Josh Rouse - Subtitulo

'Ik luister net naar de nieuwe cd van Josh Rouse, maar die is een beetje lief. Hij is nu verliefd, dat hoor je aan alles' De persoon aan wie ik dit vertelde vreesde onmiddelijk het ergste voor Subtitulo. Hij haalde hierbij een oude rock-'n-roll wetmatigheid aan: hoe meer rampspoed, hoe beter de nummers. Dat gold tot voorkort ook voor Rouse. Hij maakte al in een rap tempo platen die allemaal voortkwamen uit ellende in een voorafgaande periode. Subtitulo volgt zo mogelijk nog vlotter op zijn vorig jaar verschenen meesterwerkje Nashville dan dat album verscheen na 1972. De laatste alinea van mijn recensie over Nashville luidde: 'Rouse heeft ondertussen overigens het countryhart van Amerika ingeruild voor Spanje. Ik ben benieuwd wat dat voor liedjes op zal leveren als daar weer een relatie op de klippen loopt. Maar hij mag van mij ook best een tijdje domweg gelukkig zijn.' Dat is Rouse dus nog steeds. Dat maakt dan ook dat Subtitulo volgens mij zijn eerste plaat is die niet voortkomt uit een bak ellende die hem is overkomen. Uit alles op Subtitulo blijkt dat Rouse gelukkig is in Spanje. Bijvoorbeeld uit de manier waarop hij in "Quiet Town" zingt over het dorpje aan de Spaanse kust waar hij is neergestreken en vertelt hoe weinig hij de hectiek van zijn leven in Amerika mist. Al mijmert hij nog wel even over zijn vrienden daar, van wie hij hoopt dat hij ze niet verliezen zal. Verder is Subtitulo vooral een heel fijn relaxed album geworden dat op een aangename het gemoedelijke leven in Spanje uitademt dat Rouse nu leeft. Je zou zo met hem willen ruilen.

Zeg er het uwe van...