Voor een groot liefhebber van Natalie Merchant zoals ik, scoor je natuurlijk meteen pluspunten als je een song opent met de zin 'Every time I hear Natalie Merchant or the 10,000 Maniacs I think of you.' Dan moet je als singer- songwriter bij mij voor de rest toch echt de boel flink verprutsen, wil ik alsnog je schijfje tot de grond toe afbranden. Maar gelukkig stelt de Australiër Sam Shinazzi niet teleur. Sterker nog: al had dat zinnetje niet eens op dit album gestaan, had ik het gewoon nog steeds een goed plaatje gevonden. Stories You Wouldn't Believe is een verzameling sterke rootsy rockliedjes met spitsvondige teksten. Met zijn lichtelijk onvaste zang (lekker vals noemen we dat) vertelt Sam ons een paar verhaaltjes uit zijn leven. Hierbij doet hij een beetje denken aan die ene oom die eens in de zoveel tijd zomaar ineens opduikt. Die ene waarvan je weet dat je zijn oprecht grappige anekdotes met de nodige korrels zout moet nemen. Maar het is aangenaam gezelschap. Ook al drinkt hij de nodige biertjes, wordt hij nooit lastig. En, niet geheel onbelangrijk, hij weet wanneer het tijd is om weer te vertrekken. En dat hij dan toevallig ook nog eens van Natalie Merchant houdt, da's natuurlijk mooi meegenomen.

Wat had ik allemaal kunnen doen in twee uur, zestien minuten en vier seconden? Ik zat er vanmiddag over na te denken. En kwam tot een boel zaken. Zo kun je als je je reis een beetje ongelukkig uitkiest van Utrecht Centraal Station met de trein naar Maastricht Centraal te reizen. Met de auto is het, als je geluk hebt, even snel. Je kunt ook, als het weer het toelaat, op een terrasje in de zon gaan zitten. Of als je kinderen hebt met ze gaan zwemmen of naar de speeltuin gaan. Slapen is ook een optie, maar dan moet je wel tegen hazenslaapjes kunnen. Winkelen in die tijd wordt een beetje krap, maar als je weet wat je zoekt in de stad dan kan het ook. Je kunt gaan zoeken op internet naar die versie van Tetris. Je weet wel, die, die je speelde op je oude pc met 25 MHz processor als je eigenlijk moest studeren en waarvan je als je je ogen dicht deed als je in bed lag de blokjes nog steeds zag vallen. Je zou een boek kunnen lezen, althans enkele hoofdstukken eruit. Een heel boek uitlezen in die tijd wordt lastig, al kan het met het boekenweekgeschenk moet het lukken. Veel nuttige dingen, maar ik deed het allemaal niet. Ik zat, voor de zoveelste keer, te luisteren naar Paradox Hotel, de nieuwste cd van The Flower Kings. En zette hem daarna nog een keer op. Ik beet op mijn lip. Waar ging het mis. Hoe kon de band waar ik ooit wild van werd door het eveneens lange Stardust We Are (twee uur, twee minuten en drieënveertig seconden) het voor elkaar krijgen zo'n volstrekt overbodige plaat te produceren. Matige songs, veel te veel melodietjes die ik al eerder hoorde, Gildenlöw is al weer vertrokken, Zoltan Csorsz ook al weer en er zit nu een veel mindere bekkenkletser op de kruk. En dan twee uur, zestien minuten en vier seconden. Tijdverspillling, dat is het...

Nu mag het voorjaar dan wel begonnen zijn, in huize Marty is het voorlopig alvast weer herfst dankzij de nieuwe plaat van het Zweedse Khoma. Nee, deze muziek is niet zo vrolijk. Eerder stemmig, melancholiek, pastoraal haast. Ja, zo kunnen we de alternatieve postmetal (pardon?) op "The Second Wave" het beste omschrijven. Afkomstig uit de studentenstad Umea (bakermat van talent als Meshuggah, The International Noise Conspiracy en het geniale Refused) zet het collectief Khoma een puike partij in distortion gedoopte melancholie van de bovenste plank neer. Metal is het uitgangspunt, dat zeker, maar Khoma doet er meer mee. Piano-ouvertures, clean getokkel, violen, Sigur Ros-achtige sferen en hoogst emotionele zang met een waarachtige snik gaan hand in hand. En dat levert natuurlijk lange nummers op, waar je dan wel even voor moet gaan zitten. Khoma durft vooral gas terug te nemen en de rust voor zich te laten spreken, en dat komt de sfeer alleen maar ten goede. Khoma zoekt de brug tussen breekbaarheid en geluidsmuren, alsof je Depeche Mode met Cult Of Luna laat jammen. Mag ik hier de term emopostmetal lanceren? Dat mag. Voor wie het voorjaar niet neerslachtig genoeg kan beginnen ligt hier de ideale plaat voor het oprapen.

Ik wil het er toch echt even over hebben, want er klopt iets niet. Ik kijk in mijn agenda. Er staat bovenaan de bladzijde: maart 2006. Wat is er namelijk aan de hand: ik heb de laatste release van James Hunter getiteld People Gonna Talk om te recenseren. Hij is een Engelsman. Op zich niet zo bijzonder, maar wel een Engelsman met een stem die vergelijkbaar is met Amerikaanse grootheden als Otis Redding en Sam Cooke. En hij is nog blank ook. Ook de muziek is niet van deze tijd: soul afgewisseld met calypso, snufjes rhythm & blues en hier een daar oude skaritme's. Ik zoek wanhopig in de inlay van de cd naar de originele schrijvers van deze prachtige nummers, maar hij blijkt ze allemaal zelf geschreven te hebben. De uitvoering door de vijfkoppige band met een aantal gastmuzikanten is geweldig: prachtig koperwerk, heerlijke gitaarlicks en een ritmesessie die ook van wanten weet. De zwart-witfoto's van Hunter geven ook al weinig aanleiding om het in het heden te zoeken. Het talent van Hunter was al eerder ontdekt en gebruikt door niemand minder dan Van Morrison. Al lijken met name zijn laatste wat in herhaling vallende platen geen echte aanbeveling. Toch kan het zomaar: James Hunter maakt een wereldplaat die zich met het allerbeste in dit genre kan meten. Alleen de datum van release is een probleem. De jaren '50 en '60 liggen inmiddels toch al wel even achter ons. Mijn File Under voor deze keer lijkt me duidelijk.

Enfin, u snapt, deze cd moet u in huis hebben. Dat kan. Hoe? Simpel: dan had u mee moeten doen aan onze prijsvraag. We mochten namelijk enkele exemplaren weggeven van onze vrienden en vriendinnen bij Rounder. Daar bent u nu te laat voor natuurlijk.

Ongeïnspireerde liedjes maken met lelijke mechanische ritmes en irritant simpele melodieën kan iedereen, en dan reken ik die buurvrouw met het Oost-Europese accent en felgekleurde trainingsjasje (bij wie ik als ik haar tegenkom nooit weet of hoi zeggen volstaat of dat ik moet stoppen om een praatje te maken) ook mee. Een platenlabel vinden dat die liedjes uit wil brengen is een stuk moeilijker, maar Genders is het gelukt, en de hemel zal nooit meer zo lichtblauw gekleurd zijn als voordat het betreffende contract ondertekend werd. Mijn gohohod, wat is dit slecht. Alles aan There's Something In The Treats klinkt nep en goedkoop, en het ergste is dat dat de zelfbewuste intentie van deze Detroitse kunstpunkers is geweest. Tussen de regels door merk je dat ze trots zijn op hun gebrek aan talent en motivatie, en aangezien ik al moeite heb met arrogantie van muzikanten die wél iets kunnen, maken Genders me ronduit misselijk. Ongelofelijk dat er zoveel geconcentreerde mislukking past op zo'n klein grijs schijfje. Ik denk dat als de uitvinder van de compact disc deze EP zou luisteren, hij de volle zevenentwintig minuten met betraande ogen naar zichzelf zou turen in de badkamerspiegel, diep betreurend wat zijn uitvinding uiteindelijk teweeg heeft gebracht. Om vervolgens met zijn voortanden over de onderlip zijn blik te wenden naar zijn scheermesje. Verder wil ik er niks over zeggen. Behalve misschien 'bah!'

People in Planes uit Wales. Eigenlijk hadden ze me al vanaf de openingstrack op As Far As The Eye Can See. Want "Barracuda" rockt, scheurt en swingt. En zo sleurde de band me mee tot het einde van de plaat. Een plaat vol afgeronde, toegankelijke liedjes met een fijne ouderwetse gitaar, bas en drum. Denk Swervedriver, met een sausje van Shawn Smiths Satchel en dat dan weer in 2006 geplaatst. People in Planes' debuut heeft sowieso een flinke zweem richting de Seattle-Boston sound uit de als-je-haar-maar-fout-zit grunge-tijd. Het totale geluid is alleen stukken minder donker. Er schijnt wat zonlicht door op deze plaat. Steeds lijkt er geknipoogd te worden naar zichzelf en de muzieksoort die aangehangen wordt. Ik kan niets anders zeggen dan dat ik hoop dat single "If You Talk Too Much (My Head Will Explode)" gaat waarmaken wat hij lijkt te beloven (Joaquin Phoenix regisseerde overigens de video). En niet alleen de single lijkt doorvlochten met stroken hitpotentie, de hele plaat ruikt naar meezingerites en airgitaren. Bewust? Ik denk van wel. Dat EMI besloot de band (toen nog Tetra Splendor) uit het bestand te gooien gaf People in Planes misschien stof tot nadenken. Een laatste kans? Alle eventuele truukjes ten spijt, ik maak me weinig zorgen. Want wat een fijne, fijne plaat.

"Wat een vage cd," zegt mijn vriendin tegen me. Ik knik. Ik denk echter aan de post-puberteit waar ik aan de hand van de popencyclopedie via allerlei lijnen de muziekgeschiedenis aan het ontdekken was. Aanvankelijk kwamen er symfonische platen in huis met ellenlange tracks die inmiddels hun weg terug hebben
gevonden naar de tweedehandswinkels. Veelal speelden de toetsen hierop een grote rol: van Hammond-orgel tot Moog-synthesizer. Hierna kwam er ook de blues waarbij ik vooral de jengelende gitaar erg kon waarderen: hoe langer, hoe mooier. Zij mochten blijven, al draai ik ze eigenlijk nooit meer. Er kwamen ook folkplaten, waarbij Bob Dylan wel de grootste spil vormde. Er kwamen zogeheten psychedelische platen à la Pink Floyd en er was The Velvet Underground waarvan ik een lang spoken word-nummer van John Cale niet erg kon waarderen. Alleen de jazz bleef nog op afstand. Many Bright Friends heeft op hun gelijknamige derde album allerlei ingrediënten van dit alles in zich. Allereerst is er de lengte van de tracks: behalve een intro van 26 seconden is het kortste nummer ruim 6 minuten en de langste bijna 21 minuten lang. Er is ook de bluesgitaar die mag jengelen aangevuld met een orgel en een bluesharmonica. Er is folk in een nummer geschreven en gezongen door Alisha Sufit, er is spoken word door een gastbijdrage van Jello Biafra en er zijn jazzinvloeden van John Coltrane. Als ik alles optel kom ik tot een psychedelische bluesplaat met folk- en jazzinvloeden en spoken word. Een cd anders dan zoveel anderen. De één zal het als vaag betitelen, de ander als bijzonder.

Hoe groot is de stap van St. Louis, Kentucky naar Heilbronn, Duitsland? Niet zo heel groot wanneer je Europese platenbaas in de buurt woont. Wellicht dat dat de reden is dat de The Bottle Rockets hun live dubbelaar daar opnamen, 17 juli vorig jaar. Of zouden ze per sé de dag willen nemen dat zanger/gitarist Brian Henneman jarig is (de cd opent met "Happy Birthday")? Voor de die-hard fan en helemaal voor degeen die bij het optreden was is het ongetwijfeld een prachtplaat, bomvol met de 28 tracks en twee video's ("Get Down the River" en hun tribute aan "Nancy Sinatra"). Voor alle anderen is Live in Heilbronn niet meer dan een aardig carriere-overzicht, maar vooral niet meer dan dat. Een stomende band (halverwege plaat een verzucht Brian Henneman dat het zo lekker zweten is in deze zaal) moet je live ondergaan en met een bordkartonnen productie blijft er van dat livegevoel niet veel over. De enige extra redenen om de plaat te kopen zijn wellicht de twee meer dan acceptabele Neil Young Covers ("Hey Hey, My My (Into the Black)" en "Cortez the Killer" en de aansporing die de plaat is om de Bottle Rockets vooral zelf live te gaan zien. Of te wachten tot 6 juni, want dan verschijnt hun nieuwe studioalbum, Zoysia.

Soms pakt een cd je gelijk, dan zit je zonder dat je het in de gaten hebt al bij de eerste luisterbeurt mee te zingen. Andere platen moeten eerst een aantal draaibeurten krijgen om te kunnen groeien. En dan heb je ook nog cd's die je wel die luisterbeurten gunt, maar die maar niet willen groeien. Zo is het bij mij ook bij toch alweer het derde studioalbum van Altaria, The Fallen Empire. Deze Finnen brengen het net niet. Soms klinkt het weliswaar lekker, maar dan is het al weer vrij snel te flauw en te braaf. Muzikaal gezien zit het wel lekker in elkaar, met leuke loopjes, stevige riffs en wat er zoal bij hoort. En daar waar nodig pakken de heren wel even de nodige rust, om daarna weer met volle kracht de verschillende versnellingen uit te proberen. Soms komt de zang wel goed uit, maar regelmatig mist er gewoon iets. En het is nu eenmaal zo dat je bij zo'n melodieuze metalplaat een krachtige en veelzijdige zanger moet hebben die nauw aansluit bij de muziek. Het meeste gaat bij mij mijn ene oor in om zonder al te veel te blijven rondhangen vrij direct weer mijn andere oor uit te vliegen. De medewerking van voormalig Dio-gitarist Rowan Robertson en Sonata Arctica-keyboardspeler Henrik Klingenberg, door middel van enkele solo's, brengt de plaat niet naar een hoger niveau. Of misschien juist wel en zijn het juist hun solo's die zorgen voor voor de enige spanning op het album.

'Wacht,' zeg ik, 'ik heb iets.' Ik loop naar de brievenbus waar Ringleader of the Tormentors op me ligt te wachten. De jongen die de naam Morrissey voor het eerst in mijn leven noemde, een jaar of tien geleden - ik was wat laat - zit bij me op de bank. Wat volgt lijkt op een luistersessie. Allebei een beetje katerig, allebei een beetje onwennig. We zaten immers niet vaak bij elkaar op de bank. Misschien wel nooit. Wel vinden we Morrissey allebei een held. Soms kijken we elkaar aan. Dat het leuk is, zeggen we dan. Bij de single "You have killed me" bijvoorbeeld. En bij "In the future when all's well". Bij te veel bombast en theatrale trekjes in "I will see you in far off places" en "I just want to see the boy happy" zuchten we tegelijkertijd, terwijl we wéten we dat het bitter cynisme is dat de orkestrale uiting nog meer kracht bijzet. Bij de pijnlijk slechte, Morrissey onwaardige songtekst van "To me you are a work of art" kijken we elkaar veelbetekenend aan, totdat de zin 'And I would give you my heart, that's if I had one' het weer pijnlijk goedmaakt. "The father who must be killed" dopen we tot verplicht Oedipusnummer, daarom te gemakkelijk. En we hebben het eigenlijk best fijn, zo samen op de bank, luisterend naar Morrissey. 'Volgens mij vind ik het toch wel goed,' zegt hij net voordat hij weggaat. Totaal over the top, onmiskenbaar Morrissey. Hoewel er behoorlijk wat clichés in de teksten zijn geslopen, deelt de getergde zanger messteken uit, is hij kwistig met pijnscheuten en zingt zijn stem melancholisch, wat zeg ik, melodramatisch door merg en been. De wereld is niet leuk en we hebben het allemaal moeilijk! Hoe vaker ik dit nieuwe album hoor, hoe beter het wordt en mijn eerste negatieve oordeel lijkt stilaan te veranderen in een oorverdovend applaus. Kleine schoonheidsfoutjes, ietwat theatrale en bombastische muziek, hoorbare arrogantie en genoemde clichés doen daar steeds minder aan af. Ik vind het niet erg om de jongen gelijk te geven. Binnenkort gaan we iets drinken. Op Morrissey.

Ooit zat ik wekelijks aan de buis gekluisterd voor de televisieserie Twin Peaks van filmer David Lynch. Keer op keer zat ik op het puntje van mijn stoel, om vooral niets te missen van de avonturen van FBI-agent Dale Cooper. De hoofdpersonen waren stuk voor stuk opmerkelijk, niet in het minst omdat er bij iedereen - inclusief FBI-agent Dale Cooper - wel een steekje los zat. Dat laatste kun je niet zeggen van de band Agent Cooper, maar opmerkelijk is het bandje zeker. Na het debuut in 1998 is zes jaar af en aan gewerkt aan deze opvolger. Je zou ze tekort doen als je hen meteen onder de progrock zou scharen, want hoewel de toetsen een redelijk prominente rol spelen gebeurt er van alles meer op deze plaat. Van lekker felle rock tot prog, maar ook funkrock en stukken die ferme wortels in de blues verraden. De songs variëren van fraai opgebouwde liedjes met kop en staart (het King's X-achtige "Shallow Disease" of het Presto Ballet-achtige "She Screams") tot lekker freaky stukken waarin ze helemaal loos gaan (á la Rush in "Timing Crucial") of exotische gitaarlijntjes ("Struggle Like I Do"). Bovendien zijn de gitaren lekker rauw gehouden, zodat het in de eerste plaats een rockplaat is. Binnen enkele luisterbeurten heb je van de meeste songs al het gevoel dat je ze al jaren kent. Niet omdat er zoveel leentjebuur gespeeld zou zijn, maar omdat de songs zo verdomd logisch in elkaar zitten. Je kunt je niet voorstellen dat de song ooit anders uitgevoerd zou worden. Dit is zowel een rockplaat voor proggers als een progplaat voor rockers. Ik zat bij deze plaat in elk geval ouderwets op het puntje van mijn stoel.

Natuurlijk dien ik als ambitieus recensent zo te beginnen: Het wachten op de nieuwe plaat was een verzoeking. Ze zijn immers de woordvoerders van een hele generatie en die generatie wil niets anders dan nieuwe woorden. De hoes zelf is meteen even schrikken. Het wereldleed in één foto uitgebeeld. Het is meteen duidelijk: dit is geen plaat voor doetjes, dit is rauwe kost. De heren trappen dan ook meteen af met een aanklacht tegen apathie en negativisme in de hedendaagse maatschappij en men gaat onverschrokken verder met een protestsong tegen de vercommercialisering van de muziekbusiness. Onderwerpen als existentialisme, seksisme, nihilisme, verlatingsangst en de rat race waartoe onze hedendaagse maatschappij is verworden worden niet geschuwd. Maar het is niet alleen maar klagen. In "Wakker worden!" en "Blief d'r van af" Worden ook daadwerkelijke oplossingen geboden om de maatschappij beter te maken. En dat alles verpakt in een eclectische mix van rock, folk, wereldmuziek en gospel, die elke plaat beter lijkt te worden. Maar ik kan natuurlijk ook gewoon kort houden: "Hey jongs! Jovink hef 'n neije plaat uut, Wakker Worden! Er d'ris wer niks verkeerds an!

Er was eens een jongen die in een bandje wou. Eerst zat ie in een bandje met een vriend, maar die ging rond de wereld trekken en stiekem in z'n eentje plaatjes maken. Toen wou ie een andere band. Hij vond een drummer en twee van deez' jongen zijn vrienden en toen had ie weer een band, Fell. Hij is een rocker, maar een gevoelige. Liever maakt hij liedjes. Lang uitgesponnen, zodat de mensen filmische beelden in hun hoofd hebben zitten. Vrolijk is hij nooit geweest, echt vrolijk dan. Melancholie raakt aan alles, vindt hij. Moet aan alles kunnen raken. Zonder pardon gooit hij de elektro door de post-rock. En noemt hij zijn hersenspinsels ambient. De platenmaatschappij zei hem dat bekende voorgangers, voorvechters het ook goed doen. The Cure, riep hij, Disintegration. Joy Division, riep hij, maar dan vooral de post en niet de punk. Van die laatste kent hij eigenlijk niks, maar het meisje dat hij al jaren leuk vindt, noemt die naam zo vaak. Hij heeft een droom. Als onder hypnose staart hij voor zich uit. Ik maak muziek, zegt hij zachtjes tegen zichzelf, totdat hij aan een herhaling begint die zich als een mantra steeds harder en heftiger begint te herhalen. Net zoals zijn liedjes, denkt hij, als hij weer bij zinnen is. Twee van de jongens die hij had gevonden zijn alweer weg, maar er gloort alweer een nieuwe naam aan de horizon. Toen waren er weer drie. Drie post-rockers. Jongens zijn het. En vast heel aardige jongens.

A Secret Revolution van het Franse Trio Scope zit in een onhandig formaat digipack. Op zich wel opvallend, maar reuze onhandig voor de gemiddelde Billy opbergkast. Het ding steekt er net een beetje te ver uit om het kastje dicht te doen en zet zichzelf, rechtop op het rekje geplaatst, helemaal klem. Komt er waarschijnlijk nooit meer uit. Je zou ervoor kunnen kiezen om het ding in een ouderwetschen platenkast te zetten. Tussen het geurige vinyl. Niet eens zo'n slecht idee, want luisterend naar de muziek zou deze EP daar eigenlijk ook thuis horen. Scope kijkt niet alleen voor inspiratie richting acts als The Troggs en The Who, ze proberen ook nog eens precies zo te klinken. En dan komen we al snel in het hoekje 'alleen voor liefhebbers' terecht. Zo retro als retro maar zijn kan. Sixties mod-pop met veel gefuzz en nog meer gewah. Je mist alleen nog het geruis en getik van een naald in een stoffige groef. Terwijl er een cover van Syd Barret's "Fashion Consious" langskomt, trek ik voorzichtigjes de conclusie dat het niet helemaal mijn kop thee is. Hoewel ik me voor kan stellen dat het in een knaloranje klaphoes gestoken schijfje voor de liefhebber van retro in haar meest pure vorm een welkome aanvulling voor de platenkast is.

Ik heb een pendeldienst tussen ons woonhuis en de schuur achter in onze tuin. Er moeten namelijk allerlei meubels opgeslagen worden. De kortste weg is over de kleigrond die nog geen tuin genoemd mag worden. De klei zit dik onder mijn zolen, maar ik stap stevig door. Ik voel als een kind die zich lekker smerig mag maken dankzij de stoere groene rubberlaarzen die ik aan heb. Ook muzikaal heb ik af en toe behoefte aan contact met de aarde. Hiervoor is een portie blues prima geschikt en dan het liefst eentje van dik-hout-zaagt-men-planken meets een volle-glazen-bier-in-een-uitzinnige-zaalsoort. Hiervoor ben je bij het Amerikaanse (Toledo) Five Horse Johnson aan het goede adres: vette bluesrock inclusief krachtige gitaarriffs, een spetterende bluesharp, rauwe bas -en drumpartijen en een zanger met een stem alsof hij in zijn leven heel veel whiskey gezopen heeft. Five Horse Johnson is een drietal muzikanten die om het geheel compleet te maken een stapel muzikanten inhuurt. De volumeknop draai ik automatisch open. Na 45 minuten The Mystery Spot is het afgelopen. Alsof iemand op het hoogtepunt van een feest de tl-verlichting aan zet en het feest voorbij is. Er rest dan niets anders dan de cd nog een keer te draaien of één van hun muzikale evenknieën als Lynyrd Skynyrd, The Black Crowes of ZZ Top op te zetten. Als alle meubels in de schuur staan doe ik het eerste, want ook platgetreden wegen kunnen soms heerlijk bewandeld worden.

In mei staan ze in ieder geval in Nederland op de volgende podia: Burgerweeshuis te Deventer (24) en 013 te Tilburg (25).

De afgelopen week draaide ik ze veelvuldig na elkaar: On An Island, de derde solo-cd van David Gilmour en Morph The Cat, de eveneens derde solo-cd van Donald Fagen. Waar ik van Gilmour's cd steeds meer genoeg kreeg, ging het bij Fagen precies andersom. Die zorgde ervoor dat andere nog te recenseren cd's bleven liggen. Da's een beter teken dunkt me. Ik vroeg me eerst af waar de oorzaak in de grote verschillen tussen deze twee oude helden lag. Het antwoord is echter doodsimpel. Waar Gilmour een stok achter de deur mist in de vorm van goede songs is Donald Fagen zijn eigen stok achter de deur. Goed, hij herhaalt zichzelf natuurlijk deels ook wel op Morph The Cat, en de sound van de cd lijkt natuurlijk heel veel op die van Steely Dan. Raar is dat niet: de man ís zo ongeveer de sound van Steely Dan. Daarnaast heeft hij op Gilmour voor dat hij nog wél liedjes weet te schrijven die kietelen, boeien en ook tekstueel nog wat te vertellen hebben; Fagen is een meester in het scheppen van grote contrasten tussen muziek (licht) en teksten (donker). Blijft voorop staan dat je niet allergisch bent voor zijn gladde funky pop. Ben je dat wel, dan liepen je waarschijnlijk al de rillingen over de rug bij het horen van zijn eerdere solo- en Steely Dan-platen en hoef je aan Morph The Cat ook helemaal niet te beginnen. Ben je dat niet, dan kun je bij deze cd je hart ophalen met een uurtje geraffineerde pop.

Recensies schrijven over plaatjes kán heel eenvoudig zijn, mits de plaat maar slecht genoeg is. Ik luister dan naar de betreffende plaat, trek mijn conclusie na een tweede keer luisteren en daarna vertrouw ik mijn woordenkots toe aan het papier. De betreffende plaat kan ik vervolgens vergeten. Problematischer wordt het als ik een recensie moet schrijven over een plaat die ik echt heel erg mooi vind. Dat gaat ongeveer zo: ik luister. Ik moet er een beetje van huilen. Ik luister nog eens. Tranen biggelen nu over mijn wangen. Ik luister nog eens. Ik drink een glas water en staar wezenloos naar buiten. Ik luister nog eens. En nog eens. En concludeer dat het al verschrikkelijk laat is en dat ik nodig eens moet gaan slapen. Ik droom. Ik droom over Noorse kusten. Dodelijk saaie dorpjes, diep verborgen achter fjorden. Fucking Åmål is er niets bij. En altijd is er die stem, dat accent en die teksten die je aan je okselharen meeslepen en je later met je neus in een plas modder wakker laten worden. En dus luister ik nog maar eens. Om ten slotte die cd in een hoek te smijten, er kleren overheen te gooien en net te doen of ik niet meer weet waar die cd toch gebleven is. Er moet immers nog gewerkt worden ook. Probeer dáár dan maar eens een stukje over te schrijven. Nee, doe mij dan maar een slechte cd. Anna Ternheim heeft met Somebody Outside zo'n plaat gemaakt waar ik eigenlijk met geen woord over wil praten, laat staan schrijven. Omdat wat ze gemaakt heeft zó mooi is en zó fijn is dat ik haar in een doosje wil stoppen en haar voor mezelf wil houden. Het gaat u niks aan dat ze intieme liedjes maakt die klinken als schilderijtjes, omlijst met haar fijne accentje. Ooit stalkte ik Wende al eens, Anna lijkt eenzelfde lot beschoren als ze binnenkort optreedt in Paradiso.

De afgelopen maanden werd een deel van de huizen en appartementen in de woonwijk waar ik dagelijks doorheen kom één voor één dichtgetimmerd. Vol trots waren er nog enkele plekken waar de bewoners in mijn ogen weerstand boden, maar ook deze plekken vielen. Er werd een groot hek om het gebied heen gezet, Nu rest er nog slechts een berg stenen en is er van een huizenblok nog slechts een geraamte zichtbaar. Aan de zijkanten staan andere huizen en ook een heel woonblok te wachten op de sloop die er ongetwijfeld snel aankomt. Het is een wat vreemde uitdrukking als ik zeg dat het lijkt alsof er een bom is ontploft, want in WO II is hier zwaar gevochten. De huizen die nu afgebroken worden werden er direct na de oorlog neergezet, maar de buurt verpauperde. Het gevolg lijkt me duidelijk. De debuutcd Deltahead van het Zweedse Deltahead zou zo de soundtrack kunnen vormen bij een documentaire over de laatste stuiptrekkingen van deze wijk. De basis is een door beide bespeelde basdrum die behoorlijk veel aandacht vraagt. Hier overheen komt de gitaar, de contrabas en de zang(schreeuw)partijen die door een oude A.S.E.T.-luidspreker uit 1899 gemengeld worden. De vuige garagebluessongs krijgen onverwachtse wendingen en worden onderbroken door vreemde geluiden. Zo worden de liedjes door de twee heren zelf vakkundig afgebroken alsof ze Laurel & Hardy zelf zijn.

El Perro del Mar eindigt haar cd met de "Here Comes That Feeling", een track die bekend is geworden in 1961 dankzij Brenda Lee en een decennium later, in 1972, door Sonny & Cher is opgenomen. Deze keuze is niet voor niets. Hoewel haar liedjes in dreinerigheid perfect bij deze tijd passen, klinken er constant referenties naar de loungy kant van de jaren '50 en '60. El Perro Del Mar is de eenmansband van Sarah Assbring, een Zweedse zangeres/multi-instrumentaliste die eerder met Jens Lekman werkte. Maar in plaats van de kale singer/songwriter-liedjes die we van melancholieke Scandinavische liedjesschrijvers verwachten, klinkt ze alsof ze bij Phil Spector in de leer is geweest. Haar prettig-zeurende stem heeft wel wat weg van Emilie Simon of één van die andere Franse zuchtmeisjes (copyright Guuz), maar mist de onschuld. Hoe lekker El Perro Del Mar ook shoo-be-do-wah en awop-bop-a-loo-mop-alop-bam-boom kan zuchtzingen en hoe verslavend de tracks ook zijn, de doffe productie slaat het geheel na een paar keer draaien dood. De opgewekte bellen en toetertjes van Phil Spector klinken halverwege de plaat alsof ze gefilterd zijn door Zweedse motregen. En da's jammer want een wat sprankelender productie zou haar plaat een perfecte eenvrouws-girlgroup-cd maken.

Eerlijk is eerlijk: De namen Hilken Mancini & Chris Colbourn zeiden me helemaal niets. Ik zou zonder foto zelfs geen geld durven te zetten op het geslacht van beiden. Toch blijk ik een van de twee wel degelijk te kennen. Want zodra Chris (een hij dus) begint te zingen in het openingsnummer "Saint Agnes Eve" denk ik: 'Buffalo Tom!' En dat was een rare ervaring kan ik je verzekeren, want voor mijn gevoel stond Buffalo Tom altijd gelijk aan Bill Janovitz en die naam kon ik nergens vinden op het hoesje van deze cd. Bovendien leek de man op de foto aan de binnenkant van het hoesje zeker niet op Bill Janovitz. Even een beetje zoeken leert dat Chris Colbourn wel degelijk een link heeft met Buffalo Tom. In het dagelijkse leven bast en doet Colbourn de essentiële tweede zanglijn in deze band waarvan ik al veel te lang - het zwaar onderschatte Smitten is alweer van 1998! - op een nieuwe plaat zit te wachten. Mijn oren lieten me andermaal niet in de steek toen ik verderop in het eerste nummer een wel heel bekend gitaargeluid hoorde en dacht: 'J. Mascis!'. Ook dat bleek dus helemaal te kloppen. En zo wordt de cd van Mancini en Colbourn een feest der herkenning en herinnering en zou ik bijna vergeten er een oordeel over te vellen. En dat is ook lastig. Want, kijk, zo goed als Buffalo Tom wordt het op een uitzondering na dan misschien nergens. Toch geldt net als voor de solo-cd's van Bill Janovitz dat Hilken Mancini & Chris Colbourn het wachten op een nieuwe Buffalo Tom dragelijk maakt. Dat is al heel wat.

Jason Collett mag misschien een onbekende zijn, zijn platenlabel Arts & Crafts is dat al even niet meer. Broken Social Scene is het oudste kind, The Most Serene Republic volgt. Van de laatste is de plaat sinds kort in Nederland verkrijgbaar en nu volgt ook het in Canada al veel eerder uitgebrachte album van Jason Collett. Ook hij bevindt zich in incestueuze Arts & Craftskringen, door zijn medewerking aan Broken Social Scene en door medewerking van anderen uit de stal aan zijn plaat. Maar, en daar wil ik eigenlijk naartoe, dat maakt allemaal niet zo veel uit. Singer songwriters doen het voor mij als ze niet alleen met hun gitaar plaatsnemen op een kruk en niet alleen maar zielige liedjes zingen. Ze mogen droevig zijn, maar ze moeten soms ook even met de kin in de lucht doen alsof de zon schijnt en alsof alles goed komt. Ik hou het meest van de bitterzoete, (schijnbaar) optimistische melancholie. Violen waar nodig, maar indiegitaren als het kan. Er komen verschillende instrumenten, tempi, stemmingen, ritmes en gevoelens aan te pas. Pas als ik die dingen hoor op een plaat, dan verschijnt ook mijn glimlach of traan. U raadt het al: Jason Collett doet het. De eerste twee up tempo nummers "Fire" en "Hangover Days" (respectievelijk duetten met Amy Millan en Emily Haines) brengen het optimisme, er volgt droevenis, het midden van de plaat vol indie en ook zijn er fragiele bijna-ballads. Invloeden komen overal vandaan - country en folk niet in de laatste plaats -, maar het resultaat blijft indiepop. Ja, een singer songwriter moet de uitstraling hebben van een band. Jason Collett heeft die uitstraling.

Ik heb geen groene vingers. Dat is te illustreren met een alleszeggend voorbeeld: ik ben er ooit in geslaagd een toch bijna onverwoestbare yucca - op hydrocultuur, zelfs - dood te laten gaan. De bijna gelijknamige Enschedese band is gelukkig springlevend. De vrolijke popliedjes hangen als stevige, gezonde loten aan de stam en er is geen spoortje verval te bekennen. Spil van de band is Arjan Brentjes, gitarist, producer en ontwerper van de bijzonder fraaie hoes. Zijn gitaarspel is gevarieerd, maar zorgt tegelijkertijd bijna voortdurend voor een funky ondertoon. Maar Brentjes alleen had dit ook niet voor elkaar kunnen krijgen. De band is heel strak en zorgt voor tal van kleine accenten zonder de muziek te verstikken in details. Zanger Jasper Groothuis heeft een wat hoge, heldere stem waarmee hij veel laat horen, zonder dat je ook maar één moment het idee hebt dat hij zich forceert. Dat alles zorgt voor maar liefst zestien goed opgebouwde liedjes waarin je soms Paul Weller hoort, soms Crowded House, soms The Smiths - maar dan zonder het gejengel van Morrissey -, soms Burma Shave. En niet te vergeten een flinke dosis soul-in-popverpakking. En terwijl je vrolijk mee staat te huppelen met de fijne popliedjes, komt er plots ook een heerlijk "Half a man and half a boy"-achtig orgeltje voorbij schuiven ("Come to Me"). Dit is een heerlijke cd voor op de achtergrond bij andere werkzaamheden, maar ook een geconcentreerde luisterbeurt doorstaat Still glansrijk. Als er nog iets aan Yukka te verbeteren zou zijn, dan is dat het vast aan de band toevoegen van toetsenist Henk Jan Heuvelink. Zijn toetsenspel is nooit opdringerig, maar geeft de sound een extra warmte die er uitstekend bij past. Heel fijne liedjes, heel fijne arrangementen, heel fijne productie, kortom een Yukka in volledige bloei. Waarom deze jongens nog geen mooi contract hebben, is mij een raadsel.

Een maand of wat geleden ben ik samen met een wasmachine van de trap gesodemieterd. Bovenop het feit dat ik wat teveel gehakt en gesloopt heb in mijn huis, was dit een klapper van dusdanige aard dat er nu een 'lichtelijk' geïrriteerde zenuw mijn bewegingsvrijheid aan banden heeft gelegd. Ik mag van de fysiotherapeut alleen maar rechtop zitten of vlak liggen en ik moet regelmatig rondjes lopen om de boel weer een beetje op orde te krijgen. Braaf sjok ik nu elke avond een rondje langs de vaart, profiterend van de mogelijkheid om ongegeneerd hard naar aangename orkestjes te luisteren. Toch ben ik niet al te gerust op een snel herstel. Ik ben namelijk in het bezit van AssassiNation, het laatste wapenfeit van Krisiun. Deze rechtstreekse aanval op je wervelkolom hoort thuis op de zwarte lijst van het Koninklijk Nederlands Genootschap voor Fysiotherapie. Waar in het verleden de immense drang tot supersonische snelheden nogal eens de boventoon voerde, grooven de mannen tegenwoordig tussen al de maniakale blastbeats als nooit tevoren. Het is godsonmogelijk om je hoofd stil en je rug recht te houden bij de technisch hoogstaande death metal-terreur van dit Braziliaanse trio. Als ik niet oppas, loop ik straks ook nog een acute vorm van cervicale spondylose op. Gelukkig ben ik goed verzekerd, want ik ben bang dat de rug de aankomende tijd het nog zwaar te verduren krijgt.

Onopvallend beestachtig. Zo drumde Glenn Kotche tijdens het superbe concert van Wilco vorig jaar september in Paradiso. Een legendarisch concert noemden sommigen het en misschien was het dat ook wel. Met natuurlijk in de schijnwerpers vooral de zingende en gitaarspelende Jeff Tweedy. Het is comfortabel in de schijnwerpers staan met zo'n goede band achter je. In een kleiner verband kan Tweedy ook prima uit de voeten. Samen met Glenn Kotche (die sinds Yankee Hotel Foxtrot in Wilco zit) en Jim O'Rourke (die YHF van haar fijne sound voorzag) vormt Tweedy Loose Fur. Loose Fur was in eerste instantie de uitlaatklep van de drie heren. Het leek ook bij een eenmalig album en tour te blijven.

Maar de heren zagen dat blijkbaar toch anders en komen nu met Born Again In The USA. Over het titelloze debuut was een vaak gehoorde klacht dat het te fragmentarisch was. Nou, daar heeft Born Again In The USA weinig last van. Mooie en vooral warme nummers is kenmerken dit album. Warm als in Masters of Reality-warm. Relaxed warm dus. Vooral "Thou Shalt Wilt" heeft dit heel sterk. Ik grapte tegen een medeluisteraar dat ik het moderne Classic Rock vond, maar dat schijnen vieze woorden te zijn. Ondanks dat Wilco de bindende factor is in Loose Fur, wordt het nergens té Wilco-achtig, het drijft soms af richting jamrock vol coole gitaarriffs om vervolgens terug te komen met een country-achtige nummer. Divers, maar qua kwaliteit zeker homogeen. Hiermee doet Born Again In The USA zo in ieder geval niet onder voor de laatste cd's van Wilco.

Onopvallend beestachtig, zo drumt Glenn Kotche ook in de tien nummers van Born Again In The USA. Dat geldt niet voor zijn tegelijkertijd verschijnende solo-cd Mobile, daar drumt hij wel degelijk opvallend beestachtig. Mobile is namelijk een verbluffend instrumentaal percussiealbum geworden. Met daarin onder de titel "Monkey Chant" zelfs een heuse drumopera over het Hindoe-verhaal Ramayana. In het boekje bij Mobile legt Kotche tot op de seconde nauwkeurig uit wat er gebeurt in de elf minuten en tweeëndertig seconden dat het nummer duurt. Fascinerend. Datzelfde geldt overigens voor de zeven andere tracks. Zeker met de uitleg van Kotche in de hand. Geen gemakkelijke kost, want je moet niet verwachten dat je Wilco- of Loose Fur-achtige nummers krijgt. Toch stoeit Kotche wel met ritmes die hij gebruikte in Wilco-nummers. Hij verbouwt die ritmes tot deze tot instrumentale meesterwerkjes. Een cd om steeds weer nieuwe en andere dingen in te vinden. Razend knap, beestachtig knap zelfs.

Teaser. Teaser!? Uit Nederland? Ja, maar niet die. Ik ben bekend met twee Teasers. Eentje is het album van Tommy Bolin, de briljante jonge Deep Purple-gitarist die door een iets minder briljante overdosis veel te vroeg overleed, de andere is het bandje waarin Ad van den Berg, later beter bekend als Adrian Vandenberg de eerste succesvolle schreden op het rockpodium zette. Met beide associaties zit je overigens mijlenver van de muziek van deze Teaser. Dit zijn drie heren uit Breda, die al meer dan een decennium stevige gitaarpop ten gehore brengen. Ze beginnen hun debuutplaat al met een briljante cd-titel, maar gelukkig hebben ze nog meer te bieden. Twaalf songs waarbij de compositie belangrijker is dan muzikale krachtpatserij. In de eerste plaats vanwege zanger/bassist Arjan Crielaard, die met een licht-hese stem prima zangpartijen aflevert, ergens tussen Syb van der Ploeg en Seal. Zo'n stem laat je ook niet ten onder gaan in gitaargeweld, dus de keuze voor gitaarpop is volstrekt logisch. Dat wil niet zeggen dat het nooit flink tekeer gaat, maar onder de zangpartijen is het vaak wat rustiger. De nummers zitten goed in elkaar, maar niet een van de composities weet me te verrassen. Ze hebben wel de verleiding weten te weerstaan om alle songs vol te proppen met extra gitaren, keyboards en wat dies meer zij. Wat je hier hoort zullen ze ook live prima ten gehore kunnen brengen. Dit is geloof ik wat ze "een verdienstelijk debuut" noemen.

Een zomerdag in mei 2001. We zijn met het voltallige kroegpersoneel in een strandtent aan de Noordzee. Het heet er geen Bloemendaal, maar de mensen van de strandtent hebben ook kekke zonnebrillen en wijzen naar de plek waar Bloemendaal wél ligt. Zo ver is het toch niet, verzuchten ze. Wij gaan brandingkayakken en catamaranzeilen, maar voor dat laatste is er te weinig wind. Een geheel verzorgde dag, moet er in de folder, of misschien gewoon al wel de website, van de strandtent gestaan hebben. Wij lopen in surfpakken de strandtent plat voor de nodige drank of voor de lunch en later barbecue. Het maakt niet uit op welk moment van de dag we er zijn, de hele dag klinkt er lounge. Zo mag dat op dat moment heten. Of er iets anders op mag, vraagt een collega op een zeker moment. Of wij in de kroeg dan geen lounge draaien. Jawel, maar niet de hele dag, repliceert de collega. Ik weet niet goed wat er met de lounge gebeurd is. Café-del-Maralbums bestaan nog gewoon, maar die worden nu gewoon weer ambient genoemd. Of dub. En natuurlijk zijn er artiesten die zich verre houden van de commercie en die zich overal door laten beïnvloeden. De woorden hiphop en funk horen bijvoorbeeld bij de nieuwe loungeplaat van Nightmares on Wax, op het hippe Warplabel. Het is allemaal niet slecht - ik hoor aardige klanken en versmeltingen van genoemde genres - maar het is zo langdradig en zelfs een beetje saai. Laten we het dub noemen. Ik krijg die zomerdag in mei echter niet uit mijn herinnering. Toen de lounge nog gewoon saai was en de revival van de grote zonnebrillen nog moest beginnen. Nightmares on Wax zou in een hippe strandtent anno nu niet misstaan. Ik wel.

Hoog op het lijstje van dingen die ik niet begrijp staat de mateloze populariteit van Jack Johnson. Ik hoor om me heen verschrikkelijk veel mensen (en vooral mannen) die zijn muziek echt verschrikkelijk vinden. En toch: het gaat sinds In Between Dreams wel heel snel van een uitverkocht Paradiso via duizenden verkochte cd's naar een uitverkochte Heineken Music Hall volgende week. Het is niet dat ik zoals sommige anderen de pest heb aan Jack Johnson, maar ik begrijp niet wat al die mensen (en naar het schijnt vooral heel veel vrouwen en natuurlijk surfers, want dat was hij zelf ooit ook) vinden aan die vederlichte niets-aan-de-hand-kabbel-de-kabbelliedjes van ome Jack. Hij won er gisteren zelfs een Edison mee voor beste zanger; er zaten vast veel vrouwen in de jury. Een stuk lager op de lijst van dingen die ik niet begrijp, maar nog steeds aardig hoog, staat het hier op cd uitbrengen van soundtracks van films die we hier voorlopig nog niet - en misschien wel nooit - in de bioscoop te zien zullen krijgen. Je zou verwachten als deze twee dingen gecombineerd worden op één cd dit een plaatje op zou leveren waar ik geen pest van begrijp. Dat verwachtte ik zelf wel tenminste. Valt dat bij beluistering even tegen. Met dank ook aan de Jongedame. Die begreep Curious George namelijk gelijk. Het leek zelfs zo te zijn dat ze veel minder last had van het gesnotter waar ze nu al drie weken lang heel erg onder lijdt. Niet zo raar ook dat juist zij de liedjes meer op waarde weet te schatten. De film waar Johnson ze voor schreef is immers een tekenfilm voor kinderen over een aap die vanuit de jungle de wijde wereld intrekt. Het is niet dat ik nu in één keer fan ben van Johnson, maar als de Jongedame zich er beter door voelt vind ik dat al heel wat waard.

De draak van een single van Idols-winnares Raffaëla blijkt al een dikke hit te zijn geweest in eigen land voor Agnes Carlsson, de winnares van de Zweedse Idolseditie 2005. Maakt verder natuurlijk helemaal niks uit. Hooguit vervelend dat ik dit mislukte songfestivalnummer de komende periode waarschijnlijk dagelijks voor de kiezen krijg. Want als we dan toch zo nodig Zweedse succesformules gaan recyclen dan kunnen we wat mij betreft ook Dungen hoog de albumlijsten in slingeren. Ta Det Lugnt stamt eigenlijk uit 2004, werd wereldwijd bejubeld en heeft nu eindelijk de Nederlandse schappen bereikt. Mocht u namelijk de indruk krijgen dat er in het land van Ikea alleen maar van het soort liedjes uit de categorie 'Celine Dion op valium' worden geproduceerd, dan heeft u het heel erg mis. Dungen is namelijk hele andere ..ehm.. knackebröt. De band maakt namelijk psychedelische folky rock die klinkt alsof het hier om een verloren gewaande opname van een obscuur bandje uit 1968 gaat. En dan nog eens in het Zweeds gezongen ook! Het bijzondere aan Ta Det Lugnt is dat het album ondanks die verwijzingen richting het hippietijdperk allemaal heel erg 'fris' klinkt. Al gaat men zich hier en daar te buiten aan lange gitaarsolo's en galmende orgeltjes met dwars gefluit, nergens verslapt mijn aandacht of krijg ik de neiging om eens flink op de skip-knop te rammen. En dat is, gezien ik normaliter niet zo te porren ben voor prehistorische muziek, een hele knappe prestatie.

De vierkoppige punkband Good Riddance uit Santa Cruz is voor twee weken in Europa. Wij hadden een gesprek met de zanger Russ. Lekker rustig in de Tearoom van de Melkweg. Na te hebben gesproken over de band en het nieuwe album, dat komende zomer uitkomt, ging het voornamelijk over politiek en dierenrechten. Daar zullen we hier maar niet teveel op ingaan. Daar komt-ie...

Op pad
Gisteravond zijn we aangekomen voor onze tweeweekse tour door Europa. Vanavond is onze eerste show, hier in de Melkweg. Aan het einde van de tour komen we weer terug in Amsterdam, we vliegen namelijk vanaf hier weer terug naar huis. Dat was voor ons de goedkoopste optie. Ondanks dat Fat Wreck Chords in eerste instantie onze tickets betaalt, vliegen we toch graag zo voordelig mogelijk. Uiteindelijk betalen we indirect toch alles zelf. Daarom hebben we ook een vol programma. Iedere dag hebben we een show, maar daar hou ik wel van.

Opeens was hij daar. Zo'n plat, zwart ding gemaakt van wat mensen vroeger geloof ik vinyl noemden. Ik nam hem in mijn handen. Het zwarte goedje was hard en er zaten groefjes in het materiaal. Vroeger, voordat de wereld verder was gegaan, had ik wel eens een plaat gehad. En zelfs wat singletjes. Drieëndertig toeren, vijfenveertig toeren. Mijn vader had me wel eens verteld over achtenzeventig toeren plaatjes. Singles afdraaien op achtenzeventig toeren deed ik dan ook wel eens. De smurfen woonden in onze pick-up. Maar wat moest ik in mijn wereld van cd's en mp3's met een single van vinyl? Ik heb niet eens een platenspeler. Dus stopte ik de zwarte schijf weer terug in zijn oranje hoes en vertrok naar de Utrechtsestraat. Daar zou ik de oplossing vinden, bij mijn favoriete cd-winkel. De man achter de toonbank trok zijn wenkbrauw op. 'Of je even je single mag beluisteren op onze platenspeler?" Ik haalde mijn schouders op, grinnikte wat en knikte bevestigend. Gelukkig zijn ze bij Get Records de vervelendste niet en even later draaide mijn singletje rondjes en stond ik te luisteren naar twee liedjes met een fijne gitaarsound, rockende gitaren en een gedreven zang die bij vlagen doet denken aan The Hair & Skin Trading Co. en ook Bailter Space. Ik bedankte de man achter de balie terwijl hij mijn single terug in de hoes stopte. 'Was het wat?' 'Luister maar.' Even later dreunden Ajay en zijn mannen door de speakers. Hij knipoogde. 'Is er meer?' Ik schudde mijn hoofd. 'Zou wel moeten!'

Sommige liedjes associeer ik steevast met dingen die ik tijdens een eerdere luisterbeurt met ze heb meegemaakt. "Hello? Is This Thing On?" van !!!: sombere meimiddag waarop ik twintig minuten in de regen op een metro heb gewacht. "Joining a Fan Club" van Puffy AmiYumi: bukkake-achtige beelden van de bijbehorende videoclip. "Hiding/Fading" van Ms. John Soda: op mijn buik liggend een Calippo Cola eten in het parkje op het Rembrandtplein. Laatstgenoemde liedje staat op No P. or D., Ms. John Soda's fantastische debuutalbum uit 2002, dat pas nu een opvolger krijgt. De Duitse band maakt dromerige electronische popliedjes met rijke, diepe melodieën, in de buik doortrillende baslijntjes, licht geglitchte beats en spannend strijkwerk. Ze gebruiken daarbij een synthesizer die zo melancholisch klinkt dat het lijkt, alsof hij terwijl hij bespeeld wordt, over de zee uitstaart en met omlaaggebogen mondhoeken zucht:'Was ik maar een klavecimbel.' Voor als je denkt van, ja hallo, The Notwist, Lali Puna en Console maken ook al dat soort muziek: dat klopt, want al deze bands zijn elkaar. Vandaar. In vergelijking met No P. or D. rockt Notes and the Like wat minder, maar de liedjes zijn net zo geraffineerd geproduceerd, en dat er Smarties uit de mond van zangeres Stefanie Böhm stromen zodra ze die opendoet blijft ook onveranderd.

Misschien was het de sneeuw, het onstuimige weer de laatste tijd of de hagel en dan weer de zon die daar doorheen brak. Ach, misschien was ik gewoon verliefd. Want ik ben nooit verliefd. En om dit dan te zijn geeft de burger moed, niet waar? Ik zat in de trein met The Delhi Sweet in mijn discman en ik keek naar de koeien in het strijklicht. Luisterde naar de engelachtige stem van zanger Maarten van der Kamp. De band doet soms denken aan Arid ten tijde van hun eerste plaat. Ja, misschien was ik gewoon verliefd, want wat vond ik de nummers op Painted Halls soms wonderschoon. Zolang ze het The Doors-achtige liedje mijden kan het nog wel eens helemaal goed komen met deze band. "A love on its knees" doet meteen denken aan The Doors en is daarmee het mindere nummer van deze plaat. Het klinkt als een song die het stukken beter doet op een podium dan op een plaatje. De melodielijnen slagen er niet in de dwingende opbouw te dragen. Jammer, op een schijfje van maar zes nummers. Laat the Delhi Sweet blijven doen waar ze goed in zijn: het in elkaar zetten van mooie luisterliedjes die je er aan herinneren hoe fijn buikvlinders kunnen zijn.

De afgelopen verkiezing mocht ik weer eens een school van binnen bekijken, want het stemlokaal is meestal in openbare gebouwen te vinden. Elke school blijkt weer anders te ruiken en een andere uitstraling te hebben. Deze is er één zoals zoveel scholen, maar de grote gymzaal ernaast valt meteen op alsmede het voetbalveld op de parkeerplaats. Als ik het gebouw zelf binnenkom ziet het er oud, bruin en stoffig uit, het ruikt echter sterk naar chloor. Waarschijnlijk moet dit gemaskeerd worden. Als ik na het stemmen weer naar buiten ga besef ik dat een verhuizing binnen een eigen stad toch wel het nodige aan verandering meebrengt: een ander huis (uiteraard), een andere straat, andere toegangswegen, andere winkels, andere mensen in de omgeving en dus ook een ander stembureau. Zo is het ook bij een nieuw album van Willard Grant Conspiracy: de stem van Robert Fisher is uit duizenden te onderscheiden en ook de songs in het alternatieve countrygenre zijn onmiskenbaar WGC. Toch is elk album weer net iets anders. Zo ook dit keer, want naast de nodige gastmuzikanten die het geluid verblijden met o.a. een echte trompet die me welkom tettert is er ook ruimte voor een mandoline, accordeon, gastvocalen, moderne gedoe met een triphopritme, een cover van Bob Dylan ("Ballad Of A Thin Man") en noise alsof ze The Velvet Underground zelf zijn. En er is natuurlijk de band zelf die in dezelfde samenstelling als op hun laatste From A Distant Shore: Live In The Netherlands (weer) geweldig op dreef is. De titel geeft het al weer: Let It Roll. De band gaat er ruiger tegenaan dan ooit tevoren. Van mij mogen ze. De tijd zal het leren, maar dit is misschien wel hun beste album ooit.

Ik weet nog niet precies wat ik moet vinden van Hubi Meisel's derde cd Kailash. Het is een nogal typische mengeling van poppy synthesizerpingeltjes en dubbele bassdrums in een progmetaljasje. Maar nog meer dan dat is het de zang die me bevreemdt. Hubi Meisel's hoge stem heeft nogal vaak iets glazuurbedervend zoetsappigs. Tel daarbij op dat Meisel hoorbaar zijn best moet doen om accentloos Engels te produceren en je krijgt een soort zang die soms bijna aandoet als de mannelijke variant van Sandra... Begrijp me goed, het is geen Klaus Meine-steenkolenengels, maar dat Meisel een Duitser is blijf je horen. Hij heeft zo zijn best gedaan om accentloos te zingen dat het juist té steriel Engels is geworden. Naarmate de cd vordert wen ik wel wat aan het zoetige geluid van Meisel, ook omdat hij dan gelukkig vaker als Geddy Lee klinkt dan als Sandra. Het blijft braaf klinkende zang, maar de ergste zoetigheid is eraf. En het moet gezegd worden: hij levert schijnbaar moeiteloos fraaie zangpartijen af, met veel dynamiekverschillen. Muzikaal zit het helemaal snor. Gitarist is onze eigen Marcel Coenen (Sun Caged), terwijl de andere namen ook allesbehalve misselijk zijn: toetsenist Vivien Lalu (Lalu), de uitstekende bassist Johan Niemann (Therion), gitarist Jorge Salán (Mago de Oz) en drummer Daniel Flores (Mind's Eye). Daarmee is het muzikale gezelschap zo ongeveer een best of Lion Music, en dat hoor je. Er is volop afwisseling en dynamiek, evenals de bij prog verplichte tempowisselingen zonder dat dat ten koste gaat van de songs. Aan de muziek ben ik intussen gewend en die bevalt, nu nog wennen aan de stem...

Het kan bijna niet anders dan dat Starkweather zich vernoemd heeft naar Charles Starkweather, een seriemoordenaar uit de jaren 50 die er met zijn vriendinnetje vandoor ging en een spoor van dood en verderf achterliet. Hij sloeg totaal door toen een pompbediende hem geen speelgoedbeertje op krediet wilde geven, waarna uiteindelijk de pompbediende zelf, en tien andere de dood vonden. De naam is niet slecht gekozen want de muziek die deze band laat horen op de langverwachte nieuwe cd Croatoan, is even dodelijk, agressief en kwaadaardig als de daden van dit illustere heerschap. De expirementele hardcore klinkt alsof er een seismische bom op je af wordt geschoten waar je oren van gaan bloeden en de ramen van gaan trillen. De titel van de cd lijkt bovendien te refereren aan de Croatoan, een indianenstam die leefde op een eiland bij de oostkust van Amerika. Ten tijde van de kolonisatie van Amerika ging er een verhaal rond dat een groepje verdwenen kolonisten bij deze stam was gaan leven. De uitdrukking gone to Croatoan betekent zoiets als teruggaan naar het primitieve en wilde leven. Ook dit aspect komt terug in de plaat. Weliswaar zijn de ritmes complex, de tergend zware, tegendraadse gitaarriffs en de rauwe, maniakale zang klinken als een desolaat verlangen naar andere tijden. Draai de knop van je stereo maar naar rechts, want deze oerkreet uit een ver verleden moe je het liefst zo hard mogelijk horen.

In het voorwoord van het Klein Cultureel Woordenboek van de Popmuziek dekt Matthijs van Nieuwkerk zichzelf bijvoorbaat al in. Hij is niet zozeer degene die verantwoordelijk is voor de inhoud van het boekje, het is eerder vriend en wandelende muziekencyclopedie Leo Blokhuis die het meeste werk heeft verricht. Van Nieuwkerk was degene die alles vanaf de zijlijn aanstuurde en in banen leidde, eigenlijk net zoals de beide heren al jaren samenwerken bij de Popquiz-a-gogo en de TV-versie van de Top 2000. Hiernaast wordt ook al direct op de eerste pagina duidelijk wat mij te wachten staat: een echte idee achter het al dan niet opnemen van en artiest in het woordenboek is er niet, dit hangt af van hoe de pet van Blokhuis en van Nieuwkerk stond. Op zich is het netjes om deze totaal subjectieve invalshoek keurig vooraf aan te kondigen, maar het maakt het er allemaal niet veel leuker op. Want ondanks de onmetelijke kennis en ongetwijfeld zeer brede muzieksmaak van de samensteller(s) missen er veel te veel relevante artiesten om het predikaat ' woordenboek' te rechtvaardigen. Zoals zo vaak is het vooral de hang naar het verleden (zie ook de Top 2000) die de boventoon voert, terwijl slechts enkele moderne bands worden behandeld, uiteraard juist diegenen die de meest oubollige muziek maken. Hierdoor smaakt het allemaal nogal als uitgekauwde ouwe prak die af en toe nog lekker is. Natuurlijk zijn de anecdotes van Blokhuis van grote klasse, onvoorstelbaar wat je al lezende te weten komt, maar ik denkt dat vooral mijn vader en zijn generatie de meeste lol aan dit boekje zal beleven. Voor mij is het allemaal wat te nostalgisch en eenzijdig, alsof er sinds The Ramones geen punk meer is gemaakt. Wellicht was "Klein Cultureel Woordenboek van Leo Blokhuis' Popmuziek" een betere titel geweest, da's wel zo duidelijk.

Op reis naar de wereld van Mew
Je hoeft geen speurhond te zijn om te ontdekken dat Mew in Denemarken reeds de status van veehalvuller bereikt heeft. Zo'n beetje elke Deense prijs is binnen en op de komende Scandinavische zomerfestivalpodia mogen ze act de presénce geven als headliners.

Maar hoe zit het hier? Wat betreft de lage landen kunnen we stellen van een tot een vrijwel totale Mew-stilte in de Nederlandse pers. Gelukkig was er in het kader van hun enige Nederlandse optreden (op Eurosonic) eindelijk plek voor een voetnoot over hen in de vele verslagen die volgden op het festival. Veel te weinig natuurlijk als je het vergelijkt met de ellenlange recensies over bakken nieuwkomers waarvan je van het gros nooit meer iets zult horen. Dan doen we er maar eigenhandig wat aan, oftewel: we gaan zelf poolshoogte nemen in de UK.

De Easy Aloha's ken ik niet als de undergroundhelden van weleer, ik ken ze alleen uit Vrij Nederland. Opgewektheid in bange dagen: de easy tunes deden menig alternatieve festivalganger uit zijn zwarte bolletje gaan. Dat was hartstikke hip, maar het is inmiddels wel zo'n tien jaar geleden dat het hitje onze Aloha's samen met Arling & Cameron de Mega Top 50 haalden. Ik weet dat niet. Die hipheid, was dat het waarom ze in Vrij Nederland mochten schrijven? Niet voor niets geeft Nieuw Amsterdam ook nog eens een boek uit. Over mooi en lelijk. Daar valt over te twisten, en daarom zijn boeken die daar over gaan zo leuk. Tijd voor muziek: ik stop Cashmere Cat in de cd-speler en hoop op troost, omdat ik een ongelukje heb gehad. Ik hoop op verrassing, omdat ik daar altijd op hoop. Ik hoop op aanknopingspunten, omdat ik een stukje moet schrijven. De Easy Aloha's doen vanalles. Het lijkt er op dat ze 'gewoon' alles wat zij leuk vinden in een plaatje hebben proberen te stoppen. Ze doen aan jazz met dwarsfluit in "Mmm Aha". Ze doen aan oriëntaals in het titelliedje. Ze doen aan Zuid-Amerikaans aandoende zangmelodieën à la Zuco 103 . Nog steeds zijn daar de bekende easy tune gitaren met Hawaii-bloezen. Ze mixen, samplen en doen ook aan elektronica. Er is van alles wat. Voor elk wat wils. En het is best leuk. Verrassend in elk geval, maar vooral wanneer je er goed naar luistert. Als wegdroommuziek zouden de Easy Aloha's wel eens onbeduidend kunnen zijn.

"Well I don't wanna sing about freedom anymore. I wanna see it! I wanna feel it!"

Er zijn weinig platen waar ik zo erg naar uit heb gekeken als de nieuwe van Boy Sets Fire. Op hun website hebben ze een constante update gegeven van de vorderingen en regelmatig demo-opnames laten lekken om op die manier de mening van de fans te peilen. Wat daar af en toe voorbij kwam varieërde nogal. De reacties op de soms bijna poppy liedjes waren vernietigend, waardoor de scepsis langzaam toenam over het nieuwe materiaal. Met voorgangers After The Eulogy en Tomorrow Come Today hadden ze immers een absurd hoge standaard gezet en het leek er eventjes op alsof die bij lange na niet gehaald zou worden. Gelukkig is niets minder waar. The Misery Index: Notes From The Plague Years is van ongekende schoonheid en overtreft al het voorgaande werk. Ik zou geen andere band kunnen noemen die zóveel passie en oprechtheid kan combineren met zúlke goede muziek. Ieder liedje is een ware compositie die zowel qua muziek als qua tekst vrijwel elke keer kippenvel bij mij weet op te roepen. De enorme geëngageerdheid en politieke betrokkenheid was altijd al aanwezig maar wordt op The Misery Index op zo'n intelligente manier gebracht dat ik er spontaan activist van zou kunnen worden (hoewel, doe toch maar niet). Daarnaast is de band er op dit album in geslaagd om vaker gas terug te nemen zonder dat dit ten koste gaat van de opbouw van de nummers, om vervolgens dubbel zo hard terug te knallen. Een andere noviteit is de aanwezigheid van een heuse blazerssectie (!) en zelfs piano, experimenten die hardcoreliefhebbers vast en zeker de neus doen optrekken maar ondertussen fantastisch klinken en een perfecte extra laag aan de muziek geven. Boy Sets Fire is de status van 'gewone' hardcore- of emoband volledig ontstegen.

Is emo nu dood of niet? Wat is nu eigenlijk emo? Is dit niet gewoon hele dikke rock? Vragen, vragen, vragen, ze schieten door mijn hoofd terwijl ik deze nieuwe Hundred Reasons beluister. Een heleboel recente emo- en posthardcore platen raken bij mij namelijk niet meer de snaar die oudere platen van bands als Far, Texas Is The Reason, vroege At The Drive-In en Mock Orange juist wel wisten te raken. Dat komt deels door het feit dat het genre vanuit de underground langzaam omhoog is gekropen naar de mainstream, met verbeterde productiemogelijkheden als grootste voordeel. Nadeel is dan dat de punkrockende charme die vroeger zo bij het genre hoorde verdwijnt. Wat voor mij echter nog zwaarder weegt is dat de meeste emo de laatste tijd zo ontzettende zwaar op de hand is. De laatste twee jaar lijken mineurtoonsoorten, metalriffs en gelikte zang (af en toe aafgewisseld door gekrijs) de standaard geworden. En dan komt Hundred Reasons als geroepen. Want dit bandje geldt namelijk als het zonnetje in huis in emoland. Grootse Gedreven Rock, met een been in de posthardcore en het andere in het betere alternatief, met heerlijke meeslepende refreinen en zanglijnen waar je simpelweg opgewekt van raakt. Zo kan het dus ook. Het hoeft allemaal niet zo zwaar. Hundred Reasons heeft dat goed door en weet zo de luisteraar de hele plaat een gevoel van hoop te geven. Overtuiging is het sleutelwoord op deze plaat, niet in het minst door de ronduit geweldige zang. Hundred Reasons overtreft zichzelf op deze sterke schijf en de liefhebber van goed uitgevoerde rock gebracht met bezieling heeft weer een mooi plaatje om lekker uit volle borst op mee te zingen. De goede antwoorden op de vragen bovenin zijn overigens: Nee, Geen idee als het maar rockt, en Ja!

Het selectieve Groningse elektronische muzieklabel Sending Orbs begint naam te maken. Het laatste pareltje is een compilatie van drie eerder uitgebrachte EP's van Funckarma. Deze remastering van nummers is de derde telg van het Sending Orbs-label. Funckarma wordt gevormd door de broers Roel en Don Funcken en timmert al geruime tijd aan de weg op het pad dat gedeeld wordt met artiesten als Aphex Twin, Autechre en Plaid, zij het minder uitgesproken als de genoemde grote jongens. Dat zegt niks over de kwaliteit van het gebodene, maar meer over de bekendheid van de beide heren. Naar eigen zeggen heeft Funckarma er bewust voor gekozen hun eigen stijl aan te houden, die nu eenmaal wat minder makkelijk in het gehoor ligt dan commercieel gezien wenselijk zou zijn. Drijfveer is vooral de eigen tevredenheid over het resultaat. Dit in combinatie met de behoorlijk subtiele klankspectra die zich niet meteen prijsgeven, levert een minder groot publiek op dan je ze toe zou wensen. Op deze 'verzamel'-cd staat dus eerder verschenen werk, waarvan de opbouw vanaf de eerste paar nummers langzaam van vluchtig en zweverig naar meer door percussie gedragen nummers verloopt. "Noir" heeft dat speciale geluid alsof het in een kathedraal galmt, "Sparks" heeft een grappig, bijna meerstemmig trillerrefrein. Gecompliceerd springerig is "Brik". Alles bij elkaar bijna 80 minuten luistergeweld.

Ergens in oktober van 2005 verscheen onder de titel Five Years: Selected Songs 2000-2005 een bloemlezing aan tracks van de cd's die John Vanderslice in die periode uitbracht. Goed getimed. In de maand november trad Vanderslice namelijk twee keer op in Nederland. Enkele van de tracks op Five Years kwamen van Pixel Revolt. Dat album verscheen al halverwege 2005 in de Verenigde Staten, maar nu pas hier. En wat denk je? Vlak na het verschijnen van Pixel Revolt in Nederland is Vanderslice wederom hier op een podium te bewonderen. Ditmaal doet hij Amsterdam aan in het voorprogramma van Death Cab For Cutie. Zij zijn niet alleen vrienden van hem, maar ook bewonderaars van zijn liedjes (en volkomen terecht). Of er reden genoeg is om Pixel Revolt hier alsnog uit te brengen? Jazeker. Al is het alleen al om de memorabele flow van het refrein van "Exodus Damage". Elke keer als Vanderslice die inzet krijg ik een aangenaam warm gevoel. De overgang waarbij de staccato akkoorden aanslaande akoestische gitaar bijval krijgt van de andere instrumenten is domweg verschrikkelijk mooi. De keuze van instrumenten op Pixel Revolt is sowieso opvallend. Voor een singer/songwriter gebruikt Vanderslice veel en vooral ook veel verschillende instrumenten. Toch doet Pixel Revolt nergens gekunsteld aan, met dank aan Vanderslices' maatje (en producer) Scott Solter met wie Vanderslice zich voor Pixel Revolt opsloot in de studio. En hoewel Vanderslice zelf een begenadigd tekstschrijver is, wilde hij dat de teksten van Pixel Revolt nóg beter werden. Dus liet hij ze bewerken door Mountin Goats' John Darnielle. Het resultaat is er dan ook naar.

Voor me op tafel ligt een foeilelijke digipack waarop drie bloeddorstige tijgers mijn aandacht proberen te trekken. Op mijn schoot ligt een echte (tijger)kat te kroelen en te spinnen. Ik aai hem. Ik ben ondertussen aan het denken wat ik over de eerste ep Demander van de band Demander uit New York City zal zeggen. Ik besluit om eerst maar even te melden dat de hoes je op een verkeerd been kan zetten. Ik zou namelijk zelf een metalband verwachten, maar Demander mag geplaatst worden in de alternatieve gitaarrockwereld ergens tussen Sonic Youth, Auf der Maur, The Breeders en PJ Harvey. Wat ik verder wil melden is dat de energie er bij dit trio er vanaf straalt. Wat je al niet kan doen met een gitaar, bas, drums en een stevige (vrouwen)strot. De songs zelf beklijven langzaam. Ze houden mijn aandacht er in het kwartier lengte er maar met moeite bij. Dit roept bij mij de vraag op of een heel album dan wel te verteren is. Voorlopig is het echter nog niet zover. Vijf songs in vijftien minuten is voorlopig even genoeg. Over een jaar graag een spetterend album met wat meer rustpunten en een hoes die wel te pruimen is. De kat op mijn schoot kijkt me aan met de blik of er nog geaaid wordt. Ik meld nog even snel dat vier nummers van de EP volledig te downloaden zijn, de laatste alleen als sample. Aan jou of je de EP wilt importeren. Ik aai de (tijger)kat. Hij spint tevreden.

Stephen McBean is de grote man achter Pink Mountaintops, maar ook ��n van de mannen achter spacerockers Black Mountain. Bij het beluisteren van Axis of Evol dringt zich onwillekeurig de vraag op welke dope zijn voorkeur geniet. Opener "Comas" (de tekst 'heading down the highway to hell / there's peace in the valley' bewijst dat 'ie zijn klassiekers kent) klinkt als een gestileerde Syd Barrett-track, terwijl "Cold Criminals" naar de Velvet Undergroud verwijst. Het op een doordenderende gruizige basis geschreven "Slaves" ligt ook mooi in de lijn die via The Jesus & Mary Chain naar Black Rebel Motorcycle Club ten tijde van hun eerste plaat leidt. Maar Axis of Evol is zeker geen rip-off-plaat. Eerder een zoektocht naar mooie liedjes om die vervolgens te verbergen onder ranzige drums en een lofi-achtige sound en stoney effecten. Black Mountain is zover ik weet niet ter ziele, maar Pink Mountaintops moet - mocht Stephen McBean willen kiezen - toch de meeste aandacht krijgen wegens intrigerender dan de iets te eenvormige seventies rock van Black Mountain. Een spannender trip, vooral.

De grote mensen achter de Kidz Bop Kids waren oorspronkelijk bezorgde conservatievelingen die geloofden dat de seks- en geweldvolle staat van de contemporaine popmuziek onze kinderen binnen afzienbare tijd heroïne zou doen verkopen achter de vuilcontainers van de plaatselijke Gamma. Hun oplossing was het door kinderen laten inzingen van gekuiste versies van bekende pophits; iets dat onverwacht op een sterke waardering van noveltyliefhebbers kon rekenen. Laatstgenoemden lieten massaal de Beatle Barkers in de steek voor hun nieuwe adoptiekinderen. Vooral de Kidz Bop-versie van "Float On" (van Modest Mouse) is legendarisch geworden. Inmiddels zijn de Kidz Bop Kids een project dat met een scherp oog alle mogelijke doelgroepen probeert te bedienen. Op dit negende album worden liedjes van onder andere Gorillaz, Ashlee Simpson en Weezer voorzien van overgecafeïneerde kinderstemmen. Ik heb het totaal niet op kinderen, maar kan niet ontkennen dat het naïeve enthousiasme in hun stemmen mijn wereldbeeld flink kan doen sprankelen. Dus zolang ik alleen in de vorm van geluidsgolven met ze te maken heb (en ze hun met chocolade besmeurde kinnen ver uit mijn buurt houden) durf ik best te zeggen dat ik heel erg van kinderen hou. Eh, ik bedoel, eh, als een grote broer! Als een grote broer!

Sinds we in het nieuwe huis wonen doen we het weg vouwen van de was op zolder. Die is zo belachelijk groot dat ondanks alle cd's, bureaus en andere meuk die er staat de strijkplank en de wasmanden met was er makkelijk nog bij kunnen. Erg handig, want was in een gezin met kleine kinderen is er altijd volop. Dankzij onze zolder vind ik het geen probleem meer om die was te doen. Het komt me soms zelfs wel goed uit. Neem nou vanavond. Ik had zin om een lekker riedeltje symfo te draaien. Dat lukt dus echt ammenooitniet rond half zes op zondagmiddag. Dan is er Sesamstraat en andere programma's op de buis voor de kids. Dus ik toog naar zolder, donderde het nieuwe cd-tje van de Engelse formatie Jadis in de cd-speler en begon fluitend aan de was. Jadis maakt dan ook geen zwaar op de maag liggende kost. Integendeel, deze band met aan het hoofd zanger/gitarist Gary Chandler kiest op Photoplay voor bondige, rockgeoriënteerde liedjes met ruim voldoende symfo-elementen. Een bondige IQ zo je wilt, want daar doen ze me wel aan denken. Wat weer niet zo raar is met twee IQ-leden in de gelederen (Jon Jowitt en Martin Orford) en het (label)maatje van die twee (Steve Thorne) als hulpje op de achtergrond. Het rare is dat ik eigenlijk niet begrijp waarom ik me niet eerder in Jadis verdiept hebt. Je kunt natuurlijk niet alles bijhouden, maar met Photoplay biedt Jadis me eigenlijk precies wat ik wil in symfo. Geen eindeloos gefreak of uitgesponnen herhalingen in nummers die meer dan twintig minuten klokken, maar gewoon liedjes. Dat het geen mainstream is en hier in de woonkamer niet getolereerd wordt hier maakt me niet uit. Was is er immers genoeg.

Het is vroeg. De zon is nog nergens te bekennen. Het heeft de afgelopen nacht flink gesneeuwd. Ik zet de eerste passen. De sneeuw kraakt, mijn voetafdrukken blijven achter in het ongeschonden landschap. Ik loop behoedzaam door. Het voelt alsof ik hier helemaal niet mag zijn. De verplichting roept echter. Zo gaat het ook ongeveer op het album Western Union van Mercelis. Behoedzaam wordt er een muzikaal landschap neergelegd met behulp van diverse soorten gitaar, piano, orgel, bas, uitgebreid percussiemateriaal, elektronica en wat ik hier zoal vergeet te noemen. Hierover heen komt de stem van Jef Mercelis. Als luisteraar word ik meegetrokken in de wereld die de mijne niet lijkt te zien. Er is geen weg meer terug. De Belgische singer-songwriter Mercelis heeft er tien jaar over gedaan om een opvolger van zijn debuutalbum uit te brengen. Ik word langzaam gegrepen en zet als luisteraar kleine stappen op de traag voortgaande muziek. Een cover van "That'll Be The Day" bekend van Buddy Holly haalt me echter op driekwart van het album weer terug in de normale wereld. Het origineel ver verstopt houden hielp hier niet bij. Het nummer leidt me af in deze trip. Dat is jammer, het komt immers niet dagelijks voor dat ik door een ongeschonden landschap mag lopen. Ik programmeer mijn cd-speler zonder dit nummer en ga het nog eens proberen: stap voor stap.

Recenseren is geen beroep voor de massa. Wij ontwaken, openen het volgende doosje op onze stapel, starten de cd en gaan koffie zetten. En dan gaan we de hele dag oefenen in het gepijnigd fronsen van onze wenkbrauwen voor de spiegel, terwijl we de muziek in ons opnemen. We schenken koffie in en speuren op het bijgeleverde hoesje naar zaken die Beschreven dienen te worden. Buiten sleeën twee kinderen van een heuvel en slaan schaterlachend over de kop, terwijl wij hun achterblijvende sporen in de sneeuw misprijzend met een viereneenhalf beoordelen. Pff, hoe ordinair. Zo vaak eerder gedaan. Onze koffie is trouwens ook al weinig origineel. Gelukkig is de cd van Dijf Sanders dat wél, maar verdorie, daar bestaan al zoveel andere recensies over! Moeten wij nou ook al gaan opschrijven dat Dijf op een uitmuntende wijze elektronica met jazz kruist? Maar goed. U vraagt, wij draaien. Wij doen een offer voor de mensheid. Sterker nog, stiekem worden wij heel vrolijk van Dijf Sanders. Omdat zijn weergaloze "Rats in automatz" zo'n onweerstaanbaar snel ritme heeft, en lijkt op de muziek uit de tekenfilms van Chuck Jones. Maar ook omdat "Jizz" typisch zo'n laidback slowjazznummer is, zo'n liedje om in ons vorig leven 's avonds laat op te vrijen. Verder vinden we dat "Mirror Strike" zó in een film kan, en dat het liedje "Swamp Boulevard" barst van de goede ideeën. Misschien zijn het er wel iets te veel, want de cd bevat zoveel genres dat we hem nauwelijks in een hokje kunnen stoppen om hem mee aan te raden. Maar ja, dat zou toch weer on-elitair zijn. Tijdens "For Your Ass Only" en het knisperbeaterige "Spermatozoide" kakken we in, Maar dat durven we niet zo goed te zeggen. Deze cd is namelijk volstrekt kunstzinnig Verantwoord. We kunnen het écht niet maken om te roepen dat Dijfs snelle vierkwartsmaat-nummers het leukst zijn, en dat hij zich in het vervolg best wat vaker mag laten gaan. Toch?

'Met A O godverdomme! Dit is geen fokking Friesland, DIT IS UTEREG!!' Niet alleen Neerlands populairste rechercheur is altijd zo attent om alvast zijn eigen naam te spellen, ook de geweldenaren van het Utrechtse De Waonzin maken in de openingsong van Split 'Em All duidelijk dat zij niet op Duits aandoende klinkerwisselingen zitten te wachten. Deze cd die samen met medestadsgenoten Nuestros Derechos werd opgenomen, bevat van beide bands vier keiharde old-school trashbeukers gemixt met hardcore/punk invloeden, of andersom, hoe je het ook hebben wil. Met artwork dat zo van een Slayer-album lijkt af te komen en een titel die een bepaalde voorliefde voor Metallica verraadt, maken deze heren er geen geheim van waar de inspiratiebronnen liggen en dat maakt eigenlijk ook helemaal geen zak uit. Voorzien van een heerlijk lompe productie, ramt, splijt, stampt, beukt, kolkt, breekt, hamert, zaagt en raast dit schijfje namelijk als een M4 Sherman-tank over je heen. Terwijl De Waonzin wat meer melodie brengt, komt de driemanformatie Nuestros Derechos zo mogelijk nog wat compromislozer uit de verf en daar houd ik wel van. Vooral het nummer 'De Strop' blijft maar in mijn hoofd rondspoken. Deze aanklacht tegen alle kantoorpikkies die hun carrière belangrijker vinden dan familie en vrienden, slaat de spijker op zijn kop. Ik ben weer helemaal bij de les. Als dat voor jou ook geldt, haal dan als de bliksem deze split in huis voor het te laat is.

Wie wel eens in Ierland is geweest en daar een lokale pub heeft bezocht kent de geluiden die daar worden gemaakt. Ik ben er ooit eens met een groep vrienden geweest en we werden zo geraakt door de sympathieke Ierse muziekjes dat we allemaal zo'n fluitje mee naar huis namen als mooie herinnering. Ik was vastbesloten dat het ding erg leuk zou klinken bij enkele liedjes die ik met mijn eigen band speelde en ging daarom thuis direct aan het oefenen om de fluit te kunnen beheeersen. Dat ging niet eens slecht en al snel achtte ik mijzelf in staat een riedeltje mee te spelen op een folk-punkig liedje dat we al tijden op de plank hadden liggen. Een totaal verkeerde inschatting, want wat in Ierland nog zo sfeervol klonk bleek in de Nederlandse oefenstudio een letterlijke aanfluiting, terwijl het toch exact hetzelfde apparaat was. Het zal wel iets met de vochtigheidsgraad te maken hebben ofzo... Ahead To The Sea heeft een soortgelijk probleem, al weten ze dit waarschijnlijk zelf nog niet. Op Urban Pirate Soundsystem staan veertien van die typische Ierse liedjes, maar dan uitgevoerd op een punkerige manier. Het lijkt allemaal heel erg op wat Dropkick Murphys, Flogging Molly en ook de Levellers al enige tijd doen, alleen wordt het in dit geval uitgevoerd door Duitsers. En dan klopt er toch iets niet. Allereerst is een Duitser die een Iers accent probeert aan te meten genoeg reden om gillend de straat op te rennen, maar ik mis nog meer. Ik mis de authenticiteit die juist bij dit soort muziek allesbepalend is maar waar geen enkel spoor van te vinden is. Net zo goed als een Ier geen schlagermuziek moet maken moeten deze Duitsers met hun knuisten van folk afblijven.

Soms vraag ik mij af wat platenmaatschappijen heden ten dage bezielt. Vroeger ook wel eens, maar toen was dat een uitzondering. Ik bedoel, waarom zou een platenmaatschappij een plaat in verschillende werelddelen op verschillende tijdstippen uitbrengen? Misschien om promotionele redenen, omdat de artiest in kwestie dan meer tijd om de verschillende werelddelen aan te doent. Maar muziek resit tegenwoordig zo makkelijk van het ene naar het andere continent, dat dat niet echt meer werkt. Maar waarom zou je ook, als het een artiest betreft die toch maar in op continent echt populair is, in dit geval het Noordamerikaanse. Want die weinige fans aan deze kant van de plas hebben betreffende plaat al een half jaar in huis door hem te bestellen aan die andere kant. En ik heb niet het vermoeden dat Stand Up van de Dave Matthews Band nu wel ineens voor een doorbraak in Europa gaat zorgen. Niet dat Stand Up slecht is, maar de plaat is niet radicaal anders dan de vorige platen van DMB. Hoogstens is de plaat wat meer toegankelijk en is er meer met de studioapparatuur gedaan dan anders. Het doet mij vooral aan een soort van Peter Gabriel Light denken, mede door de stem van Matthews. Nu ben ik een enorme fan van Gabriel, maar ik heb niet het idee dat ik bij dit Dave Matthews Band album echt iets gemist heb door een half jaar op Stand Up te moeten wachten. Niettemin is het een leuke plaat, die in ieder geval het wachten op nieuw werk van Gabriel veraangenaamt. Maar dat zal nog wel langer dan een half jaar op zich laten wachten...

Met een naam als Platitude vraag je om moeilijkheden. Het is immers voor de hand liggend om de betekenis van je naam in de recensie te betrekken. Dit bandje van vier piepjonge Zweden weet dat op de enig effectieve manier te bestrijden: ze leveren een hele lekkere cd af. Hun derde cd al, trouwens. Met de vorige albums Secrets of Life en Nine kregen ze al aardig goede kritieken en dat zal met Silence Speaks niet anders zijn. Hun powermetal-met-commerciële-trekjes valt vooral door twee dingen op. Enerzijds door de ruimte in de mix. Waar andere powermetalbands de bende nog wel eens helemaal dicht willen metselen, heeft Platitude ervoor gekozen daarmee juist wat terughoudender te zijn. Daardoor valt des te meer op hoe goed het allemaal in elkaar zit. Daarnaast is zanger Erik Blomkvist is wat mij betreft een openbaring. Een tikkie David Coverdale, een enkele Bruce Dickinsonuithaal, een snufje Zak Stevens (Circle II Circle, ex-Savatage), kortom een klassieke hardrockstem. Dat is in de setting van een powermetalband een hele prettige combinatie, zo blijkt maar weer eens. De vet aangezette ritmegitaarpartijen worden afgewisseld met subtiele intermezzo's, zodat afwisseling verzekerd is. De composities zijn goed en pakkend, al steekt niet een van de nummers er echt bovenuit. Het niveau is echter zondermeer hoog genoeg om er een cd lang van te genieten. Het enige waar ik iets op aan te merken heb bij deze cd is de mix. Soms is de zang iets te ver naar achteren geplaatst. Het mag duidelijk zijn dat juist dát een aspect is dat Platitude ten volle moet benutten.

Het was zo'n band die ik pas laat ontdekte, maar nadat het eenmaal raak was, was het goed raak en met als gevolg dat ik een wintermaand lang verslaafd aan Mogwai. Met Come On Die Young en Young Team versleet ik heel wat uurtjes half slapend in de trein, fietsend en lopend van, naar en op de stations van mijn veel te lange reis van huis naar werk. Het rare was dat ik veel minder had met de twee opvolgers van deze platen, Rock Action en Happy Songs for Happy People, die ik braaf kocht in de weken dat ze uitkwamen. Dat kwam niet doordat het nieuwe er af was. Ik denk dat het vooral kwam doordat Mogwai een routekaart volgde die een weg toonde die te ver afboog van de ingezette richting die logisch zou zijn te volgen na Young Team en Come On Die Young.

Ik zal eerlijk bekennen, ik had ze opgegeven en vond dat ik maar tevreden moest zijn met die twee magistrale platen. Toch was dat te vroeg, zo blijkt nu. Bijna drie jaar na Happy Songs for Happy People is er Mr. Beast en gelijk bij het eerste nummer "Auto Rock" weet Mogwai me weer te ontroeren als voorheen. Met dank aan het pianospel van Barry Burns, die verderop op Mr. Beast ook schittert, en de geleidelijke greep die ze naar mijn keel doen in de vier minuten die het nummer duurt. Om vervolgens in "Glasgow Mega-Snake" ouderwers abrupt mijn strot dicht te knijpen en weer los te laten, een pijn in mijn borstkas veroorzakend. Dát moet Mogwai bereiken. En dan interesseert het me niet zoveel dat ze al eerder vergelijkbare nummers opnamen. Als het met een intensiteit, dynamiek en overtuiging gebeurt zoals op Mr. Beast interesseert me dat geen zak. Dan mogen ze nog wel tien van zulke platen maken. Denk ik.

Donkere tijden resulteren in donkere platen. De jongens van het West-Vlaamse Amenra kunnen er over meepraten. Hun blik op de wereld is er een die gitzwart en weinig hoopvol is, afgaande op de loodzware klanken van dit sterke Mass III. Met hun stuurse dissonante riffs, ploegende tempi en ronduit slopende sound dompelen ze de luisteraar onder in een desperate sound, die een beeld schetst van een naderende apocalyps. Wat dat betreft kunnen ze meteen aanschuiven bij postmetal-vakbroeders als Neurosis, Buried Inside, Unfold en Cult Of Luna. Ook hier worden enorme riffgebergten uitgekamd, om de zoveel tijd afgewisseld door een stuk eenzaam getokkel, met daar overheen een furieuze hardcore strot, die de ellende nog maar even wat verder benadrukt. Bepaald heavy spul dus. Voor zulk soort platen is meestal wel wat uithoudingsvermogen vereist, maar de geduldige luisteraar wordt beloond want tussen al het geweld openbaren zich kleine juweeltjes. Hoogtepunt van de plaat is wat mij betreft de heerlijke sleper "Am Kreuz", waarin we ook nog even verrast worden door een zachtaardige damesstem, hetgeen een prachtig contrast oplevert met het constante geschreeuw en de hufterzware gitaarlandschappen. Maar ook de rest van songs staan als een betonnen huis in een orkaan. Amenra mag zich wat mij betreft meteen in de eredivisie van de postmetal plaatsen, met deze plaat hebben ze er alle recht toe.

De bel gaat. Ik storm naar beneden. Het zal waarschijnlijk wel de postbode zijn. Hij krijgt wel vaker de post voor File Under niet door de brievenbus en belt dan aan. En ik weet ondertussen dat als ik niet open doe, hij het bij een willekeurig adres in de buurt aflevert en ik maar moet zien dat ik de pakketjes binnenkrijg. Erg irritant, en dat wil ik niet. Vandaar mijn haast. Maar hij is het niet. Het is mijn nieuwbakken buurman. Ik doe open. Hij grijnst. 'Ik heb huiswerk voor je', zegt hij en zwaait met een cd-tje. 'Oh hemeltje lief, bespaar me', denk ik. Maar goed, ik wist dat hij in een band zit en hij wist van mijn hobby, dus dat dit zou gaan gebeuren zat er dik in. Dan flitst door mijn hoofd: Stel nou dat ik het niets vind? Dan zou dit wel een bizarre manier zijn om een burenruzie te starten! Ik zie het zo voor me. Ik beluister zijn cd-tje, vind het maar niets en nadat ik een stukje geschreven heb, heb je de poppen aan het dansen. Toch neem ik het cd-tje maar beleefd in ontvangst. Hij vertelt nog wat mooie verhalen over de belevenissen van de band in Spanje waar ze ingehuurd waren door een stelletje mafkezen. De hele week verbleven ze in een luxe villa met zwembad, hadden alles wat ze maar wilden en op de koop toe mochten ze elke avond spelen. Hij wijst op de foto's op de hoes. Ik zie volwassen mannen met grote opblaasbeesten in het luxe zwembad. Dat stelt me gerust. Hoe het ook zij, dit kan nooit slecht zijn. Anders haalt iemand je niet naar Spanje en legt je daar in de watten. Ik zeg dag tegen mijn buurman en storm terug naar boven. Gelijk spelen maar dat ding. Het valt me inderdaad allemaal erg mee. Raise The Roof won natuurlijk ook niet voor niets ooit de Grote Prijs Van Nederland een jaar of tien geleden. Dan kun je echt wel wat. Eén naam blijft bij het beluisteren van Vibe Dive steeds maar weer door mijn hoofd malen: Average White Band (Je weet wel van "Pick Up The Pieces"). Een weekje nadat ik de cd krijg hebben we een burenborrel. En kwam natuurlijk de onvermijdelijke vraag van mijn buurman de drummer wat ik van zijn cd-tje vond. Ik zeg hem dat ik een beetje de gepimpte versie vind van de AWB. Hij grijnst. 'Dat vind ik een mooie vergelijking', zegt 'ie. We proosten.

Vernon Reid is vooral bekend als gitarist van Living Colour, maar met zijn band Masque timmert hij ook al een tijdje aan de weg. Ook hier weer een aantal fenomenale muzikanten om hem heen, en als je afgaat op opener "Game is Rigged" zou je de indruk kunnen krijgen dat het een instrumentale versie is van Living Colour. Maar waar Living Colour een breed palet heeft, maar wel nog aan het rockidioom 'vastzit', gaat Masque nog een stukje verder. Dertien nummers lang wordt er op heel hoog niveau gemusiceerd in rock, pop, jazz en reggae. Op dit album is het gitaarwerk ook wat minder wild dan te doen gebruikelijk bij Living Colour. Landschappsschilderingen tegenover action-painting bij Living Colour, zeg maar. In composities van de hand van Reid of zijn bandleden, dan wel in covers van Radiohead ("The National Anthem"), Depeche Mode ("Enjoy the Silence") en Tony Williams ("Wildlife"). Die laatste was overigens als eerbetoon aan het gitaarwerk van Allan Holdsworth op dat nummer. Ja, maar is dit dan geen hele moeilijke muziek? Dat is een beetje afhankelijk van waar je de grens legt. Zeker, het gaat om door de wol geverfde rasmuzikanten (naast Reid toetsenist Leon Gruenbaum - ook uitvinder van de Samchillian Tip Tip Tip Cheeepeeee -, bassist Hank Schroy en drummer Don McKenzie) die verschillende stijlen uitwerken in instrumentale nummers. Het is dan ook geen verrassing dat het op Steve Vai's Favored Nations label uitgekomen is. Dat is typisch zo'n label voor "moeilijke" gitaarmuziek. Wil je rechttoe rechtaan riffs en simpele songstructuren dan is dit niks voor je. Wil je iets meer moeite doen, dan is dit een hele mooie aanvulling voor je collectie. Ik ben er in elk geval blij mee.