Het duurde veel te lang voordat het debuut van Amplifier in Nederland uitgebracht werd. Ruim na de release in thuisland Engeland waren wij deze zomer eindelijk aan de beurt. In dit koude kikkerlandje waren we niet minder lyrisch over de geluidsmuur die de drie heren (een Engelsman, een Welshman en een Ier) optrekken. Nu we de opgelopen achterstand ingehaald hebben - en er bovendien een bonus-EP bij kregen - lopen we met de release van de EP The Astronaut Dismantles HAL weer in de pas met het buitenland. Met deze titel, afkomstig uit Stanley Kubrick's A Space Odyssey, en tracktitels als "Continuum" en "Into The Space Age" zal het vast niemand verbazen dat Amplifier wat 'zweveriger' klinkt op deze EP. Zo drijft Amplifier een beetje tussen het geluid van The Gathering op hun How To Measure A Planet?-album en wat Oceansize aan pracht opleverde met hun twee albums Effloresce en Everyone Into Position. Voor mijn gevoel ligt meer dan op het titelloze album het accent op de drums. Blijkbaar vinden de heren dat zelf ook, want in het boekje staat demonstratief een foto van het simpele, maar o-zo efficiënt ingezette drumstel van Matt Brodin afgebeeld. Beetje suf vind ik wel dat de heren het nodig vonden om na het afsluitende "Live Human" een stilte van meerdere minuten nog een hidden track te laten volgen; plak het er toch gelijk achteraan denk ik dan. Dat is eigenlijk ook het enige dat ik aan te merken op dit hoge verwachtingscheppende zoethoudertje voor het volgend jaar nieuw te verschijnen album.

Het verschijnen van een nieuwe cd van Lagwagon maakt mij meestal erg vrolijk, maar vandaag is daar geen sprake van. Op 30 maart van dit jaar schoot Derrick Plourde zichzelf door zijn hoofd. De oorspronkelijke drummer van Lagwagon en later The Ataris, RKL en Bad Astronaut was zwaar depressief en zag geen andere uitweg meer. Deze schokkende gebeurtenis is een groot verlies voor de punkmuziek, Plourde was een begenadigd drummer die met zijn baanbrekende stijl bijna eigenhandig verantwoordelijk was voor de succesvolle eerste drie platen van Lagwagon. Het nieuwe album Resolve is dan ook een eerbetoon aan hem en het weet mij tot op het bot te ontroeren. Waar Lagwagon normaal gesproken vooral aanstekelijk en ook wel een beetje vrolijk is, is Resolve ongekend neerslachtig en donker. De hele plaat is doordrenkt van verdriet en onbegrip en zo enorm emotioneel beladen dat het bijna onmogelijk is om alle twaalf nummers zonder brok in de keel te beluisteren. Het ultieme kippenvelmoment is de gedeeltelijk akoestische ballade "Sad Astronaut" - verwijzend naar hobbyproject Bad Astronaut waar Plourde met enkele Lagwagonleden deel van uitmaakte. Hierin wordt seconde voor seconde gereconstrueerd hoe Plourde tot zijn daad gekomen moet zijn en ik kan het nog steeds bijna niet drooghouden wanneer het lied zijn hoogtepunt bereikt met de vraag 'God, what have you done?'. Het lied is bitter en confronterend en zó ontzettend gepassioneerd en gemeend dat de rillingen over mijn rug lopen. Dit is muziek zoals het altijd bedoeld was: Pure Emotie.

'As you sat on the bed
Moments from your end
Inconceivable dread
Inches from your head
I can't bear to imagine you'

Ik kan eigenlijk geen goede reden bedenken waarom ik nog steeds met klotsende okseltjes zit te wachten op een nieuwe CD van Propagandhi. Als ik heel eerlijk ben hebben ze me welgeteld één keer volledig versteld doen staan en dat was met debuutplaat How To Clean Everything, nota bene uit 1994. Een geniale uitbarsting die in twee dagen uitgeknepen en opgenomen werd om vervolgens de harten van menig punk- en hardcoreliefhebber te veroveren. Sinds die tijd is het niet eenvoudig geweest om fan te zijn van Propagandhi. Met een productie van één plaat in de vier jaar is er nu niet direct sprake van een overaanbod en ook muzikaal was het helaas niet louter smullen. De woede ten opzichte van de heersende macht leek alleen maar groter te worden maar dit werd stukken minder goed in banen geleid. De laatste twee platen wisselden de paar aanwezige pareltjes af met ongecontroleerd geschreeuw en waren daardoor altijd een beetje teleurstellend. Toch waren die enkele geniale uitbarstingen genoeg om het vertrouwen dat er ooit nog eens iets moois aan zat te komen warm te houden. En dat vertrouwen wordt nu beloond. Met Potemkin City Limits valt alles op zijn plaats en heeft de band dan eindelijk weer de balans gevonden die zo lang spoorloos leek te zijn. Propagandhi maakt fascinerend goede punkrock die zowel tekstueel als technisch van zeer hoog niveau is. Deze plaat ontstijgt het genre, in die zin dat er een duidelijke noodzaak aan de boodschap verbonden is en er ook muzikaal een uniek geluid is ontwikkeld. Geen herhaling van zetten, zoals bij zoveel (lees: bijna alle) genregenoten het geval is, maar een herdefiniëring van de eigen stijl. Hier heb ik elf jaar op gewacht en het is het al die tijd meer dan waard geweest.

Wat is dat toch? Je hoeft Kink FM maar aan te zetten en je hoort de Arctic Monkeys aangekondigd worden als 'de sensatie voor 2006'. Poeh. Toevallig vind ik de single van dat ándere nieuwe Domino-punkfunkbandje, en dan bedoel ik natuurlijk niet het al bekende Franz Ferdinand, veel leuker. Lieve Kink-mensen, mag het fantastische "Circle Square Triangle" van de Test Icicles volgende week alsjeblieft ook in de Outlaw? Het is net The Bravery, maar dan hysterischer. Het past in elk geval mooi bij die meest balorige bandnaam in de popgeschiedenis. Het bijbehorende album For Screening Purposes Only van dit Britse trio is wat wisselvallig; juweeltjes van songs ("Pull the lever", "Boa vs Python", "All You Need Is Blood") worden afgewisseld door rokende puinhopen met piepend valse gitaarsolo's en krankzinnig geschreeuw ("Catch it!", dat beter "For Screaming Purposes Only" had kunnen heten). Maar je zou ook kunnen zeggen: alle ingrediënten voor een stevige VPRO-hype zijn dus aanwezig. Er zijn tenslotte al genoeg lijzige Franz-klonen. Sterker nog, die VPRO, ja, dáár doet het me aan denken! Zeventig cassettehoesjes met kleingeschreven titels van pubermuziek later weet ik het: het geschreeuw van deze proef-ijskegels doet me denken aan "Rejected At The Highschool Dance" van de The Mean Red Spiders, dat ik in 1997 een keer opgenomen heb van het knettergekke VPRO-programma 'Mr Lee's Mysterious Washing Machine'. Een van de hardste punknummers ooit, naar het schijnt, en daarom juist zo relevant. Maar gelukkig is For Screening Purposes Only vooral een vrolijke bak herrie. U mag gewoon "We can do with some more poison!!" meebrullen. Overtuig uzelf en klik op die audiolink. Doet u die hype verder zelf?

Test Icicles speelt op London Calling.

Als Michael Carpenter en Mark Moldre inderdaad, zoals in het begeleidende schrijven vermeld staat, in dertien dagen tijd verspreid over een periode van veertien maanden dertien leuke liedjes kunnen schrijven, repeteren en opnemen met zijn tweetjes, dan hebben ze met Seize The World een knappe prestatie afgeleverd. Het zou me niet verbazen als ze er een beetje over liegen, want ten eerste staan er maar twaalf liedjes op Seize The World en ten tweede is één van die liedjes ook nog eens een cover. Maar wel een leuke. Ze hebben Nik Kershaw's "Wouldn't Be Good" een beetje opgeruwd voor dit debuut. Daar hadden ze wat mij betreft nog wel een beetje verder in mogen gaan. Wat grappig is aan Seize The World is dat het duo dat opereert onder de naam The Supahip als bonus tien van de liedjes van Seize The World in hele andere en bovendien mono-versies heeft toegevoegd. Nog grappiger is het liedje "The Radio" - overigens qua muziek niet het beste liedje van het album - waarin als luisteraar inzicht krijgt in de dagelijkse sleur van een radiotoestel. De liedjes zelf zijn een hommage aan de frisse jaren zestig pop van The Kinks en The Beatles, maar vertonen ook trekjes van The Posies en Beck. En ondanks dat ze allemaal in korte tijd geschreven zijn ruiken ze gelukkig nergens naar klef fabrieksbrood. Nee, deze twee heren maken liedjes waarvoor je elke keer weer met plezier naar je plaatselijke warme bakker gaat om een halfje vers brood te halen onder het motto: 'Bakker verras me vandaag maar weer met een willekeurig halfje gesneden, die van gisteren is schoon op en was ook erg smakelijk.'

Heel af en toe gaat de bezem door het huis. Ik verkoop dan zo ongeveer alles wat los en vast zit. Nou ja, bij wijze van spreken dan. Ook mijn cd-collectie ontkomt er niet aan. Zo ben ik een berg bootlegs aan het doorspitten. Bootlegs zijn live- en andere opnames die via normale handel niet te krijgen zijn. Ooit ruilde ik op deze wijze allerlei cdr's. Het probleem is echter dat het uit de hand gelopen is. En eerlijk is eerlijk, ik draai ze nauwelijks. Bovendien is vaak de kwaliteit belabberd. Het zijn publieksopnames of opnames van de radio die iemand vastgelegd heeft op een cassette en vervolgens op cd gezet is. Alleen voor de fan die alles van een band wil hebben is het interessant en heel af en toe zit er echt iets leuks met historische waarde bij. Tussen het uitzoeken door draaide ik een nieuwe cd van Fire Engines. Deze had echter ook tussen de stapel bootlegs kunnen zitten, want de geluidsopnames van deze postpunkers zijn miserabel. Dit is niet opzettelijk, want de plaat met de titel Codex: Teenage Premonition bevat nog nooit uitgebrachte (live) opnames uit 1980-1981. De band uit Edinburgh was echter geen lang leven beschoren, want na de oprichting in 1979 hielden ze er in 1981 al mee op. Nu zijn ze echter weer helemaal in dankzij een tour met The Magic Band en hierna een show met de in Schotland onvermijdelijke Franz Ferdinand wiens voorbeelden ze plots geworden lijken te zijn. Deze cd was m.i. leuk geweest als bonus bij zo'n live-opname, maar er werd kennelijk gedacht dat hier interesse voor zou zijn als losse cd. Nu gaat deze net als veel van de bootlegs op de de stapel 'wat moet ik ermee'. Of je moet fan of muziekhistoricus zijn.

Je vader had het er keer op keer over gehad. 'Jongen steek toch niet zoveel tijd in de muziek en leer een vak! Word loodgieter, zoals ik, dan heb je altijd werk.' Maar je wilde niet luisteren, vooral niet naar die ouwe zak, die iedere avond uitgeteld op de bank lag. Nee je was jong, wild en onbenullig en wilde het leven nemen zoals het was. En je wilde een bandje. Voor de vrouwen en het bier. Nu had je de tijd mee, het was immers 1978, dus met drie akkoorden en een volumeknop volledig naar rechts kon je een eind komen. Alleen had je verdomd weinig te zeggen. Dus schreef je maar nummers over sex, drugs, rock'n roll, poep en pies. Dat doet het altijd goed, want er zijn nog wel meer punks zonder een mening. Die koele naam, Peter and the Test Tube Babies, was tijdens een drankgelag verzonnen, dus wat kon er misgaan. En verdomd, je had inderdaad even het momentum en je bandje was in het begin van de jaren tachtig heusch succesvol! Je verkocht zelfs grote zalen uit. Maar 25 jaar later vind je jezelf terug, terend op die roem, in een stinkend punkhol met een omgebouwde kast als kleedkamer. Het bier is lauw en het zaaltje is half gevuld met verlopen punkerds die for old times sake nog eens komen kijken. Je platen kopen ze allang niet meer, want die zijn volstrekt inwisselbaar, dus je nieuwe plaat kon alleen nog bij een vaag Spaans label uitgebracht worden, waar jezelf eerst alle kosten voor moest ophoesten. De helft van je originele band is allang vertrokken omdat achter de vuilniswagen meer te verdienen is. En de vervangers blijven om dezelfde reden nooit lang hangen. Met een zucht hijs je je in je podiumkleding, giet nog een blikje bier naar binnen en bereid je voor op weer een avondje "Greatest Hits". Misschien had je toch naar je vader moeten luisteren...

Hoe blij word je er als artiest van wanneer een platenmaatschappij je plaat wil uitbrengen, maar wel de vorige plaat, die al een paar jaar oud is? The Beautiful Girls zullen inmiddels het antwoord weten. Terwijl in juli hun nieuwe album is uitgekomen in hun vaderland Australië, komt hier Learn Yourself uit 2003 uit. Bij het eerste nummer is al duidelijk waarom deze plaat nu ineens hier wordt uitgebracht: het grote publiek zal de muziek van The Beautiful Girls meteen associeren met Jack Johnson, de zomerhitsurferdude van deze zomer. Zelf riep ik bij het eerste nummer na drie maten 'G. Love!' en hoorde ik verderop ook veel Ben Harper-achtige songs langskomen. Dat voornoemde heren alledrie invloeden zijn geweest proberen The Beautiful Girls - u had het al geraden, een band bestaande uit vier lelijke heren - allerminst te verbergen. In de credits en op de site wordt zonder omhaal naar hen verwezen. En toch zou het te makkelijk zijn om deze plaat als slap aftreksel af te doen. Daarvoor klinkt het domweg te goed. Laat ik het zo zeggen: G. Love en Ben Harper hebben allebei zelf slechtere platen gemaakt. Bij opener "So It Seems" stond ik meteen mee te huppelen, terwijl de melancholischer nummers me door hun fraaie sobere instrumentatie ook direct boeiden. Het is allemaal lekker simpel gehouden en ook bij de productie is er precies genoeg kampvuursfeer en toch helder geluid. Alleen afsluiter "On Judgement Day" klinkt alsof het in een badkamer is opgenomen, compleet met valse start. Maar ach, op een plaat als deze heeft zelfs dát zijn charme...

Het blijft elke keer dat er een nieuw Neal Morse-album uitkomt jeuken. Hij probeert dan wel niet actief zieltjes te winnen, maar zijn platen draaien sinds zijn vertrek uit Spock's Beard maar om een ding: zijn geloof. Dat irriteert me eigenlijk al voordat ik ook maar een noot gehoord heb. Toch weet ik van One, de voorganger van ?, dat het went. Sterker nog, tot ik ? gehoord had was One tot mijn favoriete Morse-album verworden. Tijdens de eerste draaibeurt - het begint gelijk fijn met een gebed en de titel "Temple Of The Living God" - zit ik dan ook een beetje te mokken. Maar het mokken stopt toch weer snel. Het lijkt wel of zelfs Morse verstandiger wordt met de jaren. Ten eerste heeft hij niet zijn best gedaan om deze nieuwe zilveren schijf tot de rand toe te vullen en ten tweede heeft hij er volgens mij heel bewust voor gekozen andere muzikanten een belangrijke rol te laten spelen. Dus speelt Morse nu bijvoorbeeld niet alle gitaarpartijen, maar heeft hij hiervoor zijn broer Alan, Transatlantic-wederhelft Stolt en ex-Genesis-gitarist Steve Hackett ingehuurd. En dat komt de muziek ten goede. Helemaal omdat het samenspel van Morse met vaste krachten Mike Portnoy (drums) en Randy George (bas) ook nog beter is geworden. Wie leeft in de veronderstelling van het feit dat elke noot die Morse maakt op zijn platen al eens op een andere plaat van hem of één van zijn bands stond en het trucje daarom wel denkt te kennen zal bij beluistering in die mening bevestigd worden. Toch zullen ook zij moeten onderkennen dat ? kan tippen aan het beste werk dat Morse tot nu toe maakte met Spock's Beard en Transatlantic en dat het zijn beste solo-cd tot nu toe is.

Het ongeluk zit in een klein hoekje. De agent die dat vanochtend tegen me zei, terwijl hij mijn gegevens noteerde, had natuurlijk gewoon gelijk met deze dooddoener. Mijn linkerooghoek om precies te zijn. Had ik daar namelijk wel in gekeken dan had ik die auto van links wellicht wel zien aankomen. Het moment dat die Peugeot de voorkant van mijn trouwe Suzuki aan gort ramde werd muzikaal ondersteund door het nieuwe album van Steve Wynn. Ik had het kunnen weten. Want wat volgt er in de regel op ...tick ...tick ...tick? Juist ja: BOEM! Maar ik kan natuurlijk moeilijk Steve de schuld ervan geven. De ironie wil dat hij op zijn vorige album met het nummer "Amphetamine" voor mij dé ultieme autoradio-song afleverde. Meteen ook een absolute knaller in zijn steeds indrukwekkender oeuvre. Het niveau van dat meesterwerkje wordt hier helaas nergens geëvenaard hoewel de derde in rij van de zogenaamde 'desert session trilogy' wel als totaal beter geslaagd is dan zijn voorganger. Die 'desert' slaat op plaats van handeling: de Wavelab studio's (o.a. bekend van Calexico). Dit maal koos Steve ervoor om zonder gastbijdrages van derden alles met zijn Miracle 3 op te nemen, om zo dichter bij de livesound van de band te komen. Die missie is dus geslaagd. Hier en daar valt Steve echter wel een beetje in herhaling maar doordat de van spelplezier doorspekte rauwe energie als brokstukken na een aanrijding om je oren vliegt, komt hij er deze keer nog mee weg. Steve Wynn is nog lang niet Total Loss verklaard.

Heel Finland (en de hele goth-wereld natuurlijk) is in rep en roer. Tarja, borst- en boegbeeld van hét grootste Finse succesnummer Nightwish, is zomaar pats-boem aan de kant gezet door de vier mannen die haar gekakel van muziek voorzagen. Ik moest er hard om lachen hoe de heren in een open brief op de Nightwish-site uit de doeken deden hoe zat ze haar divagedrag zijn. Deze dame zullen we wel niet snel terugzien in de 'scene'. Toch heb ik wel een leuk (veel leuker zelfs dan Nightwish) bandje voor haar waar ze aan de bak zou kunnen. Het zijn nog landgenoten ook! Goed, Circle heeft volgens mij geen vacature, maar ik wil wel eens zien of Tarja zich kan redden in het gezelschap van deze doldrieste landgenoten. Voordeel voor Tanja is dat ze ook metal maken. NWOFHM, wat zoveel betekent als New Wave Of Finnish Heavy Metal, staat er in dikke zwarte letters op de binnenkant van hun nieuwe album en de voorkant is ook best metal, dus het is maar een kleine stap van gothic metal naar metal voor Tarja. Bovendien opent Tulikoira met "Rautakäärme" best middeleeuws en magisch. Bovendien zingt Circle ook nog eens in een eigen fantasietaal, dus wat wil je als goth-chick nog meer. Toch vrees ik dat ze snel door zal draaien van de gekte van haar landgenoten. Wat natuurlijk weer interessante nieuwe materie op zal leveren voor op een website. Dan heeft ze nog geluk ook dat ze Circle nu treft en niet een jaar of wat eerder. Op albums als Prospect en Sunrise was de gekte veel extremer. En eigenlijk is dat wel jammer, want Tulikoira staat ook weer vol met interessante tracks, maar ik prefereer toch de eerder genoemde albums.

Oostenrijker Milan Polak verraste me eerder met zijn instrumentale cd Dreamscapes. Vlekkeloze uitvoeringen van songs in allerlei stijlen maakten van Dreamscapes een van de betere albums van dit jaar. Dit is de volgende release van Polak bij Lion Music. Nieuw is het album niet, want het is een geremasterde versie van een album dat stamt uit 1995 en is feitelijk de voorganger van Dreamscapes. Toen werd het uitgebracht als Guitar 2001, nu heet het album - met een demoversie extra - Guitar Odyssey. Ik houd altijd even mijn hart vast bij een rerelease van een oudere plaat die weinig deed. In het geval van Milan Polak was dat volledig ten onrechte, want ook dit album is een achtbaan van sferen en stijlen. Het album gaat furieus van start met een John 5-achtig nummer en ook de volgende nummers zitten vol gierende gitaarsolo's die je het gevoel geven dat het karretje van de achtbaan je in het donker door een serie bochten slingert. Halverwege kun je even op adem komen met wat - al dan niet akoestische - jazzy stukken en en een lekkere funkrocker. Net wanneer je weer wat tot rust gekomen bent, vliegen de genadeloze solo's je weer om de oren. Tegen het einde neemt Polak weer even gas terug om de genadeklap uit te delen met de extra track, de demoversie van een Vai-achtige song eerder op het album. Polak is overduidelijk geen eendagsvlieg. Zijn composities kloppen helemaal, zijn techniek is vlekkeloos en hij is ook nog enorm veelzijdig. Was hij Amerikaan geweest, dan was hij waarschijnlijk al een aanbeden gitaargod geweest. Nu zal het misschien wat langer duren, maar als hij deze kwaliteit blijft afleveren kan de doorbraak haast niet uitblijven. Na deze plaat weet ik het zeker: Milan Polak is een Hele Grote.

De Zwitserse Young Gods vieren hun vierde lustrum met deze verzamelaar. Het eerste nummer "Secret" op deze plaat is meteen ook het nieuwste, waarschijnlijk al vast één van de nummers van het in 2006 te verschijnen nieuwe album. Van de andere studioalbums zijn twee tot vier songs geplukt voor dit best-of album. Voor degenen die nog onbekend waren met het fenomeen Young Gods, is dit een fraaie kennismaking. Geweldig blijft de cover van Gary Glitters "Did You Miss Me" uit 1987. Nogal dreigend, maar ook weer komisch door de combinatie van grunt en samples. Goed te zien is dat het vroegere werk een veel pompeuzere en ruigere inslag heeft dan wat er op bijvoorbeeld Second Nature uit 2000 werd gepresenteerd. Bij dit overzicht van twintig jaar Young Gods is een apart album gevoegd met remixes en een enkele ludieke cover (Serge Gainsbourg "Requiem pour un Con" en "The End" van The Doors). Uit die remixes komt het door elektronica beïnvloede geluid van de laatste jaren nog duidelijker uit de verf, maar natuurlijk ook omdat de liedjes door muzikanten werden gepimpt die een grote affiniteit hebben met elektronica. Al met al rest mij de vraag waarom deze band met hun staat van dienst en score van platen niet meer aandacht heeft gekregen, buiten het volgens mij verkeerde stigma harde rock/industrieël?

Kid Congo Powers heeft een meer dan imposant CV. Hij speelde mee met onder meer The Gun Club, The Cramps en Nick Cave's Bad Seeds en brengt tegenwoordig met de Duitse electrowizard Khan, solo en met zijn band The Pink Money Birds platen uit. Alleen al voor dit jaar stonden en staan vier cd's op de rol. Op Philosophy & Leather laat hij alle invloeden die hij in de loop van de jaren heeft ondergaan een rol spelen. Van grotestads-romantiek via industrial tot electro, we horen het allemaal terug. Maar zoals Kid Congo Powers nooit de voorman was van de bands waarmee hij naam maakte, zo staan op Philosophy & Leather weinig tracks die echt indruk maken. Of hij nu croont à la zijn oude maatje Barry Adamson ("The History of French Cuisine"), industrial toelaat of ranzige rock 'n 'roll ("Even Though Your Leather Is Cliché"), er blijft weinig hangen. Belangrijkste teken van deze armoede is wel dat op de recent verschenen overzichtsplaat van Kid Congo's solowerk, Solo Cholo, één van de weinige wel geslaagde liedjes van Philosophy & Leather ook te horen is: "La Historia De Un Amour". En laat dat nou een track uit de jaren tachtig zijn. Wellicht toch beter om in plaats van vier platen in een jaar de energie in eentje te steken die ons wel zijn eerdere bands kan doen vergeten.

Het concert van dredg afgelopen september in de Melkweg moest ik helaas aan me voorbij laten gaan. Het was de tweede keer in korte tijd dat ik deze mannen moest missen. Helemaal toen zij die wel gingen in september lyrisch terugkwamen. Aangezien ze net zo verkikkerd zijn als ik op die nieuwe plaat van deze Californiërs geloofde ik hen op hun woord en baalde stevig. Volgens datzelfde woord was het voorprogramma, missAntarctica, hemeltergend slecht. En ook dat geloofde ik. Niet veel later plofte Lost Electricity, de debuutplaat van deze half Engelse-half Nederlandse band, op mijn mat. Met een ietwat tegenzin smeet ik het ding in de lade van mijn cd-speler; de negatieve woorden over het concert was ik niet vergeten. Ik checkte het hoesje: de band bleek nota bene getekend door Island / Universal. 'Die zullen toch geen alternatieve Nederlandse bagger contracteren', dacht ik nog. Ondertussen zochten de gitaren van het openingsnummer "The Walls Come Tumbling Down" irritant van links naar rechts schietend hun weg richting mijn speakers. De irritatie verdween al snel als sneeuw voor de zon naarmate het nummer vorderde; dit was toch wel een sterk staaltje alternatieve rock dat me hier voorgeschoteld werd. Had missAntarctica misschien niet gewoon last gehad van de voorprogrammaziekte die bewuste avond in de Melkweg? Ik begon sterk de woorden van de dredg-concertgangers in twijfel te trekken. En die twijfel werd naarmate het album vorderde en de daarop volgende draaibeurten alleen maar groter. Het volle geluid en de eigenzinnige songs van Lost Electricity zou namelijk volgens mij best goed bij hen die dredg waarderen in de smaak moeten vallen. Hopelijk geloven zij mij nu ook zoals ik hen toen geloofde.

Het Londense Institute of Contemporary Arts is hip. En dan niet hip om het hip, niet om er gezien te worden (hoewel dat soms leuk meegenomen is), maar hip vanwege de soms wat elitaire, intellectuele programmering van debatten, films, exposities en concerten. Blind kun je er naartoe gaan en je zult negen van de tien keer een verrassende avond meemaken. De avond zou mij in het geval van Queenadreena zeker verrast hebben. Een stem die het diepe van PJ Harvey en het penetrante van Gwen Stefani met haar eigen geile valse lucht combineert tot een niet te weerstaan grooverockgeluid. Ook Queenadreena's liedjes kunnen zonder pardon in de rockchickhoek van eerdergenoemde dames geplaatst worden. Hoe langer de cd opstaat, hoe groter echter de nieuwsgierigheid naar de verschijning van Queenadreena, alias Katie-Jane Garside, voormalig zangeres van het geroemde Daisy Chainsaw. Met de naam van een overjarige transseksueel heeft haar opkomst op het podium waarschijnlijk vaker dan eens gezorgd voor een zaal vol open monden en met de enorme energie die ze bezit heeft ze die open monden ook nog wel over kunnen halen tot het doen van een dansje. Kijken naar een kleine koningin heeft ook iets moois. Jammer is dat er luisterend naar de cd niets van die verschijning overblijft. Dit degradeert de muziek meteen tot iets middelmatigs. Bij sommige artiesten heb je nu eenmaal een plaatje nodig. Of een herinnering aan een plaatje. Voor de mensen die erbij waren is Live at the ICA vast een waardevol album. Mensen zoals ik worden alleen maar nieuwsgierig. Niet naar meer muziek, maar naar meer Queenadreena.

Queenadreena speelt vrijdag 4 november op London Calling.

Terwijl de Californische zon hoog boven m'n hoofd staat en m'n haren wapperen in de rijwind, stuur ik de cabrio over eindeloze stoffige wegen. Door de luidsprekers klinken Amerikaanse klanken met zware maar beschaafde mid-tempo akkoorden, als begeleiding van aanstekelijke zang en achtergrondkoortjes. Zo stel ik me ongeveer de ideale vakantiedag in Californië voor. Helluva Time zou daarbij de ideale soundtrack kunnen zijn. Okee, één detail klopt niet helemaal. Jaded Heart is een op en top Duitse band. Maar de band is in 1990 dan ook opgericht door zanger Michael Bormann, die daarvoor met Bonfire al Amerikaanser dan Amerikaans klonk. Na zes albums hield Bormann het voor gezien - om daarna kortstondig op te duiken in Biss - en werd in de Zweed Johan Fahlberg een prima vervanger gevonden. Met Helluva Time is gewoon weer een prima klinkende rockplaat in elkaar gedraaid. Titels als "Hole in My Heart", "Without you" en "Frozen Heart" geven al aan dat het soortelijk gewicht niet hoog is, maar dat is ongetwijfeld ook niet de bedoeling geweest. Deze jongens weten goed hoe ze een commerciële rocksong in elkaar moeten draaien, weten hoe ze die ook uit hun instrumenten moeten krijgen en hun eigen productie is ook nog eens prima. En zo geven ze met Helluva Time de meeste Amerikaanse commerciële rockbands het nakijken...

Ergens in het liedje "Life as Interference" gebeurt het. Ergens in het instrumentale stuk laat je je gewillig meevoeren, alsof iemand je bij de hand pakt en over je bol aait. Ik had het wel even nodig; mismoedig kijk ik mijn kamer rond. Waarom ga ik ook toch eerst boeken lezen als ik eigenlijk huishoudelijke dingen moet doen? Wat een rommeltje. De was moet nog. Ik moet nog geld overmaken. Mensen bellen. Vrienden opzoeken. En het is nog stom weer buiten ook. Ik word bijna boos op mezelf. Maar dan zingt Pascale Saravelli 'Every person has got the right to throw the pain away', en gelijk heeft ze. Ze is de helft van het duo Vacabou. De hele plaat lang bewaart ze een bepaalde afstandelijkheid, maar er zit iets onder. Onder die schijnbaar gewone, Air-achtige liedjes, de fraaie strijkers, de filmische geluiden om haar heen weet ze dat ik ook alleen maar gewoon mijn best kan doen. Zelfs tijdens een emotionele gitaarsolo houdt haar stem iets opgewekts. Ergens lijkt ze op Alison Goldfrapp, maar dan anders. Alison is een krolse, Britse domina, Pascale een bescheiden maar liefdevolle zuster uit Frankrijk. Ze werkt overigens samen met Juan Feliu, uit Spanje. Hij is de technische muziekman. Dit titelloze debuut van Vacabou is eigenlijk enkele jaren oud, maar het is nu internationaal uit. En dat is maar goed ook! Pascale spoort me aan om niet langer te dralen. Hop, beginnen! Eerst aan de gang, en daarna wordt ze weer lief voor me. En ze weet dat ik haar zal begrijpen. Lieve meid.

Nog nooit van gehoord, dit Statistics. Terwijl ik toch altijd elk popblaadje en e-zine van voor tot achter doorlees, helemaal op indie-, emo- en gitaargebied. Afijn, Often Lie in de speler en wat blijkt? Geweldige plaat. Toch maar weer eens beter opletten dus. Ik ben dan ook blij dat de hoofdredactie wel zo oplettend is geweest en mij dit prachtschijfje opstuurde. Typische Jade Tree-emo, en dat betekent verfijnde gitaartextuurjes, meesleepende riffs (maar niet te hard), hier en daar een bliepje of een beat, en ingetogen zang met een randje. Geen toeval dus dat ze bij dat label zijn ondergebracht. Ik moest meteen denken aan The Appleseed Cast, maar toch ook weer niet, omdat die weer van die hoge zang hebben. Elliot dan? Ja, maar dan minder spacy, wat meer down-to-earth. Last Days Of April, nog zo'n favoriet van mij, die komen nog wel het meest in de buurt. Aldus ben ik maar eens gaan speuren op internet en blijkt Statistics een eenmansproject van een zekere Denver Dalley te zijn, die de hele plaat zelf heeft ingespeeld en geproduceerd. En hij zat ook nog eens met Conor Bright Eyes Oberst, een van mijn andere helden, in het emo-collectief Desaparecidos . Jawel. Zo blijken de puzzelstukjes in elkaar te vallen. En ik maar denken dat ik overal zo goed van op de hoogte ben. Hoe dan ook, prachtige plaat, goede songs.

Groot was mijn verdriet toen het uit Chicago afkomstige 88 Fingers Louie in 1999 het bijltje erbij neergooide. Waarom zijn het toch altijd de goede bands die kappen en de slechten die door blijven gaan? Groot was mijn vreugde toen in 2001 een doorstart werd gemaakt: met twee nieuwe bandleden was Rise Against geboren. Een nieuw begin waar iedere fan meer dan tevreden mee was. De felle en aanstekelijke hardcore/punkrock van Louie werd verder uitgewerkt en kreeg een nieuwe dimensie met de megastrot van zanger Tim McIIrath. Debuutplaat The Unraveling werd in een noodtempo opgenomen om maar zo snel mogelijk op tour te kunnen met AFI, NOFX en Sick of it All. Een keuze die ze geen windeieren heeft gelegd, gezien de huidige schare aan fans, maar toch altijd een beetje een naar gevoel heeft achtergelaten. Vandaar dat topproducer Bill Stevenson gevraagd is om vier jaar na dato nog eens zijn licht over de ruwe mix te laten schijnen. Het resultaat is van grote klasse. Eindelijk heeft The Unraveling, inmiddels een klassieker, de mix gekregen die de plaat verdient. De liedjes waren al steengoed en klinken nu ook zoals je van een topband als Rise Against mag verwachten. Twee bonustracks geven nog wat extra flair aan het geheel. Met deze re-release is het oeuvre van de band weer volledig op peil gebracht en dat is nu al een behoorlijk hoog peil ook.

Ik vind Apologies to the Queen Mary allesbehalve een verschrikkelijke plaat, maar ik baal er wel van dat de band uit Montreal komt en vrienden is met Arcade Fire. Ik wil daar namelijk niets over zeggen, maar ik wil er eigenlijk wel iets over zeggen dat iedereen meent er iets over te moeten zeggen. Hop, we plakken er het label van de nieuwe lichting Canadese emopop op. Wat nou? Als Wolf Parade uit een ander land was gekomen, dan vraag ik me af in hoeverre de vergelijking nog was opgegaan. Wolf Parade maakt lo-fi rockliedjes, met de scherpe indiekantjes er nog aan. Hier en daar is de band inderdaad op een orkestrale manier overweldigend, maar dat komt vooral doordat Apologies to the Queen Mary een heel aardig debuut is, waarop twee zangers, de een een wat vollere stem, de ander een wat penetranter keelgeluid, hun liedjes met een enthousiaste intensiteit ten gehore brengen. Ze worden begeleid door gitaren, drums, keyboards en wat elektronica. Niets nieuws onder de zon, op zich, maar ze doen het wel goed en je kunt bijna horen dat ze er plezier in hebben. De teksten heb ik op moeten zoeken om ze te kunnen verstaan: geen slecht idee, want ze zijn niet bijster interessant. Dat doet dit keer echter maar weinig af aan de muziek, die - ondanks het feit dat de teksten niet alleen niet boeiend, maar ook niet zo heel erg optimistisch zijn - over het algemeen behoorlijk vrolijk is. En waar de vrolijkheid het grootst is, daar is Apologies to The Queen Mary het best. "Modern World", "Dear Sons and Daughters of Hungry Ghosts", mijn lievelings "This Heart's on Fire" en misschien onderstaande "Shine a Light" zal ik om die reden zeker opnieuw beluisteren, wat er van de rest van de plaat blijft hangen, dat is nog even afwachten.

Het is een divers zootje dat dhr. Storm verzameld heeft voor zijn uit de hand gelopen hobby, File Under. Vrijwel alle genres worden afgedekt, we zoeken alleen nog een degelijke hiphoppert, en dientengevolge lopen er vogels van zeer diverse pluimage rond in de wereld die File Under heet. Toch heeft meer dan de helft van alle recensenten een gemeenschappelijke deler, waarvan een deel dit het liefst verzwijgt en als de nood aan de man komt, de woorden "jeugdzonde" mompelt, terwijl de andere helft het als een geuzennaam koestert. Want, meer dan de helft van de recensenten van File Under bezit, of heeft in bezit gehad, een of meerdere platen van Marillion. Of is op zijn minst bij een concert geweest. Maar de meeste Freaks zijn echter de kast weer ingekropen. Vandaar dat het gevecht om een nieuwe Marillion-release te bespreken, slechts gaat tussen Andre, Storm en ondergetekende. Deze keer was ik aan de beurt, al hadden Andre en Storm hun input. Want er ligt weer een nieuwe Marillion-cd. Een liveplaatje dit keer, want zo'n tour kost een hoop geld en dat moet terugverdiend worden. Marbles Live is exact wat het beweert te zijn. Een integrale versie van Marillions laatste studio album, waarbij "Drilling Holes" vervangen is door "The Damage" en als toetje spelen ze "Estonia". Ware Freaks hebben de DVD (Marbles on the Road) al en laten deze release voor wat het is, want is de audioversie. Zij wachten op Marbles at the Sea, de versie van Marbles zoals gespeeld op de laatste Conventie (incl. Ocean Cloud). Nieuwe freaks en diegene die de kast weer zijn ingekropen geven de plaat toch eens kans, want met Marbles toonde Marillion aan dat ze nog steeds sterke albums kunnen maken. En met Marbles Live laten ze horen dat ze nog steeds een goede liveband zijn...

We gaven maar liefst vijf exemplaren van Marbles Liveweg. Sorry, je bent te laat.

Het laatste levensteken op muzikaal gebied van Mark Hollis dateert volgens mij van Anja Garbarek's vorige plaat Smiling & Waving. Zijn rol bleef helaas ook nog eens beperkt tot wat schaars toetsenwerk. Sindsdien is het ijzingwekkend stil gebleven rond de voormalige voorman van Talk Talk. Dat vind ik jammer. Toch ben ik hem dankbaar omdat ik dankzij hem dus Anja Garbarek op het spoor kwam. Deze dochter van Noorse jazzhalfgod Jan Garbarek maakte met Smiling & Waving in 2001 een intrigerend ingetogen album dat een beetje in de lijn ligt van Mark Hollis enige solowerk. Maar dan voor meisjes. De vondst van Smiling & Waving deed ik ongeveer op hetzelfde moment dat ik Emiliana Torrini ontdekte. Torrini maakte eerder dit jaar een verrassend ingetogen en bloedmooi album dat als eigenlijk als dag en nacht verschilde van haar opgewekte frisse popalbum Love In The Time Of Science. Garbarek bewandelt op Briefly Shaking ongeveer de omgekeerde weg. Samen met de IJslandse multi-instrumentalist Gisli maakte ze zeg maar haar eigen Love In The Time Of Science. Maar dan mooier en nog meer meer vol fijne details. Nu kakelen we hier regelmatig over elfjes, maar geloof me maar op mijn woord als ik zeg: Garbarek is het überelfje van het jaar 2005. De manier waarop ze flirt met pop, rock, triphop, avant-garde en jazz - inclusief het donkere baritonsaxofoon geluid van haar vader - is ongeëvenaard. Alle nummers staan bol van de verrassingen. En het fijne is: Of ze nu met donker dreinende bassen ("Dizzy With Wonder") of vederlichte slaggitaartjes met fiedeltjes ("The Last Trick") het duel aangaat, Garbarek blijft ongrijpbaar en onaantastbaar. Maar ook van loeiende koeien, meebeukende heipalen, jankende kinderen of zoemende bijtjes zou ze met groot gemak winnen. Ze geeft me het gevoel dat het eeuwig lente blijft. En dat is een fijn gevoel, kan ik je verzekeren, nu de dagen beginnen te korten.

Ik zag de foto van George en dacht 'verrek, bestaan ze nog?' En inderdaad: Starsailor heeft net een derde album uit. Goh. Eigenlijk heb ik Love Is Here al tijden niet meer gedraaid. Breekbare, mooie winterplaat was dat. Alleen die zanger he. James Walsh. Typisch de getergde frontman. Hij zingt als een nijlpaard met liefdesverdriet, maar god, bloedmooi vond ik het wel. Dat concert op Werchter 2002! Al die epische klaagnummers in de tent. Walsh vloekte ook nog op Faithless, dat op datzelfde moment de grote festivalwei stond plat te beuken. Mooie herinneringen. Maar goed. Een jaar later had Starsailor een tweede album. Met veel strijkers, en zowaar een discohit. Dat deed me niet zoveel, eerlijk gezegd. Maar nu? Hoe bevalt die derde plaat? Nou, hij is wel okee. Eigenlijk gewoon wat ik verwacht had. Het aanstellerige is er nog, alle violen zijn dit keer ingeruild voor het orgeltje van The Charlatans en Starsailor doet zijn Ding. De plaat draait met name om een paar catchy radioliedjes (de stevige single "In the Crossfire", "Counterfeit Life", "This Time") en de redelijk mooie ballad heet "Jeremiah". Nieuw voor Starsailor, maar toch een beetje jammer, is het simpele meeschreeuwnummer "Faith! Hope! Love!". Of het U2-moment in "Keep Us Together". Ik vraag me af hoe lang ik deze plaat blijf draaien. Slecht is het niet, maar ik heb het gevoel dat ik dit al jaren terug gehoord heb. Neem nou dat intro van "This Time". Begint fantastisch. Maar zo gauw James zijn strot opentrekt voor een langzaam zeikcouplet, is het verder stil en is alle spanning weg. Dat deed Phil Collins al man! Zulke conventie is toch doodzonde? Denk dan wat langer na over je melodie. Of ben ik nou zo'n verwende muziekjunk?

'De elektronische muziek was opwindender en vernieuwender dan de rockscene'
Franz Treichler, de zanger en ruggengraat van The Young Gods, is net terug uit de studio als ik hem thuis bel in Genève. Ik feliciteer hem met het heuglijke feit dat zijn band, The Young Gods, inmiddels zijn twintigste jaar van bestaan heeft bereikt. Er is net een speciaal album verschenen met een selectie van nummers uit de afgelopen jaren, en een bonusalbum daarbij met remixes. Ik meen een tevreden grijns te kunnen horen aan de andere kant van de lijn...

Onlangs zat ik met vrienden in een discussie over het succes van The Beatles. We waren het er uiteindelijk over eens dat ze zonder een manager als Brian Epstein nooit zover gekomen waren. Bovendien leenden de vier heren zich er goed voor om het publiek (de dames) zijn favoriet te laten kiezen. Ook was er het experiment van George Martin die het geluid mede vorm gaf. Tenslotte waren er toch wel de unieke liedjes die meestal zonder houdbaarheidsdatum lijken te zijn. Op een enkel minder geslaagd experiment na. Ook het publiek van nu wil nog steeds The Beatles. We kwamen hierop door het draaien van Easy Beat van Dr. Dog. Ze doen waar de titel al naar verwijst beatletje spelen met de drums van Ringo, de gitaar van George en dan natuurlijk de solo -en samenzang van John en Paul. Dr. Dog begrijpt echter wel dat er iets origineels in moet zitten. Er wordt gezocht, (geforceerd) nummers aan elkaar gebreid met irritante samples, (te) hoog en vals gezongen en zijwegen gezocht in invloeden van David Bowie in zijn beginjaren. Dr. Dog is echter geen The Beatles. Dr. Dog is een bandje uit Philadelphia die graag op het grote podium mee wil doen. Daar word ik dus niet blij van. Ik put liever uit de grote catalogus van hun voorbeeld(en) die bovendien nog steeds aangevuld wordt. En live, ach, de jaren '60 liggen alweer even achter ons. Dr. Dog: af in je mand. Daar waren we het ook over eens: mijn vrienden en ik.

Somewhere Into Nowhere heten ze, en het is vast hééél toevallig dat de afkorting SIN is. Meestal beloven dat soort lolligheden weinig goeds, maar dat valt hier best mee. Zeker als je bedenkt dat dit een Duitse band is, want Duitse bands slagen er zelden in echt volwassen hardrock neer te zetten. S.I.N. slaagt daar op het tweede album Equilibrium gelukkig wel aardig in. Drie Duitse heren, een Duitse dame op bas en een Engelse zanger zetten hier een lekker potje pretrock neer. In het eerste nummer, "Nail it to the wall", klinkt S.I.N. een beetje als het dropoutbroertje van Queensrÿche en Headrush, maar dat is wat misleidend. De rest van dit plaatje is namelijk een stuk luchtiger en pretentielozer. Gitarist Deddy Andler toont zich een groot bewonderaar van John Sykes (WhiteSnake, Thin Lizzy) en laat dat horen met gierende tremolo-uithalen en breed uitwaaierende riffs. Daarmee bepaalt hij voor een groot deel het geluid van SIN. De songs zijn niet wat je noemt wereldschokkend, maar voor het grootste deel zeer acceptabel. Een enkel deuntje neigt te veel naar foute Eurometal, compleet met onbenullig refreintje en een te ver opengedraaide echoknop. De valkuil van een overmaat aan ballads heeft SIN echter weten te vermijden. Vooral door de prima uitvoering en de lekker stevige productie resteert er uiteindelijk een prettig te beluisteren plaatje, vooropgesteld dat je ingesteld bent op wat je krijgt: pure, pretentieloze pretrock.

Zo'n dertig jaar overtuigend(e) rock 'n' roll maken, wie doet dat The Fleshtones na? Nou niet aankomen met de Stones of de Earring, want met hun trendgevoelige trekjes en theatershows zijn zij al sinds lange tijd pensionado's vergeleken met de garagerockers van The Fleshtones.
Niet dat The Fleshtones plaat na plaat - en dat zijn er gek genoeg nog maar dertien - even overtuigend uit de hoek komen, maar ze doen in elk geval steeds weer een poging. (En dat kan van Mick Jagger c.s. niet gezegd worden, wel?) Beachhead biedt garagerock naar vertrouwd recept: gruizige stemmen, rauwe gitaren en vooral bloedmooie liedjes. "Pretty, Pretty, Pretty" en "I Am What I Am" klinken sterker dan de gemiddelde jonge-honden garagerockact en hoewel ze zo langzamerhand grootvaders zouden kunnen zijn, zijn ze modieuzer dan ooit en pakken ze hun vak serieuzer en beter aan. Zoals ze zingen in "Serious": 'serious about not being serious, serious about nothing' klinkt het eventjes erg, eh, serieus. Rock 'n' roll is een vak, lieve jonge lezers. Soms zou je willen dat alle bands de levenservaring van The Fleshtones kunnen koppelen aan de lol en de energie van alle jonge honden die elke generatie weer het rammelende wiel van de garagerock proberen uit te vinden.

Hiep hoi, het lesbische marketingconcept is terug! Ik was al bang dat deze twee dames na de mislukte songfestivalcoup de achterdeur stilletjes achter zich dicht hadden getrokken en opgegaan waren in de grote Russische anonimiteit. Maar nee. Dangerous and moving moet het logische vervolg zijn op het miljoenensucces van het debuut. Geen idee of het gaat lukken, maar met dezelfde liefde waarmee ik zo nu en dan de commerciele fastfood ambieer boven de serieuze Hollandse kost laaf ik mij aan de popriedels van dit tweetal. Echt zingen kunnen ze niet, zoals pijnlijk duidelijk wordt in het niemendalletje "Cosmos". Een gastbijdrage van Sting is zuiver voor de statistieken, zijn baslijnen in "Friend of Foe" zijn compleet onbelangrijk. En het nummer "Gomenasai" is de verplichte ballad, maar wel eentje van het tenenkrommende soort. Wat blijft over? Een klein aantal singles die de plaat moeten gaan dragen. En zoals liedjes "All About Us" en "Loves me not" in je kop blijven ronddwalen en behoorlijk het niveau van de vorige hitlijsttoppers benaderen denk ik dat er weinig aan de hand is voor de t.A.T.u.-dames. Volgende keer graag een plaat met alleen maar van dit soort instant-hits graag en ik word zowaar fan. Nu moet ik veelal hoofdschuddend (horizontaal) op zoek naar de afstandsbediening om de enkele klappers te vinden voor een verticale hoofdbeweging. Dat is toch iets te weinig voor een heel album.

Het onderscheid tussen dag en nacht is vervaagd voor haar. Dat krijg je ervan als je dromen en dagelijks leven steeds meer overlap krijgen. En als je dan ook nog eens het type bent dat regelmatig ongebreideld zit te dagdromen, dan maakt dat het er niet makkelijker op. Voor haar gevoel is Mary Wyer al een grote mevrouw. Helaas voor haar is ze dat vooral in haar dromen. Dan ziet ze haar naam schitteren tussen de grote namen die de borden boven de ingangen van beroemde clubs felverlicht aankondigen. Mary Wyer ziet zichzelf staan tussen illustere namen als Cowboy Junkies en Kristin Hersh. Ze heeft er ook wel wat van weg als ze zingt. Maar helaas te weinig. Het is haar ook al meermalen verteld, maar ze gaat stug door. 'Ik deed al drie Peel-sessies hoor!', bijt ze haar criticasters dan toe. Alsof John Peel in alles wat hij goed vond gelijk had. Natuurlijk niet. Het probleem is ook dat de mensen om haar heen haar te voorzichtig proberen haar waanbeelden uit haar hoofd te praten. Iemand uit haar directe omgeving moet haar gewoon eens de waarheid - hoe hard ook - vertellen. Zeggen dat ze af en toe gewoon op het randje van vals zingt en zeker geen nachtegaal is, en dat haar liedjes ook grotendeels maar zozo zijn en de cover van Tom Jones "Sex Bomb" net zo smakeloos als het origineel. Maar niemand lijkt het naar te durven zeggen. Al zal het wel niet helpen. Ze stapt zo weer het licht in en ziet zichzelf schitteren op de grote podia. Tja, misschien is het ook wel beter zo.

Toen ik "Playgirl" hoorde beloofde ik mezelf voor altijd verkocht te zijn aan Ladytron. Zowel eersteling 604 uit 2001 als opvolger Light and Magic uit de late herfst van 2002 kocht ik zonder te beluisteren en beide platen draaide ik veel zodat ik ze al snel van haver tot gort kende. Een keer slechts zag ik de band live en remixen hoorde ik zelden: ik vond het goed zo. Hoe een derde album van het elektro-synth kwartet zou moeten klinken, wist ik niet. Hetzelfde zou misschien saai worden, maar omdat ik het al goed vond, kon ik me geen verandering indenken. Ladytron zelf wel. Witching Hour begint met klanken die een gemiddelde postpunk gitaarband niet zouden misstaan: een overduidelijke bas, een snerpende gitaar en drums die wel eens niet uit een computer zouden kunnen komen. Watskeburt? Maar al snel, om precies te zijn na zevenenvijftig seconden als de sirene Helena Marnie begint te zingen, begrijp ik het. Ladytron is nog steeds Ladytron, maar dan geïntensifieerd. De ietwat kille, kale en monotone synthpop van weleer is op Witching Hour bedekt met een shoegazemantel van dikke, warme krautrock. Nergens verliest Ladytron zichzelf uit het oog, nergens deed de band concessies aan het nieuwe pad dat ze in hebben willen slaan en toch is het ze gelukt om zichzelf, eerder vaak meelifters van de electroclash genoemd, zo te vernieuwen dat ik alleen maar met open mond naar Witching Hour heb zitten luisteren. Een superplaat.

Bij het zien van de naam en het logo van Baseheadz, het project van de Rotterdammer Satiesh 'Ties' Mathoera, denk je in eerste instantie aan iets heftigs. Dat valt nogal mee. Het is relaxte zondagmiddaghiphop zonder zang, met beats die nauwelijks gebroken te noemen zijn en zelfs de turntables zijn in de vier nummers op deze EP niet erg prominent. Baseheadz zou even bedreigend kunnen overkomen als DJ Shadow, maar gaat op die manier eerder een beetje richting het opgewekte werk van Floris of Bastian, en is daarmee prima geschikt voor elk loungecafé. Talent is er zeker, maar als Baseheadz wat meer spanning of melodie toevoegt, wordt het denk ik wat interessanter.

Ook de titel "Kill The Pain", de jongste single van Slam's album Year Zero, lijkt agressief. Weer bedrog. De technovaders uit Schotland hebben het donkere, maar toch al breekbare origineel namelijk prachtig staccato laten remixen door minimal-freak Marc Houle. En geheel in stijl heeft die van de galmende zang van Dot Allison maar een piepklein galmpje overgelaten. Dot Allison is overigens weer het vriendinnetje van Pete Doherty en ze was eerder te horen bij Massive Attack, dat "Kill The Pain" net zo goed wel had kunnen opnemen. Geslaagde single.

Kannonne, wat een verrassing! Sieges Even, een grote naam uit de Europese progmetal, is na acht jaar weer terug met een nieuwe cd. Een nog grotere verrassing is de zanger van deze Duitse band: Arno Menses, een Rotterdammer. Voormalig drummer en nu volgens mij voor het eerst leadzanger. Dat moet hij dan ook vooral blijven doen, want wat een fantastische stem heeft de man! Helder, met volop gevoel en volume. Eerlijk is eerlijk, hij had ook geen betere band kunnen hebben om bij te debuteren. In de line-up van Sieges Even zit in tegenstelling tot vroeger geen toetsenist. Da's opvallend voor een progband, maar je mist die toetsenist geen moment door de gelaagde gitaren van Markus Steffen. Er zitten stukjes kijk-mamma-zonder-handen-krachtpatserij tussen, maar die passen altijd in de lange songs. In veel geval doet het denken aan Rush: bas en drums trekken samen op in springerige ritmes, terwijl de gitaar er in rustige lagen met veel echo overheen gelegd wordt. Denk echter niet dat je hier met een Rush-kloon te maken hebt, want daarmee zou je Sieges Even ernstig tekort doen. Er zijn op deze plaat diverse prog- en symfostijlen terug te vinden waarbij je nooit het gevoel krijgt dat het een imitatie van een van de grote namen wordt. Integendeel, het is een subliem uitgebalanceerd album geworden. De lange nummers zijn goed opgebouwd zodat ze nergens verzanden in composities die nergens naar toe gaan. Tel daarbij op dat de zuivere productie niets te wensen overlaat en er kan maar één conclusie zijn: als ze dit live kunnen waarmaken hebben we er een Grote Naam bij. Nu op wereldniveau.

Toen ik hem de eerste keer voorbij hoorde komen op het flashding werd ik spontaan erg blij en enthousiast. Deze plaat wou ik wel eens in het echt horen en dan nog het liefste snoeihard uit de speakers. Op een mooie woensdagmiddag in september was de tijd er rijp voor. Vriendinnetje de deur uit, kat in de kattenbak, ramen en deuren dicht en blazen maar! Ik kan me namelijk altijd bijzonder verheugen op plaatjes met van die smerig vette gitaren en opruiende zangers. Niet iedere dag natuurlijk, nee zeg, waar ziet u mij voor aan, gewoon zo af en toe, op een woensdagmiddag. Free At Last paste precies in mijn cd-lade en dat hebben de buren geweten ook! Exact alle twaalf de nummers van de nieuwste van Stretch Arm Strong speelde ik af en toen was het klaar. Even helemaal uitgeleefd en daarna meteen weer over op de orde van de dag. Dat kan ook prima met deze plaat, waar je vooral niet te veel bij na moet denken en op zoek moet gaan naar ingewikkelde dingen. Het doet mij een beetje denken aan de tijd dat Papa Roach nog eens een plaat afleverde die mij blij maakte. Krachtpatserij zonder opsmuk, lekker meeblèren en zo af en toe zelfs de luchtgitaar weer eens uit het vet halen. Natuurlijk komt hij niet in mijn jaarlijstje, daarvoor is het allemaal te vergankelijk en te makkelijk inwisselbaar, maar dat betekent niet dat ik er niet tenminste één dag heerlijk van heb kunnen genieten. En het zou mij niet verbazen als ik, wanneer het weer een beetje bijtrekt en ik nog eens zomaar een dagje vrij heb, daar in de toekomst nog een best aantal daagjes aan vast plak.

En toch is het vreemd. In het genre waar muzikale virtuositeit de boventoon voert, wordt soms hemeltergend beroerd gezongen. En die zangers zitten al jaren op hun plek! IQ's Paul Nicholls bijvoorbeeld, in iedere normale band was hij allang op de keien geflikkerd, maar de fans schijnen er van te smullen. En het is dat Fish een enigmatisch frontman is, want een technisch goede zanger kun je hem niet noemen. Ook Pendragon's Nick Barrett is niet echt gezegend met superieure vocale kwaliteiten. Maar ook hij mag al een jaartje of 25 achter de microfoon staan. Wederom niemand die klaagt. Ook niet over de compositorische kwaliteiten van Barrett (en consorten) overigens. Voor Believe, hun laatste werkje, heeft Barrett zich laten beïnvloeden door de soundtracks van motorcrossvideo's van zijn zoon. Dat numetal/grunge geluid dat hij daar hoorde, dat wilde hij ook voor Pendragon! En in het eerste nummer lijkt het er ook daadwerkelijk op dat Pendragon zijn koers aan het verleggen is. Echter, op dat moment kwam Clive Nolan de studio binnenwandelen, was het speelkwartier voorbij en bleef alles gewoon bij het oude. De rest van het album had van ieder willekeurig album in de Pendragon discografie kunnen komen en is dientengevolge voor de zoveelste keer schatplichtig aan Pink Floyd. Vooral Barrett laat wederom horen dat Dave Gilmour een betere gitarist is. Die ook nog eens beter kan zingen. En dat is bepaald geen compliment...

Het is niet onwaarschijnlijk dat Adult. de minst klantvriendelijke bandnaam in de geschiedenis van de geluidsgolf heeft. Ten eerste is er de verplichte punt achteraan, die Microsoft Word steeds doet denken dat je een zin hebt afgesloten en daarom voortdurend van de eerstvolgende letter een hoofdletter maakt. Kijk maar: Adult. Houdt van flensjes. Ten tweede is er het bijzonder moeilijke informatie vinden over de band, daar googelen op Adult. vooral veel, heel veel tieten oplevert. Wat je, toegegeven, ook als iets klantvriendelijks zou kunnen zien. Maar klantonvriendelijkheid lijkt me passender, omdat de muziek die Adult. maakt ook heel klantonvriendelijk klinkt. Ze zijn de C1000-caissière van de electropop. Dit nieuwe album staat geheel volgens Adult.-recept weer vol met industriële geluiden die zielloze, legermarseske vierkwartsmaten vormen. Ook een hartelijk welkom terug voor de akelige synthesizers die erop uit lijken te zijn jou persoonlijk een zenuwaandoening te geven. En zangeres... eh. Vocaal artieste Nicola Kuperus snauwt wederom alles dat er mis is met jouw leven een microfoon in die na de opname flinke speekselschade en aanzienlijke nagelafdrukken in zijn flanken moet hebben gehad. Ken je dat, dat je bij je ouders thuis met een flinke mok thee in je rechter- en een bokkenpootje in je linkerhand onderuitgezakt op de bank ligt Life & Cooking te kijken? Dit album luisteren levert bij benadering precies het tegenovergestelde beeld op. Maar wel evengoed met een tv-kok erbij. Respect.

(In de auto pt. 18)
'Goh, wist jij dat die drie van The Sugababes zo gelovig zijn?'
'Nee? Is dat zo dan?'
'Nou, lees de thank you's er maar eens op na dan, want het staat er vol van de Thank You Lords'.
'Het zal wel, zolang ik de muziek maar te pruimen vind en ik niet het idee krijg dat mij wat opgedrongen wordt maakt me dat eigenlijk niet zo heel veel uit. Het gaat er om dat ik het leuk vind'
'Da's waar. Vind je dat ook van The Sugababes?'
'Hmm, die blonde vind ik wel leuk ja. Maar ik neem aan dat je het hebt over muziek op Taller In More Ways.'
'Ja, wat denk jij dan!'
'Het rare is dat ik bij de liedjes van The Sugababes eigenlijk altijd in een paar seconden weet of ik het wel of niet leuk vind. Bij die single "Push The Button" bijvoorbeeld, dat klikte gelijk. Hetzelfde geldt voor het tweede nummer van de plaat, maar daarna volgt een draak van een ballade. Na vijf seconden mep ik dan al op de next-button. Verschrikkelijk.'
'Nou dit reggae-achtige deuntje ("Joy Division") vind ik ook niet zo geweldig.'
'Eens, maar bij "Red Dress" is het wel gelijk weer raak. Maar het beste nummer komt zo: "It Ain't Easy". Dat heeft een lekker dreinende bas en synths. Zet een donkere mannenstem achter de microfoon in plaats van deze drie dames en elke goth vindt het goed.'
'Marilyn Manson bijvoorbeeld?'
'Zou kunnen, maar grote kans dat in ieder geval ik het dan niet goed vind.'
'Toch wonderlijk eigenlijk dat die drie nog steeds bij elkaar zijn, vind je ook niet?'
'Als je alledrie gelooft in het grootste wonder ooit, dan creëert dat vast een goede band. Dus misschien is het helemaal niet zo raar.'

Het is altijd een beetje spannend als twee goede vrienden van je elkaar voor het eerst ontmoeten. Stiekem hoop je dat het dan toch wel zal klikken. Ze hebben een bindende factor, jou, maar de vraag is natuurlijk of dat genoeg is. Er moet meer zijn. Als er maar een balans is. Wellicht is de een dominant en de ander juist volgzaam. Geen probleem, dat kan namelijk heel goed werken. Toen ik hoorde dat Iron and Wine en Calexico gezamenlijk Craig Schumacher's Wavelab Studio's in zouden duiken vond ik dat best een beetje spannend. Zou het klikken? Het zou niet de eerste keer zijn dat een op papier interessante muzikale samenwerking uitdraait op een glorieuze mislukking. Maar gelukkig heeft Sam Beam in Joey Burns, John Convertino en consorten prima speelmaatjes gevonden. Beam leverde al het songmateriaal en zodoende is deze samenwerking uiteindelijk gewoon te beschouwen als een Iron & Wine plaat met een voor Calexico zo typerend tex-mex sausje. Over het algemeen neemt Beam dus de rol aan van de dominante vriend met als gezonde uitzondering het nummer "History of Lovers", wat naar mijn weten zomaar het allereerste up-tempo nummer in zijn carrière is. Zelf had ik graag gezien dat de stem van Burns een wat prominentere rol had gehad maar desalniettemin is hier sprake van een uiterst geslaagde combinatie die wat mij betreft nog wel een vervolg mag krijgen. Want die achtentwintig minuutjes is aan de korte kant. Ach, liever kort maar krachtig dan lang en dradig...

Lou Reed had niet kunnen bevroeden dat zijn Velvet Underground-nummer naam zou gaan geven aan het leukste festivalconcept van de laatste jaren. All Tomorrow's Parties is namelijk een organisatie die festivals neerzet waarbij een bepaalde artiest gevraagd wordt om min of meer de line-up te verzorgen. Men begon met een jaarlijkse editie in Engeland, maar inmiddels zijn er ook festivals gehouden in de Verenigde Staten en is er tevens een ATP-platenlabel opgericht. Artiesten als Sonic Youth, Mogwai, Shellac, Autechre, Slint en Stephen Malkmus (ex-Pavement) hebben inmiddels edities mogen invullen en in 2003 was het niemand minder dan Matt Groening (ja, de bedenker van The Simpsons) die zijn excentrieke maar goede muzieksmaak mocht etaleren. Hij kreeg zelfs na 20 jaar serene rust Captain Beefhearts' band weer aan het spelen (zij het zonder Don van Vliet zelf). The Magic Band ontbreekt dan ook niet aan het digitale equivalent van Groening's festival. Samen met Daniel Johnston, Deerhoof, Sonic Youth en Electrelane een bont gezelschap. Mijn voorkeur gaat echter uit naar de ingetogen bijdragen van deze CD (Elliot Smith, The Shins en Jackie-O Motherfucker). Vooral het uitgesponnen maar zeer herkenbare 'Come Home Baby Julie, Come Home' van The American Analog Set vormt een hoogtepunt. Door zowel festivals als cd's zo sterk te koppelen aan een persoonlijke smaak, maakt het echter dat niet iedereen zal vallen voor alle edities van dit festival, of voor de gelijknamige Cd's. Komende decembermaand mag bijvoorbeeld The Mars Volta gastheer zijn en met Mastodon, Hella, Jaga Jazzist en Blonde Redhead reeds op het programma wordt het dan weer een heel ander verhaal. ATP is en blijft een concept om te koesteren!

In de zakenwereld wordt nogal eens met de term "synergie" gesmeten om een beslissing door te drukken. In goed Nederlands betekent dat dat het geheel meer is dan de som der delen. 1 + 1 + 1 = 4, zoiets. Maar ze vertellen er meestal niet bij dat 1 + 1 + 1 soms ook gewoon 3 kan zijn. Dat is bijvoorbeeld het geval bij The Battle, een project van Allen-Lande. Ja, dat zijn Russell Allen van Symphony X en Jorn Lande van Masterplan en Millenium. Wacht even, 1 + 1 + 1 was het toch? Jazeker, die derde 1 staat voor Magnus Karlsson, gitarist, bassist, toetsenist, co-producent én voornaamste songschrijver voor dit project en eerder dit jaar een van de drijvende krachten achter de fijne debuutplaat van Starbreaker. Het spreekt voor zich dat de zang van de heren Allen en Lande op de voorgrond staat. Een deel wordt gezongen door Allen, een deel door Lande en de rest zingen ze samen. Het is zeker een aangenaam plaatje geworden, vol Journey-achtige rock. Met deze drie namen zou echter je verwachten dat het een echte topper geworden zou zijn en dat valt een tikkie tegen. Technisch is er niets op aan te merken, de heren zijn allen bovengemiddeld goede muzikanten. Ook muzikaal en compositorisch zit het allemaal best snor. Ik kan me desondanks niet aan de indruk onttrekken dat Karlsson gewoon wat lades heeft opengetrokken om te kijken wat daar nog aan songs in lag en Allen en Lande daar nog wat overheen gezongen hebben. Het gevolg is dat dit een prima plaat is van prima muzikanten, maar niet van het niveau dat je zou verwachten.

Deze EP is al wat maanden oud, maar er zijn precies duizend redenen om hem alsnog onder de aandacht te brengen. Negenhonderdnegenennegentig daarvan zijn enthousiaste kreten als "woeh!" en "yeah!"; de duizendste is dat er tekens zijn dat de jongens van Lo-Fi-FNK binnenkort ergens tussen redelijk en zeer groot gaan worden. Ze hebben namelijk onlangs getekend bij Moshi Moshi, en "Change Channel" - wellicht het meest terecht op single uitgebrachte liedje in de volledige muziekgeschiedenis - staat op Maison, de laatste editie uit een serie succesvolle Kitsuné-verzamelaars. Het gaat hier om electro, maar nu niet meteen bang zijn als je lichamelijk benadeeld bent met meer dan één linkerbeen. Dit is op de eerste plaats pop die een mistige oktobermorgen in bloei kan zetten, en daarna pas dansmuziek waarmee je met de gordijnen dicht je overgebleven zomervet weg kan werken. De ongelofelijk besmettelijke vrolijkheid van deze liedjes en de paradoxaal genoeg kleine moeite waarmee ze tot stand gekomen lijken te zijn kunnen niets anders betekenen dan dat Lo-Fi-FNK verstand heeft van muziek maken. Dat en het feit dat de band (zoals gezegd) recentelijk opgemerkt is door grote labels moet inhouden dat we nog veel van deze twee pasgeboren Zweden zullen horen. Als ze met deze EP tenminste niet al hun krut verschoten hebben. ...And the JFG? is officieel niet meer verkrijgbaar, maar check de importbakken in je lokale hipsterzaak. De Nederlandse iTunes-winkel heeft (alleen) de Change Channel-single.

Het is en blijft een stoere bonk, die Jackie Leven. Zie eens de foto op de achtergrond van zijn nieuwe plaat: gekleed in een zwart pak, maar met de mouwen opgestroopt en de vuisten gebald alsof hij zojuist een zwaar en lastig karweitje heeft opgeknapt. Daarnaast wordt even stoer op de hoes vermeld dat deze CD opgenomen is in Beiroet, Libanon. Niet dat dat aan de muziek is af te horen, overigens. Het enige dat buiten zijn gebruikelijke stramien valt is het met een hiphop-refrein opgetuigde "All the rage". (In de bio wordt nadrukkelijk vermeld dat de plaat beinvloed is door Levens nieuwe fascinatie, namelijk die met rap en hiphop.) Hij is zowiezo niet van de straat, onze Jackie Leven, maar een echte wereldburger: de landen waar de muzikanten die meehielpen op deze plaat vandaan komen staan groter vermeld dan hun namen.

Als we ons niet door dit soort onzin af laten leiden, blijkt dat onze Schotse troubadour wederom een puike plaat in elkaar gezet heeft. De melodieën klinken niet altijd origineel (daar worstelt dit hele genre mee), maar door de diepbruine stem van Jackie Leven en de inventieve en met veel zorg voor detail opgetuigde arrangementen zullen ze ongetwijfeld even lang mee gaan als zijn al dertien platen durende carrière.

Wat krijg je als je leden van erkende herriemakers als Turbonegro, Zyklon, Amen, Emperor en Mindgrinder met elkaar laat vrijworstelen in de studio? Denk daar eens over na. Van de heren Samoth, Faust, Ami Casey Choas, Cosmocrator en Happy Tom - inderdaad dat zijn niet hun echte namen - hadden enkele al in 2002 het idee dat uit hun samenwerking wat moois zou kunnen opleveren. Maar zoals dat meestal gaat met all-starprojecten is een leuk idee zo gevormd, maar om het dan uit te voeren heeft het vaak nogal wat voeten in de aarde. Helemaal als je eigenlijk graag met zijn allen op hetzelfde moment wat moois op wilt nemen is zo'n planning bijna ondoenlijk. Daarom duurde het ook tot eind 2004 voordat de heren tot een gezellig samenzijn onder de noemer Scum kwamen in de Crystal Canyon-studio waar Turbonegro ook haar platen opneemt. Gospels For The Sick - denkt u ook gelijk Songs For The Deaf? - is het resultaat van deze heidesessie en het is eigenlijk best een verrassend album geworden. Raar genoeg blijft het veel verder van metal verwijderd dan je zou vermoeden als je bekend bent met muziek van de bands van individuele leden en leunt veel meer richting rauwe punk. Zelf suggereren ze als File Unders Death Punk en Black 'n Roll genoemd wordt. Nou, vooruit dan maar weer. Gospels For The Sick is in ieder geval een explosieve, maar is hier en daar door de mix van stijlen ook wel een beetje verwarrende plaat geworden die wel een fiks aantal draaibeurten vraagt om de betekenis goed te kunnen doorgronden. En zelfs daarna krab ik me nog wel eens achter de oren.

Een paar maanden geleden werd ik nog negatief verrast met een compilatie cd van de vroege jaren van de Berlijnse punkrockabillies van Mad Sin. Naar mijn mening een nutteloos artefact dat zelfs voor de grootste fans niet meer dan mosterd na de maaltijd is. Hoe groot is dan ook mijn enthousiasme nu blijkt dat dit slechts een viezig voorgerechtje was op een heerlijke hoofdmaaltijd. Mad Sin heeft namelijk met Dead Moon's Calling een verbluffend goede nieuwe plaat gemaakt. Na bijna twintig jaar trekken en sleuren in de gekrochten van de underground is er een nieuwe en verbeterde band opgestaan. In het jaar 2005 is Mad Sin godzijdank geen schim meer van het beperkte groepje prutsers die ze een jaar of vijftien geleden waren. Met een zeer uitgebalanceerd eigen geluid, wat nog steeds het beste te omschrijven valt als het midden tussen Rancid (vandaar ook de gastbijdrage van Lars Frederiksen) en The Living End, hebben ze mij nu definitief voor zich gewonnen. Zeer aanstekelijke melodieën die een intelligente draai krijgen door middel van de geslaagde grappen en dubbele verhaallijnen. Het o zo typische geluid van de contrabas is hier perfect op zijn plaats en neigt nergens naar een gimmick of een trucje, iets wat in het verleden nog wel eens het geval was. Maar bovenal is het allemaal ontzettend gemeend. Geen excuses over technische beperkingen, verslavingsproblemen of andere prietpraat, tegenwoordig staat de muziek bovenaan, met kop en schouders. En dat, beste mensen, werd potverdikkie eens tijd ook!

Bijna maakte ik de fout om de vijf heren van The Real McKenzies dezelfde pub in te gooien waarin ook Flogging Molly en Dropkick Murphys hun drank in grote hoeveelheden consumeren. Dat drankgelag was vast uit de hand gelopen, want waar bij Flogging Molly en Dropkick Murphys Iers door drank verdund Iers bloed door de aderen stroomt, wordt bij The Real McKenzies de lichaamsvloeistof aangelengd met Schotse whiskey. De roots van deze Canadezen liggen namelijk in Schotland en niet in Ierland. Dat blijkt ook in te houden dat ze in hun punkrock veel ruimte geven aan doedelzakken. In enkele nummers op hun vijfde cd 10,000 Shots wordt zelfs op de plek waar je een solopartij van een gitaar verwacht deze uitgevoerd op dit traditionele Schotse instrument. En eigenlijk klinkt dat best cool. Voor traditie is sowieso veel plek op 10,000 Shots: drie traditionals sieren de tracklist en The Real McKenzies hebben - met hun platenbaas Fat Mike als Fat McMichael op bas - ook nog eens twee gedichten van de dichter des vaderlands van Schotland, Robbie Burns, van muziek voorzien. Verder drinken ze niet alleen graag het nationale Schotse goed, ze mogen er ook graag over zingen; 10,000 Shots staat natuurlijk niet voor 10,000 eenheden limonade. Die whiskey is voor Paul McKenzie ook wel nodig om zijn stembanden op te ruwen en zijn rollende Schotse R te zingen. Hij is niet misschien niet de meest briljante zanger, maar zijn stemgeluid past wel goed bij deze band die net wat meer punk in de mix gooit dan de Ieren van Flogging Molly en Dropkick Murphys doen.

Misschien is het geen toeval dat Dark Light op een herfstachtige dag in mijn brievenbusje viel. De naargeestigheid van de teksten van Him past perfect bij druilerig weer en donkere luchten, maar vreemd genoeg word ik vaak juist heel vrolijk van dit soort muziek. Het nummer "Join me (in death)" van Him staat al jaren bovenaan in mijn 'zingen onder de douche' top 10, ondanks dat het niet echt een onderwerp is waar een normaal mens blij van wordt. Het was voornamelijk de aanstekelijke muziek en het refrein die de vrolijkheid teweegbracht. Helaas kon het album waarvan "Join me" afkomstig was mij verder niet zo blij maken. Vooral live leek de band naar mijn smaak, muzikaal gezien een beetje teveel op een met het gothicvirus besmette Billy Idol , waar ze prompt ook een cover van deden. Maar het moet gezegd: Valo is een van de stoerst rokende zangers op aarde. Met een donkere blik in de ogen en een Marlboro light in de mondhoek, gewoon doorzingen met die kenmerkende warme, diepe stem! Inmiddels zijn we twee cd's en een greatest-hits album verder. Dark Light - de eerste officiële release van Him in de USA - voldoet aan alle verwachtingen die je van een band als Him mag verwachten. Melodieuze gothicrock, die meer naar pop dan naar metal neigt. Onheilspellend aanzwellende synthesizers, zo af en toe een bescheiden gierende gitaar, en natuurlijk die teksten... "When all fears came alive and entombed me, love me like you loved the sun, scorching in my vampire heart". Niks mis mee, want het is tenslotte gothic. Toch kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat het op deze cd allemaal een beetje plichtmatig, wat gladjes, is. Juist bij een band die al zo lang en succesvol meegaat als Him, zou het wat mij betreft allemaal iets scherper, iets mysterieuzer en gevaarlijker mogen. Als zingen met een sigaret in de mond. En dat mis ik nou zo op Dark Light. Dat en een lekkere meezinger.

Waar kun je beter beginnen met de muzikale opvoeding van je kinderen dan bij de leemtes die je zelf nog hebt in je muzikale bagage. Nergens toch? Dus nadat we samen Junior naar school gebracht hadden schoven de Jongedame en ik de salontafel aan de kant, kieperden de bak met Duplo-blokken om op de vrijgekomen plek en duwden gezamenlijk de dvd This Machine Kills Fascists over het leven van Woody Guthrie in de dvd-speler. De Jongedame heeft in eerste instantie alleen maar interesse voor de Duplo, maar zodra er gemusiceerd wordt trekt de TV toch gelijk haar aandacht. Ikzelf verdeel mijn aandacht tussen Duplo en TV. Het is namelijk wel een boeiend verhaal dat verteld wordt. Bill Bragg, een van Guthries grootste fans praat de boel aan elkaar. Guthrie's zus Mary-Jo, zoon Arlo en dochter Nora en generatiegenoot Pete Seeger vertellen over hun herinneringen aan Guthrie. Het is gelukkig niet een documentaire geworden die zijn best doet om Guthrie alleen maar af te schilderen als een folkicoon en maker van duizenden(?) liedjes en een persoon zonder slechte kanten. Kritische noten zijn er namelijk ook wel te plaatsen bij Guthrie. Bijvoorbeeld dat hij menige zwangere vrouw hulpeloos achterliet en waarschijnlijk zelfs meer dan tien kinderen had. Naast het verhaal van Guthrie is This Machine... ook het verhaal van het Amerika van de eerste helft van de 20e eeuw en dat maakt deze documentaire extra boeiend. Het verhaal over de stofstorm van 1935 en de trek die hierna richting het beloofde land Californië en de koude kermis waarvan de gelukzoekers thuiskwamen. Het slot deel waarin verhaald wordt over de lijdensweg van Guthrie, die net als zijn moeder het slachtoffer van de ziekte van Huntington wordt, is hartverscheurend. De Jongedame is dan al op schoot bij mij in slaap gevallen. Ruim tweeëneenhalf uur muziekgeschiedenis is toch nog wel wat teveel van het goede voor haar...

Het is vrijdagavond. De werkweek zit erop. Aan de andere kant van de weg staat er een file. Ik ga echter in de goede richting. Ik heb eigenlijk nooit files. Ik zie een bord boven de weg hangen met 50. Even later haal ik deze snelheid zelfs niet meer. Toch staat het gelukkig niet stil. Ik heb echter te vroeg gejuicht, want als ik de autobaan moet verlaten staat alles stil. Automobilisten zoeken een sluipweg via mijn afslag. Hoe durven ze! Het verkeer schiet gevaarlijk alle kanten op. Het resultaat is nog net geen ongeluk, maar ik sta uiteindelijk een kwartier stil. Het slaan op mijn stuur en boos kijken helpt uiteraard niets. Waar zeur ik echter over als het vijf jaar duurde voordat er weer een nieuwe plaat van Dyzack (alias Erik Hofland) verscheen. Luka Bloom omschreef zijn voorprogramma ooit als: "De man die mij met zijn gitaar wakker maakte." Zo was de experimentele gitaarstijl van de solo-artiest ook het beste te omschrijven. Er is echter veel veranderd in vijf jaar. Dyzack is omgetoverd in een heuse band met contrabassist en drummer en is qua stijl veel meer richting de folk en de blues omgebogen. Het rauwe gitaarspel is verleden tijd, ervoor in de plaats komen nummers die wat normaler klinken maar meer ruimte laten voor details. Ik moest even wennen aan het vernieuwde geluid, maar ik zal niet treuren om Somewhere there's a monkey laughing. Sterker nog, ik ga het steeds meer waarderen en gok dat ik deze cd uiteindelijk meer zal draaien dan de eerdere platen. Ik glimlach als ik eindelijk weer rijd en een hele lange rij zie staan met automobilisten die nog lang niet thuis zijn. Sorry, deze aap kon het even niet laten. Ik heb weekend!

Het openingsnummer is een act waarin een fan een condoom over zijn kop trekt en vervolgens opblaast. Op dat moment beginnen we te vermoeden dat we naar de opvolger van Spinal Tap gaan kijken. En inderdaad, de knal waarmee de condoom ploft is het startsein van een twee uur durende stroom van live-, fan- en tourbeelden die alle beschrijvingen tart. Manowar's Hell on Earth Part IV is een dvd waarvan je elke minuut gezien wilt en moet hebben. Het is geen pure concertregistratie. De beelden zijn veel meer documentaires van de zelfverklaarde Kings of Metal over een jaar in het leven van een tourend Metal-act, vermengd met een aantal livenummers. We konden altijd al stiekem best genieten van hun tikkie simpele, maar o zo doeltreffende übermetal, maar daarnaast valt er om Hell On Earth ook veel, heel veel, te lachen. Ofwel om de band, ze weten dat ze een gimmick zijn, of om haar fans. Ronduit hilarisch is het moment dat aan een Manowar-fan in een zelfgemaakt harnas eerst gevraagd wordt of hij fan is. Hij antwoordt zoals het hoort; een zin met een knetterende fuck erin. Vervolgens vraagt de interviewer of dat niet een beetje extreem is zo'n harnas, compleet met zwaard, en de fan kan totaal verbouwereerd slechts antwoorden: 'Extreme?'. Maar zoals gezegd de mannen kunnen er zelf ook wat. Meer dan eens zaten we zo ongeveer met tranen in onze ogen van het lachen om Joey DeMaio en zijn mannen. Bijvoorbeeld in "Scream" waarop je alleen 'operazanger' Eric Adams hoort krijsen en het publiek - ik schat dat het beelden zijn van twintig optredens - hem na mag doen en doet. Muzikaal is Hell On Earth IV een uitgekiende mix van beelden van de vele concerten, soms van bootlegkwaliteit en soms argwaan opwekkend studioachtig goed. Daarnaast zie je vooral ook hoe geweldig het is om Manowar-lid te zijn en wat je moet doen om te overleven: jezelf niet te serieus nemen, veel bier drinken en tieten in alle maten aflebberen. Prachtig is het zien van de totale adoratie bij de fans. Het zal niemand verbazen dat het overgrote deel hiervan in Duitsland woont. Ook Spanje komt veelvuldig langs. En tot onze verbazing stonden de Warriors of the World ook op Roskilde, waar het dak er ook volledig afging. Door de lekkere snelle, maar niet té snelle montage zit je Hell On Earth IV met gemak in een ruk en een boel bier uit. Het wordt tijd dat we de delen I, II en III ook eens te pakken krijgen.

Ik heb twee favoriete bandjes: Deep Purple en Status Quo. Status Quo, ja, die twaalfmatenblues. Op mijn twaalfde kocht ik Status Quo Live - nog steeds mijn favoriete live-album - en was ik verkocht. Dik 50 cd's (officieel en reuze onofficieel) later is daar nog niets aan veranderd. Dat wil niet zeggen dat ik alles kritiekloos tot mij neem. Integendeel, het absolute dieptepunt in hun carrière, de cover-cd Don't Stop, heb ik gekocht maar volgens mij nog geen vijf keer gedraaid. Vanaf halverwege de jaren tachtig werden hun albums steeds vlakker en ongeïnspireerder door enthousiaste consumptie van stimulantia die hen zelfs verhinderde een regel te zingen op "Do they know it's Christmas". Ze waren dermate beneveld dat ze die ene regel niet rechtuit konden zingen...

Het keerpunt kwam in 1999 met het album Under the influence. Producer Mike Paxman zette de gitaren weer voorop in de mix en solo's werden niet na zes maten al beëindigd. Ook de navolgende albums Heavy Traffic en Riffs waren weer de moeite van het aanhoren waard. Bij het vierde album met Paxman aan de knoppen, The party ain't over yet..., is de magie blijkbaar uitgewerkt. Solo's zijn er nog wel, maar de dynamiek is alweer stukken minder dan de afgelopen jaren gebruikelijk was. De gitaarsound is ontdaan van alle rauwe randjes en is te iel en drummer Matt Letley - live al bepaald niet foutloos - manifesteert zich als een zeldzame tsjakke-boem-drummer, waardoor elke dynamiek ver te zoeken is. Maar het grootste euvel: ook de songs barsten niet van energie, terwijl dat nou juist is waar Status Quo het van moet hebben. Er zijn maar een paar songs te vinden die echt de moeite waard zijn. Het zal duidelijk zijn: meer dan een magere voldoende haalt dit niet. Ook bij mij niet.

Recensies van anderen zie ik niet zo vaak. Helemaal niet als ik zelf over een plaatje nog een mening moet vormen. Niet dat ik bang ben dat het mijn mening over een plaatje zal veranderen, maar gewoon omdat ik graag zelf wil uitvlooien wat ik interessant vind aan een bandje en waar het mij aan doet denken. In het geval van The Shout Out Louds is het me niet gelukt. Op de een of andere manier heb ik ongeveer alle recensies die in het Nederlands verschenen zijn over hun debuut gelezen voordat ik er ook nog maar een noot van gehoord had. Alle stukjes waren lovend overigens. Ik verbaasde me pas achteraf nadat ik zelf Howl Howl Gaff Gaff gehoord had over alle namen waar The Shout Out Louds op zouden lijken. Turft u even mee? The Thrills, The Concretes, Velvet Underground, The Stills, Rilo Kiley, Weezer, The Libertines, Stars - Bent u ernog? Gaan we weer verder - Arcade Fire, Belle & Sebastian, Strokes, Bright Eyes, Elf Power, Cure, Little Barrie, Flaming Lips. Vermoeiend hè? En dan stop je zo'n cd zelf in de speler en het eerste wat je denkt is: 'Woehoe! Misschien is dit wel de opvolger van Dinosaur Jr.!' Maar dan wel jong, fris en uit Zweden. Goed, de stam van Adam Olenius is minder klagerig dan die van J. Mascis. En de muziek jengelt niet zo hard en pikt wat andere invloeden mee. Geen schande natuurlijk, maar in essentie kun je wat mij betreft alle bovengenoemde namen dus schrappen en vervangen door die van Dinosaur Jr. En laat ik dat nou niet erg vinden. Eigenlijk is het enige dat ontbreekt een basschick! Nou, als dat alles is... en bovendien is er wel een toetsenmeisje.

Er zijn dingen in mijn leven die ik nooit had moeten doen, er zijn nog veel meer dingen die ik juist wel had moeten doen. Zo had ik het de laatste jaren muzikaal veel fijner kunnen hebben. Vanaf 1995 brengt het Arnhemse/Nijmeegse Gitbox! namelijk al geluidsdragers uit. En deze zijn dus totaal langs me heengegaan. Ik had een kans om het recht te zetten in 2003. Ik kocht de Living Room Records-verzamelaar: But you don't really care for music, do you? Hierop staat een track van ze, maar je raadt het al: ik neem hier geen notie van. Het is ergens net na de zomer van 2004. Ik krijg wat demonummers van de komende plaat te horen. Ik val bijna om. Jemig, dit is mooi. Ik zie eind 2004 een geweldig optreden. Ik zie weer een half jaar later een intiem optreden van zanger Roeland van Niele zichzelf begeleid op de gitaar. Ik maak een inhaalslag. Ik koop Soulsharks uit 1998 en hun laatste plaat Steering by the Stars uit 2001. Ik blijf vol bewondering, maar zie uit naar de nieuwe release die in september 2005 eindelijk plaatsvindt: Songs for Shiftless Days. De promo draai ik vervolgens dagenlang in de autorit naar mijn werk. Ik krijg een brok in mijn keel, ik lijd mee, ik bewonder: de liedjes, de teksten, de gitaar, de piano en de stem. Het geheel ligt ergens tussen Bob Dylan, Chris Isaak en Sparklehorse in. Het laatste is niet vreemd als je weet dat producer John Morand een vinger in de pap gehad heeft. Thuis in mijn woonkamer klinkt het allemaal niet minder. Ik bewonder ook hier. Een klein minpuntje, helaas, is de productie van de tweede track "Back of the Room" waar de uitbarsting iets te vroeg wordt ingezet en het de stem storend vervormd, maar verder niets dan lof voor deze schijf. Ik kan me geen leven meer voorstellen zonder (deze) Gitbox! Kom niet bij me dat ik het je het niet gezegd heb.

Gitbox! tourt (een beetje):
07-10-2005 merleyn nijmegen @ record release party
05-11-2005 tom tom heythuysen

Ik zag haar in het voorprogramma van iets. Stoer stond ze aan de snaren van haar bas te plukken, übersexy staarde ze het publiek in. Ze zag me, ze speelde met me. Even naar voren bukken, kijken wat ik zou zou doen als ze heel dicht voor mijn lens met haar heupen zou gaan draaien. Toen ze op moest krassen voor het hoofdprogramma stuurde ik een knipoog omhoog. Ze grijnsde en stuurde een knipoog omlaag. De duim omhoog kreeg ik er gratis bij. Het hoofdprogramma deed er toen al lang niet meer toe.

Ik vergat Victoria Cecilia niet meer. Ik vergat Gliss niet meer, al vermoedde ik dat het een voorprogramma was waar ik nooit meer wat van zou horen. En om heel eerlijk te zijn had ik geen idee meer hoe de band geklonken had, daar in het voorprogramma. Als ik foto's maak hoor ik weinig. Ik wist nog dat het hard geweest was en dat ik aan een vuige en vooral ranzigere versie van Placebo had gedacht. Totdat er een EP in mijn brievenbus lag. Nietsvermoedend stopte ik hem in mijn cd speler en wow! Dat was mijn vuige basspelende chickie! Victoria! Waar was je toch al die tijd?

Samen David en Martin heeft ze een EP gemaakt. Maar liefst zeven nummers en zoveel secondes lang dat sommige bands het werkje gewoon een complete cd genoemd zouden hebben. Zo niet Gliss. Gliss is koel en ik had Gliss nooit mogen vergeten, zo blijkt nu. Want ze klinken vuig, naakt en sexy. De muziek is op het psychotische af en druipt langzaam door mijn boxen naar buiten. Victoria laat haar stuwende bas door mijn botten dreunen, Martin zijn gluiperige gekwezel zorgt voor kippevel op mijn armen. David zijn gitaar giert en jankt. Gliss doet me denken aan Placebo in betere tijden. Maar dan smeriger. Vuiger. En misschien zelfs wel beter.

Je kunt zeggen wat je wilt over de mannen van Smogus maar lui zijn ze in ieder geval niet. Al jarenlang doen ze hun uiterste best om boven te komen drijven in het zwembad van onbekende bands in Nederland en niet zonder resultaat. Hun officiële debuutplaat werd vrij positief ontvangen en de schare fans neemt gestaag toe. Ondanks dat het ijzer nog niet bloedheet is wordt er desalniettemin flink gesmeed, met als meest recente resultaat de onlangs verschenen Live & Unplugged DVD. Een ambitieus project waar toch een aantal kritische noten bij te plaatsen valt. Allereerst is het de vraag of de omvorming van hun zelfbenoemde "Xplocore" naar akoestische liedjes nu wel zo gepast is. Smogus is een explosieve liveband bij uitstek en hun songmateriaal is eerder geschikt om op te pogoën en mee te brullen dan om rustig mee te zingen. En eerlijk gezegd, de zangcapaciteiten van beide zangers zijn ook niet altijd toereikend genoeg voor een wat meer ingetogen setting. Toch is het een verrassende en vermakelijke opname geworden, niet in de laatste plaats vanwege de exotische geluiden van de gastmuzikanten. Een leuk experiment dus, maar voor mij niet rechtvaardigend waarom de band momenteel het land door trekt met dezelfde akoestische set. Het eveneens gefilmde elektrische concert in Paradiso toont dat maar al te goed aan. De band is veel meer op zijn gemak in een energieke ruimte en met harde instrumenten en dito stemgeluid. Hier zijn ze in hun element en spatten de vonken er pas echt vanaf. Smogus moet gewoon lekker doen waar ze het beste in zijn en dat akoestische gepingel overlaten aan de Eric Clapton's van deze wereld.

Naast me in de trein pakt een meisje een cd uit haar tas om in haar discman te stoppen. Een recordable. Franz Ferdinand staat er met waterproof stift opgeschreven. Ik schud mijn hoofd. Uit mijn eigen rugzak pak ik een linnen tas. Daaruit haal ik het laatste meesterwerkje van At The Close Of Every Day. Het meisje kijkt met een schuin oog nieuwsgierig wat het is. Ik kan het niet laten: 'Mooi, hè', zeg ik haar. Ze bloost een beetje en doet een oordopje uit haar oor. Ik laat haar het prachtige boekwerkje van De Geluiden van Weleer zien. 'Zou je zoiets wel kopen?', knik ik, wijzend op haar discman. 'Ik heb er geen geld voor, ik studeer nog', verexcuseert ze zich. 'Nederlands misschien? Dan zal dit je wel aanspreken. De teksten van Minco Eggersman en Axel Kabboord beschrijven en beschouwen Nederland in prachtig puur Nederlands.' Ze slaat het boekje dat ze nog steeds vasthoudt open en begint te kijken en te lezen. Van achter naar voren. 'Dit is inderdaad wel wat anders dan Frans Bauer of De Jeugd van Tegenwoordig. Wat voor muziek maakt deze band?' Dat vind ik dan weer moeilijk uit te leggen. 'Ze maken muziek zoals het boekje eruit ziet', probeer ik het, 'Sobere en smaakvolle popliedjes. Ik zou het melacholiek kunnen noemen, maar op de een of andere manier vind ik dat woord niet zo goed passen. Ze hebben het voorin het boekje zelf liederen ter ontspanning en bemoediging, voor iedereen, voor elke dag genoemd.' Ze luistert geloof ik maar half naar me. 'Hé! Spinvis doet ook mee! Spinvis is briljant! Dan moet ik het ook hebben!' Ik vertel haar dat ik Spinvis zelf verre van briljant vind, maar dat "Hellend vlak" een van de mooiste Nederlandstalig nummers is die ik de afgelopen jaren gehoord heb. Ze pakt haar tas, in Harderwijk moet ze eruit. 'Wel kopen hè, niet kopieren', geef ik haar mee. Glimlachend stapt ze uit.

Voodoo-EROS is een onlangs door CocoRosie-helft Bianca Casady opgericht label en The Enlightened Family, een compilatie met de ondertitel a collection of rare and secret songs, is het geboortekaartje. Het namedroppen van Bianca Casady in de vorige zin is hier van een niet te ontkennen belang, want van de meeste artiesten die verantwoordelijk zijn voor deze dertien folk- en/of freakfolkliedjes lijkt hun meest CocoRosieste werk te zijn geselecteerd. Dit is nauwelijks een nadeel. "Real Good Time" van Diane Cluck klinkt als een jengelig soort CocoRosie, wat precies zo mooi is als het niet klinkt. Een ander opvallend sieraad is de wazige bijdrage van Vashti Bunyan, een Britse chanteuse die veertig jaar geleden de keizerin van de avant-gardistische folk was en recentelijk plots vernieuwde hipsterdom aan het bereiken is, getuige haar aanwezigheid op dit verzamelalbum en de gezellig vreemde EP die ze eerder dit jaar maakte met Animal Collective (de huidige keizers van de avant-gardistische folk). Bunyans "Song Of A Wishwanderer" stamt uit 1968 en de bedorven staat van de opname lijkt de schoonheid van haar zang alleen maar te versterken. Verder zijn er onder andere twee nummers van een zestienjarige Devendra Banhart, een op een onbewoond eiland opgenomen instrumentaal van Patrick Wolf en werk van bijprojecten van de CocoRosie-zusjes zelf: allemaal liedjes die op zichzelf misschien niet zo bejubelbaar zijn als eerdergenoemde bijdragen, maar die de verwoede completist in elke freakfolkliefhebber zonder veel moeite de handstand zullen laten doen.

Ik zit aan mijn bureau. Ik trek een lijn met mijn zwarte stift op een blanco vel papier. Ik trek spaarzaam meer lijnen. Heel langzaam wordt duidelijk waar ik naartoe wil. Er ontstaat een tekening. De lijnen moet ik ook tot een minimum beperken, want het moet nagetekend kunnen worden op een groter formaat. Naast mij wordt gepraat uit de speakers van mijn computer. Het zijn Schotten aan hun accent te horen. Ze hebben zo hun verhalen. Soms wisselt de spreker. Soms wordt er gelachen. Ik concentreer me op mijn tekening. Ik denk aan mijn fietstocht van Glasgow naar Edinburgh inmiddels alweer een kleine acht jaar terug en de vreemde aankomst in een klein plaatsje. Er was een begrafenis. Alles was gesloten. Wij waren niet belangrijk. Een zwijgende menigte trok langzaam voorbij. Wij durfden geen trap meer te doen of wat te zeggen. We waren bang om inbreuk te maken in een gebeurtenis waar we niets te zoeken hadden. De stoet ging uiteindelijk voorbij. Wij konden weer verder. Bij het volgende dorpje kwamen twee mannen lachend uit het café. Wij durfden weer tegen elkaar te praten. De uitersten waren aangegeven. In het café waar we een kop koffie dronken pakte ik een stift en tekende een zon en een wolk. Minimaal, spaarzaam, maar duidelijk. Net als ik nu doe, maar dan thuis achter mijn bureau.

Metalzangers. Je hebt ze in verschillende soorten en maten. Je hebt er die alleen maar schreeuwen, een enkeling wisselt dit af met cleane zang, sommigen grommen en weer anderen houden van hoog gillen. Een type die men echter nog wel eens over het hoofd ziet is echter de galmer. Zoals Keith Caputo in zijn jonge jaren. Of een Glenn Danzig op Roy Orbison-best. Het Deense Volbeat is gelukkig eerlijk genoeg om die namen zelf ook te noemen in hun bio, en ze voegen daarnaast zelfs de nieuwe term Elvis-metal toe aan de metalgeschriften. En verdomd, het kan ook nog. Muzikaal gezien doen ze weinig anders dan zo hard en swingend mogelijk te beuken, als een verzwaarde metallica-ten-tijde-van-de-zwarte-plaat aan de rock en roll met wanhopig galmende zang. Strak en degelijk hak- en vakwerk, met een moddervette moderne sound. Waarop uitstekend te headbangen valt, maar met verder weinig verrassingen. Tsja, en die zang. Die begint na een zestal nummers toch wel zo erg op die van Keith Caputo begint te lijken dat je je afvraagt waarom je niet even River Runs Red zou draaien. Die plaat was toch wel wat spannender. Voor wie zich afvraagt hoe Metallica zou klinken met diezelfde Caputo is dit misschien wel een aardig plaatje.

Monogamie is niets voor mij. Ik houd van vrouwen. Ik heb er dan ook de nodige in mijn kast. Niet letterlijk natuurlijk, maar op zo'n glimmende geluidsdrager. Zo staat Oyster van Heather Nova gezusterlijk in de rij met Relish van Joan Osborne, Things to make and do van Moloko, The first of a million kisses van Fairground Attraction, Never for ever van Kate Bush en het gelijknamige album van Vanessa Paradis. Dat ik deze noem is geen toeval want Sissy Wish aka Siri Wålburg heeft op Tuning In goed naar deze dames geluisterd. Dit tweede album gaat het weer richting de één, dan weer richting de ander. Het probleem is dat het door al het gedraai geen album oplevert dat mij iets duidelijk wil maken. Het is alsof Sissy Wish niet bekend wil maken wie ze werkelijk is. Muzikaal is het dan ook een totaalplaatje van losse nummers. De productie is bovendien superglad. Ik laat het dus maar even bij de vrouwen die ik al kende. Mochten er nog leuke Noorse vrouwen zijn die een plaatsje in mijn kast willen hebben dan houd ik me aanbevolen. Ik zal een plekje vrijlaten. Deze mevrouw hoeft van mij geen inburgeringscursus te gaan doen.

Tegenwoordig denken wij dat Hasselt dichter bij Joshua Tree Park ligt dan bij de grens met Nederland. Met dank aan Millionaire en de vriendschap van Tim Vanhamel en zijn kornuiten met Queens Of The Stone Age-opperhoofd Josh Homme. Toch was er voordat Millionaire überhaupt al bestond al een leuk bandje uit dit om haar jenever (en natuurlijk Pukkelpop) bekend staande stadje: Fence. Zij behaalden al in 1998 achter Das Pop de zilveren plak tijdens Humo's Rock Rally. Daarna brachten ze met The Return of Geronimo en Angels on your Body twee smaakvolle rockalbums uit en scoorden zelfs een paar bescheiden radiohitjes. Na een sabbatical year dat er uiteindelijk twee werden vonden ze in 2004 dat het hek toch maar weer van de dam moest. Met eigen gekochte apparatuur namen ze The Woolf op en het resultaat lieten ze afmixen door Excelsior's huismixer Frans Hagenaars. De twee jaar pauze heeft de band goed gedaan. Bij hun liedjes zou je zonder voorkennis niet vermoeden dat het Belgen zijn. Je zou eerder denken dat ex-leden van The Pavement het heel gezellig hebben gehad met Jason Falkner in de studio. Me dunkt, dat we het slechter hadden kunnen treffen. Maar het schijnt toch echt het resultaat van vier Belgen te zijn. Drie van hen hebben '& zang' achter hun naam staan in het begeleidende schrijven. Hierdoor zal het u vast niet verbazen dat het lekker frisse The Woolf een album geworden waarop vooral de samenzang, net als de liedjes zelf, van deze Belgen puik is.

Fence speelt de komende tijd drie keer in Nederland:
03 October: De Brakke Grond, Amsterdam (samen met Flip Kowlier's 't Hof van Commerce )
05 November: Merleyn, Nijmegen
24 November: Ekko, Utrecht

Hier stond de prijsvraag waarmee je tickets kon winnen voor het concert in de Brakke Grond. Je bent te laat nu...

Prinsjesdag, wat er werkelijk gebeurde de avond ervoor in het torentje van de minister-president... Zenuwachtig met zijn stropdas spelend, zit de premier te wachten. Eindelijk komt de minister van financiën met de koffer in zijn hand binnenlopen. 'Zit ie daarin?' De man met de bril knikt bijna onwaarneembaar met zijn hoofd. 'Laat eens kijken dan!' De opwinding is te horen in de stem van de premier. Het ivoorkleurige koffertje, gemaakt van het beste geitenleer en bekleed met de zachtste Thaise zijde wordt voorzichtig op de tafel voor hem neergezet. De handvergulde gouden letters op de zijkant glimmen even op als het deksel wordt geopend. Driftig begint de premier in het koffertje te rommelen. 'Zit er een oranje lint omheen?' Ohh, is dat de Miljoenennota.' De ene na de andere begroting vliegt door de lucht als plots een donkere afbeelding met vijf kaarsen erop verschijnt. Op de achtergrond staat een gedaante in een donker gewaad voor een zwak verlicht raam. Met bibberende handen pakt JP het nieuwe album, Ghost Reveries, van de Zweedse formatie Opeth op. Langzaam kijkt hij op... 'En, zit het goed?' Rook kringelt uit de mond van de op één na belangrijkste man van Nederland. Sonoor begint hij te mijmeren. 'Het zit goed, heel goed. Dit is Opeth op zijn best. Lang uitgesponnen nummers waar de meest prachtige muzikale thema's voorbij komen. Ruige death metal en progressieve melodieën worden afgewisseld met psychedelische jaren zeventig klanken. De ingetogen zang klinkt nog overtuigender dan op voorgaande albums en zelf wat jazz elementen zijn toegevoegd om het nog smakelijker te maken. Het muzikaal vakmanschap en de liefde voor muziek druipt eraf. Al onze zorgen zijn meteen voorbij. Maak het spaarloon maar vrij en zorg ervoor dat iedereen dit album kan kopen. In één woord fantastisch! De toekomst ziet er rooskleurig uit. Kom op! Breng het goede nieuws maar. Vertel maar aan het volk dat het beter gaat! Niet kan ons nog tegenhouden, op naar Balkenende III!'