Spinvis - Simon Vinkenoog Combo

Rampzalige combinatie. Nu kan ik nooit meer zo van Spinvis houden als ik van Spinvis zou willen houden. Het zal wel eventjes duren voordat hij mijn respect weer mag koesteren.

Vind je werkelijk? Ik heb er niet zo'n moeite mee, sterker nog: ik vind het werkelijk waar mooi. Het laat zien waar Spiv vandaan komt, dit is wat hij vroeger deed en ik vind het knap , zo'n crossover maken met zo'n enorme energiebal als Vinkenoog is. En mooi dus. Maar dan moet je wel "JA!" snoeihard draaien en "Lieverd" weer heel rustig.

Het nummer "JA!" is sowieso een revelatie. De rest van de combo-cd, die wat literairder is, hoef ik niet zonodig opnieuw te horen. Mooi experiment, dat wel.

Is die rechtse zijn hoofd nog ontploft?

@Tim: niet dat ik weet, maar het lijkt me niet goed voor Simon zijn hartslag, zo'n rood hoofd :)

Het is gewoon omdat ik Simon Vinkenoog niet kan uitstaan. Ik ben allergisch voor die man. Voor zijn hele verschijning, voor zijn stem, voor zijn gedichten met die dwangmatige durf-te-leven-thematiek. Literaire windbuil die het is. In 'Het Boek van Violet en Dood' zegt Gerard Reve over Simon Vinkenoog dat als je een boom in je kamer zet, hij erin zal klimmen. Het slaat nergens op, maar het is wel een typering die op de een of andere manier precies omschrijft waarom ik Simon V. kan luchten noch zien. Het zal wel psychisch zijn.

Luchten of zien, dat is nogal een verschil.

Sinds ik Simon V. van dichtbij heb geroken (ik kon er niks aan doen, hij stond ineens achter mij) kan ik zeggen dat er angstaanjagend weinig verschil is tussen hem luchten of zien. Hij rook weeig, op het penetrante af, naar linksdraaiende joghurtzuren, oud zweet, verbrand borsthaar en ontbindende bananenschillen. Toen hij zijn mond opendeed om de barman te verzoeken het godenvocht rijkelijk te laten vloeien opdat hij zijn dorst naar rode wijn alsmede zijn dorst naar het leven en de liefde kon lessen, walmde mij de geur tegemoet die ik zo'n zeven jaar geleden eens had geroken toen ik eindelijk had achterhaald dat die geur in mijn zolderkamertje afkomstig was van dat nest dode zwaluwkuikentjes dat onder het dak lag weg te rotten in de snoeihete zomer van 1999.

Wat ik niet per direct een goede reden vind om Simon V. minder aardig te vinden.

Wie weet hoe Galileo rook. Of Antonie van Leeuwenhoek. Jezus Christus?

Simon is o.k.

Mja, rare combinatie. Maargoed, zolang hij Vinkenoog niet meesleept naar het concert waar ik maandag naar toe ga, mag meneer Spinvis het verder zelf weten. De plaat heb ik één keer geluisterd, en dat was dan ook genoeg. Vooral toen ik hoorde dat Vinkenoog door het beeldschone nummer 'Explicateur' heen ging wauwelen, had ik het helemaal gehad.

Vinkenoog hield vandaag een lezing bij ons op de universiteit. Hij maakte indruk op me, zoals ook al eerder bij een poëziefestival. Goed, hij is nogal extreem, maar dat vind ik juist ook weer zijn kracht. Hoe hij opgaat in zijn gedichten, zijn activiteit/levenslust (ontken maar eens dat het knap is dat hij zo gemakkelijk met de tijd meegaat! ), zijn lef.......
Ik vind het juist super dat Spinvis met hém samenwerkt. Hij heeft iets vreemds, iets waar sommige mensen niets van snappen........ Dit heeft Spinvis ook. Poëtisch gezien vind ik het een grote aanwinst, deze samenwerking.

In veel opzichten is Simon Vinkenoog een baan breker en pionier geweest waar ik veel respect voor heb. Hij is een van de zeldzame auteurs die het lef heeft gehad de fascistische windbuil Jan Cremer eens flink aan te pakken! Sjappoo voor Simon!

Zeg er het uwe van...