Met deze cd gebeurde er iets raars. Bij eerste beluistering vond ik het drie keer niks, was ik van zins George gelijk te geven en zou dit een weinige flatteuze recensie worden. Bij de tweede luisterbeurt was ik verbaasd over mijn aanvankelijke mening, want dit was toch echt een lekkere rockplaat. Ik had het volume wat hoger staan, vandaar misschien. Bij de derde keer wist ik het zeker: dit wordt een positieve recensie. Wellicht heeft het te maken met het feit dat ik vrijwel alleen live-albums van Saga heb. Dat zijn per definitie stevige rockalbums, terwijl Saga in de studio nog wel eens een stukkie rustiger is. Heel wat rustiger, zelfs. Natuurlijk is dit studio-album - het eerste met de prima nieuwe drummer Brian Doerner - rustiger dan live, maar het is niet het bij Saga bijna gebruikelijke grote contrast tussen studio en live. Op Trust zijn ze in staat gebleken het vinnige gitaarwerk van Ian Crichton en de een-tweetjes met de toetsen te behouden. Geen té progressieve uitstapjes, maar vooral lekkere rock. Ja, de titelsong heeft een tikkie funk, "On The Other Side" begint met een folky introotje en in de ballad "My Friend" is zelfs een klarinet te horen, maar vaker heb je het idee dat je het al eens eerder gehoord hebt. Maar dat is ook een beetje de spagaat waar Saga in zit: óf het klinkt zoals de live-optredens en het is goed maar geen al te breed spectrum songmateriaal, óf ze gaan een andere kant op en het rockelement komt niet uit de verf. Dan kies ik voor het eerste. Het levert misschien geen wereldschokkend album op, maar wel iets wat je na de eerste keren óók nog uit de kast blijft trekken.

Het bestuderen van Nederlandse literatuur op de middelbare school heeft me op twee manier mijn kijk op boeken veranderd. Allereerst ben ik veel kritischer geworden in wat ik lees. Ten twee moet ik helaas melden dat ik een me steeds moeilijker kan overgeven aan boeken. Ik lees niet meer die stapels die ik voorheen las. Ik leerde tijdens het bestuderen van de boeken dat ik me allereerst in de geschiedenis van de schrijver moest verdiepen, daarnaast moest ik ook het verhaal kort samen kunnen vatten en eventuele andere lijnen c.q. betekenissen die in het verhaal zitten kunnen benoemen. Aangezien het hier over muziek gaat breng ik bovenstaande in praktijk, want Zoppo is namelijk een prima studieonderwerp. Er is de bandnaam afkomstig uit de roman "In de naam van de roos" van Umberto Eco, er is de samenstelling van de band die de nodige mutaties heeft ondergaan en ook de muzikale ontwikkeling van lo-fi tot wat het nu is mag er zijn. Dan is er nog de titel van deze schijf Don't Trust Scarred Survivors ontleend aan een tekstregel van Polvo en het feit dat we vijf jaar op het vierde album hebben moeten wachten. Er is echter vooral een gedreven band aan het werk waarbij er in het spel diverse lijnen lopen: er is het uitgerekte gitaarspel, er is een strakke ritmesectie en de stem van een zanger Cees van Appeldoorn wiens stem zompig wat naar achter gezet is en een eigen lijn vormt. Samen vormen ze elf prachtig geproduceerd - mijn held Corno Zwetsloot zit dan ook niet voor niets in deze band - liedjes die er mogen zijn. Ik mag na vijf jaar wachten dan misschien wat kritischer geworden zijn. Dit is muziek om me aan over te geven. Hopelijk kan ik dit ook ooit weer bij het lezen.

Je live overgeven aan Zoppo kan in Nederland op 2 mei in Nighttown te Rotterdam en op 15 mei in Paradiso te Amsterdam op de zogenaamde K-Tsjoem -avond van hun platenbaas.

Plannen is niet mijn beste kant. Of misschien plan ik wel goed maar schort het aan de uitvoering ervan. Het is nu eenmaal zo dat ik me graag laat verrassen. Dus plan ik nooit te veel. Op veilig spelen is gewoon niet mijn ding. En ik weet best dat het heel verstandig en goed voor me zou zijn. Een beetje meer regelmaat. Helaas, het is niet aan mij besteed. Dat komt ook terug in mijn muzikale voorkeuren. Een deuntje mag van mij gerust als een lieflijk waterstroompje doorkabbelen, zolang die dreiging van een overstroming maar voelbaar blijft. Daarom heb ik waarschijnlijk niet zo veel op met de Jack Johnsons, Katie Melua's en Norah Jonesjes van deze wereld. Maakt dat hun muziek ondragelijk? Welnee. Ik ren heus niet hard gillend weg als ze weer eens op de radio voorbij komen tokkelen. Het behaagt wel maar boeit niet. Dat geldt in mijn geval ook voor de "next big thing from Ireland" Amy Kelly, die op haar debuut Uncover The Sky ergens tussen Britse folk en Amerikaanse rootsmuziek verblijft. Een bluegrass gazonnetje waar een laagje Keltische mist overheen dwarrelt. Haar heldere stem die me aan Linda Rondstadt doet denken is zeer aangenaam. De ingehuurde sessiemuzikanten kleuren haar liedjes vakkundig in en Andy Green (oa Keane) weet hoe hij alles netjes op z'n plaats moet produceren. Nee, met Amy gaat ongetwijfeld alles goed komen. Liefhebbers van de eerder genoemde artiesten hebben er weer een nieuwe heldin bij. Zoek ik ondertussen weer even ongepland verder.

Het popjaar 2006 begint nu pas echt op stoom te komen, want werkelijk de ene goede release na de andere krijg ik de laatste tijd voor mijn kiezen (op die ene misser van vorige week na dan). Nu valt de eer te beurt aan JR Ewing's nieuwe, en potdomme, daar is echt helemaal niets mis mee. Begonnen mid jaren negentig als noisecore-herrie-combootje heeft dit kwintet zich in de afgelopen jaren ontwikkeld tot een totaalhardcore-band van formaat. JR Ewing heeft haarinstrumenten beter onder de knie dan ooit en laat dat merken middels proggy tempo-wisselingen, tactisch geplaatste akoestische gitaartjes, hetig gekrijs en afwisselende zang die het meer dan eens in de hoogte zoekt. Gelukkig vergeten de heren niet waar hun wortels liggen, want in de basis komen de hardcore-schema's nog steeds naar voren en waart ook de geest van een band als Refused duidelijk rond. Resulterend in prijsknallers als "For We Are Dead" en "Pitch Black Blonde" (met een van de meest verslavende refreintjes van de afgelopen weken). Gewoon gas erop en rocken met die handel, zo makkelijk kan dat dus zijn. Daarnaast mag ik u als lezer ook deze week weer attenderen op een geslaagde cover, want JR Ewing zet een gedurfde en zeer geslaagde versie van PJ Harvey's "Big Exit" neer. Kortom, het begint misschien een beetje eentonig te worden, maar we hebben ook hier weer te maken met een prima plaat. Maar daarover hoor je mij niet klagen.

(In de auto pt. 20)
'Voorlopig wiegen de ruitenwissers nog wel even op de maat van de muziek, vrees ik. Jammer, want ik zou verwachten dat de zon er bij deze muziek ook wel zin in zou krijgen. Wat een lentepracht tintelt er uit die liedjes van Cibelle!'
'Ik vind dit overigens totaal geen muziek voor in de auto.'
'Daar heb je wel een beetje gelijk in eigenlijk. Deze cd van Cibelle is er meer een die je draait terwijl de geur van verse espresso en versgebakken brood je vanuit je huis je neus in waait en de zon, die ook net wakker is, je nog slaperige huid kust.'
'Maak van dat huis een hutje op de hei, dat is een stuk rustiger, en ik ben het met je eens. Ze doet me overigens wel heel erg denken aan die twee rare meisjes van CocoRosie die we zaterdagavond zagen tijdens Motel Mozaique.'
'Ja, maar Cibelle is wel wat minder apart dan die twee zusjes met hun gemaskerde neger in tutu. Maar ook zij heeft een voorkeur voor geluiden uit de raarste voorwerpen. Ik moest wel grinniken in ieder geval toen ik in het boekje las dat ze in "Green Grass" wood on cardboard with a scarf bespeelt. In andere liedjes bespeelt ze suikerklontjes, plastic bekers, aanstekers en nog meer rariteiten. Wel allemaal in dienst van het liedje. Net als de elektronische snuisterijen, het past allemaal precies bij de rest van de instrumenten en haar lieve stem.'
'Het blijven op de een of andere manier allemaal heel vederlichte liedjes, nergens zwaar op de hand of zo.'
'Dat is denk ik ook haar kracht. Veel van die mengelmoesmuziekjes verzanden in neuzelige dikdoenerij, hier blijft het allemaal behapbaar. Dat komt denk ik door haar Braziliaanse roots, waardoor brazilectro en bossa steeds weer het vertrek- en aankomstpunt zijn. Laten we overigens stoppen bij een tankstation voor een espresso, ik zie de bewolking zich langzaam terugtrekken.'
'Dat lijkt me een goed plan.'

Van tijd tot tijd krijg ik weer eens wat doommetal te bespreken. Best aangenaam, maar niet eenvoudig te recenseren. Negen van de tien keer is het muzikaal één lange verwijzing naar een van drie bands: Black Sabbath, Black Sabbath of Black Sabbath. En in hoeverre verschilt de ene kloon nu van de andere? Het Amerikaanse Starchild is geen uitzondering. Van de eerste tot de laatste minuut is hun tweede album Born Into Eternity een kopie van de beginperiode van Black Sabbath. Veel echo, lome riffs, een rauwe sound en een zanger met beperkingen. De zanger op dit album heeft een wat minder nasale stem dan ome Ozzy, maar even hoog en dun en bijna verzopen in echo. Uiteraard zijn de zanglijnen ook geheel op z'n Ozzy's. Overigens zijn de beperkingen her en der hoorbaar, wanneer zanger Richard Bennett hoge uithalen domweg niet haalt. Afgezien van dat smetje is dit een doommetalplaat uit het boekje. Maar origineel? Neuh.

Reino Ermitaño blijkt gelukkig die ene van de tien die geen klakkeloze kopie is. En niet alleen omdat deze Peruanen in hun moerstaal zingen. Zeker, lome riffs zijn er genoeg, maar regelmatig komen er ook akoestische gitaren of mandolines voorbijgetokkeld of klinken er fluiten. Bovendien hebben ze een zangeres. Alleen dat al maakt dit een vreemde eend in de doombijt. Overigens wordt er regelmatig door een van de heren meegezongen, waarbij ze soms mooi tegen elkaar in zingen. Mooi in doomtermen, dat wel. Dat wil zeggen dat het in de eerste plaats een krachtige stem is. Tania Duarte kan ook een uitgesproken lelijke stem opzetten, zoals ze doet in "Curandero De Una Realidad Incierta", alsof ze nog in de rol van een Ork op de Elf Fantasy Fair zit. Dit is gewoon een prima doommetalplaat, met bonuspunten voor originaliteit.

Ik weet niet meer hoeveel sokken je voor me breide. Wat ik wel weet is dat er nog maar één paar over is en dat ik ze zaterdag stiekem aangedaan had onder mijn pak toen we afscheid van je namen. Ze zijn behoorlijk aan het slijten, maar nog niet versleten. Ik heb ze nu alweer aan. Omdat het fijn voelt en omdat ik het afscheid dat zo onverwacht snel kwam nog even rek. Mijn voeten met hun zachte grijze omhulsel leunen op de salontafel en ik kijk naar de tv waar David Gray mijn verdriet probeert te verzachten met een fijne show. Live In Slow Motion, opgenomen in de Hammersmith Odeon aan het eind van zijn tour die volgde op de release van Life in Slow Motion. Ik staar van mijn sokken naar het beeld en weer terug. Het geluid heb ik zachtjes staan, maar hard genoeg, dat wel. Ik probeer te genieten van David Gray die liedjes speelt van zo ongeveer al zijn cd's en dat lukt me best, want Gray is behoorlijk op dreef tijdens deze show. Ik vind het ook wel fijn zo, vanavond, bijna twee uur lang mijn gedachten bijna op nul en kijken naar Gray die zijn gitaar veelvuldig verwisselt voor de piano. Ik moet gniffelen als ik Gray in bijna identieke pose zie zitten als het shot dat George maakte van de show in 013. Daar was ik wel graag bij geweest, maar het was al uitverkocht. Live in Slow Motion is een goed alternatief en "Friday I'm in Love", de afsluitende cover van The Cure, doet me zelfs even glimlachen. Ik zie de sokken in ieder geval gemoedelijk meetikken op de maat van de muziek. Dag.

Fans van het eerste uur zullen ongetwijfeld zijn afgehaakt toen ze These Bones Will Rise To Love You Again van de zelfkantrockers van The Immortal Lee County Killers hoorden. De gore steeg met meer zakken naast dan in de container heeft plaats gemaakt voor een Wesco in een stijlvolle keuken. Maar gelukkig ligt er hier en daar nog wel wat troep in die keuken en herkennen we nog steeds rommel uit die steeg, zoals opener "Turn On The Panther" dat oorspronkelijk van Pussy Galore is. De roots liggen nog steeds in binnenstebuiten gekeerde blues en rock 'n' roll in de ooit door de Stones gevestigde traditie. Maar met deze nieuwe plaat hebben ze een toets psychedelica aan hun palet toegevoegd, plus een strakkere verfbehandeling ondergaan. Met deze strakkere verfbehandeling - lees: betere productie - maken ze eenzelfde soort stap als Jon Spencer's Blues Explosion met hun briljante doorbraak plaat Orange. De doorbraak naar een groter publiek zou ook voor The Immortal Lee County Killers kunnen volgen. Of These Bones Will Rise To Love You Again een klassieker wordt als Orange durf ik niet te voorspellen, maar ze hebben alvast ondanks de afgehaakte fans meer vrienden dan ooit. (2200, volgens de teller op hun MySpace-pagina)

Er is iets heel rustgevends aan liedjes met vreemdtalige teksten, vooral als je je, zoals ik, snel laat irriteren door songteksten met een bepaalde stomheid. Je weet dat je tijdens het luisteren van liedjes met teksten in een jou onbekende taal op geen enkel moment in het gezicht geslagen kan worden door een meedogenloos lelijke zin, en er dus nooit onaangekondigd wat van je agressieve maagzuren in je mond kunnen belanden. Dankzij het bestaan van liedjes in het Kirgizisch, Ma'anjan of Antankarana-Malagasi hoef ik in principe nooit meer last te hebben van onbeschaamde pretentie of mensen die klagen over hoe stom het leven wel niet is. Bovendien heb je met het geen enkel idee hebben van waar men over zingt alle vrijheid tot gekleurde tekstinterpretatie. Ze zingen over kuikentjes, als jij dat wilt. Of over de afslag Sint-Michielsgestel. Of over die aflevering van de Snorkels waarin Junior een Waaktopus had. Alles is mogelijk. Maar het in een vreemde taal gezongen zijn van een liedje is nog geen voorwaarde voor het leuk zijn ervan. De Finse teksten van TV-Resistori zijn lang niet het enige dat Serkut rakastaa paremmin een fijn album maakt, want er zijn ook uitzonderlijk zonnige melodieën, gefabriceerd door een aimabel simpele synthesizer. Ook zijn de drums heel vrolijk, en dat de liedjes gezongen zijn door een man en een vrouw samen kan natuurlijk ook alleen maar positief uitwerken. De onverstaanbare teksten zijn louter de stroop op de pannukakku, en je mag helemaal zelf weten wat dat laatste woord betekent.

Slechts weinigen lezen poëzie. Zelfs tussen mijn studiegenoten, die net als ik Nederlandse taal en letterkunde studeerden en een vergaarbak vormden van literatuurliefhebbers van divers pluimage, waren er niet veel die zich met poëzie bezig wilden houden. Te moeilijk was daarvoor vaak de reden. Ik heb mezelf nooit als poëziemissionaris gezien, maar wel wilde ik daar altijd één argument tegenin brengen, namelijk dat poëzie ook gewóón mooi kan zijn, zonder dat je precies begrijpt wat er staat. Mooie woorden, mooie zinnen, zelfs mooie bladspiegels kunnen je al grijpen, zonder dat je daar betekenis bij nodig hebt. Ik moest daaraan denken toen ik naar Bitter Tea luisterde, het nieuwe album van The
Fiery Furnaces. Drie liedjes staan erop waarin de tekst achterstevoren in de liedjes gepuzzeld is: tussen teksten van voor naar achter en zoete melodieën. Geen duistere teksten, maar bedoeld onbegrijpelijke klanken. Ik vind dat niet moeilijk, maar avontuurlijk, net zoals ik de rest van de plaat vind. Net als je denkt, ah, hier hoor ik wat disco (om maar eens iets te noemen), vervormt de disco, neemt het lied een andere wending en moet je je luisteren aanpassen aan iets anders. Het is de poëzie van de muziek, waarin ik voel dat ik vriendelijk verzocht word mijn zoeken naar betekenis heel even uit te stellen. Bitter Tea als geheel zou zomaar als te moeilijk bestempeld kunnen worden, maar vergeet dat even. Het gaat hier om een weergaloze productie van elementen, die samen tot een bijzonder album versmelten. Origineel, avontuurlijk, spannend, zich van veel instrumenten bedienend - hoor ik daar een Moog? -, meanderend tussen allerlei uithoeken der popmuziek en rakelings alluderend op menig conventionele popplaat. Zeer bijzonder. En verschrikkelijk mooi.

Misschien denken jullie dat het een makkie is. Plaatjes luisteren, stukje schrijven. Maar soms valt het echt niet mee. Ten eerste moet de dappere verslaggever lange avonden in donkere holen doorstaan waar oordoppen gezien het geluidsniveau geen overbodige luxe zijn. En dan is de oogst na zo'n avond - met overigens uitstekende bands - slechts 1 demo-cd! Maar wat een lekker ceedeetje is het. Het trio Noblesse uit Den Haag won vorige week het zilver bij de Grote Prijs van Zuid-Holland. Dat was natuurlijk op basis van hun podiumprestatie, maar als je de cd beluistert realiseer je je dat ze dat ook op basis van hun composities hadden kunnen doen. In slechts vier nummers onversneden powerpop krijg je een stoot energie toegediend waar je weer een paar uur mee toe kunt. Meer energie in vier nummers dan de hele laatste plaat van Placebo, de band waar de muziek van Noblesse nog het meest aan doet denken. Maar daarnaast hoor je ook breaks die zo maar op een Kaiser Chiefs plaat hadden kunnen staan (in "Spitting at Clouds") of Foo Fighters melodieën ("Wined and Dined"). Hierdoor ontstaat een bandgeluid wat nog niet uitontwikkeld is, maar zeker een belofte voor de toekomst inhoudt. Met name het afwisselende gebruik van het toch beperkte instrumentarium (gitaar, bas, drums) maakt dat de sound van Noblesse gelaagder is dan het op het eerste gehoor lijkt. Live stond de band als een huis. Daar gingen de oordoppen dus even voor uit. Niet goed voor de trommelvliezen, maar erg goed voor het humeur en de beste aanleiding om een cd'tje te bietsen en hier te bespreken.

Het is hier soms net een quiz. Houden, weggeven of in de herkansing dat is de keuze. Het is namelijk weer tijd om een tweetal eigen beheer-releases te bespreken. Soul On Fire is het eerste volledige album na de demo Trenches van File Under Shane. Hij (Hans Meertens) verkoopt zichzelf als singer-songwriter. Opvallend is zijn stem die het midden houdt tussen die van David Bowie, Nick Cave en Roy Orbinson. Er is echter ook de muziek die het midden houdt tussen alt.country, glamrock, new wave en - jawel - singer-songwriter. Het album klinkt als een aaneenschakeling van losse nummers die de nodige kanten op waaien. Op zich is er met de meeste nummers niets mis mee, maar met een wat strengere selectie, wat meer richting en meer ruimte voor details i.p.v. van-dik-hout-zaagt-men-planken-trommelgeroffel was het vast een stuk aangenamer geweest. Ook mag de stem van mij wel wat naar achteren geplaatst worden. Uiteindelijk begint deze mij toch wel wat te irriteren. Ze gaan in de herkansingsbak tot hun volgende release. De vormgever Hans Meertens mag blijven. Er zijn meer markten waar hij kennelijk thuis is. Prachtig gedaan.

Uit een heel ander vat tappen The Cuties. Deze vier Rotterdamse dames brengen op hun eerste demo - hoe kan het ook anders - schattige onschuldige lofi -gitaarliedjes waarbij ik meteen aan Damer moet denken. Nu is dit een band waar het al een tijdje stil rond is, er lijkt me dus ruimte voor een opvolger. Last van artwork hebben deze dames niet. Een zelfgebrande cd is mij zelfs bespaard gebleven, wel staat alles - zoals dat tegenwoordig hoort - op My Space. Het rammelt aan alle kanten, maar dat is in dit geval juist charmant. Ik ben zelfs een beetje verliefd geworden op hun liedjes. Ze mogen dan van mij dan ook voorlopig in de categorie: houden. Ik ben benieuwd naar een live optreden of misschien wel een officiële release om het definitieve uitsluitsel te geven.

Ik heb een hekel aan het weekend. Waar iedereen op vrijdag extra blij is en de "prettig weekend!"-jes in het rond vliegen, zit ik steevast met geknepen billen. De meeste zater- en zondagen zit dit zielige persoontje op zijn werk, smachtend uit te kijken naar de maandag, waarop ik lekker vrij ben en anderen het vuile werk mogen opknappen. Eén groot voordeel van werken op deze dagen is de serene rust die er steevast heerst op kantoor. De perfecte gelegenheid om een goede bak teringherrie snoeihard over de speakers te pompen dus! Met de nieuwe Raised Fist kom ik wat dat betreft prima aan mijn trekken: er zullen weinig collega's zijn die deze op een gemiddelde maandagochtend voor hun kiezen willen krijgen. En dan te bedenken dat Sound Of The Republic stukken minder hard en chaotisch is dan voorganger Dedication. Er is gewerkt aan een meer toegankelijk geluid en ruimte gemaakt voor langzamere en slepende passages. Het is duidelijk dat Raised Fist graag een stapje vooruit wil en daarom op zoek is gegaan naar invloeden van buitenaf. Er wordt geflirt met metal en punk, terwijl her en der de schuurpapieren schreefstrot van Alexander zelfs wordt afgewisseld met cleane en melodieuze zanglijntjes. Helaas bevalt die vernieuwdrang mij toch niet voor de volle honderd procent, het is weliswaar origineel en afwisselend, maar toch zit de grootste kwaliteit van de band in de recht-toe recht-aan hardcore. Vooral in de ouderwetse ramnummers is het écht genieten en ik had graag gehad dat er daar nog een paar meer van hadden opgestaan. Sound Of The Republic is er in geslaagd om mij een lange zaterdag door te slepen maar op maandag zet ik denk ik toch maar weer wat anders op.

Ik kan me best voorstellen dat je als band af en toe eens iets anders wilt doen. Als je meerdere platen hebt gemaakt in dezelfde stijl kan het geen kwaad om de boel eens een andere kant op te duwen,al was het alleen maar om te kijken wat er allemaal mogelijk is. Maar dan moet je natuurlijk niet al je sterke punten overboord gooien en klakkeloos iets nieuws proberen. En bij de nieuwe Pretty Girls Make Graves heb ik het gevoel dat ze toch iets teveel zijn doorgeschoten in hun experimenteerdrift. En dat vind ik enorm jammer. Het debuut Good Health stond immers vol met springerige postemo vol drukke ritmiek en hoewel opvolger The New Romance iets volwassener klonk had deze nog steeds van die te gekke stuiterriffjes en die heerlijke stem van Andrea Zollo. Bij deze nieuwe zijn de tempi echter wel heel erg naar beneden gehaald en is de rol van de gitaar nog verder op de achtergrond geraakt ten faveure van de toetsenriedels en de zang. En nu is Andrea toch een van mijn favoriete punkrockzangeressen, maar op deze nieuwe is haar stem het grootste deel van de tijd op een dubby manier door de mangel gehaald, wat het geheel ook niet echt bevorderd. Pretty Girls Make Graves komt in de poppy momenten nu het dichtst in de buurt van een vergeten band als The Anniversary, alleen dan minder pakkend. En zo kan het gebeuren dat een van mijn favoriete bands van de afgelopen vijf jaar de eerste tegenvaller van 2006 neerzet. Het nieuwe elan bevalt mij in elk geval niet.

De New Wave of British Heavy Metal is al een tijdje niet meer in Groot-Brittannië maar in Scandinavië gevestigd. De muziek is vrijwel gelijk aan wat er in de jaren tachtig op dat eiland gebeurde. Misschien is hier en daar de productie een tikkie beter geworden, maar daar heb je het dan ook mee gehad. Inventiviteit is doorgaans ver te zoeken.

De Denen van Iron Fire brengen hun derde album uit. Dat mag wel een verrassing heten, want na het goed ontvangen debuut was de opvolger in 2001 een flop van de eerste orde. De band viel langzaam uit elkaar, maar zanger Martin Steene hield vol en ziedaar, in 2006 is er een opvolger. Tot en met de quasi-mythologische hoes is de originaliteit ver te zoeken. Het is klassieke NWOBHM: hakkende riffs, up-tempo en een sirene als zanger. Dat gezegd zijnde, moet je wel concluderen dat Iron Fire het kunstje in elk geval goed beheerst. De stem van Steene kan nog wel eens een beletsel zijn, want hij heeft een nogal eh... interessant vibrato. Met zijn bereik is echter niets mis. Ook muzikaal is er volop afwisseling in tempo en vliegen de dubbele gitaarsolo's je om de oren. Tel daarbij op dat de balans van de instrumenten ook dik in orde is - de productie was dan ook van Tommy Hansen (o.a. Helloween en Platitude) - en je hebt een schijfje met pretentieloze, maar ouderwets lekkere metal.

Týr beheerst het kunstje een stuk minder. Deze band komt van de Faeröer en zingt deels ook in het Faeröers. De composities in hun eigen taal worden meer marsliederen dan NWOBHM. Positief bezien zou je het etnometal kunnen noemen, ik noem het Teutoonse marsmetal. Merkwaardig genoeg gooien ze er ook nog een Ierse traditional, "The Wild Rover", tussendoor. Met twee talen en drie stromingen wordt het daarmee een nogal rommelig geheel. Als het dan qua muzikale vaardigheden het allemaal ook niet zo opvalt mag het duidelijk zijn dat dit geen aanrader is.

Hoe het ook kan? Nou zo dus. Als je dan toch ooit begonnen bent in de jaren tachtig op de drumkruk in het new-wavende Weekend At Waikiki. En zo'n beetje iedereen om je heen gaat anno 2006 flink zitten terug te grijpen naar de sound van die jaren. Wat let je dan om voor de opvolger van een onder z'n eigen gewicht bezweken, pretentieuze dubbellaar ook een graai in de jaren tachtig grabbelton te doen? Daarnaast kies je gewoon 'Keep it simple' als devies. Geen honderden ideeën en een overdaad aan gastbijdrages. Gewoon een zanger zonder grote naam die alle vocalen voor z'n rekening neemt. Dat houdt het lekker consistent. En zelf maar eens een keertje de gitaar om de nek hangen en samen met die oldskool synths laten galmen zoals weleer. Laat maar eens horen dat je vroeger ook graag met de gordijnen dicht luisterde naar Joy Division, New Order en The Cure. Vergeet er vooral niet zo nu en dan wat lekkere vier-naar-de-vloer dancebeats onder te zetten. Misschien maak je dan wel niet 's werelds meest originele plaat, maar wel een hele lekkere. En dat je het ding beter "Yesterday" had kunnen noemen, ach, dat is je graag vergeven. Want zo kan het dus ook.

In de Nederlandse weilanden zie je steeds minder koeien. Varkens zijn zelfs al een zeldzaamheid. Paarden en pony's zie je echter steeds meer. Let er het komend voorjaar maar eens op. Koeien en varkens worden geassocieerd met geld verdienen. Het is te duur om ze telkens uit de stal te halen. Paarden en pony's worden geassocieerd met vrije tijd. Plezier mag geld kosten. Ons landschap is daardoor aan het veranderen. De band waar ik nu een cd van mag bespreken heet echter niet Land of Horses, maar Band Of Horses. Paarden uit het land aan de andere kant van de plas waar de cowboys op deze edele dieren rondrijden. Dat is althans een beeld dat ik erbij heb. De muziek die erbij hoort is dan country. Uiteraard. Deze band is echter van deze tijd. De paarden rijden dan ook kriskras door het alternatieve countryland. Draven soms rechtlijnig in het spoor van helden als Neil Young en bands als My Morning Jacket. Dan weer waden ze zich door lage wateren met de heldere breekbare productie van Phil Ek. Hij deed eerder de productie van die "hype" van 2004 en ook uitgebracht op Sub Pop - nieuwe release waarschijnlijk nog dit jaar - : The Shins. Dan weer gaan de paarden in galop op ritmes waar een britpopband in 2006 zich niet voor zou schamen en waar het verleden van een andere Sub Pop-band nog waait: Nirvana. Everything All The Time is dan ook een plezierig plaatje, maar dat de titel eenduidig van mij niet krijgt daar zijn de sporen namelijk te divers voor. Waarheen het verder gaat horen we volgend jaar als de opvolger van deze in 2004 reeds opgenomen album waarschijnlijk bij succes wel zal verschijnen. Tot die tijd zoek ik mijn eigen spoor op deze fijne release.

Valentijnsdag ligt alweer even achter ons, maar de compilatie met de onmogelijk lange titel Questlove presents Babies Makin Babies - vol.2 Misery Strikes Back... No More Babies kwam rond de bewuste dag uit en niet zonder opzet. Het lijkt misschien een cynische invalshoek, alleen maar liedjes over afscheid en gebroken harten rondom 14 februari, maar dat is niet zo bedoeld. Samensteller ?uestlove - drummer/producer van The Roots, D'Angelo, Common, Erykah Badu e.v.a. - bracht in 2002 al deel 1 met louter echte liefdesliedjes uit en vond het kennelijk aardig om ook de keerzijde te belichten. Hij slaagt daar prima in, met nummers die titels hebben als "Our Love Has Died", "How Can You Mend A Broken Heart" en "I Almost Lost My Mind". Maar ik vraag me toch wel af wie je hier nou precies een plezier mee doet. Gaat iemand die nog tussen de nasmeulende resten van een mislukte relatie zit echt naar de winkel om een cd aan te schaffen over gebroken harten? En ook al zijn de gekozen tracks bepaald niet van de minste Goden met Stevie Wonder, Al Green, Natalie Cole en de Average White Band in de line-up, het wil me maar niet bij de keel grijpen. Dat het tranenfeest na 49 minuten alweer voorbij is, helpt daar ook niet bij. Als er toch in verdriet gezwelgd moet worden, laat me dan maar reddeloos verdrinken! Snik.

Hypes in de Britse muziekblaadjes komen tegenwoordig in zulke grote hoeveelheden en met zo'n snelle omloop dat het bijna onmogelijk is om een beetje up-to-date te blijven. Gelukkig kun je er vrijwel altijd van op aan dat het te maken heeft met gruizige gitaarliedjes die uitgevoerd worden door van die typische Britse melkmuilen. Ha, mooi niet dus, want om het allemaal nog wat lastiger te maken heeft Bullet For My Valentine niets te maken met welke vorm van britpop dan ook maar is de band er toch in geslaagd om met enkel een paar luizige singletjes alle aandacht naar zich toe te zuigen. En nu is er dus het debuutalbum The Poison. Snoeiharde maar tegelijkertijd aalgladde metalcore die zomaar opeens hitpotentie zou kunnen hebben. Ieder nummer is gefundeerd op een vrij geniale riff die het beste van Machinehead, Iron Maiden en Killswitch Engage feilloos combineert om vervolgens na een wirwar van tempowisselingen en tussenstukjes nog nét een stukje vetter uit de bocht te komen. En het gaat maar door! Toch kan ik er niet omheen dat Bullet For My Valentine te kampen heeft met het probleem dat dertien liedjes weliswaar individueel allemaal van grote klasse zijn, maar wanneer je ze achter elkaar beluistert, toch wel erg veel op elkaar lijken. Dit is een euvel waar het hele genre mee te kampen heeft en prima op te lossen is door het simpelweg in kleine dosering te nuttigen. Doe je dat, dan zul je merken dat dit een knallend goed debuut is van een potentiële stadionvuller.

Het is een drukke tijd. Ik ren van hot naar her, ben mezelf soms kwijt. Ik heb nu eenmaal structuur en overzicht nodig om te kunnen functioneren. Ik moet echter roeien met de riemen die ik heb: het zit er nu even niet in. Muzikaal moet ik dan ook even niet teveel drukte om me heen hebben. Er zit al chaos genoeg in mijn hoofd. The Fallen Leaf Pages van Radar Bros. is dan ook een cd waar mijn hoofd even blij van is: er is melancholie, structuur en er ontbreken onverwachte wendingen. Het komt bovendien bekend voor: een snufje Beatles, een beetje van The Shins en sommige stukjes lijken geleend van onze eigen Daryll-Ann. Het drietal (volgens de hoes) of viertal (volgens hun My Space-pagina) Radar Bro(ther)s vond echter zijn oorsprong onder de Californische zon en straalde al vanaf 1996. Grote successen zie ik ze hier nog niet halen. Daarvoor is het teveel van hetzelfde en zijn er derhalve ook weinig hitgevoelige nummers. Het is echter een alleraardigst schijfje dat helemaal bij mijn toestand past ook al zijn de teksten niet altijd de vrolijkste. Ik ben blij dat ik in al die drukte toch nog tijd heb om dit soort plaatjes te mogen recenseren. De titel is echter een beetje vreemd in de lente, maar de cd is dan in Amerika dan ook al vorig jaar al verschenen. Er is bovendien al een versie met bonustracks op de markt. Ach ja, wat maakt het verder uit. De 45 minuten voldoen, de muziek is tijdloos en zorgt even voor wat rust in mijn hoofd.

Krap een jaar na All-Night Fox - zijn derde plaat in twee jaar voor Drag City - heeft Neil Michael Hagerty zijn platenbazen zo gek gekregen om deze CD uit te brengen. 1-2-3 bevat weliswaar een zelfde soort gekte gevat in gitaarminiatuurtjes, maar is in feite een collectie van drie eerder verschenen platen. Platen, inderdaad, want de 23 tracks op deze CD zijn afkomstig van drie, alleen op vinyl en dan ook nog in een beperkte oplage van 500, uitgebrachte LP's: Introducing the Howling Hex, Section 2 en The Return of the Third Tower. Het verschil met All-Night Fox zit 'm er vooral in dat deze liedjes zo mogelijk nog meer rudimentair vormgegeven freakbeat, psychedelica en opgefokte blues bevatten. De kronkelende gitaarlicks van de baas zelf komen rechtstreeks uit het gedachtegoed van Captain Beefheart, de smerige gekte en vuilnisbakkenritmes zijn overgebleven uit Royal Trux en alles wat je verder nog hoort is vintage Neil Michael Hagerty. Anders dan All-Night Fox trekt deze verzameling liedjes je niet mee op een opgewonden tocht door de geest van Howling Hex. Het zoeken en experimenteren is bij tijd en wijle zo richtingloos dat je elk idee kwijtraakt van welke track nu weer opstaat. Lekker voor de liefhebber van Royal Trux, oude Jon Spencer en andere vunzigheid, maar dan moet je wel met de programmeerfunctie van je CD-speler om kunnen gaan.

De gemakkelijkheid en vrolijkheid van bands als Toploader en, ach kom, hoe heet die band nou, met het album met gele voorkant, met een in de lucht trappende jongeman... Het zijn in elk geval twee bands die het prima deden (en eigenlijk nog steeds doen) in de kroeg, als achtergrondmuziek. Net niet het geijkte dat uit de top40-computer komt, maar prima om de dag mee te beginnen, of zelfs te eindigen. Dat luistert nogal nauw hoor, muziek in de kroeg, en zeker als je zelf iets meer met muziek bezig bent, merk je hoe muziek de avond maakt, ook al staat ie slechts aan op de achtergrond of iets harder. El Pres!dente zou het in ons cafeetje prima doen. Gooi er nog wat referenties als Supergrass, maar ook Scissor Sisters tegenaan, dan weet je in wat voor stemming je het bier achterover zou gieten. Nu ik erover nadenk, denk ik dat deze band in Nederland behoorlijk wat succes zou kunnen boeken. Zoals de Infadels bijna uit het niets zes keer konden uitverkopen, zo zou El Pres!dente met een beetje promotie dat ook kunnen. Het is niet lullig bedoeld als ik zeg dat de liedjes op deze plaat makkelijk in het gehoor liggen, niet al te Engels klinken, een behoorlijke portie disco met zich meebrengen en dat de snerpende stem van de zanger met de welluidende naam Dante Gizzi mensen gemakkelijk meeneemt in zijn stemming. Ik begin steeds meer te geloven dat mensen in Nederland die anders willen, toch niet te moeilijk willen. Het uiterlijk van een rockband, maar gemakkelijk genoeg om te omhelzen. Dat ik dat niet onomstotelijk zal doen, hoeft u toch niet te beletten?

Ik liet mijn broer het vernietigend mooie "Forget Her" van Jeff Buckley horen. Het is een emotioneel lied met een verhaal; Buckley schrapte het van zijn album Grace om persoonlijke redenen, en je kunt je bedenken welke. Pas in 2004, zeven jaar nadat hij tragisch verdronk in de Wolf River, kwam het liedje op cd uit. Je zou ook kunnen zeggen: het laatste bastion van Buckley's authenticiteit werd vanaf dat moment commercieel uitgemolken. Maar is dat wel zo? Zoals mijn broer het verwoordde: pas als je Buckleys verhaal kent, wordt zo'n liedje veel echter dan de dertien-in-een-dozijn dramatiek in de bekende arrenbie-nummers. Het is zuur, maar misschien moest Buckley wel sterven voordat zijn muziek serieus genomen kon worden. Natuurlijk zoeken mensen naar emotie en echtheid in muziek; het is wellicht heel ouderwets en rockistisch, maar ik wil soms de mens achter de muziek zien. Dat is wat (ondanks mijn te lovende stukje laatst) ontbreekt bij bands als Kubb en wat je wél ziet bij een al net zo jonge band als Sine Star Project. Want die laatste liet ik ervoor aan mijn broer horen. Niet alleen lijken de zangstem en melodiewisselingen op deze debuutplaat eng veel op Jeff Buckley, het liedje "Wolf River" is een bloedstollend, meesterlijk eerbetoon aan de grote inspirator. Toch onderscheidt Peter J. Croissant zich op Blue Born Earth Boy; minder dan Buckley trilt zijn stem, declameert hij of zoekt hij het in grote uitbarstingen (het als enige wat minder geslaagde "Born Anxious" daargelaten), meer dan Buckley incorporeert hij andere instrumenten als harp en pedalsteel in zijn geluid. En alle andere leuke feitjes leest u maar in de bio. Het is dat Blue Born Earth Boy geen typische singles of gedoseerde power bevat zoals Grace of euh... Origin of Symmetry, anders was dit werkelijk een klassieke moordplaat geworden. Nu is hij alleen nog maar héél erg mooi. Peter J. Croissant, blijf je alsjeblieft nog lang bij ons?

Alweer een Deens bandje? En ze spelen modern klinkende metal? Het begint zo langzamerhand wel op een NWODMM te lijken! Inderdaad, een New Wave Of Danish Modern Metal. Hebben bands als Mnemic en Smaxone al aardig wat lekkere hightech-werkjes afgeleverd, hun landgenoten van Raunchy laten op Death Pop Romance horen dat er nog talent genoeg rondloopt in het land van de kleine zeemeermin. De stijl van de heren kun je nog het beste vergelijken met een kruisbestuiving van bands als Fear Factory en Strapping Young Lad aan de ene kant en bands als Soilwork en In Flames aan de andere kant, zij het dat deze dynamische Denen nergens als een goedkope spin-off klinken. Machinaal aandoende gitaarpartijen worden afgewisseld met prachtige melodieën, waarbij veelvuldig gebruik wordt gemaakt van harmonische samenzang en flarden van warme elektronicaklanken. De ritmesectie is strak, heftig en heerlijk inventief. Om de verwende luisteraar nog meer te plezieren, is de productie bovendien in handen gelegd van niemand minder dan Tue Madsen, die voor een toegankelijk en open geluid heeft gekozen. Deze cd luistert dan ook makkelijk weg en klinkt verdomde catchy. Na een paar draaibeurtjes blijven de songs al hangen en zorgen voor een plezierige glimlach op mijn gezicht. Benieuwd wat de getijdestroom nog meer in petto heeft dit jaar.

Afgelopen jaar was ik een van de weinige AOR-recensenten die het debuutalbum van Pride of Lions niet in z'n jaarlijstje had staan. Sterker nog: ik vond het een ongeïnspireerd en overgeproduceerd werkje. Met bijna de hele liveband van Pride of Lions - alleen Toby Hitchcock ontbreekt - heeft Peterik nu een solo-album opgenomen en heb ik inmiddels heel wat keren met volle teugen genoten van Above the Storm, zoals het album heet. De band is hoorbaar op elkaar ingespeeld, iets wat je bij allerlei projecten vaak node mist. Qua stijl is het overigens amper te vergelijken met Pride of Lions. Hier gaat Peterik regelmatig de popkant op, waardoor het in de ballads soms zelfs iets teveel in de richting gaat van De Man Wiens Naam Hier Niet Genoemd Mag Worden. Ook de rest is geen AOR, maar retecommerciële poprock, zij het dat de gitaren er wat steviger zijn ingemixt. In "Secrets of a woman" schetteren er zelfs nadrukkelijk blazers voorbij. Het is dan ook een plaat die in de eerste plaats om Peterik's stem draait. De songs zijn aardig, maar zeker geen top. Ze zijn echter prima om Peterik ruimschoots te laten horen wat 'ie kan. En dat is niet weinig. Alleen al daarom is dit een prettig plaatje. Niet wereldschokkend, wel prettig.

Vier jaar heeft het geduurd voordat Vanden Plas met hun zesde studioalbum, Christ 0, komt. Na de uitstapjes van Kuntz bij Abydos en de betrokkenheid van de band bij enkele theaterproducties werd het weer tijd voor een eigen album. Het is een conceptalbum dat gebaseerd is op het verhaal van de graaf van Monte Cristo, geschreven door Alexandre Dumas. Maar dan wel met de eigen interpretaties en symbolieken van Andy Kuntz. Het is onmiskenbaar Vanden Plas, zowel qua zang - door de altijd herkenbare stem van Andy Kuntz als qua muziek - hoewel ze voorlopig door velen nog wel met Dream Theater vergeleken zullen blijven worden hebben ze toch echt een eigen sound. De gitaren klinken over het algemeen behoorlijk zwaar met een algehele heavy sound tot gevolg. Het album start met het sterke openingsnummer, en tevens titelsong, "Christ 0". Rustpunten ontbreken niet zoals de ballad "Fireroses Dance" bewijst. Andere uitschieter die ik wil noemen is de tien minuten durende track "January Sun". Als bonustrack hebben de heren een cover van "Gethsemane" uit Jesus Christ Superstar toegevoegd. De uitstapjes her en der hebben goed uitgepakt en werpen hun vruchten af met een echt en goed progmetalalbum als resultaat. Van snerpende gitaren en vette drums, tot gevoelige ballads, mooie arrangementen, af en toe bijgestaan door een 40-koppig orkest met uiteraard de nodige tempo- en stijlwisselingen. Het geheel is een compleet, gebalanceerd en volwassen album geworden en een zeer waardige opvolger van Beyond Daylight.

Als ik op de kaart aan zou moeten wijzen waar Boekend ligt, dan zou ik niet veel verder komen dan ergens richting Oost-Brabant en Limburg te wijzen. Verder zou ik het echt niet weten. Gelukkig is er dan altijd de Wikipedia. Die leert mij: Boekend (soms ook De Boekend, of in de streektaal D'n Bokent) is een klein dorp in de gemeente Venlo, in de provincie Limburg en is gelegen tussen de Venlose stadswijk Blerick en de snelweg A67. Het dorp bevat onder andere een sporthal, een klein restaurantje, een kerk en een bakker. Het mooie van een wiki is dat iedereen deze kan updaten. Bij Boekend zou er ondertussen wel bij mogen dat daar zich ook Léon's Farm bevindt en dat die studio een pleisterplaats is voor nationale en internationale roots-artiesten. Het zijn niet de groten der aarde die langskomen, maar het zijn artiesten die zoeken naar een studio die voelt als een tweede huis. De Canadees Shannon Lyon beviel het er, want net als zijn vorige cd nam hij er, samen met BJ Baartmans, zijn nieuwe cd Safe Inside op. Die titel zal vast niet slaan op de gemoedelijke omgeving van de boerderij van Leon Bartels, maar ik sluit het niet uit dat het wel zo is. Samen met Baartmans heeft Lyon een alleraardigst en divers rootsalbum opgenomen. Hoe divers blijkt wel uit het aantal verschillende soorten gitaren (acht, als je banjo en bass ook meetelt) dat er bespeeld wordt. Van zich prachtig voortslepende blues tot aan folkrock die doet denken aan Hothouse Flowers - die ken je als het goed is van hun hitje "Don't Go" uit 1988 - , Lyon kan het met zijn bluesy bruine stem allemaal eenvoudig aan. Als Powderblue's Marjolein van der Klauw hem bijvalt krijgt het geheel een meer countrykarakter. Maar ook dan geldt dat de liedjes van Lyon blijven boeien. Deze Canadees scoort met dank aan zijn Nederlandse vrienden. En dat allemaal gewoon opgenomen in Boekend, het dorp dat onder andere een sporthal, een klein restaurantje, een kerk, een bakker en Leon's Farm, pleisterplaats voor nationale en internationale roots-artiesten, bevat.

Volwassenheid. Ik hou niet zo van die term. Bandjes mogen van mij het liefst eeuwig jong blijven en lekker om zich heen blijven trappen. Groei impliceert toch meestal dat de scherpe kantjes er wat vanaf gaan en dat er rustiger vaarwater gezocht wordt. Je hoort dan ook geregeld mensen zeggen dat het debuut, of in de meeste gevallen een van de eerste drie platen, niet overtroffen gaat worden. Textures dan. Hun debuut is in mijn optiek een van de beste Nedermetal releases ooit, met enorm hoogstaande technische avantmetal. Met maar één kanttekening: het had wel enorm veel weg van Meshuggah. Nou is daar ook niets mis mee, Meshuggah is al sinds jaar en dag mijn favoriete metalband, maar de originaliteitsprijs zullen ze er in ieder geval niet mee winnen. Op Drawing Circles gaat Textures op dezelfde voet verder, echter klinkt het geheel nu uitgebalanceerder, zijn de tempi wat naar beneden geschroefd en klinkt het allemaal wat, ja, wat volwassener. Hoewel af en toe nog steeds lekker bruut en technisch tot op de millimeter springt het zestal minder van de hak op de tak, zijn de songs overzichtelijker opgebouwd en is de zang zelfs nog een stukje verbeterd ten opzichte van het debuut. Wat gebleven is zijn de polyritmische riffs en de Allan Holdsworth-achtige gitaarsfeertjes, die het geheel nog een extra zetje richting avantfusion geven. Zonder dat de kracht en urgentie er vanaf gaat. De altijd zo moeilijke tweede (ook zo'n popcliche) blijkt dus geen al te grote hindernis en Textures zet hiermee een grote stap richting haar volwassenheid. Prima plaat.

Diary of a healing proces
Boy Sets Fire was in Nederland om voor een stampens volle Melkweg te spelen. Dat het zo druk was is niet zo gek, want wat spelen die gasten goed! Voor het concert hadden ze even tijd om met ons te praten. Terwijl Nathan, de zanger, in de tourbus zijn schoonheidsslaapje hield spraken wij in de kleedkamer met Robert, de bassist, en Chad, de gitarist. Na nog wat onderlinge discussie tussen de bandleden over wie een teaser van twintig seconden voor de Japanse release gaat doen beginnen we het gesprek met Robert.

Een internationale productie, zo mag het dan heten. Singer/songwriter Billie Joyce heeft zich omringd door een keur aan Nederlandse muzikanten en ook haar producer - BJ Baartmans - is in deze contreien geen onbekende. Maar even makkelijk wijkt deze geboren Canadese uit naar Nashville, Tennessee om een extra zangstem op te laten nemen (ze woont er ook, dus dat was makkelijk). De rest van de opnames van One Willing Heart vond plaats in Boekend, Limburg.

En wat heeft dat opgeleverd? Een poppy countryplaat met genoeg soul en blues en vooral genoeg kwaliteitsvolle liedjes. Het enige probleem - en dat is er eentje die aantikt - is haar stem: One Willing Heart klinkt vooral erg beschaafd. Nu zal niet iedereen daar over struikelen. Ook ik veerde op na de prima opener "Season For Being Alone", maar een plaat lang een - excusez le mot - dame te horen in plaats van een stem houdt deze recensent niet vol. En dan te bedenken dat Billie Joyce werkzaam was in het gevangeniswezen. Dan mag er iets meer Lucinda Williams of Mary Gauthier doorklinken. En nu we het toch over gevangenissen hebben: kan deze hoesontwerper achter slot en grendel?

Tight blue jeans, uiteraard met omgeslagen broekspijpen, witte hemden en glimmende vetkuiven. Doe daar nog een paar glimmende Cadillacs bij en je hebt het imago van de Zweedse Buckshots zo ongeveer in een notendop. Ondanks dat Jorgen Westman, de voormalige zanger van garagepunkers Psychotic Youth, de grote man is achter dit trio, is er geen enkele vorm van punk te bekennen op het titelloze debuut. De CD bevat zestien authentieke Rock n’ Roll liedjes die rechtstreeks uit het oeuvre van Jerry Lee Lewis, Hank Williams of Gene Vincent zouden kunnen komen, af en toe glipt er zelfs een stukje Cash voorbij. Een heerlijk sfeervol album waarbij gretig gebruik wordt gemaakt van saxofoon en trompet en de dansbare nummers prima afgewisseld worden door van die typische fifties schuifelliedjes. De stem van Westman pas perfect bij de toon en thematiek van de nummers en zijn ‘snik’ klinkt zo nu en dan heerlijk gemeend. Ik krijg er een hele romantische bui van en zou bijna Grease nog eens downloaden, als het niet zo’n buttfilm was. Het moet vreemd lopen als ik niet heel veel plezier van deze plaat ga krijgen: hij is ideaal voor tijdens het rijden, tijdens het koken, voor op de zaterdagavond, voor op de zondagochtend, op een lome zomerse dag, maar ook op een kille winternacht. Een beetje Buckshot voor ieder moment dus.

Ik kan er slecht tegen als ik bij een concert sta, ik een band heel goed vind spelen en er maar een handvol publiek is. Als dat op een festival gebeurt waar in de andere zalen de mensen er zo ongeveer met de benen uit hangen kan ik er nóg slechter tegen. Templo Diez gebeurde het op Crossing Border. Ze stonden op Crossing Border geprogrammeerd in een soort van bouwloods waarvoor je de straat en tramrails over moest steken. Dat was blijkbaar teveel gevraagd voor de festivalbezoekers. Wie het wel gedaan had, werd beloond voor deze inspanning door middel van een heel mooi concert van de Haagse Fransoos Pascal Hallibert en zijn bandleden. Ik verbaasde me over de grote progressie die Templo Diez gemaakt had sinds de laatste keer dat ik ze zag in Ekko. De wisseling en aanvulling in de band, die maakte dat er nu vier nationaliteiten vertegenwoordigd zijn, maakte Templo Diez sterker en hechter. Winterset laat horen dat Templo Diez ook in de studio gegroeid is. Waar op debuut Hoboken nog wel wat Velvet Undergroundklanken terug waren te horen zijn deze op Winterset vrijwel verdwenen. De bijna onverstaanbare praatzang van Hallibert maakt dat Winterset nog meer dan Hoboken je doet denken aan Sparklehorse en door de combinatie met zijn ijl klinkende gitaarspel en rijke orkestratie heel spooky klinkt. Het zijn dan ook niet zo zeer de krachtige songs, niet dat deze slecht zijn overigens, als wel de hele sfeer van Winterset en de beelden die dit oproept die dit album zo mooi maken.
Wie meer wil dan drie kwartier Hallibert, en dat wil je wel, kan terecht bij de debuut-ep Alma van White Sands. Daarop zingt en begeleidt Hallibert zichzelf op gitaar en klinkt ook een stuk verstaanbaarder en af en toe bijna met een countrysnik meer singer- songwriter georiënteerde liedjes. De spookachtige magie van Templo Diez ontbreekt door de sobere setting wel een beetje, maar de liedjes die Hallibert schrijft blijven ook zo mooi én fier overeind.

Bij het vocale intro van You & Me is al duidelijk dat het nieuwe album van Joe Bonamassa een ander album wordt dan het vorige studio-album Had to cry today. Dat intro doet namelijk sterk denken aan de oude swampbluesplaten en dat is toch heel wat anders dan de pure bluesrock die Bonamassa tot nu toe maakte. Bluesrock is weliswaar nog steeds de basis van zijn muziek, maar op dit album lijkt hij het allemaal wat breder te willen trekken. Hij heeft zijn begeleidingsband bedankt voor bewezen diensten en dit album opgenomen met Jason Bonham (UFO, Foreigner) en Carmine Rojas, met ook bijdragen van Pat Thrall (Pat Travers, Hughes/Thrall) en Doug Henthorn (zanger van Bonham's eigen bandje Healing Sixes). De rest van het recept is min of meer hetzelfde gebleven: ongeveer de helft eigen songs, de andere helft covers, hier van onder andere Sonny Boy Williamson, Ry Cooder en Led Zeppelin ("Tea For One", gezongen door Henthorn). Waar op Had to cry today de bluesrockkrachtpatserij hoogtij vierde, lijkt Bonamassa zich deze ronde meer te hebben geconcentreerd op sfeer en zang, en zich wat van het Stevie Ray Vaughan-idioom te ontdoen. En hoezeer ik het werk van Stevie Ray Vaughan ook bewonder, de wil tot ontwikkeling bij Bonamassa is te prijzen. Het fraaiste nummer is opvallend genoeg overigens instrumentaal: "Django", - uiteraard - een ode aan Django Reinhardt. Is dit nu behalve een ander album ook een beter album? Daar ben ik nog niet helemaal uit. Had to cry today was helemaal in mijn straatje, aan You & Me ben ik nog aan het wennen. Maar dat Bonamassa op weg is een van de groten te worden, dat is zeker.

Joe Bonamassa is deze week in Nederland: 12/4 Oosterpoort Groningen, 13/4 Boerderij Zoetermeer, 14/4 Paradiso Amsterdam 15/4 Lantaarn Hellendoorn

Een 'poppen met grote bekken'-concept is na Meet the Feebles en Avenue Q nog op geen enkel stemvolume origineel te noemen, maar omdat het bij Creature Shock Radio om hiphop gaat kan ik alleen maar blij zijn dat Puppetmastaz bestaat uit onder anderen een kikker, een kangoeroe en iets dat lijkt op een miereneter (maar het zou ook een afgedankte Miele FloorCare kunnen zijn). Normaal gesproken bestaan hiphopacts immers uit overmatig gespierde jongens die met ongevraagd veel gewapper van de onderarmen uitleggen hoe door cocaïne verdoofd tandvlees precies aanvoelt, declareren dat hun jeugd kutter was dan de jouwe en benadrukken dat hun weloverwogen voorkeur op het gebied van tieten ligt bij de zogenaamde 'dikke vette'. Ik ben daar een beetje klaar mee. Puppetmastaz hebben ook stoerdoenerige gangstarapteksten, maar die zijn tenminste niet echt. Ik bedoel: ik ben in staat veel te geloven, maar dat amfibieën kogelwonden te boven kunnen komen gaat er bij mij niet in. Voor de muziek op Creature Shock Radio valt niet veel te zeggen, en de sketches en videoclips op de ondersteunende dvd hoef ik ook niet vaker dan één keer te zien, maar vergeet niet dat Puppetmastaz bestaat uit onder anderen een kikker, een kangoeroe en iets dat lijkt op een miereneter (maar het zou ook een afgedankte Miele FloorCare kunnen zijn). Er dient hier dus de nodige waardering opgebracht te worden.

Een priester in een gevangenis, een bewaker van diezelfde gevangenis en een meisje dat wacht op haar executie: het zijn de drie hoofdpersonen op het conceptalbum Kezia van Protest The Hero. Vanuit drie verschillende perspectieven wordt dezelfde gebeurtenis beschreven, het wachten op en het voltrekken van de onvermijdelijke straf die een einde maakt aan het leven van Kezia. Aan ieder personage zijn drie nummers gewijd die zowel tekstueel als muzikaal de gemoedstoestand uitdragen en karakter geven aan het verhaal. Een dergelijk ambitieus project is doorgaans eerder te vinden in de wereld van de sympho en zou je niet verwachten van een band met vijf negentienjarige kortgeknipte knulletjes. Protest The Hero maakt ook geen uitgesponnen psychedelische muziek maar retestrakke metalpunkcore die met een noodgang aan je voorbij trekt. Geen geschreeuw of gegrunt maar melodieuze zanglijnen op gitaarlikjes die bijkans onnavolgbaar zijn. Ik heb ze niet geteld, maar er komen toch ieder nummer zeker een stuk of 30 complete toonladders voorbij vliegen. Kezia is dan ook niet alleen qua concept maar ook vooral qua muzikaliteit zeer de moeite waard. Tekstueel is het soms een beetje té hoogdravend (hoeveel moeilijke woorden kunnen er in een tekst) maar het spelen met verschillende sferen per personage komt zeer goed uit de verf. Ik ben in het bijzonder gecharmeerd van de enorme stem van zanger Rody Walker die werkelijkwaar alle tonen uit het register met gemak weet te halen en daarmee zijn mannetje staat tegenover al het virtuoze gitaar- en drumgeweld. Een overdonderend goede en volwassen plaat van dit piepjonge vijftal.

Het vorige Umphrey's McGee-album, Anchor Drops, eindigde in mijn jaarlijstje over 2005 bovenaan. Wanneer Ome Storm aankondigt dat het nieuwe album mijn kant op komt, spring ik vanzelfsprekend een gat in de lucht. In de bio bij de cd zegt gitarist Jake Cinninger echter dat ze zich meer op songs dan solo's hebben gefocust. Ik krijg het even heel benauwd. Ze hebben de variatie in de songs toch niet opgeofferd voor veilige middle of the road? Dat is valkuil nummer één bij jambands volgens mij, dat alle virtuositeit en verrassing wordt opgeofferd om er maar vooral veilige songs van 3 of vier minuten van te maken. Wat je tot het laatste album bij Toto zag gebeuren, bijvoorbeeld. En bij eerste beluistering duurt het ook tot het Little Featachtige "Women Wine and Song" voor het echt op gang komt. Bij iedere volgende luisterbeurt vallen me echter weer allerlei details op en bloeit Safety in Numbers op. Dan blijkt bij nadere beschouwing opener "Believe the lie" al alles te hebben wat Anchor Drops zo heerlijk maakte: subtiele ritmes, springerige gitaren en een melodie die je niet meer uit je kop krijgt. De rest loopt van Gracelandachtige ritmes tot Ween-koortjes en akoestische gitaarsongs, in een onmiskenbaar Amerikaanse sound. Uiteindelijk is de conclusie dezelfde als bij de vorige plaat: hogeschoolmuziek, maar wel in échte songs. Geen grote stap vooruit, zoals bij Anchor Drops. Maar consolideren van een hoog niveau is ook een prestatie. En zo is Safety In Numbers toch weer een kandidaat voor mijn jaarlijstje. Of 'ie er aan het einde van het jaar nóg opstaat? Geen idee. Maar nu komt 'ie erop.

Vandaag deed ik op MSN weer een levenswijsheid op. Dat je beter een paar dingen heel erg goed kunt doen, dan heel veel dingen allemaal half. En met dat laatste ben ik bijna noodgedwongen bezig de laatste tijd. Het vrijwilligerswerk dat ik doe op een jeugdcentrum, het sturen van zelfgemaakte verjaardagskaarten of het schrijven van dit stukje, ik doe het graag maar het moet telkens ergens snel tussendoor (als ik het al niet vergeet). Net zo tweeslachtig voelen sommige nummers op Attitudes. Kwaliteit verloochent zich niet: de oude rasmuzikant Bherman (51) uit Gent is hoorbaar een songschrijver met liefde voor zijn vak. Dit vierde album is gevarieerd, knap en met een volle sound ingespeeld. Pop, folk, funk, jazz, slome country, viool-solo's, synthesizers, orgeltjes, het komt allemaal wel ergens langs. Daardoor is Bhermans stem de enige bindende factor. Maar juist die mag voor mijn gevoel nog wel iets karakteristieker, hij klinkt me te monotoon. Of is dat nou net de attitude? Echt heftig kan ik de songs op Attitudes niet noemen. Sommige zijn wat druilerig, maar allez. Twee unieke gevallen springen er echt uit, het mistig stuwende "Victoria" en het slepende "Paint". In die twee liedjes legt Bherman een onderhuidse spanning die de virtuositeit van zijn band eigenlijk nog beter benadrukt dan die hele berg begeleidende lijntjes in andere nummers. Nog fraaier zou het wellicht zijn als de band daarbij aan het slot écht ontspoort, wat dEUS al ooit tot zijn handelsmerk maakte. Het talent ervoor heeft Bherman allang in huis.

Als ik 's morgens wat chagrijnig Neko Case op haar Fox Confessor Brings The Flood - wegens te zoetjes - niet de kans geef het verhaal af te maken geef ik haar 's middags in alle rust een herkansing. Twee collega's, en dat is niet gering als er maar vier mensen in het gebouw zijn, vragen afzonderlijk geïnteresseerd waarna ik zit te luisteren. Ja, Neko Case: een Canadese dame met kundige begeleiding die op een wat poppy manier alt.countryliedjes brengt. Ze knikken tevreden: 'Nog nooit van gehoord.' Tja, wat zal ik zeggen. Het is toch alweer haar vierde studioalbum en ze is bovendien ook bekend als zangeres in The New Pornographers. Dit zal echter, met alle respect, wel een brug te ver zijn. Er zijn naast haar prachtige stem die meteen de aandacht trekt ook topmuzikanten aanwezig die ervoor zorgen dat zij tot haar recht komt. Zo is er bijvoorbeeld Gary Hudson van The Band, Howe Gelb van Giant Sand en John Convertino van Calexico. Toch klinkt het schijnbaar zoetjes. Diegene die de hoes hebben bekeken zijn echter gewaarschuwd. Het schijnbare is echt schijn, want de teksten zijn dat allerminst. En als ik de cd dan zo ongeveer grijs gedraaid heb dan weet ik dat dit ook wel voor de muziek geldt, want er zit genoeg onderhuidse spanning in. Al met al een interessante release voor de doelgroep alt.country tot - weer met alle respect - middle of the road. Het is maar met welke oren je er naar luistert.

Evergrey gaat op Monday Morning Apocalypse verder waar The Inner Circle ophoudt. Was op het vorige album het betere stunt- en vliegwerk al minder aanwezig, op de nieuwe studioplaat lijken de ambitieuze Zweden zich nog meer gericht te hebben op het schrijven van pakkende liedjes en is het complexere en progressieve werk wat meer op het tweede plan beland. Daar kan je lang en kort over zeuren, veranderen kun je het zeker niet. De vraag die wel naar boven komt is waar de heren uiteindelijk naar toe willen, want ondanks dat de rauwe randjes weg zijn, is dit schijfje toch behoorlijk heavy uitgevallen. Zware gitaarpartijen vormen nog steeds de basis en ik geloof niet dat de gemiddelde radio538-luisteraar al klaar is voor smeuïge en loodzware tracks als "Obedience", "The Curtain Fall", "At Loss for Words" en "Still in the Water". Nummers als "Lost" en "In Remembrance" doen me echter een stuk minder en komen zelfs wat zeikerig over. Vooral als superzanger Tom S. Englund inzet met "Inside out, going outside in" verdenk ik hem er sterk van dat genoemde tekst als sluikreclame voor de platenmaatschappij is opgenomen. Doorspoelen of plaspauze is de enige remedie. De gevoelens bij het 'nieuwe' Evergrey zijn dan ook duaal. Aan de ene kant weer een paar ijzersterke krakers, aan de andere kant toch ook de twijfels of de ingeslagen weg niet al teveel afdwaalt naar minder interessante muzikale oorden. Vooralsnog het voordeel van de twijfel alhoewel het waterthema in "Still in the Water" niet de overhand moet krijgen want daar zijn meer bands aan ten ondergegaan.

Het leek wel een aflevering zoals je ze wel eens bij Jambers ziet: Beavis & Butthead tien jaar later. De pink en wijsvinger gingen meerdere malen de lucht in. Af en toe zelfs van beide handen tegelijkertijd. De hoofden knikten heftig mee, maar het haar schudde niet. Gel hè. Continu het doffe geluid van het tappen van de schoenzolen op het tapijt. Af en toe kon ik me niet meer inhouden en ramde ik het ritme mee van Trivett Wingo, de drummert van dienst. Magistraal. Dat is wat The Sword is en hoe hun debuut-cd Age of Winters klinkt. En elke keer wanneer het snelle stuk volgt op het subtiele middeleeuwse intro van "Iron Swan" langs kwam zeiden we tegen elkaar: 'Dit klinkt echt wel als Metallica van toen ze nog goed waren.' Waarna we titels uit die goede oude tijd opdreunden: "Damage Inc.", "Whiplash", je weet wel. Maar daarbij alleen laat The Sword het niet. De magistrale doomy riffs doen je vermoeden dat we hier te maken hebben met buitenechtelijke kinderen van Tommy Iommi en dat Ozzy een zoon zonder bril en buikje heeft bij een Texaanse volbloed. En die dan met "March Of The Lor" een retro-metal instrumentaaltje opnemen- nu ja met twee schreeuwen, dat nog wel -, in acht bedrijven, in vier minuten en eenenveertig seconden. Wat wil een mens nog meer? Nou een liveshow in een hardrockhol hier in de buurt bijvoorbeeld. En antwoord op de vraag waarom de heren Tia Carrera bedanken in het fraaie, door Trail of Dead's Conrad Keely vormgegeven boekje bijvoorbeeld. Ze bedoelen vast hun streekgenoten die de naam van de actrice hebben aangenomen.

The Spirit That Guides Us is geen alledaags bandje. Allereerst is het niet echt een band, maar eerder een collectief dat eens in de zoveel tijd de koppen bij elkaar steekt. Daarnaast speelt voor deze band het logistieke probleem dat de meeste leden doubleren in andere bands rond het Sally Forth-label en komt een deel van de leden ook nog eens uit het buitenland. Tenminste, de laatste keer dat ik ze zag zaten er in elk geval een Deen en Koreaan bij, maar pin me er alsjeblieft niet op vast, de bezetting wil namelijk ook wel eens wisselen. Kortom, TSTGU is geen bandje dat elke week op vaste tijden in het oefenhok zit met een koud kratje bier. Toch heeft dit gezelschap de afgelopen zes jaar een partij enorm overtuigende platen vol unieke indierock/screamo/emocore uitgebracht. Het debuut was geweldig, de opvolger North And South zo mogelijk nog beter en ook de EP's rosten de pannen van het dak (vooral die split met Selfmindead was geweldig). En deze nieuwe is wederom van akelig hoog niveau, al is dit geen normale plaat. Er staan een paar nieuwe nummers op die gewoon heerlijk doorgaan waar de vorige plaat ophield, een handjevol EP tracks is opnieuw opgenomen en daarnaast zijn een aantal songs opnieuw gemixt. Ook zijn er twee sterke live-songs te horen, is de oude zanger nog even uitgenodigd om het oudje "The Spirit Anthem" opnieuw in te schreeuwen en knallen ze er een knalharde Depeche Mode-cover tegenaan. Kortom, het is weer feest in huize Marty en deze grandioze meeschreeuwplaat maakt dan ook de komende tijd overuren. Ik ben nu al benieuwd naar deel 2.

Vrolijk en vrij in de Alpenwei? Nou, niet bepaald: de Zwitser die zichzelf Reverend Beat-Man noemt, klinkt als een gekooid en getergd beest en slingert zijn teksten met een stem als een doorgebroken rioolpijp de wereld in. Normaliter werkt Taeb Zerfall als éénmansband (vroeger als Lightning Beat-Man, sinds eind jaren negentig als Reverend Beat-Man) met gitaar en uit elkaar gevallen drumstel. Voor Your Favorite Position Is On Your Knees heeft het geschifte Alpenneefje van Captain Beefheart samenwerking gezocht met Herpes ö Deluxe. Dit noise en industrial-combo uit het brave Bern heeft een soundtrack gemaakt die op een beangstigend-wonderlijke manier past bij de voordracht van de Reverend. Alsof Boris Karloff en Trent Reznor zijn gaan samenwerken door de eerste een rijtje op hol geslagen PC's te voeren, waarna Archie de Man van Staal de PC's aangezet heeft. Dat klinkt idioot? Het label van de Reverend heeft het over 'industrial horror minimal elektro trash'. En net zo gestoord klinkt Your Favorite Position Is On Your Knees. Zelfs in zijn ergste dopecrises zal Elvis Presley de cover van "Blue Suede Shoes" zo niet gehoord hebben.

Het Spinvis Combo met Simon Vinkenoog, dat klinkt als een heel logische combinatie. Spinvis is immers een muzikant die in zijn liedjes neigt naar dichterlijkheid, Vinkenoog een dichter die in zijn gedichten neigt naar muzikaliteit. Dat kan bijna niet anders dan een perfecte combinatie zijn. Toch? Helaas, niet echt. Zeker, er zijn op de cd mooie momenten te vinden waarvan Spinvisadepten zeker zullen kunnen genieten, maar op de een of andere manier wil het het grootste deel van de tijd maar niet sprankelen. Is het omdat het materiaal in slechts één dag is opgenomen? Is het omdat Spinvis - zeker op zijn laatste album - zingt en Vinkenoog alleen declameert? Ik weet het niet precies. In het nummer "Lotus Europa" op Dagen van gras, dagen van stro declameert Spinvis immers ook, en dat is een nummer dat ik wél heel geslaagd vind. In het titelnummer op deze cd is het vooral de jachtigheid in de voordracht die me stoort. "The Flying Dutchman" doet zelfs eerder aan de electropop van Kraftwerk of Yello denken dan aan Spinvis. Pas bij het derde nummer, "Gnomendans", hoor je weer de hypnotiserende herhalingen die zo kenmerkend zijn voor Spinvis. Spinvis = experiment, en in dat licht is Ja! bijna per definitie geslaagd, maar het grote verschil met eerdere releases zit 'm denk ik in het feit dat hier het Spinvis Combo teksten van Vinkenoog begeleidt, terwijl normaal gesproken bij Spinvis de tekst juist onderdeel is van en ondergeschikt lijkt aan de melodie. Dat is ook wel logisch, maar hier wringt dat net iets te vaak. Je mag me rustig een Spinvisadept noemen, maar ik zou deze cd eerlijk gezegd vooral voor de volledigheid kopen. En dat is niet echt een aanbeveling, geloof ik.

De afgelopen week heb ik met dank aan een fijn griepje relatief weinig nuttigs kunnen doen. In het weekend heb ik toch maar een beetje in een lekker lentezonnetje de tuin weer een beetje op orde gemaakt met wat snoei-, hark- en schoffelwerk. Een goed muziekje is dan heerlijk om in dat zelfde zonnetje even bij te komen, nadat je net even die ziektekiemen er uit hebt zitten zweten. Satyrian brengt op Eternitas een heerlijke combinatie van new wave en goth metal. De band Satyrian is voortgekomen uit het project Danse Macabre, een project van Ancient Rites-leden Gunter Theys en Jan Yrlund. Twee zangeressen (Kemi Vita en Judith Stüber) verzorgen op fraaie wijze met name de rustige zangpartijen en de zanger (Roman Schönsee) brengt het in dit genre bekende contrast met zijn zwaardere en donkere stemgeluid met zowel grunts als cleane stem. Over het algemeen krijg je rustige, sferische, maar donkere muziek voorgeschoteld. Afwisselend van dansbare industrial/new wave tot zware gothmetal en uitstapjes naar folky nummers als "Bridge Of Death". Ik denk daarbij aan een mix van (oude) Theatre of Tragedy, Dead Can Dance en Beseech. Al met al een album met een zeer goede balans tussen de instrumenten en de zang. Niets of niemand heeft de overhand. Ze hebben er in ieder geval alvast een nominatie mee verdiend voor mijn jaarlijstje.

Ik zocht naar reacties op het concert van Secret Machines - ik vond hun debuut Now Here Is Nowhere namelijk een heel fijne plaat - in het voorprogramma van de Foo Fighters. Die zoektocht bracht me naar de site van een 3FM-dj. Hij was enthousiast over Foo Fighters. Ik slingerde een commentaar op zijn site wat'ie van de voorprogramma's vond. Zijn antwoord dat me irriteerde: 'Heb een stuk van Strange Machines (heten ze zo?) gezien. Vond het niet bijzonder. Te experimenteel.' Misschien ligt het aan mij - ik zocht immers naar een stukje over Secret Machines en niet over de Foo Fighters -, maar ik vind dat zijn antwoord desinteresse en onkunde uitstraalt. Zeker omdat Secret Machines in mijn ogen nou niet echt een mega-experimentele band is. Tenzij (licht) psychedelisch tegenwoordig gelijk staat aan experimenteel. Of de imposante donderende drumpartijen van Josh Garza boezemen angst in, ook dat kan natuurlijk, maar lijkt me raar. Op hun nieuwe album Ten Silver Drops is hij in veel nummers wel wat 'radiovriendelijker' (bijvoorbeeld in opener "Alone, Jealous and Stoned") ingemixt. Dat is wel een beetje jammer, want het waren juist zijn partijen in combinatie met die van de andere twee heren (en het sterke songmateriaal natuurlijk) die Now Here Is Nowhere zo mooi maken. Maakt dit Ten Silver Drops dan tot een mindere plaat? Nee, integendeel zelfs. Doordat er meer variatie in het drumgeluid zit en het songmateriaal wat compacter en ook diverser geworden is wordt Ten Silver Drops na een korte periode van gewenning eigenlijk alleen maar met elke draaibeurt beter. Nu maar hopen dat die 3FM-dj's het ook oppakken. Dat zou wel verdiend zijn namelijk.

Oostenrijk. Ik denk even na, maar kan zo gauw geen band bedenken die daar vandaan komt. Geen zanger, geen zangeres. Ze zijn er wel, muzikale Oostenrijkers, maar er gaapt een groot zwart gat in mijn hoofd, wat dat betreft. Van geen enkele heb ik gehoord. Veel metal, zie ik. Naked Lunch kende ik tot voorkort ook alleen als boek (en film), maar het blijkt ook een band te zijn. Al best lang. En uit Oostenrijk. Ooit, tijdens The Ideal Crash, hebben ze met dEUS getoerd, maar naar mijn weten heeft de band verder weinig voet aan de grond in de Benelux kunnen krijgen. Ze zijn de laatste jaren dan ook behoorlijk stil geweest; alles hadden ze verloren, platenmaatschappij, impresario, management en vast ook wat vrienden. Na hun handvol albums van voor de millenniumwisseling, verscheen even geleden Songs for the Exhausted. Ze zijn niet vrolijk, de jongens van Naked Lunch, maar dat is misschien logisch. Melancholisch zingen ze over de gangbare zaken in de muziek als het verlies van een vriendin of het het-niet-meer-zien-zitten, cq. het-even-niet-meer-weten. Wat deze muziek niet gewoon ordinaire drama-indie laat zijn, is de toevoeging van noisy elektronica, die de luisteraar in verwarring brengt. Het is niet altijd passend, maar het maakt de muziek wel spannender. Nog pijnlijker, dat ook. Die elektronica doet Notwist-achtig aan, maar de stemming waarmee ik na het luisteren van deze plaat achterblijf is een stuk minder aangenaam. Misschien de bedoeling, maar veel vaker dan een paar keer zal ik deze plaat niet draaien.

Een album uit 2004, wat doet dat nou nog op File Under? Nou, dat is eenmalig, vermoed ik. De vertraging heeft de Schotse zangeres Kate Tunstall, uit te spreken als Katie alstublieft dankuwel, te danken aan een nieuwe clip bij haar vrolijke liedje "Suddenly I See". Dat wordt daardoor namelijk pas anderhalf jaar na de release van dit album opeens grijsgedraaid op tv en radio. Terecht ook wel. Het is lullig, maar die clip heeft haar in dit geval beter geholpen dan al haar vele optredens, inclusief dat op Lowlands afgelopen jaar. Anders had ook ik nog tot een maand terug nooit van d'r gehoord. Eye To The Telescope was KT's debuut eind 2004 (ze was toen 29), en aangezien ik het deze week dus mooi in de aanbieding heb kunnen scoren, wil ik het hier nog even bewieroken. Op zich doet KT het halve album weinig anders dan mooie persoonlijke teksten pruttelen boven onschuldige popmelodietjes op piano en gitaar. Bijzonder is dat die songs steeds mooier worden hoe vaker je ze draait. Het is niet ineens briljant, maar al helemaal niet your average achtergrondbehang. Ten eerste vanwege KT's stem, die zowel helder kan samenzingen, breekbaar kan trillen à la Fiona Apple maar ook kan raspen als Sheryl Crow. Ten tweede omdat de andere helft gevuld staat met prettige singles. Naast "Suddenly I See" zijn dat de eerste vier tracks, waaronder het opgewekte "Black Horse and the Cherry Tree". KT is geen beladen rock chick, wat de Suddenly I See-clip enigszins suggereert, maar gewoon een fantastische vrouw, en dat moet maar eens gezegd worden. In mei brengt ze overigens een nieuw akoestisch album plus dvd uit.

Op de nieuwe Blackmore's Night cd The Village Lanterne staan een folky versie van Deep Purple's klassieker "Child in Time" en van de Rainbow-song "Street of Dreams". Volgens de informatie in het boekje is dat omdat hij zijn muzikale verleden niet verloochent. Nou ben ik wat cynisch aangelegd. Slechte eigenschap, ik weet het, maar dat is nu eenmaal zo. Dat cynisme wint de slag wanneer ik vervolgens ook nog lees dat er een limited edition-cd verschijnt met een nooit eerder verschenen variant van "Street of Dreams" uit de Rainbow-tijd - dus met Joe Lynn Turner als zanger. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat meneer Blackmore weliswaar hard roept dat hij tegenwoordig voor het liedje gaat in plaats van voor de gitaaruitspattingen, maar dat hij de portemonnee van zijn oude fans goed in de gaten houdt. Trap er niet in, is mijn advies. The Village Lanterne is niet zo erg als de voorgaande cd, maar die stond dan ook vol met romantisch bedoelde deuntjes. Desondanks geldt ook voor deze cd dat het merendeel te omschreven is als folky gedreutel met een hoog Eurovisiegehalte. Dat Blackmore niet eindeloos wil soleren is zijn goed recht, maar ook in de ritmepartijen is amper te horen dat de man een fabelachtig gitarist is. "I guess it doesn't matter" heeft nog wel iets Rainbowachtigs in de ritmepartijen, "St. Teresa" is bijna een rocknummer te noemen en de akoestische instrumentaaltjes zijn ook best te verteren. Maar het merendeel blijft hele foute quasi-Ierse Eurovisiepop. Vandaar: trap er niet in.