Valentine - The Most Beautiful Pain

Robby Valentine is volgens mij de meest onderschatte rockmuzikant van Nederland. Het is hem nooit gelukt om in Nederland door te breken. Door zijn image wellicht - hij zag er uit alsof hij zijn moeders beautycase had geplunderd - maar ongetwijfeld ook omdat hij een onnederlandse portie bombast in zijn muziek had zitten, met overduidelijk Queen als groot voorbeeld. Laag na laag werd opeengestapeld en dat past niet in de Nederlandse 'doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg'-mentaliteit. Het was dan ook niet zo gek dat hij na een paar albums zijn heil zocht in Japan, waar zijn albums zelfs in de import als warme broodjes over de toonbank gingen. Hier was hij alleen te horen met bijdragen aan Ayreon-albums. Eindelijk is Robby Valentine, nu kortweg Valentine geheten, weer terug met een release in Nederland. En nee, zijn moeder heeft de beautycase nog steeds niet terug. Maar doe me een plezier, maak je daar niet druk om en ga even in alle rust luisteren naar wat Valentine presteert. Je kunt niet anders concluderen dan dat hij verfijning en bombast op een bijzondere manier weet te verenigen. Zeker, Queen en The Beatles zijn nog steeds prominent aanwezig, maar Valentine komt met nieuwe nummers op de proppen die soms zijn voorbeelden in klasse benaderen. Het is allemaal wat rockier dan op zijn eerdere Nederlandse releases, waardoor het meer een AOR- en pomprockalbum geworden is dan een popalbum. Er zitten weliswaar heel wat synthesizerpiepjes en -riedeltjes tussen, maar de gitaar en kamerbrede koortjes zetten de toon op dit album. Bombast? Zeker. Pathos? Ook, volop. Maar na zeventien (!) nummers moet je concluderen dat Valentine een fenomeen van wereldklasse is waar we trots op mogen zijn.

Zeg er het uwe van...