Mudhoney - Under A Billion Suns

Mijn cd-kast is wel een beetje symptomatisch voor het gebrek aan waardering dat de grunge-godfather van Mudhoney krijgen. In de vier gevulde Billy's staan flink wat (ook obscuurdere) grungeplaten, maar juist van deze grondleggers ontbreekt elk spoor. En de tapes van vroeger zijn allemaal verdwenen. Het lot heeft Mudhoney nooit gebracht wat ze eigenlijk verdiend hadden. Terwijl alle ingrediënten voor een doorbraak toch wel aanwezig waren toen de band in 1992 tekende bij major Reprise / Warner. Het werd, in tegenstelling tot heel veel van hun nakomelingen, een verhaal met heel veel net niets. Met hun vorige plaat Since We´ve Become Translucent keerde Mudhoney terug op het label waar het allemaal voor hen (en de grunge) begon: Sub Pop. Tot een Verlate Grote Doorbraak leidde dat nog steeds niet, maar het deed Mudhoney wel goed. Met Under A Billion Suns gaan ze op dezelfde weg verder. Wat voor mij een openbaring - ik kan het me van 'vroeger' in ieder geval niet herinneren - is aan deze nieuwe cd van de heren is het veelvuldige gebruik van koperwerk. Dat loopt veelal lekker soepel mee met het songmateriaal. Vooral in het afsluitende "Blindspots" met een heel bos aan allerhande saxen, trompetten en trombones swingt het op een heel rare maar amusante manier de pan uit. Dan hebben de heren er al een album vol met songs op zitten, die het Amerika van Bush scherp bekritiseren. Die man brengt op Under A Billion Suns het beste in jaren in Mudhoney boven. Waarvoor dank.

Zeg er het uwe van...