Brant Bjork - Saved by Magic

Hij is voor mij een beetje de King of Cool aan het worden. Brant Björk oogt namelijk altijd en overal relaxed. Het is zo'n artiest die op het podium precies hetzelfde is als ernaast. Altijd vriendelijk en relaxed. Misschien is hij wel een beetje te koel, bedacht ik me na het beluisteren van zijn laatste worp Saved By Magic. Een echte band-cd en een dubbel-cd bovendien. Ik kan aardig wat koel verdragen en vind één cd lekker. En dan is het mij bijna om het even of ik Fuckin' A of Fuckin' Be (met kloeke "Sunshine of Your Love"-cover) hoor, maar twee keer vijfenveertig minuten Björk maakt mezelf ook überloom en lodderig. Ik zat me af te vragen waar dit door komt. Volgens mij komt het vooral door de rare manier waarop Saved By Magic gemixed is. De verhoudingen tussen drums, gitaar, zang en bas zijn gewoon heel anders dan dat je meestal hoort. Als ik het oneerbiedig zou zeggen en een beetje lomp uit de hoek zou komen, dan zou ik zeggen dat Saved By Magic verzandt in een geluidsbrij. Dat verzanden blijft blijft gelukkig wel achterwege door het heldere geluid. Ik houd het er maar op dat het een onorthodoxe mix is waar je aan moet wennen. Tel je bij sommige nummers in gedachten flink wat distortion bij de gitaren erbij op, dan wordt het volgens mij namelijk oppermachtige stoner. Maar das war einmahl voor Brant. Bovendien zouden dan de ragfijne details die wel degelijk in de nummers zitten, verdwijnen als sneeuw voor de woestijnzon. En dat zou jammer zijn. Nee, laat Björk maar lekkere lome en koele woestijnblues maken. Daar is hij namelijk zeker wel zeer goed in. Maar wel één cd per keer.

Zeg er het uwe van...