Yukka - Still

Ik heb geen groene vingers. Dat is te illustreren met een alleszeggend voorbeeld: ik ben er ooit in geslaagd een toch bijna onverwoestbare yucca - op hydrocultuur, zelfs - dood te laten gaan. De bijna gelijknamige Enschedese band is gelukkig springlevend. De vrolijke popliedjes hangen als stevige, gezonde loten aan de stam en er is geen spoortje verval te bekennen. Spil van de band is Arjan Brentjes, gitarist, producer en ontwerper van de bijzonder fraaie hoes. Zijn gitaarspel is gevarieerd, maar zorgt tegelijkertijd bijna voortdurend voor een funky ondertoon. Maar Brentjes alleen had dit ook niet voor elkaar kunnen krijgen. De band is heel strak en zorgt voor tal van kleine accenten zonder de muziek te verstikken in details. Zanger Jasper Groothuis heeft een wat hoge, heldere stem waarmee hij veel laat horen, zonder dat je ook maar één moment het idee hebt dat hij zich forceert. Dat alles zorgt voor maar liefst zestien goed opgebouwde liedjes waarin je soms Paul Weller hoort, soms Crowded House, soms The Smiths - maar dan zonder het gejengel van Morrissey -, soms Burma Shave. En niet te vergeten een flinke dosis soul-in-popverpakking. En terwijl je vrolijk mee staat te huppelen met de fijne popliedjes, komt er plots ook een heerlijk "Half a man and half a boy"-achtig orgeltje voorbij schuiven ("Come to Me"). Dit is een heerlijke cd voor op de achtergrond bij andere werkzaamheden, maar ook een geconcentreerde luisterbeurt doorstaat Still glansrijk. Als er nog iets aan Yukka te verbeteren zou zijn, dan is dat het vast aan de band toevoegen van toetsenist Henk Jan Heuvelink. Zijn toetsenspel is nooit opdringerig, maar geeft de sound een extra warmte die er uitstekend bij past. Heel fijne liedjes, heel fijne arrangementen, heel fijne productie, kortom een Yukka in volledige bloei. Waarom deze jongens nog geen mooi contract hebben, is mij een raadsel.

Zeg er het uwe van...