Motorpsycho - Black Hole / Blank Canvas

Ik plaats maar vast even een waarschuwing vooraf: dit gaat geen gewone recensie worden van een gewone plaat. Het gaat hier om de langverwachte nieuwe plaat van de band waar ik al sinds jaar en dag hartstochtelijk fan ben, Noorwegen's grootste, en wat mij betreft de beste liveband op deze planeet: Motorpsycho. Vier jaar heeft het moeten duren, een ongekend lange periode tussen twee studioplaten voor Motorpsycho-begrippen (de In The Fishtank- en Tussler tussendoortjes even niet meegerekend), en wat hebben de fans hun nagels stuk gebeten. Helemaal na het nieuws dat longtime drummer/rots-in-de-branding/grapjas Gebhardt er ook nog eens mee stopte. Bovendien liep een deel van de hardcore psychonauts te morren dat het nou toch ook wel eens genoeg was geweest met al die popplaten. Zou dat allemaal nog wel goedkomen? Welnu, het is helemaal goedgekomen. Werkelijk alles, maar dan ook alles, wat ik zo geweldig vind aan deze band komt samen op Black Hole / Blank Canvas. Sterker nog, het overgebleven duo Bent/Snah blijkt in zo'n bloedvorm te hebben verkeerd dat je gerust mag spreken van hun beste plaat sinds Trust Us. Nu al is dit wat mij betreft een plaat die de geschiedenis in zal gaan als een van hun top drie releases (welke de andere twee zijn mogen de historici later uitvechten, ik zeg Timothy's Monster en Trust Us). Omdat een diepgaande analyse van de genialiteit welke op deze dubbelaar wordt tentoongespreid vermoedelijk zes kantjes in beslag zal nemen vat ik het allemaal nog maar even kort samen: uptempo rocksongs, grote sonische uitbarstingen, de terugkeer van de Tractorbas, psychedelisch beukwerk, meanderende gitaarsolo's, die drive- oh, die drive, referenties aan Sonic Youth en als grote verrassing overduidelijke shoegazy momenten in het door Jacco van Rooij (Suimasen) gedrumde "You Lose". Motorpsycho doet het lijken alsof de laatste zes jaar en afgelopen drie studioplaten nooit zijn geweest, en haakt weer aan bij de noisy psychedelische indierock van weleer. Van topniveau, nog steeds. Hoogtepunten te over maar vooral de uitbundigheid van "Hyena" (ik wil ook een cowbell!), de nu-al-klassieker "Kill Devil Hills", het betoverende gitaarwerk van "Triggerman" en de openingstrip "No Evil" zou ik niemand willen onthouden. Motorpsycho is gewoon terug van nooit weggeweest en zet daarom meteen maar even een van de hoogtepunten in hun carrière neer.

Ik had via Stickman de plaat twee weken geleden al besteld (limited edition met extra ep cd!)maar kon als psychonaut uiteindelijk de verleiding niet weerstaan om de cd integraal te beluisteren via Bittorrent. Overdonderend, magistraal en waar ik met velen voor vreesde: dat Gebhardt's vertrek van invloed zou zijn op het vervolgwerk is niet bewaarheid. Integendeel, hun beste zeker sinds Trust Us, Black Hole / Blank Canvas is een verslavende cd geworden, in een woord: magistraal. Weliswaar wonend in Groningen moet er toch maar 's gekeken worden of er nog ergens een kaartje kan worden gescoord. gr Erik

Een reactie naar mijn hart.

Ik ben het weer eens volledig met U eens Marty!
Skitterend prachtig mooi!
Wederom bewijzen de jongens dat ze met hun muziek en heerlijke zang mij door het hart weten te snijden, het doet zeer, zo mooooooooooi!!!!

Groovonauts! Psychonaut! Swing on the Motorcoaster!

Zeg er het uwe van...