Laat ik maar met de deur in huis vallen: WHY?'s Elephant Eyelash is een briljante plaat die het waard is opgemerkt te worden. Dus laten we dat met zijn allen doen. Jij ook. Het wachten duurde niet zo lang, na mijn ontdekking van Sanddollars, the ep, waar ik over zei dat praatzanger Yoni Wolf zijn gebbetjes en gekkigheidjes precies goed wist in te zetten in poprockliedjes die er niet om logen. Het zal je misschien verbazen dat Yoni Wolf ooit MC was. Het verbaasde mij in elk geval wel. Op Elephant Eyelash heeft hij, net zoals op Sanddollars trouwens, zijn eerdere voorkeur voor hiphop helemaal laten varen. Ik denk dat het een goede keuze was. Wat de plaat nu maakt zijn Wolfs stem, perfect verwerkte samples, het vileine gebruik van elektronische effecten, teksten die werken omdat ze klinken - en daarom niet altijd direct iets betekenen - en de eigenaardige draai die Wolf vaak aan zijn Pavementachtige liedjes weet te geven. Een meer dan overweldigende geheel. Slaat de wijzer op de ep vooral uit naar de grap, de spot en de gekkigheid, op Elephant Eyelash wordt deze balans hersteld en komt ook de donkere kant aan bod. Net zoals absurditeit de directheid afwisselt. En catchy, melodieuze stukjes de twisted, grillige beetjes. De indie-poprocksong op zijn best.

De koffers staan nog in de gang, de was moet nog gedaan en de mooiste kiekjes nog geselecteerd. Maar dat het een fantastische vakantie was, staat buiten kijf. Een bewuste keuze voor even niets. Het lukte mij zelfs om zonder met mijn ogen te knipperen langs het bordje 'we have broadband internet here' te lopen. Tijd om tot rust te komen en de voor mij veelbewogen afgelopen periode in te laten zinken. 'Maybe this weight was a gift / Like I had to see what I could lift', zingt Matthew Caws op Nada Surf's nieuwste. Hoe waar. Sinds ik ze twee jaar geleden - eigenlijk een jaartje te laat - herontdekte middels het prachtige Let Go, heb ik het gevoel dat wij elkaar erg goed begrijpen; Matthew en ik. We hadden, zeg maar, meteen een klik. Een album vol met liedjes die ik zelf zo graag had willen schrijven. Aan het einde van datzelfde jaar prijkte Transatlanticism van toenmalige Barsuk-labelgenoten Death Cab for Cutie boven aan mijn jaarlijstje. Dat album had eindelijk de gapende lege plek ingevuld die na het uiteenvallen van de door mij zo geliefde The Serenes (en opvolger Simmer) was ontstaan. Een album vol met liedjes waar ik zo graag naar luister.

De afgelopen rustperiode kon ik mooi besteden aan het beluisteren van de verse releases van beide bands. Het toeval wil dat Cutie-gitarist Chris Walla het album van Nada Surf heeft geproduceerd. Waarschijnlijk is dat de reden dat hun sound dichter bij die van zijn band is komen te liggen, hetgeen gelukkig erg goed uitpakt. Daarnaast is Matthew zich in tekst en muziek nog directer gaan uiten dan voorheen. Een ander zal misschien klagen dat het af en toe 'te simpel' is, voor mij schuilt in die eenvoud nu juist de kracht van deze band. Om niet in elkanders vaarwater te komen - of is het de overstap naar een major? - hebben de Cuties blijkbaar besloten een stapje opzij te doen. Door het grote aantal ballads en het veelvuldige gebruik van repetitieve pianoriedels heeft dat geresulteerd in een soort doorkabbelende luisterplaat. Plans weet daardoor helaas niet het niveau van zijn voorganger te evenaren. Wat bij deze band gelukkig nog steeds niet betekent dat het een slecht album is, maar liever had ik net als bij Nada Surf ook een stapje vooruit geconstateerd.

U zou mij vast geloven als ik zeg dat ik twee jaar geleden aangenaam verrast werd door het debuut van de bluegrassers van Chatham County Line. Sindsdien kijk ik uit naar de mogelijkheid om ze live hun banjo, viool gitaar, pedal steel, mandoline en contrabas te zien geselen en zit ik zo langzamerhand vol smart zat te wachten op hun tweede album. Maar als ik dat zeg, dan lieg ik. De waardering voor country en aanverwanten is bij mij iets van de afgelopen tijd. Ik ben niet de enige die er 'last' van heeft. Om me heen hoor ik het meer. Ik vrees dat het iets met leeftijd te maken heeft. Iets met dertig plus. Die waardering is overigens iets wat erbij komt, ik schrap er geen ander deel van mijn muzieksmaak voor. Het is een verrijking van mijn dagelijkse muziekmenu. Chatham County Line hoort wat mij betreft tot de gerechten die zo de kaart van een driesterren countryrestaurant op kan. Hun tweede album Route 23 loopt over van de prachtige, diep in de bluegrass gewortelde liedjes. Hierin bezingt zanger/songschrijver Dave Wilson onder andere zijn betreurde vader die dacht dat de aanleg van een nieuwe snelweg hem geen klanten zou kosten ('Good folks return to the places they know') en onbereikbare liefdes ('You're in the arms of another, I'm in the arms of the law'). Hij en zijn kompanen Greg Readling, John Teer, Chandler Holt bespelen hun rootsinstrumenten zonder dat er ook maar een slag op een trom klinkt. Bovendien is hun harmonieuze samenzang schitterend. Als dan in twee nummers ook nog de engelachtige stem van ex-Whiskeytowner Caitlin Cary voorbij komt wordt het er zeker niet slechter van. Integendeel.

Ik ben gek op destructieve hulpmiddelen. Daarvan kan je mooie lijstjes maken: de moker, de kettingzaag, de bijl, enzovoort. Nu deed ikzelf een paar weken geleden een spontane aankoop. Tot voorheen werden hogedrukreinigers door mij bestempeld als nutteloze apparaten. Ik had echter een nut ontdekt in mijn achtertuin en op mijn balkon. Al snel kwam ik erachter dat dit schijnbaar nutteloze apparaat ook tot de categorie van destructieve hulpmiddelen behoorde. Op de eerste herfstdag van dit jaar (en tevens waarschijnlijk de laatste dag met lekker weer) ging ik mijn (tevens nutteloze) balkon te lijf. Poeh poeh, wat een zooitje werd het in eerste instantie. Maar het resultaat mag er wezen. Alle tegels zijn weer ontdaan van mos en andere vuiligheden; en het geheel is ook voor de buren weer het aanzien waard. Het nadeel van dit soort activiteiten is dat je vanwege de herrie niet tegelijkertijd muziek kan luisteren. Je moet het dan dus met de muziek in je hoofd doen. Vlak voor het reinigen had ik Come to Belgium van Skitsoy opstaan. En tijdens het reinigen had ik eerst Audioslave en vervolgens de laatste van Life of Agony in mijn hoofd. Eigenlijk zegt dit wel genoeg. Sterker nog de bio van de band vertelt het ook. Zo vaak kom je niet een bio tegen die gewoon klopt en dat is al een compliment waard. Maar Skitsoy valt dus te vergelijken met een hogedrukreiniger, schijnbaar overbodig, kan redelijk destructief zijn, het wordt eerst een zooitje maar het resultaat mag er wezen.

'No one laughs with King's X'
Het moet een koddig gezicht geweest zijn: in de lobby van een sjiek, maar stoffig hotel, vol zware leunstoelen, zit een rijtje al dan niet langharige oudere jongeren met vage t-shirts en een grote neger met geblondeerde dreads bovenop z'n hoofd. Het was interviewtijd voor King's X-zanger/bassist Doug Pinnick in verband met het nieuwe album Ogre Tones. Pinnick had duidelijk last van jetlag, maar nam rustig de tijd om de vragen te beantwoorden.

Soms heb ik melodieën in mijn hoofd waar ik me dan van afvraag waar ik deze opgepikt heb. Zo zing ik met mijn vriendin "All Day and All of the Night" van The Kinks mee. Ik vraag haar hoe ze hier opkomt. Ze weet het niet. Als ik 's avonds de cd 101 van The Plastiques opzet zegt ze: 'Hier komt het door!' Inderdaad, deze cd had ik deze ochtend voor het eerst opgezet zonder er bewust naar te luisteren. De eerste klanken van het zelfgeschreven "All Day All Night" (wat een toeval) kent grote overeenkomsten met de gitaarriffs in het Kinks-nummer. 'Het is wel met een Hives-sausje,' zeg ik. 'Hun grote hit Hate to say I told you so zou op deze plaat niet misstaan, maar wat wil je ook, ze komen ook uit Zweden.' Er is echter meer, want even later lijkt het alsof Lou Reed met zijn The Velvet Underground een mopje meespeelt. Op de inlay staat bovendien dat de cd opgedragen wordt aan de drie overleden leden van The Ramones en de hoes met de leren jas lijkt ook geen toeval. De luisteraar kan dan ook rechttoe-rechtaan-gitaarherrie verwachten waar het spelplezier van afspat. Het stelt geen moment teleur, al is er niets nieuws onder de zon. Tenslotte komt er toch nog een cover als bonustrack voorbij, namelijk "Mongloid" van Devo. Komt er zowaar weer een nieuwe vraag in mij op. Waar heb ik dit nummer recent al meer gehoord?

Al een hele tijd lag de cd van Philip Bardowell onaangeroerd te wachten op een luisterbeurt. Maar ja, er kwamen nogal wat andere leuke dingen voorbij. Bovendien was ik niet erg in de stemming voor weer zo'n gladde Amerikaanse college radio-act. Maar het tij keerde. Plots was er uitzicht op werk, het weer bleef ook alsmaar heel zonnig, dus mijn stemming verbeterde aanzienlijk. Vooruit dan maar, de cd-speler in met dat ding. Mijn inschatting was helemaal juist. Glad, typisch Amerikaans, college radio-rock. Maar bij deze stemming reuze lekker! Toch eens opzoeken wie die Bardowell is. Joh! Met Jan & Dean gewerkt, met Mike Love van de Beach Boys, Peter Criss en Ace Frehley van Kiss, tjonge! Eens kijken bij de tour dates. 'Join Philip every Sunday as Worship Leader at The Gate!' Huh!? Dat verklaart wel die knakker Jesus die een keer of wat langskwam. Maar goed, als 'ie dat met overgave kan zingen vind ik het best. Nou, dat doet 'íe, en hoe! Eigen songs, maar ook songs van grootheden als Stan Bush en Jim Peterik (Survivor,Pride of Lions). Zijn stem zit ergens tussen Steve Perry en Lou Gramm in, wat bij songs als deze natuurlijk alleen maar een aanbeveling is. Het resultaat is zo voorspelbaar als wat, maar het levert wel erg prettig in het gehoor liggende songs op, ergens tussen Foreigner en Survivor. Fragmenten heb je na zo'n omschrijving eigenlijk niet meer nodig om te weten of het iets voor je is of niet. Een typisch Amerikaans marketingproduct, zeker, maar als het allemaal van deze kwaliteit is: laat maar komen! Zeker als de omstandigheden een beetje blijven meewerken...

Hij kijkt me lichtelijk spottend aan, van onder zijn hoed en van achter zijn donkere bril. Zijn colbertje met de zilveren boordeinden ziet er picobello uit. De puntschoenen smetteloos, op dat ene moddervlekje op de hiel na. Een kruimel op zijn zwarte das. Weet je nog, zegt hij, hoe we bij die bushalte op Coles Corner stonden te geinen, naar de meiden floten, ons klaarmaakten voor een avond in de stad, nachtmuziek in de clubs, swingdance bij Johnny's, en uiteindelijk nahangen aan de bar van het oude hotel dat er niet meer is... Weet je het nog? Het spottende maakt plaats voor een neerhangende mondhoek, een beetje trillend. Hij moet hoesten en kijkt weg. De tijd heeft hem niet jonger gemaakt, maar de stijl van toen heeft 'ie zeker nog. Jongen, bromt hij, die tijd komt niet meer terug, zeg ik je. Hij haalt zijn schouders op, schudt zijn hoofd en grijnst nog eens. Langzaam sjokt hij weg, in de krochten van het verleden, die je allang had weggestopt. In de verte klinkt de schaftfluit van een fabriek. Het begint zachtjes te regenen. Vanavond is er een zanger met orkestje in de pub, misschien moest je daar maar naar toe.

Hij had het zich wel vaker afgevraagd, maar nooit kwam het explicieter naar boven dan nu: 'What was God thinking, when he made me?' Zijn gedachten dreven af naar vroeger, naar die eindeloze vlakten waar hij doorheen reed op weg naar weer een optreden. Naar de veiligheid van het huis waar hij opgroeide, zijn oom achter het piano-orgel , zijn nichtjes close-harmony zingend en de eindeloze Canadese prairies rond de afgelegen boerderij. Naar later, toen hij, de langharige treurige jongen uit Toronto, het gemaakt dacht te hebben, ver weg in het zonnige Californië. Naar nog weer later, toen zijn gehandicapte kinderen geboren werden. Natuurlijk had hij de dood eerder in de ogen gekeken, maar toen ging het om anderen. Het leverde wel een hoogtepunt in zijn carrière op, Tonight's The Night. De nachten zien er nu anders uit, eenzamer misschien wel. De valse, maar o zo oprechte sound van die plaat kan natuurlijk niet meer. 'If you follow every dream, you might get lost.' Na Life raakte hij de weg kwijt. Platen kwamen er nog wel, maar zo urgent als toen klonken ze niet meer. Hij moest terug, terug naar het geluid uit zijn begintijd, ongeveer zoals hij bij Harvest Moon gedaan had. 'He Was The King' zou de afsluiter moeten zijn. Dat kon vast geen kwaad, mocht de operatie mislukken en hij zijn grote held Elvis gaan ontmoeten. Als de operatie zou slagen, dan moest en zou hij die eerste vraag als afsluiter stellen: wat was Zijn idee, 'When God Made Me.'

Wie er cool voor zich uitkeek vanachter zijn drumkit en ons schijnbaar nonchalant maar retestrak voortstuwde ben ik vergeten. En wie diens verse wederhelft was in de ritmesectie - we versleten bassistes als drumstokken. Wel weet ik nog dat ze als een gek stond te bassen en dat ze met haar hele hebben en houden stond te zwaaien, en dat was nogal wat. Ik droomde mezelf als zanger/gitarist, af en toe nietsverhullende blikken werpend op mijn gitaarspelende eega die het publiek gek maakte met haar droge maar toch verleidelijke gitaarsolo's.

Het zal toch wel meer mannen met onmogelijke rock-'n-roll aspiraties gebeuren dat ze na het luisteren van een Nashville Pussy-cd dit soort dromen hebben?Ik kan me niet voorstellen dat ik de enige ben. Vooral mijn snor en bierpens vond ik erg imposant. Of noem je dat in het geval van Nashville Pussy een whiskypens? Hoe het ook zij, met hun nieuwe cd Get Some geven de heren en dames ons weer nieuwe materie om over te dromen. Niet dat er veel nieuws onder de zon is, hoor. Ben je mal! Hooguit wat subtiele veranderingen. Maar hun goddeloze, doch goddelijke van AC/DC-hardrock en Lynyrd Skynyrd-southern rock hoeft van mij ook niet te veranderen. Overtuigen doen de Pussies met hun vuige rock wel met Get Some. En natuurlijk zijn de nummers weer gelardeerd met nogal weinig aan de verbeelding overlatende teksten. Ze verrassen zelfs een beetje met hun keuze in covers. Ike and Tina Turners "Nutbush City Limits" brengen ze zoals je dat van Nashville Pussy mag verwachten en de cover van Ace Frehley's "Snowblind" wordt zelfs opgesierd met fijne harmonieën in de koortjes. Dat is al gek genoeg, vind je ook niet?

'Meisjes worden nu eenmaal ongeduldig en jongens worden zenuwachtig, zo gaat dat altijd,' zei ik en daar had de jongen niets tegenin te brengen, maar een verloren zaak leek het toch al te worden. Er gebeurt iets, dan nog iets en dan krijg je de misverstanden. Zo gaat altijd. Laat dat iets een eerste zoen zijn, het tweede voorval de contactpoging en de misverstanden het nazorggesprek dat er meestal op volgt. The Raveonettes hebben drie albums: eerst die zoen, toen het contact en daarna de misverstanden. Alleen in het geval van Sune Rose Wagner en Sharin Foo kwam ik pas binnenvallen bij de misverstanden. En omdat het mijn eigen misverstanden niet betreft kan ik er onbevooroordeeld naar luisteren. Ik weet van hun krachtige drie-akkoordenliedjes van de vorige platen. Ik weet van less is more, wat betreft het instrumentarium. Het neemt echter niet weg, dat ik, ook van Pretty in Black behoorlijk gelukkig word. Liefdesliedjes vol misverstanden, nog steeds op z'n Phil Spectors. Teenageteksten die niet hoeven te overtuigen, als ze maar met het nodige pathos gezongen worden. De roze fiftiessound die het stel nergens helemaal verlaat, maar soms opvult met wat donkerder of vuriger hedendaags geluid. 'Honey, don't kill that last cigarette / I got a long, long ways to go / I've been a-drinking and a-thinking all night long / Still got you so much more to show / To you - Yeah!' Dat klopt vast. Een misverstand hoeft niet altijd negatief uitgelegd te worden en al helemaal niet altijd een verloren zaak te zijn.

Urgh! Wat een afknapper! Blijkt Grounded van Xcarnation bij een betere dan de oppervlakkige beluistering die ik hem de eerste keer gunde toch een stuk minder briljant te zijn dan ik verwachtte. Op het eerste gehoor leek het me namelijk de hardrockvariant van het briljante Devin Townsend album Terria te zijn. Eenmaal in de discman en thuis op een wat minder bescheiden volume valt dat vies tegen. Dan blijkt de Turkse muzikant Cenk Eroglu erin geslaagd te zijn een album op te nemen waarbij de zang klinkt alsof die ingezongen is door een robot en het overige instrumentarium verschrikkelijk murw gebeukt is in de mix - de tijd van Hysteria ligt toch al ver achter ons? Ik snap het dan ook niet helemaal dat Eroglu, zoon van een begenadigd Turkse dirigent en jazzpianist, het voor elkaar gekregen heeft om mensen als Pat Mastelotto, Rod Morgenstein en Kip Winger voor zijn karretje te spannen. Toch niet de minste namen. En dan vinden ze het blijkbaar óók nog prima dat hij hun kunsten verneukt. Want Eroglu's poging om een mix te maken tussen hardrock en elektronische muziek, westerse en oosterse invloeden, strandt door dat gekloot in de studio volkomen. Terwijl in beginsel de nummers misschien niet eens zo slecht zijn. Ik hoorde er zo met een half oor luisteren wel wat in. Nu slaat hij echter gewoon in veel nummers steeds net de plank mis die bands als VAST, Nine Inch Nails en Filter wel weten te raken. En dat met een drummer van het type Pat Mastelotto aan boord. Urgh!

Er strijden twee zielen in mijn borst (Zo, dat is nog eens een ontboezeming om een recensie mee te beginnen.). Aan de ene kant staat de no-nonsense indie-kid, wars van alle franje, die gewoon wil rocken. Aan de andere kant zweeft de romanticus in mij die niets liever doet dan zwelgen in dik gecapitonneerde melodieën. De eerste is de laatste tijd aan de winnende hand. Art Brut blaast al een paar weken via de iPod m'n hersenen in en als dat geen geslaagde indoctrinatie is dan weet ik het niet meer; Woehoe! Maar de laatste dagen is dEUS er tussen geslopen en slijpt subtiel de scherpe kantjes er weer vanaf. Of dat genoeg is om de plaat van War against sleep op de juiste waarde te schatten weet ik niet, want deze cd is zo overvloedig geïnstrumenteerd, zo vol van warmte (ja, er bestaan nog crooners!). Muziek, geplamuurd met soms volslagen belachelijke naar symfonische conceptalbum gebrabbel neigende teksten, die de indie kid z'n uiterste best laten doen om walgend dit nieuwe geluid er weer uit te schoppen. Vooralsnog slaagt hij daar aardig in, maar de romanticus is ook wakker geworden en geniet zonder gene van de meeslepende melodieën. Maar toch kan ik het niet volhouden, want het is teveel. Teveel zeg ik u! Neem alleen al het hoesje, gedecoreerd met een collage van suikerzoete, iets te fel gekleurde plaatjes uit jaren 60 kookboeken. En de muziek; het is The Divine Comedy zonder de ironie, jaren 70 jazz-soul-funk-folk met Beach Boys harmonieën en Lucy-in-the sky-with-diamonds orgeltjes en nog veel, veel meer. Zo gelaagd, zo geconstrueerd. Het gaat een leger van romantische zielen kosten om zich hier doorheen te worstelen. Ik vrees dat ik de uitnodiging voor dit feestje maar vriendelijk af ga zeggen, en ga stappen met m'n indie-maatje. Hij heeft gewonnen. Game over. For now.

Een duidelijk gebruikt slagershakmes siert de voorkant van David McCormack and the Polaroids' The Truth About Love. Ik mag toch hopen dat ik McCormack niet denkt dat je de waarheid over liefde te weten kunt komen door een beetje met een slagershakmes te dreigen. Gezien titels als "I'm going to execute yr ex-boyfriend" en "If you leave me (I will hunt you down and kill you) zou ik toch maar een beetje oppassen als je hem tegen mocht komen Down Under. Die kans schijnt aanwezig te zijn, want in Australië is McCormack een redelijk bekende undergroundfiguur. Of The Truth About Love goed genoeg is om vanuit underground Australië door te stomen naar bovengronds Europa... het zou kunnen. Er gebeuren vreemdere dingen. Aan de liedjes van McCormack ligt het niet, hij is er een bekwaam genoege songschrijver voor. Hij weet op soepele wijze zijn hedendaagse invloeden (Wilco, Flaming Lips, Pulp) te versmelten met zijn liefde voor jaren 60/70 bands als The Beatles, The Kinks en The Doors en anderen. Zo start het openings- en titelnummer met een "Heroes"-achtig gitaartje en groeit daarna, begeleidt door een hele batterij strijkers en onder invloed van een stapel Wilco-cd's, uit tot het aardigste nummer van de plaat. Pré van The Truth About Love is ook dat ik door het zwierige "Up The Pass" herinnerd werd aan een door mij bijna vergeten band: Stone Roses. Door David luisterde ik gisterenavond zo maar in eens weer naar hun koele debuut.

Ik geef het ruiterlijk toe, met een klein vleugje schaamte: ik heb wel eens paddos genomen. Geen grote hoeveelheden en niet al te vaak, maar gewoon een paar keer met wat goede vrienden. Het hallucinerende stofje in die dingen had niet alleen zijn effect op mijn gezichtsvermogen - de kamer zat ineens vol met kabouters en bewegende meubelen - maar ook mijn gehoor ontdekte nieuwe dimensies in muziek waarvan ik dacht deze volledig doorgrond te hebben. Vreemd genoeg waren het nu juist niet de psychedelische riedels die mij het meeste beroerden maar het waren vooral de bijna mechanische en steeds repeterende geluiden van bands als Neurosis die mij volledig wisten te absorberen. Nog steeds, wanneer ik een van die platen opzet, word ik geboeid door de kunst om met zoveel herrie, die schijnbaar achteloos gemaakt wordt, zoveel gevoelens op te roepen. Het Zweedse Lolita Stasi beheerst dit ook. Bij beluistering zie ik donkere fabriekshallen voor me waar grote machines dag en nacht doorstomen en nooit zonder reden van hun vaste patroon afraken. Gedisciplineerd draaien de tandwielen en motoren. Niet voor niets werd het laatste album vernoemd naar het deprimerend grijze Ruhrgebied: de wereld van Lolita Stasi is hard en troosteloos. Een schitterende plaat is het geworden, vol met gepassioneerde en loeistrakke hardcore die het midden weet te vinden tussen de vette gitaren van Rammstein en de luisterervaring van het eerder genoemde Neurosis. Die paddos heb ik al een flinke tijd niet meer genomen maar mocht ik binnenkort weer eens zin hebben in een trip van een minuut of veertig, dan zet ik simpelweg deze plaat op.

'Verdulleme, eigenlijk gun ik me nog nauwelijks tijd om af en toe eens doodgewoon langs te surfen bij de websites van mijn favoriete bandjes'. Dat was mijn eerste gedachte toen een andere scribent van File Under me er op moest wijzen dat er met Emotional Animal al in juli een nieuwe solo-cd van Doug Pinnick verschenen was. Mijn tweede gedachte was dat ik die cd zo snel mogelijk alsnog in mijn bezit moest hebben. Logisch, want in de kast bij de K staan alle cd's van King's X en bij de P de beide Poundhound cd's. Ik ben dan ook nogal fan van Doug, die ik tegenwoordig geen Doug Pinnick meer mag noemen maar Dug Pinnick. Maakt me verder ook niet uit, al moet ik hem Hans Kazan noemen, als hij maar mooie liedjes blijft maken. Dat doet Hans eehh Dug natuurlijk ook gewoon weer met Emotional Animal. Slechts begeleid door drummer Joy Gaskill - inderdaad dat is de zoon van King's X drummer Jerry! - gunt Dug zichzelf wat meer vrijheden dan bij King's X. Zo zal hij velen (on)aangenaam verrassen met het rare en funky "Freak The Funk Out" waarin een vrouwelijke trompettert nog een riedel meeblaast en zingt. Opvallend zijn ook het helaas maar een minuut durende a capella "Wrong" en het bijna hoempapa-achtige "mr. Hateyourself". Het valt me nu pas op dat Dug stiekem eigenlijk ook best een goede gitarist is, waarbij opgemerkt dat hij het wel meer van sfeer dan van techniek moet hebben. Toch mist ik af en toe die kenmerkende Ty Tabor-feel. Daar veranderen het prachtige "Beautiful" en het bluesy (en voor de VS vast controversiele, want handelend over wiet vs drank en sigaretten) "Equal Rights" weinig aan.

Bij de naam Waco Brothers denk ik meteen aan godsdienstwaanzinnigen, complottheorieën en Amerikanen die eigen staatjes beginnen. Wanneer ik lees dat dit een bandje is van Jon Langford, de gitarist van de Amerikanse punkers The Mekons, begrijp ik dat het juist een sneer in die richting is. Ik ga er eens goed voor zitten om een flinke bak herrie om mijn oren gesmeten te krijgen. Mijn verbazing is dan ook groot wanneer het gewoon countryrock blijkt te zijn. Gewoon countryrock, ja, want er is werkelijk geen vleugje punk te ontdekken. Nou ben ik niet direct een punkliefhebber, maar de energie van de punk kan ik zeer waarderen. Helaas ontbreekt die op dit Freedom and Weep volledig. En wat nog vervelender is: ik krijg ernstig de indruk dat die er live wèl zal zijn en dat het dus best leuk had kúnnen zijn. Op deze studio-cd is het echter niet meer dan standaard countryrock. Zang (van drie verschillende heren) met de typische countrysnik, veel pedal steel gitaar en mandoline, veelal mid-tempo, daar heb je het wel mee gehad. Verder niks? Nee, niet echt. Misschien best leuk voor fervente countryrockers, maar iedereen die verrast wil worden door een spannende crossover tussen country enerzijds en punk en wat-dan-ook anderzijds, zal bedrogen uitkomen. Freedom and Sleep...

De sfeer in het kamp der vaardige gitaarhalsbewandelaars is niet echt goed. Het schijnt dat er zelfs al vechtpartijen uitgebroken zijn, maar dat heb ik van horen zeggen. Volgens mij zei de kampoudste dit vooral ook om een signaal af te geven. De oude reus. Normaal gesproken mogen deze instrumentalisten wel met grote regelmaat hun hok uit. Dan neem ik er een - en vaak twee - mee naar buiten. Zij die niet mee mogen kijken me dan altijd met van die smekende puppyogen aan terwijl ze met hun neuzen tegen de plastieken ruiten drukken. Aan de lijn, maar meestal gewoon los, laat ik de geluksvogels dan even helemaal uitrazen. Ik op de racefiets, zij er meestal hard hollend achteraan. Of voor me. Het liefst gaan we op heldere, frisse zaterdag- of zondagmorgens op pad. Dan is het vaak lekker rustig op de weg en kan ik mezelf ook lekker laten gaan, terwijl zij zich uitleven. Maar dit jaar is het er niet van gekomen. Mijn ros hangt ongeduldig spartelend aan het plafond en elke morgen als ik de afgetrapte stadsfiets pak om naar het station te gaan heb ik het idee dat hij me aan wil vallen. De pleuris zal nu wel helemaal uitbreken, nu ik aan het kamp der vaardige gitaarhalsbewandelaars een nieuwe vaardige concurrent toevoeg. Ik heb hem al gewaarschuwd. Dat ze hem zullen pesten met zijn meisjesnaam en zeggen dat hij als nakomelingetje maar achteraan moet sluiten in de rij en wachten op zijn beurt. Daarom heb ik hem ingefluisterd dat ik jonge pups altijd goed verzorg en dat hij straks in het voorjaar met de kampoudste als eerste naar buiten mag. Lekker hollen over de Utrechtse in plaats van de Sallandse Heuvelrug.

Een donkere hemel en de zon die door de wolken breekt. Het gras dat weer groen is en een fuut in de vaart. Ik fiets door de duinen en als ik achterom kijk zie ik jou daar op je fiets. Je haar wappert in de wind want er zijn zesentwintig haarspeldbochten. We stijgen met tien procent. En dat wij dan de lift nemen, tot bijna helemaal boven en elkaar beloven het aan niemand te vertellen. Het vogeltje dat voor ons zingt als we op het vlonder zitten. Het geluid van de wind die de blaadjes heen en weer doet gaan. Een ezeltje midden op de weg, ergens in de Pyreneeën. Het water dat kabbelt, onder ons vlonder. De woeste golven van de zee die beuken op het strand. Het fotoalbum in de kast. Onderin de kast, daar op de tweede plank.

Als je stil bent, de vogel zijn snavel houdt en de wind niet meer woeit, hoor je de muziek. Zachtjes. En als jíj nu eens je snater houdt dan zal zelfs jij het kunnen horen. Je vader is dood. Je moeder is dood. Je zus is dood. Maar jij leeft en je schreeuwt het uit want de muziek die eerst zo zachtjes klonk dendert nu over je ruggegraat en sleurt je mee. Je vader en je moeder en je zus en de tranen biggelen over je wangen en spatten uiteen in het zand. Je muzikale God, de man die alles zingt dat jij ooit zeggen wilde, brult het nu uit. Jij kronkelt mee.

Het is Mark Oliver Everett, a man called E, die je daar hoort. Hij is het die je voorleest op Blinking Lights and Other Revelations, zijn liefdesbrief aan het leven. Hij neemt je mee aan zijn hand, trekt je mee door zijn muzikale landschap, sleurt je van depressies naar bergtoppen. Hij laat je lachen en laat je huilen en dan, na ruim anderhalf uur, kwettert daar weer het vogeltje en woeit daar weer de wind. Dan is daar weer het duinzand onder je voeten en de hoop. De hoop op betere tijden. De hoop dat allemaal ooit toch beter wordt.

Als ik 's avonds in mijn bed lig en ik kan niet slapen, dan tel ik geen schaapjes. Nee, dan tel ik zangeressen. Nou ja, eigenlijk laat ik ze in gedachten voor me zingen. Tarja, vrouwtje Epica, mutsje Within Temptation, Floor, d'r zus, Angela, Christina, ik ken er genoeg. Ik kan er nu weer een aan toevoegen. De laatste aanwinst voor mijn engelenkoor heet Tanja. En ze zingt in het Finse bandje Lullaby, ehm, Lullacry. De titel van hun vierde langspeler van ze is overigens zelf ook al aardig slaapverwekkend saai: Vol. 4. Blijkbaar hebben ze al hun creative energie gebruikt voor het opnemen van dit album, want hun vierde is er eentje die er lekker uitspat en dat over nagenoeg de gehele lengte. Een kleine veertig minuten wordt gebruikt om ons de tien krachtige nummers ten gehore te brengen. Tanja is overigens pas sinds 2003 zangeres bij Lullacry. Hiervoor stond een bijna-naamgenote, Tanya, met de vier heren op het podium. Met Tanja brengen de vier een goed uitgebalanceerd schijfje binnen het genre van de female fronted metal. Maar dan verzorgt Tanja geen hoog engelenzang à la Tarja (Nightwish) of Floor (After Forever), en ook niet het gegrunt van een Angela (Arch Enemy), die vergelijking zou ook weer een beetje te ver gaan. Ze zingt stevig en af en toe wat rauw. En zo heeft ze eigenlijk meer overeenkomsten met iemand als Christina (Lacuna Coil). Vol. 4 van Lullacry is dus lekkere en stevige metal met invloeden van links tot rechts in het genre, en dat met een goede zangeres. Of was het nu die lekkere zangeres met goede metal?

Elk jaar heb ik een paar studiedagen om bij te blijven op mijn vakgebied het onderwijs. Meestal zijn dit interessante, maar zware dagen. Zwaar, omdat er veel inzet van mij gevraagd wordt in korte tijd. Interessant, omdat ik hier nieuwe inzichten en informatie krijg. De studiedagen beginnen meestal met het voorstellen. Het vervolg wil nog wel eens verschillen. Mijn voorkeur hebben dagen waar er een goede afwisseling is tussen luisteren en eigen inbreng. Ik heb namelijk een grote zwakheid. Ik kan niet langer dan tien minuten naar iemand luisteren. Ik dwaal dan af met mijn gedachten, heb geen idee meer waar het over gaat. Giovanni Marks alias Subtitle heet op het debuutalbum Young Dangerous Heart welkom en wenst mij veel plezier toe bij het beluisteren. Hierna komen de eerste elektronische klanken mij tegemoet, waarna ik op het puntje van mijn stoel zit. De hiphopper vertelt zijn verhaal over de hedendaagse samenleving. Ik knik tevreden. Dit album slaat de goede weg in. Na tien minuten begin ik echter naar iets anders te verlangen. Het wordt monotoon. Na ruim een uur ben ik met mijn gedachten niet meer bij dit album en bedenk ik me dat de laatste vijftig minuten langs me heen zijn gegaan. Dat kan toch niet de bedoeling zijn geweest van een album dat zo veelbelovend begon en waar ik nieuwe inzichten van hoopte te krijgen.

De eerste keer dat ik luisterde naar Chad Vangaalen’s Infiniheart schrok ik. Totaal niet voorbereid op wat me te wachten stond, dacht ik bij het beluisteren van het eerste nummer even dat Jeff Buckley de Mississippi al zingend weer uitgelopen was en Chad Vangaalen’s slaapkamer betreden had om achteloos even een liedje op te nemen met de wrange titel "Clinically Dead". Een excuus is misschien dat ik ook maar half luisterde en de cd slechts met moeite in de cd-speler had kunnen schuiven. Op mijn schoot lag een klein lief hoopje meisje te snotteren, te jammeren en zich miezerig te voelen. Als kleine meisjes zo zijn, zijn vaders ook het minst alert natuurlijk. Want "Clinically Dead" lijkt wel op Buckley, maar veel minder dan bij Buckley staat de stem centraal. Dat zal ook wel komen doordat Chad Vangaalen al tien jaar zijn liedjes opneemt in zijn slaapkamer. Het moet er vol geweest zijn daar, want behalve gitaar, drums en bas hoor ik ook viool, harp en klarinet terugkomen. Van de tien jaar dat hij liedjes opnam vond hij overigens alleen die van de laatste vier jaar goed genoeg om uit te brengen. Dat deed hij in eerste instantie via een piepklein webwinkeltje, maar Sub Pop is zo slim geweest om er nu voor te zorgen dat de plaat overal te koop is. En dus ook in Nederland. En dat is wel een land voor Chad Vangaalen, want hier dragen we niet alleen Buckley een warm hart toe, ook Damien Rice trekt hier volle zalen. Laat dat nou net de andere naam zijn waar hij me bij tijd en wijle aan doet denken. Alhoewel ik ook Neil Young, Notwist en Will Oldham zou kunnen noemen. En dat dus maar doe.

Raar wezen, daar win je meestal geen prijzen mee. Elke zichzelf respecterende muziekliefhebber houdt wel van een scherp randje in de muziek die hij of zij zijn of haar vrienden opdringt, maar een album van een urologisch gehandicapte schaker die balancerend op een strandbal liedjes jodelt over de gebroken witte teint van een olifantenkarkas in de ondergaande herfstzon wil meestal niet in jaarlijstjes terechtkomen. Het devies voor een succesvol bestaan in de popmuziek is daarom ook: onderscheid jezelf, maar ken in godsnaam wel je grenzen. En dáár krijg je dus Franz Ferdinands van. Ik heb liever rarige bands als CocoRosie: bands met een grootschalige verbeeldingskracht, bands die zichzelf geen beperkingen opleggen of, zo je wilt: bands met pretenties. Het unique selling point van CocoRosie is dat ze muziek maken met alles dat omhanden is, of dat nou een wekkerradio, Formule 1 op tv of het gemiauw van mechanische speelgoedpoesjes is. Met hun beste kleine-meisjes-op-schommels-stemmen en hiphopachtige ritmes maken de Amerikaanse zusjes een soort futuristische folk die tegelijkertijd heel simpel en doordacht klinkt, maar bovenal heel broos, schattig en mooi is. Wat ik een beetje jammer vind is dat er op Noah's Ark veel meer sprake is van netjes gestructureerde popliedjes dan op hun debuutalbum, terwijl ik juist zo hield van die minuten durende geluidsopnames van bijvoorbeeld de op het dak kletterende regen. Maar ik vergeef het ze, puur om het gemiauw van de mechanische speelgoedpoesjes.

Hip als we zijn, zijn we nu eens niet fashionably late, dus arriveren we ruim op tijd om bij de aftrap van het festival aanwezig te zijn. Hanne Hukkelberg is de eerste stop en daar kunnen we rustig beginnen. Het thema van deze editie van Bazar Curieux lijkt 'Changez!' want in de meeste gevallen liggen er meer instrumenten en andere apparatuur op het podium dan door de bandleden op één moment bespeeld kunnen worden.

Op een paar acts na, waar slechts één instrument of computer de artiest moet begeleiden. Ook zullen we een paar knappe staaltjes multitasking voorbij zien komen, waar een artiest op hetzelfde moment meer dan één instrument bespeelt. Dat moet dan wel haast een vrouw zijn, en dat is niet altijd het geval, maar het aantal vrouwen op Bazar Curieux trekt de aandacht. Als ik zo eens nadenk, is Syd Matters de enige band die ik heb gezien, waar geen vrouw in speelde.

Gertrude Stein dichtte haar bekendste regels - A rose is a rose is a rose - in een bundel die dezelfde naam heeft als de nieuwe cd van Broadcast, Tender Buttons. Er zit alleen bijna een eeuw tussen het verschijnen van beide producten. Steins bundel staat vol met uiterst modernistische prozagedichten. Experimenteel, fragmentarisch, vervreemdend en autonoom. De abstractheid van avantgardistische kunst gevat in woorden. 1914 was het, de kunstwereld volop in het experiment. Het taalbesef op de schop. Nu is het 2005 en verschijnt een andere Tender Buttons. Volgens mij niet geheel toevallig. De taal van Broadcast is ook fragmentarisch en experimenteel en dit lijkt over te slaan op de muziek. Het gaat allemaal ergens over - over de zwarte kat en ons bijgeloof, over hoeren en over Amerikaanse soldaten in Irak -, maar de cd nodigt de luisteraar uit er mee te doen wat we willen. Net als de taal doet in die eerdere Tender Buttons. Minimale elektronica is ingezet om dynamische beelden te creëren, die zitten te springen om een extra invulling van de luisteraar. Deze muziek spreekt niet alleen herinnering en verbeelding aan, maar neemt zo nu en dan ook een loopje met je gedachten. Het is muziek om heel ver bij weg te dromen en net zoals de voorgangers HAHA Sound en The Noise Made By People meer dan de moeite waard.

Tja, wat doe je als bandje uit Manchester en je eerste plaat wordt door iedereen de hemel in geprezen? De meeste bands komen dan met de 'moeilijke' tweede, die vaak tegenvalt omdat er in te korte tijd nieuwe nummers moeten worden geschreven. Daarnaast hebben ze vaak last van het meer van hetzelfde syndroom. Dat laatste probleem loste Oceansize op door na hun eerste album een EP af te leveren. Hierop werden de nieuwe composities die in lijn lagen met hun album op geplempt. Ondertussen hadden ze echter een cunning plan gesmeed. Ze zouden iedereen een poets bakken door op hun tweede album die liedjes neer te zetten die ze al aan het uitwerken waren, maar net even iets anders klonken. Oceansize had kennelijk zelf geen zin meer in de vergelijkingen met Tool en Faith No More, dus zijn ze maar een eigen hokje begonnen. Gebleven zijn de lastige ritmes, de driedubbele gitaarlagen in de muziek en het gevoel dat na tien luisterbeurten het kwartje begint te vallen. Maar geen beukende partijen meer, wat vaker het gas terug, minder geschreeuw en het gevoel dat er nog meer luisterpartijen nodig zijn om het kwartje te laten vallen. Aangezien er sinds de Euro geen kwartjes meer bestaan ben ik bang dat er een twee Euro muntstuk valt en als een bom inslaat. Werd bij hun debuut Effloresce in de slotakkoorden alleen maar beter, bij Everyone Into Position is het minpunt dat bij de laatste nummers het kruit enigszins verschoten lijkt te zijn. Maar eigenlijk valt er maar één zinnig ding over te zeggen: oh oh oh.

In de trein op weg naar huis doe ik voor de zoveelste keer New Cool Collective's Trippin' in mijn diskman. Het is een beetje een trieste dag. Na vandaag gaan Trippin' en ik namelijk voor een tijdje uit elkaar. Niet met ruzie hoor, maar zo gaat dat nou eenmaal als ik bij een plaatje een stukje geschreven heb. Ik vrees ook dat het gelijk ook het einde van de zomer in gaat luiden. De trein baant zich al een spoor door het miezerige weer buiten. Alsof de wolkentranen ook weten dat ik eigenlijk geen afscheid wil nemen van Trippin' en met me mee treuren. Het verbaasde me zelf ook wel een beetje dat ik Trippin' zo leuk vond. Want echt van jazz houd ik niet. Want echt van afrobeat houd ik niet. Want echt van latin houd ik niet. En echt van easy tune houd ik niet. Want echt van bands die bij Ivo Niehe optreden houd ik evenmin. Dat zouden toch genoeg redenen moeten zijn om op Trippin' te spugen. Maar hoe ik ook rochel, er komt maar geen klodder slijm om eens goed over New Cool Collective's Trippin' heen te tuffen. In plaats daarvan klakt mijn tong in mijn mond, knippen mijn vingers, doe ik heel actief aan luchtteenpianospelen in mijn schoenen en span en ontspan ik de hamstrings in mijn spijkerbroek op de maat van de muziek. Het lijkt verdorie wel of ik een neiging heb om te gaan dansen. En dat dus gaat al een week of drie zo. Maar nu nadert het einde van de tweede cd die deze polderkerels opnamen met legende Tony Allen en blaast Benjamin Herman voor het laatst in zijn altsax en is het voor nu over en sluiten.

Bij concerten is het voorprogramma voor de meeste bezoekers een noodzakelijk kwaad. Da’s ook niet zo gek omdat het vaak als een tang op een varken slaat, door onoplettende boekers, deals met platenmaatschappijen of gewoon omdat de support act ervoor betaalt! Maar soms, heel soms is het voorprogramma een gouden greep. Zoals Strangelove in 1994 bij Suede. De intens heftige gitaarmuziek (Julian Pransky Poole is een onderschat wonder naar mijn mening) en het maniakale optreden van zanger Patrick Duff, die al plukken haar uit zijn hoofd trekkend zijn gitzwarte wereldbeeld de zaal inbrulde, sloot wonderwel aan bij de donkere Weltschmerz van Suede in die tijd. De band was in ieder geval een halfgevulde zaal fans rijker. Helaas mocht het nog maar een krappe 3 jaar duren. Duff zwoer de drank af en twee albums en een door Rob Stenders vergeefs gehypte single ("Freak") later was ondanks de nog steeds ‘mindblowing’ concerten de fut uit de band. Poole vertrok naar Witness, toetsenist Alex Lee schoof aan bij Suede, en Patrick begon een solocarrière. Dodelijk saaie singer-songwritermuziek was het gevolg. Maar nu ineens, al bijna 7 jaar later (!), is daar dan Luxury problems. Een verrassend volwassen plaat met pit! Met de nodige zelfspot en tederheid becommentarieert Duff het leven van vandaag de dag. Dat hij nog steeds goed weet hoe het was om aan de zelfkant te leven steekt hij niet onder stoelen of banken ("Fucked" en "In my junkie clothes"). En ondanks dat zijn liedjes ook de mooie kanten van het leven beschrijven ("Married with kids" compleet met - ironisch bedoeld? - Joy Division-achtig deuntje) heeft de muziek gelukkig een groot stuk van de intensiteit van het oude Strangelove terug gekregen. Ik kan niet wachten om dit ook live - al dan niet als voorprogramma - te mogen aanschouwen.

'Daar had je veel leuke dingen mee kunnen doen,' hoor ik bezoek vaak tegen me zeggen. Ze doelen dan op mijn cd-collectie. Ik zucht dan meestal en zeg: 'Een auto kopen zeker om dan 2000 Euro per jaar af te gaan schrijven of het oproken. Ik doe er liever iets leuks mee.' Meestal is dit dan het einde van dit gespreksonderwerp. Als die mensen eens wat verder keken dan hun neus lang was zagen ze dat mijn collectie veel voor mij betekent. Muziek is emotie. Zo staan er talloze schijfjes van o.a. Lloyd Cole, Smashing Pumpkins, Chuck Berry, The Tragically Hip, The Rolling Stones, The Pretty Things en Pere Ubu in mijn platenkast te schitteren. Dat het gemiddelde van vijf nieuwe cd's vanaf 1987 dan een aardige collectie oplevert is wat mij betreft dan mooi meegenomen. Ik zou mijn collectie echter sterk uit kunnen dunnen als ik Reading Between te Lines van Asteroid B-612 voor de eerder genoemde artiesten in de plaats zou zetten. Deze Australiërs hebben namelijk goed geluisterd naar de eerder genoemde artiesten. Deze plaat is overigens een rerelease van het in een kleine oplage verschenen gelijknamige album aangevuld met bonustracks. Die hadden van mij overigens achterwege mogen blijven, want in de 75 minuten die de plaat duurt had ik van al die namen die ik eerder had genoemd zeker één track kunnen draaien. Toch is het een sympathiek initiatief om een plaat aan de vergetelheid te ontrukken. Ik geef deze cd echter aan de eerste die bij mij thuis een negatieve opmerking maakt over de grootte van de collectie. Ik zal dan iets zeggen als: 'Als je het bij jou thuis anders wilt, mij best.'

Sommige muzikanten zou je eigenlijk gewoon moeten kunnen verbieden gelukkig te zijn. Sinds Prince gelukkig getrouwd en in de Here der Jehova's is, zijn meesterwerken van zijn hand uitgebleven. Ook Eric Clapton heeft wat mij betreft geen meesterwerken meer uitgebracht sinds hij gevrijwaard blijft van verslavingen, overlijdens van naasten en echtscheidingen. Steeds vaker waren het vlakke werkjes die verre van geïnspireerd klonken. Zelfs een cd vol Robert Johnson-covers bleek hij vlak te kunnen vertolken. Toch zonde voor een muzikant die je er normaal gesproken na drie maten gitaar feilloos tussenuit haalt. Maar ja, ik kan moeilijk gaan bellen dat 'ie eens wat minder vrolijk moet worden. Op Back Home heeft hij het wat anders aangepakt. Met behulp van blazers en lekker gospelachtig blèrende zangeressen heeft hij een wat vrolijker plaat opgenomen en dat blijkt hem toch een stuk beter af te gaan. Het klinkt daardoor wel een beetje als Behind the Sun, zij het dat de tachtiger-jaren-bombast van dat album is ingeruild voor genoemde blazers en zangeressen. Een meesterwerk is het zeker niet geworden, maar hij lijkt er in elk geval lol in gehad te hebben. Er is natuurlijk weer een waslijst aan gastmuzikanten, onder wie producer/toetsenist Simon Climie, Steve Gadd, Nathan East, Billy Preston, Andy Fairweather Low en Steve Winwood. Met dat clubje werkt hij zich door songs heen die hij schreef met Climie, maar ook door covers van onder anderen Stevie Wonder en Syreeta Wright ("I'm Going Left") en George Harrison ("Love Comes to Everyone"). Veel echte blues en lange solo's hoef je niet te verwachten. Vaker komt er reggae voorbij ("Revolution") of een zoetgevooisde ballad. Gegeven de omstandigheden is dit vermoedelijk het maximaal haalbare.

Het is een ziekenboeg in mijn huis. Het begon bij kat Whoppie die aan de diarree was. Even later was het mis met kat Wizzy. Er bleek een zenuw klem te zitten. Bij beide bracht de dierenarts uitkomst met een wonderspuit. Na de katten waren wij aan de beurt. Mijn vriendin kreeg de griep en ik mocht naar het ziekenhuis voor een bezoek aan de kaakchirurg. Hulpeloos lag ik achterover in de behandelstoel. Een verdoving werd gezet. Ik moest wachten. Ik keek naar de lampen boven mij. Er was achtergrondmuziek van Sky Radio: 'It's raining men, halleluja.' Terwijl ik de ziekenboegellende overdacht werd er een doek over mijn ogen gelegd. Er ging gesneden worden. De achtergrondmuziek hoorde ik niet meer. Nevland, de tweede plaat van het Groningse Audiotransparent kwam ervoor in de plaats. Deze had zich de afgelopen dagen in mijn hoofd genesteld en draaide hier zonder werkelijk gedraaid te worden. Het thema van de ingetogen nummers wordt uitgesmeerd op zoek naar een ingehouden uitbarsting. Deze wordt gevonden in het gebruik van viool, cello, trompet en samples. Het belangrijkste echter zijn de leden zelf die weten hoe je originele nummers schrijft en speelt. Met Nevland, Noors voor nieuwe land en ook de naam van een spits van F.C. Groningen, brengt Audiotransparent een overtuigend tweede album, wederom geproduceerd door Corno Zwetsloot, dat meer alt.country dan de voorganger bevat zonder een totaal nieuwe weg in te slaan. Het snijden in de bezetting laat zich dan ook niet horen: mijn kaakchirurg wel. Hij haalt me weer terug in de wereld door de doek te verwijderen en te zeggen: 'Het karwei zit erop, maak even een vervolgafspraak voor vrijdag a.s. en thuis meteen ijs erop.' 'Met Nevland als troost,' mompel ik zachtjes. Normaal praten lukt niet meer.

De releaseparty van Nevland vindt op 29 september plaats in het Groningse Vera.

Je hebt van die bands waarvan je verbaast staat over hoeveel fans er nog van ze rondlopen. New Model Army is zo'n band. Volgens mij speelt New Model Army in Nederland altijd voor een goed gevulde, zo niet uitverkochte, zaal van behoorlijke grootte. Hondstrouwe fans hebben ze. Dat komt misschien ook wel doordat New Model Army zo'n band is waar in de meerdere decennia dat de band bestaat weinig aan veranderd is. Ik stoorde me zelf altijd een beetje aan het links militante karakter van de band en haar fans, dat als ik tiener zelfs ietwat beangstigend vond. Terwijl ik mezelf toch echt onder links schaar en de muziek an sich altijd wel mijn ding vond. Want vanuit een basis van folk en rock maakt New Model Army, zo lijkt het, al eeuwen platen die vol staan met gedreven idealistische liedjes, gepassioneerd voorgedragen door de donkere stem van Justin Sullivan. Toch is het al weer vijf jaar geleden dat deze Engelse postpunk-mannen op de proppen kwamen met een nieuwe cd. Het huidige album, Carnival, hangt wat meer naar rock dan zijn voorgangers. Hierdoor doet het me af en toe moet ik een beetje denken aan een ingetogen Killing Joke, zonder industriële invloeden natuurlijk. En angst voel ik al helemaal niet meer. Ik hoop dan ook voor de heren dat ze uit de hernieuwde interesse in de postpunk van de afgelopen tijd nog wat nieuwe fans erbij zullen krijgen. Toch vrees ik dat ze bij de concerten in Nederland later dit jaar gewoon weer voor de vertrouwd in zwart geklede fans zullen spelen. Die hebben er weer elf nieuwe liedjes bij om in te studeren en die snel vertrouwd zullen voelen.

Als je niet sterk bent moet je slim zijn. De vier Zweden die samen Blindside vormen kwamen daar ook al vroeg achter en hebben sindsdien besloten het beter aan te pakken. Na twee releases in de marge verhuisden ze naar de VS, ruilden de hardcore-invloeden in voor een meer toegankelijk geluid en wisten zo, geholpen door een flink toerschema, een behoorlijke status in de Christelijke hoek te vergaren. Kwestie van aanpakken. En dat terwijl hun muziek verder niet eens echt zo heel opzienbarend is. Daarvoor vissen de jongens toch net wat teveel in dezelfde vijver als Hoobastank en vooral POD. Dat betekent dus refrein-gerichte heavy alternative met een lichte reggae-inslag in de relaxtere momenten. Crossover op zijn netst en niet echt origineel dus. Dan komt het op kracht en kwaliteit aan, en daar ontbreekt het hem nou net aan. Het klinkt allemaal lekker gelikt en ze hebben een echt geweldige zanger, die ook nog eens een forse schreeuw aankan maar de songs zijn niet allemaal even sterk. Op een enkele uitschieter na, hoe feller hoe beter, zoals blijkt uit "Yemkela" en "We're all going to die". Naarmate de plaat vordert krijg ik echter steeds meer het gevoel naar een wat donkerder versie van POD te luisteren. Eentje met een betere zanger maar met minder sterke songs. En dat maakt The Great Depression tot een maar half geslaagde plaat.

Ik ben een type dat rustig wakker wil worden. Dat is er tegenwoordig echter niet meer bij. Wij hebben namelijk twee jonge katten van acht weken oud: Whoppie en Wizzy. Het zijn twee donders die nadat ze één van ons gehoord hebben meteen wakker worden en volop beginnen te ravotten en rollebollen door de kamer. Whoppie duikt op Wizzy. Die mept natuurlijk terug. Of andersom. Er is geen hiërarchie. Vervolgens is het één grote sprint door de kamer, uiteraard via bankstel en stoelen. Om bij te komen laten ze zich dan aan de eettafel zien. Onze tenen zijn dan erg gewild. En een broekspijp waar met de nagels ingesprongen of gebeten kan worden, niet minder. Toch toveren deze kittens ons een glimlach op de mond. Dat doet het New Yorkse trio Ghetto Ways ook. Ze rollenbollen muzikaal over elkaar heen met als basis een stevige basgitaar die loopt te ronken als maken de heren vette stonerrock, een drumstel dat ook niet zachtjes wordt behandeld, gitaarpartijen die meer passen bij een garagerocker en zang die tekeer gaat alsof ze The Ramones zelf zijn. Ghetto Ways levert met hun tweede album Solid Brown een album waar de energie vanaf straalt. En dan heb ik nog niet de geslaagde covers genoemd van Thin Lizzy en Solomon Burke. Bij deze. En nu ga ik weer naar onze twee donders. Ik hoor namelijk iets omvallen. Miauw!

Bij de satirische poppenserie Spitting Image was de running gag met Keith Richards dat hem steeds weer verteld werd dat hij al overleden was. Hij geeft inderdaad al een jaar of dertig de indruk een levend lijk te zijn, maar gelukkig is hij al de nodige jaren clean en dus nog steeds in staat op te treden. Zo langzamerhand krijg je bij de Stones de indruk dat een album vooral een excuus is om weer op tournee te gaan, erg vernieuwend is het allemaal niet meer wat ze doen. Bij het merendeel van de songs van de laatste tien jaar weet je na pakweg zes maten al hoe het verder gaat, inclusief de gedubbelde jengelkoortjes van Mick Jagger, het rammelende gitaarwerk van Richards en de snoeiharde klappen op de snare van Charlie Watts. Na Tattoo You zijn de echte klassiekers uitgebleven en zijn het voornamelijk herhalingsoefeningen geweest met slechts minimale verschillen. Nou zijn de Stones op halve kracht nog altijd de moeite waard, dus niemand klaagt erover, maar een nieuw Stonesalbum levert geen fan nog een slapeloze nacht op. Voor A Bigger Bang geldt hetzelfde als voor vorige albums: de bovengenoemde ingrediënten zijn allemaal weer aanwezig, er zitten wat reggaeritmes in en Richards kreunt zich weer door een aantal songs heen. Zeker niet slecht, maar slechts één keer ga ik nog rechtop zitten: bij de slepende blues "Back of my hand", waar de slidegitaar en harmonica oude tijden voor even doen herleven. De rest is hetzelfde als bij vorige albums: echt Stones, best aangenaam, maar al lang geen sensatie meer. Degelijk jazeker, maar A Bigger Bang? Mwah, een wijze uit het oosten zei op zo'n moment:'Wat dempt zo'n gordijntje nog, hè?'

(In de auto pt. 17)
'Ik moet even ontgiften hoor, van al dat bruiloftsgeweld. Het is best leuk, zo'n ouderwetse Twentse bruiloft, maar aan de muziek zouden ze best wat mogen veranderen.'
'Het zal ook wel schelen dat niet ik jou, maar jij mij terugrijdt.'
'Dat ik de avond niet verdronken heb in bier zal inderdaad wel schelen, ja. Maar dan kan ik nu in dit nachtelijke ritje mooi afkicken met wat echt mooie muziek.'
'Dit is toch Tracy Chapman hè? Maakt die nog steeds cd's?'
'Ja. Where You Live is haar zevende ondertussen. Het stomme is dat Tracy Chapman eigenlijk nog de enige is die me helder voor de geest staat van de zeventigste verjaardag van Nelson Mandela. Ik zie haar nog zo staan. Op dat immense podium in het nog grotere Wembleystadion. Die kleine vrouw met niets anders dan een akoestische gitaar. Het werd haar definitieve doorbraak, en ik vrees ook het definitieve hoogtepunt uit haar carrière. Daar zal deze cd, hoe goed ook, ook weinig aan veranderen. '
[...]
'Dit klinkt wel mooi hoor. Wat ik hier fijn aan vind is dat de nummers niet storen als je zo praat met elkaar, maar als je er het wat harder zet, het erg mooie luisterliedjes zijn waar je voor gaat zitten. Nogal een verschil met die vele Sky Radio-prullen.'
'Daar heb je helemaal gelijk in. Het is ook mooi. Net als haar voorgaande albums veel rijker aan stijlen dan haar debuut. Soul, blues, gospel, jazz, folk, pop. Het komt allemaal langs. En haar stem en gitaarspel lijken met de jaren ook alleen maar rijper te worden.'
'Eigenlijk vind is het raar dat ze niet nog groter is geworden bedoel je?'
'Normaal was dat denk ik wel gebeurd, maar bij de impact van dat fameuze en overweldigende debuut uit 1988, daar staat alles bij in de schaduw.'

'Papa.. doeje?' 'Papa stopt een cd in de speler, dat weet je toch?' Mijn zoontje kijkt nieuwsgierig naar het bewegende laatje dat het zilveren spiegeltje bijna geruisloos inslikt. 'Wat is dat nou?' 'Dat is de cd-speler. Daar mag je niet aankomen!' 'Doejenou?' 'Ik druk op play.. papa moet hier iets over schrijven.' Uitwaaiende gitaarklanken vullen voorzichtig de kamer. Zoonlief verliest al snel zijn interesse en bemoeit zich met het lelijke maar kleurrijke cd-hoesje. 'Papa, wat is dat?' 'Geen idee, maar het ziet er uit alsof iemand teveel vrije tijd heeft gestoken in de vormgeving'. Zodra de zangstem door de speakers galmt weet ik welk individu dat zou kunnen zijn geweest. Waar de muziek lekker ruimtelijk is opgenomen en ogenschijnlijk een hip en 'new wave'-achtig geluid laat horen, boort de halfroepende zangstem zich autonoom door deze schoonheid. Atonaal en onsubtiel, alsof een dronkenman ongewild bij een post-rockend gezelschap op de buhne kruipt. Johnny Lydon meets Explosions In The Sky staat op de label-site. Niet slecht gevonden, maar bijzonder irritant om te beluisteren. 'Papa, wat is dit?' 'Dit is niet best', mompel ik. 'Slecht..!' beaamt Matthias en hij knikt erbij. Ja, zoiets. Een kunstenaarsvriendenclub met te weinig zelfkritiek. Een andere vocalist (of geen enkele?) was beter geweest.

'Papa.. doeje?' 'Papa zet de kast recht, dat zie je toch?' Mijn zoontje kijkt nieuwsgierig naar wat ik onder de linker kastpoot schuif.

De zon staat lager, om half negen is het donker en het culturele seizoen 2005-2006 is alweer geopend. Het is fijn dat Stichting Motel Mozaique het te lang vindt duren voordat het gelijknamige tweedaagse festival weer plaatsvindt want daarom organiseren ze komende zaterdag, voor de zesde keer alweer, Bazar Curieux in Rotterdam. Het kleine broertje, wordt vaak gezegd, omdat dit festival slechts één avond (en nacht) in beslag neemt, maar voor de echte, up-to-date muziekliefhebber is Bazar Curieux misschien juist wel het neusje van de zalm.

Ze staart me aan vanaf wat een van de mooiste platenhoezen van dit jaar zou kunnen zijn. Als een geile Francaise uit de jaren zestig heeft ze zojuist mijn keel vastgegrepen. Gemeen drukt ze hem een beetje dicht en trekt me dichterbij de speaker. Haar stem is een beetje hees en ik ruik de sigarettenrook uit haar mond. Melancholische liedjes zingt ze, verdrietig klinkt ze. Ik sla mijn arm om de speaker heen en pleng een traan. Ik wil haar zoenen,ik ga haar troosten en ik kom dichterbij. Dan haalt ze uit en heb ik de rest van de dag een piep in mijn oren. 'Motherfucking Asshole' bijt ze me toe.

God, wat moet het strontvervelend zijn om Martha Wainwright te heten, bedenk ik me terwijl ik met mijn vinger in mijn oor frut: die piep is vervelend. Elke recensent die je cd in zijn vingers krijgt meent dan zijn stukje op ongeveer de volgende manier te moeten beginnen: "Martha Wainwright is de dochter van Kate McGarrigle en Loudon Wainwright III, en zus van Rufus Wainwright, maar toch schrijft en zingt ze liedjes op haar geheel eigen wijze. Na verschillende keren als voorprogramma van Rufus opgetreden te hebben en op hebben mogen komen draven voor zijn cd heeft ze nu haar eigen muzikale statement neergezet met dit prachtige album. " Arme Martha. Zou ze die recensenten nooit in hun oor willen tetteren, zoals ze zojuist bij mij heeft gedaan? Zou ze nooit haar vuist eens in het gezicht van de interviewer aan de andere kant van de tafel willen planten als hij weer eens begint over haar familie? Zou ze die brabbelaar nooit eens kennis willen laten maken met een boomstam?

Ik zou nooit zulke stukjes over Martha durven schrijven. Wie weet wat ze met je doet, als ze je in haar vingers krijgt.

Martha Wainwright speelt zaterdagavond op Bazar Curieux in Rotterdam

Het heeft The Mystery Hall blijkbaar heel wat tijd gekost om hun debuutalbum uitgebracht te krijgen. De opnamen hebben plaatsgevonden in 2003 en 2004 en nu pas komt het album internationaal uit. Dat is op zijn minst opmerkelijk, want de kwaliteit is bovengemiddeld. Misschien heeft het feit dat het hier Spanjaarden betreft daar iets mee te maken. Hoewel er best de nodige Spaanse rock- en metalbands zijn, horen we daar hier zelden van. Soms omdat de zang in het Spaans is, soms omdat de zang Engels is zoals Jean Marie Pfaff Duits sprak bij zijn debuut in de Bundesliga. Van geen van beiden is hier sprake, Rafael Morata hoeft zich niet te schamen voor zijn Engels. Het onbetwiste middelpunt van The Mystery Hall is gitarist Tony Baena, die vooral heel goed naar Yngwie Malmsteen en het steviger werk van Joe Satriani geluisterd lijkt te hebben. Het merendeel van de songs kun je dan ook in die muzikale contreien vinden, zij het met wat meer ruimte voor de melodieuze powerzanger Morata, wiens zang het geheel een Amerikaans tintje geeft. Hoewel Malmsteen en Satriani zoals gezegd goed terug te horen zijn, zou je de muziek toch het beste kunnen omschrijven als progressieve metal. Zo nu en dan nemen ze wat gas terug en blijkt dat ze dan op hun best en origineelst zijn. Het zijn juist die stukken die nieuwsgierig maken naar meer. Misschien moeten ze dan ook wat meer tijd krijgen om hun eigen stijl te ontwikkelen. Die kanttekeningen nemen niet weg dat dit een zeer verdienstelijk debuutalbum is, waar liefhebbers van power- en progmetal zeker eens naar moeten luisteren.

Het debuterende Smaxone houdt niet van half werk en heeft met Regression een heus conceptalbum opgenomen. Het concept draait om een kind dat zijn familie verliest in de oorlog. Na de dood van zijn vader en het einde van de oorlog worstelt hij met zijn emoties en bestaansrecht. Hij vlucht uit de realiteit door geestelijk terug te keren naar het stadium in zijn leven van voor de oorlog, de tijd dat er nog geen vuiltje aan de lucht was. Gevoelens van blijdschap en geluk wisselen zich constant af met de waanzin van de keiharde werkelijkheid. Om dit vast te leggen werken deze Denen met twee zangers, een melodieus klinkende en ééntje met een ruige strot, de van Mnemic afkomstige Michael Bøgballe. De wisselwerking tussen hen vormt de basis van het totaal unieke geluid van deze band. Inderdaad, erg moeilijk te omschrijven want anders zou het niet uniek zijn. Industrieel klinkende metal a lá Nine Inch Nails, Devin Townsend en Die Krupps wordt afgewisseld met zeer pakkende en poppy klinkende refreinen, waarbij schaamteloos gebruik wordt gemaakt van warm klinkende elektronica, zoals ze bij The Verve en The Killers ook graag doen. Om het allemaal nog wat moderner te maken is het drumgeluid van de eveneens van Mnemic afkomstige Brian Rasmussen nog even lekker langs een batterij filters gehaald en wordt naar goede traditie een George Michael-klassieker verbouwd tot een echt meesterwerk. Als klap op de vuurpijl zijn de muzikale wortels niet vergeten en vliegen er nog de nodige solo's voorbij. Als iemand zou vragen of bovenstaande formule zou werken, verklaarde ik hem pertinent voor gek. Smaxone bewijst echter het tegendeel en dat is een hele verademing.

Er dringt vanuit Frankrijk maar weinig muziek tot Nederland door die ik te pruimen vind. Dat ligt natuurlijk ook wel aan mij, want de Patrick Bruels, Johnny Hallydays en Julien Clercs van deze wereld zijn niet echt aan mij besteed. Maar een fatsoenlijke Franse rockact die in Nederland een hit scoort... ik denk dat Mano Negra's "King Kong Five" de laatste was. Of was Noir Désir's "Le Vent Nous Portera" wel een hit? Terwijl er in Frankrijk genoeg leuke (indie-)rockbandjes rond lopen die best de moeite waard zijn. Dat blijkt wel weer bij Gomm, door de platenmaatschappij bestickerd tot France's biggest rock revelation. Niet moeilijk gezien bovenstaande, maar ik kan me er wel wat bij voorstellen. Wat Gomm op Destroyed To Perfection laat horen is namelijk ook best een opwindende mix aan avontuurlijke rockstijlen. In het grootste deel van de nummers zingt zangeres Marie ons in drie talen toe vanachter haar Fender Rhodes. Vaak gaat dat in redelijke harmonie met de mannelijke rest van de band, maar Gomm wordt het leukst als de drie mannen haar op gaan jagen. Onder leiding van Olivier op drums en zang gaan ze als ware patriotten uit het leger van Can, Wire en Sonic Youth vol voor de overwinning. Marie gaat dan schreeuwen en kreunen om terug te slaan of ze verschuilt zich bang en fluisterend achter haar keyboards. Gomm wordt zo een gewelddadig treffen tussen de Spanjaarden van Myanta Ra en de Duitsers van Spillsbury. Een amusant spektakel.

Afgaande op de enorme hoeveelheid interviews, sessies en de geruchten over het lekken van de plaat door het management, moet de nieuwe plaat van dEUS wel een van de belangrijkste releases van het jaar zijn. Is het wachten - zes jaar! - het waard geweest? Ja en nee. Tom Barman heeft zich niet buiten de publiciteit gehouden: de film Anyway The Wind Blows, de semi-solotour met Guy Van Nueten, Magnus, het dj-werk. Maar zes jaar wachten op een nieuwe plaat van een band die vernieuwing en experiment hoog in het vaandel heeft staan moet wel iets heel bijzonders opleveren, willen de verwachtingen waargemaakt worden. En dan is het curieus te merken hoeveel Pocket Revolution voortborduurt op The Ideal Crash. Niet voor niets eindigt de CD met "Nothing Really Ends", het laatste echte wapenfeit voor de lange sabbatical, en sluit het naadloos aan op de andere tien tracks. De invloed van Mauro Pawlowski, het verdwijnen van de helft van de band (drummer, gitarist en bassist) en alle bekende spanningen tijdens het opnameproces klinken niet zo heftig door als ik verwacht had. Hoogstens horen we iets van de afgelopen jaren terug in "What We Talk About (When We Talk About Love)", dat opzichtig refereert aan Barmans zijproject Magnus. Begrijp me niet verkeerd, Pocket Revolution is een goede plaat, een erg goede zelfs, maar een grote stap voorwaarts is het niet. Zullen we het er op houden dat de nieuwe bandleden en de soloprojecten van Tom Barman het oeuvre van dEUS van een mooi nieuw hoofdstuk heeft voorzien, maar dat het nieuwe deel nog in het vat zit?

Om een uur of zeven word ik liggend op mijn rug wakker. Ik kijk links van me. Als een poesje ligt Junior opgerold in de bovenste halve meter van zijn slaapzak. Zijn oogleden trillen een beetje. Hij slaapt nog licht, met een fijne onschuldige glimlach om zijn mond. De eerste keer kamperen, samen in een tent; hij vindt het fantastisch. Ik aai hem door zijn blonde, net niet steile haren. De glimlach wordt groter en hij doet zijn ogen open. 'Papa!' Twee armpjes reiken naar me en geven we een dikke knuffel. Ik smelt van binnen en houd het eigenlijk nog maar net droog.

Bij het luisteren naar Skeleton Jar, de tweede cd van het Australische Youth Group krijg ik een bijna net zo warm melancholisch gevoel over me. Deze band doet in al haar onschuld gewoon niets verkeerd. Ik wil de beer op de hoes knuffelen en zanger, gitarist en liedjesmaker Toby Martin door zijn haren strelen en aan de borst drukken als ware hij mijn eigen zoon. Skeleton Jar is zo'n album waarvan je vermoedt dat je wel weet wie er op zal spugen, omdat ze het te lief en te braaf vinden. Dat is stom, want hierin schuilt nou juist het leuke van deze plaat, vind ik. Death Cab For Cuties' Chris Walla is niet voor niets hun grootste fan. Die maakt zelf ook van die schone indie-popliedjes. Hier en daar een stekel aan de tak waaraan je je vinger kunt prikken en er zo'n grote druppel bloed ontstaat, die nooit zeer lijkt te doen. Omdat-ie zo mooi rood is.

Toen ik jaren geleden een vriend van me mee wist te krijgen naar "An evening with Ween" in Paradiso, wist hij op mijn vraag na een krap half uurtje wat hij ervan vond niet veel meer uit te brengen dan een verbijsterd "ehm....interessant..." En ik had nog zó geprobeerd hem voor te bereiden op wat hij ging zien. Maar ja, hoe omschrijf je Ween? Het zijn soms knap gespeelde puntige songs, soms onvoorstelbaar lullige niemendalletjes met rare stemmetjes en puberale humor, het is soms rock, soms funk, soms calypso en soms zelfs een album lang pure country. En toch: vanaf The Mollusk slaagden ze erin een balans te vinden tussen de songs en de flauwekul die óók bij Ween hoort. Maar Ween-albums moet je in zijn geheel horen, wil die balans tot bloei komen. Shinola (vol. 1) is echter een album met b-kantjes en andere obscure tracks, hoe vind je daar nog een balans in? Dat valt inderdaad niet mee, zeker omdat je het niet altijd kunt plaatsen door het volstrekt ontbreken van liner-notes. De Thin Lizzy-pastiche "Gabrielle" is grappig, maar niet meer dan dat, "Israel" is een uitgerekt saxofoondeuntje met wat spoken word en zo zijn er nog een paar dingen waarvan het begrijpelijk is dat ze nooit een album gehaald hebben. Maar na een paar draaibeurten merk je dat er wel degelijk een paar Weenpareltjes tussen zitten, van progrock in "Did you see me?" tot vette funk in "Monique the Freak". En zo blijkt dit uiteindelijk toch nog een echt Ween-album: geen boodschap aan stijlgrenzen en volop rare invallen, maar met stiekem ook weer gewoon Hele Mooie Liedjes.

Als Neal Morse tijdens het toeren last had van zijn stem dan sprong Nick D'Virgilio altijd al bij om de Morse te ontlasten. Nick zong zelfs - ik geloof tijdens de tour volgend op het zwakke Day For Night - al eens enkele optredens in zijn geheel. Of D'Virgilio's stem, nadat Neal Morse het licht gezien had, het wel een hele tour zou volhouden moest nog blijken. Op de studioalbums ging het al wel prima. Met de dubbele live-cd Gluttons For Punishment neemt D'Virgilio definitief alle twijfels weg. Goed, zijn stem is dan misschien iets minder vol zijn dan die van Morse. Maar waar Morse aan het einde van een optreden nog wel eens moest gaan forceren, haalt Nick hier zonder kleerscheuren het einde. Met opvallend groot gemak werkt Spock's Beard op deze dubbel-cd een uitgebalanceerde set van oud en nieuw af. Vooral de uitvoering van "The Light" is bijna verbazingwekkend goed. Morse mis ik dan ook eigenlijk zelden. Misschien is Spock's Beard zelfs wel meer in balans dan tevoren. Doordat Ryo niet meer hoeft te vechten voor het toetsenspotlight lijkt deze rare Japanner zich ook beter in zijn vel te zitten. Zelfs in zijn solo - voor mij was het altijd een bier-haal-moment - gaat het hek niet eens even van de dam. Het enige probleem is dat ik nummers ga missen van oudere platen, maar Spock's Beard heeft ondertussen zo'n uitgebreid en sterk oeuvre opgebouwd dat dit bij een optreden van drie uur ook nog zou gelden.

Allereerst verdient deze cd alvast mijn complimenten voor de waarschijnlijk beste songtitel van het jaar:"Every time a teenager listens to drum and bass a rock star dies". Dat zegt eigenlijk al voldoende. De rockist die ik ben vindt dat natuurlijk meteen al tof. Het bijbehorende liedje is terug te vinden op alweer de tweede langspeler van het Britse Reuben. Juist ja, het drietal dat nog niet eens een jaar terug zo lekker debuteerde met hun volle, zeer stevige en gitaargerichte popmetal, vol met vette riffs en een lekkere baldadige rock-en-roll-houding. Had de vorige nog wat last van typische jongehondenproblemen, iets te veel riffs en net te vaak over-the-top-gaan in de zang, op deze nieuwe blijkt dat Reuben het allemaal een niveautje hoger heeft weten te brengen. Bijna elke song kent wel een vette riff of een sterke hook, overbodige poespas doen ze nog steeds niet aan en de songs staan, mede geholpen door de massieve sound, als een huis. Alternatieve popmetal in het kwadraat. Het lijkt wel alsof ze -ugh!- volwassener zijn geworden. Maar niet saaier, gelukkig. Sterke tweede dus. Laat ze nu maar snel eens wat optredens geven hier.

Begin vorig jaar verraste Bikini Atoll me met hun ijzersterke debuut Moratoria. Ik vond het wel jammer dat ik daar uiteindelijk hier in Nederland een beetje alleen in leek te staan. Het is er wel de muziek voor. Desolaat en donker.Toch moet er voor mijn gevoel een veel groter publiek zijn dat zich aangesproken zou moeten voelen door hun intense donkere rock die refereert aan zware kost als Sonic Youth en Joy Division, maar ook aan lichter verteerbare spijzen als U2 (zonder het eeuwige optimisme van hen gelukkig), Echo & The Bunnymen en Waterboys. Eigenlijk omarmen ze dus wel de nu hippe jaren tachtig, maar ze zitten wel op een andere golflengte dan al die trendy bandjes van nu. Dat is vast weer hun pech, maar wie weet, misschien dat Bikini Atoll nu meer geluk heeft, want dat een ijzersterk debuut best nog wel overtroffen kan worden bewijzen ze met hun tweede album Liar's Exit. Aan de hand van Steve Albini heeft Bikini Atoll in slecht twee weken tijd in Albini's studio hun sound verder uitgediept en vastgelegd. Rauw en eerlijk zijn de sleutelwoorden wel vaker bij Albini, en dat werkt lang niet altijd goed voor elke band. Bij Bikini Atoll werkt het absoluut. Neem bijvoorbeeld de hypnotiserende eerste single "Eve's Rib", of het afsluitende "Secret Filming" dat net als het laatste nummer van Moratoria ("Desolation Highway") nadrukkelijk solliciteert naar een plek op een soundtrack. Misschien brengt dat een verdiende doorbraak teweeg?

"Oude nostalgische gek," zeg ik telkens tegen mezelf als ik hem weer zie. In de etalage van de hifi -shop staat hij namelijk al een tijdje in volle glorie te pronken: de platenspeler. Een apparaat dat bij velen inmiddels uit de stereo -installatie is verdwenen. Bij mij niet, maar om een kwalitatief erg goede pick-up te kopen is er nooit van gekomen. Ik kijk verlekkerd naar het exemplaar dat voor een kleine 500 Euro van eigenaar kan verwisselen. Wat is hij mooi, wat wil ik graag zijn snelheid instellen, zijn naald op de platengroef zetten en dan genieten van de elpee of single inclusief tikken, gruis en ander ongerief. Ik zal het hem niet kwalijk nemen. Ik zit hier echter met een moderne elpee genaamd de cd van het Spaanse The Meows. Op de hoes staat dat At the bottom gedraaid wil worden op 33 1/3 toeren. De plaat bevat vuige garagerock met jengelende gitaren, zoals die sinds de jaren '60 zijn opgang maakt. De plaatlengte kent zo'n ouderwetse 33 minuten. Ze doen geen dingen die nog nooit gedaan zijn, maar je moet wel erg wars zijn van dit genre wil je er niets in horen. De productie is echter wel wat clean en de plaat vraagt dan ook om stof en tikken. Het wachten is dan ook op de cd-speler waarop dit ingesteld kan worden. Of ik kan uiteraard de tevens verkrijgbare vinyl -versie aanschaffen die ik dan op de platenspeler kan draaien. Het liefst op die speler die nu nog in de etalage staat. Tot dan moet ik het echter doen met deze cd van een band die Spanje meehelpt op de kaart van de rock 'n' roll te zetten.

'Wat doen de krekels?'
'De krekels tsjirpen.'
'En de bijen? Wat doen die?'
'De bijen zzzoemen. Bzzzzzzzzzz!'
'En wat voor geluid maken de muisjes?'
'Muisjes? Die piepen.'
'Laat ze maar oppassen voor de kat. Kijk daar komt er net eentje aangeslopen. Weet je ook welk geluid de kat maakt?'
'Katten miauwen en als ze heel tevreden zijn kun je ze horen spinnen. De hond niet. De hond blaft.'
'En de koeien, daar in de wei?'
'De koeien loeien, zo van boeeehh! Net zoals de schapen blaten en de geiten mekkeren. Zoals de ezels balken en de paarden hinniken. Zo maakt ieder diertje zijn eigen geluid. Je kunt de duiven horen koeren, de eenden horen kwaken en de kikkers ook. En iedere ochtend kraait de haan en wekt hij de kippen die dan de hele dag druk lopen te kakelen.'
'Juist ja, men zegt dan ook wel eens: ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is.'
'Maar hoe zit dat dan met Florian?'
'Florian? Geen idee...'
'Nou kijk, die Florian he, die zeurt gewoon. Met een heel erg zeikerig stemmetje. Op het irritante af. En met dat gezeur van hem - plus de vaak nogal onsamenhangende teksten, dat ook - helpt hij dus helaas zijn in potentie erg leuke liedjes helemaal om zeep. Dat vind ik dus eigenlijk best wel jammer.'

Wat mensen elkaar wel niet aan kunnen doen. Ik doe altijd netjes mijn best, schrijf immer trouw mijn stukjes en toch word ik keihard gestraft met het plaatje Welcome To The World Of... van het uit Hollywood afkomstige kwartet Orange. Met een gemiddelde leeftijd die rond de zeventien jaar schommelt zou het vooral het jeugdig enthousiasme moeten zijn dat deze debuutplaat zo verfrissend en uniek moet maken. Althans, dat schotelt het bijgesloten stuk papier mij voor. Wanneer jeugdig enthousiasme een andere bewoording is voor tenenkrommend slechte teksten, gruwelijk valse en nasale zanglijnen en 13-in-een-dozijn akkoordenschema's, dan slaan ze de spijker precies op de kop. Helaas heb ik echter het bange vermoeden dat dit allemaal heel serieus bedoeld is. In het bijkans geschifte Californie slaat het cdtje nog aan ook, vooral - zo niet: alleen - al vanwege de gimmick van een paar van die jeugdige het-kan-je-kleine-neefje-zijn mennekes. Maar toe, kijk nu eens goed naar die foto's (wat is dat in hemelsnaam met die Britse vlag trouwens?) en geef me gelijk dat je deze knakkers niet meer serieus kan nemen dan Jamai met een hanenkam of een stagedivende Gerard Joling. Zou er iemand zijn die de aaneengeregen tegelwijsheden ("Never take a moment for granted, this life is all we got") als iets anders dan een parodie kan opvatten? Dat Hellcat en Epitaph met dit genante broddelwerk op de proppen komen is in mijn ogen een schokkende misstap van twee doorgaans zeer oprechte punklabels. Ik hoop van ganser harte dat het een eenmalig slippertje is.

Ik zit in een zonnig hotelpark aan de Linnaeusstraat tegenover Bianca Casady, de jongste helft van CocoRosie. De vogels boven ons fluiten wat onsamenhangende deuntjes en ik wissel wat informele informatie met haar uit als haar bestelde consumptie gebracht wordt. Ze - ho eens even. Is dat - is dat whisky? Neeeee, dat kan niet, zo vlak na het middaguur. Toch? Dat is appelsap. Dat moet wel appelsap zijn. Ik kijk op mijn blaadje met vragen en - naja! Dat glas! Hallo, dat is dus whisky! Dat is toch geen whisky? Ik ben er nooit achter gekomen.

CocoRosie zijn twee Amerikaanse zusjes die elkaar twee jaar geleden in Parijs opeens niet meer stom vonden. In een plaatselijke badkuip zijn ze toen muziek gaan maken met behulp van alles dat voorhanden was en geluid produceerde: of dat nou een wekkerradio of de op hun Parijse dak kletterende regen was. Ze wisten een label te vinden dat hun wonderlijke geluidsexperimenten uit wilde brengen en met behulp van opdringerige mp3blogs en enthousiaste pers lukte het ze om zich een onverwacht omvangrijke niche van de muziekmarkt eigen te maken. Ook ontdekten ze dat snorren op elkaars gezichten tekenen een activiteit was waar ze beiden genot uit haalden. Vervolgens gingen ze touren, touren, touren, touren en touren, en binnenkort verschijnt hun tweede album, Noah's Ark. Waarschijnlijk gaan ze dan weer touren.

Op het snijvlak van moderne metalcore en emocore. Precies daar kunnen we deze tweede van het New Yorkse From Autumn To Ashes plaatsen. De gitaristen hebben waarschijnlijk hun hele jeugd doorgebracht met een collectie metalplaten, aangezien de Zweeds aandoende dubbele gitaarriffs niet van de lucht zijn. Zelfs gitaarsolo's mogen van deze hardcorekids. En ook de drummer kan het niet laten af en toe een pittige metalpolka tevoorschijn te toveren. De clean gezongen refreinen zijn echter superpoppy en bovendien geweldig overtuigend gezongen. Tot zover is er niets aan de hand. Toch mis ik iets op Abandon your friends. Een zekere rellerigheid. Geladenheid. Een beetje meer durf in de riffs. Het komt allemaal een beetje te zorgvuldig overwogen op mij over. Zo is de verplichte schreeuwstem agressief maar tegelijk enorm anoniem. En zijn de metalriffs sterk gespeeld maar worden ze te vaak afgewisseld met typische emodreinriffs, waarover de zanger dan weer zijn meezingmelodietje mag neerleggen. Alsof ze het midden proberen te zoeken tussen de brute metal van Killswitch Engage en de emopop van Taking Back Sunday. Precies op maat gemaakt. Vreemd genoeg betrap ik mezelf er dan wel weer op dat ik deze plaat, ondanks bovenstaande tegenargumenten, steeds weer op blijf zetten. Want een handvol songs is toch behoorlijk sterk. En misschien heeft "Sugar Wolf" misschien wel het beste popmetal-refreintje dat Linkin Park nooit heeft verzonnen. Moeilijk plaatje om een eenduidige mening over te geven. Nog maar eens een keertje opzetten dus.

Ik had op de middelbare school een pretpakket. Zo wordt tenminste een vakkenpakket met aardrijkskunde en geschiedenis genoemd. Ik vond het geen pretpakket, maar vakken die mijn volle interesse hadden en hebben. Ik zou niet geweest zijn wie ik nu ben, het was voor mij het basiskennispakket. Als het om muziek gaat is er ook een geschiedenis. Ik had het geluk dat een muziekdocent hier wel het e.e.a over vertelde, maar ik vrees dat de meeste onder ons hiervan verstoken blijven. Deze docent wist begin jaren '80 bij mij interesse in popmuziek los te maken. Hij vertelde echter niet dat er rond 1980 een leuk bandje in Glasgow bestond genaamd Orange Juice. Anno 2005 staat deze stad met bands als Belle and Sebastian en Franz Ferdinand volop in de belangstelling. Ergens onder het stof vandaan is er nu een rerelease van The Glasgow School met hun eerste singles, eerste album Ostrich Churchyard en een nummer uit een sessie bij John Peel. De zanger van de band Edwyn Collins kreeg later bekendheid met de hit A girl like you Wie echter zijn eerdere band hoort zal verbaasd staan, want zijn stem klinkt hier veel rauwer, minder vast en ook zijn band rammelt alsof het The Velvet Underground zelf is. Dit maakt het geheel niet minder sympathiek, want de songs staan als een huis. Hiermee wordt deze cd huiswerk voor al diegenen die de eerder genoemde bands uit Glasgow een warm hart toedragen en willen weten waar ze de mosterd vandaan gehaald hebben. En geloof me: een straf zal het niet zijn.

'Ellek voordeel heb z'n nadeel' schijnt een zeer beroemde voetballer ooit te hebben gezegd. Dat gaat zeker op voor ouder worden. Een groot voordeel is dat je al een hoop hebt gezien en weet (of denkt te weten). Het nadeel aan de andere kant is dan weer dat je minder snel verrast wordt, of al snel vindt dat alles 'vroegah' beter was. Dat laatste zou kunnen slaan op Art Brut, want hun muziek is een vrolijk bij mekaar gejatte mix van punk en Britpop. Desondanks wordt het gebracht met gepaste brutaliteit, humor en veel enthousiasme wat het vreselijk aanstekelijke muziek maakt. Zo aanstekelijk, dat bij optredens zelfs de grootste zuurpruim met een vuist in de lucht staat mee te zingen. In een krappe 32 minuten praatzingt zanger Eddie Argos zijn teksten op een Mark E Smith achtige manier over de strakke punkpop, maar laat zich in de de 'zachtere' nummers van zijn beste Damon Albarn kant zien. Met name openingsnummer "Formed a band" doet sowieso aan Blur in hun Parklife-periode denken. Het is echt heerlijk om weer eens een band te horen die - ook al is het met de nodige ironie - nog gelooft in de kracht van Rock 'n roll. Zoals in het nummer "My little brother":'He no longer listens to A-sides, he made me a tape of bootlegs and B-sides. [...] Why don't our parents worry about us?' Muziek als emotionele uitlaatklep van de jeugd. Zo oud als de weg naar Liverpool. Daar ben je nooit te oud voor om van te kunnen genieten. Art Brut: Top of the Pops. It's gonna happen!

Nog even en dan mag ik echt een ouwe zeur worden. Dan zijn mijn jaren als twintiger definitief voorbij. Helaas kan je het wel zien. De haargod gebruikt voor mijn hoofdbedekking namelijk al enige tijd dezelfde kunstmest die ook in de Amsterdam Arena voor het gras wordt gebruikt. Inderdaad, het moet nu nodig vervangen worden of mijn hoofd roept binnenkort meer associaties op met een ander, lees cafésport met drie ballen, balspel. Voorlopig stel ik het zeuren nog even uit. Ik heb ook niets te klagen, zeker niet na het beluisteren van Dreamland Manor, het debuut van de Zweeds/Duitse formatie Savage Circus. Savage Circus is de nieuwe band van drummer Thomen Staunch, de man die bijna twee decennia lang bij Blind Guardian op de drumkruk zat en eerder dit jaar besloot om zijn eigen weg te gaan. Belangrijkste reden was vooral een muzikaal verschil van mening. Thomen wilde graag weer ouderwetse speed en power metal maken, niet al te ingewikkeld, lekker snel en een beetje minder bombastisch dan het nieuwe werk van Blind Guardian. En dus haalde Thomen op advies van zijn oude maatje Piet Sielck in het land-van-de-onbegrensde-hoeveelheid-klasse-muzikanten, een zanger en gitarist om met hem mee te doen en strikte hij Piet zelf om de bas in te spelen en de productie te verzorgen. Het resultaat is een ruim vijftig minuten durende reis terug in de tijd met melodieus gitaarspel, flitsende solo's, rollende bassdrums en meerstemmige zanglijnen. Prima te verteren spul voor deze aankomende dertiger. Met dit soort releases red ik het nog jaren, met of zonder haar.

"Broken Household Appliance National Forest" vind ik een van de leukste nummers van Grandaddy. Niet dat die band overigens verder ook maar iets te maken heeft met Odd Nosdam hoor. Maar met een beetje fantasie omschrijft die titel wel zo'n beetje hoe de muziek klinkt op dit album van de beatsbakker van de experimentele hiphoppers cLOUDDEAD. "Oh, een hiphopplaat dus", hoor ik jullie denken. Nou nee dus, want dat is deze digitale schroothoop van found sounds namelijk ook niet. Denk bijvoorbeeld aan haperende stofzuigers, flarden van televisieprogramma's uit het openstaande raam van de buren, het gezoem van defecte apparatuur en - niet te vergeten - de meest uiteenlopende varianten van witte ruis. Kortom: een hele dikke, vettige laag noise. En diep, nee nóg dieper daaronder zitten ergens wat liedjes verstopt. Odd Nosdam is een zo'n rare snuiter die meer geïnteresseerd is in textuur in plaats van voor beats met een herkenbare melodietje te gaan. Gelaagde muziek die je niet zo één-twee-drie kunt behappen, opgebouwd uit geluidscollages waar je lekker in kunt ronddwalen. Niet voor niets trekken zijn brouwsels dan ook andere vreemde vogels aan zoals Mike Patton, Jessica Bailiff en Múm's Orvar Smarason. Die voelen zich er thuis als meeuwen op een storthoop. De vraag is echter of dat voor iedereen is weggelegd. Muziek voor doorzetters.

Het zal duidelijk zijn dat ik als gerontorocker "vernieuwing" geen absolute noodzaak vind voor een band. Klassieke blues kan heerlijk zijn juist omdát het klassieke blues is. Begrijp me niet verkeerd, wanneer een band als Deep Purple zich opnieuw uitvindt met een nieuwe gitarist vind ik dat óók heel mooi. Maar het is onzin om van AC/DC te vragen een nieuwe stijl te zoeken terwijl de oude nog steeds zo mooi is. Maar ook al heeft een band de stijl die ze twintig jaar geleden al hadden, dat hoeft niet te betekenen dat ze exact hetzelfde klinken. Er is ook nog zoiets als technische vooruitgang. Nieuwe instrumenten, nieuwe apparatuur, nieuwe opnametechnieken maken dat er toch verschillen zitten tussen het oudere werk en recenter werk van zo'n band. Zo niet bij John Wetton en Geoffrey Downes. Lang geleden maakten ze furore in Asia met commerciële symforock. De toetsen van Downes droegen de sound van Asia, terwijl de gedubbelde zang van Wetton en de catchy songs het geheel rijp maakte voor het grote publiek. Wetton en Downes werken nu weer samen, met behulp van gerenommeerde muzikanten als Arena's John Mitchell, met exact hetzelfde stramien als in Asia. Exact. Het zou een vergeten album van Asia kunnen zijn, maar dan ook echt twintig jaar oud. De sound is zó nauwgezet gekopieerd dat je je begint af te vragen of het wel enige zin had om deze plaat op te nemen. Tuurlijk, na opener "Let me go" zit je weer helemaal in Asia-sferen en ze houden dat moeiteloos vast tot het einde, maar ergens heb je het gevoel dat je belazerd wordt waar je bij zit.

Wie hangt er nou aan wie? We zijn het beiden een beetje kwijt, geloof ik. Jouw arm hangt om mijn schouder en mijn arm hangt om jouw schouder. Toch? In de andere arm houden we een pul bier. Een grote pul bier. Ik ben het ook kwijt of we nu feesten of rouwen hier in deze kroeg. Uitgelaten zijn we wel. Het is een goed weerzien. Als een orkaan kwam ze in mijn leven, op de schaal van Saffir en Simpson van één naar vijf in een vloek en een zucht. Maar blijkbaar kan zo'n orkaan ook zo weer tot stilstand worden gebracht. Ineens werd je ontmaskerd. Je brak mijn hart in drie stukken. Nee, vier waren het er. Ik had het gewoon niet door ondanks alle waarschuwingen. Blind was ik ervoor. En nu geldloos, werkloos en weer vrouwloos. Ik stapte in mijn auto en reed zolang dat mijn linkerarm er bruin van werd, om daar te komen waar ik nu uitgeput sta te wankelen. We zingen. We zingen mee met de rauwe muziek die uit de goedkope speakers schalt en bestellen nog twee pullen bier. De andere twee zijn nog halfvol, maar nu heb je nog geld, zeg je, dus is het slim. Ik vind het volstrekt logisch dat we bestellen. Ik, op de vlucht voor haar, vind hier een veilige vertrouwde thuishaven. Er is niet veel veranderd. Waarom zou het ook. Je neemt nog een slok bier en grijnst. 'Weet je', zeg je, 'Weet je, na eerst Iris en nu Jessica wed ik dat je binnenkort op de proppen komt met een Katrina.' We kijken elkaar aan en bulderen van het lachen.

Het gebeurt wel eens dat ik een plaatje opzet en dan wat anders ga doen. De was bijvoorbeeld, want dat zijn zo van die dingen die ook moeten gebeuren en plaatjes recenseren met een vuile onderbroek aan, dat is zelfs hier not done.. En daarbij, een plaatje is geen boek, dus je hoeft er niet je onvoorwaardelijke aandacht bij te houden. Is een plaatje echt goed, dan word ik overigens als vanzelf wel de luidsprekers ingezogen. Alhoewel, daar hoeft een plaatje niet eens zo heel goed voor te zijn. Het kan bijvoorbeeld ook zo zijn dat ik ineens iets bekends hoort, waar ik dan het fijne van wilt weten. In ieder geval was er iets dat mijn aandacht triggerde toen ik halverwege Cobra Verde's Copycat Killers was en dat ik daarom de was maar even de was liet. Ik meende namelijk een cover te bespeuren en een goede cover ook nog. Na een korte wijl bleek dat niet zo vreemd te zijn, want Copycat Killers is een plaatje vol met covers. Alhoewel covers? Herinterpretaties van door anderen geschreven nummers is wellicht een betere omschrijving. Vandaar dat het me misschien niet direct opgevallen was dat het een coverplaat is. Maar een zeer amusante, want zoals Cobra Verde bijvoorbeeld Donna Summer's I feel love een spacelatinorocksausje geeft, dat is ongekend en erg goed en ook de 'Talking Heads'-versie van P!nk's Get The Party Started mag er wezen. Dit soort covers dus en dan een heel album lang. Feestmuziek avant la lettre en zeer geschikt voor al uw barbecues. Jammer alleen dat het zo'n klotenzomer is. Magoe, Cobra Verde gaat volgend jaar ook wel even mee...