Donald Fagen - Morph The Cat

De afgelopen week draaide ik ze veelvuldig na elkaar: On An Island, de derde solo-cd van David Gilmour en Morph The Cat, de eveneens derde solo-cd van Donald Fagen. Waar ik van Gilmour's cd steeds meer genoeg kreeg, ging het bij Fagen precies andersom. Die zorgde ervoor dat andere nog te recenseren cd's bleven liggen. Da's een beter teken dunkt me. Ik vroeg me eerst af waar de oorzaak in de grote verschillen tussen deze twee oude helden lag. Het antwoord is echter doodsimpel. Waar Gilmour een stok achter de deur mist in de vorm van goede songs is Donald Fagen zijn eigen stok achter de deur. Goed, hij herhaalt zichzelf natuurlijk deels ook wel op Morph The Cat, en de sound van de cd lijkt natuurlijk heel veel op die van Steely Dan. Raar is dat niet: de man ís zo ongeveer de sound van Steely Dan. Daarnaast heeft hij op Gilmour voor dat hij nog wél liedjes weet te schrijven die kietelen, boeien en ook tekstueel nog wat te vertellen hebben; Fagen is een meester in het scheppen van grote contrasten tussen muziek (licht) en teksten (donker). Blijft voorop staan dat je niet allergisch bent voor zijn gladde funky pop. Ben je dat wel, dan liepen je waarschijnlijk al de rillingen over de rug bij het horen van zijn eerdere solo- en Steely Dan-platen en hoef je aan Morph The Cat ook helemaal niet te beginnen. Ben je dat niet, dan kun je bij deze cd je hart ophalen met een uurtje geraffineerde pop.

Zeg er het uwe van...