijdstip dat ik weer aanschuif aan mijn bureau is er meestal ook nog niemand. Dat was nu maar goed ook. In al mijn wijsheid had ik besloten dat het titelloze plaatje van het Duitse Gentle Veincut vol dwingende noiserock samen met een dubbele kop sterke koffie er wel voor zou zorgen dat ik de maandagmorgen door zou komen. Ik duw dus die cd in de lade en binnen een vloek en een zucht was ik klaarwakker. Gentle Veincut klinkt in het eerste nummer "Why" namelijk als de sierlijke hinde Auf Der Maur, maar dan wel als een hinde die opgejaagd wordt door hongerige wolven van het formaat Sonic Youth en Shellac en trekt daarna die lijn straf door. Rauwe, knorrende bassen met knallende snaren, venijnige drums en fel gitaarwerk. Maar vooral ook spannend en energievretend in de negen korte nummers die op de een of manier iets tijdloos in zich hebben. Of beter: Gentle Veincut duurt maar een half uur, maar het vreet meer energie voor tien. En je wordt er wakker van.

De laatste tijd ga ik voor mijn werk dagelijks naar Nijmegen. Deze stad claimt de oudste stad van Nederland te zijn en viert haar 2000-jarige bestaan. Om deze reden zijn er diverse projecten op touw gezet. De gemeente Nijmegen vond helaas - om diverse redenen - geen mogelijkheid om het klassieke Middeleeuwse toneelstuk Mariken van Nimwegen uit te voeren. Gelukkig zijn er scholen die dit wel voor elkaar krijgen. Ik had de eer een van deze voorstellingen te zien over het leven van Mariken en de duivel waar ze zich aan overlevert. Het viel me weer op wat een prachtige tekst het is. Dubius, ook uit Nijmegen, lijkt met Ongewone Dag mee te gaan in de sfeer van Mariken met poëtische, klassiek aandoende teksten die geïnspireerd lijken op Middeleeuwse muziek. Dit laatste met name door het gebruik van mandoline, fluiten, trekharmonica, mondharmonica en viool. De doedelzak onderstreept vervolgens het folky karakter van de band. Wat verder opvalt is het ontbreken van een drumstel. Een tekst over de straatmuzikant lijkt dan ook geen toeval, want ik zou niet vreemd opkijken als ik midden op de dag Dubius zag spelen in één van de straatjes van het oude Nijmegen. In de Middeleeuwen zouden ze niet aan de schandpaal zijn genageld wegens malafide muziekpraktijken, omdat ze braaf binnen de lijnen van het ongewone blijven. Ik ben ervan overtuigd dat de brave burgerij haar goedkeuring zou hebben gegeven. Ik waag het echter te betwijfelen of het publiek niet zou scanderen om meer zang van Roel Seidell i.p.v. Dick Dijkman. Zijn stem begint mij - brave burger - namelijk na verloop van tijd wat te irriteren.

Pas op het moment dat hij in Hoek van Holland op het vaste land stapt krijgt hij het gevoel weer met beide benen op de grond te staan. Zijn hoofd tolt nog van alle kersverse onvergetelijke herinneringen. Hij groet zijn medereizigers; allen gaan gekleed in hetzelfde T-shirtje van dezelfde band. Glunderend denkt hij aan alle CD's en DVD's die hij in zijn tas meevoert. Om zijn collectie mee aan te vullen waar zijn kast mee vol staat en zijn spaarrekening inmiddels van is leeg geraakt. Maar och, dat zal hem een grote zorg zijn. Hij heeft enorm genoten en zal nog veel kunnen nagenieten ook. De thuisblijvers hadden hem toch al voor gek verklaard. Gelukkig heeft hij nu het ultieme bewijs van zijn gelijk in handen. Een fraai vormgegeven box met maar liefst vier DVD's die verslag doen van de vorige twee Marillion Weekend Conventions. Zo'n conventie bestaat uit een lang weekend met gelijkgestemden vertoeven op een vakantiepark, opgeluisterd door optredens van de band, een aantal bevriende bands, de kans om zelf een nummer met de band mee te spelen en wat signeer- en Q&A-sessies. Zo is daar bijvoorbeeld de door fans samengestelde Top 10 die we als hoofdattractie in een puike 5.1-mix terugvinden op schijf één. Nummer twee behelst een Setlist Bingo - songs uit de hoge hoed - en een (semi-)akoestisch optreden. De bandleden voelen zich voor hun eigen parochie zichtbaar op hun gemak en ieder optreden lijkt een klein feestje waarbij het spelplezier van het podium afspat. De bevriende bands doen hun ding op de derde schijf en de vierde is gevuld met fanverslagen, sessies en interviews vooral leuk voor wie erbij was. Maar ook voor de liefhebber die er niet bij was is deze box, die overigens alleen via de bandsite te verkrijgen is, zeer de moeite waard.

Toen Belle and Sebastian van Jeepster overstapte naar Rough Trade, was dat ongetwijfeld een fikse aderlating voor de financiële positie van het kleine Schotse label. Al te veel materiaal was er niet in de vaults achtergebleven, dus was de enige oplossing het hergebruiken van bestaand materiaal. Eerder al verschenen in een mooi boxje de drie EP's Dog On Wheels, Lazy Line Painter Jane en 3.. 6.. 9 Seconds of Light. De fan kan nu de rest van het Jeepster-materiaal aanschaffen. Naast de tracks van de genoemde drie EP's op de eerste CD, zijn op de andere CD van de net verschenen dubbelaar Push Barman To Open Old Wounds alle op single uitgebrachte songs te vinden. Dat is dus inclusief de Belle and Sebastian-classics "This is just a modern rock song", "Legal Man", "I'm waking up to us" etcetera. De doorgewinterde fan zal de vijfentwintig liedjes ongetwijfeld al een tijdje in de kast hebben staan, maar degeen die het tot nu moest doen met gedownloade MP3'tjes kan zijn collectie compleet maken. Je krijgt dan naast de briljante songs de vaak prachtige afbeeldingen van de EP's en singles en de teksten er voor nop bij. Enige minpuntje: de foto op de buitenkant van dit luxe uitgevoerde pakketje mist de fijne retro-uitstraling van de originele EP's en singles.

9-11 zal ik niet snel vergeten. Maar ik denk dat dat voor iedereen geldt die dat moment bewust meegemaakt heeft. Ik zat nog boven op de grote vreugdewolk door de geboorte door de geboorte van Storm Jr. die nog geen week voor die datum geboren werd. Het werden hierdoor rare contrastrijke dagen voor ons. Ik weet ook nog heel goed dat binnen de kortste keren de hoezen van The Coup en Dream Theater in de ban gedaan werden en dat de Bleed American-cd van Jimmy Eat World in één keer geen Bleed American meer heette maar gewoon Jimmy Eat World. Het zijn dingen die in mijn geheugen gegrift staan. En elke keer als ik een album hoor dat in de lijn ligt van Bleed American spoken de gebeurtenissen uit september 2001 weer door mijn hoofd. Bij The Jealous Sound's Kill Them With Kindness gebeurt dat nu dus weer. Deze plaat van de nieuwe band van ex-Knapsack frontman Blair Shehan had eigenlijk al in september 2003 moeten verschijnen. Via een major als ik me niet vergis. Maar The Jealous Sound werd ook geplaagd door allerlei platenmij-ellende. Gelukkig werden ze bij Better Looking, dat hun debuut-ep in 2000 uitbracht, weer met open armen ontvangen. Dat is ook wel terecht, want Kill Them With Kindness is een solide emo-pop/rock album met hier en daar subtiele new wave-achtig toetsenwerk. Het toont bovendien aan dat Shehan een van de talentvollere songwriters in het genre is.

Pepijn was een vrij kleine jongen met een bloempotkapsel en sproetjes en hij droeg altijd de afgedragen kleding van zijn oudere broer. Op de basisschool negeerde iedereen hem want hij hoorde er niet bij en hij wou er ook niet bij horen. In de pauze stond hij steevast alleen, terwijl wij met zijn allen voetbalden op het schoolplein en kusjes ontlokten aan de meisjes. Pepijn ging naar dezelfde middelbare school als ik en daar ontwikkelde zich exact hetzelfde patroon. Wij waren met veel en hadden het leuk, hij was alleen en dat zag er nooit echt gezellig uit. Totdat we een jaar of zestien waren. Opeens begon hij zich aan te passen, hij knipte zijn haren, kocht nieuwe kleren en schafte een hele flitsende brommer aan. Als uit de as herrezen was hij er klaar voor om met de grote jongens mee te doen. Alleen hij wilde veel te graag. Niemand zat meer te wachten op een nieuwe impuls en de gelederen waren al een tijd geleden gesloten. Wat Pepijn ook probeerde, hij kwam er nooit echt tussen, simpelweg omdat hij te laat was en wij zo zonder hem ook wel tevreden waren. Toch lag het niet volledig aan hem, hij deed zijn uiterste best en probeerde alles om er bij te horen, maar dit is hem nooit gelukt. En het gekke is, als ik er nu op terug kijk, eigenlijk was het best wel een leuke vent.

Nu nog sprankelender, volgens traditioneel recept gebrouwen. Zoiets zal de gedachte geweest zijn bij deze cd. Robin Beck brak ooit door toen ze een commercial inzong voor Coca Cola en een wereldhit scoorde met de lange versie van die jingle, "First Time". Helaas bleek mevrouw Beck in elk geval in Europa een one-hit-wonder. In haar thuisland de VS waarschijnlijk ook trouwens, want ze heeft tien jaar moeten wachten voor ze weer een cd kon opnemen, Wonderland uit 2003. Dit is haar tweede cd sinds die herstart. De cd zou overigens nog best uit de eerste periode kunnen komen, want het is pure tachtiger jaren hitparadepoprock. Een soort Heart-light, zeg maar. Maar dan wel Heart op z'n allercommercieelst. Dat wil zeggen dat er verdomd goed gezongen wordt maar dat de verrassingen ver te zoeken zijn. Kun je daar tegen, dan heb je hiermee een prima cd te pakken. De dame zingt namelijk minimaal 90 % van de huidige zangeressen subiet van het podium. Waarom Frontiers-huisproducer Fabrizio Grossi (Glenn Hughes, Starbreaker, From the Inside) het nodig gevonden heeft hier en daar haar stem electronisch te vervormen is me dan ook een raadsel. De muzikanten zijn deels hetzelfde als bij de laatste soloplaat van hubby James Christian en dat het muzikaal een net iets softere versie van die plaat is verbaast dus allerminst. Maar ach, originaliteit is in dit genre geen eerste vereiste. De stem, daar draait het om en dat zit bij mevrouw Beck helemaal goed.

Mode, leuk hoor. Maar over het algemeen trek ik me er niet zo veel van aan. Ook niet als door een leuk bandje wordt beweerd dat barre tijden in de mode zijn. Kan mij het schelen dat het mode is. Het is verdulleme mooi weer buiten en ik zit binnen te stressen. Normaal gesproken is een situatie als deze reden voor een enorm slecht humeur, maar Hard times are in fashion is zo'n charmant plaatje dat ik af en toe vergeet dat alleen buiten de zon schijnt. De muziek van Koufax is een soep met veel ingrediënten. Of het daarom zo genietbaar is weet ik niet. Het kinkt fris en modern, ik zou zeggen: Europees. Koufax mag dan een band zijn uit de Amerikaanse Midwest, hun invloeden reiken van Traffic tot Morrissey. En als je even niet weet wat te draaien tot de nieuwe Franz Ferdinand uit is, is dit best een aardige opvuller. Ten overvloede bewijst de band ook nog eens een keer dat niet alle Amerikanen als blinde schapen achter 'Dubya' aanwaggelen. Leadzanger Robert Suchan heeft een scherp oog voor wat er gaande is in de wereld. Of het nou op het persoonlijke vlak is ("Isabelle"), het politieke ("Back and forth", "Blind faith") of het maatschappelijke ("Why bother at all"). Suchan mag dan concluderen dat dit de 'Age of no feeling' is, hij brengt het met zo veel gevoel in z'n donder dat je enorm zin krijgt om in de zon een stukje op straat te huppelen wetend dat er nog hoop is in deze wereld. Zolang er hoop is, zijn de tijden immers zo bar nog niet. Wat nou mode?

Voor een beetje fatsoenlijke emo-pop plaat ben ik altijd wel in en - ik ben de eerste om het toe te geven - dan is er niet zo heel veel voor nodig om mij enthousiast te maken. Behalve voor akoestische emo. Daar krijg ik al snel jeuk van. Het gehak op stalen snaren in plaats van de elektrieke variant met klaagzang bevalt me niet zo. Als een bandje dus besluit om als zoethoudertje voor haar binnenkort te verschijnen cd een zo goed als complete én akoestische remake te doen van een redelijk succesvolle EP, dan word zelfs ik toch wel een beetje huiverig. The Early November besloot het te doen met de nummers van hun ep For All Of This, die ze tegelijkertijd met de versterkte versies opnamen. En het pakt nogal wisselend uit. In de eerste twee tracks "Ever So Sweet" en "I Want To Hear You Sad" erger ik me stierlijk aan de kale wanklank van plectrums op stalen staren. Helemaal omdat ik de stem van Ace Enders ook niet bijster sterk vind, vooral doordat hij zichzelf af en toe overschreeuwt. Jezelf een beetje overschreeuwen is best okee bij emo natuurlijk, maar dan liefst wel met een batterij elektrische gitaren erachter. In het volgende "All We Ever Needed" en "Sunday Drive" en een groot deel van wat nog volgt houdt hij zich wat meer in en daarvan wordt het gelijk een stuk beter te pruimen. Het rare is dat ik geen flauw benul heb hoe ik deze - tenslotte al in 2002 opgenomen - EP moet plaatsen in het licht van de binnenkort te verschijnen nieuwe cd. Het maakt me wel een beetje huiverig.

Ik heb de aandrang om je te verminken en ben als een chirurg zonder licentie op zoek naar je. Met een wurgketting in de aanslag sta ik hier in dit donkere steegje op je te wachten. Ik voel me opgelaten. Zelfs voor een haai ben ik nu niet bang. Langzaam kom je dichterbij en de gedachte aan het geluid van je brekende tanden als ik je gezicht met mijn vuisten bewerk, maken mij gek van verlangen. Mijn bloed is vergiftigd door de haat die ik voor jou voel en stroomt als zwarte brandstof door mijn aderen. Mijn gedachten zijn vertroebeld. Ik ben Satan, ik ben Jezus, ik ben mijzelf, ik ben de melaatse. Ik weet het niet meer. De tanden die nog over zijn nadat ik je gezicht bewerkt hebt, trek ik er langzaam uit en daarna naai ik je lippen stevig aan elkaar vast. Jouw geheime plan eindigt hier in deze steeg. Hoe heb je het ooit in je hoofd kunnen halen om Frans Bauer te chanteren? Nota bene de aardigste man van heel Nederland! Jij mag jezelf geen mens noemen, je bent gewoon een haatdragende machine! De kwelhonden lusten nog geen brood van je. Laten we dit nu voor eens en voor altijd uitvechten als man tegen man...
Ik kan er misschien een beetje naast zitten, maar dit geeft aardig weer waar de muziek van Co-Exist voor staat op hun debuut album Surgical Removal Of The Teeth, Nails And The Drilling Of The Kneecaps. Superbrute grindcore, die bij vlagen groovy is en die altijd met de nodige humor gebracht wordt. Niet de meest originele schijf ooit verschenen, dat wel, maar door de humor en het technisch prima verzorgde spel wel eentje die zeker gehoord mag worden.

(In de auto pt. 15)
'Stel dat wij muzikanten zouden zijn, zou je denken dat wij dan samen in een bandje kunnen spelen?'
'Waarom niet? Hoe kom je daar overigens op?'
'Komt door dit bandje Viva Voce. Dat is alweer een bandje dat bestaat uit alleen een echtpaar. Anita en Kevin Robinson, ze namen het plaatje ook gewoon thuis op.'
'Ik denk dat het bij ons wel een hele rare mix van muziek zou worden. Jij bent tenslotte veel meer iemand van bombastische symfo en ik van dingetjes als The Cardigans, Zap Mama en Gwen Stefani, maar ook Nine Inch Nails.'
'Dat vooroordeel zit er goed in hè, van die symfo? Ik denk dat nog geen vijf procent van wat ik luister symfo is, laat staan bombast!'
'Nou ja, je begrijpt best wel wat ik bedoel. Maar ik denk dat het wel zou werken. We kunnen nu ondanks verschil van smaak toch ook samen een heel nieuw huis inrichten. Dus ik stel me zo voor dat we, als we muzikanten waren, we er ook wel uitgekomen waren met zijn tweeën. Ik de creativiteit, jij de uitvoering of zo.'
'Het lijkt me wel een apart proces. Ik zou wel willen dat je zo kon zingen als Anita overigens. Beetje zoals die dames bij Air wel eens klinken. Daar lijkt Viva Voce hier en daar ook wel sterk op vind ik, maar dan net wat meer indie. Yo La Tengo en ook wel een beetje Bettie Serveert en Flaming Lips.'
'Jouw bromstem wil ik ook wel inruilen voor dat zoetgevooisde fluisterende van hem.'
'Het plaatje dat heet overigens The Heat Can Melt Your Brain. Ik vind het nou niet bepaald een plaat waar mijn grijze massa van aan de kook raakt. Ik vind het meer music that cools your brain eigenlijk.'
'Wel zo handig bij deze temperaturen in deze Nissan Sunny met zonder airco.'

Je kunt nog beter drummer van Keane zijn dan een uitgerangeerde hitproducer met een writer's block. Sinds 2001 hoorden we geen bal meer van Armand van Helden en die periode mag u kenschetsen als de Goeie Ouwe Tijd waarnaar algemeen verwezen wordt. Helaas: hij is weer bezig en sinds kort ligt er een belediging aan luisteraars in de Nederlandse cd-bakken in de vorm van 's mans nieuwe album Nympho. Armand kon niet kiezen tussen dance en gitaren en combineert op dit album het slechtste van twee werelden: de electropunkpop klinkt belegen, wil ophitsend lijken maar is ronduit goedkoop ( Soulwax' "E-Talking" is tien keer pakkender dan pakweg "Jenny") en de andere helft met zo mogelijk nog flauwere zeurdance is geen schim meer van het leuke "U Don't Know Me" uit 1997. Beste Armand, dit is hopeloos. Ooit eraan gedacht om maar weer advocaat te worden in Boston, net als in 1991? Misschien moet er naast een rockacademie voor beginnende artiesten ook een MBA-opleiding komen voor ingekakte grote namen. Want er is toch geen enkele artiest die met opzet een slechte plaat maakt? Armand zou ik in het Coldplay-klasje zetten en hem iets laten bijleren over het opbouwen van spanning in een nummer en het verzinnen van melodieën die creatiever zijn dan een loop van een Sesamstraat-jingle ("The Tear Drop"). Maar er moet in het curriculum ook aandacht zijn voor het starten van een andere carriere. Zo is Armand als DJ vast een stuk minder zouteloos. Een band als 3 Doors Down zou zich kunnen gaan richten op het geven van gitaarles. En de Backstreet Boys zou ik aanraden om de muziek maar helemaal te vergeten en gewoon met een rijke groupie te trouwen. Goh, wat een ideeën allemaal. De wereld zou er een stuk mooier op worden.

Al eerder heb ik me er over verbaasd dat er tot nu toe nooit meer Russische bandjes geweest zijn die hier doorgebroken zijn. Ik kan me bijna niet voorstellen dat er in een metropool als Moskou geen (indie-)rock bandjes zijn die hier een voet tussen de deur zouden kunnen krijgen. Rockmuziek is volgens mij populair genoeg in Rusland. Moj Rakety zal niet het bandje zijn dat zal zorgen dat het hek hier in Nederland van de dam gaat en andere bandjes snel zullen volgen. Een geinig plaatje hebben ze wel afgeleverd. Hun titelloze debuut verschijnt hier in Nederland via het fonkelnieuwe label Inca Records. Een kleine beginnersfout maakt dit Russische trio wel vind ik. Het is natuurlijk geinig om een cover van de Pixies op je repertoire te hebben staan, maar speel zo'n nummer - in dit geval "Ilsa de Encanta" - dan gewoon lekker tijdens optredens als iedereen staat te zweten in de zaal. Op cd moet je van goede huize komen op de Pixies te overtroeven en dat lukt ze dus ook niet. Maar goed, dat is ook één van de weinige dingen waar ik wat over te klagen heb op dit debuut. Je kunt duidelijk horen waardoor ze beïnvloed zijn: Nirvana, Smashing Pumpkins, Radiohead en soms een beetje door Faith No More, maar dat geldt net zo goed voor ontelbaar veel andere bandjes. Het stoort gelukkig nergens. Wat dat betreft weten de Russen hun invloeden eigenlijk best goed om te vormen tot een aardig zooitje allegaar.

Moj Rakety speelt 17 juli op de Zwarte Cross

De apocalyps komt eraan. Mijn vermoeden is dat deze van start gaat in Zwitserland. De jongens van Unfold hebben er namelijk alvast de soundtrack voor opgenomen. Weliswaar al in 2003, maar je kunt beter te vroeg zijn dan te laat natuurlijk. De loodzware dissonante post-hardcore die zij over ons heen storten laat in elk geval weinig aan de verbeelding over. Verwrongen gitaarlijnen, drumpartijen als mokerslagen, bas die het in het laag en sublaag zoekt en een zanger die de laatste restjes profiel van zijn stembanden afschreeuwt. Maar ook textuurtjes die ruimte bieden voor een laatste ademteug en sfeervolle piano-intermezzi worden niet geschuwd. Maar nooit te lang, want voor je het weet barst de hemel weer open en dendert de volgende ultrazware moshriff over je heen. Eerder dit jaar deed Buried Inside al iets soortgelijks. Unfold is echter vast ook wel bekend met het werk van Breach, Neurosis en Cult Of Luna. Niet voor niks heeft Cult Of Luna-mastermind Magnus Lindberg de plaat geproduceerd, samen met Pelle Henricsson, die ooit met Refused heeft gewerkt. Met de sound zit het dus wel ook wel snor, maar dat moet ook wel wil je overtuigen in dit genre. En overtuigen, dat doet Unfold. Met deze plaat positioneren ze zich royaal in de voorhoede van de apocalytische post-hardcore. Laat het einde van de wereld maar komen.

Al een tijdje maakt AJ Croce platen, maar tot nu toe is hij er nog niet in geslaagd om zijn beroemde vader Jim Croce te overtreffen. Na drie min of meer roots- en r&b-georiënteerde cd's en een rock-cd bleef het ook een flinke poos stil rondom zijn persoontje. Maar ik geef het je ook te doen. Als je vader een muzikant was in een bandje van B-garnituur of misschien solo een plaatje opgenomen heeft, dan lijkt me dat nog niet zo'n probleem als je zelf een artiest bent. Is je vader er één van naam en faam dan lijkt me dat een stuk lastiger. Dat geldt dus voor AJ blijkbaar. Hij zit er dan ook een beetje moedeloos bij op de hoes van zijn vijfde plaat. Da's niet helemaal terecht vind ik. Okay, dit naar hemzelf vernoemde album zal hem niet in één keer naast - laat staan boven - zijn vader plaatsen, het laat wel zien dat hij behoorlijk wat talent in zijn snufferd heeft. Op deze vijfde plaat vaart hij ook weer een andere koers dan op zijn voorgaande albums. In de vijf jaar dat hij geen cd opnam heeft Croce zich blijkbaar verdiept in zo ongeveer het hele oeuvre van de Beatles . Daarnaast heeft hij ook een groot deel van de catalogus van Ben Folds en Elvis Costello bestudeerd en is hij tot de conclusie gekomen dat dit misschien toch meer geschikte muziek is voor hem om te maken. Daar kan ik hem geen ongelijk in geven, want Adrian James Croce is een mooie poprockplaat geworden.

Linkshalf of linksback stond ik in mijn team. Dit had soms fatale gevolgen, want ik kon er niets van. Ik heb het over voetballen. Toch was ik er wel bezeten van, maar door de steeds grimmigere sfeer verdween de lol. Het laatste seizoen was dramatisch. Standen als 0-8, 0-9 en 0-12 werden er genoteerd. En niet ten voordele van mijn team. De genadeslag was een 2-25. Het was een Godswonder dat wij er nog twee ingekregen hebben. Met de teamsport had ik het hierna snel gezien. Ik ontdekte de individuele sport. Hierbij ben ik zelf verantwoordelijk voor mijn daden. In de muziek gaat het net zo. De meeste muzikanten zoeken een eigen team, maar een enkeling probeert het zelf. King Automatic - zijn echte naam is Jay - (Frankrijk) heeft een team in de garagerockband Thundercrack, maar hier doet hij het voor het eerst solo op een album waarbij hij zijn zang begeleidt met gitaar, drums en orgel. En dat alles in een opgefokte vorm van rauwe blues en rock 'n' roll, zoals we in Nederland kennen van Belch en Ottoboy. De opnames zijn thuis of live opgenomen en vallen vooral op door de grote hoeveelheid energie die vrijkomt. Nu nog een tour door Nederland waarbij ik hem kan bewonderen en toejuichen. En dat graag met flink wat publiek waarbij wij samen een hecht team vormen dat alles uit King Automatic perst.

Lang geleden hebben je vader en moeder, hippies van het eerste uur, besloten hun kinderen niet langer bloot te stellen aan de boze buitenwereld die consumptiemaatschappij heet en met het hele gezin in een autarkische gemeenschap te gaan wonen. Je oudere broers hebben destijds nog de tegenwoordigheid van geest gehad om stiekem een paar langspeelplaten van Black Sabbath en Led Zeppelin mee te nemen. Wanneer je met je andere vriendjes-met-hippieouders een bandje begint en de buitenwereld betreedt hoor je ineens allerlei andere soorten muziek. Wat te doen? Waarschijnlijk iets als de heren van Witchcraft: je vlucht naar Colchester, naar een studio vol vintage-apparatuur en je neemt iets als Firewood op. Geen spoortje van enige muzikale ontwikkeling na pakweg 1972, geen spoor van techniek van na die tijd. Maar o wat klinkt het lekker! Want dat moet je ze nageven: zo ouderwets als het allemaal klinkt, ze hebben ook het gevóel van de oude doomplaten weten te reproduceren. Je zou zweren dat het een dertig jaar oude plaat is. De zang is dunnetjes en met de nodige echo erop, de zanger is niet altijd even toonvast - nou en, Ozzy wel dan ? -, een stevige basis van drums en bas houdt de boel stevig in toom terwijl er lome slaggitaarpartijen of dunne solo's overheen gelegd worden. Als om te overtuigen is er ook nog een cover van een nummer van Pentagram toegevoegd. Hoeft niet hoor, ik ben al verkocht. Als de meesten van die oude doomknakkers niet nog zouden leven, zou ik bijna gaan geloven in reïncarnatie...

In de luxe bar van het NH Hotel aan de Nieuwezijds Voorburgwal ontmoet ik de er vrolijk doch vermoeid uitziende tweemans afvaardiging van de Deense band Diefenbach. Zanger Kenneth Sarup en bassist Allan Mattsson zijn op een kleine perstournee die voert langs Italië, België en Nederland om het onlangs verschenen studioalbum Set & Drift te promoten dat - zoals de voorgaande albums - over het algemeen lovende recensies heeft gekregen. Inmiddels gaat het geurcht dat kwintet dit jaar op Lowlands te zien zal zijn. Het gaat de heren dus voor de wind al lijkt de albumtitel anders te vermoeden. De opmars van Diefenbach: masterplan of toeval?

'Als je goed om je heen kijkt, zie je dat alles gekleurd is,' schreef K. Schippers in zijn gedicht "De ontdekking". Het is wat moeilijk deze zin naar het voor muziek toepasselijke zintuig om te schrijven, maar Schippers' opmerking geldt in zekere zin ook voor 'geluid'. Overal zit muziek in, het is de kunst om het te horen (en om er vervolgens iets mee te doen). Matthew Herbert hoorde die muziek in de keuken en begon aan het arbeidsintensieve proces om van deze muziek een hele cd te maken. De geluiden van alle denkbare keukenbenodigdheden, keukenmachines en natuurlijke producten vormen een scala aan geluiden waar muziek in zit. De vraag of er eerst het geluid was of eerst het ding is een kip-en-eikwestie waar ik me hier verder niet aan wil wagen, maar het verzamelen van geluiden voordat de muziek er is, zou een probleem van Plat du Jour kunnen zijn. Het album komt voort uit een project dat nieuwsgierig maakt, maar er niet om vraagt vierendertig keer beluisterd te worden. Of het moet zijn dat je alle voorbijkomende geluiden thuis wilt brengen, maar dan is het eigenlijk leuker om Plat du Jour live te zien. Er zit weliswaar muziek in de keuken, maar niet zo heel veel melodie. Plat du Jour is absoluut knap gemaakt en in die zin zeker ook meesterwerk, maar het is domweg geen luistermuziek. Voor geluiden uit de keuken ga ik liever zelf aan de slag en zet ik een melodieus cd'tje op als achtergrondmuziek.

Het was vijf jaar terug al een hele mooie combinatie, de gelegenheidsformatie Demons & Wizards, en dat is is het nu nog steeds. De krachten van de man achter Iced Earth, gitarist Jon Schaffer, worden wederom gebundeld met die van de man achter Blind Guardian, zanger Hansi Kürsch. Het hardere van Iced Earth in de blender met het mythologische van Blind Guardian, maar dan wel met een eigen smoelwerk. Ook al hoor je natuurlijk her en der wel duidelijk de invloeden van hun eigen bands terug. Na vijf jaar hebben de heren eindelijk weer de tijd gevonden om een waardige opvolger te maken voor debuut Demons & Wizards. 'Dankzij' de rugklachten van Jon, die de tour met Iced Earth daardoor grotendeels moest afzeggen, vond hij de tijd om enkele nummers, die al op de plank lagen, samen met Hansi uit te werken en uit te breiden tot wederom een schijfje dat er wezen mag. Beïnvloed door de verhalen van Stephen King over de Crimson King en Tolkiens Lord Of The Rings worden heerlijke en krachtige powermetal afgewisseld met ingetogen, akoestische momenten. Neem bij voorbeeld de opener "Crimson King" of het aanstekelijke "Dorian" later op het album. In beiden wordt die wisselwerking goed ten gehore gebracht. Het album wordt afgesloten met een misschien wat vreemde eend in de bijt, namelijk een cover van Led Zeppelins "Immigrant Song". Ze vertolken het nummer echter dusdanig aangenaam dat het wel een lekkere eend is geworden. Ik hoop dat de rugklachten van Jon spoedig tot het verleden behoren, zodat ik ook live hun muziek over me heen kan laten komen als hun "Terror Train".

Ik twijfelde de dag na de aanslagen in Londen, of ik met de fiets naar mijn werk zou gaan of toch maar met het openbaar vervoer. Dat had ik niet van mijzelf verwacht. Altijd gedacht dat zulke zaken mij koud zouden laten. Amsterdam CS lijkt mij echter de nummer één plek voor een mogelijke aanslag en daar kom ik 's ochtends nu net langs. Ik snap het hele idee toch al niet. Wie blaast zichzelf nu op voor 70 maagden, die in het hiernamaals op je liggen te wachten? Als mijn collega's nou opeens in die (naakte) maagden zijn veranderd als ik binnenkom, zou het een heel ander verhaal worden, maar anders tel ik wel 50 E neer voor een wat vaker gebruikt exemplaar en sla ik het opblaasgedeelte gewoon over. Of als de nood echt aan de man is, dan maar een opblaasbare....De korte nacht en de verwachte regen zetten mij er toch toe het risico om niet meer thuis te komen voor lief te nemen en in de tram te springen. Het openingsnummer "The Final Thrill" van Intra, het nieuwe album van de Noorse formatie Ram-Zet, klinkt weldra door de koptelefoon en dit album had wat dat betreft niet veel toepasselijker kunnen beginnen. Intra is sowieso net zo bizar als de tijd waarin we nu leven en bevat een knotsgekke combinatie van mathematische gitaarpartijen, viool en een scala aan mannelijke en vrouwelijke vocalen. De composities zijn lang en vragen alle aandacht van de luisteraar. Meedogenloos harde gitaarstukken worden afgewisseld met meer ingetogen passages waarin de mooie stem van zangeres Sfinx en het aandoenlijke vioolspel van Sareeta de boventoon voeren. Geen lichte kost dus. Nu maar hopen dat "Left Behind As Pieces" en "Lullaby For The Dying" geen diepere betekenis krijgen.

Staines, beter bekend als de woonplaats van TV ster Ali G en zijn Julie heeft nu nog een andere reden om bekend te raken. Het is namelijk ook de woonplaats van Hard-Fi oprichter Richard Archer. Verder schijnt het niet echt een aanrader te zijn dat Staines. Council flats met kapotte liften en pislucht in de trapportalen. Zo'n Engelse armoewijk die je vooral van televisie kent. Maar al die ellende was in het geval van Archer een reden om net als zijn idool Terry Hall (van o.a. The Specials) beroemd te willen worden in Amerika. Of dat gaat lukken is natuurlijk de vraag. De band gaat er in ieder geval niet van uit dat succes komt aanwaaien. In de juiste punk-spirit is Stars of CCTV eerst in eigen beheer uitgebracht, waar het met viltstift getekende hoesje nog aan refereert. Stars of CCTV doet in sfeer een beetje denken aan het bejubelde debuut van Kaiser Chiefs, maar de muziek steekt veel subtieler in elkaar. Het is een mengelmoes van (synthi)pop, rock en dub. Je hoort echos van The Clash, the Specials en New Order begeleid door teksten die niet zouden misstaan op een plaat van The Streets. Maar dan wel gebracht met meer ironie en niet overgoten met zo'n venijnige lucht van goedkope sterke drank en wiet. Deze originele aanpak maakt Stars of CCTV voor mij nu al een van de ontdekkingen van het jaar! Of Hard-Fi ook een succes gaat worden in de US durf ik te betwijfelen. De muziek en met name de teksten zijn toch wel erg Engels. Maar wie weet, het is The Clash destijds ook gelukt...

Links van me ligt een poëziealbum dat ik van een kind kreeg om iets in te gaan schrijven. Ik print alvast wat bijbehorende plaatjes uit die ik inmiddels standaard op mijn pc heb. Zo gaat dat in het leven van een meester. Ondertussen draai ik de dubbel-cd van de garagerockers The Dirtbombs. Hoe groot kan het contrast zijn. Eigenlijk had dit volledig album er ook helemaal niet mogen zijn. Mick Collins, de grote baas, was namelijk oorspronkelijk niet van plan om ooit een album uit te brengen. Wel singles en EP's. Toch ontkwam hij er in het tienjarige bestaan van the Dirtbombs niet aan en - erger nog - dit is zowaar een dubbellaar. Hier zit echter een addertje onder het gras, want If you don't already have a look is een verzamelaar van alle singles en EP's plus nog zes bonustracks. Dit leidt dan tot een verzamelaar met twee cd's: eentje met eigen nummers en eentje met covers die soms ver van het origineel staan. Het geheel is van begin tot eind erg genietbaar. Ik begrijp dan ook de woorden van Collins dat je het beste werk krijgt als je maar twaalf minuten te vullen hebt. Ik schrijf: "Elk vogeltje zingt naar zijn aard. Elk bloempje is zijn schoonheid waard. En elke boom zijn blaren. Mijn versje ook al is 't klein. Wil enkel een herinnering zijn. Om netjes te bewaren." En in het geval van The Dirtbombs ook nog om helemaal uit je dak te gaan. Nu!

Mijn moeder leerde mij ooit geen snoepjes aan te nemen van vreemde meneren. Over whisky heeft ze eigenlijk nooit iets gezegd. Nu zou ik liegen als ik zou zeggen dat ik een whiskydrinker ben. Laat staan een kenner. Maar mocht ik ooit in die verlopen saloon verzeild raken waar James Apollo aan de bar hangt en hij zou mij een glas van het spul aanbieden, wie ben ik dan om dat aanbod te weigeren? Als het namelijk net zo goed smaakt als wat hij hier te bieden heeft, vind ik het prima. De puur opgenomen liedjes ademen een broeierig country noir sfeertje uit die ik voor het gemak even op de muzikale wereldkaart ergens halverwege Calexico en Richard Buckner zal plaatsen. Toch zal ik hem met de nodige voorzichtigheid benaderen. Immers zingt hij in het nummer "Loneliness" op zo'n overtuigende wijze over hoe besmettelijk die eenzaamheid is dat ik bereid ben dat te geloven. Ook de overige teksten zien er nogal zwartgeblakerd uit. Gelukkig weet James zijn zielenroerselen te voorzien van een lichtvoetige muzikale omlijsting waardoor ik niet meteen geneigd ben naar die fles te grijpen en 'm met een paar flinke teugen tot de bodem toe te legen. Dat zou mijn moeder ook niet zo leuk vinden, denk ik.

Ik heb m'n hielen in het warme zand, voel het zonnetje boven m'n hoofd en een aangenaam briesje dat de warmte verdrijft. Loom grijp ik naar het glas rechts van mij voor een verkwikkende slok van een exquise wijn. Zachtjes wiegt mijn hoofd op de muziek...

Ja, had je gedacht! Het is pokkeweer buiten, mijn vakantie moet ik dit jaar alwéér vieren in Balconia en die exquise wijn kan ik niet betalen. En de muziek? Die past daar absoluut niet bij. Het is namelijk een plaatje van drie uiterst laidback muzikanten van Brushfire Records: Donavon Frankenreiter, Jack Johnson en G. Love. De laatste is al lang bekend, Johnson werkt al lang met hem samen en is deze zomer zowaar een verkoopsucces met In between dreams en Frankenreiter mag proberen in hun slipstream ook door te breken. Dat gebeurt met een cd met vijf live-radio-opnamen en een afsluiter die bij een concert is opgenomen. Tja, voor liefhebber van Love en consorten is het best aardig om te horen, maar behalve bij het laatste nummer ontbreekt het echte live-gevoel en voegt het weinig toe aan de versies die al bekend zijn van de albums. Opener "Rodeo Clowns" - zowel door G. Love en Johnson op plaat gezet - is een erg sterk nummer en blijft prima overeind. De andere vier radiotracks zijn leuk, maar niet meer dan dat. De lange afsluiter "Girl I wanna Lay You Down" maakt dat de cd nog positief eindigt, maar van dit cd'tje hoeft niemand wakker te liggen. Zelfs de fans niet.

Raar. Ik kijk in het boekje van Tears For Fears nieuwe cd Everybody Loves A Happy Ending en kan nergens de naam van Nick D'Virgilio terugvinden. Dat verbaast me zeer. D'Virgilio ging namelijk veelvuldig op tour met Orzabal en drumde mee op de laatste Tears For Fears en de Orzabal soloplaat. Daarnaast meen ik met redelijk grote zekerheid te weten dat hij aan de basis gestaan heeft van het weer met elkaar praten van de heren Roland Orzabal en Curt Smith. Als ik me niet vergis was het bij een etentje in huize D'Virgilio dat beide heren aan dezelfde tafel plaatsnamen en weer in gesprek kwamen met elkaar. Ik meende altijd begrepen te hebben dat Tears For Fears een gevalletje When Hell Freezes Over was: dat gebeurt nooit weer. En ik had daar eigenlijk ook wel vrede mee. Zolang Orzabal maar degelijke platen af bleef leveren. Smith vond ik toch altijd al de mindere van de twee. Het (bijna) door hem alleen geschreven "Who You Are" is wat mij betreft ook het minste nummer van Everybody Loves A Happy Ending en valt tegen ten opzichte van de nummers die Orzabal alleen schreef of - zowaar - samen met Smith. Everybody Loves A Happy Ending sluit vrij goed aan op het werk dat Smith en Orzabal groot maakte eind jaren tachtig. Dus meer op Seeds of Love dan op het onderschatte Raoul & The Kings Of Spain, wat eigenlijk een Orzabal soloplaat was. Nu nog samen op de planken.

'Dude! hoe kom je aan deze gasten? Dit is vette shit!' Ik zit met mijn luie bips op de bank met een grote bak tortillachips en een fles Lipton Ice op de tafel en een Xbox controller in de hand. Dit weekend zijn de chicka's de hort op en dus is het weer eens tijd voor een ouderwets nachtje doortrekken. Gewapend met een voetbalspel en een vechtspel komen wij de nacht wel door. Dit soort mannendingen doe je natuurlijk niet met Sky Radio op de achtergrond en dus ligt er een fijne stapel schreeuwmuziek klaar om ons wakker te houden. Zo'n avond begint met enkele klassiekers zodat de sfeer er meteen goed in zit, om vervolgens over te gaan op het wat onbekendere werk. 'Ik zou het ook niet weten, dude, waar is dat hoesje in vredesnaam gebleven?' Het is ondertussen een uur of 03:00 geworden en we zijn toegekomen aan Refuse Regress, de eerste langspeler van het Nederlandse Omission. Althans langspeler, maak daar gerust snelspeler van, want de tien nummers worden er in minuut of twintig doorheen geramd. Maar wat een vette shit! De tortillas vliegen hier door de lucht en ik knijp mijn arme controllertje zo hard fijn dat ik dikke blaren op mijn game-vingers krijg. Doe mij nog maar een repeatje want hier lust ik wel pap van! Dit is hardcore zoals het bedoeld is, geen tierelantijnen maar puur, snoeihard, melodieus en perfect voor een heerlijke shot adrenaline. Omission sleept mij door de nacht en ik denk dat ik er makkelijk nog een dagje aan vast kan plakken.

Er zijn weer betere tijden aangebroken in mijn leven. Ik heb na de zomervakantie een vaste baan waar ik nu al naar uitkijk en er is een prinses mijn leven binnengewandeld. En mijn lief heeft smaak. Niet alleen qua keuze van mij als geliefde - ahum - , maar ook qua eten. Ze trakteerde mij op een zelfgemaakte tosti met geitenkaas en honing. De eerste hap was even wennen. Ik eet wel eens vaker tosti's, eet ook wel eens geitenkaas en mag graag wat honing snoepen op zijn tijd, maar dit in combinatie is heel speciaal. Mijn smaakpupillen konden na de eerste gewenning de tosti waarderen. Het smaakte naar meer. De muziek van Yuppie Flu is ook even wennen. Het is namelijk een band die voor mij veel bekende ingrediënten kent, maar als totaal toch weer een eigen geluid heeft. Zo klinkt het soms als The Strokes in een softe versie, een andere keer als de Flaming Lips die niet vals zingen of als The Delgados met hun sterke liedjes die zich in mijn hoofd nestelen. Tot mijn grote verbazing blijkt de band uit Italië te komen. Als tien jaar timmeren ze aan de weg en nu is er dan het vierde album Toast Masters. Een album dat ik zelf omdoop tot Tosti Masters, want lekker zijn ze die tosti's van mijn girlie. Yuppie Flu mag er echter ook zijn.

Tom Waits en Captain Beefheart, Krang en De Kift, steeds vallen namen als deze wanneer Stuurbaard Bakkebaard ter sprake komt. Dat is bij Whistle Dixie, Stuurbaard Bakkebaards derde plaat, niet anders. Maar de met Fries Sprachgesang opgetuigde afsluiter van Dixie Whistle, heet "Wer Bisto". Het aardige is dat ik pas bij het lezen van de titel door had dat het een cover is van de hit van Twarres. En dat is kenmerkend voor het eigenzinnige trio Stuurbaard Bakkebaard: alle vergelijkingen gaan eigenlijk mank. Na de eerste CD's Chuck en Mercedes is Whistle Dixie een logisch vervolg. De organisch en akoestisch klinkende liedjes met melancholieke ondertoon zijn (op "Wer Bisto" na) allemaal in het Engels gezongen en zijn allemaal even krachtig en overtuigend. Wat dat betreft is de titel een geval van jammer: Whistle Dixie klinkt minder krachtig dan bijvoorbeeld Chuck en Mercedes. Net als op deze laatste vinden we hier geen absolute uitschieter als "Lied van de Meeuwen" en de chaos klinkt meer gepolijst, maar mooi is Whistle Dixie zeker. Zal ik dan als afsluiting stiekem toch een aantal referenties noemen? G. Love & Special Sauce ten tijde van hun debuut, een Engelse rocker als Wreckless Eric (in het snerend gezongen "Stoke") in een dronken bui en Morphine met een ranziger soort geilheid. Stuurbaard Bakkebaard is een bijzonder geval.

Voor veel mensen staat Kansas gelijk aan de helemaal doodgedraaide ballad "Dust In The Wind". Die hebben geen idee wat voor platen deze Amerikanen nog meer gemaakt hebben sinds hun debuut uit 1974. Ikzelf kwam daar ook pas later achter. Pas bij de terugkeer van Steve Walsh in 1986 - hij verliet Kansas in 1980 - en de albums Power en In The Spirit of Things haakte ik in. Ik was vooral onder de indruk van de stem van Walsh. Tussen 1980 en 1986 bracht Walsh solo Schemer-Dreamer en met zijn nieuwe band Streets ook twee platen uit. Pas in 2000 maakte Walsh samen met Magellan frontman Trent Gardner, Glossolalia. Op een opvolger van Glossolalia hoeven we gelukkig niet weer twintig jaar te wachten. Samen met Gardner's bandmaatje en drummer Joe Franco, ex-Collective Soul gitarist Joel Kosche, die ook de baspartijen voor zijn rekening neemt, nam Walsh Shadowman op. Meer dan het ietwat excentrieke Glossolalia is het een songgeoriënteerd album Dat best stevig aftrapt met het bijna Dream Theater-achtige "Rise". Verder is het vooral stevige AOR-rock wat de klok slaat. Zonder gelukkig ook maar ergens oud en belegen te worden. Walsh lijkt hier en daar zelfs beïnvloed te zijn door hedendaagse progressieve rockbands. Naast een geweldige zanger is Walsh natuurlijk ook nog steeds een erg goede toetsenist Hij maakt gebruikt van alle nieuwerwetse snufjes van zijn instrument en zet deze smaakvol gedoseerd in. Shadowman is al met al een sterk gevarieerd album waarop Walsh aantoont nog lang niet versleten te zijn.

Terwijl achter me de spiegelbol nog maar een keer om zijn as draait, schuifel ik stap voor stap naar de zijkant van de dansvloer. De houten vloer plakt onder mijn zolen. Een mengsel van gemorst bier, breezers en danszweet. Alsof die vloer me nog niet wil laten gaan. Ik pauzeer en kijk nog even om. Lichamen lijken zich in slow motion te bewegen, badend in het licht van strobes en flowers. Ik knik met mijn hoofd mee op de beat - &eactue;&eactue;n twee drie vier één twee drie vier. Ik gaap. Het is nog vroeg op de avond. Ik vermoed dat het hier nog wel even door gaat en dat zal vast ook wel lukken zonder mijn aanwezigheid. De bastonen plagen mijn onderbuik in een poging me over te halen om te blijven. Zoals ze dat altijd al deden. Een echoënde vrouwenstem probeert me te verleiden en fluistert dat ze denkt dat ze het nu voelt. Dat het zo goed voelt. Zoals ze dat wel vaker deed. Alles is gewoon bij het oude gebleven. Alsof de speler de afgelopen tien jaar op repeat heeft gestaan. Die oude geluiden voelen echter niet vertrouwd. Het is er hierdoor eng benauwd geworden en ik heb behoefte aan wat frisse lucht. Ik hervat mijn weg richting de uitgang. De beat verstomt en verwordt tot een doffe dreun in de verte. Het is mooi geweest. Vier drie twee één... nul.

'Mijn naam is Reilly Diefenbach en ik baal. U kent mij van stem. Ja inderdaad, dat was ik, daar in Fargo. Op een bepaald moment werd ik gebeld door een Deen, Allan Mattson. In halfbakken Engels zei hij dat hij me cool vond. Hij vertelde me dat hij in een bandje zat en dat ze instrumentale psychedelische muziek maakten, maar nog geen naam hadden. Daarom wilde hij zijn bandje naar mij vernoemen. Ik dacht: "Ach instrumentale muziek, dat kan best." Mensen kennen mij alleen van stem en dan een instrumentale band. Dat is grappig en mysterieus. Ik stemde dus toe en niet veel later las ik mijn eigen naam terug op een cd die Allan mij toestuurde. Ik beluisterde de plaat een paar keer, maar vond deze niet bijzonder. Ik las verder nergens wat over ze en vond het verder wel best. Dan maar geen mysterie. Vorig jaar kreeg ik hun tweede plaat Run Trip Fall in de bus. Toen zong die Allan ineens. Dat vond ik niet echt leuk. Mijn stem is immers heel anders. Vorige week plofte Set and Drift, hun nieuwe plaat in de bus. Mattson zingt nog veel meer en de muziek is weer beter. De band is nu een soort Deense New Order geworden, maar niet zo catchy als bijvoorbeeld Carpark North. De single ("Favourite Friend") is een apart verhaal: die lijkt meer op Depeche Mode. Dus melodieuze rocksongs met veel beats en elektronica. Flirten met post-rock en shoegazer, maar ook iets dancerigs. Ik vrees dat ze bekend worden en daarom ga dus mijn advocaat bellen. Want, Diefenbach dat moet voor mij, man uit Fargo, staan. Niet voor een stel Deense snotjongens. Mijn naam is Reilly Diefenbach en ik baal.'

Nog maar een keer draaien dan. 'Vind je het echt niets?' Persoon B schudt meewarig het hoofd. 'Ik trek de stem niet.' 'Eindelijk eens iemand die er qua stem uitspringt en nu is dat ook niet goed', probeer ik nog. Tevergeefs. Eerder had ik bij een ander iemand (u raadt het: persoon A) al een vluchtige omschrijving gemaakt van de muziekstijl van Dredg. Namen als Coheed & Cambria en Face Tomorrow kwamen voorbij. 'Maar dan poppier.' Hoe meer opmerkingen ik maak, hoe zuurder zijn gezicht staat. 'Maar het rockt wel degelijk en tegelijk kan het ook sferisch zijn'. Meer dan een sympathiek schouderklopje oogst ik niet. Mijn omschrijving mag dan tekort schieten; enige interesse had ik wel hopen te genereren. Ik geef het dan maar op. Kennelijk is er onwil. Alsof de stemmen van J. Mascis of B. Corgan zo geweldig zijn. Alsof het maken van bijzonder catchy emoliedjes tegenwoordig een schande is. En over een gitarist die alle platgetreden paden probeert te omzeilen met zijn inventieve spel zal ik dan ook maar zwijgen. Dredg heeft namelijk een behoorlijk eigen geluid en de band is in Amerika al flink groot aan het groeien. Bovendien is Catch without arms alweer de derde plaat. We mogen hier op het Europese vasteland wel eens wakker worden. Voor de mensen die dat al wel waren: deze plaat richt zich nog meer op het rockLIEDJE. Er wordt dus minder geëxperimenteerd dan op Leitmotif en El Cielo. Maar de nummers zijn zo bijzonder pakkend zodat ik na twee luisterbeurten al in kan haken en mee kan schreeuwen. Het moet raar lopen wil dit plaatje mijn jaarlijst niet halen!

Tip: ik zou als ik u was dus gewoon aanstaande zaterdag 9 juli naar de Melkweg in Amsterdam gaan voor 'Dredg in concert'! Ter verhoging van de feestvreugde kan ik tevens meedelen dat persoon A en B thuis zullen blijven.

Je hebt van die dagen dat het schrijven van een eerlijke recensie lastig is. Vandaag is er zo een. Niet omdat ik nou zo'n hekel zou hebben aan Steve Howe, maar domweg omdat ik alwéér een leuke baan nét aan m'n neus voorbij heb zien gaan. Op zulke momenten wil ik eigenlijk alleen maar smerige blues draaien of ouderwetse takkeherrie á la Motörhead. Steve Howe valt bepaald niet onder een van die twee. Integendeel, hij speelt juist erg netjes en doordacht in vergelijking met andere gitaristen, precies wat ik nu even níet nodig heb. En toch is dit een prettig instrumentaal werkje. Met begeleiding van bassist Tony Levin en drie zonen-van - drummer Dylan Howe, toestenist Virgil Howe en toetsenist Oliver Wakeman - zet Howe heel veel verschillende stijlen neer op dit album. Jazzrock, blues, country, symfoklanken, maar ook flarden reggae en latin, het komt allemaal langs. En in de typische Steve Howe-stijl: geen razendsnelle solo's, maar zorgvuldig opgebouwde melodieën, vakkundig en heel zorgvuldig uitgevoerd. Dat deze plaat nu, vlak voor de zomer uitkomt, lijkt me ook helemaal niet verkeerd. De nummers zijn namelijk overwegend vrolijk van aard en doen het prima met een drankje in de hand en een prettig zonnetje aan de hemel. Op dit moment vind ik cd's waarop het allemaal zó netjes wordt gespeeld eigenlijk niet te harden en dat geldt eerlijk gezegd ook voor deze. Maar wanneer het ook in mijn hoofd weer wat zonniger is, zal ik deze cd zeker vaker opzetten. Niemand zal verbaasd zijn dat Howe weer een prog/fusion-werkje met veel verschillende invloeden heeft uitgebracht, maar evenmin zal er iemand verbaasd zijn dat het weer van hoog niveau is.

Op tien-jarige leeftijd maakte ik kennis met de rock 'n' roll door de dood van Elvis Presley. Een grote poster uit de Muziek Express sierde mijn kamer, ondanks dat ik eigenlijk niets - behalve de single "My Way" - van hem kende. Jeugdig en onwetend als ik was. Veel later begreep ik dat Elvis veel ruigere muziek had gemaakt dan die suffe uitvoering van dit mooie nummer en de rock 'n' roll bij het blanke publiek door had laten breken. Op de middelbare school leerde ik bij het vak muziek dat de negers met hun blues en gospel de ware bedenkers waren van onze rock 'n' roll en dat er meer was dan Elvis. Het Belgische The Seatsniffers heeft een fijne neus voor al het moois dat zo de geschiedenis is gepasseerd. Voor de liefhebbers is er nu de heruitgave van oud werk van deze heren. Zo bevat deze cd Re-issued 2 vijf nummers van de 10" vinyl Arabian Love Call uit 1998, de ep Born Again" uit 2000 met zes geslaagde gospelcovers geproduceerd door Thomas Yearsley (The Paladins) en nog een viertal andere tracks die als b-kant of op een verzamelaar te krijgen waren. En alsof dit nog niet genoeg is een lo-fi bonus DVD die zijn naam eer aan doet, maar leuk is om er zo bij te krijgen. Ik ben al dagen in de ban van The Seatsniffers en besef door de ruime selectie aan artiesten die gecoverd wrdt dat ik nog steeds te weinig weet van de rock 'n' roll. Was ik wel weet is dat dit een erg fijne en vuige release is. En daar hoefde zowaar niemand voor dood te gaan.

Hij staat, de handtekening. Ik mag mijzelf vanaf deze week, samen met mijn vriendin en zwager, mede bankeigenaar noemen. Nou ja, van een voormalig bankfiliaal dan, dat al bijna drie jaar leeg staat. De komende tijd gaan we proberen dit bankfiliaal om te toveren in twee wooneenheden en een praktijkruimte. Daarvoor moeten alleen eerst nog wel even, de drie aanwezige en heel grote safeloketten, door het dak uit het pand getild worden. Iemand interesse toevallig? Met afzonderlijk af te sluiten laatjes waar je al je juweeltjes van cd's in kan opbergen! Niemand? De codes en sleutels lever ik erbij, op één na dan. Het debuutalbum Nouveau Gloaming van de Brits/Noorse band <code> houd ik voor mijzelf. Noem het postmodern, noem het avant-gardistisch of noem het voor mijn part emo blackmetal, wat <code> op dit album laat horen is van zo'n bezwerende schoonheid, dat de rillingen over mijn rug lopen. De sfeer op dit album is namelijk van een ongeëvenaarde kilheid, die vooral wordt gecreëerd door de zwaarmoedige, doch cleane zang, die effectief afgewisseld wordt met ijzingwekkende screams. De gitaarlijnen zijn dreigend en meeslepend, de ritmesectie is stuwend en door het gebruik van subtiele geluidseffecten klinkt dit album vooral erg af. Niets is aan het toeval overgelaten en alle details en overgangen zitten precies op de goede plek. Nu maar hopen dat de bank net zo mooi wordt.

Tegenwoordig zie je het steeds meer: bandjes gaan op tournee en brengen ter gelegenheid van die tour een ep of zelfs een heel album uit dat ze alleen maar verkopen tijdens die tournee. Vaak zijn het nog verdomd leuke dingen ook. En jij als fan dan maar hopen dat ze jouw land aandoen zodat ook jij je collectie compleet kunt houden. Soms heb je geluk en kun je als je het optreden gemist hebt via de website van de band alsnog een exemplaar kopen. En als je nog meer geluk hebt dan is zo'n cd-tje zo populair dat het bijgeperst wordt en zomaar in de winkel ligt. The Album Leaf ging in 2003 op tournee door Spanje en bakte in samenwerking met Acuarela Discos speciaal hiervoor de instrumentale Seal Beach ep. Daar was je lekker mee als je niet in Spanje woonde. Niet dus. Gelukkig was er blijkbaar zoveel vraag naar dat Jimmy LaValle besloten heeft om de ep opnieuw uit te brengen. Als bonus krijg je bovendien vijf live-tracks er grateloos bij waarin LaValle deels bijgestaan wordt door leden van Sigur Ros. Lavalle speelde bij hen in het voorprogramma tijdens hun Amerikaanse tournee. Het verschil tussen The Album Leaf live en in de studio is klein. De drums worden echt bespeeld, dat scheelt en de live-nummers, afkomstig van debuut A Lifetime or more, klinken daardoor net iets organischer. Verder sluiten de heldere Rhodesklanken naadloos aan op het na de tournee met Sigur Ros in hun studio opgenomen In A Safe Place.

Opener "De trein rolt verder" dendert je huiskamer in en eigenlijk weet je het dan al: deze Lohuesplaat is stukken vrolijker dan voorganger Ja Boeh. Dat heeft alles te maken met de veelheid aan stijlen. Ja Boeh stond vol met vette blues met stevige overstuurde gitaren, hier is het gitaargeluid vaak iets naar de achtergrond verplaatst ten faveure van blazers - onder wie de duidelijk herkenbare Candy Dulfer. Maar meest van al zijn het de ritmes die Grip speelser maken. Van de boogie woogie in "De trein rolt verder", Mardi Gras á la Little Feat in "New Orleans" tot de zydeco in "Zydeco", de variatie is veel groter dan bij de vorige gelegenheid. Is de blues dan helemaal verdwenen? Welnee, er wordt ook flink op los gebluest, bijvoorbeeld in het acht minuten durende "Boggel in 't rad". En hoe! Wat in vergelijking met de vorige plaat ook is gebleven, is het gevoel. Lohues en zijn mannen zijn niet de muziek uit het zuiden van de VS aan het naspelen, ze laten zich door de muziek meevoeren. De veertien nummers zijn in vier dagen opgenomen. Aan wat kleine oneffenheden is dat ook te horen, maar het geeft deze opnamen alleen maar extra cachet. Deze muziek hóórt niet netjes en gladjes te zijn, deze muziek moet zichzelf schrijven tijdens het spelen. Lohues en consorten hebben dat goed begrepen. Maar dat is ook wel duidelijk als je Lohues zijn eigen Crossroads hoort zingen, "De duvel het grip op mij" in het titelnummer...

De eerste oplage bevat een dvd met de NPS-documentaire "Hoogste tied veur de blues" van Paul Ruven over Lohues' eerste reis naar de VS.