Na een terechte aansporing van het File Under opperhoofd zet ik mij nu, tien over twaalf des nachts, aan eindelijk weer een nieuwe recensie. Enerzijds heb ik het excuus echt erg druk geweest te zijn, anderzijds scheelt het ook als je cd's te bespreken hebt die je niet echt aanspreken. Maar goed.. Skeemz is een band uit La Belgique, geformeerd rondom producer Filip Leloup, of zoals zijn ouders hem doopten: DJ Buzz. Hij verstaat zijn vak zeker en vast en zet een behoorlijk wijd uiteenlopende mengeling van stijlen en liedjes neer die absoluut professioneel klinken. Hij wordt vocaal bijgestaan door o.a. Lien de Greef - of zoals haar grootouders haar van jongsaf aan noemen: Lady Linn - die zeer overtuigend door kan gaan voor Amerikaanse r&b/pop zangeres. Samen vormen zij een sterk tandem dat voor muziek zorgt die toch het meest lijkt op de Black Eyed Peas, zoals in de nummers "Time to shine" en "Ready". Catchy engelstalige popmuziek over hiphoppige tracks met soms gitaren of klassieke orkest samples dan weer met een randje soul of een likje dancehall. Persoonlijk vind ik helaas de bijdragen van de vaste rapper minder geslaagd, omdat ik aan hem dus wèl kan horen dat hij uit Europa komt en niet uit de VS. Al met al is Ain't You Heard een goede plaat waar ongetwijfeld wel publiek voor is, allenig zal ondergetekende niet vooraan staan.

'Es ist mir Wurst, Wurst, Wurst, ich tanze nur mit dir, gib mir noch ein Bier!' Ja, het is weer carnaval en de zuidelijke provincies van ons mooie land vermaken zich prima met het nodige drinkgelag en verkleedfestiviteiten. Als verstokte muziekliefhebber is het natuurlijk erg 'not done' om mee te hossen en klossen op jolige carnavalkrakers en ga je op zoek naar een alternatief waar je wel ongegeneerd in de beste kringen mee kan komen aanzetten. Het Duitse In Extremo biedt wat dat betreft al jaren de beste oplossing. De middeleeuwse doedelzak metal die zij maken werkt namelijk ook bij niet traditionele carnavalsvierders erg aanstekelijk en je zult versteld staan als de nodige meedeinspieren ook bij jouw aanwezig blijken te zijn. Voorwaarde om alle schroom van je af te werpen is wel dat er genoeg andere einzelgängers om je heen staan die liters bier hebben gedronken. Omdat niet elke standaard huiskamer hiermee is uitgerust en het toch goed is om eerst in een vertrouwde omgeving te oefenen is het aan te bevelen Raue Spree 2005 aan te schaffen. Dit live album is opgenomen in Berlijn en bevat alle ingrediënten voor een ongeëvenaard feestje. Een opruiend thuispubliek, een band in topvorm die zijn beste nummers laat horen en een prima, lees geloofwaardige, productie. Als je het uitbundige gezelschap van In Extremo ook visueel nodig hebt om los te komen, is er tevens een dvd-versie van dit album verschenen.

Jij kunt In Extremo ook in je huiskamer halen en je buren meelaten genieten met Raue Spree 2005. Het enige dat je daarvoor moet doen is meedoen aan onze prijsvraag waarin we cd's weggeven van onze Duitse vrienden.

Er zijn in deze prachtige barre tijden verstandigere dingen denkbaar dan hardop zeggen dat je je verdiept in een Deens product. Vooralsnog heb ik nog geen cartoons of spotprenten op de website of het CD-hoesje van Gob Squad kunnen ontdekken dus misschien valt het allemaal wel mee. Het is voor mij wel een noviteit dat er in het land van mooie voetballers en Lego ook gepunkt wordt. Gob Squad is de aanvoerder van wat een heuse Deense punkgolf zou moeten worden, als ik de virtuele media mag geloven. Het uitroepen van Far Beyond Control als beste Deense punkalbum van het jaar door enkele gezeghebbende web- en magazines schept ieder geval genoeg verwachtingen. Gelukkig is het pretentieniveau niet al te hoog, iets wat Scandinavische en Duitse punkers nog wel eens dwars wil zitten. GS lijkt er vooral op uit om een beetje lol te maken en tegenwicht te bieden aan al die Zweedse skatebands die zo ontzettend succesvol zijn in de VS. Ze kiezen hiervoor een weinig opzienbarende route en funderen hun liedjes eveneens stevig op de Amerikaanse voorbeelden (NOFX, Rancid, meer van dattum). Wat de band onderscheidt van de noorderburen is het minder gelikte geluid en de minder storende Engelse uitspraak. Vooral dit laatste is iets waar bij mij al jaren de tenen van krommen en ook op Far Beyond Control is het nog niet helemaal perfect, het is gelukkig al wel stukken beter. Verder is er weinig nieuws onder de zon en zie ik geen gegronde reden om deze band een grotere kans toe te dichten om succes aan de overkant van de oceaan te krijgen dan een Nederlandse collega als bijvoorbeeld Allunderage.

Ook wel eens het gevoel dat je in een kringetje ronddraait? Dat je iets al eerder hebt gezien of gehoord? Ik bedoel geen déjà-vu, maar het gevoel dat je verdwaald bent in een bos en steeds op hetzelfde punt uitkomt. Op dat punt kwam ik dit keer drie strak in het pak gestoken keurige Britse heren tegen. Ze kwamen me bekend voor, zij het dat ze bij onze eerste ontmoeting in een meer stedelijke omgeving verkeerden (Penthouse & Pavement, 1981).

Destijds was wat zij deden misschien niet revolutionair (nee, daar waren ze te keurig voor), maar toch op z'n minst opmerkelijk. Ze maakten deel uit van een beweging die van mening was dat echte muziekinstrumenten helemaal niet nodig waren en dat computers en synthesizers een prima vervanging vormden. Deze underground beweging is vandaag de dag geheel in het establishment opgenomen. Je zou kunnen beweren dat de heren met hun werk latere generaties dans muzikanten beïnvloed moet hebben, terwijl ik zelf eerder denk dat zij niets meer waren dan de onechte zonen van die vier keurige robots uit Duitsland. Iets waar ze in hun huidige werk nog steeds op teren. Een karakterloze cover van "Don't fear the reaper"(een goed nummer blijft een goed nummer ookal wordt het bloedeloos gecovered) helpt daar geen lieve moer aan. Dat ze ondanks hun kreukloze imago toch af en toe in opspraak geraakten was meer te danken aan hun onderwerpkeuze (We don't need this fascist groove thang, Come live with me) die niet strookte met het hedonistische imago van de muziek dan aan werkelijke controverse.

Maar waarom waren deze klaarblijkelijk intelligente heren er toch niet in geslaagd uit het bos te ontsnappen? Waarom doet hun voorkomen nu zo hopeloos ouderwets aan? Ik besloot een andere weg in te slaan. Op mijn weg het bos uit kwam ik hoesontwerper Malcolm Garrett tegen. Wat bezielde de man die mede-inspirator was voor mijn latere beroepskeuze, ook dat bos in te gaan? Als dat was om hun site te ontwerpen is er in ieder geval een persoon die de juiste keuze heeft gemaakt.

Welke muziek zet je aan als je lekker in een tuinstoel aan het strand zit? Iets mooi rustigs, denk ik. Iets loungigs. Oke? Stel je dan nu voor dat je geen onderontwikkelde trancekabouter op Ibiza bent, maar dat je James Bond heet, dat je met een donkere zonnebril in je futuristische amfibievaartuig ligt te zonnen en dat er ergens in de verte een periscoop naar je loert, net boven het wateroppervlak. De muziekkeuze eindigt dan vermoedelijk bij Backini. Dit spannende samplecollectief bestaat uit twee loopse eekhoorns, een paranoïde begonia en een bord macaroni en heeft zich gespecialiseerd in cd's die de standaard-loungige-cd's doen verbleken in conventie. De liedjes op Backini's tweede album Re:Creation ontginnen namelijk een combinatie aan geluidjes, orkestjes en stijlen die naarmate de cd vordert steeds lekkerder en donkerder in je gezicht spatten. Probeer "The City" maar eens. De radio-hit wordt misschien niet helemaal toevallig "Radio", maar ook het Airlijke "Victoria Falls" mag, nee, moet er zijn. Die tekst! 'You can keep dancing and talking, because I am in love with Stephen Hawking'. Prachtig toch? Daarnaast verdient Backini alle lof dat het de hoogdravende titel van dit album wáármaakt: Re:Creation bevat de meest experimentele loungemuziek die ik lang gehoord heb, zonder dat het om de vorm draait. Daar mag James wel een voorbeeld aan nemen.

Posies, REM en Big Star zijn niet de minste bands. Ken Stringfellow, Mitch Easter en Jody Stephens waren bij de afzonderlijke bands betrokken. Niet geheel toevallig, gezien deze recensie, hadden ze ook samen een bandje genaamd The Orange Humble Band. Hier kan o.a. ook nog aan toegevoegd worden Spooner Oldham die o.a. zijn sporen verdiende bij Neil Young en Aretha Franklin en er is nog Jim Dickinson die furore maakt als producer van The Rolling Stones en Alex Chilton. De band zorgde tot op heden voor twee albumreleases. Er was Assorted Creams in 1998. Er was Humblin'(Across America) in 2001. Ze gingen beide langs mij heen. Anno 2006 is er voor het tweede album een herkansing met deze rerelease. Bij een eerste beluistering heb ik echter al meteen vraagtekens of dit nu wel echt moest. Zo meende ik een trompet uit een synthesizer te horen en als ik ergens een hekel aan heb... Bovendien is de hele productie nogal dichtgesmeerd en dat verstikt de toch wel wat eentonige liedjes die mij wat flauwe aftreksels van de alt.countrybands The Byrds en The Jayhawks leken. Bij bestudering van de feiten zit ik er goed naast. De trompet blijkt echt, maar is helaas nogal door de mangel gehaald. De bandleden blijken een verleden te hebben dat toch ook niet kinderachtig is. Hoofdverantwoordelijke voor dit project is de Australier Darryl Mather - ooit lid van Someloves - die deze band bij elkaar gehaald heeft. Hij haalt m.i. echter teveel in huis, want het eindresultaat klinkt in mijn oren allemaal te perfect. Ik word er dan ook niet warm of koud van. Hou je echter van gladde fmcountrypop dan is dit juist een aanbeveling.

'Als je naar 't Hof van Commerce gaat kijken,' zo zei iemand tegen me, 'dan moet je eens opletten op Flip. Die gozer vergeet zo vaak zijn eigen tekst dat het grappig wordt.' Dus toen Flip, DJ4T4 en Serge op een mooie maandagavond in de Brakke Grond optraden om hun laatste cd Ezoa en niet anders te promoten zat ik op te letten. Vergat hij zijn tekst? Ging hij de mist in? Was het grappig? Nou, grappig was het zeker. Flip en zijn twee vrolijke vrienden maken van elk concert een feestje. DJ4T4 staat achter zijn microfoon te grijnzen terwijl hij zijn plaatjes draait en Serge B. en Flip maakten er een heus feestje van. Af en toe gaan ze op hun meegebrachte sofa zitten en kijken ze eens om zich heen. 'Dit was de bedoeling' zie je ze bijna denken. Ging Flip dan de mist in? Vergat hij zijn tekst? Volgens mij wel. En ik denk dat het wel wel wat meer dan "vaak" was. Zeker weten doe ik het niet want Flip kan zo snel ratelen dat je zijn teksten heel goed moet kennen wil je het kunnen volgen. Daar komt nog eens bij dat ze rappen in het West-Vlaams en dat u en ik dat niet verstaan is logisch, maar volgens mij verstaat de gemiddelde Zuiderbuur er net zoveel van als u en ik. Dat maakt deze cd een apart geval, je verstaat slechts een heel klein beetje van wat de heren op plaat gezet hebben en het is gokken waar het allemaal over gaat. Dat maakt meezingen tot een oefening in rare klanken uitstoten en of uw huisgenoten dat leuk vinden: hier was dat niet het geval. Hoe klinkt Ezoa en niet anders? Daar kan ik kort over zijn: het is er eentje zoals de vorige cd's van 't Hof van Commerce ook waren, grote verrassingen zijn er niet, het is zoals het was. Goed, Gabriel Rios komt even op bezoek, net als Balo en Tip en nog wat andere mannen en vrouwen, maar het is niet vernieuwend. Of het moet DJ4T4 zijn die aan het einde van de plaat de zaak overneemt en zijn eigen privenummer heeft: "Oei Gin Vlams Verstaet". Maar uiteindelijk maakt dat geen bal uit. De mannen van 't Hof doen wat ik van ze verwachtte: een leuke plaat afleveren die doet verlangen naar meer.

Ik loop vaak te kankeren op omstanders omdat ze door mijn favoriete bandje heen lopen te lullen. Vooral in Paradiso hebben ze daar een handje van. Maar heel eerlijk gezegd, ook ik maak me daar soms schuldig aan. Bijvoorbeeld op Lowlands, waar ik stond te wachten op een Motorpsycho-concert. Ondertussen speelde Gotan Project en dat was best aangenaam. Dat bleken meer mensen te vinden, want om me heen stonden meerdere groepjes met elkaar te praten die zo nu en dan eens een goedkeurende blik richting podium wierpen. Waar overigens niet zoveel gebeurde. Er werd wel gedanst, maar dat valt van een afstandje ook amper op. Met een pilsje erbij bleek Gotan Project een perfect soort loungemuziek. De cd's heb ik echter nooit gekocht. Vrienden wel en daar wiegde ik regelmatig mee op feestjes als Gotan Project werd opgezet. Pilsje er weer bij, heerlijk genieten. Datzelfde Gotan Project heeft inmiddels een live-dvd uit, La revanche del tango live. De heren en dame van Gotan Project moeten beseft hebben dat een gewoon live concert op dvd wel eens niet zo spannend zou kunnen zijn. Daarom zijn de beelden versneden met fraaie effecten en beelden van Buenos Aires en diverse historische gebeurtenissen. Maar hetzelfde probleem doet zich voor. Ik blijf niet kijken. De muziek is wederom heerlijk, maar na een minuut of vijf loop ik weg en ga ik wat doen. Met Gotan Project op de achtergrond. Het werkt (weer) ideaal voor feestjes. De dvd opzetten, met de beelden erbij en het stoort niet. En het blijkt maar weer eens puike muziek te zijn. Voor de extra filmpjes hoef je het ook niet te doen, dus deze dvd is vooral voor diegenen die nog niks van Gotan Project in huis hebben. Maar u mag ook hier komen kijken. Pakken we er een meteen een pilsje bij...

Dit wordt een kort stukje. Dat komt omdat het namelijk over een kort plaatje gaat. Een singletje zou je bijna zeggen, want voor een simpele promo is deze toch te verzorgd. Drie nummers in een heel krap kwartiertje krijgt de luisteraar voorgeschoteld. Novaselic uit Enschede doet aan rock die niet vreselijk origineel is maar wel prima gespeeld en vooral gezongen wordt. In de bio halen ze bands als QOTSA, Audioslave en Incubus aan. En in de eerste song krijg je inderdaad een lekker stuk moderne rock met wat stonerinvloeden voor je kiezen, gezongen door een jongen met een heldere Incubus-achtige stem. Dat hebben ze in elk geval in the pocket. Wat er nog ontbreekt aan eigen gezicht maken de heren in ieder geval goed door strak spel, goede meeslepende songs en een heldere sound. Niet voor niks hebben ze al een paar bandwedstrijden gewonnen. Met deze drie track mini als bagage kunnen dat er nog best wel eens meer worden. In de gaten houden dus, dit bandje.

Voor de aanschaf van het debuutalbum Tell Me What's New van Gem moest ik stad en land aflopen. Ze werden (hierna) een graag geziene gast in het Nederlandse livecircuit, de Duitse markt werd voorzichtig betreden en ze scoorden zelfs met de reclametune "Good to Know" - die zij speelden en inzongen - een heuse hit. Ze werden langzaam een gevestigde naam. En dan is er het tweede album Escapades. Naast producer Frans Hagenaars doet Anne Soldaat (oud gitarist van wijlen Daryll-Ann) dienst als adviseur en medeproducer. Het materiaal is melodieuzer geworden. Het kent naast songs die nog steeds opgefokt zijn wat meer rustpunten. De productie benadert meer het livegeluid dan op de voorganger. Er is veel dus om voor te juichen. Toch heb ik wel wat punten van kritiek, want van mij het drumstel wat verder naar achteren mogen worden gemixt en de gitaren wat meer mogen piepen en kraken. Het is soms net wat te braaf. Toch zal ik niet zeuren over Escapades, want het is een erg aanstekelijk album geworden dat je dankzij een goede opbouw echt bij de keel pakt. Er is dus geen ontsnappen meer aan. Dit moet het jaar van Gem worden. Aan Escapades zal het niet liggen. Ik wed dat geen platenzaak meer vreemd kijkt als je naar hun plaat vraagt.

De Popgrond avonden in de Brakke Grond in Amsterdam zijn fijn. Het publiek is geinteresseerd, het bier is er lekker, de artiesten brabbelen in een heel lief en grappig Belgisch taaltje en tussen de twee concerten door kun je fijn even bijpraten in het café. Dan hoef je dat tenminste niet tijdens de concerten te doen. Één maandag in de maand is alles goed en fijn. En soms zie je nog eens bandjes die je nog niet kende.

In de maand februari van dit jaar stond daar bijvoorbeeld Dijf Sanders. Die kende ik nog niet en om heel eerlijk te zijn vond ik dat niet zo erg. Ik hou niet zo van die electronicameuk. Geeft niks. We dronken een biertje, we babbelden wat en toen was daar even later Rumplestitchkin. Waar kwamen die opeens vandaan? Energieke rock, een zanger met een goede kop voor een foto en een drummer die zijn drumstel aan flarden sloeg en repareerde met Duct-Tape. Ik word altijd woest blij als ik iets mag repareren met Duct-Tape, laat staan als zo'n stoere drummermeneer dat doet. Blij verrast was ik dan ook toen er een week later de nieuwe cd van Rumplestitchkin op mijn deurmat lag. Helemaal omdat ik na het concert had staan twijfelen of ik de cd misschien mee zou nemen naar huis.

Ik was dus blij. Net zo blij als tijdens een fietsvakantie door de Alpen. Of toen ik de mond van mijn moeder dichtducttapete. Of die andere keer dat ik een madeliefje molesteerde. En bijna net zo blij als die keer dat ik Sufjan Stevens live op het podium zag staan. Niet net zo blij, want bij Sufjan was ik extatisch en dat was een geheel nieuwe emotie. Helaas had ik toen de cd nog niet gehoord, anders was ik wel minder blij geweest met Somersault. Want op die cd staan een paar goede tracks maar helaas nog veel meer slechte tracks. "Hush Hush (Keep Pushing The Stars)" bijvoorbeeld is goed. Zo ook "Push". En ook "Go Crazy" en "Before the Dawn" mogen er nog wel zijn maar tussen deze tracks door val ik in slaap, verlies ik de aandacht en is het allemaal een beetje verdrietigmakend nietszeggend. Jammer, want op het podium liet Rumplestitchkin zien dat ze ook beter kunnen dan dit. Veel beter.

Ten: the Essential Collection 1995-2005 is een merkwaardig plaatje. Het is namelijk een verzamelaar, en toch weer niet. Alle songs zijn opnieuw opgenomen, door de huidige bezetting. Nou ja, de huidige bezetting... De nieuwe drummer (Lee Morris van Paradise Lost) had nog andere verplichtingen, de bassist is na deze plaat vertrokken. Het voordeel is niettemin dat het materiaal meer eenheid vertoont dan gebruikelijk bij een verzamelaar, het nadeel is dat het natuurlijk geen échte verzamelaar meer is. De verdeling in Essential rockers op schijfje 1 en Essential Ballads op schijfje 2 vind ik wat minder geslaagd. Ballads ontlenen deels hun kracht aan het feit dat ze ingebed zijn in het steviger werk, en dat mis je hier. Maar eerlijk is eerlijk: ook van schijfje 2 heb ik met volle teugen genoten, domweg omdat het stuk voor stuk puike nummers zijn. Daar is enerzijds de fraaie zang van Gary Hughes debet aan, maar zeker ook dat het delicate evenwicht tussen hard en gepolijst gevonden is. De Essential Rockers zijn ook om van te smullen. Fraaie epische intro's, mooi opgebouwde solo's, indrukwekkende zang, het zit er allemaal in. Ergens tussen Magnum, Soul SirkUS, met een snufje WhiteSnake. Als je dit album beluistert, moet je concluderen dat de doorbraak van Ten alleen maar uitgebleven kan zijn omdat de band at the wrong place at the wrong time was. Wellicht krijgen ze met hun nieuwe album, dat over enkele maanden verschijnt, eindelijk de doorbraak die ze verdienen. Dit is alvast een heerlijk voorproefje.

'Leuk, wel...' 'Ja, leuk!' 'Als in leuk voor op de fiets. Leuk voor stampen en trappen.' 'Als in 'Your Toyota is fantastic!'' 'Altijd goed als zangers roepen dat je Toyota fantastisch is.' 'Zouden zangers vaker moeten doen.' 'Klinkt als een oude rammelende dEUS.' 'dEUS? Ik heb geen viool gehoord, laat staan een traan gepinkt.' 'Soms een ietwat glamrockesque.' 'Het doet gewoon in z'n geheel nogal Belgisch aan.' 'Als in een Belgische Posies meets Nine Inch Nails zonder de industrial' 'Nine Inch Nails? Hoe kom je daar nou weer bij?' 'Hoe komt het toch dat je altijd kunt horen wanneer het een Belgisch bandje betreft?' 'Je kunt dit toch niet met the Nails vergelijken?' 'Volgens mij deed ik dat toch echt net.' 'Ja, misschien bij het begin van "Hammerhead".' 'Dat rijmt.' 'Is denk ik toch wel mijn lievelings: "Hammerhead".' 'Of "'Till Death".' 'Toch weer die Toyota.' 'Waar herinnert dat intro van "A Perfect Habitat for Foxes" me nou aan?' 'Oh, ik haat dat.' 'Ik ga even m'n broer bellen. Die weet dat soort dingen altijd.' '...' 'Weet het ook niet.' 'Oh, ik haat dat. Nu moet ik daar de hele tijd aan denken.' 'En verborgen liedjes op het eind. Altijd leuk.' 'Leuk. Nou heb je het verklapt.' 'Zingen ze ook: 'Everybody! Clap your hands.'' 'Dat is weer helemaal nu.' 'Vragen of men in de handen klapt.' 'Ja!' 'Leuk!'

Professioneel smeerlap Elle Bandita zul je volgens mij niet gauw met een madeliefjeskransje om haar hoofd door een heidelandschap zien huppelen. Haar recente optreden tijdens de laatste editie van Joost van Bellens maandelijkse electroavond Rauw verduidelijkt waarschijnlijk waarom, aangezien ze dat afsloot door - en ik waarschuw je, aan het eind van deze zin voel je je een stuk minder comfortabel dan nu - op de draaitafeltafel te gaan staan, aldaar haar hand door haar broekje te halen en die vervolgens af te vegen aan het gezicht van de verbijsterde Joost. Zeg niet dat ik je niet gewaarschuwd heb. Ze heeft er de titel van deze EP in elk geval mee verklaard. Elle maakt kwade, ongekookte, schelle, zware en grove electropunk die je het idee geeft dat ze altijd wel een in petroleum gedrenkt doekje omhanden heeft liggen, zodat ze die - zodra ze ergens kwaad om wordt - direct om een houten stok kan wikkelen, in brand kan steken en er de straat mee op kan gaan. Met haar wenkbrauwen zo ver mogelijk naar beneden gedrukt. De goedkoopste maar enige vergelijking die ik kan maken is die met Peaches, al is Elle veel en veel kwader, en etaleert ze haar ingebedde rans op veel minder subtiele wijze. Joost kan het weten.

Ze vonden het geloof ik zelf ook maar een vreemde plaats om te spelen. Vers ingevlogen uit San Francisco stond het tweetal heren van Two Gallants er een beetje wazig bij op het podium van Crossing Border. Ik vermoed dan ook dat ze hiervoor nog nooit voor zo'n groot publiek gespeeld hadden en zeker niet in een theater zoals nu het geval was, daar aan het Spui. Two Gallants maakt dan ook muziek die het beste tot zijn recht komt in een kroeg waarin meer mensen op het podium staan dan ervoor. Vieze toiletten met strontspetters tot verbazingwekkend hoog op de muur boven de pot, en pis voor een hele avond naast de pot. Schraal bier en volle asbakken, en de enig overgebleven toeschouwer is zo dronken als een lor en klapt mee uit de maat. De heren Stephens (gitaar) en Vogel (drums) interesseert het geen zak. Ze zien de trieste entourage voor zich niet eens, denk ik. Ze spelen zoals altijd alsof hun leven er vanaf hangt. Rauw, ongepolijst, verfrissend, verrassend. Een fantastische drummer die jaagt op gitaarspelende maatje, die qua vindingrijkheid niet voor hem onderdoet, en als hij hem te pakken heeft draaien ze het spelletje om. En soms jagen ze op een nietzichtbare derde persoon. Wie jaagt zingt. Adam Stephens jaagt het meest en klinkt als een oude rot. Scherp door merg en been gaand. Soms rusten ze uit op een bankje en praten samen over het leven. Het mooie is dat het tweetal op plaat bijna net zo puur klinkt als op het podium, bedacht ik me terwijl ik toekeek op Crossing Border. Two Gallants is het nog verder opgeruwde broertje van the Black Keys. En net als hen uitermate geschikt om White Stripes-fans te laten horen hoe het ook kan. What The Toll Tells, wat een plaat!

Hoewel ik doorgaans geen groot liefhebber ben van pulpfilms kan ik de zieke humor van Quention Tarantino en Robert Rodriguez in de gangstar-horror From Dusk Till Dawn wel erg waarderen. Het eerste deel van de film verloopt nog zoals je van een gemiddeld Tarantino-script mag verwachten maar dan komt de echte pulp om de hoek. In een bar in Mexico (de Titty Twister) gaat het volledig los en worden gedurende drie kwartier aan de lopende band vampiers en andere monsters bruut vermoord. De soundtrack van dit Mexicaanse Sodom en Gomorra wordt verzorgd door een groep onvervalsde bandito's die de meest vuige stampers de zwetende en naar schraal bier en whiskey ruftende zaal in pompen. Ellenlange gitaarsolo's, af en toe een stukje onverstaanbare zang en vooral totaal uitzinnige bandleden die compleet uit hun dak gaan. Ik kan het niet laten om deze knakkers voor te stellen wanneer ik naar Wau Y Los Arrrghs !!! luister. Hun CD Cantan En Español zou perfect passen in de Titty Twister en mán wat zou ik daar dan graag een avondje vertoeven. Alles valt op zijn plaats: de rauwe surf-achtige gitaren, de repeterende bas, het geile orgeltje en de volstrekt onbegrijpelijke zanglijntjes, ik voel me een hoofdrolspeler in een vijfsterren pulpfilm. Dat de echte Titty Twister huisband Tito & Tarantula is verdring ik overigens simpelweg in mijn gedachten. Deze plaat is zelfs voor een gringo een must have!

Ik verlang weer naar een piano in huis. Ik ben er aan toe. Daar kwam ik achter terwijl ik luisterde naar Kelley Stoltz nieuwe cd Below The Branches. Steeds als ik deze plaat draai dan bespelen mijn vingers een piano die er niet is. Ze tikken achteloos mee op mijn bureau, op mijn knieën, op de armleuningen van mijn stoel. Ze proberen de zwarte en witte toetsen aan te slaan die Kelley Stoltz in de liedjes op Below The Branches toucheert. Akkoordenschemaatjes, ragfijne loopjes. Ze klinken doodsimpel, zeker samen met de rustige manier van zingen van Stoltz die zelf zingt, maar daardoor misschien wel juist zo fijn. Het is niet alleen maar man met piano overigens op Below The Branches. Stoltz speelt veel instrumenten en weet precies wanneer hij ze in moet zetten in zijn liedjes om de juiste sfeer te creëren. Die juiste sfeer heeft vele gezichten en verraadt wat voor muziek Stoltz zelf ook goed moet vinden. Soms doet hij denken aan de Beach Boys ("Ever Thought of Coming Back"), soms aan Pink Floyd ("Mystery"), soms aan the Beatles ("Memory Collector" en "Wave Goodbye") en tussendoor friemelt hij ook wat Velvet Underground-invloeden. Zo zijn er voor wie luistert nog wel meer jaren zestig invloeden te horen op Below The Branches, maar wie van Ben Folds houdt heeft aan Stoltz zeker ook een goede. Dat maakt de cd er echter niet minder op. Net als mijn verlangen naar een piano in huis.

We leven een druk leven. Werken, relaties ondehouden, sporten, concerten aflopen, recensies schrijven. Soms tuimelt het allemaal over elkaar heen en wordt het ons een beetje te veel. Wij hier op File Under hebben er gelukkig een medicijn tegen: muziek. Er zijn van die platen die je er weer in doen geloven. Platen die je rust brengen, kracht geven, opwinden, ontroeren. Noem maar op. Maar er zijn ook platen die alleen maar bijdragen aan de chaos in je kop. Field Music is er zo een. Heen en weer geslingerd tussen 'dit is briljant' en 'whats the blerry point?' zit ik vertwijfeld achter mijn toetsenbord. Field Music bestaat uit (ex) leden van Futureheads en Maximo Park wat geenszins wil zeggen dat deze plaat ook meteen goed gevonden zal worden door mensen die van deze bands houden. Daarvoor is de muziek te afwijkend van de norm. Doch niet afwijkend genoeg om echt sprake te laten zijn van avant garde of doorwrochte sympho. Een nummer als "It's not the only way to feel happy" of "Got to get the nerve" zijn redelijk gewone popdeuntjes, maar een nummer als 'Shorter shorter' waarin tempowisselingen en tegendraadse instrumentaties over elkaar heen buitelen zit toch echt meer in de experimentele hoek. Dat maakt deze plaat zo ambivalent en zo moeilijk te duiden. Ik hou het er maar op dat Roxy Music zo geklonken zou hebben hadden ze vandaag de dag begonnen, of een poppier versie van Motorpsycho. Geen makkelijk plaatje dus, maar het zeker waard om eens goed naar te luisteren. Wanneer ik meer rust in m'n kop heb.

Er is een eenvoudige reden voor al die projecten die als paddestoelen uit de grond schieten: het internet. Muzikanten hoeven niet meer moeizaam agenda's in overeenstemming te brengen, het is een kwestie van bestanden doorsturen via het internet en daar je eigen bijdrage aan hangen. Maar het is een procedé waar ik niet zo enorm van gecharmeerd ben, om dezelfde reden waarom ik de voorkeur geef aan live-opnamen boven studiowerk: je loopt het risico dat de chemie van het samen muziek maken ontbreekt. Frontiers-baas Serafino Perugino is wel een liefhebber van deze werkwijze. Bij het horen van de stem van Tony O'Hora twijfelde hij dan ook niet lang. O'Hora, ooit zanger van de Engelse AOR-legende Praying Mantis en recenter van Andy Scott's Sweet, heeft op dit album alleen de zang verzorgd. Dat is opmerkelijk, want hij is op andere albums bassist, gitarist, toetsenist, drummer én producer geweest. Perugino werkt echter vaak met multi-instrumentalist en Professional Stunt Guitarist Magnus Karlsson, die eerder werkte aan de albums van Starbreaker en Allen-Lande. Op dit album zijn alle instrumentatie én de productie door Karlsson gedaan en heeft O'Hora er zijn zanglijnen overheen gelegd. Nu ís O'Hora ook boven alles een goede zanger. O'Hora heeft een stem met power en laat horen dat een soloalbum zeker gerechtvaardigd is. Karlsson is op zijn beurt een uitstekend componist, muzikant en producer. En toch, hoe goed het ook is, ik mis net dat beetje extra. Dit is een prima album, met muziek ergens tussen Karlsson's hiervoor genoemde projecten en klassieke rockzang. Beslist bovengemiddeld, maar zonder de muzikale X-factor.

Volgens de Flora- en faunawet zijn de bruine kikker, de middelste groene kikker, de meerkikker, de boomkikker en de heikikker beschermde diersoorten. Daarom worden er bij de biologieles tegenwoordig nog weinig kikkers ontleed. Een rat, zolang het geen woelrat is, mag wel weer. Het enige dat wij mochten bij biologieles was een paar rietjes steken door een varkenshart om te kijken hoe de bloedvaten met elkaar verbonden waren. Een echte ontleding zat er niet in, zodat ik niet echt kan zeggen of dat een heel bijzondere ervaring is. Hetzelfde geldt eigenlijk ook een beetje voor Dismember. Deze sympathieke band stamt uit dezelfde tijd dat ik met rietjes in de weer was en heeft samen met onder andere Entombed en At the Gates aan de wieg gestaan van die typische Zweedse old-school death metal. Hard, agressief, afgewisseld met melodie en gitaarsolo's. Mijn aandacht lag eigenlijk altijd bij die andere bands. Pas in 2004 ben ik aangehaakt bij Where Ironcrosses Grow. Ik weet dus niet hoe goed de klassiekers waren, om de doodeenvoudige reden dat ik ze te laat gehoord heb. De nieuwe The God That Never Was bevat, net als zijn uitstekende voorganger, echter genoeg memorabele songs om indruk maken. Luister maar eens naar het opperbeukende "Autopsy" en "Into The Temple Of Humiliation", of de meer melodieuzere werkjes "Phantoms (Of The Oaths)" en "Where No Ghost is Holy". Na bijna twee decennia is er aan inspiratie geen gebrek en dat is altijd prettig om vast te stellen.

'Merz sounds like nobody else in the world and the would be alright if it listened to nobody else. We absolutely love him.' Zo die kan mijnheer Merz in zijn zak steken, want het is niet de minste die dit over hem zegt. Het zijn namelijk de woorden van Chris Martin. U weet wel die mijnheer die zelf ook aardig wat plaatjes verkoopt met zijn bandje en het doet met actrice Gwyneth Paltrow. Het is te hopen voor Merz (echte naam Conrad Lambert) dat die fandom van Martin ervoor zorgt dat hij wat extra plaatjes verkoopt. Door onder meer geruzie met zijn platenmaatschappij was het zes jaar akelig stil rond hem en leefde Lambert een teruggetrokken bestaan zonder plaatjes af te leveren. Dat brengt weinig brood op de plank natuurlijk. Nu is hij terug - al vrees ik dat weinigen hem gemist zullen hebben - met Loveheart en krijgt hij veren in zijn bips gedrukt van Martin en van de Engelse pers. Is dat terecht? Die vraag kunnen we volmondig met 'Ja!' beantwoorden. Lambert is een begiftigd liedjesschrijver die zijn songs zorgvuldig aanvult met ingetogen elektronische klanken, ritmes en samples als ze daarom vragen, zoals Ben Christophers dat ook zo goed kan. Soms vallen zijn toevoegingen niet eens op, maar ze zijn er altijd. Bijvoorbeeld als hij zichzelf begeleidt op piano in openingstrack "Postcard From a Dark Star". Hierin (en dat gebeurt verderop nog vaker) lijkt hij wel een beetje op Elliott Smith, maar Lambert heeft een net wat scherpere stem. Bovendien is hij minder desperaat op zoek naar mooie harmonieën, maar zoekt naar inventieve invulling aan instrumenten. En daarin slaagt hij dus meer dan voortreffelijk op Loveheart.

Merz speelt morgenavond in de kleine zaal van Paradiso, samen met The Earlies

Track 11 van dit album heet "2005" en dat is niet voor niets zo. Grand Prix verscheen namelijk al vóór de zomer van 2005 en dat er nu pas een recensie verschijnt is toch een soort van schande. Gelukkig hadden we het interview, dat ik met alle liefde en plezier heb gedaan. Schaamteloze promotie voor Vive la Fête, daar heb ik me vooral in het verleden behoorlijk schuldig aan gemaakt. Mijn god, wat was ik fan. Leek Vive la Fête op Attaque Surprise, het eerste volwaardig album na EP Paris, nog wat lief en gevoelig, op République Populaire ontpopte de band van Els Pynoo en Danny Mommens zich tot een uit de kluiten gewassen synthpopband. Het veel jongere broertje van Visage - toevallig naast elkaar in de kast! - heeft daarna nog een album, enkele EP's en een volledige bandwissel geproduceerd en toen kwam Grand Prix. Lekker. Net zo lekker als de voorgangers en daar ligt het probleem. Het is niet zo dat ik fan-af ben omdat de latere platen slecht zijn, sterker nog, ik vind ze zeker net zo sterk als de eerste twee, maar Grand Prix en voorganger Nuit Blanche komen mijn kast gewoon niet uit. En nu de lente weer in aantocht is word ik erop gewezen dat er nog een recensie mist. Grand Prix en in sommige gevallen bijbehorende en vast nog wel te krijgen limited edition cd wavet, elektroot, swingt en syntht. Even ben ik weer de fan van vroeger en ik weet precies waarom. De leukste party-retrosynth van deze tijd komt nog steeds van Vive la Fête. Dat Vive la Fête niet ongeloofwaardig wordt en in elk geval één ding heel erg goed doet, bewijst het voor de weet-ik-hoeveelste keer uitverkochte Paradiso. Vive la Fête moet maar blijven doen waar het goed in is, maar dan wel zo, dat wij ze niet vergeten.

Ze zijn er nog steeds, bands die houden van simpele party-hard-rock met eenvoudige riffs en grootse meebrulrefreinen in de geest van Hanoi Rocks, AC/DC en Motley Crue. Alsof sleaze rock nog steeds niet dood en begraven is lanceert het Canadese Crystal Pistol zich als de grote redder van de smerige rock. Met een streep mascara onder de ogen. Nu krijg ik wel vaker bio's te zien met daarin wat grootspraak maar het doorlezen van hun promopraatje leverde bij mij wel een glimlach op. Lacht u even mee? Deze "sleaze/glam-sensations" zijn "raised on robbery...and laboured in a piss factory in Chinatown", bezoekers van hun live-shows "are being greeted at Eternity's gate, all grammar and syntax of earthly existence being blown away in guitar chorusses". Enzovoort. En dat alleen maar omdat ze simpele rockdeunen maken. En dan nog niet eens zo goed als hun grote voorbeelden. Het is mij een beetje te beschaafd allemaal. De punkfactor, die dit soort muziek vaak de nodige pit geeft, ontbreekt. Dan klinken The Backyard Babies toch wel iets overtuigender. Kijk, een grote bek hebben ze wel, getuige baldadige slogans als "Everybody hates you when you're a rockstar". Een aardig meebrulrefreintje kunnen ze ook wel verzinnen. Alleen de echt memorabele songs ontbreken. En da's een beetje zonde. Nu hebben we elf leuke meebrullers, geschikt als achtergrondmuziekje voor een stripclub.

Ik leer mijn leerlingen het verschil tussen een feit en een mening. Dit om teksten beter te leren begrijpen. Na een paar keer draaien had ik mijn mening over de cd van PJDS getiteld Away From God And Far From The Action al klaar. Ze leveren namelijk de belgenpop waar dEUS en Zita Swoon groot mee zijn geworden. Dit leek mij dan ook een prima release voor mensen die niet weer zo lang willen wachten op een nieuw album van dEUS en voor mensen die vooral na het zien van de gelikte shows van Zita Swoon met weemoed terugdenken aan hoe het ooit was. Over de bandnaam wilde ik melden dat ik deze vreemd vond klinken. Er zijn echter feiten die roet in het eten gooien. Zo komt de bandnaam PJDS van het opperhoofd van de band genaamd Pieter Jan de Smet. Al vind ik dit commercieel niet echt geweldig, begrijpen doe ik het wel. Zeker als ik na bij bestudering van de inlay een verzamelaar in handen blijk te hebben dat in waarop materiaal staat dat in verschillende samenstellingen is opgenomen tussen 1993 en 2005. Het is dan bovendien vreemd dat het zo'n evenwichtig album is: alsof de band geen ontwikkeling heeft doorgemaakt. Bovendien ligt het jaar 1993 al voor de eerste albumrelease van dEUS. Dit maakt het samen tot een prima cd van een band die al jaren aan dezelfde weg timmert waar anderen er met de prijzen vandoor gingen.

Een Freddy Mercury-lookalike, gezeten op een ouderwetse Honda motorfiets, tilt op de cd-cover zijn grote zonnebril op en knipoogt van boven zijn kamerbrede snor in de lens. Wat zullen we nou krijgen? Gelukkig verschaffen de liner notes duidelijkheid, al is het in hier en daar enigszins lachwekkend Engels. Sexy 70 staat vol met instrumentale muziek van nu, vrijwel helemaal gemaakt door Che (Alexandre Caparroz) en geinspireerd op soundtracks van de in Brazilië kennelijk legendarische softporno films uit de jaren zeventig. Klassiekers uit dit "Sacanagem" genre zijn onder meer films met ontroerende titels als "Someday I'll Bang This Girl Next Door", "The Virgin Widow" en "Honeymoon & Peanut" (ehh.. Huwelijksreis en Pinda?). Hoe klinkt dit muzikale eerbetoon dan eigenlijk? Best leuk hoor. Het laat zich omschrijven als een lounge-achtige cd met af en toe een vleugje samba of easy listening en dan weer wat jazzy vibrafoon vermengd met sfeervolle blazers en een funky beat. Het luistert allemaal redelijk prettig weg en zit goed in elkaar, maar zou met een beetje kwade wil ook bestempeld kunnen worden als kitscherig, of op zijn minst overbodig geneuzel. Beslis zelf maar wat je er van vindt - ik ben nog even snel naar de plaatselijke Braziliaanse videotheek.

Al een jaar of tien speel ik voornamelijk in bands die harde gitaarmuziek maken. Van die ramrock die vooral leuk is om te maken, minder om te luisteren en door een select publiek erg gewaardeerd wordt, maar waar je je oma toch maar geen demootje van geeft. Echt veel mooie meisjes bedien ik er ook niet mee, onze groupies zijn meestal te wanstaltig voor woorden, en ook mijn vriending komt alleen kijken als het écht moet. Nee, dan kun je beter meespelen in een goedlopende nederlandstalige reggae/popband, daar maak je heel wat meer vrienden (en zeker ook vriendinnen) mee. Zoals het neggenkoppige Zebra bijvoorbeeld, een schoolvoorbeeld van ouderwetse Nederpop in een modern jasje. Op hun CD Emoties zijn dertien liedjes verzameld die ze de afgelopen jaren her en der hebben opgenomen en uitgebracht. Mooie en vrolijke liedjes, in de traditie van Doe Maar, Het Goede Doel, De Dijk en Toontje Lager. Zanger Marcel Aarts heeft weliswaar een goede stem maar mist een echt uniek geluid om de liedjes net even dat extra zetje te geven. Daardoor blijft het toch vooral bij een album vol muziek voor feesten en partijen en wordt het maar nooit echt spannend. Jammer toch wel, want muzikaal gezien zijn de bandleden en de uitstekende blazerssectie volgens mij best tot meer in staat. Dit is nog het meest hoorbaar tijdens de wat meer up-tempo liedjes, die naar mijn mening iets te schaars zijn. Op deze manier is er niets negatiefs te noemen, maar ontbreekt het aan genoeg peper in de reet om mij echt enthousiast te krijgen.

Hoe prijs je jezelf de markt uit in Huize Storm. Nou, da's heel eenvoudig. Doe als het Finse Sinamore. Je zet op je site dat je jezelf ziet als Katatonia meets HIM while gangbanging Bon Jovi. Doe je ogen dicht en zie het voor je. Na het zien van die beelden gooi je een cd gelijk weg, toch? Katatonia is natuurlijk okay, maar HIM heeft hier in huis al jaren afgedaan. En Bon Jovi? Tja daar ligt nog een 12 inch van ergens op zolder, maar ik kan me de laatste keer niet herinneren dat die gedraaid is. Zo deze überhaupt al eens gedraaid is. Maar goed, Bon Jovi is in de bovenstaande beschrijving natuurlijk wel het lijdend voorwerp en als Bon Jovi lijdt dan is het al een stuk minder erg. Dus ik gaf de Finnen toch maar een kans. Dat viel niet eens tegen. Sinamore klinkt nog het meest als Paradise Lost in hun Depeche Mode-periode. Op zich vond ik dat wel koel, maar het verschil met Paradise Lost is dat er bij Sinamore niet echt nummers uitknallen. Tegelijkertijd moet ik bekennen dat er ook geen slechte nummers op A New Day staan. Wat ik wel een minpuntje vind, is dat de band het nodig vond de zang van Mikko Heikkila met grote regelmaat door de vocoder te halen. Vocoders dat is iets voor de Chers van deze wereld (alhoewel muteknoppen nog meer op hun plaats zijn daar natuurlijk) en niet voor stoere Finse knapen. Daarom mogen ze van mij op een volgende cd wel wat vaker de rauwe strot zoals in "Drama for Two" van stal halen.

Ze presenteren hun muziek als 'dope infected dirty blue grass music and country for fucked up people' en hun eerste plaat had als titel dan ook een variant hierop: Dirty Dope Infected Blue Grass Hillbilly Hobo XXX Country Music' . Een stief jaartje na dit debuut komen Zeno Tornado en zijn Boney Boogle Brothers met hun tweede plaat, Lover of Your Dreams. Hierop is het van hetzelfde laken een pak: bluegrass en country verpakt in een jasje van cowpunk en psychobilly. En dat allemaal uit het zo keurig aangeharkte Zwitserland: "Meine Ma hat's mir gleich gesagt damals: Geh' nicht in die Grosstadt, mein Junge, schon manch Gescheiterem ist's übel ergangen." Zoals het hoort in dit genre zijn de veertien tracks keurig verdeeld over side 1 en side 2 (je hoort het dus eigenlijk op vinyl te beluisteren) en duurt de plaat krap veertig minuten. De eerste tracks zijn meteen de beste. Daarna zakt het ietwat in en slaat de eenvormigheid toe. Met mate innemen dus. Net zoals wanneer je je recreatieve geestverruimers gebruikt, zullen we maar zeggen.

Normaal gesproken is Jnnk de prinses van de File Under-tweepoprecensie, maar voor één keertje mag ik dat zijn. Ik kreeg namelijk onlangs Wild Like Children van Tilly and the Wall toegestuurd door onze algemeen directeur Storm - iemand die ik overigens nooit ontmoet heb en daarom voor mij technisch gezien nog steeds een mysterieuze Française kan zijn, die haar dagen slijt met het in internationale treinen nippen aan haar sigarettenstaafje, en vanonder haar grote gestippelde hoed af en toe doordringende blikken werpt op haar geheel in zwart geklede coupégenoot die een geheime microchip in zijn koffer bewaart. Maar dat terzijde. Tilly and the Wall. In de tweepop lijkt alles altijd een beetje op elkaar: er is iedere keer sprake van heldere keyboardjes, harmonieuze meerstemmigheid (het liefst jongen/meisje) en vriendelijk jengelende gitaartjes. Tilly and the Wall, echter, hebben een extraatje. Een tapdanser. De percussionist is een tapdanser. Nu ben ik zo oppervlakkig dat ik alleen al om een feitje als dit slaafs van een band kan houden, hoe slecht de muziek verder ook is, maar in dit geval gaat de muziek er daadwerkelijk op vooruit. Het getap valt niet altijd op, maar levert af en toe ritmes op die beter bij de liedjes passen dan alledaagse drummaten ooit zouden kunnen doen. Bovendien zijn de beats niet na te maken met een drumstel, durf ik - ondanks mijn complete onervarenheid met drummen en tapdansen - met een zelfverzekerde knik van het hoofd te zeggen.

Ik mailde voor twee dingen. Ik vroeg hem of hij trots was op zijn zoon, die een wel hele mooie stageplek had. Daarnaast meldde ik hem dat Duncan Sheik binnenkort met een nieuwe cd zou komen. Ook al was hij het die me ooit tipte over Duncan Sheik, vermoedde ik dat hij het niet zou weten. Het klopte allebei. Hij bleek een trotse vader te zijn en wist inderdaad niet dat Sheik met een nieuwe cd op de proppen zou komen. Maar meldde wel dat het getij gunstig is voor artiesten als Sheik. Daar had hij wel een punt. In de tijd dat mannen als Gavin DeGraw en James Blunt wekenlang vertoeven bovenin de top-40 zou er eigenlijk ook best plaats kunnen zijn voor Duncan Sheik en zijn nieuwe cd White Limousine. Al begeeft Sheik zich wel op een heel ander (hoger dus, laat dat duidelijk zijn) niveau dan deze mannen. Sheik sluit beter aan bij mannen als Peter Gabriel, Todd Rundgren, David Sylvian en Mark Hollis en als ik naar Nederland kijk zou ik Solo erbij willen slepen, maar dan Amerikaanser. De liedjes zijn grotendeels een aanklacht tegen het Amerika van nu. Dat land en haar bevolking komen er niet positief af in de liedjes die qua stijl min of meer het logische vervolg zijn op Sheiks tweede cd Humming. De kritiek versmolten in geraffineerde zoetgevooisde liedjes is wel een beetje een rare combinatie, maar die combinatie kun je prima aan Sheik overlaten. Het grappige aan White Limousine is de meegeleverde DVD. Daarmee kun je namelijk je eigen White Limousine genereren. Na het downloaden van een programma kun je zelf bepalen welke instrumenten je wilt horen in de tracks. Ik was zelf nogal gecharmeerd van Sheik's veel sobere album Phantom Moon en na enig gepriegel lukte het me om White Limousine uit te kleden. Toen vond ik de liedjes nog mooier worden.

Het is een beetje vreemd om, terwijl de dikke vlokken sneeuw hier langzaam de straat beginnen te bedekken, de lekker zonnige surfmuziek van Insect Surfers te bespreken. In gedachte doe ik maar net alsof ik niet zojuist zeiknat ben geregend en de verwarming maar weer een graadje omhoog heb gedraaid, anders kom ik nooit in de juiste stemming. En die stemming heb je wel een beetje nodig, want het uitvoerige oeuvreoverizcht van de Surfers vraagt om een zonnige en laid-back houding die normaal gesproken toch vooral in de zomer gestalte krijgt. Geen probleem, ik stook de boel nog eens extra goed op, trek een zonnig shirtje uit de kast, schenk een longdrinkglas in met koude frisdrank én ijsklontjes en ik ben er helemaal klaar voor. De verzamelaar Satellite Beach bevat geen verrassingen maar is wel een erg welkom schijfje. Bijna 25 jaar freaky surfrock samengevat in achttien liedjes en vier video's, een spoedcursus die de lading goed weet te dekken. Wat is dat toch eigenlijk met die surferbands, dat ze zo vaak geobsedeerd zijn door rare sciencefiction films en plaatjes? Het is in ieder geval wel duidelijk waar bijvoorbeeld Man... Or Astroman de mosterd heeft gehaald. Diezelfde fascinatie voor aliens en ruimtevaart, alles gekanaliseerd door middel van bakken reverb en staccato gitaren. Beslist geen muziek voor de massa, maar een selecte groep fijnproevers kan veel plezier beleven aan dit puike document. Extra tip: de uitgebreide geschiedschrijving over de band in het hoesje, smullen geblazen.

Op het filmfestival in Rotterdam zagen wij een documentaire over heavy metal. In deze docu werden verschillende genres en subgenres behandeld en waren regelmatig 'rock family trees' te zien. Na afloop werd de regisseur kritisch benaderd door het publiek dat het niet altijd met zijn (sub)genre indeling eens was of het een te veel en het ander te weinig behandeld vond. Dat gezeur over labeltjes ook altijd! Het deed helemaal geen recht aan de intentie waarmee de film gemaakt was. Onder andere daarom strooi ik zelf niet graag met etiketten. 'Emo' bijvoorbeeld. Nooit heb ik goed geweten wat ik daarmee aan moest. Maar nu ik naar Amber van Clearlake heb geluisterd heb ik sterk de neiging daar toch dat etiket op te plakken. Amber is namelijk een plaat die sterk werkt op mijn gevoel. Warm, integer, gelaagd en gedreven zijn zo maar wat termen die me te binnen schieten. Het album opent met een in canon gezongen mantra met de tekst "You rely on someone else, to make you feel allright. As far as I'm concerned, that's no kind of life". Dit nummer (No kind of life) trekt je meteen de plaat in die vervolgt met een heerlijk gruizige door bassdrum en mondharmonica gedreven track (Neon). Daarna beland je in een soort retro druggy trip met sterke sixties en seventies referenties (Good clean fun, Far away) of wordt je terug geworpen op bijna klassieke punky britpop (Finally free, Hate to get what I wanted). Afsluiter 'It's getting light outside' heeft daarentegen een schattig Cure 'Killing an arab' bekkengeluidje wat gek contrasteert met melodieuze violen en springerige popritmes. Maar de 'ballads' zijn minstens even sterk. Titelnummer 'Amber' is een prachtig door cello gedragen rustpunt en 'Dreamt that you died' is tekstueel te lief voor woorden. Bijna emotioneel wordt je ervan. Wat een prachtplaat.

Er was een tijd dat de dagen grijs waren. En druilerig. Dagen die eeuwig leken te duren en gevuld waren met verdriet en tranen om dingen die eens waren. Het was op zo'n dag dat er een meisje op mijn deurbel drukte en we een kopje thee dronken. Ze was net dingen wezen doen, ze doet immers altijd dingen, en ze had een cd gekocht. Het was écht prachtig, vertelde ze in haar onnavolgbare accent, een vriend had haar gezegd hier naar te luisteren. Het moest iets met een mooie donkere stem zijn en een elfje dat meezong. Ze bleek het over Britta Phillips en Dean Wareham te hebben. Wist ik veel wie dat waren, ik kende ze niet. Voor mij scheen de zon niet meer, duurden de dagen eeuwig en ik had niet eens internet. Die plaat, L'Avventura, heeft me heel wat uren getroost terwijl ik dronken door de donkere nachten langs grachten zwierf.

Tegenwoordig schijnt de zon. Het is echt heel walgelijk, zelfs in het midden van de winter bloeien er rozen en schieten de boterbloempjes uit de grond. Dus ja, wat moet je dan met zo'n sombere plaat? Ik vergat de plaat. Britta en Dean waren terug naar waar ze eens waren. In mijn vergetelheid. Want zo gaan die dingen. Je vergeet.

Tot een uurtje geleden. Want zojuist kreeg ik de plaat van Mark Lanegan en Isobel Campbell in mijn handen. "Ballad of the Broken Seas" is een plaat die klinkt zoals je zou verwachten als je de titel leest. Vol trage ballades waar Mark wat mompelzingt en Isobel overheen-elft. Het klinkt echt heel fijn en winters en troostrijk, gelooft u mij maar. Het enige probleem is het volgende: neemt u even de donkere stem van Mark in uw hoofd. Denk daar nu de stem van Isobel Campbell bij. Wat krijg je dan? Juist: een tweede versie van l'Avventura. Maar dan zonder Britta. En zonder Dean. En ja, dan kan Isobell het vroeger wel met Stuart van Belle and Sebastian gedaan hebben en Mark zo beroemd zijn als Michael Jackson maar voor mij is er maar één Britta en Dean en ook maar één l'Avventura: de plaat die het meisje dat op die donkere dag aanbelde en haar nieuwe cd opzette, ergens aan een gracht in de Jordaan.

Onbekend maakt onbemind geldt zeker voor veel alternatieve Nederlandse bands. Er zijn weinig plekken in de media waar ze hun kunnen mogen laten horen. Deze volgt liever de commercie i.p.v. moeite te doen en hun nek uit te steken voor eigen producten. Ik ben van mening dat er hier genoeg te halen is. Als ik dan op zijn tijd eens iemand laat horen wat er zoal aan releases uitkomt dan zijn ze meestal positief verrast. Eén van de nieuwe aanwinsten is Hospital Bombers waarvan ik in het livecircuit reeds een geslaagd optreden zag en waar het nummer "Kittens" reeds te horen was op de Subbacultcha! -verzamelaar. Dit nummer is ook te horen als één van de vijf tracks op hun eerste EP. Het viertal uit Amsterdam en omgeving kent een bandverleden (en heden) in bands als wijlen Seedling, wijlen Norma Jean en de springlevende The Heights. Allemaal bands die bij mij in een hoog vaandel staan. Dat is met dit bandje dat sterk is in korte songs met een sixties folky-sound niet anders. Hospital Bombers zullen waarschijnlijk onbekend en dus onbemind blijven bij het grote publiek. Ik zie een tweede reden om toch maar eens een eigen platenlabel te beginnen. Ik wil namelijk meer, veel meer.

Zwarte sneeuw valt sneller naar beneden dan blauwe zonnebloemen blijven drijven op een waterig oppervlakte. Schaatsen gaat beter met aluminium ijzers. Teveel drank is nooit verkeerd, tenzij Leentje Lotje leert lopen langs de korte invoegstrook. Zelfs de grootste Manolo kan in een krap uurtje Don Giovanni instuderen en nog tijd over hebben om een Van Gogh na te kliederen op de achterkant van papieren weggooiservet...Lastig al die stijlfiguren, niet? Zeker als ze te pas en te onpas worden inzet om een volslagen vreemdsoortig L-verhaal op te hangen. Wel lekker vrij om gewoon wat aan te Zappaën. Dat moet Rob van der Loo (Sun Caged) ook gedacht hebben toen hij onder zijn mohammedspil Freak Neil Inc., of alias als je niet teveel risico wil lopen, aan Characters begon. Op zijn Ajran Lucassens strikte hij een vijfvingertje vol met visitemuzikanten (waaronder Lucassen zelf, Ron Baggerman, Sean Malone, Joost van der Broek, Roel van Helden en Irene Jansen om er eens zes te noemen) die samen met hem lekker tekeer te gaan op veelsnarige bassen en Chapman-sticks en meer stijlen aan elkaar rijgen dan er letters in het alfabet voorkomen. Denk daarbij aan metal, jazz, fusion, drum'n'bass, country en dat allemaal eerlijk en oprecht progressief! Deze variatie is nodig om de persoonlijken van allerlei verschillende karakters vorm te geven, die worstelen met hun frustraties en wiens verhalen, de rode draad van deze plaat vormen. Geen licht verteerbare kost, dat niet, maar wel erg aangenaam. De karakters komen langzaam tot leven en vormen uiteindelijk het grotere geheel waar je in het begin naar op zoek bent. Als je geen stijlvrees hebt gekregen van dit geneuzel, dan is het puur en rein genieten geblazen met dit meesterwerkje.

Het was 2004 toen de Rough Trade Indiepop verzamelaar uitkwam. Ik kocht 'm wat later en nu ik de tracklist weer eens bekijk, zie ik dat ik inmiddels de meeste namen wel ken. Van vroeger of van nu. Een vooruitziende blik zette "Spinning and Scratching" van Love Is All er al op en hoewel dit lied al uit 2003 stamt, gooide deze band pas vooral vorig jaar hoge ogen met hun debuutalbum. Zo zou het Kicker ook vergaan kunnen zijn. Na een aantal singles verscheen vorig jaar het debuutalbum Our Wild Mercury Years. Een lied zoals het op het werk van Lloyd Cole and the Commotions lijkende "Ghosts" of het met een country-achtige gitaar opgevulde duet "Local Gentry" zouden op geen enkele indieverzamelaar misstaan. Kicker maakt melodieuze indiepopliedjes en doet dat, op een enkele slechte tekst na, behoorlijk goed. Naast genoemde invloeden zijn er meer dan een handvol bands te noemen met wie Kicker welhaast in aanraking moet zijn geweest: Felt, Go-Betweens, The Byrds en The Auteurs. Ook binnen platenlabel Track & Field huizen muzikale vrienden: Saloon en Tompaulin. De neuzen van al die bands staan dezelfde kant op: de kant van zomer, zwemmen en zonnebrillen. Het is de winter die me weer doet verlangen naar de zomer. Het zijn de melancholieke edoch optimistische popplaten die me de winter doen overleven. Zo ook Our Wild Mercury Years.

Ik kan me er wezenloos aan ergeren dat in deze tijd iedereen in een religieus hokje wordt gestopt en dat daar óók nog eens allerlei vermeende opvattingen aan opgehangen worden. Ik ben namelijk overtuigd atheïst. Niet omdat ik me wil afzetten, maar gewoon omdat er volgens mij geen 'hogere macht' is. Hooguit noem ik me gekscherend wel eens een Pastafarian, als er weer eens iemand begint over Intelligent Design. Wanneer een bandje zich Fireball Ministry noemt heeft dat voor mij nog geen negatieve associaties. Wanneer ze op hun site de vergelijking met een kerk wat al te enthousiast doortrekken, begint het echter wat te kriebelen. Gelukkig neemt de cd die twijfels weg, want het is gewoon lekkere stonerrock. Ouderwets, zoals ze zelf al duidelijk maken met de titel Their Rock is Not Our Rock. Veel Sabbath - uiteraard -, een zanger die door een lekker rauwe stem voor de verandering eens géén kopie van Ozzy is en een sound die dertig jaar geleden gebruikelijk was. Deze band is in alle opzichten wat je verwacht bij een stonerrockband, of het zou moeten zijn dat één van de oprichters van de vrouwelijke kunne is. De productie is iets te ingetogen naar mijn smaak. Met een iets helderder sound was deze plaat de speakers uitgeknald, nu blijft het soms net iets te braaf. Dat is jammer, want de songs - hoewel zo origineel als het rijm van André Hazes - zijn lekker lome rockers met soms een southern rock feel. Het doet mij hier en daar denken aan één van mijn obscuurder favorieten: het debuutalbum van The Godz. Een betere productie en dit was een heerlijke plaat geweest. Nu blijft het oordeel steken op "leuk".

Het is aan de vele nachtdiensten bij TPG te danken dat Alain Yard en Tom Peterson elkaar ontmoeten en besluiten een bandje op te richten. Vervolgens moest Marktplaats er ook nog aan te pas komen om een drummer te vinden, maar sinds eind 2003 is het kwartet Gentlemen compleet en is men gestaag bezig zichzelf te profileren in het Nederindie-landschap. Intussen zijn ze aanbeland bij hun tweede worp, het cryptisch getitelde STIWIFL. Hoewel, na enig speurwerk blijkt dit een acroniem voor So This Is What It Feels Like. En hoe voelt dat nou? Niet verkeerd. Gentlemen maakt gedecideerde indierock met een melancholieke inslag die enigszins herinnert aan The Afghan Whigs en een Pavement-in-mineur. De in de bio genoemde Seattle-roots hoor ik gelukkig nauwelijks terug, en dat is misschien maar goed ook, want wie zit er nou op nog weer een postgrunge-band te wachten? Ik niet in elk geval. Gentlemen weet de ruimte te benutten, stopt niet alles vol en weet elke song toch een verrassende wending te geven. Wat bovendien erg prettig is, is dat de zanger weet wat hij wel en niet kan met zijn stem, waardoor hij over de hele linie ontspannen overkomt. Met zijn acht nummers in 24 minuten is STIWIFL een plezierige indierock-schijf die twijfelt of'ie een EP of een langspeler is, maar die het verdient om eens gehoord te worden.

De drie desperado's zijn de drukke stad ontvlucht. Melbourne ligt inmiddels ver achter ze. Voor ze ligt het grootse Australische landschap. De drie dragen hun haren in een staart, zijn behangen met tattoo's en zijn van top tot teen in het leer gekleed. Ze kijken gevaarlijk. De boosheid straalt er vanaf. Hun tweewieler hebben ze onder zich. Het zijn niet de nieuwste meer. Hier en daar is een gemene kras zichtbaar, de laklaag is dof en de motor verraadt een achterstand in het onderhoud. De zon brandt op hun hoofden, de helmen hebben ze stoer achterop vastgebonden en de wind waait gemeen. De leider geeft een knik. De motor wordt gestart. Een grote rookpluim verraadt hun aanwezigheid, maar verder zijn ze voor het blote oog niet zichtbaar. Het is de tweede trip van het trio. Een eerdere actie bracht ze enige roem. Deze tweede trip moet het verder uitbouwen. Ze zijn vastberaden. De wereld ligt voor ze open. Het geraas is dichtbij oorverdovend. Een gier verlaat met een soortgenoot likkebaardend de rots. De zon gaat langzaam onder. De Puchs worden langzaam stipjes in het landschap. Het geluid is niet meer hoorbaar.
(Enige gelijkenis met bestaande personen is louter toeval)

Mijn gitaarheld is al een jaar of vijfentwintig de Canadese bluesrocker Frank Marino. Van de oudere rockers onder ons kent echter hooguit een op de tien hem, bij de jongere garde is een getal van een op de honderd ronduit optimistisch. Sinds vorig jaar lijkt er gelukkig weer wat leven in Marino's carrière te zitten. Jim West, eigenaar van jazzlabel Justin Time Records, is bereid tijd en geld te steken in promotie en door goede contacten van West met SPV komt er allerlei ouder materiaal - door Marino zelf opgepoetst - ook in Europa opnieuw uit. Toevallig komt er nu ook al een tribute-cd uit: Secondhand Smoke. Echt toevallig, want Wild Willy Parsons, webmaster van de Marinosite, is jaren bezig geweest om het van de grond te krijgen. Op het hoesje worden Marino veren in de kont gestoken door Steve Vai en Steve Lukather, die vervolgens pijnlijk ontbreken tussen de uitvoerenden. Toch blijft er een imposant rijtje over: onder anderen George Lynch (ex-Dokken), John Norum (Europe), Ronnie Montrose, Randy Hansen en James Byrd. Een mooie mix van oudere en recentere nummers met - hoe kan het ook anders - gitaarwerk om je vingers bij af te likken. Soms wel erg dicht bij het origineel, soms in zeer verrassende uitvoeringen, zoals de zwaar electronische maar fraaie versie van "He's Calling" door ex-Michael Jacksongitariste Jennifer Batten. Het euvel van tribute-cd's is dat het per definitie minder is dan het origineel, maar tussen de ladingen tribute-cd's die we tegenwoordig over ons heengestort krijgen, is dit beslist een van de betere.

Het album is alleen online verkrijgbaar.

Deze DVD ligt al een mooi tijdje naast de TV tussen de schijfjes van Bob de Bouwer en Thomas de Trein. Of dat iets over mijn zoontje zegt of over mij, laat ik in het midden. Het heeft in ieder geval een dikke maand geduurd voor ik door al het beeld- en geluidsmateriaal heen was. Dat lag overigens meer aan prive-drukte dan aan het gebodene: de mannen uit het stenen tijdperk hebben namelijk hun strakke live-show (zie mijn recensie van hun Lowlands-optreden) prima weten te vatten op DVD. En het bonusmateriaal is ook uitermate vermakelijk: Dave Grohl, Mark Lanegan en Nick Olivieri komen voorbij in een fragmentarisch overzicht van vijf jaar live-optredens. De hoofdmoot is niettemin het optreden in de Brixton Academy in London, welke ook nog als gewone audio-cd is toegevoegd. De rockmachine dendert hier in volle vaart door het materiaal, zo nu en dan slechts onderbroken door korte interviews en reportages. Het geluid is goed, het beeld in orde. Het enige probleem is dat de setlist al een tijd lang vastligt en dus komt de live-show nogal voorspelbaar over. Het bonusmateriaal is derhalve een welkome doch noodzakelijke toevoeging. Kortom: een inspirerende momentopname in de loopbaan van Josh Homme en consorten, waarbij je snel je gitaar wilt pakken en ook een podium op wilt kruipen. Laat ik dat dan ook maar gaan doen. Bij deze leg ik mijn recensie-pen bij FU voorlopig neer en neurie ik met Homme mee: "Long Slow Goodbye". Wellicht tot snel, wellicht ook niet.
"No One Knows."

'Ik ben misschien wel voor het eerst echt trots op een plaat'

'Onze manager heeft zeker een paar keer over zijn hoofd gewreven toen hij erachter kwam dat Bobby en ik weer samen de promotie gingen doen in Nederland,' zegt Richard Kilburn, drummer van Belle and Sebastian. 'Als je straks twee mensen ergens over straat ziet zwalken, dan zijn wij het en ik hoop alleen maar dat we ons morgen niet verslapen.'

De zeven bandleden zijn verspreid over heel Europa. Ieder heeft een eerlijk aandeel, dus ook in het wereldkundig maken van de ins en outs van The Life Pursuit, het zevende album van Belle and Sebastian dat vandaag wereldwijd verschijnt.

Huh, dacht ik, die plaat is toch al heel lang uit? In de brievenbus, Ultrasport: Fins en hartstikke indie. Ik wist meteen waar ik de band, los van enkele mp3's op mijn computer, van kende. Toen Thinksmall nog 's Neerlands bekendste indielog was, schreef eigenaar Martijn ettelijke keren over dit tweepopkwartet. Zo vaak overigens dat het hem een bedankje in het cd-boekje opleverde, maar dat terzijde. Het is gek, een recensie schrijven over een band waarvan de liedjes af en toe via de computer voorbij komen, maar die nooit echt een gezicht gekregen heeft. Tussen persoonlijke winamp-airplay en het verschijnen van de cd zat te veel tijd: ik kocht hem niet, en zo verdween Ultrasport een beetje uit mijn beeld. Slechts twee noten had ik nodig om te weten dat de liedjes blijven hangen en om me te herinneren waarom ik zo blij werd van de liedjes van Ultrasport. Onhandig verlegen zang - in dit geval positief! -, een drive vooruit in vierkwartsmaat, referenties naar Belle and Sebastian, Simon and Garfunkel en hoe heette die andere Finse band ook alweer? Juist, 22-Pistepirkko. En wat werd ik er blij van om "The Boy That Never Lied" weer eens te horen, en wat vond ik het jammer dat "Discogirls and discoboys", net als een aantal andere liedjes eerder op een van de drie in eigen beheer uitgebrachte EP's verschenen, niet op het album terecht gekomen is. Tien liedjes in slechts een half uur, maar ze blijven hangen, wel twee jaar lang en bovendien zijn ze gemaakt om blij van te worden.

"Ambition" lijkt een wat optimistische naam voor een AOR-band. Althans, de hoop dat die ambitie tot succes leidt, lijkt bij voorbaat vervlogen. De tijden dat AOR de hitlijsten domineerde ligt immers ver achter ons. En toch is er wat te zeggen voor die ambitie. Zanger en middelpunt van het project Ambition is Thom Griffin, die zo'n twintig jaar geleden Fergie Frederiksen ( op weg naar Survivor) opvolgde als zanger bij Trillion. Trillion was ondanks twee prima pomprockplaten geen lang leven beschoren en jarenlang was Griffin, toch gezegend met een fraaie stem zoals we die later terughoorden bij James Christian,niet meer te horen. Tot hij plots opdook als achtergrondzanger bij Mecca (zang: Fergie Frederiksen!) en in Daniele Liverani's project Genius. Met de obscure Mr. Mister-cover "Waiting in my dreams" dook Ambition voor het eerst op, met inbreng van Meccagitarist Joe Vana. Doordat de laatste verstek moest laten gaan voor een album duurde het even voor dat er uiteindelijk kwam. Maar nu is het album er toch. Met workaholic Tommy Denander als gitarist en Fabrizio Grossi (Glenn Hughes, Starbreaker) als bassist, toetsenist en producer. Nog een opmerkelijke naam uit het verleden: Jean Michel Byron, ooit een blauwe maandag zanger van Toto, hier zelfs op één song leadzanger. De songs zijn behalve het voornoemde "Waiting in my dreams" onder andere songs van Brian LaBlanc. Okee, namen genoeg, maar is het nu ook wat? Zeker! AOR van hoog niveau, vooral in de buurt van het betere (lees: minder zoetige) werk van Toto. Lekkere, direct meezingbare refreinen zonder dat het ooit formulewerk wordt. De strakke moderne productie van Grossi en de fabelachtige stem van Griffin maken dit tot een AOR-plaat uit deze in plaats van de vorige eeuw. Ambitie leidt hier tot vakwerk.

Iedereen kent Motörhead. En als je het over Motörhead hebt dan heb je het over Lemmy. Icoon in de harde rock sector, al een eeuwigheid on the road. Samen met zijn twee kornuiten (door de jaren heen af en toe ongeruild voor een nieuw paar) struint hij over de hardrock- en metalpodia met zijn rechttoe-rechtaan drie akkoorden rock. Op immens volume. En door de jaren heen heeft Motorhead een heel repertoire van lekkere meebrul-drie-akkoorden-rammers in elkaar gestoken. Zoiets dachten ze ook bij Bad Reputation, een Frans label gespecialiseerd in vette rock. Da's lekker makkelijk, stuur wat bands de studio in voor een cover en maak er een Tribute van. Misschien dat de bands er zelf ook wat aan hebben. En zo krijg je als luisteraar een elftal aardige covers voorgeschoteld van eenzelfde aantal aardige bandjes. Niks minder, maar ook niks meer. Hooguit Skew Siskin probeert er nog iets speciaals van te maken in B4, waarin Lemmy himself een potje meebrult. En opener Green Dollar colour knalt er wel lekker in met Going To Brazil. Heeft de notoire Motörhead-verzamelaar toch weer een reden om de beurs te trekken. Verder missen we hier niet veel aan. Wie toch wil raad ik het echte spul aan.

Lampjes. Gezellig, in een grote boom in deze koude nacht. Lampjes, kerstlampjes, gezellig in het begin van februari. Gezellig, er zijn slechts enkele minpunten: het is al februari en ik hou niet van kerstlampjes. Ooit, toen opa nog jong was, hadden deze lampjes nog wat. Nu zijn ze fout dankzij de commercie die soms voor nogal lompe uitvoeringen zorgt. Deze lampjes zijn echter kundig in de boom gehangen. Hail Social is ook kundig in de boom gehangen en de band uit Philadelphia komt met hun eerste volledige met een geluid dat ergens tussen de alternatieve dance van LCD Soundsystem en de eighties pop van Duran Duran in ligt. De productie is echter wat aan de vlakke kant, de drums klinken gortdroog, het stemgeluid lijkt van de scherpe randen ontdaan als door een machine gehaald, de gitaar gaat nergens uit de bocht, de bas leidt een onschuldig bestaan maar toch hebben de nummers iets. Ik loop namelijk overdag nummers van de cd te neuriën alsof ze er altijd geweest zijn. Dat kan kloppen, want er is weinig nieuws aan, maar met een vettere productie staan hier toch een aantal dansvloerhits op voor een lekkere electroclash-avond. En als we toch bezig zijn doe er dan meteen een mooi hoesje bij. Vergeet ik even dat het al eens vaker gedaan is.

Je bent rockzanger, maar in je band worden alle songs geschreven door de gitarist. Zelf schrijf je weinig of geen materiaal. Als de gitarist aan het schrijven is voor het volgende album van je bandje, heb je dus tijd over. Je hebt dan twee keuzes: je kunt thuis met je voeten omhoog gaan zitten, afstandsbediening in de ene hand en een pilsje in de andere. Of je haalt zelf een bandje bij elkaar en gaat vrolijk weer aan de slag. Bob Catley, zanger van Magnum, heeft voor het laatste gekozen. Het probleem blijft dan welk materiaal je moet spelen. Voor dit vijfde album is dat vooral van de hand van de gitarist uit Catley's liveband, Vince O'Regan (ex-Pulse). Maakt dat veel verschil met het materiaal van Magnum-gitarist Tony Clarkin? Welnee, Catley heeft een zeer herkenbare stem en bovendien een stem die vooral geschikt is voor galmende zangpartijen. Het materiaal is bijna per definitie melodieuze rock. Dan mag de platenmaatschappij nog zo graag de vergelijking met Rainbow en Dio trekken, de gelijkenis met Magnum blijft gewoon groot. Een tikkie meer up-tempo misschien, hier en daar wat steviger, maar toch vooral Magnumachtig materiaal. Is dat erg? Nee, want het is wel góed materiaal en Catley doet bovendien precies waar hij goed in is: galmen. De muziek is fraaie riffgeoriënteerde melodieuze rock met hier en daar een klassiek tintje ("Beautiful Mind"!). Spirit of Man is met liefde gemaakt en daar kan geen hype tegenop...

Het kan bijna geen toeval zijn dat er aan de ene kant in de Utrechtse vinexwijk Leidsche Rijn plannen zijn om Neerlands hoogste bouwwerk (262 meter!) Belle van Zuylen te bouwen en dat aan de andere kant een nieuwe Utrechtse band is opgestaan genaamd The Gasoline Brothers die geïnspireerd zijn door science fiction. Utrecht wil kennelijk de lucht in. Nu is de eerste nog slechts een plan, maar de eerste officiële release van de broers genaamd Hm! is een feit. Nou zijn de broers Jeff, Jack, Jim en Joe Gasoline geen onbekenden, want ze verdienden reeds hun sporen in Walker Diver, Gloricz Jim, The Yearlings, Paper Moon en Sandusky. Bands die één ding gemeen hebben: het maken van een leuk popliedje met de nodige alt.country-invloeden. Hier doen ze het niet anders. Het bijzondere is echter dat naast het thema ruimte er ook gezocht is voor de muzikale vertaling in de vorm van allerlei bliepjes, piepjes en geluidssamples. Daarnaast zijn er dus de popliedjes met alt.country-invloeden waarbij met name de Beatlesque-invloeden opvallen en bij mij de naam Elvis Costello geregeld naar boven komt. Het mag dus duidelijk zijn dat er iets bijzonders de lucht in is geschoten door deze broers die uiteraard geen broers zijn, maar er een leuke naamgrap met dito tekeningen van hebben gemaakt. De boeven! Ik moet steeds maar denken aan de beruchte The Dalton Brothers. Ik zal mijn oude Lucky Luke's eens van zolder halen. Al was in zijn tijd de trein al een sensatie.

Ik heb het niet zo heel vaak met cd's, dat het nogal per draaibeurt verschilt of ik ze wel of niet goed vind. Volcano!'s debuut Beautiful Seizure is zo'n raar geval. De ene keer word ik hoorndol van het ontbreken van een fijn gemakkelijk liedje op deze plaat. De andere keer vind ik het geweldig hoe dit Amerikaanse trio met hun geknip-en-geplak van geluiden een totale indie-anarchie kweekt. En ik kan er niet precies de vinger op leggen wanneer ik nou het een of het ander vindt, maar ik geloof dat niet uitgerust zijn (lees gebroken nachten) niet echt bevorderlijk is voor is voor het waarderen van deze plaat. Nu ik dit typ voel ik me niet echt uitgerust, luister ik naar Beautiful Seizure en denk: 'opzouten met die kelereherrie'. De glitch die ze (waarschijnlijk) uit een laptop toveren genereert acuut koppijn. De zeurderige stem (wie riep daar Muse, want daar lijkt Aaron With inderdaad bij tijd en wijle op. Oh verrek, dat was With zelf volgens mij!) die acrobatiekkunstjes doet op een slap koord maakt me nerveus. En de ongestructureerde maar toch vaak repeterende noise die vele van de in principe lieve liedjes sieren doet me welhaast wegvluchten mijn slaapkamer in en het hoofd onder het kussen te stoppen om daar niet meer uit te komen de komende 24 uur. En gisteren, vers uitgerust na een weekend met veel slaap, vond ik het allemaal nog fantastisch. Nu ik er zo over nadenk is het eigenlijk eenzelfde soort relatie als ik met The Mars Volta heb. Ok die cd´s wil ik soms knuffelen en soms achter het behang plakken. Nou, dan is dit dus de indievariant op The Mars Volta compleet met sax, trombone en cornet in het afsluitende "Pulling my face, in and out of distortion, I blink too much". Doe er uw voordeel mee.