Fell - Fell

Er was eens een jongen die in een bandje wou. Eerst zat ie in een bandje met een vriend, maar die ging rond de wereld trekken en stiekem in z'n eentje plaatjes maken. Toen wou ie een andere band. Hij vond een drummer en twee van deez' jongen zijn vrienden en toen had ie weer een band, Fell. Hij is een rocker, maar een gevoelige. Liever maakt hij liedjes. Lang uitgesponnen, zodat de mensen filmische beelden in hun hoofd hebben zitten. Vrolijk is hij nooit geweest, echt vrolijk dan. Melancholie raakt aan alles, vindt hij. Moet aan alles kunnen raken. Zonder pardon gooit hij de elektro door de post-rock. En noemt hij zijn hersenspinsels ambient. De platenmaatschappij zei hem dat bekende voorgangers, voorvechters het ook goed doen. The Cure, riep hij, Disintegration. Joy Division, riep hij, maar dan vooral de post en niet de punk. Van die laatste kent hij eigenlijk niks, maar het meisje dat hij al jaren leuk vindt, noemt die naam zo vaak. Hij heeft een droom. Als onder hypnose staart hij voor zich uit. Ik maak muziek, zegt hij zachtjes tegen zichzelf, totdat hij aan een herhaling begint die zich als een mantra steeds harder en heftiger begint te herhalen. Net zoals zijn liedjes, denkt hij, als hij weer bij zinnen is. Twee van de jongens die hij had gevonden zijn alweer weg, maar er gloort alweer een nieuwe naam aan de horizon. Toen waren er weer drie. Drie post-rockers. Jongens zijn het. En vast heel aardige jongens.

Zeg er het uwe van...