Eef Barzelay - Bitter Honey

Het was zo'n avond die had kunnen eindigen met het vinden van de bodem van een fles drank. Eerst was er het hele huishouden dat snottert en deels zich te lamlendig voelt om uit bed te komen. Vervolgens geeft de-grote-machine-waar-alles-op-staat het definitief op, branden mijn ogen te hard van de hooikoorts - de lente komt hoezee! - om tv te kijken of een boek te lezen, verdwijnt op magische wijze alle data van mijn USB-stick geheel spontaal als ik die in de laptop plug waarop ik de letters ook maar met moeite kan lezen; gelukkig zijn morgen zijn de oogdruppels binnen. Gelukkig is er dan iemand als Eef Barzelay, die zorgt voor zijn fans. Dan komt hij even over vanuit Nashville, Tennessee met alleen zijn gitaar en komt voor mij liedjes spelen en doet hij soms aan Neil Young denken. Zijn bandje Clem Slide had'ie voor de gelegenheid thuis gelaten. Die was ook niet nodig voor dit soort momenten. Deze liedjes moeten soberder gespeeld worden, zei hij me, terwijl hij een slokje nam van de wijn die ik voor hem ingeschonken had en we even gewoon praatten tussen twee nummers door. Ik speel wel vaker zo, gewoon alleen voor één iemand, dat vind ik mooi. Ik kon deze liedjes niet kwijt bij Clem Slide en wilde ze toch spelen, daarom kom ik nu overal wijn drinken en liedjes spelen als ze me bellen. Terwijl ik nog een fles wijn open maakte vroeg ik hem of hij de billen zou willen zijn uit de clip van Ludacris die hij bezingt in "The Ballad Of Bitter Honey". Hij lacht onbedaarlijk hard. Zo hard dat ik er wakker van word. Ik heb wijn gemorst op de vloer. Het stil in huis en koud ook. Ik moet naar bed.

Zeg er het uwe van...