post-rock. Veel mensen haken nu al af. Ik geef toe, de term is inmiddels even uitgemolken als emo, hardcore en nu-metal. Veel bands in het genre weten wel raad met de door Mogwai en Godspeed you! black emperor gecreëerde blauwdrukken en zetten op bijna identieke wijze hun post-rock-rijtjeshuizen neer in de post-rock-nieuwbouwwijken. Gitaargetokkel, een delaypedaaltje en langzaam opbouwende en gedragen composities. Ik zal u niet vermoeien met namen van klonen. Wat veel meer terzake doet is dat Toman juist een aangename en unieke plaats inneemt tussen alle stereotype rijtjeshuizen. Deze Belgische band weet de voornaamste valkuilen namelijk voortreffelijk te omzeilen. Samen met de toegevoegde elektronica en ingetogen zangpartijen zorgen de nummers op Catching a grizzly bear, lesson one voor een herfstig najaarsgevoel. Maar dan niet die van koude slagregens in je gezicht op een donkere namiddag. Eerder een sfeer die past bij een abdijbiertje voor de warme kachel terwijl de wind buiten rond het huis giert. Toch enkele referenties? Oké, de band klinkt enigszins als een uitgesponnen versie van American Analog Set, of zoals Mogwai op haar Stanley Kubrick-EP. Laten dat nu net favorieten zijn van mij. Na o.a. Whipster en Audiotransparent opnieuw een sfeervol document om de donkere dagen voor kerst mee in te kleuren. Ik ga alvast even bij de slijter langs!

Na een bescheiden begin is de tweede officiële release van het Bossche White Russian Records direct een megaklapperrrrr. De debuutplaat van Allunderage heeft de afgelopen week overuren gedraaid in mijn cd-speler. Referenties met allerlei grootheden binnen het genre suizen langs mijn oren (Propagandhi! Pulley! Descendents! Rise Against!) maar van een rip-off is zeer zeker geen sprake. Het ding is opgenomen door Menno Bakker - die zich eerder ontfermde over onder andere de Heideroosjes, Undeclinable en NRA - en gemastered door Alan Douce, nog zo'n grote naam (ik zal u de namen besparen, neem maar aan dat het geen kattepies is). Zulke mannen laten zich niet met een band in als daar geen hele goede reden voor is, en dat is hier dan ook zeker het geval. No Jokes... No Funny Stuff is één grote brok energie die op een zeer goede manier is gekanaliseerd tot een twaalftal topliedjes. De productie is - zoals je zou mogen verwachten van zulke bigshots - retestrak, waar vooral het natuurgetrouwe drumgeluid mij steeds weer opvalt. Hier zouden de gelikte Amerikaanse voorbeelden best een voorbeeld aan mogen nemen. Want waar het Amerikaanse punkgeluid de afgelopen tien jaar steeds meer tot eenheidsworst is gemalen, toont Allunderage mij aan dat het ook nog anders kan. Een plaat kan best een professioneel geluid hebben en toch nog onderscheidend klinken. Ik wordt hier in ieder geval heel erg blij van en weet zeker dat de Nederlandse punkscene met zowel White Russian als met Allunderage een enorme duw in de rug krijgt. En nu nog die boog gespannen houden!

Regendruppels tuimelen langs de dubbele beglazing naar beneden en de wind speelt een guur spelletje met de kale takken van de bomen in mijn straat. Ik tik op de kamerthermostaat nog maar een graadje erbij en ga weer lui op de bank hangzitten. Opeens blijkt de cd van zanger Mozez niet zo nietszeggend en lichtelijk irritant als ik in eerste instantie dacht. Helemaal mijn kopje thee zal het misschien wel nooit worden, daar is het toch wat te gepolijst voor, maar in de juiste setting valt zijn muziek stukken beter op de maag. Kwestie van er voor gaan zitten, het licht dimmen en alles rustig over je heen laten komen. Dromerige, filmische soundscapes over beschaafde down- en midtempo beats met veel ingehouden soulvolle vocalen trekken in breedbeeld stereo aan me voorbij. Hier en daar doet het denken aan Seal of Lynden David Hall maar volgens een goede vriendin van mij ook aan Coldplay, zoals in "Somehow Now". Mijn persoonlijke favoriet is "Fuzz" waarop de drumloze muziek verzorgd is door Nightmares on Wax en de gestapelde koortjes het geheel een jazzy gospelgevoel geven. "Beautiful Day" met Henry Binns van Zero 7 en "Spinning Top" zijn ook mooi. En qua gelaagde, voortzwevende arrangementen heeft So Still zelfs iets weg van multi-instrumentalist/zanger Lewis Taylor (koop vandaag nog diens debuut!). Zo, nu is het tijd om mijn whiskyglas bij te vullen.

Menig muziekliefhebber zal even een welgemeend 'What the fuck?' geslaakt hebben toen ze voor het eerst geconfronteerd werden met The Darkness. Met een degelijke eikenhouten band, de strakke pakjes die uit de erfenis van Freddy Mercury lijken te komen en een speenvarken achter de microfoon, maakten ze operock alsof de jaren zeventig nooit voorbij waren. Ze konden het ook live nog goed onderbouwen, dus de ster van The Darkness steeg met een razende snelheid. Maar goed, op een gegeven moment wordt het tijd voor een tweede plaat en wat doe je dan, als je eerste plaat al op het randje van kunst en kitsch balanceerde? Dan kies je de enige mogelijke weg gekozen, de vlucht voorwaarts! Het openings- en titelnummer van One way ticket to hell... And Back! speelt nog leentjebuur bij AC/DC, maar de rest van de plaat is meer Queen dan Queen ooit geweest is. En het is prachtig! Het is geweldig! De band staat als een huis en Justin gilt als nooit te voren. Met als hoogtepunt "Hazel Eyes", waarin hij Kate Bush van de troon probeert te stoten. Bombast, grote gebaren, pathetiek, het druipt allemaal in liters van deze plaat af, maar het wordt met zo'n vanzelfsprekendheid gebracht dat je het niet anders dan normaal kunt vinden. Is er dan helemaal niets mis met deze plaat? Nou, de ballad "Seemed Like A Good Idea At The Time" staat vlak bij Europe's "Carrie" op de lijst van muzikale wandaden en waarom duurt deze plaat maar 35 minuten? 31 eigenlijk, als je die ballad skipt. Voor de rest is het een en al klasse op deze geheide aanvoerder der jaarlijstjes. Ik denk alleen al met angst en beven aan de volgende plaat. Want als je hier nog overheen wilt....

'Zelfs op de wc werd er nog muziek gemaakt'
Een beetje ongeïnteresseerd, misschien zelfs een beetje arrogant, nemen Ed Lay en Chris Urbanowicz, respectievelijk drummer en gitarist van de Editors, plaats op een stoel in een ook voor mij onbekende ruimte in Doornroosje. Ja hallo, denk ik, jullie mogen ook eens een interview doen, dat is toch leuk?

Zanger Tom Smith heeft elders interviewverplichtingen en niet veel later blijkt dat de jongens, broekies zijn het, gewoon even moeten wennen. Na drie grappen vinden ze het zelfs leuk, geloof ik. Pas nadat ik eerst de kaart van Nederland teken - 'Amsterdam, that's in the East, isn't it?' - en vertel waar ze de afgelopen dagen zijn geweest, gaan ze verzitten in een iets actievere houding. Ah, denk ik, nu heb ik ze.

Colombia, 1994. Een groep studenten in Bogota besluit muziek te gaan maken. Samen schrijven ze de liedjes die ze opnemen op een vier-sporenrecorder bij een vriend thuis. De muziek moest spontaan en intiem zijn. Binnen een traditie, maar niet zonder constant de grenzen van die traditie te verkennen. In 2001 verscheen het eerste, self-titled album. Daarna verspreidden de bandleden zich over de hele wereld, maar soms komen ze terug naar Bogota en maken ze weer samen muziek. Deze samenkomsten hebben geresulteerd in een tweede album, Jardin Interior. Het verhaal zelf is even mooi als de muziek op deze cd. Minimalistische, melancholische Spaanstalige popliedjes die nog steeds wortelen in een Spaanse (Latijns-Amerikaanse?) traditie, maar die zeer zeker ook deel uitmaken van de avant-garde binnen het continent. Dat wat wij eenvoudig zouden beschrijven als 'wereldmuziek' - het Spaans, traditionele instrumenten - gaat op in het geheel, dat behalve de voor ons onbekende ingrediënten ook bestaat uit originele liedjesstructuren, melancholische, maar tegelijkertijd vrolijk-stemmende melodieën en een enorme portie keyboards en elektronica. Dat wat Las Malas Amistades doet, heb je nog nooit gehoord, maar het past - op dat Spaans na - ook binnen een indie-traditie zoals we die hier kennen. Dat geldt ook voor de tekst. Met een beetje taalgevoel is al zonder goed Spaans te spreken uit de songteksten op te maken dat ook deze liedjes gaan over liefde ("Tsunami d'amore"!), leven en het verschil tussen vaderland en anderland. Precies die combinatie levert Jardin Interior op: de binnentuin van grensoverschrijdende Colombianen, met als enige bezwaar dat het allemaal nog wel ietsje stoerder kan.

Schreef ik over American Idiot vorig jaar nog dat de houdbaarheidsdatum beperkt zou kunnen zijn; de waarheid bleek gelukkig anders. De ontoerekeningsvatbare leider van hun land heeft na zijn herverkiezing genoeg onheil over zich afgeroepen zodat de inhoud van Green Day's album alsnog hartelijk werd omarmd. Met als gevolg dat Green Day groter is dan in de hoogtijdagen van Dookie. Deze DVD geeft me derhalve een tweeslachtig gevoel. Enerzijds zien we nog gewoon de drie muzikanten van weleer: even eigenzinnig maar zonder kapsones. Het vehikel Green Day lijkt echter uit haar voegen te groeien zonder dat er iets aan te doen is. 'One nation controlled by the media', zingt Billy Joe afkeurend op American Idiot. Hoe goed heeft de politieke mening van Green Day niet gefloreerd door dezelfde media? MTV awards, stadionconcerten, zelfs Top of the Pops. En nu dus deze commercieel getimede (de feestdagen, jawel) CD met DVD waarop het concert van Milton Keynes (Engeland) is vastgelegd. De maatschappijkritische frasen klinken holler naarmate het commerciële succes is toegenomen. Green Day als stadionact is trouwens even wennen, maar het gaat ze goed af. De live-cd klinkt als een klok en de DVD is sfeervol opgezet door de nummers met korte interviews af te wisselen. Her en der stoort de massale opzet van het evenement. Vuurwerk, videoschermen, helikoptershots en de nodige 'everybody sing hey hoo'-s. Maar goed, een dergelijke productie is onmogelijk te benaderen als clubshow en Green Day blijkt het publiek gemakkelijk voor zich te kunnen winnen. Wat de DVD uiteindelijk de ruime voldoende schenkt is het feit dat de muziek ondanks alles eenvoudig overeind blijft. Green Day houdt de kern van de zaak simpel en doeltreffend, ze zijn gewoon een rockband met goede liedjes. Voor de mensen die de American Idiot-tour hebben gezien is dit daarom een fraai aandenken. Voor alle anderen een potentiële kadotip wellicht?

Alle takken dragen een laagje sneeuw in de binnentuin. En één meesje kan zo'n tak er ook nog wel bij hebben. Maar een tweede niet. Er ploffen allerlei hoopjes wit recht naar beneden, midden door de nog geluidloos dwarrelende plukken die uit de grijze lucht komen. De sneeuw is nog zo felwit dat het ondanks de wolken wel drie keer zo licht lijkt als normaal. Ik houd van dit weer. Het hoeft niet eens romantisch te zijn. Net zo mooi is het 's avonds in het centrum, als het stadslicht de vlokken uit de hemel een snelle schaduw geeft. Als de laatste kinderen sneeuwballen gooien op Plein 44. Als de grote witte vlakte wel een monument lijkt voor het ene bierflesje dat opvallend maar eenzaam in het midden staat. Als de oude mensen met zijn tweetjes lachend en mopperend naar het café glibberen. Als Emma Peel voorzichtig haar twijfels aan je opbiecht, en even later een paar strijkinstrumenten haar troostend om de schouders slaan. "Will you come and meet me? Like you said you would?" En dan is ze opeens weer uitgelaten, tekent ze figuren in de sneeuw en gooit ze vrolijk een klodder richting een vriend die uit een raam hangt. Oh, haar telefoon gaat. Hét moment om haar zelf even op een flots te trakteren. Emma Peel is een lief Amsterdams trio, een beetje lo-fi in de stijl van Bettie Serveert, en Microgynon Girl is typisch zo'n niet heel opvallend, maar fraai album dat iedereen vergeet. Terwijl het eigenlijk alles in zich heeft: het is een album waarnaar je aandachtig kunt luisteren, maar ook een gevarieerde sfeerplaat die ook prima geschikt is als werkmuziek of surprise. En "UFO Song" is zelfs helemaal in de roos: dat liedje kan zo de radio op.

Met Dogpound maakte ik voor het eerst kennis op de tributeplaat Blackmore's Castle. Niet echt met veel plezier, want ze leverden een van de minste covers op die plaat af. Hun nieuwe - tweede - cd gaat verder waar debuutplaat Hellbum eindigde: met klassieke hardrock, netjes binnen de lijntjes. Dat had van mij wat minder netjes gemogen, want zodra ze heel eventjes een teentje over het lijntje zetten wordt het gelijk een stuk leuker, zoals in de King's X-achtige opener "Captain Hook & Jesus". De overeenkomsten met King's X zijn nog wel wat vaker te horen, maar invloeden gaan ook wel eens een andere kant op, zoals die van Mr. Big of zelfs Bon Jovi. Wat duidelijk mag zijn met deze namen is dat Dogpound wel commerciële deuntjes kan schrijven. Vooral de refreintjes blijven direct hangen en dat is beslist een kwaliteit. Maar de vergelijking met Bon Jovi geeft ook aan waar het aan schort: het wordt wel eens té happy-go-lucky, met songs die goed klinken maar je het idee geven dat je het al twintig keer eerder hebt gehoord. Dat is jammer, want de uitvoeringen én de productie zijn om door een ringetje te halen en ze kúnnen dus wel hele sterke songs schrijven. Volgende keer iets minder snel tevreden zijn en Dogpound moet verder kunnen komen dan een plaat die, zoals dit A Night In The Gutter, bij heel aardig blijft hangen.

Mijn roots lagen in een klein dorp aan de Duitse grens. De wijk waar ik opgroeide stond er net een paar jaar toen ik al schreeuwend op aarde kwam. Aan de lange rustige weg waar mensen alleen kwamen als ze er iets te zoeken hadden was het goed toeven. Op straat kon er gespeeld worden. Als dat problemen gaf dan waren er twee zogenaamde speelstraten in de buurt. Mijn kleuterschool bevond zich een paar honderd meter van mijn huis. Toch was deze kleine leefwereld groter dan het leek. Duitse kleuters bezochten namelijk mijn school. Ik had internationale vriendjes. Een tijdje terug kwam ik weer terug in deze straat. Er was weinig veranderd op de verkeersdrempels na en de verdwenen speelstraten. Dit was kennelijk nodig. De school was een kinderdagverblijf geworden, maar verder leek het weer even vroeger te zijn. Mardi Gras.bb en zijn The Mighty Three hebben de roots in Duitsland liggen, maar lijken op de kleuterschool bij Amerikanen in de klas gezeten te hebben: de rollende letter r, de herinneringen aan Creedence Clearwater Revival en de Amerikaanse Deltablues. Toch heb ik in de loop der jaren geleerd dat je respect moet hebben voor anderen. Mardi Gras.bb levert namelijk een uiterst sympathieke rootsplaat af die best gehoord mag worden. Culturen lijken zich te gaan versmelten. Zolang dit de positieve uitwassen zijn is hier niets mis mee lijkt me.

Ik had gehoopt dat Barry Miles boek over Zappa net zo weg zou lezen als het boek dat Zappa met Peter Occhiogrosso over zichzelf geschreven heeft. Toen ik in Het echte Frank Zappa Boek eenmaal begonnen was moest ik er in verder lezen. In een paar dagen tijd was het dan ook uit. En dat terwijl ik eigenlijk alleen maar lees in bed. Bij het boek van Barry Miles over Zappa, dat simpelweg Zappa heet, viel ik 's avonds meestal snel in slaap. Dat geeft al wel een beetje aan wat Miles ervan gebakken heeft. Jammer is dat wel, want er zijn volgens mij weinig kleurrijker figuren geweest in de rockgeschiedenis dan Zappa. Feitjes zijn natuurlijk wel leuk om over te lezen, maar van alle details die Miles op me afvuurt in Zappa komt me het stoom uit de oren. Voor een extreme Zappa-freak is het vast leuk om te lezen welke obscure singles Zappa kocht bijvoorbeeld (en als het even kan ook nog waar en van wie), mij gaat de overdaad aan details irriteren. Dan is het leuker om een wat algemener stuk te lezen. Bijvoorbeeld over Zappa's grote interesse voor de componist Edgard Varèse en hoe hij hem een heel beleefd een briefje stuurt om te proberen Varèse te ontmoeten. Wat nooit zal lukken overigens. Door Varèse en later Stravinsky droomt Zappa er zelf ook van om een 'serieuze' componist te worden. Dat dat hem aardig lukt blijkt wel uit de lange staande ovatie die Zappa krijgt als zijn muziek uitgevoerd wordt door Ensemble Modern in het Operahuis van Frankfurt in 1992 en Pierre Boulez 'm serieus nam. Grappig (en tevens een beetje verbazingwekkend en irritant) is wel dat Miles op sommige momenten Zappa's eigen beweringen tegenspreekt. Bizar is de enorme uitgebreide biografie die achter in het boek te vinden is. Tot in detail heeft Miles ongeveer alle - en dat zijn er heel veel - releases van Zappa beschreven, maar naar het schijnt niet foutloos. En dan nog: doe mij maar Het Echte Frank Zappa Boek...

Ik wil graag bio's bij de plaatjes die ik moet recenseren. Niet dat ik ze altijd gebruik, sommige plaatjes laten zich heel goed zonder recenseren, maar soms vind je daarin net de aanknopingspunten die nodig zijn om een recensie te starten. En als voormalig student Marketing vind ik het wel leuk om te lezen hoe platenmaatschappijen hun plaatjes aan de man/vrouw proberen brengen. Wat me meestal opvalt in de bio's is: hoe onbekender de band, hoe meer "bekende" namen worden gebruikt om de band/muziek aan de man te brengen. Een soort van piggybackriding. Deze neiging is het grootst in de AOR/Hardrock hoek. Deze muziek zit in het verdomhoekje, sinds Beavis en Butthead Kip Winger volledig afbrandden, dus de meeste namen die gedropt worden doen bij de grote meerderheid slechts de schouders ophalen. In de bio van AOR band Brave New World wordt zelfs bij de masteraar genoemd waar hij allemaal voor gewerkt heeft. En dat zijn namen die mij niets zeggen. Toch is hij de enige die goed werk afgeleverd heeft, want de plaat klinkt best goed. Het materiaal op Monsters is echter een stuk minder. Flauwe AOR, met foute toetsenpartijen en muzikale krachtpatserij van niet al te best niveau. Er staat slecht 1 nummer op, "Arabia", dat je even doet opkijken van je werkzaamheden, maar voor de rest is het slappe hap. Maar ze zullen straks vast wel eens genoemd worden in een bio van een nog vagere AOR band...

Op het hoesje van Candy Ass, het nieuwe album van Mark Eitzel, staat zo'n grijpding waarvan er altijd een hele zwik op de kermis staat. Hiermee werpt de American Music Club-frontman meteen een hele fijne metafoor zo in mijn schoot. Het probleem van zo'n apparaat geeft namelijk precies aan wat er mis met dit album. Ik zal vast niet de enige zijn die in z'n jeugdjaren enkele frustrerende, geldverslindende pogingen heeft gedaan om dat fake horloge of zo'n stoffig knuffelbeest met dat veel te slappe grijphandje te pakken zien te krijgen. Eitzel doet hier ook enkele pogingen. Hoewel hij voortvarend van start gaat en meteen prijs grijpt met het geinige, akoestische "My Pet Rat is St.Michael" - ik zeg dat het waarschijnlijk beginner's luck is - gaat het daarna helaas meteen mis. Hier en daar mikt hij wel goed maar pakt het liedje gewoon niet. Soms zit hij er zelfs helemaal naast en maakt hij een soort ambient instrumentaaltjes die kant noch wal raken. Met name omdat hij het juist van zijn spitsvondige teksten en licht ironische zang moet hebben. Op Candy Ass lijkt Eitzel gewoon te veel in zijn uppie op een zolderkamertje met wat elektronica te hebben zitten rommelen. En hij zal er vast aardig wat lol aan hebben beleefd maar voor het vervolg raad ik hem aan toch maar weer een met z'n maatjes van de American Music Club in zee te gaan. En dan wil ik graag een grabbelton op het hoesje zien; altijd prijs!

De grootste gemeenplaats die gedebiteerd zal worden over de nieuwe plaat van Spinvis ('langverwachte' zal ik weglaten) is dat de verrassing er af is. Niet alleen is een deel van de tracks al te horen geweest tijdens de theatertournee Lotus Europa of via de single "Het voordeel van video", maar ook de twee belangrijkste kenmerken van Erik de Jongs muziek zijn gebleven: de weirde monologen en beschrijvingen opgebouwd uit 'gevonden' zinnetjes en de prachtige samples.

Het grootste verschil met Spinvis is wellicht dat de liedjes op Dagen van gras, dagen van stro afgeronder klinken, meer doorgecomponeerd. Het debuut klonk als een verzameling schetsen, terwijl bij deze tweede plaat wellicht de noodzaak (of de druk van 30.000 verkochte exemplaren van Spinvis) van succes meetelde. Niet dat het iets afdoet aan de liedjes: "Lotus Europa", "Flamingo", "Het voordeel van video" en "De zevende nacht" kunnen zich meten met "Bagagedrager", "Smalfilm", "Voor ik vergeet" en "Astronaut". De eigen hoogst originele wereld van Spinvis presenteert zich weer in zijn volledige licht-melancholische en prettige gekte. Ik durf er een lief ding onder te verwedden dat Dagen van gras, dagen van stro een heleboel jaarlijstjes gaat aanvoeren.

Dingen die ik mooi vind: blaadjes die naar beneden dwarrelen als de wind aan ze trekt, de zon die doorbreekt op een regenachtige dag en de foto die ik maakte boven op een berg. Ontdekken dat de tweede cd van een dubbel-cd mooier kan zijn dan de eerste en dat vertellen aan de kat die op de bank ligt te slapen. Mijn oma die met haar vierennegentig jaar vanuit haar stoel geniet van de tuin, de mus die rondfladdert en na lang twijfelen toch dat stukje brood uit mijn hand eet. Wakker worden naast jou en je in je ogen zien wrijven vlak voordat je doorhebt dat ik naar je lig te kijken, op je blote voeten door de zee lopen en wensen dat de dag nooit zou eindigen. Een oude vriendin tegenkomen die ik twintig jaar geleden kwijt geraakt was en ontdekken dat ze nog veel leuker is dan ze ooit was. De wasmachine die zijn rondjes draait en vol gillende woede het water uit de was klopt. Van een berg afskieën en me verbazen dat er geen einde aan de afdaling lijkt te komen. Wakker worden van het geluid van vogels om vier uur in de morgen. Kamperen op de rand van een klif en languit in het gras kijken naar de zonsopkomst. En de nieuwe cd van Kate Bush, Aerial. Omdat die alles in zich heeft dat ik hierboven schreef.

Wanneer je het flapje van Hypnotize in het flopje van Mezmerize schuift valt een half jaar System Of A Down in één keer op zijn plaats. Voor mij ligt nu namelijk een volwaardig dubbelalbum, met een echte kop en een echte staart - de opener "Soldier Side - intro" en de afsluiter "Soldier Side" - en twee cd's die volledig in balans zijn. Mezmerize was voor mij een half jaar genieten met als enige minpunt de korte speelduur. Want als je in staat bent om zulke gruwelijk goede liedjes te schrijven, waarom terg je mij dan door je cd met slechts een luizige 36 minuutjes te vullen? Méér wou ik, en - de hemel zij geprezen - méér heb ik gekregen. Niet eens zo heel veel meer trouwens, want ook nu stagneert de klok zo rond minuut 36 (dat zal vast geen toeval zijn), maar u hoort mij niet klagen. Alles wat cd 1 heeft, heeft cd 2 ook en dan net zo goed. Weer die fabeltastische samenzang, hele boze brulboeierij en melodramatiek, er wordt nergens op gekort. Zelfs het artwork sluit naadloos op elkaar aan. Toch bekruipt mij, immers een zuinige Hollander, wel het gevoel dat ik nu wel erg veel moet betalen voor een dubbelalbum dat net zo goed op één schijfje had gepast. Een beetje een vreemde manier van doen voor een band die zich zo gepassioneerd verzet tegen alles wat macht en geld heeft. Maar goed, ze zullen er vast een goede reden voor hebben en het is ook nog steeds een koopje voor deze kwaliteit. En nu maar hopen dat er nog ergens een flipje beschikbaar is om een hopelijk snel te verschijnen derde deel in te fluppen...

We gaven maar liefst vijf flopjes zeg. Sorry, je bent te laat

'Die eighties-revival brengt net die dingen terug die ik toen verafschuwde.'
In een betere, eerlijkere wereld zou Steve Wynn een begrip zijn. Zijn naam zou in een adem worden genoemd met Neil Young, Lou Reed en Bruce Springsteen. Met zijn eerste band Dream Syndicate stond hij namelijk aan de basis van de hedendaagse alternatieve rock. In een periode dat zo'n beetje iedere muzikant met z'n neus steeds dieper in de nieuwe technologieën aan het duiken was, gaven Wynn en zijn kompanen de voorkeur aan de gitaar als uitgangspunt.

Van R.E.M en The Black Crowes tot Nirvana, allen zijn ze in meer of mindere mate schatplichtig aan Dream Syndicate. Sinds het uiteenvallen van die band in 1989 timmert Steve solo aan de weg. Onlangs verscheen zijn negende soloalbum en in het kader daarvan had ik een gesprek met een van mijn muzikale helden op het overvolle terras van Hotel American in Amsterdam. Ik aan een grote kop cappuccino en hij een Spaatje.

God is een DJ. God is een groot podium met een overdonderende lichtshow. God is een stoere, geile toetsenbabe die haar sonische pulsen op een uitzinnige menigte loslaat. God is een innemende donkere man met grote fonkelende kinderogen. God is een goed geoliede, retestrakke band. God is een nog-meer-modder-dan-moddervet basgeluid. God is een wel heel erg energieke drummer. God is twee hemelse zangstemmen die Dido doen vergeten. God speelt louter hits, de een nog groter dan de ander. God kent geen genade, dansen zul je! Want God is een allesverzengende housebeat waarop niemand, nee echt niémánd stil kan blijven staan. God is de festivalprogrammeur die voor de zoveelste keer Faithless als afsluiter neerzet. God heeft namelijk het schijt aan die figuren die zeuren dat het niet echt origineel is of zo. En God heeft gelijk. God speelde immers zo'n beetje iedere festivalweide plat en doet het hier nog eventjes dunnetjes over. Maar God is meer. God is sinds kort ook mijn televisie. God is mijn DVD-speler. God is mijn 5.1-setje op volle sterkte. God is het rammelende serviesgoed. God is de trillende ramen. God is de driezitsbank waarop ik sta te springen. God is de klagende buurman. God is de afstandsbediening met repeatknop. En dit, dit is zijn kerk. Amen.

Drie keer was hij dit jaar te zien in Nederland. Op Lowlands trad Will Oldham aka Bonnie Prince Billy in een vijfmansband met onder meer Matt Sweeney op en een paar dagen daarvoor in dezelfde bezetting in een uitpuilend Paradiso. Eerder deze zomer speelde hij met een andere bezetting in het veel intiemere Doornroosje in Nijmegen. Alle drie concerten speelde hij onder de naam Superwolf. In 2004 deed Will Oldham met een vergelijkbare band, maar dan uitgebreid met onder andere zangeres Pink Nasty (nom de plume van folky Sara Beck) een aantal shows onder zijn eigen naam in het zuidoosten van de VS. Onder de titel Summer in the Southeast zijn stukken van deze shows verzameld op de eerste live-cd in 's mans vijftienjarige carriere. Als altijd zijn de arrangementen van klassieke Will Oldham-songs behoorlijk door elkaar gegooid en niet altijd even goed gelukt. Maar "O Let It Be" (van Joya), "Death to Everyone" en "I See A Darkness" (van I See A Darkness) klinken als een klok en Sara Beck is een geweldige toevoeging aan de liveband. Het lijkt er op dat het de samenwerking met anderen is die hem tot hoogten weet te stuwen, want binnenkort verschijnt wederom een plaat van Will Oldham, nu samen met Tortoise. Deze CD. The Brave and The Bold belooft nog meer dan deze live-terugblik.

Natuurlijk dacht niemand dat de persoon waar Melissa Etheridge tegen zong in "Like The Way I Do" een vrouw was. Ze zong immers 'Tell me does she love you, like the way I do'. Dat zong ze tegen een man, dat kon niet anders. Enige jaren later bleek dat verre van waar te zijn. Dat er achteraf genoeg tekenen waren geweest die er op wezen dat Etheridge lesbisch was is natuurlijk makkelijk praten. Het verandert weinig aan de kracht van het liedje. Nu, ruim vijftien jaar later staat het nog steeds als een huis. De Nijmeegse geneeskundestudente en zangeres Roline doet niet moeilijk over haar geaardheid. ook zij is lesbisch en zingt er veelvuldig over op 2 O'Clock Bus. Misschien heeft ze op termijn ook wel een kleine "Like The Way I Do" in zich. Op haar debuut mist ze nu alleen nog 'de ballen' van Melissa Etheridge. Dat is een jammer, want Roline heeft verder eigelijk alles mee: Een dijk van een stem, knappe liedjes en voor deze cd een begeleidingsband vol ervaren rotten die speelden met onder andere Frank Boeijen. Maar doordat haar stem in blijft hangen tussen Marjolein van der Klauw van Powderblue en Ilse deLange, zonder de countrysnik overigens, krijg ik er ook een beetje hetzelfde gevoel bij als bij die twee: 'Kom op doe eens gek!' Haar liedjes, die op zich sterk genoeg zijn, zouden er door aan kracht winnen. Nu zou ik bijna zeggen ze dat ze teveel voortkabbelen tussen pop en poppy country. Daar zou ik het talent dat Roline wel degelijk heeft echter tekort mee doen, dus rest me niets anders te zeggen dan: 'Kom meid doe eens gek!'

Italiaans eten bestellen bij pizzeria Istanbul of Toetanchamon is meestal een gok. Zouden de Turkse of Egyptische eigenaren wel genoeg kennis hebben van de echte Italiaanse keuken? Zoiets is ook het geval met Apache Indian. Natuurlijk is hij na jaren ervaring in staat iets voor te schotelen wat lijkt op een heuse dancehall pizza, maar of een doorgewinterde liefhebber van het genre hier het water van in de mond krijgt, is erg de vraag. Voor mij heeft hij het gewoon niet, vooral door het gebrek aan een eigen geluid en de te gladde producties. Hij mist als zanger/toaster een je-kunt-er-niet-omheen kwaliteit die grote mannen in dit genre zoals Buju Banton of Sean Paul wel hebben. Sterker nog, op bepaalde momenten schiet ik bijna in de lach door het aangeleerde Jamaicaanse accent en de licht zeurderige stem van deze gedreadlockte Indiase Brit. Het schuurt dan tegen een parodie aan, zoals op "Calling Out", het akoestische "I Pray" en "A Prayer For Change".

Is het dan allemaal kommer en kwel? Dat hangt af van hoe gek je bent op pop-gerichte dancehall zonder kloten. De single "The Israelites" is wat dat betreft een mooi voorbeeld; een zinloze cover die alleen verteerbaar is door de bijdrage van reggaelegende Desmond Dekker, zanger van het origineel. En ook een aantal andere gasten op dit album (met name El Feco, Binder Bajwa en Luciano) stelen te makkelijk de show uit handen van onze India(an)se vrund. Toch maar weer Pizzeria Roma bellen.

Zo. Ik heb een leuke week achter de rug; in elk geval van een hobby heb ik mijn werk weten te maken. Ik ga namelijk stukjes schrijven voor een computertijdschrift, en dan hopelijk ook nog op zo'n manier dat er wetenschap, zinnige programmeerkennis en coole dingen in zitten. Maar voordat de deadlines van het nummer van half december naderen ga ik ook wat dingen schrijven over de stapel cd's hier voor mijn neus. De onderste, die ik eigenlijk al veel te lang heb laten liggen, is het vijfde album van de Orange Peels. Om dat te kunnen waarderen moet je eerst weten hoe je een lekkere mok soep maakt van Cup-a-soup of de goedkope huismerken met exact hetzelfde poeder: op het poeder gooi je eerst zo een klein plasje water. Net genoeg om een soort stroop te laten ontstaan als je erin roert. Als het eenmaal stroperig is, gooi je de rest van het water erbij, maar nog altijd niet zoveel als je misschien deed; het mag niet waterig worden. Klaar. Dat is de hele truc. Echte soep is altijd smakelijker, maar slecht is zo'n mok zeker niet. Nu verwacht je wellicht een vergelijking met de leuke zomerplaat van de Californische Orange Peels, maar daarvoor is die te leuk. Nee, het gaat me om de lengte (net 34 minuten): hij is telkens net te snel afgelopen. Kort maar krachtig dus. Ik zou The Thrills of Fountains of Wayne kunnen noemen als de originele soep waar dit een aftreksel van is, maar veel nummers van de Oranje Schillen staan voldoende op zichzelf. Zoals ze zelf al zingen in "I don't wanna shine": "You have so much potential". Maar het fijn blije titelnummer zal wel weer geen hit worden.

Een paar weken geleden wist Steve Fister in een mum van tijd het publiek mee te krijgen toen hij in Tivoli in het voorprogramma van Walter Trout speelde. Zijn enthousiasme was zeer aanstekelijk en zijn muziek, variërend van stevige poprock tot blues, was ook zeer geschikt voor een feestje. "Dodgin' Bullets" is zijn vierde solo-album, nadat hij jarenlang in dienst van anderen heeft gespeeld. Zo was hij bandleider bij Lita Ford en toerde hij met Stu Hamm en Pat Travers. Ondanks het nodige gitaargeweld is "Dodgin' Bullets" een verrassend luchtige plaat geworden waarop goed te horen dat Fister een goede song belangrijker vindt dan de - niettemin heel goede - solo's. Het is dan ook een plaat waar je eigenlijk al meteen lekker in zit. Hij heeft een voor bluesrockbegrippen relatief hoge en heldere stem. Zijn zang is echter goed en past prima in de songs. Fister stoort zich niet aan hokjes en speelt van alles wat, van countryrock (In A Past Life), een Stevie Ray Vaughan-achtige shuffle (het heerlijke Zig Zag Talk), een lekker rockende cover van U2's "When Love Comes To Town" en een Gary Moore-achtige blues ("Masterplan"). Vergis je niet: Fister is een technisch vaardige gitarist, maar hij weet dat te verwerken in een heerlijk gevarieerd menu van goede songs. De gastoptredens van onder andere Stu Hamm, Tony Franklin, Carmine Appice en Tommy Aldridge zijn alleen nog maar de icing on the cake. Die cake zelf smaakt al prima.

Het is voor mij onmogelijk om tijdens het uitoefenen van mijn officiële beroep muziek te draaien. Dat is niet erg, maar wel lastig als je geacht wordt geregeld iets over muziek te zeggen. De tijd die ik nodig heb om op mijn werk te komen en de tijd thuis moet ik dus efficiënt inzetten. Dit betekent nog wel eens een muziekstijl die niet past bij het moment. Hedenavond geurt het heerlijk door mijn huis: zalm, gekruide aardappelen en broccoli met een overheerlijke saus. Het is buiten schemerig. Ik doe de gordijnen dicht en steek wat kaarsjes aan. Ik breek als extraatje een fles droge rode wijn aan. De gevulde wijnglazen lachen mij tegemoet. Qua muziek heb ik geen keuze. De volgende cd op de stapel is Speechless. Deze cd laat een instrumentale Bruce Cockburn horen. Cockburn ken ik door de jaren heen als een singer-songwriter die sociaal bewogen en religieuze teksten schrijft en deze op folk- en jazzmuziek zet. Ik ken hem echter vooral uit een 2 meter sessie met "If I had a Rocket Launcher." Speechless laat echter een andere woordloze Cockburn horen. Het meer dan een uur durende album kent vijftien nummers waarvan drie nieuwe en eentje die alleen in Japan verscheen. Dit is echter alleen interessant voor de echte fan. De rest werd echter opnieuw ingespeeld en klinkt alsof ze altijd bij elkaar gehoord hebben. Speechless als album is dan ook interessant voor liefhebbers van ingetogen jazzy gitaarwerk. Ook onder het heerlijke eten dat ik nu voor mij heb is het een perfecte soundtrack. Hierna mag er van mij wel weer wat anders op. Meer dan een uur mooi gitaargetokkel is net wat teveel van het goede. Ik zet dan bijvoorbeeld eens een Cockburn-album op met vocalen. Die zijn namelijk ook prima om aan te horen.

Ik las Het Kaartenhuis van Mark Z. Danielewski in de zomer van 2003, toen ik een weekje op vakantie was bij mijn ouders in Frankrijk. Ik moet eerlijk toegeven dat ik niet meteen kon herinneren dat Johnny Truant een personage was uit dit knotsgekke boek. Het boek gaat over een documentaire die gefilmd is in een huis dat aan de binnenkant groter blijkt te zijn dan aan de buitenkant en waar een duister en oneindig groot labyrint zich ontpopt na het openen van een plots verschenen deur. Deze documentaire is beschreven in een aantal notities en aantekeningen die door Johnny worden gevonden. Tijdens het lezen van deze aantekeningen bekruipt Johnny het gevoel dat het oneindige dat schuilgaat achter het labyrint zich langzaam meester van hem maakt en zijn appartement is dan ook niets meer dan een paar muren en een dak om te voorkomen dat hij niet wegglijdt in deze bekruipende oneindigheid. Lay-out technisch wordt het verwarrende en verstikkende van het labyrint nog meer kracht bijgezet door gebruik te maken van veel verschillende lettertypes, verhaallijnen die zich compleet in de voetnoten afspelen, teksten die door elkaar heen staan, in spiegelbeeld, diagonaal en achterstevoren worden afgedrukt alsmede pagina's lange opsommingen, allemaal om het verwarrende en het verstikkende van het labyrint nog meer kracht bij te zetten. De muziek van Johnny Truant past precies bij de stijl van dit boek. Achter de fragmentarische, af en toe tegen het mathematische aan, en chaotische metalcore op In The Library Of Horrific Events schuilen geniaal geschreven songs. De ruige uitbarstingen van de zanger en de ingetogen, atmosferische stukken onderschrijven het grotere verhaal en ik kan niet anders concluderen dat deze cd minstens net zo goed is als het boek.

Het was ergens eind 1996 dat ik verbaasd hoorde dat Max Cavalera Sepultura verlaten had. Volgens mij was het ergens in december. Direct na een concert stapte de zanger/gitarist op en startte enige tijd later Soulfly. Daarmee is hij tegenwoordig volgens mij succesvoller dan Sepultura. Het duurde na de split met Max een jaartje voordat Igor Cavalera en de zijnen in Derrick Green een vervangende brulboei gevonden hadden. Ik moet eerlijk bekennen dat mijn interesse in Sepultura sinds hij erbij gekomen is verflauwd is en ik de drie cd's en EP die ze met Green gemaakt hebben niet haarscherp op mijn netvlies heb staan. Ik heb ze wel gehoord, maar ze bevielen me stuk voor stuk niet echt.

Liever luisterde ik nog eens naar Under A Pale Grey Sky, de livedubbelaar met Max Cavalera nog in de gelederen, die Roadrunner in 2002 uitbracht. Deze plaat wordt nu gecounterd door Live In Saõ Paulo. Spelen in Brazilië voor een troep uitgelaten Seeee-pul-tura-schreeuwende fans is een bij voorbaat gewonnen wedstrijd voor Sepultura. Logisch. Jammer is wel dat Green - hoezeer hij ook zijn best doet - toch nooit Cavelera kan doen vergeten. Dat blijkt duidelijk tijdens de bak aan klassiekers die de band vertolkt. Ander jammer punt is dat het geluid van de live-cd niet echt geweldig is. De balans tussen drums en gitaar in de mix vind ik ronduit matig. Je weet zo misschien wel honderd procent zeker dat het echt live is wat hoort, maar het is tegelijkertijd ook spijtig, want die balans is juist van cruciaal belang om de tribalmetal van Sepultura live super ten gehore te brengen.

Naast de dubbel-cd verschijnt er van Live in Saõ Paulo ook en dubbel-dvd, met op de ene dvd het liveconcert zoals het ook op de cd's staat. Houd je van live-dvd's dan is dit voor een paar euri meer een goed alternatief voor de cd-versie. Bovendien krijg je op het tweede schijfje nog een documentaire cadeau over het maken van de dvd, een korte documentaire over het wel en wee binnen Sepultura gefilmd door Green en drie videoclips van "Mindwar", "Bullet The Blue Sky" en "Choke". En als extra bonustoetje nog drie extra live-tracks.

Elke keer als Strange weer eens mijn cd-speler haalt trekt het een la aan herinneringen open. Deze eerste langspeler van Whipster is geproduceerd door Groninger Jan Heddema, niet toevallig ook onze live-mixer indertijd, en de plaat vormt nog altijd een melancholisch doch beklemmend eerbetoon aan deze te vroeg gestorven producer. Een plaat die zich laat omschrijven als een nachtelijke rit, waarbij het zicht beperkt wordt door het wat geringe schijnsel van de koplampen. Slechts kilometers asfalt en zo nu en dan een schim van overstekend wild of een onleesbaar verkeersbord. Als in een trance zoef je door het gitzwarte universum, met je gedachten bij allerlei zaken behalve bij het autorijden. Welnu, Road Apple is het logische vervolg op deze nachtrit. In de verte verschijnt echter het eerste licht aan de horizon. Een nieuwe dag is in aantocht. Niks om echt vrolijk van te worden, want je weet immers niet wat voor een dag het wordt, maar toch. Road Apple is genoemd naar een Pogues-citaat: een appel die op de weg valt is 'bruised and beautiful'; beschadigd en mooi als een metafoor voor het leven. En hoe je het ook wendt of keert: de plaat klinkt minder beklemmend als haar voorganger. Nog steeds zijn de nummers uitgesponnen en gedrenkt in gitaarreverb en feedback. Wederom zijn de gastbijdragen (waaronder de steelpedal van René van Barneveld) raak. En is de productie prima verzorgd. Het verschil is dat de cd meer ruimte en hoop geeft aan de luisteraar in plaats van hem of haar in te snoeren in donkere atmosferen. Dit is voor de één een voordeel, voor de ander een nadeel.

Whipster presenteert Road Apple zaterdag 19 november in de Silo, Achterweg 45, Groningen

'I never add mystery to the mystery'
Een half uur na het optreden van Queenadreena op London Calling loop ik in het kelderdoolhof van Paradiso op zoek naar de kleedkamer van de band. Gitarist Crispin Grey opent de deur en vraagt of ik even wil wachten. Katie Jane Garside steekt haar hoofd om de deur en vraagt of ik haar misschien in het badkamertje wil interviewen, terwijl zij zich opmaakt. Dat kan best, vind ik. Katie staat met mascara in haar handen, roze lippenstift op en om haar mond. Om haar lijf een niemendalletje, dat jurk heet.

Ik leun tegen het muurtje dat de douche van de wastafel scheidt, Katie kijkt in de spiegel, maar na een tijdje voornamelijk naar mij. Het boekje waarin ik mijn vragen heb opgeschreven doe ik de komende drie kwartier niet open. Zangeres Katie van Queenadreena blijkt een intelligente vrouw met wie het op twee vierkante meter goed toeven is.

Ben je net als ik ook zo verslingerd aan het geluid van de midjaren negentig? Toen emocore nog geen emopop was maar gewoon post-hardcore werd genoemd? Toen Quicksand met Slip een overweldigend goede plaat uitbracht, ook al werd die pas later als zodanig gezien (Ik kan me nog een vrij zuinige recensie in de Oor voor de geest halen)? Toen het helemaal niet zo gebruikelijk was dat er echt gezongen werd over al die herrie, zonder het meteen als punkrock te laten klinken? Betekenen Texas Is The Reason's enige plaat en EP wat voor jou? Net zoveel als voor mij? Dan heb ik een leuke tip voor je: het langspeeldebuut van Renee Heartfelt, een nieuw kwartet uit de VS. Op Revelation, de laatste jaren sowieso verantwoordelijk voor het gros van de goede releases in deze hoek. Renee Heartfelt zoekt het net als Quicksand in de stuwende posthardcore in een popvorm, dus coupletje-refreintje. Met een loeistrakke ritmesectie als basis en daar overheen getokkelde gitaartextuurtjes afgewisseld met straffe riffs en getergde zang. Emo, denk je nu meteen. Toch klinkt deze band anders. Minder doorsnee dan al die andere bandjes. Spartaanser, songgerichter. Rockender. Al heeft de zanger dan wel weer een rasechte snik in zijn stem die het geheel ook een beetje een Cure-sfeertje meegeeft. Veertien songs is net wat teveel, maar er valt toch wel zeker een flinke handvol prima songs te ontdekken op dit schijfje. Dus als je alle bovenstaande vragen met een volmondig ja beantwoordt, ligt er hier weer een mooie plaat voor het oprapen.

Pete Doherty is in Engeland wereldberoemd. Helaas zijn de redenen voor die bekendheid meestal weinig positief en hebben ze vooral niets met muziek te maken. Het is dus fijn dat er eindelijk weer nieuws is dat over Doherty en zijn muziek gaat. Na de breuk met Carl Barat en de band The Libertines heeft hij een nieuwe band opgericht met de weinig pretentieuze naam Babyshambles. Down in Albion is de eerste release onder leiding van producer Mick Jones - ooit lid van The Clash - die ook bij The Libertines aan de knoppen mocht schuiven. Babyshambles kiest muzikaal voor dezelfde weg als The Libertines. Er zijn alleen enkele uitstapjes naar de dub die van mij nou niet zo nodig hadden gehoeven. Doherty en zijn drie collegae besloten echter op deze meer dan een uur durende cd anders. De rest levert geen muzikale verrassingen op, maar valt wel op door een wat vlakker en rommeliger geheel dan geheel dan The Libertines, die scherper en meer de puntjes op de i zetten. Toch zijn er genoeg leuke vondsten op deze debuutplaat. Wie The Libertines als standaard kiest zal waarschijnlijk teleurgesteld zijn, wie gewoon een lekkere rauwe rockplaat wil horen zal het weten te waarderen. Veel bandjes zouden namelijk maar wat graag tekenen voor zo'n plaat, maar die hebben dan ook geen Pete Doherty in hun midden.

Achter me staat een man in mijn rug te duwen. Hij draagt een leren hesje en een geruite blouse. Het is hier veel te druk. Links van me staat een baardaap een sigaret op te steken en even later blaast hij de rook in mijn gezicht. Een meisje met blond haar en een staart komt langs met een treetje bier en kiepert de inhoud over mijn broek. God, wat doe ik hier, vraag ik me hardop af. Concerten zijn helemaal niet leuk. Al die mensen.

De stagemanager komt er aangelopen met handdoeken, ik sta hier nu al een uur. Mijn benen doen pijn en ik wil dat de band begint. Hij brult in wat microfoons, speelt wat op een gitaar. Legt handdoeken neer, draait flesjes water half open en plakt de setlist op de vloer. De sloerie in de minirok voor me probeert te lezen wat er op staat en hangt half op het podium. Ik tik haar op haar schouder. Zeg sloerie, zo zeg ik, ik hoef niet te weten dat je een rood stuk katoen door je bilspleet probeert te trekken. Écht niet. Dan breekt de hel los. Gitaren loeien en drums roffelen. Mijn helden staan op het podium en ik ben vergeten dat ik pijn in mijn rug gekregen heb, mijn broek half nat is van het bier van die blonde met die staart, ik moet hoesten van de rook van die lul naast me en dat die sloerie voor me met die rode tangaslip tegen me staat te schelden. Jeff zingt en het Vic Theatre gaat uit zijn dak. Bij "Hell is Chrome" speel ik luchtgitaar. Tijdens "I Am Trying To Break Your Heart" lopen de rillingen over mijn rug. En "Jesus, etc." brengt me in vervoering. Ik wil meer! Ik krijg meer. De band speelt "Via Chicago" en laat een hels gitaarkabaal horen waar Jeff Tweedy doorheen zingt alsof er niets aan de hand is. Het is prachtig, het klinkt briljant en het zweet staat op mijn rug. Tijdens de nummers deinen mensen mee, tussen de nummers door gaan ze uit hun dak. Het is een perfecte avond. Dan is het afgelopen en loop ik naar mijn cd speler. Voor de vierde keer deze avond druk ik op play.

Achter me staat een man in mijn rug te duwen. Hij draagt een leren hesje en een geruite blouse. Het is hier ook veel te druk...

Er was veel pers vrijdag op The Music In My Head. Ook wel bekend als Het Festival Dat Bijna Niet Doorging, Maar Gelukkig Op Het Nippertje Toch Wel. En dat allemaal in het Paard van Troje, dat een goede locatie bleek. Drie zalen stonden ons ter beschikking, waar een ruime keuze aan bandjes speelde, zoals het een festival betaamt. Maar waar het dus stikte van de fotografen en het schrijvende journaille. Maar zoals dat gaat op een festival, moet het soms even op gang komen, en dan kan het bevreemdend werken als ineens, als opener, Architecture in Helsinki voor je snufferd staat. Negen meisjes en jongens, ze zagen er nog niet zo oud uit, die met een heleboel instrumenten een soort van stuiterpop maken. Het kwartje moest even vallen, maar als je het ritme eenmaal in de gaten had, dan was het goed vertoeven in de wereld van Architecture in Helsinki, die zich, heel gewaagd, ook nog te buiten gingen aan een puike cover van Roxy Music's "Love is the Drug". Dan heb je lef en zit je geramd.

Al was het een beetje jammer dat de zaal toen al half leeg was omdat iedereen bij Clap Your Hands Say Yeah wilde zijn. Dat ging niet, dus stonden er lange rijen voor zaal 2. Daardoor konden uw recensenten slechts een staartje meepakken en dat loste de belofte niet in. Gevolg was wel dat we nog een stukje Stefan Oosthof meepikten in het café. Stefan is een degelijk singer/songwriter die het gemis aan Clap Your Etc. ruimschoots vergoedde.

The Vandals hebben een enorme berg met hele leuke catchy punkliedjes gemaakt waar ik iedere keer weer met heel veel plezier naar mag luisteren. Ondanks dat ze vooral uitblinken in onderbroekenlol, zit de muziek steevast zeer intelligent in elkaar en is het nog lang zo eenvoudig niet om zulke grappige teksten en verhaaltjes tot goede liedjes om te smelten. Daarnaast zijn de vier bandleden stiekem ook helemaal geen punkende pubers - hoewel ze er wel heel veel moeite voor doen om er zo uit te zien - maar uitmuntend goede muzikanten die zeer goed weten waar ze mee bezig zijn. Om die reden is het mij dan ook een totaal raadsel dat ze op het idee zijn gekomen om elf liedjes te laten remixen door de Japanse knoppendraaier Shingo, die vooral van elektronische bliepjes en rare beats houdt. Het resultaat is om te janken zo slecht, en dat dan ook nog eens in het kwadraat. Een leuk experiment voor een enkel nummertje maar een complete plaat is totale waanzin. Aanvankelijk kon ik er nog een soort Beastie Boys-achtige waardering voor opbrengen maar dit veranderde na twee tracks al in ergernis en krommende tenen. Iemand moet die gasten eens heel snel een trap onder hun gat verkopen richting hun instrumenten en erbij vertellen dat dit soort troep misschien leuk is voor een selecte groep vrienden maar totaal niet voor mensen die gewoon een robbertje lekkere muziek willen horen. Blègh!

Elke morgen in de trein los ik even de Sudoku op uit de Spits. Deze zijn vaak kinderlijk eenvoudig. Meestal zijn de negen vakjes met daarin weer negen cijfers binnen een paar minuten gevuld. En eigenlijk gaat dat altijd goed. Vanmorgen vroeg ik me af waarom ik dat eigenlijk iedere morgen weer doe. Want eigenlijk is er geen fluit aan. Dat ik me dat afvroeg kwam door 35007. Op het stuk Zwolle - Amersfoort probeerde ik al luisterend naar hun nieuwe album Phase V de puzzel die ze hiermee afgeleverd hebben te ontrafelen. En dat is een stuk lastiger dan zo'n Sudoku. Phase IV als titel was overigens gepaster geweest, het is immers hun vierde volledige album. Zelden stonden er minder woorden op een album dan op deze plaat. De woorden die er op prijken ontsieren de boel eigenlijk. Ze zijn namelijk van de producent van de plastic binnenkant. Ik wrijf over de zes stippen die in reliëf op de voorkant van de hoes staan. Het zou braille kunnen zijn. Op de achterkant staat 35007 in hun huislettertype. Ook voelbaar. Mijn vingers die nog wat vettig zijn van het brood smeren van vanmorgen laten hun vingerafdrukken achter op de hoes. Ik krijg ze er niet meer af. Ondertussen gieren de gitaren en synthesizerpartijen door mijn koptelefoon ondersteund door hobbelige drums en strak baswerk. Mijn gedachten dwalen af zoekend naar de clou. Zes tracktitels sieren de binnenkant, toch staan er maar vijf tracks op Phase V. "20 09", "23 32", "06 18", "44 05", "22 25" en "61 74". In rode streepjes zoals op mijn wekker. Letters kunnen het niet zijn, tijdstippen evenmin... Het moet toch iets betekenen? Ik peins verder en bemerk dan pas dat we stil staan. Amersfoort reeds, ik moet er snel uit. Geen stap verder.

'Ze komen er nog wel achter dat we een echte band zijn'
Er is weer een bandje opgestaan dat de popmuziek moet gaan redden; Amusement Parks On Fire. Weg met de gekunstelde wave-herkauwerij die ons de laatste jaren achtervolgt. Ongecompliceerde in delay gedrenkte noise, dát is de toekomst. Eerlijk en recht door zee. En als deze ons ook nog eens wordt gebracht door een twintigjarig muzikaal wonderkind, dan is een hype natuurlijk snel geboren. In Engeland dan.

Nederland, waar de band vorige week voor een drietal concerten was, lijkt iets minder snel overtuigd. Maar toch; ook hier is menigeen behoorlijk onder de indruk van wat deze jonge muzikale belofte, die al op zijn zestiende aan het selftitled APOF-album begon te schrijven, ons te bieden heeft.

Ik heb nooit veel gehad met Star Trek. Nooit heb ik helemaal kunnen begrijpen wat mensen precies leuk vinden aan die soapserie met treurige special effects en onbegrijpelijke verhaallijnen en spin-offs. Met die instelling maak je je in mijn vriendenkring niet zo populair, want daar zitten heel wat (veel te veel) Trekkies tussen. Ach, als ik toch een duppie had gekregen voor iedere keer dat ik die trieste prietpraat over kinderachtige ruimterassen en onmogelijke technologieën heb moeten aanhoren. Het enige wat ik nog een beetje kan waarderen zijn de afleveringen waar de Borg in voorkomen. Schijnbaar onverslaanbare en genadeloze cyborgs, dáár kunt u mij 's nachts voor wakker maken. Van die keurig geordende ruimteschepen moet ik niets hebben, het is de totale chaos en paniek die de boel tenminste de moeite waard maakt. Net zoals Borg 64 dat op hun debuutalbum They're Using Nanoprobes doet. De keiharde combinatie van noise en hardcore is nu niet direct slaapverwekkend te noemen, integendeel, ik heb zelden zoveel energie uit mijn speakers horen komen. De ongekende drang tot experimenteren van het trio doet nog het meeste denken aan een combinatie van het eveneens Zweedse Refused met Death From Above 1979, een referentiekader waar je je niet voor hoeft te schamen. Het gebeurt me niet al te vaak dat ik kan zeggen dat ik een bepaalde muziekstijl nog nooit heb gehoord, maar Borg 64 is er in geslaagd om een totaal uniek geluid te produceren dat naast origineel ook nog eens simpelweg retegoed is. En ach, als ze het dan nodig vinden om dat allemaal op te hangen aan die knurftenserie zal ik daar niet moeilijk over doen, zolang ze die kazige Klingons er maar buiten laten!

Eerder deze maand stond er in het Dagblad van het Noorden een uitgebreid stuk over de opleving van de Groninger popscene. Met nieuwe releases van Whipster, audiotransparent, Planet Orange, Propeller en de in het oog springende activiteiten van LPG en Meindert Talma nog vers in het geheugen kun je inderdaad zeggen dat het in de Noordelijke provincie broeit en bloeit wat popmuziek betreft. Maar wat met name opvalt is dat geen van deze bands zich een makkelijk in het gehoor liggend geluid heeft aangemeten. Niet snel zal een 3FM-hit of een Heineken Music Hall-optreden binnen het bereik liggen. Hydrofish is daar ook nog niet in de buurt, maar gezien het toegankelijke geluid van de band zou je eerder verwachten dat de band uit Den Haag of Tilburg zou komen. Referenties als Anouk, Krezip en een beetje Kane liggen voor de hand. Hydrofish is echter een (zeer) jonge band uit de Groningse provincie die met Out of the Ordinary een geslaagd debuut naar uitbrengt. Allemaal nummers met kop en staart, goed opgenomen en goed gespeeld: pop/rockmuziek geschikt voor een groot publiek. Dat de jonge muzikanten stuk voor stuk conservatoriumstudenten zijn heeft echter ook een nadeel. De band klinkt bijna te strak en te gepolijst voor de leeftijden van de leden ervan. De nummers zijn zo serieus en perfect uitgevoerd dat de vonk niet altijd wil overspringen. Dat zal live ongetwijfeld anders (moeten) zijn: Hydrofish heeft de bagage en het talent om zeer ver te komen. Maar met een wat speelsere aanpak en beetje meer 'eigen gezicht' zal dat slechts een kwestie van tijd zijn.

Toen ik gisteren een paar rijtjes cd's inpakte kwam ik Southside, de eerste cd van Texas tegen. Dat blijf ik nog steeds een mooie plaat vinden. Toen had het ook al wel een populair toontje, maar van die kant-en-klare pop zoals Texas tegenwoordig maakt was het niet. Natuurlijk is het razend knap dat Sharleen Spiteri na bijna twintig jaar nog steeds meedraait aan de top. Wel zonde dat Ally McErlaine, haar gitarist met dat fijne slidegeluid, er allang niet meer toe lijkt te doen. Of ik dan ook blij ben met Red Book? Nee, eigenlijk helemaal niet. Ik vind het allemaal een beetje jammer van die prachtige blanke soulstem van Sharleen Spiteri. Het erge is dat ze af en toe zelf niet eens tevreden lijkt met haar stem. Bij het duet met Paul Buchanan van The Blue Nile - waar komt die zo pardoes vandaan? - lijkt ze af en toe gosternokke wel Celine Dion na te willen doen. Schrecklich! In een ander nummer ("What About Us") doet ze hetzelfde, maar dan met Kate Bush. Meisje toch! Laat dat! Je zou verwachten dat de blues door haar scheiding van Ashley Heath in wat anders zou resulteren dan deze gestileerde platgeplamuurde pop in een sodavoetbadje met elektronica om de wondjes te ontsmetten. Dit is een hopeloze tweesterrenplaat en een vrouw met een stem van dit kaliber onwaardig. Haal die slidegitaar te voorschijn, werp die dure designerkleding af, trek naar Texas, hap stof en maak een fatsoenlijke plaat die niet verkoopt. Dammit.

Zeker, Steve Howe is natuurlijk een Hele Beroemde Meneer™. En dan bovendien een Hele Beroemde Meneer die door zijn fans zo ongeveer heilig verklaard is. Dus wat hij ook doet, het is allemaal dik feest. Maar bij dit Homebrew 3 moet ik dan toch echt concluderen dat ik niet tot zijn fans behoor. Onder de titel Homebrew brengt Steve Howe al een tijdje allerlei demo-opnamen uit van songs die later in andere versies of als onderdeel van compleet andere songs op officiële albums verschenen. De sleeve notes, die ook online te lezen zijn, geven wat dat betreft een aardig inkijkje in wat er met de stukken uiteindelijk gebeurde. Het zijn en blijven echter demo-opnames, aanzetten tot wat later werd opgenomen met een complete band. De demo-opnames gaan veelal vergezeld van drums uit een doosje, wat mij betreft sowieso een doodzonde, en zang van meneer Howe. Voor het geval u het nog niet wist: de man is gitarist en geen zanger. Bovendien heeft het door het gebrek aan productie allemaal een stevige echo, zodat het ook nog eens een sausje van lang-geleden-knulligheid krijgt. Nee, dit plaatje is alleen interessant voor de ware fan, die opgetogen wordt van een loopje dat later net even wat anders gespeeld werd of van een gedeelte van een bekende song dat ineens uit een ander nummer blijkt te komen. Homebrew is het en dat had het wat mij betreft ook mogen blijven.

Het was er bij mij na al die jaren nog steeds niet van gekomen om The Concert for Bangladesh van George Harrison and Friends te gaan bekijken. Dit concert dat gegeven werd op 1 augustus 1971 is het eerste concert waarvan de opbrengst naar een goed doel ging. Om precies te zijn was het doel Bangladesh dat het nodige te verwerken had na een aardbeving in Oost-Pakistan en overstromingen. Het lijkt nu helaas maar al te actueel. Het concert was muzikaal gezien interessant, omdat hier het eerste optreden van George Harrison en Ringo Starr na The Beatles -split plaats vond. De 2-DVD re-release, waarbij de opbrengsten via The George Harrison Fund for Unicef nog steeds goed terechtkomen, van dit concert is een prima gelegenheid om mijn plan alsnog te verwezenlijken. Op de eerste disc staat het concert zelf. Op het tweede staat een documentaire en nog niet vertoonde optredens uit o.a. de soundcheck en avondshow. George Harrison zette het optreden op samen met sitarspeler Ravi Shankar. Na een gezamenlijk introductie mag hij een mopje spelen. Gelukkig, maar ik zal nu wel een cultuurbarbaar zijn, is er een mogelijkheid om naar het volgende nummer door te skippen. Hier komen langzaam alle gasten voorbij, waarbij de meeste ruimte is voor de nummers van Harrison (en The Beatles) en Bob Dylan. Verdere namen die meedoen zijn Jim Keltner, Billy Preston, Leon Russell, Klaus Voorman en Eric Clapton. Deze laatste komt na een week wachten eindelijk bij de soundcheck binnenwandelen. Het ging niet echt lekker met Clapton, maar spelen is geen enkel probleem. Ook was het spannend of Dylan op zou komen dagen, maar als hij, bang voor een 40.000 koppig publiek, toch speelt gaat het zoals dat hoort. Muzikale unieke hoogtepunten zijn er wat mij betreft nauwelijks. Het is leuk om een aantal Beatlessongs live te zien die zij als band nooit live speelden en ook Dylan is op dreef. Verder heeft het concert, ondanks mijn hoge verwachtingen, weinig muzikale toegevoegde waarde. Hoe enthousiast er ook gespeeld wordt. Er blijft echter nuttig om het goede doel te steunen. Ik adviseer dan ook deze DVD te gaan huren en het resterende geld rechtstreeks te gaan storten op Unicef. Beloofd?

Bij sommige bands krijg je de stellige indruk dat ze in benevelde sferen waren toen ze hun bandnaam bedachten. Zeg nou zelf, Locomotief Adem bedénk je niet eens als je nuchter bent. Dat het een verwijzing naar de dwarsfluiters van Jethro Tull kan ik me ook niet voorstellen, want deze heren zetten een ongecompliceerd potje pretmetal neer, geenszins in het straatje van Jethro Tull. Ten tijde van de opnamen van deze plaat bestond deze Zweedse band uit slechts drie leden omdat de oude bassist het voor gezien hield. Voor deze plaat werd de hulp ingeroepen van de Zweedse meestersessiebassist Marcel Jacob (Talisman, ex-Yngwie Malmsteen) die meteen een fijn steentje heeft bijgedragen aan de composities. Niet dat het plots composities zijn geworden die bol staan van de verfijnde muzikale hoogstandjes, overigens. Het zijn doorgaans gewoon rockstampers, maar dan wel rockstampers die met de nodige verve worden gebracht. Niet eens zoveel anders dan Talisman dus eigenlijk. Zanger Mattias Osbäck heeft geen heel opvallende stem, maar tegelijkertijd is er niets op zijn zangprestaties aan te merken. Drummer Ted Warnersson laat horen dat hij dol is op dubbele bassdrums, hoewel hij ze gelukkig met mate toepast. Gitarist Janne Stark maakt het jaren tachtig geluid compleet met strakke gitaarlagen en veel snelle loopjes tussen de ritmepartijen door. Een powerballad ontbreekt uiteraard ook niet. Alleen de afsluitende instrumental "Gargleblaster", een gitaarorgie met bijdragen van onder andere Lars Eric Mattson en Hank Sherman (Mercyful Fate) wijkt af van dat geluid. Nieuw is er werkelijk niets aan het geluid van Locomotive Breath. Begin jaren tachtig hadden deze Zweden er een fijne carrière mee kunnen opbouwen want goed genoeg zijn ze zeker. Nu zullen ze het moeten doen met een kleine groep liefhebbers. Die worden met dit plaatje echter op hun wenken bediend.

The Harambe Dope Sessions is een compilatie-cd gevuld met lokaal hiphoptalent uit Kaapstad en omgeving, gesponsord door Levi's Silvertab. Het album trapt af met een wat slap intro. Hier wordt de overbekende vliegtuigmetafoor gebruikt ("We hope you enjoy your flight" etc.) over een voorzichtig drum 'n bass achtig beatje. Daarna begint het album sterk met een goede hip-hop track van 5th Floor feat. Korianda. Goede MC's en een lekkere beat. Track 3 "FCK" van Teba is ook okay en is een krachtige mix van hip-hop en dancehall. Er volgen nog wat redelijke nummers maar helaas is het niveau behoorlijk wisselvallig, zowel qua muziek als qua vocalen. Er zitten weinig nummers tussen die er echt bovenuit springen. Teveel MC's op dit album rappen jammer genoeg ook met Amerikaans accent en dat doet vreemd aan. Het Engels zoals Zuid-Afrikanen het zelf spreken zou wat mij betreft een logischere en betere keuze zijn. Net als dat de Nederlandse hiphop nu bloeit als nooit tevoren door het rappen in eigen taal, zou dat in Zuid-Afrika ook leiden tot een meer eigen vorm van hiphop. Er zijn wel een paar nummers waarop lokale Afrikaanse talen gebruikt worden (ik zou kunnen zeggen Xhosa, maar dan gok ik maar wat) en dan wordt het daarom alleen al interessanter. En op track 15 rapt Die Man Van Staal in de Afrikaner taal en is zeker de helft van de tekst meteen te volgen. Dus in het zuidelijkste deel van Afrika rappen mensen in een taal die helaas afkomstig is van Nederlandse voorouders, in een muziekstijl gecreëerd door de nazaten van West-Afrikanen die eeuwen geleden door onder andere Nederlandse slavenhandelaren naar Amerika zijn gedeporteerd. Zullen we zeggen dat het raar kan lopen?

Lekkere punkrock, daar ben ik niet vies van. Iets meer dan tien jaar geleden is dat begonnen. Met dank aan een rasechte punker - de enige die we toen in mijn woonplaats hadden - die zichzelf toen Skinny noemde. Hij was het die mij vanuit de metal het hardcore-bandjes-gebeuren in sleurde. Om duidelijk te maken wat voor muziek hij voor ogen had werd ik door hem overspoeld met bands als Gorilla Biscuits, Mucky Pup, Dead Kennedys en Bad Religion, daarmee mijn transformatie van snobistische metalfreak naar fanatieke hardcorekid in gang zettend. Via hem kwam ik ook in aanraking met met de skate-cultuur. Hij deed namelijk ook aan skateboarden, iets wat ik overigens maar gelaten heb voor wat het was. Ik speelde immers gitaar en kon het me niet veroorloven mijn armen te breken. Urenlang zaten we Trasher-videos (skatefilms gedistribueerd door het Amerikaanse Skate-magazine Trasher) te kijken en hardcoreplaten te luisteren. De energie, het tempo en de schijt-aan-alles-houding, geweldig vond ik het. Bovenstaande komt prachtig samen in de verzamelaar Tony Hawk's American Wasteland, de soundtrack voor het computerspel met dezelfde titel. Veertien oude punkhits gepeeld door evenzovele nieuwe hardcore-, emo- en punkhelden. En er valt veel te genieten. Senses Fail zet een lekker overspannen versie neer van Suicidal Tendencies-klassieker "Institutionlized", het anders zo gelikte Taking Back Sunday doet een lekker energieke cover van The Descendents, Thrice knalt met een tweetal Minor Threat-songs aan elkaar, en Saves The Day zet een prima cover van The Dead Boys' "Sonic Reducer" neer. Klapper is echter wat mij betreft Thursday's cover van The Buzzcocks' "Ever Fallen In Love", die meteen weer mijn vertrouwen in Thursday herstelt. Wat een song. Nog steeds. Verder zijn er nog covers van Gorilla Biscuits, Fear, The Misfits en Black Flag te horen. Al met al een heerlijk punkschijfje. Ik voel me weer even zeventien.

Om eerlijk te zijn heb ik het eigenlijk niet zo op clip-compilaties op DVD. Veel meer dan een veredeld greatest-hits album aangevuld met een live-extraatje is het meestal niet. Natuurlijk zijn dit soort DVD's wel heel leuk voor de fan en de verzamelaar, zeker als het een compleet overzicht is. New Order is een band die alweer meer dan 20 jaar meegaat waardoor A collection niet alleen een overzicht is geworden van de ontwikkeling van een band, maar evenzogoed van de ontwikkeling van de videoclip van de jaren 80 tot nu. Wat deze DVD ondanks mijn twijfels toch weer interessant maakt.

In de jaren 80 werden meest ´performance videos' gemaakt, versneden met grotestadsbeelden (wat heeft New Order toch met New York?) Vaak aangevuld met nu enigszins primitief ogende (computer)animaties ("Blue Monday" en "Fine Time"). In de jaren 90 overheerste het mini-speelfilmpje. Hier kan de band zich bijvoorbeeld zichtbaar ongemakkelijk verstoppen achter boeddhistische monniken die 'Hints' spelen ("Ruined in a day"). In de naughties keert de band niet alleen muzikaal terug naar het begin. Voor het eerst draait een hele clip om een performance ("Jetstream"). Misschien moest wel getoond worden dat de band - ondanks het vertrek van Gilbert en Morris - nog volop bestaansrecht heeft.

Wat opvalt is dat New Order meestal bescheiden buiten beeld blijft in hun clips of alleen te zien is in hun natuurlijke omgeving: op het podium. Waar New Order altijd heel knap in is geweest, is om van hun clips een arty omgeving te maken die het imago van de band versterkte. Het maakt wel dat de clips altijd een soort afstandelijkheid in zich hebben. De band richt zich niet direct tot de kijker. Ze zijn in korrelig zwart wit te zien, versneden met krabbelige animaties of laten de performance over aan alter egos: (Bejaarde) Europe-lookalikes in "Touched by the hand of god", frisse teenagers in "Crystal", of acteur John Simms die Bernard vertolkt in de film '24 hour party people'. Acteurs zijn ook een masker van coolness waarachter de band zich verschuilt. Of het nu Keith Allen is (bekend van Blur´s "Country House" en de film Shallow Grave) in de WK-voetbal kraker "World in motion" of Jane Horrocks (Bubbles uit AbFab) in "1963". Toch is het waarschijnlijk de afstandelijkheid van de clips van New Order die ervoor zorgt dat een groot deel ervan - ouderwetse nikszeggende speelfimpjes als "60 miles an hour" daargelaten - ook vandaag de dag nog om aan te zien is. Waarbij voor mij persoonlijk "True Faith" nog steeds een van de meest bevreemdende en intrigerende beeldverhalen uit de geschiedenis van de clip is. En een lekker nummer. Ook zonder de plaatjes erbij.

Het was een koddig gezicht. Eerst gooide de Jongedame het grote kussen van de stoel op de grond. Daarna gebruikte ze de stoel als haar eigen podium om op te dansen en vervolgens om af te diven op het kussen. Sowieso oogt het raar, zo'n klein meisje staand tussen twee speakers die veel groter zijn dan haar. Helemaal als uit die speakers de klanken van een rockband als Audioslave komen. Hun live-dvd Live In Cuba in dit geval. Helaas slechts voorzien van stereogeluid en geen 5.1. Ik zelf hoor en zie Audioslave liever live dan op cd, al was het alleen al om het fascinerende gitaarspel van Tom Morello te kunnen zien. Het concert in Cuba was bijzonder. Audioslave was de eerste Amerikaanse rockband die toestemming kreeg van haar regering om er op te treden. Gratis toegankelijk bovendien voor alle Cubanen. Zestigduizend van hen kwamen Amerikaanse aapjes kijken en zorgden voor een mensenmassa die van voor tot achter vrijwel continu in beweging was op de energieke rock van Audioslave. Het verraste me wel een beetje dat het viertal ook RATM-nummers speelde. Chris Cornell is immers geen Zach. "Sleep Now In The Fire" is dan ook zeker niet het hoogtepunt van de DVD en het voorafgaande "Bulls On Parade" vast niet voor niets instrumentaal. De Soundgarden-nummers gaan Audioslave een stuk beter af, maar het meest thuis voelen ze zich toch in de eigen Audioslave-nummers. Interessant is ook de dertig minuten durende documentaire waarin de vier verslag doen van hun reis en de moeite nemen om kennis te maken met het leven in Cuba. Bassist Tim Commerford doet dat op zijn eigen manier. Hij verkent het eiland met zijn mountainbike omdat hij dat culturele gedoe van de andere drie maar niets vindt. Dat hij op zijn Amerikaans bluft dat Cuba nooit meer hetzelfde zal zijn omdat Audioslave de tent op zijn kop zette nemen we dan maar met een korreltje zout. Het dak was er al af namelijk, het was een openluchtconcert.

We gaven maar liefst vijf exemplaren van Live in Cuba weg. Sorry, je bent te laat.

Man, wat een gedoe en geregel om m'n recensies nog op tijd af te krijgen! Ik werk namelijk weer en dat hakt aardig in m'n vrije tijd kan ik u mededelen. Dus hier zit ik dan, in mijn pauze, terwijl ik eigenlijk even achter mijn pc vandaan zou moeten en ik mij tegoed zou moeten doen aan de heerlijkheden die ons dagelijks worden voorgeschoteld in de kantine. Maar nee, ik zit hier met een slappe bak automatenkoffie en een mueslibol... Nog een mazzel dat het plaatje me wel bevalt. Het is de vierde cd van Jack Molton Distortion, Scramjet. Een Nederlandse band en niet een van de leden heet Jack Molton. De distortion in de naam klopt daarentegen als een bus, want de gitaren zijn flink overstuurd en alles behalve braafjes gemixt. Her en der wordt er gemopperd dat het geen echte stonerrock zou zijn. Dat kan ik me voorstellen, want het is ook domweg geen stonerrock en zo is het volgens mij ook niet bedoeld. De heren van Jack Molton Distortion lijken meer affiniteit te hebben met rammelrock in de traditie van Claw Boys Claw en Burma Shave. En in dat licht bezien is het een heel prettig werkje dat ze hebben gefabriekt. Mijn aanvankelijke oordeel was wat gereserveerd, zeker toen ik de dramatisch slechte website had bekeken. Gaandeweg bleek ik dit cd'tje echter steeds leuker te vinden. Uiteindelijk hoorde ik vooral lekkere songs met goede riffs en een lekker rauwe productie zoals die precies bij goede lawaairock hoort te zijn. Fijn plaatje dit! En zo kom ik m'n pauze toch nog lekker door. De collega's druppelen langzaam weer binnen en ik ben weer klaar om aan de slag te gaan...

Leerkrachten zijn er in alle soorten en maten. Sommige zouden verboden moeten worden. Dit is een scherpe uitspraak voor iemand die zelf op deze manier zijn kostje verdient. Het gaat me echter om het doden van de creativiteit van kinderen. Kleurplaten beoordelen aan de hand van lijntjes waarbinnen gekleurd moet worden. Muziek die precies volgens de voorbeelden gespeeld moet worden. Handvaardigheidopdrachten waarbij zonder fantasie de hele klas dezelfde opdracht maakt met bijna dito resultaat. Het mag duidelijk zijn dat ik hier een fanatiek tegenstander van ben. Als de kinderen volwassen zijn en in principe in staat moeten zijn om iets met de aangeboren creativiteit te gaan doen gaat het dan in mijn ogen soms behoorlijk mis. Neem bijvoorbeeld het album Foxes & Hounds van het uit New York afkomstige The Sharp Things. Aan het hoofd staat Perry Serpa. Hij schrijft de teksten, zingt en speelt piano en orgel. Genoeg ingrediënten om er wat van te maken. In de productie van de nummers van het twaalfkoppige orkestje, die ze overigens zelf gedaan hebben, lijkt alle creativiteit gedood: nergens een uitspatting, nergens een solo, nergens een aandachttrekker. Alles is netjes binnen de lijntjes. De veertien liedjes met een totaal van bijna een heel uur zijn in potentie best oké, maar het is nu een irritante mix geworden van bands als The Beautiful South, Tindersticks, Dean Friedman, Paul Weller en Hothouse Flowers. Ik stel voor dat dat er de volgende keer een meester of juf gezocht wordt die uit de productie haalt wat er in potentie inzit. Nu is de cd er één van velen, eentje waar ik in ieder geval niet op zit te wachten.

Bij het zien van de titel van dit album dacht ik eerst even dat Snobba, de onheilige godin der arrogantie, weer een band had klemgegrepen met haar bloederige klauwen van onverdiende zelfgenoegzaamheid. Maar uit het persbericht blijkt dat het een woordgrapje is: Geoff en Tim van Staff spelen namelijk ook in een band die Fuck heet. Het niet-arrogant-zijn praat het niet-leuk-zijn van Staff echter lang niet goed. Het was vast een katerige zondagmiddag van in hun ondergoed op de bank met halfgesloten ogen liggen kijken naar een urenlange National Geographic-documentaire over de jachtgewoonten van de savannemangoeste toen ze met de ideeën voor dit album op de proppen kwamen. Oké, de teksten zijn hier en daar heel erg mooi, maar zonder wat leuke hooks om die te ondersteunen heb je daar verrassend weinig aan. Ik heb nooit in mijn leven kunnen denken dat een liedje met de tekst 'Bottom, bump, bottom, bump, bottom, bump, bottom, come on baby, gimme that bump' vervelend zou kunnen zijn, maar oh god, het is dus mogelijk. Verder weet Staff ook een liedje over verliefd zijn op je zus verbijsterend gewoontjes te maken. Maar ze gaan pas echt te ver met "Headshake Baby", een downtempo reproductie van Blurs "Song 2". Die onderschaduwt zelfs bijna Snow Patrols interpretatie van Beyoncé's "Crazy In Love", een cover waarvan ik nog steeds in revalidatie ben. Nou ja, in elk geval kan mijn fysiotherapeut blij zijn met dit soort muziek.

Festivals. Vroeger, toen menig File Underschrijver nog jong, wild en knap was, deed het verschijnsel zich vooral voor tijdens de zomer. Het begon zo ongeveer met Paaspop in Schijndel en rond eind augustus eindigde het met één of ander festival in Duitsland. Later kwam daar Lowlands, bij. Paaspop en Lowlands zijn nog steeds een begin en de afsluiter van een festivalseizoen, maar tegenwoordig is de agenda behoorlijk gevuld en moet je spreken van een binnen- en buitenfestivalseizoen. Want zodra de podiumtenten opgeborgen zijn en het gras weer wat rust krijgt, gaan de zalen open voor festivals als Bazar Curieux, Crossing Border, London Calling, en Eurosonic/Noorderslag. En ook voor The Music in my Head. Dit laatste festival is ooit begonnen als tegenhanger van Crossing Border, nadat Crossing Border van Den Haag naar Amsterdam was verhuisd.

En met acts als Marianne Faithfull, Heather Nova, Ute Lemper, The Waterboys, PJ Harvey, I am Kloot en de Stereophonics hebben er door de jaren heen respectabele acts op de podia van The Music in My Head gestaan, terwijl altijd oog was voor nieuw talent (zZz, Dogs Die In Hot Cars, The Stands). Crossing Border is inmiddels alweer terug in Den Haag, maar The Music in my Head heeft intussen voldoende bestaansrecht om als festival te blijven bestaan. Toch hing het doorgaan van het festival dit jaar aan een zijden draadje. Door het wegvallen van een sponsor (tabaksreclame is verboden heden ten dage) was er een groot gat in de begroting dat de organisatie niet haalbaar leek. Gelukkig zijn alle gaten op tijd gedicht en hiermee kunnen we ook dit jaar weer genieten van The Music in My Head. De lokatie is opgeschoven van het Spuitheater naar het nieuwe Paard van Troje, en het programma is ouderwets degelijk. File Under neemt het programma vast even met u door. Leest u mee?

Ik kan me nog heel goed herinneren dat Natalie Merchant bij haar laatste bezoekje aan Nederland aan het einde van het akoestische optreden in Paradiso vanaf het podium bloemen ging uitdelen aan het publiek. 'Ga er ook eentje halen joh', zei mijn vrouw toen nog. Ze weet immers donders goed dat ik best wel een beetje verkikkerd ben op Miss Merchant. Maar voor mij hoefde dat niet. Natalie had namelijk vlak daarvoor mij al een van de mooiste concerten die ik ooit mocht meemaken cadeau gedaan. Ik had besloten dat ik dat bloemetje gewoon niet kon aannemen omdat zij degene was die een hele grote bos bloemen verdiend had. Maar ja, die had ik niet bij me. Daarom wil ik het nu goedmaken door haar deze overdreven positieve recensie cadeau te doen. En dat gaat me heel gemakkelijk af. Want als ik zo de collectie door haarzelf uitgepikte songs afkomstig van haar vier soloalbums beluister, kan ik alleen maar concluderen dat dit retrospectief de ideale verzamelaar is om kennis te maken met het innemende stemgeluid van Merchant. Die stem! Ze brengt haar teksten tot leven en geeft ze een diepgang mee waar een hedendaags idoltje slechts van kan dromen. Speciaal voor de connaisseurs die net als ik alle vier de albums reeds in de kast hebben staan, is er de prachtige Deluxe Edition. Hier zit namelijk een tweede cd bij met rarities (oa samenwerkingen met REM, Billy Bragg en The Chieftains) en een aantal niet eerder uitgebrachte (versies van) songs die zeer zeker de moeite waard zijn. Zo brengt de bloedstollende pianoversie van "Thick as Thieves" mij weer terug naar een muisstil Paradiso en vult me met de hoop dat ze ons landje spoedig weer met een bezoekje zal vereren. De dertiger met de grote bos bloemen die zich gedraagt als een verliefde puber, dat ben ik.

'Muziek is voor mij de realiteit. Ik zou niet anders weten.'
Na een fraai staaltje elkander mislopen onder het motto "in de bus, uit de bus" waar een gemiddelde theatergezelschap een hele klucht op zou kunnen baseren, ontmoet ik eindelijk Amplifier-frontman Sel Balamir. Zijn tourmanager - een kalend, gedrongen mannetje met 3 GSM's - is vanaf het moment dat ik zijn hand schud voor mijn gevoel net iets té aardig. Hij complimenteert me uitvoerig op ons "fán-tás-tic magazine" waarna ik hem uitleg dat het hier om een website gaat. Zenuwachtig wisselt hij blikken met Sel en herhaalt nog maar een keertje: "About half an hour, right?"

Geboren worden deed ik ooit in Den Haag en daarna groeide ik voor het grootste deel op in het toch 98% witte Voorburg. Niet bepaald een voedzame bodem om rauwe zwarte muziek uit de ghetto¹s van Kaapstad of Jamaica te kunnen waarderen, maar zie hier: het kan. De bass-heavy riddims van Zuid-Afrikaanse reggae en dancehall artiesten die tot mij komen vanaf deze African Dope compilatie laten me tevreden grijnzen en gestaag het hoofd schudden. De nek wordt van rubber en het is jammer dat ik niet van die prachtige billen heb als sommige van de TMF en MTV videoclip meisjes, want anders, nou, dan waren de rapen nog niet gaar (overburen, sluit uw gordijnen)! Hetzelfde label dat betrokken was bij de wisselvallige Harambe Dope Sessions, African Dope Records, komt deze keer dus stukken sterker voor de dag. Een mooie dwarsdoorsnede van het vele talent dat er in Kaapstad te vinden is aan zangers, mc¹s en toasters, gecombineerd met de verrassend consistente en gevarieerde kwaliteitstracks van het African Dope Soundsystem produktieteam. Van pompende ragga via eigentijdse conscious reggae tot de poppy dancehall van de 16-jarige JJ en alle mengvormen ertussen, het is eigenlijk vrijwel zonder uitzondering erg lekker en stevig klinkend. Kan niet wachten om deze nummers een keer via echt GROTE speakers te horen op een zweterige dansvloer. Moeders, verberg uw dochters!

Er komt heel wat rock en metal uit het Hoge Noorden en dan vooral uit Zweden. Via de band van een van de succesvollere exportproducten, Yngwie Malmsteen, zijn er bovendien heel wat individuele muzikanten die een leuke carrière hebben opgebouwd. En toch, Zweedse bands zijn zelden heel slecht, maar blijven tegelijkertijd vrijwel altijd in de subtop hangen. Het heeft dan net niet de kwaliteit van vergelijkbare bands uit Engeland of de VS. Een enkele keer steekt een band er duidelijk bovenuit, zoals Starbreaker eerder dit jaar. Alien mag zich daarbij aansluiten. Alien was in 1988 succesvol met het debuutalbum, maar slaagde er in de jaren daarna niet in dat succes te continueren. In 1995 verscheen het laatste studio-album en gingen de heren ieder hun eigen weg. Zanger Jim Jidhed en gitarist Tony Borg sloegen recentelijk de handen weer ineen en wisten een nieuw AOR-pareltje te produceren. Nu is AOR niet een genre dat bol staat van vernieuwing - hééél zacht uitgedrukt - en ook Alien maakt niets wat niet al eerder is gedaan. Maar dat doen ze wel heel goed. Tony Borg is geen gitarist die voortdurend met solo's strooit maar legt een strakke basis voor de heldere zang en de koortjes. De gitaar is niet te veel van de rauwe randjes ontdaan, zodat je nog steeds naar een rockplaat zit te luisteren en vooral dat is waardoor deze plaat boven de middelmaat uitstijgt. Alleen jammer dat niemand Alien heeft verteld dat "Fallen Eagle" wel erg veel op Gary Moore's "Wild Frontiers" lijkt want op dat foutje na is het genieten geblazen.

Vorige week zat acteur/auteur Stephen Fry in de talkshow van Jonathan Ross op de BBC. Doorgaans niet zo'n serieus programma, maar hij zei iets waar ik het roerend mee eens ben. Namelijk, dat men bij het schrijven en lezen van poezie niet alles kapot moet analyseren of meteen tot op de bodem moet willen doorgronden, maar gewoon de schoonheid van de taal haar werk moet laten doen. Hear, hear! Voormalig Boo! voorman Chris Chameleon lijkt zich op zijn eerste soloplaat Ek herhaal jou aan dit advies gehouden te hebben. De liedjes zijn gebaseerd op gedichten van de alweer veertig jaar geleden door zelfmoord aan haar einde gekomen dichteres Ingrid Jonker. De Afrikaanse teksten hebben een ritme en klankkleur die er haast om smeken op muziek gezet te worden. Chris heeft dit op bescheiden wijze gedaan. Verwacht op deze CD geen overstuurde Space Cowboy stemmetjes of toonwisselingen die de muziek van Boo! zo bepaalden. Chameleon toont zich hier in alle eenvoud een groter zanger dan met de opwindende maar soms gekunstelde acrobatiek van Boo! Vooral het titelnummer, "Lied van die lappop" en "Bitterbessie dagbreek" zijn hierdoor ontroerend mooi. Muzikaal gezien heeft de plaat een moderne, maar ook een sobere singer-songwriter uitstraling. Chris zou echter geen Chameleon meer zijn als er niet van kleur gewisseld kon worden. Vooral in de liedjes "My pop val stukkend", "Vyf lewens"en "Die onverkrygbare" gaat het tempo iets omhoog en komt de klank van Boo! toch weer om de hoek kijken. "Ek herhaal jou" is een plaat die je gewoon moet ervaren. Misschien begrijp je het Afrikaans niet altijd, maar de intonatie en bewerking van Chameleon maken deze Cd een klein avontuur.

CD verkrijgbaar op concerten. Chris tourt door Europa, beginnend 11 november in het Patronaat, Haarlem. Zie http://www.chrischameleon.com.

Ik schrijf graag in een rustige omgeving. Soms is het dan ook lastig om thuis een recensie te schrijven. Dit komt bijvoorbeeld door onze twee katten van nu vier maanden oud. Het ene moment liggen ze vredig tegen elkaar aan te slapen. Op het andere moment is er een gevecht gaande waarbij gebeten, gekrabd en door de woning gerend wordt. Het hoesje van de cd van Sir Dark Invader vs. the Fanglord met het duiveltje en de hellerijder suggereert dat er een fel gevecht gaande is. Aan de ene kant is daar Sir Dark Invader alias Richard Buckner, aan de andere kant is dan the Fanglord alias Jon Langford. De eerste zou je kunnen kennen van zijn onder eigen naam opgenomen alt.country platen, de tweede van de punkrockband the Mekons. Het lijkt een grote tegenstelling, maar de negen liedjes met een totaal van een half uur die het duo in 2002 opnam vormen een prettig geheel. Minder prettig was het dat er geen platenmaatschappij gevonden kon worden die het uit wilde brengen. Dit is vreemd, want de mix van folk, alt.country en rock kon best eens bij een breed publiek in de smaak vallen. Zo gaan mijn gedachten naar al die mooie platen die uitgebracht zijn door Richard Thompson, Will Oldham, Ryan Adams en The Pogues. Toch hebben de heren samen genoeg klasse in huis om hun eigen muzikale weg te vinden die ook andere wegen opgaat dan hun eigen werk. Mijn katten zijn elkaar nu overigens aan het schoonlikken. Ze hebben de vrede even getekend. Het baasje kon dan ook even rustig deze recensie schrijven. Ik zal ze zo eens belonen met een lekkere bak kattenvoer.

Het recept voor een loepzuivere postnatale depressie zou het zijn als je in het wiegje plots een Backyard Baby zou aantreffen. Niet alleen vanwege de tattoos-en-heroïnelook van de heren, maar ook vanwege de vrolijke teksten. "Brand New Hate", "A Song For The Outcast" en "Made Me Madman", om er maar een paar te noemen. De Backyard Babies ontstonden in de opmaat van de Swedish Invasion en lagen even stil toen gitarist Dregen zich een paar jaar ophield in The Hellacopters. Na zijn terugkeer hebben de zuigelingen alweer zeven albums uitgebracht en nu was het tijd voor een verzamelaar. Voor de fun is er nog eens een live-cd bijgedaan. Maar liefst tien songs van de verzamelaar staan ook op het livealbum, zij het dat "Friends" alleen op de studioversie de all star cast van Danko Jones, Hanoi Rocks, Nina Persson en Joey Ramone heeft. Met die laatste naam is meteen een van de grote invloeden van de Backyard Babies genoemd. Het is dan ook rock 'n'roll met punkattitude wat de klok slaat. Overigens met een goed gevoel voor riffs, zodat het steeds goed in het gehoor ligt. Het doet mij dan ook regelmatig denken aan Guns N' Roses in de tijd dat de muziek daar nog belangrijker was dan de strapatsen van Axl Rose. Dat hoor je vooral op de live-cd, die perfect de energie van het concert weergeeft. Het geluid is dan ook vergelijkbaar met de Live like a suicide EP van Guns N' Roses die later de helft van GN'R Lies vormde. Energiek, in your face en met verplicht het volume wat hoger. De verzamelaar is leuk, de live-cd is nog veel leuker...

Tja, vooroordelen. Storm had zich door de nieuwe Morse heengebeten, die muzikaal vertrouwd goed was, maar tekstueel nogal prekerig. Een tweede relisymphoplaat trok hij echter niet, dus werd de plaat maar naar Zuilen gestuurd. Ik was immers ook gedoopt, ooit nog lid van het CDJA geweest en heb drie katholieke scholen en een katholieke universiteit bezocht. Luide protesten, ik bekijk God's geboden alleen om te kijken wat verboden is, want dat is leuk, voldeden niet, dus werd ik geconfronteerd met Ajalons tweede werkje On the Threshold of Eternity. De heren zijn dus in den Here en dat willen ze weten ook. De website is een groot bijbelfragment, ze zetten psalmen op muziek en Hij komt in ieder nummer wel een keer langs. Kortom, Ajalon heeft werkelijk alles tegen voor een religieus onafhankelijk recensist. Maar waarom gebruiken ze zulke puike muziek om hun denkbeelden de wereld in te slingeren? Want dat is de makke aan deze plaat. Muzikaal staat het als een huis! Ze laveren op het kruisvlak van Camel en Yes. Will Henderson zingt goed, Randy George weet op alle instrumenten zijn weg zonder freakerig te worden en waar nodig willen Neal Morse of Rick Wakeman hem wel een handje helpen. Ajalon weet, ik zou haast zeggen gelukkig, niet op ieder nummer de platgetreden paden te vermijden, maar vooral de eerste en laatste nummers van de plaat behoren tot het betere werk dat dit jaar in de sympho is verschenen. Alleen die teksten.

(In de auto pt. 19)
*klap* *klap*
'Wat doe je nu joh! Je laat me enorm schrikken met je geklap.'
'Ehhh... dat doe ik eigenlijk al sinds ik deze nieuwe cd van The Cardigans heb. Ik moet bij het intro van "I need some fine wine and you, you need to be nicer" in mijn handen klappen, dat hoort zo'
'Dat zal wel, maar liever niet als je in de auto 140 rijdt op de snelweg! Voor hetzelfde geld raak je de macht over het stuur kwijt.'
'Ik zal proberen me in te houden, maar op de een of andere manier hoort dat klappen gewoon. Het zal wel komen door al die hondenmetaforen of zo.'
'Ligt het nou aan mij of is het toch weer typisch een Cardigans-album, maar toch ook wel weer anders? Opstandiger of zoiets.'
'Dat idee heb ik ook, dat is juist wel leuk aan the Cardigans. Jij was het toch die dat "Lovefool"-singletje van ze helemaal grijs gedraaid hebt? In weinig lijken ze nog op die hitsingle van toen. Ik hoor nu zelfs een beetje Pixies en Blondie. Zelfs Nina lijkt niet meer op Nina, maar blijft wel altijd leuk.'
'Volgens mij is dat dames met die naam eigen.'
'Jaja, hou maar op over Nina's, ik moet alweer gapen bij de gedachte aan een slapeloze nacht. Ik vind Super Extra Gravity overigens niet over de hele breedte supersterk. Er staan wel weer een paar geweldige nummers op. Die single is wat raar in het begin, maar erg goed en dat openingsnummer "I'm Losing A Friend" met dat mooie gitaarwerk en dat orgeltje erachter is echt heel mooi.'
'Die ballade van net, die vind ik mooi (pakt het hoesje) "Don't Blame Your Daughter (Diamonds)" heet 'ie. Hé, "And Then You Kissed Me II", zoiets stond toch ook op hun vorige album?'
'Ja, geen idee waarom dat precies is. Slecht vind ik deze versie in ieder geval niet.'
'Slecht komt in het woordenboek van The Cardigans niet voor.'

Aardbevingen spreken minder tot de verbeelding dan tsunami's. Dat is de beschamende conclusie die ik de afgelopen weken kon trekken. En waar dat aan ligt? Wie het weet mag het zeggen. Wellicht omdat we op CNN vaker met een aardbeving worden geconfronteerd dan een tsunami? Maakt dat de ene ramp dan minder erg dan het ander? Lijkt me niet. Maar ik ben hier niet om op dat soort vragen een alles verklarend antwoord te geven. Ik ben slechts recensent. Laat ik daarom maar even een heel fout bruggetje - hey, ik ben ook niet heilig - maken van het rampgebied Kashmir naar de Deense band met dezelfde naam. Na de weelderige albums The Good Life en Zitilites hebben Kasper Eistrup en zijn maatjes er dit keer voor gekozen een gortdroog, zonder al te veel poespas doorrockend album te maken. Ten opzichte van de stroeve totstandkoming van de voorganger - hetgeen prachtig is vastgelegd in de dogma-achtige documentaire Rocket Brothers - gingen de opnames onder leiding van producer Tony Visconti van een leien dakje. Het resultaat is een compacte, ogenschijnlijk vlakke plaat zonder echte uitschieters, ondanks bijdrages van grote namen uit de Rolodex van Visconti: David Bowie en Lou Reed. Maakt dat alles de nieuwe plaat minder goed dan de vorige? Gelukkig niet. Want een aantal draaibeurten verder blijken de songs op No Balance Palace een voor een diep onder de huid te zijn gekropen. Een onvervalst groeiplaatje dus, en dat is even wennen voor hen die van Kashmir inmiddels gewend zijn de scandipop-briljantjes in hapklare brokken geserveerd te krijgen.

'Leven die nog?' is de meest gehoorde reactie als je vertelt dat Deep Purple je favoriete bandje is. Nou ja, 'Nooit van gehoord' eigenlijk, 'Leven die nog?' is een goede tweede. Het antwoord kan gelukkig een volmondig 'En of!' zijn. En wie had gedacht dat Deep Purple zonder Ritchie Blackmore en Jon Lord überhaupt zou kunnen? Ik niet, maar toch is het zo. Sinds het aantreden van Steve Morse in 1994 als opvolger van Ritchie Blackmore is de sfeer in de band beter dan ooit en dat hoor je terug, zowel live als op de studio-cd's. Toetsenist Jon Lord werd gelukkig opgevolgd door de enige toetsenist die daarvoor in aanmerking kwam: Don Airey, die al bij zo'n beetje alle andere classic rock acts had gespeeld. Steve Morse bracht een duidelijk rockier geluid mee dan Blackmore maar is even veelzijdig en Don Airey heeft vooral een wat eigentijdser geluid dan Jon Lord. Op Bananas uit 2002 klonk Deep Purple strakker en moderner dan ooit, op Rapture of the deep keren ze wat terug naar het livegeluid. Hoewel ze wat mij betreft niet helemaal het niveau van Bananas halen, is het nog altijd smullen geblazen. Morse en Airey dagen elkaar voortdurend uit en zijn zo, als de twee "nieuwelingen", het hart van de band en da's knap. Oudgedienden Gillan, Glover en Paice zijn aan hun tweede jeugd begonnen en dat hoor je. In jaren is dit misschien een oude band, in inzet en kwaliteit is er niets ouds aan. Voor wie er snel bij is, is er een limited edition in een blik, met de heerlijke bonussong "MTV":'Mr Grover 'n'Mr Gillian/ You musta made a million/ The night that Frank Zappa caught on fire'.

Onlangs kocht ik in de ramsj een boekje van Frank van Dam over de voor mij meestal onbekende beatbandjes in de jaren '60 in Nederland met als titel Nederbeat, de Glorietijd van de Nederpop. Succesvolle beatbands in het buitenland waren The Rolling Stones, The Beatles, Them en The Pretty Things. De Nederlandse beatbands kregen namen als The Hamlets, The Zipps of Reza and the Firecats. Hoe ze allemaal ook mogen heten, de verhalen over de opkomst en ondergang van deze beatbands zijn uiterst vermakelijk. Soms zijn ze goed voor een glimlach, andere keren leveren ze een traan op. Wat echter niet bij het boekje zat was de muziek zelf. Hier mocht ik naar raden. Bij de twee nieuwe cd's in de serie Worldbeaters, dit keer volume 3 en volume 4, is het andersom. Een bijzondere selectie aan jaren 60 (garage) beatbands van over de hele wereld zijn vertegenwoordigd op deze geluidsdragers. Beatmuziek die gemaakt werd in Singapore, Italië, Spanje, Peru, Japan, Canada, maar ook in ons eigen Nederland. De bands die meedoen aan dit beatsongfestival zijn Entertainers (op volume 3) en 4PK (op volume 4). Het grote manco van deze compilaties is dat er behalve een paar foto's geen enkele informatie over de deelnemers in het boekje zit. Zelfs niet hoe deze compilatie tot stand gekomen is. Dit is jammer, want het had deze cd extra aantrekkelijk gemaakt. Nu moeten wij het doen met een leuke selectie waar de beatliefhebbers geen miskoop aan doen met wat mij betreft het hoogtepunt de Duitstalige versie van Ik heb geen zin om op te staan van Het. In het Duits wordt dit "Hab keine Lust, heut aufzusehn" door Blizzards. Ik denk dat ik dit de komende week ga zingen als ik na een weekje vakantie weer bij mijn werkgever verschijn.

Je ziet wel vaker dat rockers na het uiteenvallen van hun band op de proppen komen met een mooie ingetogen plaat. Shane Alexander is zo'n geval. Hier in Nederland zullen weinig mensen van zijn bandje Damone gehoord hebben. In zijn geboorteland Amerika kreeg Damone het voor elkaar dat één van hun nummers gebruikte werd voor een populaire extreme sports tv-show en met name in Californië was Damone een meer dan lokale grootheid. Na het uiteenvallen van Damone stopte Alexander niet met schrijven van liedjes, alleen ging hij ze nu onder eigen naam uitbrengen. Na een solo-EP is The Middle Way zijn eerste volledige soloalbum. Hij opent The Middle Way ook solo, gewapend met zijn met stalen snaren bespannen akoestische gitaar. Hierdoor ben ik even bang dat het een saaie zit zal gaan worden, er zijn er maar weinigen die dat een hele plaat interessant kunnen houden. Alsof Alexander dat zelf ook maar al te goed weet, valt na een paar maten in "The Open Road" zijn band hem bij. Overigens bewijst hij een paar nummers verder in "Valentine" en later in "She's The One" dat hij en zijn gitaar het samen wel degelijk samen interessant kunnen houden. Mede dankzij zijn uitstekende gitaarspel, dat ook in de rest van de nummers zeer smaakvol is. Door zijn stemgeluid doet Alexander meer dan eens denken aan de hier in Nederland populaire Damien Rice. Alleen neemt hij wat meer dan Rice een afslag richting de alt.country, maar daar liggen ook mooie landwegen kan ik je verzekeren.

Bij loungemuziek heb ik mij altijd afgevraagd: waar komt het vandaan, waar gaat het naartoe? Het bereik van deze vraag is overigens moeiteloos uit te breiden naar diegenen die loungen, de zogeheten loungers. De levendige schijn die de reclamewerelden van menig exotisch product ons dagelijks voorhouden blijkt in de kille Nederlandse realiteit echter moeilijk op te houden: de lounger van de lage landen ligt op sterven! De hypercomfortabele ligbankjes halen namelijk voornamelijk het commercieel gezien weinig aantrekkelijk futloze in de mens naar boven. Bij het eerste horen van openingsnummer "King Backwards" van het instrumentale album Apocalypse has been dubbed the weekend pill vreesde ik lounge. Nu, vele draaibeurten later, ontdek ik nog steeds nieuwe geluidjes, overgangetjes, subtiliteitjes en weet ik nog steeds niet wat die schoolklas kindertjes voor rijmpje opzegt. Homestudioband Psychon maakt ingenieuze, collageachtige composities die bijpassende spam-mail titels dragen. Stijlhybriditeit regeert en voert langs verrassende avant-garde chaos in "Alpenkreuzer Emptiness", gamelan percussie in "Chairman of the bored (no offiche necessary)" en een funky fuzz gitaarsolo in "Zoom in at the professors". Tezamen met de pianopartijen en de soepele baslijnen toont het verder voornamelijk subtiele gitaarwerk aan dat tussen de dikke lagen computersamples en drummachines wel degelijk ook ouderwets ambachtsschap gedijd. Kortom: intelligente alternatieve muziek die geenszins zou misstaan onder iedere cultdocumentaire over avant-garde kunstenaarscollectieven in voormalige Sovjet republieken. Ik zie het helemaal voor me: zo"n stuk taiga, "Three men, a big truck and a piece of art".