Backyard Babies - People Like People Like People Like Us

Sommige bandjes moeten niet moeilijk gaan doen. Van de Ramones verwachtte je "gabba gabba hey hey" en vervolgens een bak voorspelbare maar aanstekelijke herrie. De Backyard Babies zitten in de hoek van de hardrockvariant daarop: de sleazerock. Live hebben ze daarbij al een goede reputatie opgebouwd die hen supportslots bij AC/DC en Velvet Revolver opleverde. Ze weten verdomd goed hoe hun muziek moet klinken en weten dat ook in de studio op de plaat te krijgen. Natuurlijk klinkt het wat anders dan op hun live-album, maar de energie is, ook wanneer die in eentjes en nulletjes gevangen is, onmiskenbaar. Er is niet voor een gladde gepolijste productie gekozen, er is vooral aandacht besteed aan de juiste balans van de instrumenten. Resultaat is een plaatje dat lekker doorrammelt. Maar een van de twaalf songs is langer dan drie en een halve minuut. Dat is ook wel logisch, want het zou nooit de impact van nu hebben als de songs naderhalve keer zo lang zijn. Sleaze is meezingbaar als de pest en drijft op het feit dat je de helft van de songs zo mee brult, ook al hoor je ze voor de eerste keer. Ook op dit album zijn de Babies daar weer in geslaagd. Hun Datsuns- en Hellacoptersachtige rock - het album is ook geproduceerd door Hellacoptersgitarist Nicke Andersson - met als prijsnummers "Cockblocker Blues" en "Blitzkrieg Loveshock" krijgt iedere liefhebber moeiteloos uit zijn stoel.

De Backyard Babies zijn op 16 mei te bewonderen in Het Patronaat, Haarlem.

Zeg er het uwe van...