'Woeha!' schreeuwt mijn kamergenoot. Nou ja, een vergelijkbare kreet dan, maar ik houd van Woeha, dus ik maak er gewoon van dat hij dat zo schreeuwde. 'Spaanse punk! Daar ben ik gek op! Dit lijkt op Los Ass-Draggers!' Ik sta even met mijn oren te klapperen van deze obscure vakkennis waarmee je volgens mij zo bij de quiz Joost-mag-het-weten bij ZoeyZo een jaar zijn auto kunt winnen en een daglang rondrijden in een limo met Katja Schuurman. Los Ass-Draggers, nog noooooooooooooit van gehoord. Mijn kamergenoot dus wel en voor ik het weet vliegen de namen van obscure garagerock en -punkbands me om de oren. 99% zegt me echt in het geheel geen hol. Wat niet wil zeggen dat ik niet erg opgewonden raak van The Playmobils. Dit deels Zweedse (Martin Savage), deels Engelse (Eric Ulcers) en dus ook Spaanse (Joe The Dog) trio stampt hardhandig vers geoogste boerenkool tot stamppot, zo ze al van het bestaan van boerenkool zouden weten. In nog niet eens een half uur raffelen ze twaalf tracks af met eigenlijk al alles zeggende titels als "Action Rock Shrunk My Cock" - alleen al om deze titel moet je eigenlijk verplicht deze plaat in je platenkast hebben - en "Shake That Monkey". Een plaat met veel diepgang dus en dat dan ook nog eens op een plezierige manier gebracht. Typische Spaanse punk dus volgens mijn kamergenoot. Volgens mij gewoon lekker ongedwongen gespeelde bluespunk. En speciaal voor de fans van Los Ass-Draggers: Mr. Bratto himself heeft het artwork verzorgd.

Er is meer dan genoeg gesproken over de hoe en waaroms van het uiteenvallen van Daryll-Ann. Interessanter is de vraag naar wat de bandleden nu doen. Jelle Paulusma presenteert zich als eerste solo. De echo's van Daryll-Ann klinken vooral door in de stem van Jelle Paulusma en in een enkele track ("Trust U Love Me"). Verder horen we voor het eerst electronica (spaarzaam, dat wel), ongetwijfeld te danken aan zijn werk met dance-act Clashing Egos en een bijna lo fi-achtig geluid dat doet denken aan bijvoorbeeld Jim White en Smog anno 1998 ("No Time To Waste", "Silence = Golden"). De vormexperimenten en de achteloos, maar oh zo spannend klinkende thema's roepen ook de naam van Lou Barlow op. Here We Are zal door sommigen beschouwd worden als een plaat met een gebrek aan eenheid of als de plaat van een zoekende muzikant. Maar ik denk dat deze plaat vooral de verschillende kanten van een muzikale persoonlijkheid laat horen. En Jelle Paulusma is al te lang bezig en klinkt nog steeds te eigenzinnig om zomaar een epigoon genoemd te worden. Daarvoor presenteert hij zich ook te nadrukkelijk: Here We Are, met baard en al.

Ze zeggen wel eens dat liefde een verslaving is. Dat je je veel eenzamer en kwetsbaarder voelt na je eerste verliefdheid dan ervoor, omdat je dan meer beseft dan eerst wat je mist als je alleen bent. Mijmeringen over verloren liefde vormen nog altijd het thema van de teksten van Solo. Daarom vind ik ook de bandnaam zo mooi. Net als op het eerste album Songs 'n Sounds ontboezemt J Perkin zijn verlangens in kalme, gevoelige liedjes. Solopeople is een consequent, bijna voorspelbaar vervolg erop. Melodieus is alles net iets gegroeid, je hoort meer koortjes en het is te horen dat pianist Simon Gitsels dit keer aan de songs mocht meeschrijven. Ook staat er weer een mooie single op die door veel radiozenders is opgepikt, "Come back to me", en ook dit keer springen qua melodie er weer een paar liedjes uit. Afhankelijk van je voorkeur voor het kleine, lieve Solo zijn dat "On and on", "Everything Goes" en "Don't Change" of juist de vollere keyboardnummers. Solo bouwt trouw verder aan een oeuvre dat bloedstollend mooie live-optredens garandeert. Toch moet er ook kritiek zijn. Als ik het eerste album weer opzet, merk ik dat daar soms drums ontbreken, dat er stiltes vallen die het persoonlijker maken, bijna plechtig. Soms hangt daar zelfs dreiging in de lucht, terwijl Solopeople meer doorkabbelt, en daar wordt het wat saai van. De bridge in "Over The Country" lijkt zelfs wel te kort. En waarom staat de losse single " Right Here" eigenlijk niet op deze plaat? Maar goed, laat ik niet zeuren: Solopeople is een geslaagde bijnaliefdesplaat. Je zou bijna gaan hopen dat Perkin zijn ware nooit vindt.

Na een aantal jaren schrijven op File Under is het de hoogste tijd om u, de bezoeker, eens de waarheid te vertellen. U moet namelijk weten dat ik de coolste ben van deze website. Ik draag de coolste kleding, ik luister naar de coolste muziek en ik heb verreweg de coolste vrienden. Ik ben zelfs zó cool dat ik tot vandaag voor mij kon houden hoe cool ik ben. Nu weet u het, en ik ben blij dat ik van die last af ben. In mijn coole hoedanigheid is het dan ook niet vreemd dat de übercoole debuutplaat van Arctic Monkeys (zonder "the", want dat is niet cool) in mijn brievenbus viel. Ik word hierdoor wel om een Salomonsoordeel gevraagd. Het is namelijk totaal oncool om met een hype mee te lopen - meelopen is sowieso voor lutsers - maar wat wanneer die hype in essentie zeer cool is? Ach jee, het wordt zo allemaal wel een erg wazig verhaal, snel terug naar de wortels. Want die Arctic Monkeys he, die heb ik eigenlijk nog nooit gezien. Ik weet niet of ze coole kleren dragen, of ze coole vrienden hebben. Volgens mij zijn ze nog best jong, maar dat is ook maar een gokje. Ik weet echter wel heel zeker dat ze naar coole muziek luisteren. Naar heel veel verschillende muziek ook, wel allemaal erg Brits natuurlijk, maar van alle tijden en alle soorten. Dat weten ze dan weer op een zeer aanstekelijke manier te mixen en die combinatie maakt ze ongetwijfeld zo cool. En weet u, ik vind het allemaal wel mooi. Ik laat mij niet verleiden tot beschouwingen over songteksten of al dan niet vernieuwende muziek, het zou mij jeuken. Whatever People Say I Am, That's What I'm Not is namelijk simpelweg heel erg goehoed, lekker puh!
(P.S. Dit stukje bevat 15 keer het woordje "ik", dat is pas cool)

We gaven met dank aan onze fijne vrienden bij Munich cd's en T-shirts weg. Je bent te laat, helaas.

In de hoek van het weiland zitten twee hazen. Op zich niets bijzonders, een haas is geen zeldzaamheid. De hazen hebben echter de lente in het hoofd. Ze beginnen achter elkaar aan te rennen door een sloot en het weiland. Ze slaan hoeken en rollen af en toe over elkaar heen. Ze lijken het grootste plezier te hebben tot de hazen na een kleine vijf minuten uit mijn gezichtsveld verdwijnen. Ik was getuige van een spektakel dat ongetwijfeld vaker te zien is, maar ik nog nooit eerder mocht aanschouwen. In de hoek van bandjesland zit een bandje genaamd The Beautiful New Born Children. Hun muziek op de eerste release Hey People! staat in de hoge versnelling. Ze rennen als het ware achter elkaar aan, slaan rake riffs en komen in de chaos uiteindelijk weer bij elkaar. Het plezier spat eraf in een rauwe mix van muzikale evenknieën als The Sonics, MC5, The Stooges, Pixies en The Thermals. De tijdsduur is er met een kleine 23 minuten nog wel wat aan de korte kant, maar deze Duisters leveren een spannend debuut af dat naar meer smaakt.

Honderden demo's per jaar komen eruit. En tussen die honderden demo's moet je wel opvallen, wil je de aandacht krijgen die je denkt dat je verdiend. Dat kun je bijvoorbeeld doen zoals Plastic Halo, door bij je demo een bio, gedrukt op een roze lap stof, bij te leveren. Ze verdienen er in ieder geval een plekje mee in mijn cd-speler. Daar blijven ze echter niet zo heel lang. Ze noemen zichzelf britrock'n rollers en je hoort verdacht veel Franz Ferdinand. En dat zijn al "knip en plak"muzikanten pure sang. De zang noemen ze hun sterkste kant, maar waarom verzuipt die dan in de mix? De muziek heeft echter wel een live feel, dus live zou het zomaar eens uit de verf kunnen komen.

Monokraft heeft het beter voor elkaar. Hun hoesje is mooi sober maar de naam, zo'n Dymo lettertang sticker, op de hoes valt op. Dit is degelijke huisvlijt. Muzikaal zit het ook beter in elkaar. De geluidskwaliteit is goed en Monokraft is behoorlijk origineel met een stijl waarin elementen post-rock en britpop elkaar aanvullen en afwisselen. Beetje (oude) U2, beetje Muse, beetje post-rock. Originele invalshoeken en tempowisselingen zorgen er in ieder geval voor dat ook op de mindere nummers de aandacht bij blijft. En alle instrumenten, inclusief zang, zitten hier wel op zijn plaats. Hier wil ik wel eens een volledige cd van horen...

Dat Tommy Denander een bezig baasje is, is nog een understatement. Inmiddels is hij twintig jaar actief als muzikant en heeft hij op meer dan 900 albums credits als gitarist, zanger, toetsenist, producer of nog iets anders. Geen wonder dat hij in 1993 een stevige burn-out kreeg. Volgens Denander zelf is hij daar nog steeds niet helemaal overheen. Dat zou je niet zeggen als je zijn productie in 2005 bekijkt: meer dan 60(!) albums, waaronder die van Philip Bardowell, Locomotive Breath, Jaded Heart en - binnenkort in dit theater - Ambition. Als je de lijst bekijkt van muzikanten waarmee hij gewerkt heeft, kun je alleen maar concluderen dat iedereen die iets is in de AOR ooit met hem op een album heeft gestaan. Speedy Gonzales is een van zijn eigen projecten, naast zijn bands Prisoner en Talk of the Town. Zanger is Thomas Vikström (ex-Candlemass, Talk of the Town) en de ritmesectie wordt gevormd door Marcel Jacob (Talisman, Malmsteen) en Daniel Flores (Mind's Eye). Dat zijn niet de minste muzikanten en dat hoor je terug op deze cd. Het is niet zozeer AOR - met deze naam zou dat ook wat merkwaardig zijn - maar een Amerikaans klinkende variant op de New Wave of British Heavy Metal. Met andere woorden: uptempo songs, goede riffs, op zijn tijd gillende solo's en een zo nu en dan Biff Byford- of Rob Halfordachtig gillende zanger ("Electric Stalker"!), maar ook fraaie koortjes waardoor het soms weer wat aan het steviger werk van Journey doet denken ("Do you know where the kids go"). De productie had misschien iets rauwer gemogen, maar verder valt er weinig te klagen over deze cd. Okee, een geheide metalklassieker zit er niet tussen, maar het rockt als de neten!

Hoe schrijf je een hit? Nou, daar is een hele trucendoos voor. Simpele maar krachtige gitaarriffs doen het bijvoorbeeld altijd goed. Of een lekkere bas. Of meeschreeuwbare, bijna op het debiele af simpele teksten. Ziedaar de ingredienten voor de vrije straatherrie van A.R.E. Weapons. Klonk dit vierkoppige gezelschap op het eerste album nog rebels fris, in elk goed genoeg om ver mee te liften op de New York-hype uit 2002, sindsdien gaat het met wapperende vaandels de verkeerde kant uit. Gitarist Ryan Noel testte een overdosis heroine en de resterende band vond blijkbaar dat het wel cult was om te gaan klinken als Scooter die The Killers nadoet. Het verschil tussen belachelijk en geniaal is tenslotte klein. Nou, ook dat was een moedige poging. Het nieuwe, tweede album Free in the Streets wint alle hoofdprijzen in de categorie 'catchy albums zonder inhoud of enige muzikale bagage'. Het klinkt gruizig, lomp, kinderachtig en gefrustreerd en de eentonige schreeuwzang haalt het hele niveau nog eens extra hard naar beneden. Maar catchy is het wel; ergens weet je dat er veel meer ingezeten had. Vermoedelijk is dat de reden waarom diverse mensen op fora roepen dat je dit album vaker moet horen om het te doorgronden. Dus heb ik mezelf nog langer dan normaal heb zitten martelen met deze jeukplaat. Wat er ontbreekt? Plezier. Euforie. Zelfspot. Mogelijkheden tot dansjes. Hits tussen alle dikke stront. Free in the Streets vind ik een oervervelend album. Alsjeblieft, mensen die het met me oneens zijn, leg me uit waarom ik het fout heb...

In klas 6 van de lagere school had ik een leraar die als wij, de klas, braaf waren geweest nog wel eens de verhalen van Tolkien over de Hobbits en de Lord Of The Rings wilde vertellen. Hij deed dat op zo'n levendige manier dat je er echt in zat en danig met de hoofdfiguren meeleefde. Zo kon hij ons af en toe de stuipen op het lijf jagen als hij de ijselijke kreten van Sméagol nadeed. Sindsdien heb ik een zwak voor de verhalen van Tolkien en een meer dan gemiddelde interesse in mythologie. En dat komt ook regelmatig terug in de muziek die ik beluister. Rhapsody mag dan ook niet in mijn collectie ontbreken. Vlijmscherpe zwaarden, vuurspuwende draken en dappere dwergen zijn slechts een paar van de mystieke elementen die je tegenkomt op een album van Rhapsody. Met verhalen als Lord Of The Rings als inspiratiebronnen brengen deze Italianen power metal op z'n best. Dit is hun eerste live-album, een registratie van ruim een uur van het concert dat ze gaven in Montreal, Canada, tijdens hun tour met Manowar. Folk, neo-klassiek en symphonisch zijn de metalvaatjes waar ze uit tappen, al spreken ze zelf van film-score metal. Up-tempo, bombastisch, vrolijk en volle kracht vooruit. En dat komt zeker tot uiting als ze het live spelen. Luister maar eens naar het epische Erian's Mystical Rhymes. Dit is Rhapsody op z'n best. Valt er dan niets te zeuren? Tuurlijk wel, persoonlijk mis ik namelijk een paar nummers, zoals Holy Thunderforce, Rage Of The Winter en Flames Of Revenge. Maar ja, ze hebben dan ook genoeg lekkere nummers om uit te kiezen.

Als kind van de jaren 90 heb ik een natuurlijk zwak voor catchy indiegitaarpop. Eenvoudig gearrangeerde popliedjes met droge relativerende zang, hier en daar een goed geplaatste toetsenriedel, oohooh-hooo-koortjes, een beetje noisy gitaar en de goede twist op het juiste moment. Bandjes die voorzichtig rocken en niet bang zijn om tegelijkertijd schaamteloos melodieus te zijn. Ze zijn een beetje uit het gezichtsveld verdwenen in deze moderne jaren der hipheid. Gelukkig komen er af en toe nog steeds platen van deze snit uit. En bij de nieuwe Oranger, hun vierde, is het zowaar meteen raak: sterke songs met kop en staart, lekker los rockend, de nadruk op de liedjes en zonder overbodige bombast. Californische zomerindie, die op een prettige manier herinnert aan Beulah, Fountains Of Wayne's debuut, The Posies en dankzij de de onderkoelde zang ook aan Pavement. En ze komen er nog mee weg ook. Wat wil je, met schedelklevers als "Sukiyaki", "Crooked in the World of the catacombs" en "Radiowave". Op het eerste gehoor bedriegelijk eenvoudige, maar bij nadere beluistering uitermate zorgvuldig in elkaar gezette popdiamantjes die nog wel een tijdje mee zullen gaan. In elk geval lang genoeg om hier nu alvast mijn zomerplaat voor dit jaar van te maken. Beter te vroeg dan te laat.

Ik vroeg me laatst af wat er zou gebeuren als we onder de luisteraars van Radio 3FM een verkiezing zouden houden voor de "Grootste Nederlanders van de Jaren Negentig". Ik durf niet na te denken over het resultaat, maar stel je voor dat Marco Borsato zou winnen. Ik zou niet eens meer op vakantie durven naar mijn geliefde België, ze zouden me vierkant uitlachen. De luisteraars van Studio Brussel mochten ooit de "Grootste Vlaming van de Jaren Negentig" kiezen en kozen voor Luc de Vos. Ik had het zelf niet beter kunnen doen. Luc zingt, springt, schrijft boeken, maakt liedjes, ontroert en is intelligent. En als er dan na ruim een jaar wachten een opvolger in de winkel ligt van het prachtige Plan B dan is mijn interesse gewekt. Homo Erectus heet het geval, is prachtige verpakt en bestaat uit twee cd's. Nou ja, twee cd's. Één van de twee cd's is een bonuscd die eigenlijk gewoon gelijk is aan de "normale" cd. Twee dezelfde cd's dus. Of toch niet helemaal? Want als je heel goed zoekt en kijkt dan zul je zien dat één van de twee cd's twee geheimzinnige en verstopte tracks bevat. Goed opletten dus welke van de twee cd's je aan je moeder geeft als dank voor strijken van je was. Uiteindelijk maakt het niet uit: stop één van de twee cd's in je cd speler en je zult horen dat Homo Erectus tot het allermooiste gerekend kan worden dat Luc en zijn vrienden ooit maakten. De hele plaat ademt een Gorki sfeer uit die alleen Luc de Vos weet te scheppen: eindeloos, melancholisch, desolaat en eindeloos mooi. Als dan Admiraal Freebee ook nog een droevig deuntje mee komt blazen op zijn mondharmonica is het feest compleet. Overigens is de plaat is een eerbetoon aan de Russische kosmonaut Joerie Gagarin: een man die je naast Sufjan Stevens met een gerust hart tot één van de grote helden uit de moderne geschiedenis kunt rekenen. En daar ben ik weer terug waar ik was: Luc is ook een held. En dus hadden die Belgen het goed gezien toen ze "Luc tot de Grootste Vlaming van de Jaren Negentig" uitriepen. Hadden wij maar een Luc.

Hallo zeg, hoe depri kun je als bandje zijn? Jezelf The Unchosen noemen en dan grossieren in vrolijke titels als "Cut my soul", "D.O.A." en "Losing Control", dat lijkt een beetje veel van het goede. Maar wanneer bij het eerste nummer na een smerige gitaarriff plots een voor metalbegrippen ongebruikelijk jungleritme tevoorschijn komt hebben ze toch mijn belangstelling gewekt. Terwijl ik de achterkant van het hoesje bekijk zie ik ineens "Billy Jean" staan. Het zal toch niet....? Jawel hoor, 'Track 12 written by M. Jackson'. Ik kan mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en ga eerst even verder naar de cover. Mwah, wel flink vermetald, maar ik val niet van m'n stoel. Integendeel, de rest van de cd bevalt me eigenlijk beter. Het doet een beetje denken aan Disturbed, maar dan iets minder ruig. Vaak, tenminste. Ze kunnen stevig knallen, maar met enige regelmaat nemen ze wat gas terug. Vooral door de frasering en het vibrato van zanger Garth krijgt het dan meestal iets Pearl Jam-achtigs. Maar de heren hebben lef genoeg om ook heel andere kanten op te sturen. Zo is bij goede beluistering Peppers-achtige funk te horen in het titelnummer. Het is een beetje jammer dat ze de experimenten niet wat verder door durven te voeren. Te vaak komen vroeg of laat kamerbrede numetal-riffs om de hoek kijken, op momenten dat het experiment juist naar meer doet verlangen. Volgende keer iets meer lef en The Unchosen zou in plaats van een heel aardig album wel eens een fantastisch album af kunnen leveren...

De titel van de derde plaat van Saturday Looks Good To Me slaat de spijker op z'n kop. Every Night is niet alleen geschikt om de uitgaansadrenaline van de zaterdagavond te versterken, maar ook om van elke avond van elke dag van de week te genieten. En meer dan dat.

Een tijdlang was hun label Polyvinyl niet in Nederland vertegenwoordigd en dus maken we nu pas kennis met deze oorspronkelijk uit 2004 afkomstige plaat. Doodzonde, want Every Night verenigt invloeden van '60's girlgroups, elementaire rock 'n' roll-riffs (denk Buddy Holly) en powerpop met een aan Belle & Sebastian verwant geluid. Daar moet je dan nog wel wat mee kunnen, maar dat kan Saturday Looks Good To Me.

Net als Belle & Sebastian zijn ze bijna meer een collectief dan een band, met dit verschil dat SLGT draait om één liedjesschrijver, Fred Thomas die inmiddels zo'n 75 muzikanten gebruikt heeft voor zijn platen. Zijn stem is niet de meest pregnante uit de popgeschiedenis, maar hij beschikt over popbrille en zorgt dat een uit 2004 afkomstige plaat één van de beste platen van 2005 blijkt. Omdat we nu pas deze CD onder ogen krijgen, maken we daar maar van: de beste CD tot-nu-toe van 2006.

Glasgow is de muziekhoofdstad van Schotland, mogen we wel stellen. Qua uitgaansleven is het veel wilder en rauwer dan het beschaafde en culturele Edinburgh. Hoe het er sinds de liberalisering van de pubtijden verloopt weet ik niet, maar meestal kwam het er op neer dat je er voor moest zorgen in een of andere club te belanden, omdat je daar dan na de gewone sluitingstijden nog lang kon blijven hangen. Die clubs waren de broeinesten van de muzikanten, daar werd de nieuwe muziek gedraaid en daar ook kon je soms optreden. Ik heb daar indertijd wel wat rare figuren voorbij zien komen. Zo'n rare is ook 'Glaswegian' Alex Neilson, die in veel bandjes (o.a. met Will Oldham's Bonny Prince Billy) opduikt. Hij improviseert er op los à la Six Organs of Admittance op zijn soloding Directing Hand. Folk, fuzz, jankende instrumenten, hier en daar bezwerende vocalen die wel wat aziatisch aandoen. Maar ook zoetgevooisde zangeressen (Van Belle & Sebastian en Charalambides) die het een meer menselijk tintje meegeven. Vaag getoeter ook wel (in het 11 minuten durende "The Tongue of the Bell") waar een gemiddeld Tibetaans orkest nog een puntje aan kan zuigen. Ik ben wel benieuwd in welke club Directing Hand te horen is, want dansen kun je niet op deze muziek, of je moet er een sjamanistische bezwering op willen uitvoeren. Wat je wel er mee kunt: liggend ervan genieten, of als ambient gebruiken. Ook heel interessant om te zien wat die leuke grafische effecten uit de plugins van mediaplayer of winamp er allemaal van maken. Dat levert in combinatie met deze plaat een soort psychedelisch aquarium op...

Ik miste de trein op station Schiphol. Het kostte me net wat meer tijd om me een weg te banen door de drukte van Schiphol Plaza naar het perron dan ik had verwacht. Ik hoorde het fluitje van de conducteur en zag de deuren sluiten. Verdomme. Er zat niets anders op dan de tijd te doden in de ene, verschrikkelijke cd-zaak die Schiphol Plaza telt. Dat die verschrikkelijk was wist ik, want ik stond er al eerder eens ongewild een half uur. Mijn oog viel op de uitverkoopbakken. Die stonden er de vorige keer niet. En in dit soort zaken zijn de uitverkoopbakken goudmijntjes voor mij. Meestal zijn ze namelijk gevuld met wat ik leuk vind. Twintig minuten later stond ik met twee armen vol cd's bij de balie. De man fronste, alsof hij niet kon geloven dat iemand nog wat leuks zou kunnen vinden in zijn uitverkoopbakken. Ik wel dus. Zo haalde ik twee studio-cd's van Ritual uit de bakken. Het was zo'n Inside Out-band die al een tijdje op mijn lijstje stond. Ik was een beetje huiverig om er aan te beginnen, doordat ik wat zanger/gitarist Patrick Lundstrom maakte met Kaipa nou niet bepaald interessant vond. Ik was bepaald niet teleurgesteld in hun symfonische rock, waarin nogal wat Led Zeppelin-invloeden doorklinken. Eigenlijk had ik zelfs in april 2004 een concert van ze mee willen pikken in de Boerderij, maar dat lukte niet. Hiervoor heb ik nu ter compensatie Live, een dubbel-cd waarop Ritual een doorsnede speelt van hun drie studio cd's, opgenomen tijdens de 2004 tour. Het klinkt allemaal net iets rauwer dan op cd en dat maakt Live aangenaam te verteren materiaal. Hoogtepunten zijn wat mij betreft het lekker strakke opzwepende "What Are You Waiting For", het King Crimson-achtige "Think Like A Mountain", maar vooral ook de akoestische medley van de meer folk georiënteerde nummers van de eerste plaat. Al met al is het een goed startpunt voor wie Ritual nog niet kent, en een fijn zoethoudertje voor wie ze wel kent.

Je kunt van Nieuw-Zeeland naar Nederland verhuizen en een bandje beginnen. Dat deed Kat Leese. Ze ging in Den Haag wonen en na wat demo's verscheen in augustus Vacation, de eerste plaat van haar band Katbite, die ze naast zichzelf gevuld heeft met een bassist en een drummer. Een beetje Bettie Serveert, een beetje richting PJ Harvey en vleugjes Cranberries. Helaas is de heldere altstem van Leese, die ook het midden houdt tussen genoemde zangeressen, nergens zo vol dat ze de muziek volledig kan dragen en kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat ze het misschien wel veel beter zou doen in haar eentje. Met mooie singer-songwritermeisjesliedjes. Leeses stoerheid lijkt in die zin in veel gevallen een beetje ongepast. Alsof het niet hoort. De hoopvolle momenten van het album zijn die momenten waarop de gastmuzikanten de liedjes wat meer kleur geven. Zo verrast saxofonist Boris van der Lek in het openingsnummer met een spannende solo en een aardige begeleiding. "Telling Lies" klinkt daarom ook voller dan het meeste van de rest van het album. Ook daar waar een toetsenist aan het werk is winnen de liedjes aan vreugde. Op die manier maken de gasten het album leuker dan de band eigenlijk is. Het is niet slecht, maar het is wel een weinig inspirerend. En dat is jammer. Immers, een band die een lintje om een album doet met glinsterende stickertjes en een bijgeleverde button, verdient het om heel groot te worden.

Er zijn nogal wat zonen van beroemde muzikanten die zich ook op het muziekvak storten. Misschien is die beroemde naam een handige manier om het vak in te komen, maar meestal zal het in het vervolg van een loopbaan vooral een last zijn. Alles wat je doet wordt immers langs de meetlat van je vaders carrière gelegd. Sommigen lossen dat op door met pa's oeuvre op tournee te gaan, anderen kiezen voor een volstrekt ander muziekgenre dan pa. Maar wat als je hetzelfde instrument bespeelt als je vader en ook nog hetzelfde genre beoefent? Oliver Wakeman, zoon van pa Rick uit Yes, lijkt zich daar weinig van aan te trekken en te doen wat hij leuk vindt. Zo speelde hij vrolijk mee op een cd van een van pa's Yes-collega's en brengt hij nu een progger-dan-prog soloplaat uit - nou ja, in feite een soloplaat met echte band. Ik krijg de indruk dat Oliver niet zozeer zijn vader als idool heeft - welke zoon heeft dat wel, zou je bijna zeggen - maar een ander keyboardvirtuoos, Arena's Clive Nolan. Oliver heeft met Nolan gewerkt en dat hoor je in vrijwel elk nummer. Tel daarbij op dat de mix is gedaan door Karl Groom, die ook bij Arena's Pepper's Ghost achter de knoppen zat en de optelsom is compleet. Een beetje jammer is dat wel, maar ach, laten we het houden op het rijpingsproces van een jonge muzikant. Muzikaal zit het perfect in elkaar en compositorisch laat Oliver Wakeman zien niet alleen pa's naam geërfd te hebben. Het zwiert van rock naar sfeervolle langzamere passages en van kippenvelmomenten naar uitbundige meemepfragmenten. Even vergeten dat je Arena al kent en je hebt hier een heerlijke plaat aan.

Het zal wel als grapje begonnen zijn, maar je kunt de mannen van Malpractice zeker niet van onprofessioneel gedrag beschuldigen. Sterker nog, Deviation from the Flow is een uiterst aangenaam en weldoordacht werkje geworden. Er is dan ook even de tijd voor genomen, daar het vorige album alweer uit 1998 stamt. Deze Finse combinatie speelt, in tegenstelling tot veel andere landgenoten, nu eens geen melodieuze death metal maar heeft zich helemaal gericht op de meer progressieve metalklanken en dat is beslist geen slechte keuze geweest. De stijl van dit viertal is erg puur. Geen toetsenmasturbatie, alleen maar onvervalste gitaarcreativiteit. Stampende riffs, tegendraadse loopjes, vingervlugge solo's, alles is aanwezig. De zang is bovendien aangenaam warm en klinkt heel vertrouwd. Ondanks de technische uitstapjes is dit album vooral erg mooi geworden. Er is een perfecte balans gevonden tussen techniek en een goede song. De muziek straalt zelfs een soort serene rust uit (kan dat eigenlijk wel?), waar ik mijn vinger maar niet op kan leggen. Dat maakt het waarschijnlijk ook zo plezierig om naar dit juweeltje luisteren. Hoop dat deze uitstraling dit weekeind nog even aanhoudt, want ik moet de kozijnen schilderen en een beetje rust in de kop is dan zeker geen overbodige luxe.

Toen Faking the Books van Lali Puna uitkwam, was ik volledig van de kaart. Een prachtplaat. Hoe het kan dat ik die plaat inmiddels al bijna weer vergeten was, is me eerlijk gezegd een raadsel. Waarom ik die plaat nooit heb gekocht, snap ik al helemaal niet. Maybe I thought I was over that. Slenterend door een platenwinkel zag ik Lali Puna's "Rare, Remixed and B-sides". En ik heb het niet zo op dit soort commerciële releases, maar omdat ik tijd en zin had, luisterde ik ernaar. Alleen de eerste cd, met zeldzame tracks en b-kantjes bevatte genoeg stof tot luistergenot en daarom genoeg om mij tot aanschaf van deze optimistische plaat te verleiden. Lali Puna blijft goed en is daarom ook leuk in liedjes die de reguliere albums niet haalden. Cd2 bevat remixes door onder meer Dntel, Thomas Leboeg, Boom Bip, Alias en Flowchart. Alles op de twee schijfjes even geruststellend, laidback, optimistisch, rustig elektronisch en zelfs hier en daar iets loungy, maar altijd spannend genoeg om niet saai te worden. Het is een plaatje dat zowel een boekleesbankhangavond, als een o-die-leukerd-komt-eten-wat-voor-muziek-zal-ik-eens-opzettendineetje kan begeleiden. Zowel bier als wijn, maar ook koffie en fris dus. Wel is het zo dat de remixes het niet halen bij de kwaliteit van Lali Puna zelf. Stel dat het etentje ergens toe moet leiden, dan zou ik beginnen met cd2 en pas bij het toetje cd1 opzetten. Ehm... nouja, u begrijpt, ik ben heel erg blij met mijn plaatje dat in mijn geval de aankondiging is van de herontdekking van Lali Puna.

Khymera is een project van toetsenist/bassist Daniele Liverani (eerder verantwoordelijk voor de Genius rockopera met een indrukwekkende lijst zangers) en drummer Dario Ciccioni. Op het debuutalbum Khymera speelde Liverani zelf de gitaarpartijen in, werd de zang verzorgd door Steve Walsh (Kansas) en was er nog ondersteuning van Mike Slamer (Seventh Key). Voor dit album heeft Liverani voor twee grote verrassingen gezorgd. De eerste is de nieuwe zanger. Dat is namelijk de bassist van Pink Cream 69, Dennis Ward. Je vraagt je af waarom die nooit eerder als zanger heeft gefungeerd, want hij heeft een stem waar je u tegen zegt. Krachtig, een prima bereik en dat rauwe randje dat zo goed past bij Khymera's AOR. De tweede verrassing is gitarist Tommy Ermolli. Slechts zeventien jaar, maar zijn spel klinkt volwassen en uitgebalanceerd. Geen jeugdige overmoed, geen volgepropte gitaarlijnen maar terughoudendheid waar dat past. Deze Ermolli klinkt alsof 'ie al twintig jaar ervaring in allerlei AOR-bands heeft. Het mag duidelijk zijn: met de samenstelling van de band is niets mis. De songs zijn jammer genoeg wat wisselend van kwaliteit. Die songs zijn allemaal aangeleverd door anderen. Vooral Tom en James Martin (ook actief voor bijvoorbeeld Ronan Keating...), maar ook van Don Barnes (38 Special) en Jeff Scott Soto (Talisman, Soul SirkUS). Het merendeel van de songs is van goede kwaliteit, maar er zitten een paar dertien-in-een-dozijnwerkjes tussen. Da's zonde, want verder maakt "A New Promise" zijn titel volledig waar...

Ik zag de ietwat norse kop van Chris Squire achter op het hoesje van Syndestructible staan en dacht: 'Goh, Yes heeft een tijdje vrijaf en mijnheer de bassist gaat een hobbybandje oprichten; die kan ook niet zonder zeg!' Woepsie, foutje van mijn kant, want The Syn, zo heet dat hobbybandje van Squire, bestond al ruim voordat er überhaupt maar sprake was van Yes. Alhoewel... hoeveel mensen zullen dit wél geweten hebben? Niet veel denk ik, dus echt schuldig hoef ik me hier ondanks de rij Yes cd's en cd-boxen die ik in mijn bezit heb niet onder te voelen. Syndestructible maakt me wel nieuwsgierig om eens te kijken of ik wat oud werk van The Syn op kan snorren. Deze band blijkt namelijk een fijne poppy versie van wat we van Yes kennen te maken. Zanger Stephen Nardelli schijnt sinds het stoppen van The Syn (veertig jaar dus!) niets meer in de muziek gedaan te hebben, maar dat hoor je er niet aan af. Zijn ingehouden manier van zingen doet af en toe een beetje aan Peter Gabriel , zijn latere opvolger bij Genesis Ray Wilson en ook David Gilmour denken. Muzikaal schuift het af en toe ook wel die kant op, maar zodra Squire de karakteristieke tweede stem inzet hoor je gelijk het Yes-verleden - misschien is de Yes-toekomst in deze context beter? - door galmen. Overigens zijn Squire en Nardelli de enige twee oorspronkelijke leden op deze plaat. Ze worden hierop bijgestaan door de tweelingbroers Paul (oa Oasis en Chris Robinson solo) en Jeremy (oa. Finn Brothers) en Gerards Johnson die volgens mij alledrie nog niet zindelijk waren toen de twee heren het voorprogramma verzorgden van Jimi Hendrix in Engeland. Inderdaad, ze zijn op leeftijd, maar dat hoor je er niet aan af.

Het is eigenlijk best arrogant gezien de prijzen van cd's, maar er zijn cd's in mijn collectie die jaren het daglicht niet zien. Dat kan ook niet anders gezien de grootte van mijn muziekcollectie en de geregelde aanvoer van nieuwe cd's. Het was dan ook maar even goed dat ik geen tijd had voor cd -recensies en de muziek - al klinkt het wat oneerbiedig - als muzikaal behang moest gebruiken. Ik heb namelijk een herontdekking gedaan. Wat een geweldige platen maakten The Rolling Stones namelijk bij de start van hun carrière. Nu wist ik dit eigenlijk ook wel, maar tel hierbij op de box van The Velvet Underground die al weken bij mijn cd-speler ligt en ik kom uit bij de cd van de band die ik hier mag bespreken: Bob Urh & the Bare Bones. Deze Amerikanen weten namelijk de muziek van beide bands op Hoodoo Garage te verenigen. Oké, het kan niet wedijveren met de beste releases van eerder genoemde bands, maar de plaat vol ouderwetse r&b en garagerock rammelt charmant aan alle kanten, het songmateriaal is afwisselend en ronduit sterk. Als je Bob Urh op de achterkant met zijn gitaar tussen allerlei graven ziet staan dan vrees ik dat hij de doden tot leven wekt. Eigenlijk hoop ik dat er een exemplaar bij zowel Lou Reed als Mick Jagger terecht komt en dat zij met nieuwe inspiratie toch nog eens muzikaal toeslaan. Deze levende muzikale legendes schijnen namelijk nog te leven.

De eerste "grote" release van het jaar is die van The Strokes. Op de verschillende muziekfora werd al druk gediscussieerd over de relevantie van het New Yorkse garagepunk-kwintet en vooral over hun houdbaarheid. Want na het ronduit geniale debuut kwam Room On Fire toch een beetje als een koude douche, ondanks het supernummer "Reptilia". Teveel gezeur, te weinig spanning, werd er gezegd. Waren ze dan toch niet meer als een eendagsvlieg met een toevaltreffer als debuut? Dat blijkt enorm mee te vallen. De sjeu die het debuut had zullen ze waarschijnlijk nooit meer evenaren maar deze nieuwe mag er zeker zijn. Wat meteen opvalt is de productie, die klinkt namelijk een stuk grootser dan op de vorige platen. Minder Velvet Underground, meer U2. Zo is de stem van Julian Casablancas voor het eerst echt goed te horen want de vervorming is eraf gehaald. En ook de rest van de band klinkt als een Zwitsers klokje. Met name de ritmesectie schittert weer, zo naadje strak als dit zullen ze dit jaar niet veel voorbij komen. En de gitaartjes van het duo Hammond/Valensi, die gaan weer kriskras en hoekig dor de bocht en prikkelen als vanouds. Het openingstrio "You Only Live Once", " Juicebox" en "Heart In A cage" is meteen het sterkste blokje van de plaat, zodra de tempo's naar beneden gaan steekt het oude euvel van zeurderigheid weer even de kop op. Maar verspreid over de plaat zijn voldoende goede songs en spannende momenten te horen. En dat maakt deze plaat tot de eerste goede plaat van 2006. Dat er maar vele mogen volgen.

Bon Jovi, Dan Reed Network, Def Leppard. Dat is drie maal er-rug eind jaren tachtig, begin jaren negentig. Dan Reed Network was wat mij betreft veruit de beste van dat drietal, en toch de enige waarvan de leden het benul hadden om er op tijd mee op te houden. Kunstmatig klinkende drums, happy-happy-joy-joy refreintjes en karrevrachten elektronische pingeltjes kunnen nu echt niet meer. Bad Habit denkt daar anders over en doet het vrolijk allemaal nog eens over. Je zou je glanzende carrière als FU-recensent er spontaan van afbreken. Allemaal mid-tempo, allemaal te voorspelbaar voor woorden en allemaal met een zanger die gelikter probeert te zingen dan hij eigenlijk kan. Pas als de gitaren iets verder naar voren gemixt zijn en er een beetje tempo in komt, krijgt het een beetje ballen. Maar meestal is dat na het intro weer voorbij en wordt wéér het dezelfde middelmatige mid-tempo meuk. En als gerontorocker in hart en nieren ben ik de laatste om te zeggen dat oude muziek per definitie niet interessant zou zijn, maar tegelijkertijd zijn er muziekstijlen die na verloop van tijd domweg gedateerd en oubollig gaan klinken en dit is er een van. Is het oud materiaal dan wil nostalgie nog wel eens helpen om er van te kunnen genieten, is het recent materiaal dan moet het wel heel erg goed in elkaar zitten om toch nog indruk te maken. Voor dit plaatje geldt geen van beide.

Als ik in een goede bui ben neem ik mij wel eens voor om te proberen zo lang mogelijk aardig te zijn ten opzichte van mijn medemens. Dit gaat meestal gepaard met een flinke dosis alcohol, maar goed, ik ben daar op die momenten heel oprecht in. Niet meer zomaar mensen afblaffen omdat ik een kater heb, geen geschreeuw meer naar die gruwelijk irritante voetbalcommentator op TV, gewoon een beetje vriendelijker zijn. Dit hou ik dan meestal vol totdat de buurman zijn hond weer eens voor onze deur heeft laten schijten, waarna ik direct in staat ben om iedere viervoeter met mijn blote handen de nek om te draaien. Wat ik hiermee wil zeggen (jaja, ik heb een punt) is dat positivisme nog helemaal niet zo eenvoudig is. Dat hoef je het uit Washington DC afkomstige Good Clean Fun niet te vertellen, zij hebben het positief zijn namelijk tot kunst verheven. Al jarenlang touren ze rond de wereld en brengen ze platen uit waar de vrolijkheid en de goede boodschap vanaf druipt. Op de jongste boreling Between Christian Rock And A Hard Place is het niet anders. Ik moet veganist worden, Straight Edge zelfs, en vooral de hele tijd blijven lachen. Eigenlijk is de boodschap bijna gelijk aan die van illustere voorgangers als Gorilla Biscuits, Minor Thread en 7 Seconds, alleen dan met een constante glimlach op het gelaat. Een glimlach die ik niet langer dan een nummer of twee kan handhaven en daarna steeds verder richting een grimas groeit. Ik word namelijk heel erg moe van die Constant Aanwezige Boodschap, zelfs als deze met een dosis humor wordt gebracht. De beste manier om mij iets écht goed duidelijk te maken is nog altijd het spelen van heel erg goede muziek, maar dat is nu net hetgene wat Good Clean Fun niet kan bieden. En daar word ik ietwat negatief van.

Ik hou wel van mensen die hun eigen mening hebben en zich niets aantrekken van anderen. Ryan Adams lijkt me zo'n iemand. Hij brengt plaat op plaat uit waarbij de stijl in het alternatieve countrygebied ligt, maar waar verder niet veel overeenkomsten zijn te vinden met eerder uitgebracht werk. Het wordt de platenmaatschappij, de luisteraar en de muziekrecensent niet makkelijk gemaakt. De laatste zeurt vaak over het meesterwerk dat hij toch echt zou moeten kunnen maken, maar Adams gaat gewoon zijn eigen gang. Een album wordt opgenomen zoals hij dat wil en dan ook zo uitgebracht. Je druk maken dat een verzameling van de betere nummers uiteindelijk een ultieme plaat oplevert is niet des Adams. Zo ligt nu het schijfje van de achtste cd 29 in de cd-speler. Wat hierbij mij als eerste opvalt is de prachtige (falset)stem van Adams. Waar eerder zijn composities me hier nog wel eens van af hebben geleid vraagt deze hier mijn volle aandacht. Dit komt door de sobere arrangementen van de negen nummers waarin hij nadenkt over zijn ervaring met het twintiger zijn. De nummers waarbij de gitaar en piano de belangrijkste begeleidingsinstrumenten zijn wordt vakkundig geproduceerd door Ethan Johns. Hij geeft de composities ruimte voor muzikale details die daarbij spaarzaam toegevoegd worden. Het is geen gemakkelijke plaat, maar wel één die mij langzaam bij mijn lurven greep. Mocht je afgehaakt zijn bij weer een nieuwe plaat van Adams, dan zou ik maar snel weer aanhaken

Waar ik elk jaar heel erg van kan genieten is hoe de mensen die de Nederlandse inzending voor het Eurovisie Songfestival bepalen altijd een bijzonder ellendig liedje kiezen en vervolgens diep, diep teleurgesteld zijn als 'we' niet hoog eindigen of zelfs niet geselecteerd worden voor de finale. Ik bedoel, Nederlandse winnaars uit het verleden zijn clowneske kroonjuwelen als bijvoorbeeld "Ding-a-dong" van Teach-In, maar lering uit die prestaties trekken ho maar. 'Onze' inzendingen zijn tegenwoordig veelal humeurontwrichtend nare ballades waarin alle nadruk ligt op de kwaliteit van het stemgeluid van de uitvoerende. En als er in het laatste decennium één ding veranderd is in het muzikale heelal dan is het dat vrijwel niemand meer puur naar een artiest luistert om diens stemgeluid. Waarom denk je anders dat niemand vroeger van Mariah Carey had vermoed dat ze borsten had, terwijl nu bijna niemand meer weet dat ze kan zingen? Helena Paparizou heeft het Eurovisie Songfestival van 2005 gewonnen, en hoewel ik haar "My Number One" een nauwelijks interessant popliedje vind snap ik het succes ervan: er is sprake van een beat, Helena schudt alles dat moeder haar gegeven heeft en ze rijmt 'delicious' met 'capricious' en 'vicious'. Zo win je een songfestival, en niet met doorgefokte stembanden die klagen over waar de zon nou toch is. Dus tegen de Nederlandse vakjury voor 2006 zou ik willen zeggen: maak een vrolijk popliedje, stop er rockende gitaren of een pompende baslijn in, laat het vervolgens inzingen door Nederlands leukste popsterren Raffish, of Djumbo, of Sita) en je zult zien: we winnen. Een zinnetje als 'tikke tikke tak en toen bim bam bom' erin stoppen kan denk ik ook geen kwaad.

Mijn vader mailt me. Of ik het al een beetje naar mijn zin heb tussen de keienslepers. Eigenlijk heb ik nog helemaal geen tijd gehad om daar over na te denken. Zo?n verhuizing met een heel gezin is toch wel even heel wat anders dan dat je je studentenrommel bij elkaar pakt en verhuist naar een andere kamer of appartement. Ik vind het raar dat bijna een maand na verhuizing nog steeds niet alles uitgepakt is, maar het begint wel vorm te krijgen. Het belangrijkste is dat het voor de kinderen aanvoelt als een warm en veilig thuis. Dat lukt volgens mij goed. Ze lijken steeds meer op hun gemak in het nieuwe wereldje dat we voor ze gemaakt hebben. Eigenlijk hebben ze het nooit meer over de plek die ze achter hebben gelaten. Wij voelen ons ook meer op ons gemak in de volksbuurt waar we neergestreken zijn. We lijken ook meer rust te hebben. Rust om op zondagochtend eindelijk eens de principes van kwartetten uit te leggen aan Junior, terwijl de Jongedame opeens wel zin heeft in puzzelen. Bij dit idyllische huiselijke tafereeltje past een idyllisch muziekje. Misschien ontstaat het tafereeltje wel door het muziekje. De cd-speler zoemt zachtjes mee op de tweede cd van Safe Home. Terwijl de zestien tracks van The Wide World And All We Know spelen zit Junior zachtjes mee te wiegen op hun electro fluisterpop met folktrekjes. Het tweetal Esther Sprikkelman en Harry Otten maakt indruk met hun kruising tussen Bauer en Kings of Convenience met een vleugje Carpenters en Simon & Garfunkel. Ik verlies met kwartetten, maar dat maakt me niet uit. Ik ga mijn vader eens terugmailen dat we het fijn hebben.

(speciaal voor Arjo: In het ruimteschip, deel 32)
Veel te vrolijk komen we de fly-in-bioscoop uit. Gelukkig zal mijn lief ons naar huis bobben. "Muziek!" roept ze tegen het instrumentenpaneel, dat spontaan het relaxte Guerolito uit het verre december 2005 opzet.
"Hm, dit ken ik ergens van", zegt ze.
"Dat kan wel, want het is een remixplaat", zeg ik, "dat was toen net hip. Alle liedjes hierop komen eigenlijk van het album Guero."
Instinctief schudden we onze tentakels vrolijk mee op de briljante Octet-remix van "Girl".
"Qua stijl is het lekker divers", zegt lief, terwijl ze reclameborden ontwijkt. De navigatieradar waarschuwt voor een rotondoïde. De Air-remix van "Missing" doet haar denken aan jaren tachtig-anthems, maar het bliepjesding van 8Bit dat ik fijn vind, waardeert zij weer niet zo. Over "Scarecrow", hier in de versie van El-P, zijn we het wel eens: lekker! En ook "Farewell Ride" volgens Subtle mag er zijn.
Guerolito is een fijne, luisterbare plaat geworden en volgt fraai de tracklist van het originele Guero, maar is niet hét overzicht van de beste Guero-remixen. Ter aanvulling moet je dus toch ook nog wat eerdere 12-inches checken, anders mis je bijvoorbeeld "Bad Cartridge").
"Waar zullen we vandaag eens gaan wonen?", vraagt lief.
"Hier lijkt me wel een goede plek, eigenlijk", zeg ik. Lief lacht, gooit het draagbaar galactisch verblijf uit de cockpit, drukt op de knop 'Expand' van de afstandsbediening en ploef!
Klaar voor gebruik.
Verhuizen. Wij doen het elke dag.

Bescheidenheid is ook een mooie eigenschap: "'The rock band that changed the course of rock'. That's something very few bands can claim to their name. Maybe Beatles, The Rolling Stones, Led Zeppelin, Black Sabbath... and of course, Hanoi Rocks." Tuurlijk joh, met een band die wereldberoemd is in Scandinavië gaat dat wel lukken. Okee, Hanoi Rocks draait al sinds 1980 mee en was Guns N'Roses voordat die band zelfs maar opgericht was, maar je kunt bepaald niet zeggen dat ze het aanzien van de rock hebben veranderd. En daar is ook een reden voor: de lijken met hun songs maar niet te kunnen of willen kiezen tussen rock en pop. Zo ook op het nieuwe album Another hostile takeover. Zo zijn de eerste nummers puike, ruige sleazerock, maar heeft de vierde song een gitaartje en zang alsof de tijden van de Engelse New Romantics nog eens overgedaan moeten worden. Het volgende nummer is dan weer een griezelig vrolijk rock 'roll-deuntje á la Shakin' Stevens of Joan Jett, waarna ze ineens weer met een heerlijke Aerosmith-achtige rocker verdergaan. Kortom, als je net in de stemming begint te komen, slaat de stijl weer volkomen om. En zo gaat dat de hele cd door. Die stijlwisselingen zijn zó groot, dat je soms het idee krijgt naar een volstrekt andere band te luisteren. Dan kunnen er nog zoveel pareltjes op staan als "Back in yer face" en "Talk to the hand", de hele cd zul je nooit helemaal zonder ergernissen doorkomen. Ik niet in elk geval.

Shit, is het al 2006? Toch maar eens beginnen dan om wat restjes uit 2005 weg te werken. Eens kijken... zwart hoesje... onleesbare titel... wat black metal om mee te beginnen, dat kan nooit kwaad. Het nieuwe album van Angelseed heet... pff... ja, ik kan het niet ontcijferen... klimnomeD? Oh, het is in spiegelbeeld... lekker duivels, dat houd ik wel van... Demonmilk... hmmm. Website dan maar even bekijken. Ja lekker, het album heet Angelseed & Demonmilk en de band heet 8thSin! Moet je wel heel lang naar het logo kijken en goed zijn in 5 sterren cryptogrammen om dat er uit te halen. Dacht eigenlijk dat die uit Nederland kwamen. Aha, dat is The 8th Sin, moet er toch weer een beetje inkomen. Hé, die zanger IT, die speelde vroeger gitaar bij Ophthalamia. Ben benieuwd, Via Dolorosa heb ik vroeger toch vaak naar geluisterd, mooi hypnotiserend gitaarspel. Ja, begin maar met een lekker gitaarriffje, ik had eerder naar dit schijfje moeten luisteren! Hé, wat zijn die irritante geluidjes op de achtergrond? Stop daar eens mee! Kappen nu met dat geklooi op dat jaren tachtig keyboard, nu is het leuk geweest, met je pitch-knopje spelen doe je maar in je eigen tijd. Aargh, stop met zingen! Ik verdraag maar één Eric Adams, moet dat nou? Heavy metal met industrial mixen, kan het nog flauwer? Zeker een paar jaartjes ouder geworden en de scène de rug toegekeerd, man, man, man... wat een reggab.

Grappig toch, dat sommige platen direct vanaf de eerste tonen een bepaald gevoel of een zekere nostalgie weten op te roepen. Niet eens zozeer vanwege teksten of 'ouderwetse' arrangementen maar vooral vanwege de sfeer die wordt uitgestraald. The College Years is de debuutplaat van The All-American Playboys en is hier een typisch voorbeeld van. Ik krijg flashbacks naar Amerikaanse sitcoms uit de jaren tachtig en begin jaren negentig: Alf, My Two Dads, Saved By The Bell. U weet wel, van die vrolijke series met nog vrolijkere soundtracks. The All-American Playboys combineren deze bubblegumliedjes met een rauw randje dat mij vooral doet denken aan Rocket From The Crypt. Ook hier een ferme blazers sectie, Rock n' Roll als fundament en een heel erg hoog meezinggehalte. Typisch zo'n bandje dat je graag op je bruiloft of schoolfeest zou willen, succes gegarandeerd. Deze band moet je waarschijnlijk echt live ervaren, het zal vast een zeker een enorm feest zijn, maar op plaat is het allemaal een beetje kalmpjes. Je hoort hoe goed en catchy de liedjes zijn maar echt meeslepend wil het maar niet worden. Alsof je een half uur vrolijke tv-tunes zit te beluisteren. Leuk voor een kortstondig moment van nostalgie alleen daarna toch wel een beetje saai. Desalniettemin ga ik toch maar eens neuzen of er inmiddels eigenlijk al een dvd-box van Alf te kopen valt.

Tussen mijn aanvallen van koopzucht heb ik wel eens een moment van bezinning. Heel toevallig is zo'n moment nu bezig, als u zin heeft kunt u wel even meedoen. Doet u uw ogen even dicht en haalt u even diep adem. Adem in... en juist, adem uit. U mag uw ogen weer opendoen. Stroop uw mouwen op en doet u even mee? Laten we beginnen met die breedbeeldtelevisie daar in de hoek. Hoe vaak zit u nu eigenlijk naar dat kastje te staren terwijl u veel beter met uw lief had kunnen knuffelen? Juist, veel te vaak. Open dat raam en hop, naar buiten met die televisie. Was uw kamer altijd al zo groot? En al die schoenen? Ik zie overal schoenen! Is één paar niet genoeg? Hier, zo te zien is dit uw favoriete paar uit en hop, de rest kieperen we in de vuilnisbak. Zo dan, dat ruimt op. Eens kijken, wat zie ik daar? U heeft twee kinderen? Weet u wel dat die krengen bakken geld kosten? En dat u misschien wel nooit meer van ze afkomt? Waarom zijn ze eigenlijk niet aan het werk? Kom, we bellen het adoptiebureau en Ikea, er zijn mensen die veel harder kinderen nodig hebben dan u. Ja, geef ze die Playstation ook maar mee, niet dat ze nog veel vrije tijd zullen hebben daar bij Ikea, maar toch. U kunt niks meer met dat apparaat, uw televisie ligt op straat, weet u nog? Eens kijken. Wat zie ik daar? Oude meuk op cd? Wat zegt u? Pink Floyd? Londen? 1966? Hallo! Dit is 2006, dat is véértig jaar geleden! Gaat het wel goed? Wat moet u met die oude troep? "Interstellar Overdrive?". Poeh, poeh. "Nick's Boogie?" Nou en, is dat alles dat er op staat? Nee? Bonus videoclips? Interviews? Wat wilt u daar mee zeggen? Nee, nee, nee, NEE! Hier geven. Ja, precies, toe maar. Geef maar. Die oude troep hebt u helemaal niet nodig. Zie? Beetje buigen en die zilveren troep breekt vanzelf doormidden. Zie je wel? Ja, dvd's maken een mooi kraakgeluid, dat wist u niet he? Maar zeg nou zelf, wat maakt het uit? Wat zegt u? Ja, ze geven best veel troep. Wat doet u nou? Zit u daar een beetje te huilen? Oeps. Nou, dan koop ik wel een nieuwe voor u. Ja, ja, het is best mooi allemaal, maar wel een beetje oud he? Oke, oke, ik overdrijf misschien een beetje, ik koop heus een nieuwe dvd voor je. Echt. Maar nu we toch bezig zijn. Die monitor waar u nu naar zit te staren. Zeg, die heeft u toch helemaal niet nodig? Die kunt u beter aan mij geven.

Het album dat vanaf de eerste luisterbeurt tot in de donkere decemberdagen aan mijn jaarlijstje gekleefd zou zitten, kreeg geen File-Underrecensie en ik moet daarvoor de hand deels in eigen boezem steken. The Milk of Human Kindness van Caribou (voorheen Manitoba) is een prachtalbum dat een half jaar na de release best nog eens onder de aandacht gebracht mag worden. Op dit indie-elektronica album brengt Dan Snaith zeer veel verschillende stijlen bij elkaar die samen een heel lang houdbaar zomeralbum werden. De up tempo opening "Yeti" neemt je mee naar het einde van het nummer zonder dat je het door hebt. De hele track ademt de lichte noodzaak van zijn eigen bestaan en voordat je het door hebt is het hele album op die manier, als een bonte parade in een uiterst serieus carnaval zoals nog niemand het ooit gezien heeft, aan het luisterend oor voorbij getrokken. Psychedelica en rock uit vervlogen tijden herleven op dit album zonder dat ze alleen aan vroeger doen denken. Immers, volle arrangementen, koortjes, instrumentale interludes, noise, dromerige strandpop, hemelse beats en vleugjes folk maken deze muziek tegelijkertijd verweven met het verleden als verbonden met de toekomst. En dan is het december en betrap je je er zelf op dat je nog steeds naar die plaat luistert.

Daarom is het helemaal niet zo'n vreemde gedachte geweest, van The Leaf Label of van Dan Snaith zelf, om de clips die hij maakte voor bij de bij het album behorende tour op een schijfje te zetten en te verkopen. Marino: the Videos bevat alle clips bij de belangrijkste tracks van The Milk of Human Kindness en van het voorgaande album Up In Flames, dat Snaith dus nog maakte onder de naam Manitoba. Alle clips zijn gemaakt door Dublin based Delicious 9 en bestrijken ongeveer net zo veel genres als de muziek zelf. Van flashy straatbeelden tot kinderlijke voorstellingen met de allerleukste dieren. De clips doen je mond net zo openvallen als de liedjes zelf, waardoor deze dvd een welkome aanvulling is op het album. De clips staan in een nieuwe volgorde, waardoor oud en nieuw elkaar bijna onopvallend afwisselt, maar de extra feature is het allerleukst. The Story Edit van The Milk of Human Kindness vertelt met witte letters op een wat viezig bruin het verhaal van het album en zet de liedjes weer in een andere volgorde. 'It's an age old story. Boy meets girl. Boy looses girl. Boy nearly drowns and is rescued by giant seahorses.' En dan gaat het verhaal verder. Delicious 9 heeft de allermooiste clips gemaakt die absoluut meer dan recht doen aan de al zo sublieme muziek. Ook voor degene die alles al heeft is de dvd een noodzakelijk kwaad, want op een extra schijfje staan vier niet eerder uitgebrachte nummers. Maar alleen die muziek mét die filmpjes al... Zucht.

Of ik nog naar Noorderslag kom het aanstaande weekend. Het is me heel veel gevraagd de afgelopen weken. Het werd me meer gevraagd dan de jaren hiervoor. Ook door derden. Het zal toch niet komen doordat File Under relevant wordt of zo? Kan het me niet voorstellen. Maar het antwoord is dus net als andere jaren: 'Nee, ik ga niet naar Noorderslag'. De keer dat ik er was vond ik het veel te druk daar in de Oosterpoort en ik ergerde me eraan dat ik niet kon zien wat ik wilde zien. En als ik de verhalen moet geloven van de File Under-mensjes die er vorig jaar waren dan is het nu misschien nog wel erger dan toen. Nee, doe mij dan maar Westerslag, het alternatief dat platenlabel Narrominded aanstaande zaterdag biedt in de kleine zaal van het vernieuwde Haarlemse Patronaat. Zo ongeveer hun hele catalogus speelt daar. Als je van 'eigenwijze' muziek houdt en daarom geen kaartje hebt voor Noorderslag (of gewoon omdat het strak uitverkocht is of omdat je het gewoon te ver weg vindt), dan is Haarlem zaterdag de plaats waar je moet zijn. Daar kun je waarschijnlijk ook wel de twee meest van nieuwigheid nog glimmende releases van Narrominded, Vlokken van Living Ornaments en Makazoruki van de gelijknamige band, aanschaffen. Deze geven gelijk ook aan hoe divers eigenwijs kan zijn. Living Ornaments is het knutselproject van de twee bazen van Narrominded, Coen Polack en Lars Meijer. Hun stemmige minimalistische knisperelektronica en samples waarin veel plaats is voor ordinaire instrumenten is voorzien van mooie Nederlandse titels als "Bolderkar", "Grauwsluier" en "Godgansedag". Verdwazende muziek.
Makazoruki is een Amsterdams/Bosnische collectief rauw voor de dag komt op hun debuutplaat. Voorzien van een charmant Balkanaccent tonen ze hun liefde voor bands als Sonic Youth en Shellac in krachtige noise. Wij Hollanders zullen waarschijnlijk nooit begrijpen wat zo'n zanger en zijn band, beladen met een rugzak vol shit op hun nek. Geen werk, geen woningen, geen toekomst, het land ontvlucht met een enorme liefde voor muziek. Hun liedjes zitten vol rauwe melancholie. Stel je eens voor dat Groningen en Friesland en Overijssel om de zoveel tijd vechten en dat je dan naar Vera gaat en de pleuris plots uitbreekt. En dat je dan je vriendje uit Grun plots ziet vertrekken naar het front en je hem daar weer tegenkomt en hem naar de kanker moet schieten. Dat kun je je toch niet voorstellen?Als je je dat wel kunt voorstellen, dan weet je hoe Makazoruki klinkt en weet je waarom je naar Haarlem moet komen. En anders kom je omdat je het graag wilt weten.

Verwend worden door je oma. Ik zei hier als kind geen nee tegen. Soms mocht ik logeren en keken we samen 's avonds naar diverse quizzen met voor mij een glaasje sinas en chips. Zo weet ik alles van Fred Oster met zijn cavia's en van Willem Ruis met zijn "houden of weggeven." Na het bespreken van een toegeschoven cd-release zit ik nu ik groter ben geworden - en het zonder mijn oma moet stellen - met dezelfde tweestrijd. De vorige release Welcome to the Hiawatha Inn van het uit Chicago afkomstige The Great Crusades heb ik weggeven. Ik had er niets mee. Met de release van hun vijfde studioalbum Four Thirty doen ze een nieuwe poging om in mijn cd-collectie te komen. Een collega type André Rieu en André Hazes vroeg mij of dit Rammstein was. Het laat zich raden wat hij er verder van vond, maar qua muzikale ruigheid zat hij er niet echt heel ver naast. De band die normaliter laat inspireren door de bluesrock doet het hier vetter dan ooit met riffs die zo van de bluesy beginplaten van ZZ Top afkomstig hadden kunnen zijn. Voeg hier nog wat invloeden van The Doors, John Lee Hooker en Captain Beefheart aan toe. The Great Crusades blijken plots muzikaal boven zichzelf uitgestegen te zijn. "Houden of weggeven," is de vraag. Het antwoord op dit album over de zelfkant van het leven lijkt me duidelijk.

Het bijzondere aan garagemuziek is dat het bijna tijdloos is. Het vergt een zeer geoefend oor om het verschil te horen tussen een garagerockbandje van nu of eentje van een jaar of twintig geleden. En wanneer je tó£¨ verschil hoort, is degene met het meest gladde geluid waarschijnlijk een nepper, want hi-tech is immers voor lutsers. Eé® van de meest legendarische garagebandjes is het New Yorkse The Ultra 5, twee rare snuiters en twee rare snuiterinnen die samen heerlijke stampers maakten. Aangezien ze hun hoogtijdagen einde jaren tachtig beleefden en er tot voor kort vrijwel niets van ze digitaal verkrijgbaar was, heeft de band een flinke cultstatus opgebouwd. Op de verzamelaar Denizens Of Dementia zijn nu eindelijk zo?n beetje alle relevante liedjes keurig opgepoetst. En welk een genot! Met 24 nummers en twee videoclips is er geen bit onbenut gebleven en wordt een compleet pakket afgeleverd. Een echte must voor garage/surf liefhebbers die wel van een vleugje psychedelica en freaky shit houden. Zij worden daarnaast ook nog eens volledig up-to-date gebracht via de uitgebreide discografie (uiteraard inclusief cassettes), een berg fotomateriaal en het levensverhaal van de band. Een heuse spoedcursus dus, ideaal om snel bijgespijkerd te zijn voor de - volgens geruchten - op stapel staande reünie.

Er zijn popfotografen en popfotografen, die conclusie trok ik zojuist. De eerste groep doet het voor het geld: zoveel mogelijk geld verdienen op een zo gemakkelijk mogelijke manier. Als bijvoorbeeld Bon Jovi of de Foo Fighters op komen draven dan staan ze op de voorste rij te dringen omdat dat er nu eenmaal brood op de plank moet, na één nummer rennen ze weer heel hard naar buiten om naar hun volgende klus te vertrekken. Integenstelling tot hun interesse in muziek is hun ego enorm. Ze zijn immers allemaal geweldig en maken alleen maar geweldige platen! Ze fotograferen immers alleen maar grote bands! De tweede groep maakt foto's uit liefde voor het vak. Goed, er moet ook brood op de plank maar dat komt op de tweede plaats, maar foto's maken kost tijd en dat lukt niet in vijf minuten. En daarnaast moet je toch weten waar je naar staat te luisteren? Dus wachten deze mannen en vrouwen af tot de eerste groep fotografen allang weer thuis zit. Vervolgens wachten ze op het goede moment voor een goede foto, blijven nog een paar nummers hangen en gaan, na een biertje gedronken te hebben met wat collega's, rustig weer op huis aan. Praat eens vijf minuten met Lex van Rossen en u weet wat ik bedoel. Op de één of andere manier kom ik deze groep vaak tegen bij concerten in de kleinere zalen als Paradiso, de Melkweg en Nighttown en de eerste groep fotografen alleen maar in de Heineken Music Hall of Ahoy.

Wie ik nog nooit tegenkwam is Kees Tabak. Nu is dat niet zo gek, hij had de popfotografie er al een tijd geleden bij laten zitten omdat er genoeg andere leuke klussen op zijn pad kwamen. Maar niet zo lang geleden begon het weer te kriebelen en maakte hij een serie foto's van artiesten die hij in zijn boek DutchMusic verwerkte. Het zijn geen concertfoto's, het zijn foto's van artiesten in het bos, op de bank, achter het drumstel en bedenk zelf nog maar wat standjes. En ondanks dat ik Kees niet ken stop ik hem vanaf nu in de tweede groep popfotografen. Want van zijn foto's straalt vakmanschap af. En liefde. Liefde voor zijn onderwerp, liefde voor mooie foto's, ja, zelfs liefde voor muziek. Het enige nadeel is dat Kees kennelijk een heel andere muzieksmaak heeft dan ik heb: hij houdt vooral van Nederlandse bandjes en artiesten en die vind ik zelf niet zo heel erg interessant. Maar voor de liefhebber van De Dijk, de Golden Earring, André Hazes, Rick de Leeuw, Trijntje Oosterhuis en ga zo nog maar 191 pagina's door is er genoeg moois te zien. Wat er na pagina 192 in het boek staat weet ik niet. Ik kom nooit voorbij pagina 192. Daar staat zij. In stemmig zwart-wit staart ze me zwoel aan, voorovergebogen over haar piano. Alleen deze foto al maakt dit boek een meer dan welkome aanvulling op uw boekenkast.

Het is wel weer even wennen, zo een dagje alleen met de Jongedame in het nieuwe huis. Voor haar is het ook onwennig. Zij drentelt continu achter mij aan, terwijl ik telefoneer over zaken die nog geregeld moeten worden voor het nieuwe huis. Als ik even niet oplet struikel ik over haar. Het lijkt wel of ze niets terug kan vinden van het speelgoed waar ze in het oude huis altijd mee speelde. Terwijl ik telefonisch uitleg krijg van de meneer die de vloerverwarming aangelegd heeft in ons huis, klinkt er opeens een hels kabaal en heel, heel hard - en dat is hard verzeker ik je - huilen uit de woonkamer. 'Ik bel zo terug' zeg ik tegen de stem aan de andere kant. Oei, ze heeft met de volumeknop van de versterker gespeeld en het kleine rode lichtje dat het volumeniveau aangeeft zit aan de rechterkant. Niet goed. Keihard schalt Man on Fire's derde cd Habitat door de huiskamer. Er zijn betere manieren om als tweejarige met progressieve rock kennis te maken. Dat ze met beide handen haar oren beschermde tegen het volume was niet meer dan logisch. Voor de kwaliteit van muziek had ze dat niet hoeven doen. Dat zit namelijk wel snor bij deze Amerikanen. Met een prominente gastrol voor King Crimson-gitarist Adrian Belew en een iets mindere voor ex-Kansas-violist David Ragsdale heeft frontman Jeff Hodges namelijk een meer dan verdienstelijk tegen neo-prog aanschurend, Rush-trekjes vertonend én nergens oubollig klinkend conceptalbum afgeleverd. Het concept is van hem en Steve Carrol, die nadrukkelijk als bandlid vermeld staat, terwijl hij alleen maar de teksten aangeleverd heeft. Die man verdient die credits ook zeker, want zijn teksten die verhalen over de tien heel verschillende personen in een 'block' zijn van hoog niveau. Ze zijn zo een mooie aanvulling op de vernuftige muziek van Hodges.

Alles dat Animal Collective aanraakt - welk lid van de band dan ook - heeft voor mij de allure van een met roze suiker geglaceerde donut, en ik hou dus heel veel van met roze suiker geglaceerde donuts. Dat ik vorig jaar met ze gepraat heb (met Animal Collective, niet met de donuts) (al heb ik goede hoop voor 2006) was dan ook een moment in mijn leven dat ik zal koesteren tot aan het moment dat er een band opstaat die Animal Collective in belangrijke mate irrelevant gaat maken. Een redelijk surrealistisch toekomstbeeld, want zelfs als ze hun best niet doen komt er nog aandachtsopeisend leuke muziek uit hun vingers. Dat was een weloverwogen bruggetje naar Coconuts, een registratie van een middagje muziek maken met Noah Lennox (Panda Bear van Animal Collective) en ene Scott Mou. Het verhaal erachter is dat deze lange, uitgestrekte, lange, uitgestrekte jams opgenomen zijn tijdens hun eerste ontmoeting in 2002. Het zijn twee repetitieve opussen bestaand uit ondernemende beats, rare geluidseffecten en Noah's ijle stem, met minimale structuurveranderingen en, met betrekking tot de opnamekwaliteit, een flinke laag blubber eroverheen. In vergelijking met de muziek van Animal Collective mist Coconuts elke vorm van dartel enthousiasme, maar voor de echte fan is dit niettemin een met roze suiker geglaceerde donut. En voor de algehele rest van de wereldbevolking een volstrekt overbodige release.

Ik dacht zelf dat ik het best goed gepland had. De zaterdag zouden we de hele dag in de weer zijn met de verhuizing. De dag erna zou voor ons tweeën en vol rust zijn. Even wat stilte na de drukte van de verhuizing opgetrokken en een huis dat niet vol is met drukke mensen. We waren er wel aan toe. Gewoon niets doen nadat we met zijn tweeën de eerste nacht in ons nieuwe huis zouden hebben doorgebracht. Misschien zouden we nog een doosje of twee uitpakken, maar de kinderkamers en onze eigen kamers zouden klaar zijn. Dat dacht ik tenminste. Die avond zouden we ook niet koken had ik besloten. We zouden een pizza halen bij de pizzeria die aan de overkant van ons nieuwe huis ligt, gestrekt gaan op de bank en knabbelen aan ons Italiaanse voer. Ik vond het wel gepast dat Paolo Conte ons daarbij zou begeleiden. De JBL's zouden er wel voor zorgen dat onze nieuwe woonkamer zou lijken op de Arena van Verona en als we de vloerverwarming op zouden schroeven dan zou het bijna zomer in Italië lijken in deze koude winterdagen. Het mooie aan de liedjes van Conte is dat ze altijd klinken alsof hij ze alleen voor zichzelf speelt. Alsof hij na zijn werk als advocaat het leuk vindt te ontspannen achter de piano en zijn eigen zang te begeleiden. Dat geldt ook voor het optreden in Arena di Verona . Het klinkt nergens groots, maar overal relaxed en intiem. Wat ik voor ogen had lukte helaas niet helemaal. Het huis was nog steeds een zooi, maar de pizza was super en Conte bezorgde ons een fijne rustige avond.

Legs Diamond werd ooit vernoemd naar een beruchte gangster, Jack "Legs" Diamond. De band heeft inmiddels een langere carrière dan de gangster, want de band bestaat sinds halverwege de jaren zeventig terwijl de gangster na zo'n twaalf jaar tegen een fatale kogel aanliep. Hoewel, in de bandhistorie zitten lange periodes van inactiviteit. Zo dateert hun laatste studio-cd van 1993. Waarschijnlijk heeft dat hen ook de hoofdprijs gekost, want Legs Diamond was vanaf het begin een naam die bij alle critici hoog aangeschreven stond. Nu is er eindelijk weer nieuw studiowerk van de heren. Zanger Rick Sanford is vertrokken en het is aan Johnny Levesque (ex-Montrose, ex-Wild Horses) om het gat op te vullen. De band klinkt fris en de nieuwe zanger slaagt met vlag en wimpel. Levesque, gezegend met een krachtige stem met een ruig randje, zingt alsof 'ie al tien jaar deel uitmaakt van de band. De muziek is stadionrock pur sang: makkelijk in het gehoor liggende melodieën met goede riffs en fraaie samenzang. Op dit album is de productie in vergelijking met het verleden behoorlijk stevig gehouden en dat is een goede zet geweest. De synths spelen nog steeds voor de hardrock vrij prominente rol bij Legs Diamond en ook de samenzang is heel kenmerkend, maar door de productie is voorkomen dat het gedateerd is gaan klinken. En de songs dan? Die zijn zoals je ze bij stadionrock verwacht: je kunt ze binnen de kortste keren meebrullen, ze zijn niet te ingewikkeld maar perfect om een heerlijke rockshow mee neer te zetten.

Ze vroegen me of ik wat muziek mee wilde nemen voor in de auto. Ja hoor, natuurlijk wil ik dat. Muziek zat. Teveel zelfs. Dus ik gooi een stapel cd's in de rugzak en we vertrekken in de snelle Volvo met chauffeur die eigenlijk nog sneller wil richting het oosten. Mijn vader is jarig. Eenmaal op de rondweg van Amersfoort grabbel ik een cd uit de rugzak. Hefty Fine, de al niet meer heel erg nieuwe Bloodhound Gang, lag onderdop de stapel op mijn bureau en omdat die stapel op zijn kop in mijn rugzak belandde zit 'ie nu dus bovenin de rugzak. Hij lag niet voor niets onder op de stapel. Ik was er een beetje huiverig voor om er aan te beginnen. Die Gang kon toch nooit meer zo leuk zijn als tien jaar geleden? Toen was het al überflauwe meuk, maar het concert in Tivoli dat ik zag was stiekem best leuk. Nu gassen we scherp op de tonen van het slappe Body Count-aftreksel "Balls Out" knooppunt Hoevelaken op. En mijn chauffeur, die vroeger toch echt ook BHG best kon waarderen, begint gelijk al te zeuren dat dit toch wel erg saaie meuk geworden is. Hij rijdt nog net niet gelijk het zojuist verlaten knooppunt Hoevelaken weer op om me thuis te droppen, maar het scheelt weinig. We glimlachen af en toe nog eens flauwtjes tijdens het spelen van rest van de cd, maar eigenlijk vinden we het gewoon ruk en gedateerd wat we te horen krijgen. Was het vroeger dan wel echt leuk? Of worden we nu echt ouwe lullen?

Op nummer 67 in Radio 2's top 2000 van 2005 staat "Bloasmuziek" van Gé Reinders, de man die ooit nog Toon Hermans muzikaal bijstond. Het is (uiteraard) een ode aan de blaasmuziek. In Limburg is het namelijk net zo normaal dat kinderen bij de fanfare gaan als op voetbal. Nou zegt die 67e plek niet zoveel, want het jazzdoosje Katie Melua huppelt daar ook ergens rond, maar het liedje is wel de aanzet geweest voor een wel heel bijzonder megaproject. Reinders heeft arrangementen laten maken bij zijn vijftien beste liedjes, en is al die nummers gaan opnemen met vijftien verschillende Limburgse blaasorkesten. Bijna duizend muzikanten hebben zo meegewerkt aan Bloas mich nao hoes. Nóg megalomaner is de bijbehorende tour: van september 2005 tot mei 2006 speelt Reinders door half Nederland, met bij elk optreden wéér een andere harmonie of fanfare. Eigenlijk past zulke bombast helemaal niet bij de kleine mooie onderwerpen van Reinders' teksten. In "D'n hoaf" zingt hij bijvoorbeeld over merelpoep en in "'t Kruutsbeeld op 't kruutspuntj" over een oude man die nog altijd een kruis slaat bij het voorbijfietsen van een weggehaald kruisbeeld. Gelukkig is het resultaat niet boem-tsjing geworden, maar smaakvol: de liefde voor details is ook te horen. Reinders blijft als een oud geworden (52) minstreel het levende middelpunt. Hij vergaloppeert zich alleen aan een genant achtergrondkoortje in het verder fraaie "Zandjkesjtele" ("waere geboewd úm te vergaon"). En dat verborgen carnavalsnummer had hij echt moeten weglaten: dat is nou precies wat ik níet mooi vind aan blaasmuziek. Bah! Nee, aan deze cd is het mooie juist de verstilde schoonheid, zoals "Hie sjtoan ich weer" of "As de blajer valle". Gaat dat live zien.

Als jezelf respecterend bandje hoor je er tegenwoordig natuurlijk niet meer bij als je niet ook een dvd uitbrengt. Zeker als je dat vlak voor de kerst doet om zo nog wat sokken te vullen. Of het altijd een verstandig idee is, is maar de vraag. De dvd begint met een waarschuwing; er komen naakte vrouwen in voor, en een Radio 1 DJ die 'the f-word' zegt. Melig grapje, zoals meligheid het hele volgende programma domineert - op de doos wordt al gewaarschuwd: er is geen menu. Een quasidocumentaire over de verschillende plaatsen die de Kaiser Chiefs het afgelopen jaar aandeden. Archiefbeelden van Birmingham, Manchester, Glasgow, etc. voorzien van een nergens op slaande voice-over van Bill Nighy, de acteur die zelf zo goed is in het spelen van een verlopen popster (Still Crazy, Love Actually). Als tussendoortje een parodie op de serie 'Seven Up!' over de bandleden in 1987 en in 2030, concertfragmenten, roadmovie en stukjes van de clips. Als je nog niet onder alle meligheid bezweken bent aan het einde van de film, blijkt er toch een menu te zijn en kan je op je gemak verschillende concerten en de complete clips bekijken. Zo blijkt de dvd toch nog aardig gevuld te zijn. Maar is het genoeg? De concerten van Kaiser Chiefs zijn heel leuk om te zien, het zijn sympathieke, grappige gasten, maar een band die pas één cd heeft gemaakt beschikt - hoe vermakelijk en origineel gebracht ook - gewoon niet over voldoende materiaal om op een dvd lang waar voor je geld te bieden. Ach, je kunt je altijd nog urenlang vermaken door het open/close-knopje van je dvd-speler in te blijven drukken zoals op het hoesje wordt aanbevolen...

Elke vrijdagavond geef ik programmeerles aan een groep kinderen bij de Jonge Onderzoekers. Ik spreek dus uit ervaring als ik zeg: leer een jongen hoe een computer werkt, dan wordt-ie nieuwsgierig en gaat hij ermee lopen klooien. Op dat moment spelen er bij zo'n jongen twee onderliggende vraagstukken: de eerste is 'Hmm, wat kun je hiermee?' (in de praktijk ook wel 'Kan dit stuk?') en de tweede is 'Hmm, kan dit cooler?' en als het uiteindelijk goed werkt, volgt de show-off: 'Hee, kom es kijken wat ik allemaal wel niet kan!'. En dat is precies wat Richard D. James deed in 1995, toen hij twee Hangable Auto Bulb EP's op 12" uitbracht. Het waren de eerste platen die hij maakte met de computer. Ze zijn nu extreem zeldzaam op LP, maar sinds een paar maanden wel voor het eerst op CD uit. Ook in 2006 hoor ik Richard proberen, rotzooien en tenslotte glunderen als het gelukt is om een vet stuk muziek te maken. Het zou het begin worden van een muziekcarriere waarin hij het IDM-genre min of meer eigenhandig creëerde. Nu kun je over IDM heel kunstzinnig en moeilijk gaan doen, maar zo iemand ben ik niet. Ik ben ook zo'n jongen die van rare geluiden houdt. Ik zette vroeger nog wel eens Aphex Twin op als ik dj was. Nooit een succes natuurlijk. Maar ook ik draai het thuis niet zomaar tussen Daft Punk en Clor door, hoor. Sterker nog, is het een beschamende bekentenis dat ik van de helft van deze absoluut klassieke EP's ook geen fluit snap? O, maar die andere helft! Aphex vind ik op zijn mooist als al het digitale gepruttel en geknor een langzamere onderliggende melodie oprakelt, en precies dat gebeurt hier in het fantastische "Laughable Butane Bob" (ook al een anagram van Analogue Bubblebath). De recente Analord-serie is om dezelfde reden net zo ontzettend cool.

Wat een leuke manier om 2005 af te sluiten en 2006 te beginnen! Vier EP'tjes van Nederlandse acts waar we zeker meer van gaan horen:

Outsmarted - Outsmarted (4 tracks)
Outsmarted categoriseert hun muziek zelf als Britpop. Vreselijk Brits klinkt het niet in mijn oren, ik zou het eerder makkelijk in het gehoor liggende gitaarpopliedjes noemen. Britpop is voor mij een combinatie van in het oog springende muzikanten, op oudere Britse muziek gestoelde nummers en last but not least, een zekere mate van ironie. Dat hoor ik niet terug bij Outsmarted. Het probleem met makkelijk in het gehoor liggende gitaarpopliedjes is verder dat ze snel veel op elkaar gaan lijken. "Please", het laatste van deze vier nummers durende EP is voor mij de uitblinker. Het gitaargeluid 'pingelt' en wordt af en toe doorspekt met een strategisch geplaatst synthesizerbiepje, het nummer heeft een aangename melodie en ondanks dat de tekst ook hier de ironie ontbeert, nodigt het nummer wel uit tot meeneuriën. Wanneer Outsmarted in staat blijkt meer van dit soort nummers te schrijven en een duidelijker eigen gezicht ontwikkelt, ga ik deze jonge Zeeuwen zeker in de gaten houden.

Stefan Oosthof - Mpty insides (3 tracks)
Al te zien op The Music In My Head en onlangs zeer overtuigend bij Live In Your Living Room in Rotterdam, is Stefan Oosthof nu ook te horen op een EP'tje van eigen hand. Deze singer-songwriter, afkomstig uit de band Broshim maakt melodieuze liedjes met akoestische gitaar. Zijn stem is aan de hoge kant met een trillertje dat soms overslaat, wat hem heel herkenbaar maakt. Met name in track 3, "Partir c'est mourir un peu" - een mooi typisch singer-songwriternummer met een bite - is Stefan goed op dreef. Het is dan ook met name dit laatste nummer dat de belofte voor de toekomst doet.

Silence is sexy - Live at Bigmouth (3 tracks)
Winnaar van de Grote Prijs 2005 in de categorie Pop/Rock Silence is sexy timmert aardig aan de weg met deze EP. Live opgenomen in studio Bigmouth laat dit plaatje nog beter dan op Silence is sexy horen wat ze in hun mars hebben. Hun aan Editors en Placebo refererende donker gekleurde muziek is melodieus, maar heeft een snijdende gitaarondergrond die dwars door je ziel kerft. Het wordt tijd voor een volwaardig studioalbum!
Silence is sexy speelt 10 januari in Café Flitz, Utrecht
(accoustisch) en 2 februari in Waterfront, Rotterdam.

Voltage - Hitting the ground
Soms heb je van die platen die je achterlaten met een gevoel alsof je een stomp in je maag hebt gehad. Maar dan op een fijne manier. Deze EP - met 6 tracks de lijvigste van het viertal - van ex-Supersubbassist Marc Driessen dondert vanaf de eerste toon je hoofd en je hart in. De stevige, maar dansbare combinatie van elektronica en gitaren die samen een vol, vet, vuig glitterglamgrungegeluid voortbrengen, is zelfs met Cillit Bang niet te verwijderen van je koptelefoon. Het gromt en grijnst, de hoek van de bovenlip opgetrokken met een intensiteit die we nog kenden van bijvoorbeeld The Jesus & Mary Chain of oude Iggy Pop. Deze belachelijk lekkere EP (fantastische productie ook) haalde op de valreep nog mijn jaarlijst van 2005 en voorspelt veel goeds voor 2006, waarin opnieuw een EP zal verschijnen. MEEERRRRR!

En, heb je al goede voornemens gemaakt? En, zijn het dezelfde goede voornemens als de voorgaande tien jaar? Dan ben je bij sHEAVY aan het goede adres. De vier Canadezen maken inmiddels tien jaar stonerrock-avant-la-lettre en laten zich op geen enkele manier van de ingezette koers afbrengen. Opener "Spy vs. Spy" begint dan ook met een riff waar je zelfs zonder enige muzikale achtergrondkennis alleen Queens of the Stone Age of Kyuss uit kunt halen. Zodra Steve Hennessey zich strot opentrekt komt de andere grote invloed om de hoek kijken: de grootvaders van de stonerrock, Black Sabbath. Hennessey heeft namelijk dezelfde dunne stem als Ozzy Osbourne en heeft ook voor zijn zanglijnen zijn inspiratie voornamelijk bij Osbourne gezocht. Het mag duidelijk zijn, sHEAVY is ongeveer zo origineel als een nijlpaard elegant is. Maar de stijl van Queens of the Stone Age, Kyuss en Black Sabbath overnemen is één ding, dezelfde machtige riffs bedenken is iets heel anders. En dat is waar sHEAVY het verschil maakt. Drums, bas en gitaren zetten een moddervette, logge sound neer die je meteen meesleept. Mijn aanvankelijke ergernis vanwege het gebrek aan originaliteit maakt dan ook al gauw plaats voor meebewegende ledematen en een brede grijns op mijn gezicht. En dat is toch waar het uiteindelijk om gaat...