Gorki

Luc: Wat? Zit er geen bandje in?
FU: Nee Luc, we doen het in de digi-taal.
Luc: Wat gaan ze nog allemaal uitvinden tegenwoordig... Ongelooflijk, dat apparaatje [wijst op ons hypermoderne stuk opnametechnologie].
FU: We kunnen je er wel 400 minuten mee interviewen Luc, dus je moet goed je best doen.
Luc: Vierhonderd minuten, hoeveel uur is dat? Eh... nou ja, brand maar los! [trekt een blikje Jupiler open]

FU: Hoe staat het met Gorki?
Luc: Goed, goed. Zoals je misschien wel weet zijn we in België tamelijk populair en bekend en in Nederland blijkbaar niet. Daar proberen we nu voor het zesde jaar nog iets aan te doen met de platenfirma. Na elke nieuwe plaat spelen we hier, maar tot nu toe tikt het niet echt aan.
Dat is ook het verschil tussen België en Nederland: het karakter van de beide volken. België sluit meer bij Frankrijk aan en Nederland meer bij de Scandinavische volkeren. Nederlanders zijn de Scandinaviërs van West-Europa.

FU: Zie je dat ook in de muziekscenes terug?
Luc: Ja ik denk het wel, ik denk dat wij een beetje vreemdere muziek maken. Van Nederlanders heb ik wel gehoord dat onze teksten vreemd aandoen. Het zijn nooit verhaaltjes, zo van 'Ik kwam in de kroeg en ik zag daar een leuk meisje'.
Ik ga het proces natuurlijk van de Nederlandse bands niet maken, ja maar sorry jongens, ik ben ook niet echt een fan van de Nederlandse muziek. Van andere dingen wel: ik vind Nederland een topland, maar de muziek... Wie ik bijvoorbeeld wel heel goed vond was Boudewijn de Groot - écht fantastisch, maar de rest... Ik ben vooral fan van de Belgische muziek... in België zijn heel veel prachtige bands.
FU: Maar het eerste nummer dat jullie speelden was toch wel van The Scene?
Luc: Ja, inderdaad, 'rij rij rij, rij rij rij, O rij met mij'. We hadden zelf nog niet zoveel liedjes, maar wel een aantal covers waaronder deze, van The Scene.

FU: Hoe loopt de Homo Erectus-tour in NL?
Luc: Eigenlijk niet. Nou ja, we spelen een aantal keren in 013, Tilburg, en we hebben nu gespeeld in Utrecht, Tivoli. Er komt inderdaad wel volk op af, maar dat zijn onze vaste Hollandse fans. In heel Nederland zijn dat er bij elkaar denk ik zo'n duizend. Die kopen ook altijd de plaat. Maar die andere vijftienmiljoennegenhonderdnegenennegentigduizend mensen, waar blijven ze?!
Maar zo belangrijk vind ik het niet, mocht deze plaat niet echt aanslaan in Nederland. Ik ben al rijk en beroemd in België. Ik heb al een BMW, wat moet ik met twee BMW's?! Nee, ik heb niet echt een BMW, maar je weet wel wat ik bedoel...
FU: Ik zag wel een auto met Belgisch kenteken staan buiten, voor de deur...
Luc: Ja da's die Chrysler van het management - die zijn wel rijk.

FU: Worden jullie hier een beetje gedraaid op de radio?
Luc: Op KinkFM, maar dat is een bescheiden zender. We worden in het algemeen niet vaak gedraaid, niet zo vaak als Anouk bijvoorbeeld.
...
Maar de oorzaken van ons falen in Nederland, ik weet het niet echt. Jammer... Toch weet ik zeker dat er in Groningen en overal mensen zijn die het zouden appreciëren, maar die gewoonweg geen weet van ons hebben.

FU: Gorki krijgt vaak goede recensies van de Nederlandse muziekpers. Hoe kan het succes in Nederland dan toch uitblijven?
Luc: Misschien ligt het aan de vreemde teksten. In Wallonië draaien ze ons af en toe op Radio 21, als curiosum. En ik ben ook geen jonge blonde god van 1 meter 90. Een kerel sprak me ooit teleurgesteld aan in een platenzaak: 'Ik dacht dat je veel groter was.' Ik kan het ook niet helpen hè en ik ga er ook geen verontschuldigingen voor zoeken.
Het interesseert me niet zo erg, want iedere keer als we een fantastische plaat maken is dat voor mij al voldoende.
Ik heb eens een plaat met tien nummers in het Engels opgenomen - vijf jaar geleden - gewoon omdat eens zelf voor mijzelf te doen. Het was een soort vakantie, want het floepte er zo uit in het Engels, het is zo voor de hand liggend.
Kijk nu eens naar die poster van Muse op de muur. Daar staat in grote letters 'Absolution'. Absolution betekent 'vergeving'. Stel nu dat jij een cd maakt en die noem je 'Vergeving'. Iedereen lacht zich te barsten. Het is een moeilijke kwestie, dat Nederlands.

FU: In België gaat het wel al jaren voor de wind; je bent daar een soort volksheld geworden.
Luc: Ja, het is echt ongelofelijk. Ik ben onlangs uitgeroepen tot Vlaming van de jaren '90. En niet uit valse bescheidenheid of zo, maar vorig jaar ben ik ook nog uitgeroepen tot Idool van de Vlaamse jeugd. Wel ben ik dit jaar van de troon gestoten door de wielrenner Tom Boonen.

FU: Had je dat ooit gedacht toen je in een ver verleden met Gorky begon?
Luc: Nee totaal niet. Ik had alleen maar het domme idee dat ik op het podium wilde staan en liedjes zingen. Dat wilde ik al van kleins af aan. Kennen jullie Top Pop nog? Ah, fantastisch man, dat wilde ik ook.
Normaal als je ouder wordt, krijg je verstand en ga je een vak leren. Het podium is mij echter altijd blijven boeien. In bandjes spelen is altijd mijn naïeve idealistische droom geweest, maar ik doe het nu al jaren ècht en met heel veel plezier. Gisteren hebben we nog gespeeld in Leffinge vlakbij Oostende. Allemaal mooie meisjes daar...
FU: Speelt dat ook mee, de mooie meisjes?
Luc: Ja, tuurlijk!! Moet ik daar echt over praten? Er waren drie meisjes die deze schunnige bewegingen naar mij maakten [doet wijs-en middelvinger in v-houding en beweegt tong er tussen): dat betekent dus cunnilingus. Likken. Ik was rood beschaamd. Toen kwam er nog een vierde meisje bij, die zei: 'O, ik wil met je dansen'. Toen heb ik haar op het podium getrokken en hebben we gedanst - een prachtig meisje, enorm sexy; ze droeg een minirok en rode panty's, en hakjes...

FU: Maar dan toch... Gorki staat voor 'de bittere'. Je teksten zijn over het algemeen somber.
Luc: Er zit veel melancholie in. Dat komt door mijn persoonlijke karakter. Ik ga niet uit de biecht klappen, niet mijn persoonlijke ontgoochelingen op tafel leggen, maar ik heb een heel moeilijke jeugd gehad. Ik heb weinig liefde gekend; veel ontgoochelingen en teleurstellingen op dat vlak. En dat blijft in mijn achterhoofd zitten. Vandaar de melancholische liedjes en teksten. Maar ik doe het wel met humor en cynisme; zo probeer ik het te verwoorden. 'Mia' heeft een humoristische tekst, maar het lied gaat over een liefde die niet wordt beantwoord.

FU: Een aantal nummers gaat specifiek over vrouwen: Mia, Molly, Ria, Anja. Dit zijn allemaal b-kantjes of verborgen tracks. Zijn dit niet stiekem je belangrijkste nummers?
Luc: Ik leef voor de liefde, maar ik heb ook veel liefde verloren. Daarom zing ik veel over vrouwen. Ik ben heel veel verliefd geweest en ben ook vaak teleurgesteld. Nu ben ik gelukkig getrouwd met mijn vrouw en heb ik een zoon. Bruno.
FU: Is hij muzikaal?
Luc: Nee niet echt. Je hebt wel dat fenomeen hè, 'de zoon zijn van', dat je vader beroemd en muzikant is en dat je dan zelf ook tracht om muzikant te zijn. Soms lukt het ook wel: de dochter van Paul McCartney is bijvoorbeeld mode-ontwerpster. Maar het moet heel moeilijk zijn om als 'zoon van...' muziek te maken.

FU: Je kunt in onze tijd niet meer zonder de commercie, je kunt er in ieder geval niet omheen. Moet je om de plaat van de grond te krijgen van het management veel fratsen uithalen?
Luc: Ik ga me niet in duizend bochten wringen om een plaat te verkopen, maar ik ben niet tegen commercie: ik wil ook wel populair zijn. Gorki lijkt misschien een alternatieve band, maar dat is het niet. We zijn niet zo commercieel als Anouk of Krezip, maar we zijn toch ook wel redelijk mainstream. In de eerste plaats doe ik het voor de muziek, maar ik ben niet vies van populariteit. Ik ben graag bij de mensen en wil het liefst nieuwe mensen ontmoeten, zoals jonge jongetjes en meisjes. Ik heb heel graag bij optredens dat ze eens goeiendag komen zeggen...
FU: Kunnen we zo ook de titel van je lied 'Red mijn ziel vooral maar ook mijn mooie lichaam' lezen?
Luc: Zo moet je dat lezen ja. Het lichaam is belangrijk, maar de ziel is ook heel belangrijk. Vooral als je nog in God gelooft.

FU: Je hebt wel met K3 opgetreden, voor je DVD.
Luc: Ja, ik doe soms wel eens wat dingetjes voor de tv, en ik ben ook nog schrijver - u moet dat opschrijven hoor.
FU: K3 arriveert op de Grote Markt in Antwerpen en daar staan dan 30.000 kinderen...
Luc: Gigantisch. Die scheppen poen hoor.
FU: Vooral Gertje.
Luc: Ik was laatst op de Boekenbeurs te Antwerpen. Gertje stond daar op de parkeerplaats en ik kwam aangereden met mijn auto en ik dacht: misschien als ik nu gas geef, dan word ik heel beroemd.
FU: Dan moet je wel voor Samson zorgen.
Luc: Samson is echt walgelijk. Maar ja, de meeste kinderen zijn ook gewoon dom hè.
De meeste volwassenen zijn dom en de domme kinderen van nu zijn de domme volwassenen van later.
FU: Maar Gertje heeft de domheid omgezet in keiharde valuta; hij heeft 't slim aangepakt.
Luc: Ja echt, zakken met geld mensen.

FU: Je zingt in het nummer 'Joerie' dat je voor de hemelpoort staat maar dat God er niet is, slechts een universum vol zwarte gaten van geluk. Ben je nihilist Luc?
Luc: Ik ben enorm katholiek opgevoed en ik denk dat ik altijd nog in God geloof, soms... nou ja, meestal twijfel ik daaraan. Uiteindelijk kan God inderdaad niet bestaan. Het leven op aarde is toevallig ontstaan door een paar chemicaliën. Toen kwam de oermens, de homo erectus, en nu zijn wij hier.
FU: Heb je een geloof nodig om gelukkig te zijn?
Luc: Eigenlijk wel. We zouden gelukkiger zijn als we weten dat God bestaat en dat we beloond worden voor alle ellende en alle wanhoop die er op aarde is. Ik ben al een dagje ouder en ik denk veel aan oude mensen. Ik zie om me heen het einde van die mensen; dat moet toch de grootste straf zijn die God ons gebracht heeft: het eindige van de mens, de straf dat we oud en eenzaam worden, en lelijk. Het leven is eigenlijk een voortdurend sterven. Daarom begrijp ik ook wel dat mensen in God geloven, dat ze in het sprookje geloven dat na dit leven een echt, een prachtig nieuw leven komt, waarin ze al de liefde die ze hebben gekend kunnen herbeleven. Jezus zegt: De liefde zal niet sterven.
Nee, ik ben geen nihilist.
Ik probeer wel over de dingen na te denken en niet nihilistisch te zijn. Als je nihilist bent zeg je 'er is toch niks en we hoeven onze best niet te doen.' Dan moet je alle dagen naar de hoeren. Er is dan niets anders in het leven. Geen liefde of hoop, alleen maar hoeren.
Ik beleef ook veel vreugde in mijn leven. Bijvoorbeeld door de muziek.

FU: Zie je een taak voor je muziek ten aanzien van de nihilistische kant van de wereld, het 'Hedonia', zoals jij het noemt?
Luc: We zijn de planeet aan het opbranden, echt waar. De verwikkelingen op technisch vlak zijn bevreemdend: kinderen van tien hebben nu allemaal mobiele telefoons - dat is moreel verwerpelijk.
Toch denk ik niet dat ik politicus moet worden in mijn liedjes of protesteren tegen dat soort dingen.
FU: Maar er is toch nog maar 'geld en olie voor honderd jaar'?
Luc: Ja, dat is ook wel weer zo en dan is het op. Ik heb er zeker een politieke mening over, maar die ga ik niet ronduit ventileren in mijn teksten. Ik laat het denk ik zien door mijn levensstijl: ik probeer sober te leven en weinig met de auto te rijden. Ik probeer van de wereld een mooiere plaats te maken met mijn liedjes. Ik weet niet op welke manier, maar de wereld wordt daar beter van. De politieke situatie in Afrika laat ik over aan Bono.

FU: Kun je nog artiest zijn in Hedonia? Wat is het kunstenaarschap nog in Hedonia?
Luc: Persoonlijke dingen als liefde, wanhoop, geloof, blijven altijd hetzelfde.
FU: Liefde is niet te reduceren tot commerciële economie?
Luc: Nee, dat blijft altijd hetzelfde, voor iedereen persoonlijk. Dat is nu zo en dat was in 1940 zo. Toen waren de omstandigheden heel raar, maar ook in tijden van oorlog is er dezelfde liefde. In Hedonia is ook de liefde even verschroeiend. Een liefde die niet beantwoord wordt, dat is het ergste wat je kan overkomen. Daar moeten we mee leven.

FU: Laten we het over de cd hebben: Homo Erectus.
Luc: Een muzikant kan moeilijk over zijn eigen muziek praten.
FU: Is dat zo? Misschien niet over de muziek dan. Ik zie een astronaut op de hoes, Joeri Gagarin.
Luc: Joeri is een fantastische kerel. Hij is de perfecte metafoor van iemand die heel hoog is gegaan en heel diep gestort. De eerste man in de ruimte werd in de Sovjetunie als volksheld aanbeden. En toen ging hij zuipen - zoals de meeste Russen - en stapte hij straalbezopen in een straaljager en stortte neer. Heel hoog gegaan en heel diep gevallen.
FU: Vrees je ook voor jezelf, volksheld van Vlaanderen?
Luc: O ja, ik zal ook nog diep vallen. Nee, maar dat is eigenlijk een beetje de metafoor voor veel dingen in het leven. Je begint aan iets en je denkt: dat wordt fantastisch! Al snel kom je echter de eerste teleurstellingen tegen; dat gaat zo al maar verder. Joeri staat ook voor het communistisch systeem. Wat je ook van het communisme mag denken, alle aberraties die eraan vast hangen, het was het systeem dat het geluk voor alle mensen op aarde wilde regelen. Ze wilden toen iedereen gelukkig maken. Iedereen op vakantie naar de Zwarte Zee, maar uiteindelijk is het ingestort als een kaartenhuis. Het systeem maakte de mensen juist ongelukkig. Dat ontroert me ook, die tragische strijd.

FU: Zeg je dat het zinloos is geweest wat het communisme heeft gedaan, omdat het geïmplodeerd is?
Luc: Je moet blijven streven, je mag nooit nihilistisch worden. Dan moet je inderdaad alle dagen naar de hoeren gaan en al je geld aan die meisjes geven. Je moet naar het goede blijven streven. In mijn geval is dat een mooie plaat proberen te maken. "Hoopvol blijven!" Dat zegt de apostel Paulus in zijn beroemde brief over de liefde aan de Korinthiërs, hoofdstuk 13 vers 8. Er zijn maar drie dingen van belang: geloof, hoop en liefde. Alle dagen moet je daar naar streven. Ook al weet je dat het op voorhand mislukt: doen, gewoon doen. Je moet naar de maan.