Genders - There's Something In The Treats

Ongeïnspireerde liedjes maken met lelijke mechanische ritmes en irritant simpele melodieën kan iedereen, en dan reken ik die buurvrouw met het Oost-Europese accent en felgekleurde trainingsjasje (bij wie ik als ik haar tegenkom nooit weet of hoi zeggen volstaat of dat ik moet stoppen om een praatje te maken) ook mee. Een platenlabel vinden dat die liedjes uit wil brengen is een stuk moeilijker, maar Genders is het gelukt, en de hemel zal nooit meer zo lichtblauw gekleurd zijn als voordat het betreffende contract ondertekend werd. Mijn gohohod, wat is dit slecht. Alles aan There's Something In The Treats klinkt nep en goedkoop, en het ergste is dat dat de zelfbewuste intentie van deze Detroitse kunstpunkers is geweest. Tussen de regels door merk je dat ze trots zijn op hun gebrek aan talent en motivatie, en aangezien ik al moeite heb met arrogantie van muzikanten die wél iets kunnen, maken Genders me ronduit misselijk. Ongelofelijk dat er zoveel geconcentreerde mislukking past op zo'n klein grijs schijfje. Ik denk dat als de uitvinder van de compact disc deze EP zou luisteren, hij de volle zevenentwintig minuten met betraande ogen naar zichzelf zou turen in de badkamerspiegel, diep betreurend wat zijn uitvinding uiteindelijk teweeg heeft gebracht. Om vervolgens met zijn voortanden over de onderlip zijn blik te wenden naar zijn scheermesje. Verder wil ik er niks over zeggen. Behalve misschien 'bah!'

Zeg er het uwe van...