Branko - My World Electric

Een plaat die My world electric heet en waarop een fraai gecoiffeerde koningspoedel de cover siert kan je behoorlijk op het verkeerde been zetten. Dit zou zomaar een cd van een danceformatie kunnen zijn of het zoveelste indie-bandje met jaren tachtig invloeden. De vlag dekt in ieder geval niet de lading, want Branko is niet zo makkelijk in een categorie in te delen. De cd begint met uptempo poprock rummers ("Wonder Woman", "Letitgo") die je na één luisterbeurt al mee kunt zingen. Het gitaargeluid van Wonder Woman doet een beetje denken aan The Cure. Wat verder meteen opvalt is het ruimhartig gebruik van synthesizer en samples in verder gitaargeörienteerde muziek ("Circles"), waardoor het ook wat doet denken aan hippe Scandinavische bandjes als The Rasmus (tja, sorry). Toch jaren tachtig dus? Nee, allengs wordt de plaat ruiger en het geluid logger. Single "Loose" is lekker overstuurd als, zingt u even mee? 'Danger, danger! High Voltage!' Na een, naar mijn mening, wat misplaatst Bon Jovi balladachtig nummer met achtergrondzangeres ("Love = a fading star"), gaat de versterker meer richting de 11. Wat volgt is onvervalste stonerrock die door het gebruik van elektronica zwaar doet denken aan Soundgarden. "Hide" daarentegen heeft meer een QOTSA-achtige drive. Het is dan ook vanaf dit moment dat de samples af en toe wat misplaatst lijken. In het nummer "White" weet ik in ieder geval niet of de bliepjes een originele toevoeging of een irritatiefactor vormen. Eén ding is zeker, verwarring als deze is óf een indicatie voor een prettig eigenwijze band of het betekent dat Branko nog niet hun ideale vorm hebben gevonden. Dat gezegd hebbende; dit zou wel eens een heel lekkere, vette liveband kunnen zijn.

Branco speelt vanavond in de Taverne in Bergen

Zeg er het uwe van...