Paulusma

I. Na Daryll-Ann
'Er is volop belangstelling voor de plaat en voor mij. Eerlijk gezegd verbaast me dan niet: ik kon natuurlijk op mijn klompen aanvoelen dat mensen dingen willen weten, met name over het verleden en de split van Daryll-Ann. Dat snap ik wel, ook al is het een vrij voorspelbaar verhaal. Op een gegeven moment is het muntje gewoon op. Volgens mij is dat heel logisch en ook helemaal niet dramatisch. We hebben ongeveer vijftien jaar bestaan en heel veel dingen gedaan. We deden veel voorprogramma's voor Engelse bands waar je twee jaar later helemaal niks meer van hoorde. Dan vind ik dat we het behoorlijk lang hebben volgehouden.'

II. Clashing Egos
'In 2004 ben ik begonnen met schrijven voor Here We Are. Maar ik heb in die tussenliggende periode van alles onder handen gehad. Dat moest ook wel, want ik leef van muziek, het is mijn beroep. De afgelopen jaren ben ik bijvoorbeeld veel met dance bezig geweest. Ik heb dingen voor Clashing Egos gedaan. Dat zijn twee DJs. Nee, herstel: de één komt uit de dance, de ander uit de hiphop. (Erwin van Moll en Jan Vanderlest, FU) Ik doe zang en schrijf teksten. Voor de vorige plaat, Rubicon, deed ik drie stukken en voor hun nieuwe een nummertje of vijf, zes. Een van die jongens werkt ook als Max 404. Dat is een behoorlijk heftige carriere en daar schrijf ik ook teksten voor. Tussentijd maakte ik ook een beetje reclamemuziek. Ik had genoeg te doen dus. Na een maandje of twee te hebben nagedacht en geëxperimenteerd met mijn spullen thuis en in de studio, ben ik in oktober 2004 beginnen te schrijven en afgelopen oktober was het album klaar.'

III. Here We Are
'Er staat één nummer op dat ik al had gemaakt, wat al lag, maar de rest is nieuw gemaakt. Zeker de laatste vijf jaar was ik de meest productieve songschrijver van Daryll-Ann. En ongetwijfeld zal het daar op voortborduren. Het is ook niet gepast om mijn eigen stijl en idioom te verloochenen. Ik heb wel nagedacht over een verandering, maar niet zo sterk dat ik dat ook ineens zou moeten doen. Ik moest bij mijn eigen stijl blijven, muziek waarvan ik het idee heb dat heel dicht bij mij ligt en van mijzelf is. Het is moeilijk om dat uit te leggen. Ik kan het wel met een nummer duiden misschien. Nummer vijf van Here We Are, "Serpentine Tomorrow": ik denk dat dat melodisch zo'n beetje is wat mijn wezen is. En die melancholieke voorkeur, daar ben ik mee behept.'

IV Helden
'Als je zegt dat het openingsnummer - "No Time To Waste" - je aan Jim White doet denken, dan geef je me daar een waanzinnig compliment mee. Held vind ik een beetje een naar woord, maar Jim White is één van de mensen waar ik een enorm respect voor heb. Van Guided by Voices waardeer ik heel erg de instelling uit de beginjaren, zo van: 'its all about the songwriting' en 'no more, no less'. En 'we nemen het gewoon op, bij wijze van spreken op een crummy Sony'. Dat vind ik een hele goeie instelling: gewoon een nummer opnemen. Het vervelende van Guided by Voices is alleen dat ze - vooral in het begin - hun nummers nooit afmaakten. Het is soms goud, maar ze hebben maar een paar briljanten en 35.000 onafgemaakte nummers. Dan denk ik: steek er iets meer energie in. Ik snap het wel en weet uit ervaring dat het enorme moeite kan kosten, maar ja. Mijn favoriete GbV-plaat of in elk geval de plaat die ik het vaakst draai is dan ook het overgeproduceerde Do The Collapse. Een adult orientated rockplaat, maar het songschrijven blijft overeind.'

IV. Geluid en Liedjes
'Een lofi-productie is ook een productie. Dat wordt vaak vergeten. Bij 'productie' denken mensen: dan ga je naar een dure studio en dan wordt het allemaal heel gelikt en indrukwekkend neergezet, maar 'indrukwekkendheid' zit in heel iets anders. Voor Here We Are zocht ik niet naar een lofi geluid. Er is niet op bezuinigd ofzo. Ik wilde een klein geluid, dat is het woord. Waar je dan op let is bijvoorbeeld het gebruik van bekkens. Weet je waar die goed gebruikt worden? In de reggae. Heel effectief en dus exact op het juiste moment. Veel rockdrummers waaieren het geluid helemaal vol met hun bekkens. Maar je moet die dingen juist zo weinig mogelijk gebruiken.

Opnametechniek is verder niet zo belangrijk. Ik zoek het meer in het songschrijven zelf. Dat is een veel interessanter proces en veel belangrijker dan hoe het klinkt. Dat is ook maar een heel beperkt begrip. Dingen die je opneemt met zo'n klein recordertje, een gitaar ofzo, kan echt waanzinnig klinken. Het zal technisch niet verantwoord zijn, maar 'I'll be the judge of that.'

'Als lofi zoeken is naar een diamant in de modder, waarbij het er niet om gaat of 'ie er echt ligt, maar om het idee dat 'ie er zou kunnen liggen, dan gaat het daar om. Als ik zo vrij mag zijn om dat aan mijn eigen plaat te koppelen: die diamant zit 'm niet altijd in wat ik in het verleden deed. Dus het uitwerken van een nummer in een mooie klassieke vorm: couplet, refrein, brug en dan vaak een tweede refrein. Dat ben ik wel een beetje kwijt geraakt. Of beter: ik heb daar over nagedacht en het losgelaten en dat was een interessant proces. Precies de reden waarom ik alles dicht bij me heb gehouden.

Het is niet zo dat ik het gehad heb met die klassieke liedvorm: op deze plaat staan ook wel een paar nummers die klassiek zijn vormgegeven. Ik weet ook niet of dat dan een drang naar iets nieuws was. Je heb een paar stukken muziek en dan zegt een schakel die je in je kop hebt: klik, klik, klik en dan heb je een nummer. Maar die schakel heb ik even geskipt, zeg maar.

Het ging me nu ook meer om de sfeer die ik wilde neerzetten. Sfeer wordt steeds belangrijker voor me. Net als teksten. Mijn woorden krijgen tegenwoordig meer lading. Vroeger was ik nogal eens gemakzuchtig en dan dacht ik: als ik er met de woorden niet uitkom dan krabbel ik er wel wat bij. Die vlieger gaat niet meer op'.